# jomle

title: من حقّ رفاقت را ادا مى كنم
text:
    من حقّ رفاقت را ادا مى كنم 


  ترس از شمشير على(ع)، در جان سپاه احزاب رخنه كرده است، ديگر هيچ كس حاضر نيست از خندق عبور كند، وقتى شجاع ترين سردار اين سپاه، اين گونه كشته شد، چگونه ديگران حاضر مى شوند به استقبال مرگ بروند؟
  ابوسفيان نمى داند چه كند، تمام روحيه سپاهيان خراب است، او مى داند با اين وضعيّت هرگز نمى تواند در جنگ به پيروزى برسد. بايد فكرى كرد. او دستور مى دهد تا همه فرماندهان در خيمه او جمع بشوند تا براى ادامه جنگ با هم مشورت كنند. 
  همه دور هم جمع مى شوند، حَىّ يهودى در گوشه اى نشسته است و بسيار غمناك است، ابوسفيان به او رو مى كند و مى گويد:
  ـ حَىّ! چرا اين قدر غصّه مى خورى؟
  ـ بهترين و شجاع ترين سردار ما كشته شده است، آيا نبايد غصّه بخورم. ديگر هيچ كس حاضر نيست به آن طرف خندق برود.
  ـ حَىّ! كارى است كه شده. اكنون به جاى غصّه خوردن بايد كارى بكنيم. تو بايد از بنى قُرَيظه بخواهى تا از قلعه خود بيرون بيايند و جنگ با محمّد را آغاز كنند. اين تنها شانش ماست.
  ـ قرار بود كه وقتى شما از خندق عبور كرديد آنها وارد جنگ بشوند.
  ـ تو با آنها سخن بگو و آنها را راضى كن تا از پشت سر به مسلمانان حمله كنند، در اين صورت، سپاه اسلام براى دفاع از زن و بچّه ها به سوى مركز شهر خواهد رفت و آن وقت ما مى توانيم از خندق عبور كنيم.
  ـ چشم! من كسى را نزد آنها مى فرستم تا با آنها سخن بگويد. اميدوارم كه آنها اين پيشنهاد را قبول كنند.
  										* * *
  بايد برخيزى و به سوى پيامبر بروى. بايد براى يارى حق و حقيقت بروى. تو بايد كارى بكنى. نمى توانى دست روى دست بگذارى. برخيز و از خانه ات بيرون برو!
  آفرين بر تو! آفرين! 
  مى بينم كه حركت كرده اى، عصاى خود را در دست گرفته اى و در اين تاريكى شب به سوى خندق مى روى. شنيده اى كه پيامبر كنار كوه سَلع است. مى روى تا او را ببينى و او را يارى كنى. 
  درست است كه يك عمر بت پرست بودى و در مقابل بت ها سجده مى كردى، امّا چند روزى است كه نور ايمان به قلب تو تابيده است. تو مسلمان شده اى و مى روى تا اسلام را يارى كنى!
  نگو كه من پير شده ام، نگو كه نمى توانم شمشير بزنم. تو با عقل و هوش و سياست خود اسلام را يارى خواهى كرد. آفرين بر تو! تندتر قدم زن!
  برو اى نُعَيم كه پيامبر منتظر توست. برو!
  										* * *
  هيچ كس نمى داند كه نُعَيم چه نقشه اى در سر دارد و چگونه مى خواهد پيامبر را يارى كند. او خودش هم باور نمى كند چه شده است كه اين گونه، عاشق حقيقت شده است. هيچ كس نمى داند كه چگونه او به يكباره اين گونه عوض شده است. فقط خدا مى داند، زيرا او بود كه قلب نُعَيم را زير و رو كرد و به يكباره او را سرباز اسلام نمود.
  اكنون نُعَيم نزد پيامبر مى آيد و به او خبر مى دهد كه من مسلمان شده ام، پيامبر خيلى خوشحال مى شود و در حقِّ او دعا مى كند. نُعَيم با پيامبر سخن مى گويد و برنامه پيشنهادى خود را به او مى گويد. پيامبر لحظه اى فكر مى كند و به او اجازه مى دهد تا آن برنامه را اجرا كند.
  بعد از مدّتى، نُعَيم از پيامبر خداحافظى كرده و قبل از اين كه دشمنان، او را در اينجا ببينند، مى رود. او مى رود تا مأموريّت خود را انجام بدهد. خدا پشت و پناه او باشد! 
  										* * *
  ـ در را باز كنيد! با شما هستم.
  ـ كيستى و در اين وقت شب چه مى خواهى؟
  ـ من نُعَيم هستم.
  ـ به به! خيلى خوش آمديد. بفرماييد.
  نُعَيم وارد قلعه مى شود و نزد كَعب، رئيس يهوديان مى رود. كَعب هم به استقبال او آمده است. سال هاى سال است كه نُعَيم با آنها دوست است. هيچ كس خبر ندارد كه نُعَيم مسلمان شده است، همه خيال مى كنند كه هنوز هم او بت پرست است. 
  كَعب دستور مى دهد تا غذاى چرب و نرمى براى او مى آورند، بعد از شام، نُعَيم رو به كَعب مى كند و مى گويد:
  ـ جناب كَعب! پس چه موقع با محمّد وارد جنگ مى شويد؟ ما كه هر چه صبر كرديم خبرى نشد؟
  ـ ما منتظر پيغام سپاه احزاب هستيم. قرار است كه هر وقت آنها بگويند، ما جنگ را آغاز كنيم و ضربه نهايى را به محمّد بزنيم.
  ـ اميدوارم كه شما در اين جنگ پيروز شويد، امّا كاش جانب احتياط را رعايت مى كرديد.
  ـ مثلاً چه مى كرديم؟
  ـ كَعب! ببين، خودت مى دانى جنگ، جنگ است و احتمال شكست و پيروزى وجود دارد. حتماً شنيده اى كه على، ابن عبدُوُدّ را به قتل رسانده است. احتمال آن هست كه سپاه احزاب در اين جنگ شكست بخورد، آنوقت، همه فرار خواهند كرد.
  ـ خوب هر سپاهى كه شكست مى خورد بايد فرار كند.
  ـ كَعب! آنها نبايد فرار كنند؟
  ـ براى چه؟
  ـ آنها بايد به يارى شما بيايند چون شما هيچ راهى براى فرار نداريد، خانه و كاشانه شما اينجاست. سپاه احزاب نبايد شما را در شرايط خطر تنها بگذارد، آنها حتماً بايد به يارى شما بيايند. معلوم است كه وقتى سپاه احزاب فرار كند، محمّد به سراغ شما خواهد آمد.
  ـ به نظر شما، ما چه بايد بكنيم؟
  ـ كعب! شما بايد تعدادى از بزرگان سپاه احزاب را به عنوان گرو نزد خود نگه داريد تا اطمينان پيدا كنيد كه سپاه احزاب شما را تنها نخواهد گذاشت.
  ـ عجب فكر خوبى! تو واقعاً يك نابغه هستى. ما اصلاً چنين چيزى به ذهنمان نرسيده بود. 
  										* * *
  صبح زود نُعَيم از قلعه بيرون مى آيد و به سوى سپاه احزاب مى رود. وقتى ابوسفيان او را مى بيند خيلى خوشحال مى شود. او رو به ابوسفيان مى كند و مى گويد:
  ـ جناب فرمانده! خبرى مهمّى براى شما آورده ام. 
  ـ چه خبرى؟ 
  ـ شنيده ام كه يهوديان بنى قُرَيظه از اين كه پيمان خود را با محمّد شكسته اند بسيار ناراحت هستند. آنها با محمّد ملاقات كرده اند و از او خواسته اند تا آنها را ببخشد و اجازه دهد كه در مدينه به زندگى خود ادامه بدهند. محمّد به آنها گفته است بايد براى او كارى انجام بدهند؟
  ـ چه كارى؟
  ـ قرار شده است كه آنها به بهانه اى، چندين نفر از بزرگان شما را به قلعه خود دعوت كنند و آنها را تحويل محمّد بدهند تا محمّد گردنشان را بزند. اى ابوسفيان! نصيحت مرا بپذيريد، مبادا كسى از شما به قلعه آنها برود.
  ـ خيلى ممنون كه اين خبر را براى من آوردى.
  ـ تو را به بت هايى كه مى پرستيم قسم مى دهم مبادا به آنها بگويى كه من اين خبر را براى تو آورده ام. آخر من با آنها رفاقت دارم، خوب نيست رفاقت ما به هم بخورد.
  ـ چشم! اين يك راز بين من و تو خواهد ماند.
  										* * *
  شب كه فرا مى رسد، ابوسفيان يك نفر را به سوى قلعه بنى قُرَيظه مى فرستد تا از آنها بخواهد فردا جنگ را آغاز كنند. وقتى فرستاده ابوسفيان نزد آنها مى رود آنها به او مى گويند: فقط وقتى ما جنگ را آغاز مى كنيم كه چندين نفر از بزرگان سپاه احزاب نزد ما گرو بمانند. ما مى ترسيم اگر در جنگ شكست بخوريم، شما فرار كنيد و ما را تنها بگذاريد.
  فرستاده ابوسفيان، هر چه سريع تر نزد او باز مى گردد و سخن آنها را بيان مى كند.
  ابوسفيان مى گويد: ديدى كه نُعَيم راست مى گفت. يهوديان مى خواهند بزرگان ما را اسير كرده و تحويل محمّد بدهند. ما هرگز كسى را نزد يهوديان نخواهيم فرستاد!
  										* * *
  ابوسفيان بار ديگر، پيغامى براى يهوديان مى فرستد كه ما هرگز كسى را به عنوان گرو نزد شما نخواهيم فرستاد. يهوديان وقتى اين سخن را مى شنوند، بسيار ناراحت مى شوند. آنها يقين مى كنند كه گفته نُعَيم درست بوده است. سپاه احزاب در صورت شكست، فرار خواهد كرد و هيچ كس آنها را يارى نخواهد كرد. 
  اكنون، يهوديان بسيار ناراحت مى شوند و از همكارى با ابوسفيان منصرف مى شوند و به ابوسفيان خبر مى دهند كه ما ديگر شما را يارى نمى كنيم.
  و اين گونه است كه اتّحاد يهوديان و كفّار به هم مى خورد. اكنون ديگر ابوسفيان نمى تواند روى كمك يهوديان حساب كند. او بايد به فكر عبور از خندق باشد. آيا كسى هست كه بتواند از اين خندق عبور كند؟


title: اى لشكر طوفان! آماده باش آماده باش!
text:
    اى لشكر طوفان! آماده باش آماده باش!


  آنجا را نگاه كن! دامنه كوه سَلع را مى گويم. پيامبر را مى بينى كه دست هاى خود را رو به آسمان گرفته است و دعا مى خواند.
  سه روز است كه پيامبر، در فاصله بين نماز ظهر و عصر دست به سوى آسمان مى گيرد، امروز هم روز چهارشنبه است، گويا اين ساعت از روز چهارشنبه، وقت اجابت دعاست، امروز دعاى پيامبر بيشتر طول مى كشد.
  همسفر! تو هم اگر حاجت مهم داشتى در اين وقت و ساعت با خداى خود راز و نياز كن! 
  پيامبر با خداى خود راز و نياز مى كند و از او مى خواهد تا او را در مقابل دشمن يارى كند.
  خدايا! تو را مى خوانم و از تو مى خواهم كه سپاه احزاب را در هم شكنى و ما را از شرّ آنها نجات بدهى.
  بار خدايا! رحمت خود را براى ما بفرست...
  										* * *
  خورشيد غروب مى كند و پيامبر نماز مغرب را مى خواند. تاريكى شب همه جا را فرا مى گيرد. صداى پيامبر به گوش مى رسد: «اى فريادرس بيچارگان! تو حال ما را گواه هستى...».
  جبرئيل بر پيامبر نازل مى شود: «خداوند دعاى تو را مستجاب كرد...». پيامبر خوشحال مى شود دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيرد و مى گويد: «بار خدايا! من شكر تو را به جا مى آورم كه بر من و يارانم مهربانى كردى».
  لحظاتى مى گذرد. همه منتظر هستند تا ببينند خدا چگونه پيامبر خود را يارى خواهد كرد؟
  										* * *
  ـ آقاى نويسنده! من خيلى سردم است! چه كنم؟ آيا لباس گرم همراه ندارى؟
  ـ رفيق! من خودم هم از سرما مى لرزم. لباس گرم كجا پيدا مى شود.
  ـ چرا به من نگفته بودى كه زمستان اينجا هم هوا سرد مى شود؟
  ـ هيچ كس تا به حال در اين سرزمين، هواى به اين سردى نديده است. همه مردم تعجّب كرده اند. نمى بينى همه چگونه بر خود مى لرزند.
  طوفان لحظه به لحظه تندتر شده و سوز سرما بيشتر مى شود، سرمايى كه مغز استخوان را مى سوزاند. همه به دامنه كوه سَلع پناه برده اند، بيا ما هم آنجا برويم. نگاه كن! دندان هاى همه از سرما بر هم مى خورد.
  هيچ كس نمى داند كه امشب خدا مى خواهد با سرما و طوفان، بهترين پيامبر خود را يارى كند.
  										* * *
  از اين جا اردوگاه دشمن به خوبى پيدا است. نگاه كن! طوفان با آنها چه مى كند. خيمه ها را از جا مى كند، اسب ها شيهه مى كشند و شترها نعره سر مى دهند، زمين و زمان مى خواهد در هم بريزد. گويا قيامت بر پا شده است.
  همه جا را تاريكى فرا گرفته است، طوفان همه آتش ها را خاموش كرده است، همه سپاهيان وحشت زده اند، بلاى آسمانى نازل شده است! طوفان سنگريزه ها را به سر و صورت آنها مى زند، هر كس به دنبال پناهگاهى مى گردد، آيا مى توان در مقابل لشكر خدا كارى كرد؟ اين طوفان لشكر خداست كه به جان كفّار افتاده است.
  										* * *
  گوش كن! ابوسفيان با جمعى از دوستان خود گفتگو مى كند: 
  ـ چقدر اوضاع آشفته شده است! ما ديگر نمى توانيم اينجا بمانيم.
  ـ ما نمى توانيم در چنين جنگى پيروز شويم. ما نمى توانيم آسمان را در هم بشكنيم. 
  ـ يهوديان هم كه به ما خيانت كردند. پس براى چه اينجا بمانيم؟
  ـ اسب ها و شترهاى ما دارند از گرسنگى مى ميرند. ما هر كارى كه مى توانستيم انجام بدهيم، انجام داديم، امّا افسوس كه كارى نتوانستيم از پيش ببريم. 
  ـ بايد هر چه زودتر اين سرزمين بلا را ترك كنيم. آيا اينجا بمانيم تا اين طوفانِ وحشتناك و تندبادِ كُشنده ما را از بين ببرد؟ نه! ما به سوى مكّه باز مى گرديم.
  										* * *
  هيچ خبرى از حَىّ يهودى نيست، او نزد يهوديان بنى قُرَيظه رفته است. او مى داند كه ديگر سپاه احزاب شكست خورده است. 
  آنجا را نگاه كن! او كيست به سوى شتر خود مى رود تا سوار آن شود و فرار كند. 
  او ابوسفيان است. او رو به همه مى كند و مى گويد: «من به سوى مكّه مى روم، شما هم پشت سر من به راه بيفتيد».
  هيچ كس باور نمى كند كه ابوسفيان زودتر از همه مى خواهد از اين سرزمين فرار كند. پس آن وعده هاى خامى كه به مردم داده بود چه مى شود.
  يكى از سپاهيان نزد او مى رود و مى گويد: 
  ـ اى ابوسفيان! همه موافق هستيم كه برگرديم، امّا نه با اين همه شتاب!
  ـ مگر چه شده است؟
  ـ تو فرمانده اين سپاه هستى، اگر زودتر از همه بروى مردم خيال خواهند كرد فرار كرده اى. آن وقت وضع سپاه بسيار آشفته خواهد شد.
  ـ خوب! مى گويى چه كنم؟
  ـ دستور بده تا سپاهيان، همه آماده حركت شوند. دستور كوچ شبانه بده! تو نبايد اين مردم را به حال خود رها كنى.
  										* * *
  ابوسفيان از شتر پياده مى شود و دستور مى دهد تا سپاه آماده رفتن شود. همه سريع آماده مى شوند. آرى! طوفان ديگر چيزى را باقى نگذاشته است تا آنها بخواهند جمع كنند. سپاه احزاب به سوى مكّه حركت مى كند.
  طوفان مىوزد و در دل تاريكى شب، سپاه احزاب به سوى مكّه بازمى گردد، سپاهى كه با ده هزار جنگجو براى نابودى اسلام آمد و پانزده روز در كنار خندق ماند، امّا چيزى جز شكست به دست نياورد. ابوسفيان با گروهى نيز در پشت سر آنها مى آيد.
  به راستى خداوند چگونه پيامبر خود را يارى كرد، خبر فرار اين سپاه در سرتاسر حجاز خواهد پيچيد، ديگر كسى جرأت نخواهد كرد به فكر حمله به مدينه باشد. 
  فردا كه فرا برسد پيامبر لشكر خود را به سوى يهوديان بنى قُرَيظه حركت خواهد كرد. او پرچم لشكر را به دست على(ع) خواهد داد و يهوديان فرياد خواهند زد: «على به سوى ما مى آيد. همان كه ابن عبدُوُدّ را به قتل رسانيد، ما هرگز نمى توانيم در مقابل او مقاومت كنيم».
  پيروزى بزرگى در انتظار است. مدينه براى هميشه از وجود يهوديان پيمان شكن پاك خواهد شد و حَىّ هم به سزاى اعمالش خواهد رسيد و روحش به جهنّم واصل خواهد شد. ديگر هيچ دشمنى، فكر حمله به مدينه را نخواهد كرد. آنگاه پيامبر مى تواند به فكر شكستن بت ها باشد. چقدر نزديك است روزى كه خانه زيباىِ خدا، از همه بت ها پاك شود و مردم فقط خداى يگانه را پرستش كنند، روزى كه پيامبر همراه با على(ع) وارد كعبه شوند و على(ع) بر دوش پيامبر قرار گيرد و همه بت ها را واژگون كند. آن روز خيلى نزديك است...

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب يك سبد آسمان 
  موضوع: نگاهى به 40 آيه قرآن 
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  هرگز آن شب از يادم نمى رود. شبى كه مهمان استاد خود بودم. او رو به من كرد و گفت: «تو بايد قرآن را مثل كتاب درسى بدانى و آن را مطالعه كنى. تا كى مى خواهى فقط قرآن تلاوت كنى؟ وقت آن رسيده است كه به فهم قرآن رو بياورى».
  اين سخن مرا به فكر فرو برد، بيست بهار از عمرم مى گذشت و من بارها قرآن را ختم كرده بودم; امّا براى يك بار آن را مطالعه نكرده بودم.
  وقتى به خانه آمدم قرآن را برداشتم و بوسيدم، گويا دفعه اوّلى بود كه مى خواستم آن را مطالعه و در مورد آن فكر كنم.
  آشنايى من با قرآن بيشتر و بيشتر شد و از شيرينى پيام هاى آن لذّت بردم. 
  هميشه با خود فكر مى كردم اى كاش جوانان ما با پيام هاى قرآن، انس بيشترى داشتند تا اين كه تصميم گرفتم در اين زمينه، كتابى بنويسم.
  هدف من اين بود كه دوستان خود را با مفاهيم قرآن بيشتر آشنا سازم. اكنون اين كتاب را تقديم شما مى كنم.
  اين آغاز راهى است كه در پيش دارم و مى دانم شما مرا در اين مسير يارى خواهيد كرد; مسيرى كه به باغِ آشنايى با قرآن مى رسد.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، تير 1388


title: راه بى پايان تو را مى خواند
text:
   راه بى پايان تو را مى خواند


  آيا تا به حال احساس كرده اى كه عاشق نيستى؟
  خيلى سخت است كه احساس عشق را از دست بدهى. ديگر زندگى براى تو بى معنا مى شود و نمى توانى زيبايى هاى زندگى را درك كنى.
  مگر بيشتر وقت ها، سراسر عشق و شور نيستى؟ مگر براى رسيدن به ثروت تلاش نمى كنى؟
  آيا ديده اى عدّه اى را كه چقدر براى جمع كردن مال دنيا تلاش مى كنند؟ آنها شب و روز كار مى كنند.
  من در مورد كسى صحبت مى كنم كه ضروريّات زندگى، مانند خانه، ماشين و ديگر امكانات را دارد، امّا باز هم مى دود.
  او هيچ گاه از جمع كردن ثروت دنيا سير نمى شود، چرا كه گفته اند: «مال دنيا مثل آب درياست هر چه بيشتر بنوشى بيشتر تشنه مى شوى».
  كسى كه ديوانه وار به دنبال دنياست، عاشق دنيا شده است، چه كند؟ عاشق نمى تواند به دنبال معشوق نباشد. اين يك قانون است.
  حتماً ديده اى كه بعضى ها عاشق شهرت مى شوند و براى رسيدن به آن تلاش زيادى مى كنند، بعضى ها به دنبال رياست هستند و در طلب آن بيقرارند.
  پس شور و عشق، هميشه در وجود ما هست، همه ما عاشق آفريده شده ايم، فقط معشوق ها مختلف اند.
  وقت آن رسيده است كه در مورد معشوق هاى خود فكر كنيم. وقتى معشوق ما عوض شود، ما نيز دچار تغيير بزرگى مى شويم.
  هر چه معشوق تو بزرگتر شود، تو بزرگتر مى گردى. اگر معشوق تو پايان داشته باشد، تو هم پايان خواهى داشت.
  خوشا به حال كسى كه معشوقى دارد بى پايان! چنين كسى هرگز تمام نمى شود.
  رفيقى داشتم كه خيلى ثروتمند بود و عمر خود را در راه كسب ثروت صرف كرده بود، لحظه هاى پايانى عمرش بود كه من به كنارش رفتم، اشك در چشمانش حلقه زده بود.
  او گريه مى كرد و همه اطرافيان او نگران بودند، آنها نمى دانستند راز اين گريه او چيست.
  من خيلى زود فهميدم كه گريه او، گريه عاشق دلسوخته است، عاشقى كه تا ساعتى ديگر براى هميشه از معشوق خود جدا مى شد.
  من آن روز درس بزرگى گرفتم، انسان بايد معشوقى را انتخاب كند كه پايان ندارد.
  آيا قصه حضرت ابراهيم(ع) را شنيده اى؟ وقتى به سرزمين كفر رفت، مردمانى را ديد كه ستاره اى را مى پرستيدند، صبر كرد تا آن ستاره غروب كرد، رو به آنان نمود و چنين گفت: «من چيزى را كه غروب مى كند دوست ندارم».
  او مى خواست به ما بگويد: اى انسان نامتناهى! نبايد گرفتار چيزى شوى كه پايان دارد.
  و حكايت آن مردمان، حكايت امروز من وتوست. افسوس كه ما عاشق چيزهايى شده ايم كه پايان دارند. خوشا به حال آنانى كه بى پايان شدند!
  قرآن در مورد ابراهيم(ع) مى گويد:
  (فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ الَّيْلُ رَأى كَوْكَبًا قَالَ هَـذَا رَبِّى فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لاَ أُحِبُّ الاَْفِلِينَ).
  و چون شب فرا رسيد او ستاره اى را ديد وگفت: «اين خداى من است»، امّا وقتى آن ستاره غروب كرد گفت: «من چيزى كه غروب مى كند را دوست ندارم».
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى «ناپديد شدن» معمولاً دو واژه استفاده مى شود: «غروب» و «أفول». تفاوت دقيقى بين اين دو واژه در زبان عربى وجود دارد:
  وقتى كه منظور ما فقط پنهان شدن چيزى باشد از واژه «غروب» استفاده مى كنيم; امّا هرگاه سخن از پنهان شدن چيزى باشد و بخواهيم به عدم ثبات آن اشاره كنيم از واژه «أفول» استفاده مى كنيم.
  به بيان ديگر اگر بگوييم «ستاره غروب كرد»، يعنى ستاره ناپديد شد; امّا اگر بگوييم «ستاره أفول كرد»، يعنى ستاره اى ناپديد شد كه معلوم بود روشنايى آن هميشگى نيست. 
  قرآن در ماجراى حضرت ابراهيم(ع) از واژه «أفول» استفاده مى كند و در واقع مى خواهد اين پيام را به ما رساند كه ناپديد شدن ستاره چيزى بوده كه از اوّل مورد توجّه ابراهيم(ع) بوده است.


title: مرا سوار قطار خودت كن!
text:
    مرا سوار قطار خودت كن!


  قطار به سوى مشهد در حركت بود و من روى صندلى خود نشسته بودم و مطالعه مى كردم. وقتى كتاب تمام شد از كوپه بيرون آمدم تا به ساير كوپه ها سر بزنم. مى خواستم با مردم گفتگو كنم و نكاتى را بياموزم.
  بعد از ظهر جالبى بود. با افراد زيادى گفتگو كردم، فضاى هر كوپه با ديگرى فرق داشت. مثلاً در يك كوپه بحث داغ سياسى بود و در كوپه ديگر، سخن از بازى فوتبال بود.
  در كوپه اى هم عدّه اى مشغول ديدن فيلم بودند و در جاى ديگر، گروهى مباحث دينى داشتند.
  تقريباً به حدود ده كوپه سر زدم. به آخرين كوپه كه رسيدم ديدم آنها همه در خواب خوش هستند!
  نگاه به ساعتم كردم فهميدم كه حدود سه ساعت است در ميان مسافران پرسه زده ام و اكنون ديگر بايد به كوپه خود بازگردم.
  وقتى به كوپه خود آمدم، كنار پنجره نشستم و به فكر فرو رفتم. هر كدام از مسافران كارى مى كردند; امّا در عين حال، آنها همه به سوى هدف خود در حركت بودند.
  مقصد ما مشهد بود و هر لحظه به مقصد خود نزديك تر مى شديم، مهم اين نبود كه چه مى كرديم، مهم اين بود; همه ما در قطارى بوديم كه به مشهد مى رفت.
  در آن لحظه بود كه فهميدم چرا خدا از ما خواسته تا در هر نماز بگوييم: «ما را به راه راست هدايت كن».
  در نماز از خدا توفيق عبادت نمى خواهيم، بلكه از او مى خواهيم ما را در مسيرى درست هدايت فرمايد. 
  ساده تر بگويم: ما از خدا مى خواهيم ما را سوار قطار خودش كند كه اگر در اين قطار باشيم خواب ما، تفريح ما، غذا خوردن ما، استراحت ما، زيبا است.
  امّا واى از آن روزى كه ما سوار قطارى شويم و آن قطار به سوى خدا نرود!
  اگر در آن قطار، تمام شبانه روز هم مشغول عبادت باشيم فايده اى ندارد.
  حتماً ديده اى افرادى كه يك مشت ريش دارند و هميشه تسبيح به دست هستند; امّا وقتى به آنها نزديك مى شوى مى بينى كه بعضى از آنها براى ريا و رياست دنيا اين كار را مى كنند.
  آنها سوار قطار مكر و خودپرستى شده اند و اين قطار هيچ گاه آنها را به مقصد بهشت نمى رساند. شيطان هيچ كارى به نماز و عبادت آنها ندارد، چرا كه آنها در قطار شيطان هستند، هر كارى بكنند سرانجام آنها، رضايت خدا نخواهد بود.
  در ايستگاه دنيا قطارهاى بسيارى شبيه به هم وجود دارد، هر كدام فرياد مى زنند: ما شما را به شهر سعادت مى بريم!
  و چه بسا ما ندانيم كدام راست مى گويند و كدام دروغ! بعضى از اين قطارها آن قدر زيبا و دل فريب است كه دل هر كسى را مى ربايد، شعارهاى تبليغاتى بعضى از آنها چنين است: «پيش به سوى سعادت!»
  امّا وقتى سوار مى شوى و مقدارى راه مى روى، تازه مى فهمى كه اين قطار به شهر سعادت نمى رود و فريب خورده اى!
  پس چه كسى مى تواند تو را در انتخاب قطار واقعى يارى كند؟
  همان كسى كه از تو خواسته تا هر روز در نماز بگويى: «مرا به راه راست هدايت كن».
  اگر ما سوار قطار خدا شويم حتماً به سعادت و خوشبختى خواهيم رسيد. آن روز من فهميدم كه اين دعا چقدر مهم است، افسوس با آن كه يك عمر نماز خوانده ام; امّا نفهميدم كه با خداى خود چه گفته ام!
  قرآن دعاى بندگان را چنين بيان مى كند: 
  			(اهْدِنَا الصِّرَطَ الْمُسْتَقِيمَ).
  			بار خدايا، ما را به راه راست هدايت نما.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى، واژه هاى «طريق» و «صراط»، به معناى «راه» است. وقتى ما بخواهيم از راهى سخن بگوييم كه اصلى و وسيع است، از واژه «صراط» استفاده مى كنيم; امّا وقتى بخواهيم به مسيرى اشاره كنيم كه پيمودن آن با سختى همراه است از واژه «طريق» استفاده مى كنيم.
  پس واژه «صراط» به وسيع بودن راه و راحت بودن سفر در آن اشاره دارد.
  اگر در بزرگراه به سوى مشهد در حركت باشى، مى توانى بگويى من در صراط مشهد هستم. ولى اگر در جاده اى كم عرض به سوى مشهد در حركت باشى و سختى بكشى، بايد بگويى من در طريق مشهد هستم.
  قرآن در اين آيه به ما مى آموزد كه از خدا بخواهيم ما را به صراط درست هدايت كند. راهى كه وسيع و واضح است و در آن هيچ ابهام و مشكلى نيست.


title: سفر بى پايانم آرزوست
text:
    سفر بى پايانم آرزوست 


  تو سرمايه بزرگى دارى و بايد تا فرصت دارى با اين سرمايه تجارت خوبى را انجام دهى.
  تو بايد بهترين بازار و بهترين خريدار را بشناسى و از تجارتى كه با ضرر همراه است دورى كنى. تو بايد توشه اى براى سفر ابدى خويش تهيّه كنى زيرا كه راه بسيار طولانى است!
  دقيقه ها كه سرمايه زندگى تو هستند، كم و كمتر مى شوند، در واقع، عمر تو دارد لحظه به لحظه كم مى شود. چرا براى خودت فكرى نمى كنى؟
  تا كى مى خواهى در فكر دنيا و آب و خاك باشى؟ ارزش عمر تو از همه اين ها بالاتر است تو بايد عمر خود را صرف چيزى كنى كه بى نهايت باشد.
  آيا سخن مولايت را شنيدى كه گفت: آه از توشه كم و راه دور و طولانى!
  اگر هدف على(ع)، بهشت بود پس چرا اين چنين سخن مى گويد؟ او توشه بهشت را داشت. او مى خواست به ما ياد بدهد كه بهشت مقصد ما نيست، بهشت يك منزل است، راه ما بى پايان است و براى همين هر چه توشه برداريم، باز هم كم خواهد بود. هر چيز در مقابل اين سفر بى پايان، كم بها و بى ارزش است.
  تو بايد متوجّه اين راه طولانى بشوى كه پيش روى توست، تو بايد از آن استعداد بزرگى كه خدا به تو داده است، باخبر شوى.
  تو بايد كارى كنى كه همه لحظات عمر تو مفيد باشد، خوابيدن، خوردن، رفتن و آمدنت، همه بايد حركت و عبادت باشد. پاى تو همواره بايد پاىِ رفتن باشد.
  اگر فرياد على(ع) را شنيدى ديگر فرصت ندارى بازى كنى، فقط كسانى به بازىِ دنيا مشغول مى شوند كه هدفى آسمانى ندارند.
  يادت هست وقتى بچه بودى به بازى مى رفتى، چگونه براى عروسكى يا توپى گريه مى كردى. وقتى بزرگتر شدى ديگر به عروسك و توپ وابستگى نداشتى. زيرا هدفِ والاترى را پيدا كرده بودى و به دنبال آن بودى.
  وقتى هدف تو تغيير كرد ديگر توپ و عروسك براى تو جاذبه نداشت. خوب نگاه كن، بعضى ها با اين كه بزرگ شده اند به توپ بزرگترى مشغول شده اند، اگر چه اين توپ به بزرگى كره زمين باشد!
  گروه ديگر اسير اين توپ بزرگ نشده اند زيرا مى دانند كه اين توپى بيش نيست و هدف آنان نمى باشد.
  تو كار بزرگى دارى، بايد زاد و توشه براى خودت فراهم كنى، تو سفرى به طول ابديّت در پيش دارى.
  سرگرمى و بازى براى كسى است كه كارى ندارد، هدفى و انگيزه اى ندارد، تو كه به ضيافتى بزرگ و ابدى دعوت شده اى، بايد به فكر آنجا باشى.
  راه را نگاه كن، نگاهى هم به خود بيانداز، برخيز، بايد شب و روز تلاش كنى.
  قرآن مى گويد: 
  			(تَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى).
  			براى خود زاد و توشه تهيّه كنيد و بدانيد كه بهترين توشه، تقوا است.
  تدبّرى در آيه:
  بهترين زاد و توشه براى روز قيامت چيست؟ نماز، روزه، حج، كار خير، كمك كردن به ديگران، ساختن مسجد و مدرسه.
  جالب است قرآن در اين آيه فقط تقوا را بهترين توشه مى داند. به راستى چه رمز و رازى در تقوا است كه قرآن روى آن تأكيد مى كند.
  من مدّتى به دنبال جواب اين سؤال بودم. سرانجام به اين نتيجه رسيدم كه تقوا، گوهرى ارزشمند است. 
  كسى كه ماشينش با سرعت زياد راه نمى رود، اگر در جاده به خاطر سرعت جريمه نشود هنرى نمى كند. هنر اين است كه بهترين ماشين را داشته باشى و بتوانى با سرعت بالايى رانندگى كنى، ولى اين كار را نكنى!
  افسوس كه ما تقوا را هم بد فهميديم! يادم نمى رود جوانى را مى شناختم كه مؤمن و با استعداد بود. او دانشجوى حقوق بود. مى خواستند او را بورسيه كنند تا در آينده قاضى بشود; امّا او قبول نكرد.
  پدرش وقتى اين موضوع را فهميد خيلى افتخار مى كرد كه ببين چه پسرى تربيت كردم كه از مقام قضاوت گذشت!
  اكنون در كارخانه اى مشغول به كار است، ليسانس حقوق دارد و در جايگاه اصلى خود نمى باشد. آيا اين تقوا است؟
  هنر اين بود كه او قاضى مى شد و استعداد خود را در قضاوت به كار مى گرفت ولى هرگز رشوه نمى گرفت!
  تو بايد در جامعه باشى و كارى انجام دهى، بايد مواظب باشى كه گناه و خطا نكنى. اين است هنر تقوا كه بهترين توشه است.
  پيرمردى كه ديگر سن و سالى از او گذشته اگر تمام شبانه روز در كنج مسجد نماز بخواند و از اين راه، براى خودش توشه اى تهيّه كند; قرآن توشه او را بهترين توشه نمى داند; امّا جوانى كه در اوج شهوت است، اگر گناه نكرد، بهترين توشه را براى سراى ديگر خود تهيه نموده است.


title: فقط به سوى خانه تو مى آيم
text:
    فقط به سوى خانه تو مى آيم


  شرمنده زن و بچه خود شده اى. چند روز است كه نتوانسته اى براى آنها غذا و پوشاك مناسبى تهيّه كنى.
  از هر كسى كه مى شناختى، پول قرض گرفته اى و ديگر نمى دانى چه كنى. يادت مى آيد كه با فرماندار مدينه آشنا هستى و براى همين با خود مى گويى خوب است بروم و شرح حال خود را براى او بگويم، شايد او بتواند كمكى كند.
  امّا فرماندار كه دست نشانده حكومت طاغوت (بنى أميّه) است و دستش به خون شيعيان و فرزندان حضرت زهرا(س)آلوده است، آيا درست است از او تقاضاى كمك كنى؟
  بر سر دو راهى گير كرده اى و نمى دانى چه بايد كنى. وقتى امروز نگاهت به چهره زرد و رنگ پريده كودكانت مى افتد، تصميم خود را مى گيرى و به سوى فرماندارى مدينه حركت مى كنى. ديوارهاى فرماندارى مدينه را مى بينى، خوب است زود وارد فرماندارى شوى، چون هر لحظه ممكن است يكى از دوستانت از اينجا عبور كند و تو را ببيند.
  او كيست كه به اين سمت مى آيد؟ نكند او تو را بشناسد؟
  واى، او پسر عموى امام صادق(ع) است! او بارها تو را در خانه آن حضرت ديده است.
  او اين وقت روز، اينجا چه مى كند؟ حالا چه بايد بكنى؟ اگر بپرسد كه اينجا چه مى كنى چه جوابى خواهى داد؟
  ولى هيچ چيز بهتر از راستگويى نيست!
  او جلو مى آيد و بعد از سلام، با تو دست مى دهد.
  ـ كجا مى روى؟
  ـ داشتم نزد فرماندار مى رفتم.
  ـ براى چه؟
  ـ فقر و ندارى، تمام زندگى مرا گرفته است، براى تقاضاى كمك نزد او مى روم.
  ـ بدان كه اميد تو نااميد خواهد شد زيرا به در خانه غير خدا مى روى، تو بايد به درِ خانه كسى بروى كه اميدت را نااميد نمى كند و كرمش بيش از همه است، آيا مى خواهى حديثى را كه از امام صادق(ع) شنيده ام برايت بگويم؟
  ـ بله.
  ـ يك روز كه خدمت آن حضرت بودم، ايشان فرمودند: «خداوند به يكى از پيامبران خود اين چنين وحى كرد: من اميد هر كس را كه به غير من اميد داشته باشد نااميد مى كنم. چگونه است كه بنده من در سختى ها به كس ديگرى اميد مى بندد؟ مگر درِ خانه من به روى كسى كه مرا بخواند بسته است؟ من آن خدايى هستم كه قبل از آنكه بندگانم مرا بخوانند به آنها كرم و مهربانى مى كنم، آيا اكنون كه مرا صدا مى زنند آنها را نااميد مى كنم؟»; اكنون اختيار با خودت است، مى خواهى به فرماندار طاغوت پناه ببر و يا اينكه به خدا توكّل كن.
  تو در فكر فرو مى روى. اين سخن تو را به فكر فرو مى برد. دوست دارى بار ديگر اين سخن را بشنوى. از دوستت مى خواهى تا يك بار ديگر اين سخن را برايت تكرار كند.
  او هم قبول مى كند و براى بار دوم اين حديث را براى تو نقل مى كند و تو با دقّت تمام به حديث گوش فرا مى دهى.
  بعد از شنيدن اين سخن، با خود عهد مى كنى كه ديگر از مردم چيزى نخواهى و براى همين از رفتن به فرماندارى، خوددارى مى كنى.
  مدّتى نمى گذرد كه خداوند به وعده خود وفا مى كند و از جايى كه باور نمى كردى پول زيادى به دستت مى رساند و تو از فقر نجات پيدا مى كنى، و اين نتيجه توكّل به خداست.
  قرآن مى گويد:
  			(وَاتَّقُوا اللَّهَ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ).
  			از خدا پروا كنيد و مؤمنان فقط بر خدا توكّل مى كنند.
  تدبّرى در آيه:
  در سخنان و احاديث اهل بيت(ع) به آثار توكّل به خدا اشاره زيادى شده است و از مهمّترين نشانه هاى ايمان شمرده شده است.
  كسانى كه در كارهاى خود به خدا توكّل داشته باشند به موفّقيت هاى بزرگ مى رسند.
  آنها هيچ گاه نااميد نمى شوند و از آماده نبودن مقدّمات كار، دلسرد نمى گردند. آنها صبر نمى كنند تا شرايط مناسبى برايشان فراهم شود. آنها با توكّل به خدا، شرايط مناسب را براى خود فراهم مى سازند.
  آنها نياز به تشويق ديگران ندارند و هيچ وقت سرزنش مردم آنها را از هدفى كه دارند باز نمى دارد.
  توكّل باعث مى شود تا وقتى با خدا هستى از هيچ چيز و هيچ كس نترسى و با آرامش به سوى هدف خويش پيش بروى.
  آنانى كه از بزرگى هدف مى ترسند بايد بدانند با توكّل مى توان به همه هدف هاى بزرگ رسيد.
  توكّل راز موفّقيت مردان بزرگ است كه تاريخ را از آنِ خود ساختند.


title: هر كه در اين بزم مقرب تر است
text:
    هر كه در اين بزم مقرب تر است


  به كارگاه آجرپزى رفته بودم تا يكى از دوستانم را ببينم. در آنجا بود كه با توليد آجر بيشتر آشنا شدم.
  من هميشه خيال مى كردم كه براى تهيّه آجر، ماده اى مثل چسب به خاك اضافه مى كنند تا آجر محكم شود. در آنجا ديدم كه كارگران خاك را فقط با آب مخلوط مى كنند تا گل درست شود. بعد آن گل را قالب مى گيرند و به شكل آجر درمى آورند و سپس آن را در آفتاب قرار مى دهند تا خشك شود.
  اين آجرها بسيار سست بودند و حتّى اگر باران بر روى آنها مى باريد شكل خود را از دست مى دادند و دوباره به همان خاك تبديل مى شدند.
  دوستم براى من توضيح داد كه همين آتشِ داغ باعث مى شود تا اين آجرها محكم و بادوام شوند، در واقع ارزشى كه آجر دارد به خاطر همين آتش است.
  آن روز متوجّه شدم هر آجرى كه به شعله آتش نزديك تر باشد محكم تر مى شود و هر آجرى كه از آتش دور باشد سست است.
  يكى از كارگرها آجرى را به من نشان داد و گفت: اگر بتوانى اين آجر را با كلنگ بشكنى به تو جايزه مى دهم! اين آجر از بتن و سيمان، محكم تر است زيرا بسيار نزديك آتش بوده است.
  آن روز من به فكر فرو رفتم و به ياد بلاها و سختى هايى كه در زندگى پيش مى آيد افتادم. به راستى، اين مشكلات هستند كه انسان را مى سازند و محكم مى كنند.
  آيا شنيده اى كه خدا هر كس را بيشتر دوست دارد بلاى بيشترى براى او مى فرستد؟
  بلا و سختى ها همان آتشى است كه باعث مى شود ما قيمت پيدا كنيم، ارزش پيدا كنيم و ساخته بشويم.
  روح انسان فقط در كوره بلا است كه مى تواند از ضعف ها و كاستى هاى خود آگاه شود و به اصلاح آنها بپردازد.
  پس بلا چيز بدى نيست، بلا باعث مى شود تا از دنيا دل بكنيم و بيشتر به ياد خدا باشيم و به درگاه او رو آورده و تضرّع كنيم. 
  اگر بلا نباشد دل ما براى هميشه اسير دنيا مى شود، ارزش ما كم و كم تر مى شود، اين بلاست كه دل هاى ما را آسمانى مى كند.
  قرآن مى گويد: 
  	(فَأَخَذْنَاهُم بِالْبَأْسَآءِ وَالضَّرَّآءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ).
  	آنان را به رنج و بلا وسختى گرفتار كرديم تا به درگاه ما تضرّع و زارى كنند.
  تدبّرى در آيه:
  آيا مى دانى چه تفاوتى ميان واژه «دعا» و «تضرّع» وجود دارد؟
  «دعا» همان سخن گفتن با خدا و خواندن او مى باشد. گاه حاجتى دارى و از خدا مى خواهى تا تو را به آرزويت برساند و براى همين دعا مى كنى، گاه از روى عادت دعا مى خوانى و هيچ توجّه قلبى ندارى، امّا موقعى كه شرايط بر تو سخت شده باشد، احساس مى كنى كه دنيا برايت كوچك شده است، سختى و مشكلات فشار آورده است و غوغايى در درونت بر پا شده است. 
  اينجا ديگر با تمام وجود خدا را صدا مى زنى و از او مى خواهى تو را نجات بدهد. به اين حالت تو، «تضرّع» مى گويند.
  پس «دعا»، خواندن خداوند در همه حالت ها است; امّا «تضرّع» وقتى است كه تو خدا را با تمام وجودت صدا مى زنى زيرا بلا و سختى به سويت هجوم آورده است و تو هيچ پناهگاهى جز خداى خودت ندارى.
  قرآن مى گويد كه خدا بندگان خود را به بلا گرفتار مى كند تا آنها تضرّع كنند و وقتى آن حالت تضرّع براى انسان پيش مى آيد، او ارزش پيدا مى كند، زيرا او از دنيا دل بريده و رو به خدا آورده است.


title: بت هاى درون را بايد شكست
text:
    بت هاى درون را بايد شكست 


  ساليان سال بود در حسرت داشتن فرزند بودى و بارها از من خواستى تا به تو پسرى زيبا بدهم.
  من هم سرانجام دعايت را مستجاب كردم و نام او را اسماعيل گذاشتى.
  مى دانم كه تو هم مانند همه پدرها، خيلى به پسرت علاقه دارى و او را بيشتر از جانت دوست مى دارى!
  امّا نبايد اين پسر بت تو شود، آماده باش كه مى خواهم تو را امتحان كنم. تو بايد پسرت را در راه من قربانى كنى.
  آرى، درست شنيدى! بايد كارد در دست بگيرى و پسرت را رو به قبله بخوابانى و خونش را بر زمين بريزى. آيا آماده هستى اين كار را بكنى؟
  من مى خواهم تو را از وابستگى ها نجات دهم. قلب تو بايد فقط جاى من باشد.
  تو كه خود بت هاى بزرگ را شكستى بايد بت درون خودت را هم بشكنى.
  من مى خواهم بدانم آيا حاضر هستى در راه من فرزندت را قربانى كنى. اگر اين كار را انجام دادى، ثابت خواهى نمود كه پسرت، بت تو نشده است.
  نگاه كن!
  ابراهيم(ع) با پسرش چنين سخن مى گويد: بايد به قربانگاه برويم. 
  واسماعيل آماده است، آنها با مادر خداحافظى مى كنند و مى روند. اسماعيل به پدر مى گويد:
  ـ مگر ما به قربانگاه نمى رويم تا در راه خدا قربانى كنيم؟
  ـ آرى، پسرم.
  ـ پس چرا قربانى با خود برنداشتى، گوسفندى و يا شترى!
  اشك در چشمان پدر حلقه زد و گفت: «اى عزيز دلم! تو همان قربانى من هستى، خدا به من دستور داده است كه تو را در راه او قربانى كنم».
  به راستى تاريخ نمى تواند عظمت اين صحنه را به تصوير بكشد، اسماعيل در جواب پدر مى گويد: «اى پدر! آنچه خدا به تو فرمان داده است انجام بده».
  آنان به قربانگاه مى رسند. پدر، پسر را روى زمين به سمت قبله مى خواباند، اكنون پسر چنين مى گويد: «روى مرا بپوشان و دست و پايم را ببند».
  او مى خواست تا پدر مبادا نگاهش به نگاه او برخورد كند و در انجام امر خدا ذرّه اى ترديد نمايد.
  همه فرشتگان ايستاده اند و اين منظره را تماشا مى كنند، ابراهيم(ع) «بسم الله» مى گويد و كارد را بر گلوى پسر مى كشد; امّا كارد نمى برد، دوباره كارد را مى كشد، زير گلوى اسماعيل سرخ مى شود. ابراهيم(ع) كارد را محكم تر فشار مى دهد; امّا باز هم كارد نمى برد، او كارد را بر سنگى مى زند و سنگ مى شكند.
  صدايى در آسمان طنين مى اندازد كه اى ابراهيم تو از امتحان موفّق بيرون آمدى. جبرئيل مى آيد و گوسفندى به همراه دارد و آن را به ابراهيم(ع) مى دهد تا قربانى كند.
  و از آن به بعد، اين حكايت، هميشه براى دوستان خدا هست كه بايد هوشيار باشند، مبادا اسماعيلِ خود را بت كنند. آنها بايد آماده باشند تا اسماعيل هاىِ خود را قربانى كنند.
  و اكنون از تو مى پرسم: اسماعيل تو چيست؟
  رياست، شهرت، ثروت، آبرو، عزّت و... آيا آماده اى تا همه اين ها را در راه دوست قربانى كنى؟
  آيا مطمئن هستى كه پول، بت تو نشده است؟ آيا مطمئن هستى پيشواى تو، بت تو نشده است؟
  خيال نكن كه روزگارِ بت پرستى به سر آمده است، هرگز! بلكه اكنون بت ها زياد و زيادتر شده اند، كارِ شكستن آنها هم سخت تر شده است. ابراهيم(ع) همه بت هاى بيرون را شكست و بت شكن تاريخ شد آنگاه خدا او را آزمود كه آيا بتى در درون دارد يا نه؟
  واين آزمون براى همه ماست. مگر همه ما دنباله رو حضرت ابراهيم(ع) نيستيم.
  امام حسين(ع) هم در روز عاشورا نمايش بزرگى به راه انداخت و به تاريخ نشان داد كه مى توان در اوج قلّه بلا ايستاد و فرياد توحيد برآورد و همه هستى خود، حتّى كودك شيرخواره خود را هم فدا كرد.
  من و تو كه دم از امام حسين(ع) مى زنيم كجا ايستاده ايم؟ در عزاى او بر سينه مى زنيم در حالى كه در اين سينه ده ها بت داريم.
  اى برادر برخيز! راه تو را مى خواند، راه خليل الله!
  قرآن از زبان حضرت ابراهيم(ع) مى گويد:
  			(يَابُنَىَّ إِنِّى أَرَى فِى الْمَنَامِ أَنِّى أَذْبَحُكَ).
  			پسرم! در خواب ديده ام كه بايد تو را قربانى كنم.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى وقتى پدر مى خواهد پسر را صدا بزند، يكى از اين دو واژه را استفاده مى كند: «ابني» و «بُنّىَّ».
  امّا چرا قرآن در اين آيه واژه «بُنّىَّ» را به كار برده است؟
  اين خاطره به جواب اين سؤال كمك مى كند: به سفر حج رفته بودم و يك ماه بود كه از خانواده ام دور بودم. وقتى به ياد شيرين زبانى پسرم مى افتادم دلم هوايش را مى كرد.
  آن روزها تلفن همراه در عربستان جواب نمى داد. بايد منتظر مى شدم تا شب فرا برسد و سر ساعت معيّن، خانواده به هتل زنگ بزنند تا من بتوانم با آنها صحبت كنم. وقتى تلفن زنگ مى زد صداى پسرم به گوشم مى رسيد. 
  او با شيرين زبانى مى گفت: «بابا»، من تمام شوق و عشق خود را در يك كلمه خلاصه مى كردم و مى گفتم: «پسرم». 
  اگر من عربْ زبان بودم در اين حالت، واژه «بُنّىَّ» را به كار مى بردم.
  وقتى در خانه هستم و احساس محبّت ويژه اى به فرزندم ندارم از واژه «ابني» استفاده مى كنم; زيرا واژه «بُنّىَّ»، بار عاطفى زيادترى نسبت به «ابني» دارد.
  جالب است بدانيد وقتى من به هر دليلى از فرزندم عصبانى هستم او را با اسم صدا مى زنم و نمى گويم «پسرم». يعنى وقتى من فرزندم را با اسم صدا مى زنم هيچ بار عاطفى ندارد. 
  قرآن مى گويد كه ابراهيم(ع) پسر خود را با نام صدا نزد، او را «پسرم» خطاب كرد; امّا با دنيايى پر از عشق و محبّت!
  قرآن تمام محبّت پدر به فرزند را در آن لحظه اى كه مى خواهد او را به قربانى ببرد با يك واژه «بُنّىَّ» نشان مى دهد.


title: روزىِ من از ناكجاآباد مى آيد
text:
  روزىِ من از ناكجاآباد مى آيد 


  جوانى بود كه خسته و غمگين به نظر مى رسيد، گويى همه راه ها بر او بسته شده بود.
  از شهر تبريز به قم آمده بود، در راه طلب و معرفت قدم برداشته و اكنون به بن بست رسيده بود. خيلى خسته بود و محتاج محبّت. براى همين به خانه دعوتش كردم تا با هم سخن بگوييم.
  در اتاق پذيرايى نشسته بوديم وبعد از پذيرايى مختصر، او برايم گفت: ساليان سال است كه در طلب معرفت هستم و چون شنيده بودم كه اگر كسى استاد خودش را پيدا كند نيمى از راه را رفته است. در جستجوى استاد از اين شهر به آن شهر دويدم. 
  وقتى مى شنيدم كه فردى از يار نشانى دارد، نزد او مى رفتم تا شايد به مقصود برسم! زمانى كه به استادى مى رسيدم، ابتدا سراسر شور و عشق بودم; ولى بعد از مدّتى از او دلزده مى شدم.
  وقتى دليلش را پرسيدم، او چنين گفت: وقتى به كسى خيلى نزديك مى شدم، ضعف هاى او برايم آشكار مى شد و من ديگر نمى توانستم او را به استادى قبول داشته باشم و براى همين از او جدا مى شدم.
  آخرين استادم كسى بود كه آوازه اش از مدّت ها قبل به گوشم رسيده بود و مردم در مورد مقام او سخن ها مى گفتند. به حضور او رفتم و مدّتى با او بودم و از راهنمايى هاى او استفاده مى كردم.
  يك روز كه در خانه او مهمان بودم، تلفن زنگ زد و او گوشى را برداشت، نمى دانم طرف چه مى خواست و كه بود; امّا ديدم كه استاد عصبانى شد و حرف هايى گفت كه نبايد مى گفت. من هم مات و مبهوت به او نگاه مى كردم.
  باور نمى كردم كسى كه اين قدر مردم در مورد خوبى او سخن گفته بودند، اين حرف ها را بزند. از آن روز ديگر او از چشم من افتاد و من ديگر به ديدنش نرفتم.
  و شبيه اين ماجرا چند بار برايم تكرار شد و هر استادى را كه من به او نزديك شدم به خطايش آگاه شدم، اكنون هم خسته ام و هم افسرده! نمى دانم چه كنم؟ به كجا پناه ببرم؟ فكر مى كنم خدا مرا دوست ندارد كه من بدون استاد مانده ام.
  وقتى سخنان جوان به اينجا رسيد سكوت كرد وآهى كشيد.
  اكنون نوبت من بود تا سخن بگويم: عزيز دلم! خدا تو را خيلى دوست داشت و براى همين ضعف هاى استادت را به تو خبر داد. تو بايد خدا را شكر كنى كه تو را به حال خود رها نكرده است.
  خدا مى خواست تا تو براى خودت بت درست نكنى و وابسته هيچ كس نشوى. او مى خواست در دام غير او نيفتى. 
  خدا مى داند كه تو ضعيف هستى و چون به يك جا توجّه پيدا كنى و فقط از يك نفر حرف بشنوى به او دل مى بندى و در حجاب مى مانى. همين كه كسى را به جايگاهى بالاتر از اندازه خود بنشانى اين آغاز بت پرستى توست.
  اين مُريدبازى ها كه مى بينى، فقط براى اين است كه ما هنوز وابسته غير خدا هستيم. روح تو نياز به غذا دارد و ما دوست داريم يكى را پيدا كنيم و هميشه پيرو او باشيم و اين گونه نيازهاى روحى خود را برطرف كنيم; امّا اين روش خطر بزرگى دارد و آن اينكه ما از هدف اصلى دور مى مانيم، توجّه به واسطه، آن قدر زياد مى شود كه اصل را فراموش مى كنيم!
  رزق و روزىِ معنوى تو در دست خداست و همه محتاج او هستند. تو بايد توجّه ات به خدا باشد و از او كمال و معرفت بخواهى، او خودش روزى تو را مى دهد. 
  اين قانونِ خداست كه روزى اهل ايمان را از جايى مى رساند كه آنها گمانش را ندارند. راز اين قانونِ خدا را بفهم. خدا مى خواهد كه تو استاد مشخص و معيّنى نداشته باشى، از هر گلستانى، سبدى بچينى و استفاده بكنى و مريد كسى نشوى.
  اگر سعادت يارت بود و به امامى رسيدى كه به حكم قرآن از هر گناه پاك است، خوشا به حالت!!
  امّا امروز كه امام زمانِ تو در پس پرده غيبت است، حواست را جمع كن و بدان كه بدون روزى نمى مانى، خدا روزى تو را از جايى مى رساند كه باور ندارى، او مى خواهد تو در دام نيفتى.
  تو با هر بزرگى كه مى نشينى از كلام او استفاده مى كنى، بهره ها مى برى و به كمال مى رسى; امّا او را بت خود نكن! او را حجاب خود نگردان، تو آزادى و فقط بنده خدا هستى.
  قرآن مى گويد:
  	(وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَيَحْتَسِبُ).
  	هر كس كه با تقوا باشد خدا او را نجات داده و روزىِ او را از جائى مى دهد كه گمان نمى كند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «گمان نداشتن» از دو واژه استفاده مى كنند: «لايظن» و «لايحتسب».
  اكنون مى خواهيم بدانيم كه چرا قرآن واژه دوم را انتخاب نموده است.
  فرض كن كه شما دچار مشكل مادى شده اى و نياز به پول دارى. با خود فكر مى كنى كه خوب است به بانك بروم و حساب قرض الحسنه باز كنم و 50 هزار تومان به حساب بگذارم، شايد برنده بشوم و جايزه 10 ميليون تومانى ببرم.
  مدّتى مى گذرد و يك روز از بانك به تو تلفن مى زنند و به تو تبريك مى گويند، كه تو برنده 20 ميليون تومان شده اى. 
  تو خيلى ذوق زده مى شوى زيرا گمان نمى كردى كه برنده اين جايزه ويژه شوى. در زبان عربى براى اين جريان از واژه «لايظن» استفاده مى كنند.
  امّا براى درك واژه «لايحتسب» به اين خاطره دقّت كن: يكى از دوستانم در كارهاى فرهنگى فعّاليّت مى كند. سال گذشته او براى برگزارى مراسم عيد غدير برنامه هاى مختلفى انجام داد. برگزارى مسابقه كتاب خوانى، اعطاى جايزه، چاپ پوستر تنها گوشه اى از فعاليت هاى او بود.
  ايّام عيد غدير سپرى شد، او حساب كرد كه 120 ميليون تومان قرض دارد. چندين چك او برگشت خورده بودند و نزديك بود به زندان بيفتد.
  او برايم تعريف كرد: «ديگر از همه جا نااميد شده بودم، چند نفر قول داده بودند به من پول برسانند; امّا به قولشان عمل نكرده بودند. با خود گفتم خوب است به مشهد بروم. بليط هواپيما گرفتم و به فرودگاه رفتم. وقتى روى صندلى هواپيما نشستم، نگاه كردم ديدم كنارم آقاى محترمى نشسته، با او مشغول گفتگو شدم. او به من گفت: چرا اين قدر توى خودت هستى؟ من نمى دانم چه شد كه ماجرا را گفتم. اشك در چشمانش حلقه زده بود. نگاه به بيرون پنجره هواپيما كردم. وقت غروب بود. چند دقيقه گذشت، يك وقت ديدم اين آقا دارد صدايم مى زند و مى گويد: اين چك را بگير، مالِ شماست. نگاه كردم، باور نمى كردم، چك براى فردا بود و مبلغ آن 120 ميليون تومان بود. باور نمى كردم! بعداً معلوم شد كه يكى از اقوام او در مسابقه كتاب خوانى ما شركت كرده و يك سكه طلا برنده شده است و او از اين راه از برنامه هاى ما باخبر بوده است».
  و اين گونه است كه خدا كسانى را كه براى جشن عيد غدير تلاش مى كنند، يارى مى نمايد.
  وقتى يك عربْ زبان اين خاطره را مى خواند براى نقل آن از واژه «لايحتسب» استفاده مى كند.
  انتخاب واژه «لايحتسب» در اين آيه به اين معنى است كه اگر ما در راه تقوا قدم برداريم، خدا روزى مادى و معنوى ما را از جايى مى رساند كه هرگز باور نمى كرديم!


title: به دنبال پناهگاهى باش!
text:
    به دنبال پناهگاهى باش!


  وقتى با خود خلوتى مى كنى و به ياد مرگ مى افتى، مى فهمى كه نمى توانى مرگ را لحظه اى هم به تأخير بياندازى. هراسى بزرگ در دلت مى نشيند. گاه به بن بست مى رسى و همه دنيا هم نمى تواند آرامت كند، روح تو مضطرب است و تو به دنبال پناهى براى خود مى گردى.
  شيطان تو را تنها نمى گذارد، هميشه به دنبال فرصت است تا تو را فريب بدهد. او دشمنى است كه مى خواهد ايمانت را به يغما ببرد. تو در مقابل همه اين ها دچار ضعف مى شوى و دنبال پناهگاه مى گردى. تو نياز به جايى دارى كه در سايه آن آرام بگيرى.
  مصيبت موقعى آغاز مى شود كه آنچه را با دست خود ساخته اى مشغولت كند، آرزوها هجوم مى آورند و تو را به آشوب مى كشند.
  وقتى نگاه مى كنى كه رفيقت ماشينى زيباتر از ماشين تو خريده است، تو هم هوس مى كنى مثل آن ماشين را بخرى و آرامش خودت را مى فروشى.
  گاه همه توان خود را در راه دنيا صرف مى كنى، دنيايى كه به زودى تمام مى شود و بايد براى هميشه با آن خداحافظى كنى.
  اگر به پول و رياست و قدرت پناه ببرى، فايده اى ندارد زيرا هيچ كدام از اين ها وفا ندارند. تو با تمام قدرت و علم و شهرت و ثروت باز هم تنها هستى و غريب!
  شايد هم درد غربت نداشته باشى!
  اگر ديدى كه دردِ اسارت خود را درك نمى كنى، بدان كه هنوز بزرگ نشده اى و دنيا پناه تو است. اگر روح تو به دنيا پناهنده شود به زودى بى پناه مى شوى. آن لحظه اى كه مرگ فرا برسد، ديگر هيچ پناهى ندارى.
  پس بيا تا زنده هستى آزاد شو! از اين دنيا جدا شو، آن وقت مى فهمى كه غربت يعنى چه؟ آن وقت كه دنيا با همه بزرگيش برايت كوچك شد، ارزش پيدا مى كنى.
  زمانى كه تو از همه دنيا بزرگتر شده اى ديگر چگونه مى توانى به دنيا پناه ببرى! تو بايد پناهگاهى بسيار بزرگ پيدا كنى.
  بايد به آغوش خداى مهربان پناه ببرى. تا زمانى كه اوج بى پناهى خودت را درك نكنى لذّت پناه خدا را نمى چشى.
  وقتى به او پناه ببرى تو را پناه مى دهد و چه لذّتى دارد در آغوش خدا بودن.
  قرآن مى گويد:
  		(وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَـنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ).
  		هرگاه از شيطان وسوسه اى به تو رسد به خدا پناه ببر كه او شنونده ودانا است.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «پناه بگير!» از دو واژه استفاده مى شود: «استعذ» و «التجأ». ميان اين دو واژه تفاوتى وجود دارد:
  فرض كن كه تو براى گردش به كوهستان رفته اى تا كنار طبيعت آرام بگيرى. ناگهان هوا ابرى مى شود. تو كنار رودخانه بى خبر نشسته اى. صداى رعد و برق آسمان به گوش مى رسد. نمى دانى بعد از لحظاتى چه خواهد شد.
  كشاورزى به سوى تو مى آيد و فرياد مى زند: «سيل!».
  تو مى فهمى كه چه خطرى تو را تهديد مى كند، بايد زود از جا برخيزى و همه وسايل خودت را رها كنى و به بالاى كوه بروى. در واقع اين كشاورز بود كه تو را متوجّه خطر كرد.
  در اين هنگام، صداى ديگرى به گوشت مى رسد، چوپانى كه به فكر نجات توست، فرياد مى زند: «كوه!»
  چوپان تو را به پناهگاه متوجّه مى كند و تو مى فهمى كه خطرى در پيش است.
  مفهوم سخن كشاورز و چوپان يكى است، خطرى مى آيد و تو بايد به جايى امن پناه ببرى; امّا كشاورز به خطر سيل توجّه كرد و چوپان به پناه گرفتن تأكيد كرد.
  اگر اين كشاورز و چوپان عرب زبان بودند هر كدام براى سخن خود واژه اى را انتخاب مى كردند.
  كشاورزى كه كلمه «سيل» را گفت، مى توانست بگويد: «استَعِذ بجبل». چوپان هم مى گفت: «التَجأإلى جبل».
  توجّه كن كه ترجمه هر دو جمله يكى است: «به كوه پناه ببر»; امّا در زبان عربى اين دو جمله دو معناى متفاوت دارند. حتّى تو مى توانى شخصيت دو نفر را شناسايى كنى. 
  فكر مى كنم تفاوت دو واژه «التجأ» و «استعذ» براى تو روشن شد. يكى به خطر توجّه مى كند و ديگرى به پناه گرفتن.
  قرآن در اين آيه وقتى كه در مورد شيطان است از واژه «استعذ» استفاده مى كند. يعنى بايد متوجّه باشى شيطان خطر بزرگى است، تو بايد به خدا پناه ببرى. 
  وقتى كه تو خطر شيطان را احساس كردى آن وقت با تمام وجود به خدا پناه مى برى. خدا مى خواهد بگويد شيطان دشمن توست، مواظب باش، مبادا فريب او را بخورى، به من پناه بياور.


title: چرا خودت را ارزان فروختى؟
text:
    چرا خودت را ارزان فروختى؟


  سيزده فروردين بود و روز طبيعت. مردم به دل طبيعت مى رفتند. جمعى از اقوام من هم آماده شده بودند تا به كوهستان بروند و آن روز را مهمان كوه باشند.
  من بايد يكى از كتاب هايم را تمام مى كردم و تصميم نداشتم همراه آنها بروم; امّا سرانجام با اصرار فرزندم تصميمم عوض شد و ما به طبيعت رفتيم.
  وقتى آنجا رسيديم، نسيم بهارى مىوزيد و جان و تن را نوازش مى كرد. هوا آفتابى بود و من رفتم قدرى قدم بزنم.
  آن طرف تر متوجّه سر و صداى كودكان شدم. نزديك رفتم تا ببينم چه خبر است. آنها مشغول جمع كردن سنگ هايى بودند كه هيچ ارزشى نداشت.
  چند تا از آنها با افتخار و غرور فرياد مى زدند: ما بيشتر از شما سنگ داريم.
  با خود فكركردم چرا وسوسه نمى شوم تا من هم اين سنگ ها را جمع كنم؟ 
  من مى دانستم كه اين سنگ ها هيچ ارزشى ندارند، من به آن سنگ ها هيچ وابستگى نداشتم.
  پس چرا وقتى مى بينم عدّه اى دارند پول و ثروت بيشترى را جمع مى كنند وسوسه مى شوم تا من هم از قافله عقب نمانم؟
  معلوم مى شود كه اگر دلم مى خواهد ثروت و قدرت و شهرت بيشترى داشته باشم براى اين است كه به آنها وابستگى دارم.
  در واقع من اسير چيزى شده ام كه به زودى بى ارزش مى شود.
  اگر آخرت را فراموش كنم و فقط به دنيا فكر كنم حق دارم باور كنم كه هر كس ثروت بيشترى دارد برنده تر است.
  آن روز فهميدم كه بايد آرزوى من بزرگتر و بهتر از خودم باشد، وقتى دنيا را آرزو مى كنم، ضرر مى كنم چرا كه من از همه دنيا بهتر و والاتر هستم.
  وقتى اسير دنيا مى شوم بر خودم ظلم كرده ام. خودم را باخته ام و خسران كرده ام. 
  آنان كه فرياد بى ارزشى دنيا را سر داده اند راز عظمت انسان را فهميده اند. آنها جايگاهى را ديده اند كه تو آن را نديده اى و وصف آن را هم نشنيده اى! 
  خسارت من از ارزان فروختن خودم مايه مى گيرد، من خود را اسير زندان دنيا كرده ام و در اين زندان به دنبال آرامش مى گردم.
  اكنون اگر به همه ثروت ها و شهرت ها و قدرت ها هم برسم، خودم را ارزان فروخته ام، زيرا مى توانستم با اين سرمايه عمرم، سعادت هميشگى را براى خود بخرم.
  افسوس كه سرمايه خود را صرف چيزى كردم كه به زودى پايان مى پذيرد و من مى مانم و دو دست خالى كه در كفن گذاشته اند و سرازير قبرم نموده اند!
  چه شد كه سرمايه عمر را دادم و طلا و آجر و سنگ خريدم؟
  قرآن در وصف ستمكاران مى گويد:
  			(أُوْلَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُواْ أَنفُسَهُمْ).
  			آنان كسانى هستند كه به خود خسران زده اند.
  تدبّرى در آيه:
  ما معمولاً خسران را به معناى ضرر مى گيريم; امّا در زبان عربى اين دو واژه با هم تفاوت دقيقى دارند: 
  فرض كن من به ديدن پرويز مى روم. او به من مى گويد: چند سالى است 50 ميليون تومان پول در گاوصندوق خود براى روز مبادا گذاشته ام. 
  من به او مى گويم: خيلى ضرر كردى، زيرا اگر اين پول را سرمايه گذارى كرده بودى، چند برابر مى شد. اگر حوصله سرمايه گذارى نداشتى كافى بود اين پول را به بانك ببرى، بعد از پنج سال، دوبرابر آن پول را به تو مى دادند.
  با اين سخن پرويز مى فهمد كه 50 ميليون تومان ضرر كرده و خيلى ناراحت مى شود.
  بعد به خانه حميد مى روم. مى بينم كه او خيلى ناراحت است، با او سخن مى گويم و مى پرسم كه چه شده است، مگر كشتى هايت غرق شده است؟
  او مى گويد: يك عمر زحمت كشيدم و 50 ميليون تومان پس انداز كردم، يكى از دوستان به من گفت كه اين پول را بده با آن كاسبى كنم و من 50 درصد به تو سود مى دهم; امّا همه اين ها دروغ بود. الان او به خارج از كشور فرار كرده است!
  معلوم شد كه پرويز و حميد هر دو ضرر كرده اند، هر دو 50 ميليون; امّا اين كجا و آن كجا!
  پرويز ضرر كرده است; امّا اصل سرمايه آن باقى است و يك ريال هم از آن كم نشده است.
  ولى حميد خسران كرده زيرا نه تنها سود نكرده است، بلكه اصل سرمايه او هم از دستش رفته است.
  وقتى كسى تمام سرمايه خود را از دست بدهد به او مى گويند خسران كرده است. براى همين در اين آيه از واژه خسران استفاده شده است.
  قرآن مى گويد كسانى كه به دنيا مشغول شدند سرمايه خود را هم از دست دادند، آنها خيال مى كنند كه وقتى پول و ثروت براى خود جمع مى كنند سود مى كنند. به زودى مرگ سراغشان مى آيد و بايد همه دنياىِ خود را بگذارند و با دست خالى بروند.
  آنها ديگر سرمايه اى ندارند، وقت و عمر ارزشمند خود را صرف دنيا كردند و اكنون ديگر هيچ وقتى براى انجام كارهاى خوب ندارند. آنها هيچ توشه اى كسب نكرده اند. آنها خسران كرده اند.
  اين زبان قرآن است كه چقدر دقيق، واژه ها را انتخاب مى كند. من وقتى به بعضى از ترجمه هاى قرآن مراجعه كردم ديدم اين آيه را اين گونه ترجمه كرده اند: «آنان كسانى هستند كه ضرر كرده اند».
  وقتى ما قرآن را اين طورى ترجمه مى كنيم نمى توانيم زيبايى هاى قرآن را براى ديگران بازگو كنيم!


title: كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را
text:
    كه نگين پادشاهى دهد از كرم گدا را


  تو گرسنه هستى، چند روز است چيزى نخورده اى، در اين شهر هيچ آشنايى ندارى.
  به عشق زيارت كعبه از خانه خود حركت كردى، مى خواستى حاجى شوى، عشق خانه دوست در سر داشتى. نمى توانستى صبر كنى. بايد مى آمدى.
  تو آمدى و كعبه را زيارت كرده و طواف انجام دادى و اكنون ديگر رمق ندارى!
  بايد فكرى بكنى، از برادران مسلمانت كمك بخواهى. نگاهى به مردمى مى كنى كه كنار كعبه جمع شده اند، رو به آنها مى كنى و مى گويى: «كيست به من كمكى بكند؟ من محتاج هستم و گرسنه».
  و در انتظار مى مانى، اميد دارى كه جوابى بشنوى; امّا جوابى نمى شنوى، بار ديگر سخن خود را تكرار مى كنى و فقط سكوت مى شنوى.
  آنها سرگرم خود هستند، شكم هاى آنها سير است و دردِ تو را احساس نمى كنند، چرا آنها بايد به تو كمك كنند؟ آنها زحمت كشيده اند و با كار كردن پولى به دست آورده اند، آن پول براى خود آنهاست، چرا بايد آن را به تو بدهند؟ هر كسى بايد به فكر خودش باشد، هر كسى بايد كار كند.
  و تو نگاهى به آسمان مى كنى كه اى خدا! من بنده درمانده تو هستم، مهمان تو هستم و اكنون گرسنه ام. 
  خودت هم نمى دانى كه چرا نگاهت به گوشه اى مى خورد، چند نفر هم آنجا هستند كه شايد آنها كمكت كنند. آنها صداى تو را نشنيدند، برو آنجا و حاجت خود را بگو شايد كسى باشد به تو كمكى كند.
  و تو به آن سو مى روى. صدا مى زنى آيا كسى هست مرا يارى كند؟
  جوانى صداى تو را مى شنود، او نماز مى خواند و در ركوع است; امّا مى داند كه هرگز نبايد دل نيازمندى را شكست.
  انگشتر قيمتى خود را از دست بيرون مى آورد و به تو اشاره مى كند كه بيا.
  تو نزديك مى روى، انگشتر را مى گيرى، باور نمى كنى، اين انگشتر خيلى ارزشمند است!
  اين جوان كيست كه چنين سخاوتمند است؟ تو مى خواهى دعا كنى، چه بگويى؟ براى او چه بخواهى؟
  وخدا او را خوب مى شناسد، او مايه افتخار زمين است، او على(ع) است.
  و جبرئيل به زمين مى آيد و نزد پيامبر مى رود و آيه جديدى را براى او مى خواند.
  قرآن مى گويد: 
  (إِنَّمَاوَلِيُّكُمُ اللَّهُوَرَسُولُهُوَالَّذِينَءَامَنُواْالَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَوَيُؤْتُونَ الزَّكوةَوَهُمْ رَاكِعُونَ).
  بدانيد كه فقط خدا و پيامبر و كسانى كه در ركوع نماز صدقه مى دهند، بر شما ولايت دارند.
  تدبّرى در آيه:
  به راستى من چقدر امام خود را مى شناسم؟ از عشق او دم مى زنم و در سوگ او اشك مى ريزم; امّا او را نمى شناسم!
  شايد دشمنانش خواسته اند من او را نشناسم. گريه من، هيچ ضررى براى دشمن ندارد، آنچه براى آنها هراس مى آورد شناختِ من از مولايم است.
  على(ع) كسى نيست كه دنيا در او اثر گذارد زيرا او خودش را بالاتر از دنيا مى بيند. او دنيا را سه طلاقه كرده است.
  خدا مى دانست كه رياست و حكومت براى على(ع) هيچ ارزشى ندارد و در اين آيه قرآن، عدم دلبستگى على(ع) به دنيا را نشان مى دهد.
  على(ع) انگشتر قيمتى خود را كه پربهاترين شىء زندگيش بود به فقيرى گمنام مى دهد. آرى، او كسى است كه دنيا در او اثر ندارد و براى همين شايسته اين مقام آسمانى است.
  و خدا على(ع) را خوب مى شناخت كه او را رهبر جامعه ساخت چرا كه او از گردونه دنيا خارج شده بود، دنيا در دست او هيچ سنگينى نداشت و در دل او هيچ جلوه اى نداشت.
  تاريخ فراموش نمى كند وقتى او فرياد بر آورد كه حكومت، نزد من بى ارزش تر از آب بينى يك بز است!
  على(ع) حاضر نيست همه دنيا را بگيرد و به يك مورچه ظلم كند، پس اگر شمشير در دست گرفت تا به جنگ معاويه برود براى حكومت و رياست دنيا نبود. جنگ او هم براى دفاع از حقّ و حقيقت بود.


title: من فقط به خاطر خدا نوشتم
text:
    من فقط به خاطر خدا نوشتم


  نوشتن يك كتاب زحمت زيادى دارد، چه شب هايى را بايد تا صبح بيدار باشى تا بتوانى كلمات را كنار هم بچينى و كتاب مفيدى براى مردم بنويسى.
  تو هم بعد از روزها تلاش، كتابى به نام منازل الاخرة را نوشتى. تو در كتاب خود تلاش كردى تا مردم سفر قيامت را به ياد آورند و براى آن آماده شوند. خدا را شكر كه كتاب تو چاپ شد و در دسترس مردم قرار گرفت.
  پدر كه خيلى به تو علاقه دارد، روزها به حرم حضرت معصومه(س) مى رود و بعد از نماز به سخنرانى ها گوش مى دهد.
  تو در اتاق مطالعه خود مشغول فيش بردارى براى كتاب بعدى خود هستى كه درِ خانه به صدا در مى آيد.
  از جا برمى خيزى، مى روى و در خانه را باز مى كنى. فكر مى كنى چه كسى به ديدنت آمده است؟
  پدر آمده است. خيلى خوشحال مى شوى، كتاب هايى كه در اتاق پخش شده است را جمع و جور مى كنى و از پدر مى خواهى بنشيند.
  مى روى يك سينى چاى مى آورى و در مقابل پدر، دو زانو مى نشينى. منتظر هستى تا پدر سخن خويش را آغاز كند، پدر نگاهى به تو مى كند و مى گويد: عباس! امروز در حرم حضرت معصومه(س) بودم، سخنران كتابى را در دست گرفته بود و از آن خيلى تعريف مى كرد، فكر مى كنم اسم آن منازل الاخرة بود. آن سخنران از روى اين كتاب براى ما حديث هم خواند. پسرم، كاش تو هم در جايى سخنرانى مى كردى و براى مردم حديث مى خواندى! تا كى مى خواهى گوشه اين خانه بنشينى؟
  و تو سر خود را پايين مى گيرى، مى خواهى بگويى كه پدرجان! كتابى كه صفحه اى از آن را برايت خوانده اند، كتابِ پسرت است. من نويسنده آن كتاب هستم; امّا ديدى اين طورى ريا مى شود، درست نيست از خودت تعريف كنى، تو اين كتاب را براى خدا نوشته اى، نه اين كه نزد پدر خويش به آن افتخار كنى.
  سرانجام رو به پدر مى كنى و مى گويى: 
  پدر جان، اين كارها توفيق مى خواهد، دعا كن خدا به من هم توفيق انجام اين كارهاى خوب را بدهد. پدر هم در حقّ تو دعا مى كند. 
  تو كسى هستى كه كارت را فقط به خاطر خدا انجام دادى. تو به دنبال اين نبودى كه خودت را مطرح كنى يا خودت را بزرگ نشان بدهى. تو قرآن را خوب فهميده بودى.
  و خدا هم تو را عزيز كرد و تو را با كتاب «مفاتيح الجنان» كه با زحمت زياد نوشتى، مشهور ساخت. و امروز در همه خانه ها، كتاب تو كنار قرآن است.
  قرآن مى گويد:
  (تِلْكَ الدَّارُ الاَْخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَيُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الاَْرْضِ وَلاَ فَسَادًا).
  ما سراىِ آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در دنيا خواستار برترى و فساد نيستند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى اين مفهوم «برترى و بزرگى» دو واژه وجود دارد: «رفع» و «علو» و در اين آيه از واژه دوم استفاده شده است.
  فرض كن كه در خارج از شهر باغى دارى و گاه گاهى براى تفريح به آنجا مى روى. در اين باغ درختان زيادى است. يك روز يك نهال كوچك سرو مى خرى و آن را در باغ مى كارى و به آن رسيدگى مى كنى تا درخت بزرگى مى شود.
  سالها بعد، يكى از دوستانت به باغ مى آيد و بزرگى اين درخت سرو، چشم او را مى گيرد و مى گويد عجب درخت بزرگى! 
  تو مى دانى كه اين سرو بلند روزى نهال كوچكى بود و با زحمت هاى تو اين قدر بزرگ شده است.
  اگر مهمان تو عرب زبان بود وقتى كه بزرگى آن درخت را ديد از واژه «علوّ» استفاده مى كرد و مى گفت: «شجرة عالية»; امّا اگر او به روزگار كوچكى اين درخت هم توجّه مى كرد از واژه «رفع» استفاده مى كرد و مى گفت: «شجره رفيعه».
  جالب است بدانى كه وقتى پادشاهى دچار تكبّر و بزرگ بينى مى گردد، در زبان عربى براى گزارش اين حالت او از واژه «علوّ» استفاده مى شود.
  قرآن مى گويد كه فرعون دچار «علوّ» شد يعنى در او حالت غرور و تكبّر و بزرگ بينى ايجاد شد. 
  پس معناى هر دو واژه، برترى و بزرگى است; امّا در «علوّ»، مفهوم تكبّر و خودبينى وجود دارد و در واژه «رفع»، توجّه به گذشته همراه با نوعى تواضع و فروتنى وجود دارد.
  قرآن مى گويد كه ما نبايد به دنبال «علوّ» باشيم; امّا مى توانيم به دنبال «رفع» باشيم. 
  ما نبايد انسان هاى كوچكى باشيم، بايد در زندگى فردى و اجتماعى خود تلاش كنيم تا به اوج قلّه موفّقيت برسيم; همه كلام در اين است كه ما نبايد دچار غرور بشويم و خدا را فراموش كنيم.
  وقتى تو «علوّ» پيدا كنى ديگر يادت نيست كه تا ديروز چه بودى. فراموش مى كنى كه لطف خدا همراه تو بود و براى همين موفّق شدى و اكنون پيش همه عزيز هستى!
  اگر تو به دنبال «رَفْع» باشى، تلاش مى كنى تا بزرگ شوى و رشد كنى; امّا در همه حال به ياد روزگار فقر و ندارى خود باشى و سعى كنى به ديگران كمك نمايى. تو هرگز خدا را فراموش نمى كنى چون مى دانى كه اين خدا بود كه تو را از ذلّت به عزّت رسانيد.
  اكنون روشن شد كه چرا خداوند در اين آيه از ما مى خواهد تا به دنبال «عُلْوّ» نباشيم.


title: پدر! من از اين شهر بايد بروم
text:
  پدر! من از اين شهر بايد بروم


  تو نوجوانى هستى كه در شهر بروجرد زندگى مى كنى و به تحصيل علوم دينى مشغول هستى. پدر تو از بزرگان اين شهر است. امروز قرار است فرماندار به خانه شما بيايد و همه مى خواهند فرماندار را ببينند.
  فرماندار وارد خانه مى شود و پدر به استقبال او رفته و او را به اتاق پذيرايى راهنمايى مى كند; امّا تو از اتاق خود بيرون نمى آيى. بايد درس بخوانى، جامعه به علم و دانش تو نياز دارد. تو هنوز جوان هستى بايد تا مى توانى بهره بگيرى و براى فرداى شيعيان، سرمايه اى باشى.
  ساعتى مى گذرد، فرماندار مى خواهد برود; امّا او قبل از رفتن، سراغ تو را از پدر مى گيرد. او مى خواهد تو را ببيند.
  پدر به دنبال تو مى فرستد و تو هم از جا بلند مى شوى و نزد پدر مى روى.
  فرماندار وقتى تو را مى بيند به احترام تو تمام قد مى ايستد، او به تو خيلى علاقمند است، از اين كه جوانى در سن و سال تو در اين شهر اين قدر رشد علمى داشته است، خوشحال مى شود.
  همه تعجّب مى كنند چطور شده كه فرماندارِ مغرور اين قدر به تو احترام مى گذارد.
  مهمانى تمام مى شود و فرماندار با همراهان خانه را ترك مى كند. با رفتن مهمان ها، غوغايى در درون تو بر پا مى شود، سراسر وجودت اضطراب است، نمى دانى كه چرا روحت آرام ندارد. در حياط قدم مى زنى و فكر مى كنى.
  سرانجام مى فهمى كه چه شده است، آرى، تو به فرماندار علاقه پيدا كرده اى!
  روزگار ظلم و ستم است و اين فرماندار، دست نشانده طاغوت مى باشد، او در اين شهر ظلم و ستم زيادى نموده است.
  با خود فكر مى كنى و راه حلّى مى جويى. نزد پدر مى روى، سلام مى كنى و مى نشينى.
  پدر به تو نگاه مى كند، مى فهمد كه براى كارى آمده اى:
  ـ پسرم! آيا حرفى مى خواهى بزنى؟
  ـ آرى، مى خواهم اجازه بدهى كه از اين شهر بروم، اينجا ديگر جاى ماندن من نيست.
  ـ براى چه؟ 
  ـ راستش را بخواهيد از وقتى كه فرماندار به من محبّت نموده است احساس كرده ام كه او را دوست دارم. من بايد از كسى كه ظلم و ستم مى كند بيزار باشم. ديگر اين شهر جاى من نيست.
  پدر به تو نگاه مى كند، در تو آينده اى درخشان مى بيند، مى فهمد كه تو ادامه دهنده راه كسانى هستى كه استقلال حوزه هاى علميّه شيعه، آرمان آنها بود.
  او به تو آفرين مى گويد و مقدّمات هجرت تو را فراهم مى كند.
  تو رنج سفر را تحمّل مى كنى تا آزاد باشى و آزادمرد! تو نمى توانى درس بخوانى تا پيرو حكومت بشوى و به پول و رياست برسى و ظلم را توجيه كنى!
  واين چنين است كه تو علامه بحرالعلوم مى شوى و مايه افتخار تشيّع!
  نام تو سرمشق همه علماى آزاد انديش شيعه مى شود. آنهايى كه به هيچ حكومتى وابسته نشدند. اين تفاوت علماى شيعه با علماى سُنّى بود. علماى سُنّى وامدار حكومت زمان خود بودند، از آنها حقوق مى گرفتند و ظلم آنها را توجيه مى كردند; امّا علماى راستين شيعه در مقابل حكومت ها مى ايستادند. خونشان بر زمين مى ريخت; امّا هرگز دست از آرمان استقلال خواهى خود برنمى داشتند.
  قرآن مى گويد:
  		(وَلاَتَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَـلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ).
  		به كسانى كه ظلم مى كنند تمايل پيدا نكنيد كه آتش دوزخ به شما خواهد رسيد.
  تدبّرى در آيه:
  معولاً در زبان عربى براى مفهوم «ميل پيدا كردن» از دو واژه استفاده مى شود: «ميل» و «ركون». ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  فرض كن كه در زمان حكومتى زندگى مى كنى كه ظلم و ستم زيادى صورت مى گيرد و تبليغات زيادى مى شود تا مردم فريب بخورند و از حقيقت دور بمانند.
  ممكن است تحت تأثير تبليغات، فريب بخورى و به آن ظالمان علاقمند شوى; امّا اين ميل پيدا كردن همراه با اعتماد نيست.
  بعد از مدّتى كه حقيقت براى تو روشن شد دوباره از ظالمان بيزار مى شوى. در زبان عربى به اين نوع علاقه، «ميل» مى گويند.
  امّا يك وقت است تو به حكومت ظلم و ستم علاقمند مى شوى و حاضر نيستى از يارى آنها دست بردارى. تو به اين حكومت اطمينان پيدا مى كنى و خودت را با حكومت گره مى زنى و خودت جزئى از آن مى شوى.
  تو اين كار را به اختيار خودت و از روى عمد انجام داده اى. در زبان عربى به اين نوع علاقه، «ركون» مى گويند.
  قرآن به ما هشدار مى دهد مواظب باشيم و به ظالمان علاقه مند نشويم و يار و ياور ستمكاران نشويم كه در اين صورت عذاب در انتظار ما مى باشد.
   


title: صداى گريه نوزاد من است
text:
  صداى گريه نوزاد من است


  شب از نيمه گذشته و همه مردم در خواب ناز هستند; امّا تو بيدار شده اى. به سوى حوض مى روى تا وضو بگيرى.
  عكس ماه در آب حوض افتاده است، همه جا سكوت است، نسيم مىوزد. وضو مى گيرى و به اتاق خود برمى گردى.
  رو به قبله، كنار سجاده ات مى نشينى. ابتدا مقدارى قرآن مى خوانى، قرآن دل را زنده مى كند. سخن خدا را با تمام وجودت مى شنوى. اكنون ديگر تو مى خواهى با خدايت سخن بگويى.
  مشغول خواندن نماز شب مى شوى. چه رمز و رازى در اين نجواى شبانه نهفته است كه هر شب خواب را از تو مى ربايد. به راستى كه دوستان خدا در دل شب چه صفايى مى كنند و در خلوت كردن با خدا چه چيزهايى را مى بينند كه اين گونه بيقرار او هستند!
  مدّتى مى گذرد، نماز تو به پايان رسيده است، سر به سجده گذاشته اى و اشك مى ريزى. 
  خودت هم نمى دانى چه مى شود كه ناگهان احساسى به تو دست مى دهد، سبكبال مى شوى، گويى كه در آسمان هستى.
  سر از سجده برمى دارى، دست هايت را به سوى آسمان مى گيرى، حسى با تو سخن مى گويد كه امشب شب تكرار نشدنى است، هر چه از خدا بخواهى امشب به تو مى دهد.
  نمى دانى چه شده است; امّا هر چه هست لطف دوست است، امشب او مى خواهد به تو پاداشى بدهد.
  به فكر فرو مى روى، آرزوهاى زيادى دارى. نمى دانى كدام را انتخاب كنى.
  ناگهان صداى گريه اى به گوشت مى خورد. تو اين صدا را مى شناسى. پسرت در گهواره است كه گريه مى كند. نامش محمّدباقر است.
  با صداى گريه او، فكرى به ذهنت مى رسد، تو ديگر مى دانى چه دعايى بكنى، پس رو به آسمان مى كنى و مى گويى: «بار خدايا! به فرزندم توفيق خدمت كردن به دين را كرم كن!»
  اكنون دستت را به صورتت مى كشى و از جا برمى خيزى تا فرزندت را در آغوش بگيرى.
  تو نمى دانى كه امشب چه كردى و اين دعاى تو چه خواهد كرد. به بركت اين دعا، فرزند تو دانشمندى فرزانه مى گردد، خدمتى به مكتب تشيع مى كند كه مثل و مانند ندارد.
  كتاب هاى زيادى مى نويسد، بهترين كتاب او بحار الأنوار نام دارد كه مجموعه اى بى نظير از سخنان اهل بيت(ع) است. فرزند تو به مكتب شيعه جان تازه اى مى دهد.
  فرزندت، علامه مجلسى مى شود و تا دنيا باقى است نامش بر آسمان مكتب شيعه مى درخشد.
  قرآن دعاى مؤمنان را چنين بيان مى كند:
  		(رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَجِنَا وَذُرِّيَّـاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُن).
  		خدايا! همسران و فرزندانى به ما موهبت كن كه مايه روشنى چشم ما باشند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «عطا كردن» از دو واژه استفاده مى شود: «عطا» و «هبه». ريشه واژه «هَب» كه در اين آيه آمده است، واژه «هبه» است. ميان دو واژه «عطا» و «هبه» تفاوت وجود دارد، ما مى خواهيم بدانيم چرا در آيه واژه هبه آمده است:
  پسرم عليرضا هوس داشتن كامپيوتر به سرش زده بود. من به او گفتم بايد كلاس كامپيوتر بروى و مقدارى كار كردن با آن را ياد بگيرى تا من يك كامپيوتر خوب برايت بخرم.
  او قبول كرد و چند ماه به كلاس رفت. روز تولّد او نزديك بود و من يك كامپيوتر كيفى خريدم. همه دوستان در خانه ما جمع بودند و جشن تولّد پسرم بود. وقتى همه هديه هاى خودشان را به عليرضا دادند من هم كادوى خود را به او دادم.
  اگر در جلسه ما يك عرب زبان وجود داشت براى اين كار من از واژه «عطا» استفاده مى كرد و واژه «هبه» را به كار نمى برد.
  ما هنگامى واژه «عطا» را به كار مى بريم كه ظرفيت طرف مقابل را نگاه كرده باشيم كه آيا مى تواند از آن هديه ما استفاده بكند يا نه؟ 
  من وقتى به پسرم كاميپوتر هديه دادم كه او زمينه استفاده از آن را در خود ايجاد كرده بود.
  يادم نمى رود در آن جشن تولّد، پسر كوچكترم محمّدحسين كه سه سال داشت شروع به گريه كرد. او هم كامپيوتر مى خواست. 
  اگر من براى او هم كامپيوتر مى خريدم، اين كار من با واژه «هبه» مناسبت داشت. زيرا او زمينه استفاده از كامپيوتر را نداشت.
  قرآن در اين آيه از واژه «هبه» استفاده مى كند، قرآن مى خواهد به ما بگويد هنگامى كه دعا براى فرزندت مى كنى به خودت نگاه نكن! اگر خودت نتوانسته اى، دعاهاى بزرگ براى فرزندت بكن. 
  نگو من كارگر ساده يا كارمند هستم. نگو در خانواده ما زمينه اين چيزها نيست. پسر من نمى تواند افتخار بيافريند. نگاهت بلند باشد. تو از خدا بخواه به تو فرزندى بدهد كه افتخار اسلام و جهان باشد. 
  اين راز استفاده قرآن از كلمه «هبه» مى باشد.


title: من شيفته رفتار تو شدم
text:
    من شيفته رفتار تو شدم 


  مسيحى بود و به دنبال حقيقت. قرآن را مطالعه كرده بود و زيبايى هايى را در آن ديده بود. 
  دلش متمايل به اسلام شده بود; امّا وقتى مسلمانان را ديد كه به قرآن عمل نمى كنند، متحيّر شده بود و نمى دانست چه كند.
  بارها تصميم گرفته بود مسلمان شود; امّا كردار مسلمانان او را از اين كار منصرف كرده بود.
  خبرى در شهر شام پيچيد كه امام باقر(ع) به اين شهر مى آيد. يكى از دوستانش به او گفت: اگر اسلام واقعى را مى خواهى ببينى بايد با فرزند پيامبر اسلام آشنا شوى. زود به ديدارش برو.
  او كه در جستجوى حقيقت بود اين حرف را قبول كرد. با خود فكرى كرد و نقشه اى كشيد. او مى خواست امام را امتحان كند. آيا واقعاً او مسلمان واقعى است. آيا او به دستورات قرآن عمل مى كند؟ او در قرآن خوانده بود كه مسلمان بايد خشم خود را كنترل كند. اكنون او مى خواست امام را عصبانى كند.
  او سراغ امام باقر(ع) را گرفت و نزد امام آمد. جمعى از دوستان امام آنجا بودند.
  مرد مسيحى با صداى بلند مى گويد: أنتَ بَقَرٌ.
  انتَ به معناى «تو»، و بَقَر به معناى «گاو» مى باشد. اين مرد مسيحى با اين جمله به امام جسارت كرد، همه ياران امام ناراحت شدند.
  امام همه اطرافيان خود را به سكوت دعوت كرد و در جواب گفت: «نه، من باقر هستم».
  واژه «باقر» به معناى شكافنده مى باشد، امام پنجم را به اين اسم مى خواندند زيرا هيچ كس دانشمندتر از ايشان نبود.
  مرد مسيحى بار ديگر رو به امام كرد و گفت: «تو فرزند زنى هستى...».
  بار خدايا! تو از عشقى كه اين قلم به خاندان پيامبر دارد آگاه هستى. من چگونه اين جمله را بيان كنم؟ 
  امّا بايد بگويم تا همه بفهمند كه امام باقر(ع) چقدر بزرگوار بوده است. مرد مسيحى در واقع به امام مى گويد: تو حرام زاده هستى. (من از اين سخن به خدا پناه مى برم).
  امام به او نگاهى كرد و گفت: «اى مرد مسيحى! اگر تو راست مى گويى، خدا مادرم را ببخشد و اگر دروغ مى گويى خدا تو را ببخشد».
  اين جواب، مرد مسيحى را به فكر فرو برد. او قرآن را در وجود امام يافت. زيبايى اين رفتار او را مجذوب كرد.
  بعد از لحظاتى او با صداى بلند گفت: أشهدُ انْ لا اله الا الله و اين چنين بود كه آن مرد مسلمان شد.
  قرآن در شرح حال مؤمنان مى گويد:
  			(وَالْكَـظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ).
  			كسانى كه خشم خود را فرو برده و از خطاى مردم چشم پوشى مى كنند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «خشم» دو واژه وجود دارد: «غضب» و «غيظ»، و ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  فرض كن كه در صف نانوايى ايستاده اى تا نوبت تو برسد و نان بخرى. يك نفر از راه مى رسد و بدون اينكه به صف توجّه كند جلو مى رود تا نان بگيرد. 
  تو رو به او مى كنى و مى گويى: چرا صف را مراعات نمى كنى؟ او در جواب شما بى ادبى مى كند و مى گويد: دلم مى خواست توى صف نايستم، شما چه كاره هستيد؟ شما از اين حرف او عصبانى مى شويد; امّا خشم خود را كنترل مى كنيد. در زبان عربى به اين خشم، غضب مى گويند.
  امّا يك وقت آن شخص به شما دشنام زشتى مى دهد، آيا آن سخنى را كه آن مسيحى به امام باقر(ع) گفت به ياد دارى؟ 
  اينجا هم تو عصبانى مى شوى; امّا خيلى بيشتر! صورتت برافروخته مى شود. رگ گردنت پرخون مى شود. در زبان عربى به اين خشم شديد، غيظ مى گويند.
  قرآن به ما مى گويد آيا مى خواهيد خودتان را آزمايش كنيد؟ ببينيد آيا مى توانيد خشم شديد (غيظ) خود را فرو بريد؟ كنترل خشم معمولى (غضب) كار مهمّى نيست. مهم اين است كه هنر مردان خدا را داشته باشى و در هنگام غيظ بتوانى خودت را كنترل كنى. آن وقت است كه معلوم مى شود انسان خودساخته اى هستى.


title: دلم به دنبال نخ تسبيح است!
text:
    دلم به دنبال نخ تسبيح است!


  تو ديگر از اين زندگى خسته شده اى. تا به كى مى خواهى در اين مدرسه بمانى و درس بخوانى و شب ها با گرسنگى در سرما بخوابى؟
  امشب خواب به چشمت نمى آيد. مى خواهى تصميم خود را بگيرى. شب از نيمه گذشته است.
  بلند مى شوى و در حياط مدرسه قدم مى زنى. مهتاب را نگاه مى كنى. فردا چه خواهى كرد؟
  صبح مى شود، وسايل خود را جمع مى كنى كه براى هميشه از اينجا بروى. دوست تو به دنبال تو مى آيد. مى پرسد: كجا مى روى؟
  به او رو مى كنى و مى گويى: من ديگر طاقت ندارم. مى روم به كسب و كار مشغول شوم.
  او ناراحت مى شود، تو را نصيحت مى كند: چرا مى خواهى اهل دنيا شوى؟ دنيا چه ارزشى دارد؟ 
  امّا تو تصميم خود را گرفته اى با او خداحافظى مى كنى و از مدرسه بيرون مى روى.
  بيست سال مى گذرد. تو در بازار چند مغازه دارى. بزرگترين تاجر فرش شهر شده اى. همه اهل بازار تو را مى شناسند. مغازه هايت پر از فرش هاى نفيس است.
  نگاه مى كنى، او را مى شناسى، همان رفيقى كه بيست سال قبل در مدرسه با هم بوديد. او آمده است تو را ببيند.
  از جا بلند مى شوى او را در آغوش مى گيرى، اكنون از ديدن او خيلى خوشحال هستى. 
  دستور مى دهى براى مهمانت چاى بياورند. او نگاهى به مغازه ها و فرش ها مى كند و مى فهمد كه كار تجارت تو خوب گرفته است. او بازشروع مى كند به نصيحت كردن: رفيق! مواظب باش، چرا در دام دنيا افتاده اى؟ آخر اين همه مال و منال را براى چه مى خواهى. اگر در مدرسه مى ماندى و درس مى خواندى الان يك دانشمند بزرگ بودى.
  تو هيچ نمى گويى. به او چاى تعارف مى كنى. در حالى كه تسبيحى در دست دارد به نصيحت كردن ادامه مى دهد.
  ناگهان صدايى در بازار مى پيچد: اى مردم! كفّار به كشور حمله كرده اند. بعضى شهرها را گرفته اند، علما حكم جهاد داده اند، بر همه واجب است به جهاد بروند.
  تو با رفيقت سريع از جا بلند مى شويد و به سوى خارج از شهر مى رويد، جايى كه قرار است مردم به جنگ با كفّار بروند.
  وقتى شما به بيرون بازار مى رسيد، رفيقت مى گويد: من تسبيح خودم را در مغازه شما جا گذاشته ام. بايد بروم و آن را بياورم. 
  او برمى گردد تا برود و تسبيح را بياورد. تو او را صدا مى زنى و مى گويى: رفيق! يادت هست خودت را اهل زهد مى خواندى و مرا اهل دنيا مى دانستى. من چندين مغازه پر از فرش را رها كردم و آمدم، امّا تو از همه دنيا يك تسبيح داشتى و نتوانستى از آن دل بكنى! حالا راستش را بگو كدام يك اهل دنيا هستيم؟
  قرآن مى گويد:
  	(لِّكَيْلاَ تَأْسَوْاْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَتَفْرَحُواْ بِمَآ ءَاتَاكُمْ).
  	بر آنچه از دست شما رفته اندوهگين نشويد و به آنچه به شما داده شده شادمان نباشيد.
  تدبّرى در آيه:
  معمولاً براى مفهوم «خوشحال شدن» در زبان عربى دو واژه استفاده مى شود:«طَرَب» و «فَرَح». ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد: 
  در يكى از كشورهاى خارج بودم، يك روز ديدم جوانان زيادى به خيابان ها ريخته بودند و سر و صدا مى كردند. آنها وسط خيابان جمع شده و راه را بسته بوده و شادى مى كردند.
  پرسيدم چه خبر است؟ گفتند: تيم فوتبال كشورشان بر رقيب خود پيروز شده است و براى همين آنها شادمانى مى كنند.
  آنها به خاطر اين پيروزى از حالت عادى خارج شده بودند، به اين شادمانى در زبان عربى، «طرب» مى گويند.
  وقتى در هواى گرم تابستان برق برود، گرماى هوا تو را اذيّت مى كند. وقتى برق مى آيد تو خوشحال مى شوى زيرا از گرما نجات پيدا كردى; امّا اين خوشحالى آن قدر زياد نيست كه تو سوت بزنى و فرياد بكشى، در زبان عربى به اين نوع خوشحالى، «فرح» مى گويند.
  به بيان ديگر، وقتى خوشحالى در قلب من باشد، «فرح» است; امّا وقتى به صورت فرياد و رقص جلوه مى كند «طرب» مى شود.
  قرآن از ما مى خواهد وقتى دنيا رو به ما مى كند دچار خوشحالى قلبى (فرح) هم نشويم; رقص و پايكوبى (طرب) كه جاى خود دارد!
  ممكن است وقتى دنيا به من رو مى كند آن قدر خوشحال نشوم كه بلند شوم برقصم; امّا حتماً در قلبم خوشحال مى شوم. قرآن از من مى خواهد نسبت به دنيا آن خوشحالى قلبى را هم نداشته باشم. اگر من به اين حالت رسيدم كه بود و نبود دنيا براى من فرقى نداشت، آن وقت به زهد واقعى رسيده ام. 
  زهد واقعى اين است كه خودت را بسيار بالاتر از دنيا بدانى. دختربچه ها را ديده اى كه وقتى به آنها عروسكى بدهى خوشحال مى شوند و اگر عروسكشان را بگيرى گريه مى كنند.
  وقتى اين دختر بزرگ شد و دكتر و مهندس شد، اگر هزار عروسك هم به او بدهى خوشحال نمى شود!
  زهد، تركِ دنيا نيست، فقير زيستن نيست، تو بايد از اين دنيا استفاده كنى، بايد تلاش كنى، دنياى خود را آباد كنى، كسب حلال داشته باشى، فقير نباشى. چه كسى خوبى هاى دنيا را بر تو حرام كرده است؟
  به نظر قرآن، زهد، نوعِ نگاه به دنيا است. تو دنيا را چگونه نگاه مى كنى، آيا دنيا راه توست يا مقصد تو؟ 


title: درد را مثل عسل مى بينم
text:
    درد را مثل عسل مى بينم

   
  آيا شنيده اى كسى با كارد دست خودش را زخمى كند؟ 
  حتماً مى گويى: آدم عاقل چنين كارى نمى كند زيرا بريدن دست درد زيادى دارد.
  در قصّه يوسف(ع) آمده است كه وقتى زليخا به عشق يوسف گرفتار شد زنان مصر زبان به بدگويى او پرداختند. 
  زليخا براى اينكه به آنها جواب بدهد همه آنها را به قصر خود دعوت كرد و دستور داد تا جلو هر كدام از آنها يك كارد و ظرف ميوه قرار بدهند تا آنها از خود پذيرايى كنند.
  زليخا خوب دقّت كرد، وقتى همه مشغول پوست كندن ميوه ها شدند از يوسف خواست تا به آنجا بيايد. وقتى زنان نگاهشان به يوسف افتاد مات و مبهوت شدند و به جاى اينكه ميوه را پوست بگيرند دست خودشان را بريدند و اصلاً نفهميدند!
  خون از دست آنها مى رفت و آنها به يوسف نگاه مى كردند و مى گفتند: اين فرشته اى است كه روى زمين آمده است!
  شوخى نيست، آنها انگشتان دست خود را با چاقو مى بريدند; امّا هيچ دردى را احساس نكردند.
  آرى، انسان به گونه اى آفريده شده است كه وقتى به زيبايى خيره شود، درد و غم را درك نمى كند.
  ما از مرگ مى ترسيم و از سختى هاى جان دادن واهمه داريم همان گونه كه از بريدن انگشتان خود درد مى كشيم; امّا براى زنان مصر بهترين لحظه، وقتى بود كه يوسف را ديدند اگر چه دست خود را بريدند.
  فكر مى كنم ديگر فهميدى چرا اهل ايمان از مرگ هيچ هراسى ندارند.
  موقع جان دادن مؤمن كه فرا مى رسد پرده ها از جلو چشم او كنار مى رود و او جايگاه خود را در بهشت مى بيند.
  پيامبر به ديدن او مى آيد و او مهربانى خدا را با چشم مى بيند و لذّت مى برد.
  اينجاست كه او ديگر هيچ درد و غمى را احساس نمى كند. لحظه وصال يار فرا مى رسد و چه شيرين است لحظه وصال!
  قرآن در قصّه يوسف(ع) و زنان مصر مى گويد:
  		(فَلَمَّا رَأَيْنَهُ أَكْبَرْنَهُ وَقَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ)
  		وقتى آنها يوسف را ديدند او را بسيار زيبا يافته و دست هاى خود را بريدند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «بريدن» مى توان از دو واژه استفاده كرد: «قطَع» كه بدون علامت تشديد است و «قطَّع» كه همراه با علامت تشديد است. البته تفاوتى ميان اين دو واژه وجود دارد:
  يك وقت است كه شما مشغول پوست كندن ميوه اى مى شويد و حواستان پرت مى شود و كارد در دست شما زخم كوچكى ايجاد مى كند.
  در اين حالت در زبان عربى از واژه «قطَع» استفاده مى شود.
  امّا اگر كسى جاى جاىِ دستش پاره شده و خون از آن جارى مى شود. در اين حالت، واژه «قطَّع» به كار مى رود.
  قرآن مى گويد وقتى زنان مصر، نگاه به يوسف كردند چنان محو زيبايى او شدند كه انگشتان خود را پاره پاره كردند.
  اين قدرت عشق است كه اگر در دلى افتاد ديگر هيچ دردى را احساس نمى كند.
  حتماً شنيده اى كه امام حسين(ع) در شب عاشورا ياران خود را در خيمه اى جمع كرد و از آنها خواست تا او را تنها بگذارند و بروند. 
  آن شب كه سى هزار دشمن منتظر ريختن خون آنها بودند، مسلم بن عوسجه فرياد برآورد: «به خدا قسم، اگر هفتاد بار زنده شوم و در راه تو كشته شوم و دشمنانت بدن مرا بسوزانند، هرگز از تو جدا نمى شوم».
  بعد از اين سخن زُهير از جا برخاست و گفت: «به خدا دوست داشتم در راه تو كشته شوم و ديگر بار زنده شوم و بار ديگر كشته شوم و هزار بار بلاگردانِ وجود تو باشم».
  آنها هرگز از مرگ نمى ترسيدند زيرا عاشق شده بودند و اين عشق بود كه همه شمشيرها و نيزه ها را براى آنها دلنشين مى كرد.


title: وقتى از پست و مقام فرارى شدم
text:
    وقتى از پست و مقام فرارى شدم 


  اينجا شهر بصره است و ديروز باران زيادى آمد و ديوار خانه من خراب شد. من مى خواهم آن را تعمير كنم.
  مى روم تا كارگرى را پيدا كنم كه بتواند اين كار را انجام دهد. نگاهم به جوانى مى افتد كه در گوشه اى نشسته است. او وسايل كار را كنارش گذاشته است. به پيش او مى روم و از او مى خواهم كه به خانه ام بيايد و ديوار خانه ام را تعمير كند.
  او همراه من مى آيد و شروع به كار كردن مى كند، او زحمت زيادى مى كشد و عرق مى ريزد. او سيمايى نورانى دارد و معلوم است جوان مؤمنى است.
  غروب مى شود و كار ديوار تمام مى شود، من مى خواهم به او مزد زيادترى بدهم، او قبول نمى كند. با من خداحافظى مى كند و مى رود.
  فردا من با خود مى گويم چقدر خوب بود با اين جوان بيشتر آشنا مى شدم به دنبالش مى روم; امّا او را نمى يابم. سراغش را مى گيرم. مى گويند: او فقط روزهاى شنبه كار مى كند و بقيّه هفته را مشغول عبادت است.
  من تا هفته بعد صبر مى كنم، شنبه فرا مى رسد سراغش مى روم; امّا او را نمى يابم. پرسوجو مى كنم، مى گويند: بيمار شده است.
  سراغ خانه اش را مى گيرم. به ديدارش مى روم، تنهاىِ تنها در گوشه اتاق خوابيده است. سلام مى كنم، چشم باز مى كند، جواب مى دهد و مرا به جامى آورد. او تعجّب مى كند در اين روزگار غربت من به ديدارش رفته ام.
  از او مى خواهم خود را معرّفى كند، او مى گويد: اسم من قاسم است، پسر خليفه جهان اسلام هستم.
  باور نمى كنم! يعنى تو همان فرزند گمشده خليفه عباسى هستى!! 
  من شنيده بودم كه پسر خليفه از بغداد فرار كرده است. دوست داشتم از زبان خودش سرگذشتش را بشنوم. از او مى خواهم تا برايم شرح دهد.
  او ناىِ سخن گفتن ندارد، با صدايى ضعيف برايم چنين مى گويد: 
  آرى، من پسر هارون، خليفه عباسى هستم; امّا وقتى فهميدم كه اين حكومت، حكومتِ طاغوت است تصميم گرفتم شريك ظلم و ستم نباشم.
  بعد از مدّتى فهميدم كه حق با شيعيان است و من بايد پيرو راه على(ع) باشم، براى همين شيعه شدم. 
  پدرم مى خواست مرا با حكومت بفريبد تا از عقيده خود دست بردارم. او بزرگان حكومت را جمع كرد و حكومت كشور مصر را به من داد و قرار شد تا من فردا به سوى مصر حركت كنم. 
  نيمه شب كه فرا رسيد من از بغداد فرار كردم. شبانه راه زيادى آمدم تا مبادا گرفتار مأموران حكومتى بشوم. هر طورى بود خودم را به بصره رساندم. در اين شهر به كارگرى مشغول شدم و امروز هم روز آخر عمر من است.
  اشك در چشمان من حلقه مى زند، از آزادمردى اين جوان تعجّب كردم. كاش من او را زودتر مى شناختم.
  در اين هنگام او دست مى برد و يك انگشتر قيمتى را از دست خود بيرون آورده و مى گويد:
  ـ رفيق! من يك وصيّتى دارم آيا قول مى دهى به آن عمل كنى؟ 
  ـ آرى، حتماً انجامش مى دهم.
  ـ آن شب كه از بغداد فرار كردم، فراموش كردم اين انگشتر را به پدرم بدهم، از تو مى خواهم به بغداد بروى، روزهاى دوشنبه، مردم مى توانند به ديدن او بروند، تو نزدش برو و به او بگو: پسرت قاسم اين انگشتر را فرستاده است تا مالِ خودت باشد و روز قيامت خودت جواب آن را بدهى!
  ـ چشم.
  ـ از تو مى خواهم تا ابزارِ كار مرا بفروشى و برايم كفنى خريدارى كنى.
  نگاهم به چهره قاسم بود و دعا مى كردم كه شفا بگيرد. ناگهان ديدم او مى خواهد از جاى خود بلند شود; امّا نمى تواند. مرا صدا زد و گفت: زير بغل مرا بگير و مرا بلند كن!، مگر نمى بينى آقا و مولايم، على(ع) به ديدنم آمده است.
  من او را از جا بلند كردم، سلامى به آقا داد و جان به جان آفرين تسليم كرد.
  قرآن مى گويد:
  (وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيًما).
  هر كس كه از خدا و رسول او اطاعت كند به فوز بزرگى رسيده است.
  تدبّرى در آيه:
  معمولاً براى مفهوم «سعادتمند و پيروز شدن» در زبان عربى دو واژه استفاده مى شود: «فلح» و «فوز». ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  فرض كن كه من مبلغى را در بانك پس انداز مى كنم به اميد آنكه يك ماشين پژو برنده بشوم. مدّتى مى گذرد، يك روز از بانك به من زنگ مى زنند كه تو خيلى خوش شانس هستى و ماشين را برنده شدى!
  من خيلى عجله دارم تا ماشين را تحويل بگيرم; امّا بانك مى گويد بايد يك ماه صبر كنى تا در يك مراسم ويژه اى اين ماشين را به تو بدهيم.
  در زبان عربى براى آن لحظه اى كه اين خبر به من رسيد واژه «أفلح» به كار مى برند كه از ريشه «فلح» است; امّا من هنوز جايزه خود را دريافت نكرده ام، قرار است كه به من يك ماشين بدهند.
  وقتى كه من ماشين را تحويل گرفتم و سوار آن شدم، مى توانم واژه «فاز» به كار ببرم كه از ريشه «فوز» مى باشد. 
  قرآن در اين آيه مى گويد آنهايى كه راه خدا را انتخاب نمودند و از همه گناهان چشم پوشيدند به «فوز» رسيدند.
  اگر خدا مى خواست پاداش تو را فقط در روز قيامت بدهد از واژه «فلح» استفاده مى كرد.
  امّا خدا مى گويد: اگر از من اطاعت كنى به «فوز» مى رسى، يعنى خيال نكن كه اگر به سوى من رو كنى و اهل ايمان شوى بايد صبر كنى تا روز قيامت شود و من به تو بهشت بدهم. نه، تو در همان لحظه اى كه اطاعت من را مى كنى پاداش خود را مى گيرى. نگاه كن، آنهايى كه مرا نافرمانى مى كنند، هرگز روى آرامش را نمى بينند.
  آرى، كسى كه خدا را پيدا كرده و دنيا را خوب شناخته است، مى داند كه دنيا هيچ وفايى ندارد، براى همين در حقّ هيچ كس ظلم نمى كند. او همين الان در بهشت زندگى مى كند.
  او هيچ وقت احساس تنهايى نمى كند زيرا خدا را دارد، آيا اين پاداش خوبى نيست؟
  اهل معرفت، يك لحظه عشقورزى با خدا را با هزاران بهشت عوض نمى كنند.


title: مجلسى كه بالا وپايين ندارد
text:
  مجلسى كه بالا وپايين ندارد


  از راه دورى آمده اى تا پيامبر را ببينى، تشنه و خسته هستى. ديگر راهى تا مدينه نمانده، آن نخل ها را مى بينى، آنجا مدينه است.
  وارد شهر مى شوى. يكى مى فهمد كه مهمان هستى. ظرف آب و مقدارى خرما به تو مى دهد. با خوردن خرماى تازه جان تازه مى گيرى. اكنون مى خواهى به ديدار پيامبر بروى.
  خوب است آبى هم به صورت بزنى، اين طورى خيلى بهتر است. سؤال مى كنى: پيامبر كجاست؟ مى گويند كه بايد به مسجد بروى، پيامبر آنجاست.
  به سوى مسجد حركت مى كنى، وارد مسجد مى شوى. انتظار دارى كه پيامبر مانند كسانى كه رئيس مى شوند جايگاه خاصى داشته باشد و لباس مخصوص پوشيده باشد.
  تمام مسجد را نگاه مى كنى. جايگاهى مخصوص نمى بينى. خدايا! پس پيامبر تو كجاست؟
  در گوشه اى از مسجد عدّه اى از مسلمانان نشسته اند، به طرف آنها مى روى، شايد گمشده تو آنجا باشد.
  سلام مى كنى، آنها جواب سلام تو را مى دهند. كنار آنها مى نشينى. اينجا همه چيز ساده است. فرش مسجد، حصيرى است كه از برگ درخت خرما بافته شده است.
  به چهره همه نگاه مى كنى، نمى توانى تشخيص بدهى پيامبر كدام است. همه به صورت دايره نشسته اند. مجلس آنها بالا و پايين ندارد. 
  از روى لباس هم نمى توانى تشخيص بدهى زيرا همه، لباس هايى ساده به تن دارند.
  سرانجام سؤال مى كنى: كدام يك از شما پيامبر هستيد؟
  همه نگاه ها به سوى تو مى آيند. آنها فهميده اند كه تو تا به حال پيامبر را نديده اى. چشم ها به سوى يك نفر مى رود. آقايى را مى بينى كه مثل بقيّه بر روى زمين نشسته است. اكنون مى توانى پيامبر را ببينى.
  باور نمى كنى پيامبر اين قدر خودمانى باشد. سخنان او را مى شنوى و بهره مى برى. 
  ساعتى مى گذرد، پيامبر مى خواهد به خانه برود، تو را به خانه خود دعوت مى كند، خوشحال مى شوى. همراه پيامبر مى روى، مى خواهى خانه آن حضرت را هم ببينى. 
  وارد خانه مى شوى. خانه اى را در كمال سادگى مى بينى. باورت نمى شود. مات و مبهوتِ زندگى پيامبر شده اى. اين خانه فرش ندارد، فقط يك زيرانداز كوچك هست كه به اندازه نشستن يك نفر است! 
  پيامبر اين زيرانداز را براى تو مى اندازد و از تو مى خواهد روى آن بنشينى.
  اوّل نمى خواهى قبول كنى; امّا چاره اى ندارى. روى زيرانداز مى نشينى، پيامبر هم روبروى تو روى زمين مى نشيند. به فكر فرو مى روى، اين پيامبر چقدر تواضع مى كند.
  قرآن به پيامبر دستور مى دهد:
  			(وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ).
  			در مقابل مؤمنان مهربان باش و تواضع كن.
  تدبّرى در آيه:
  مفهوم «فروتنى» در قرآن با دو واژه بيان شده است: «خضوع» و «خَفْض». و ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  آيا به ياد دارى وقتى به مدرسه مى رفتى معلّم كه سر كلاس مى آمد مبصر كلاس مى گفت: «بر پا!». همه بچه ها از جاى خود بلند مى شدند.
  در زبان عربى وقتى شاگردى در مقابل استاد خود فروتنى كند «خضوع» مى گويند.
  من استادى داشتم كه در مقابل شاگردان خود تواضع مى كرد و جلو پاى آنها مى ايستاد. او اين گونه شاگردان خود را به تحصيل علم تشويق مى كرد.
  در زبان عربى، وقتى استادى در مقابل شاگرد تواضع مى كند از واژه «خفض» استفاده مى كنند.
  فكر مى كنم معناى اين دو واژه روشن شد، وقتى كوچكتر در مقابل بزرگتر فروتنى مى كند و احترام مى گيرد «خضوع» مى گويند; امّا وقتى بزرگتر در مقابل كوچكتر فروتنى مى كند «خفض» مى گويند.
  اكنون دقّت كن كه خدا در اين آيه از پيامبر مى خواهد تا در مقابل مؤمنان «خفض» داشته باشد. درست است مقام پيامبر از همه بالاتر است امّا او بايد فروتنى كند.
  نكته ديگر اين كه در واژه «خفض»، مهربانى و عطوفت هم مورد توجّه قرار مى گيرد. يعنى هر فروتنى را نمى توانى «خفض» بدانى، تنها فروتنى كه با مهربانى و عشق همراه باشد «خفض» است.
  قرآن مى خواهد به همه كسانى كه مى خواهند ديگران را تربيت كنند ياد بدهد كه بايد هم فروتن باشند و هم مهربان.
  اگر مى خواهى فرزندت را خوب تربيت كنى بايد در مقابل او فروتنى كنى. نگو كه من پدر هستم و بزرگتر از او. اگر بخواهى از روى غرور با فرزند خود سخن بگويى او حرف تو را قبول نخواهد كرد. اگر معلّم هستى بايد از قرآن ياد بگيرى، فروتن باشى و مهربان.
  نمى شود كه من خودم را بگيرم و بخواهم آقايى و بزرگى خودم را به جوانِ امروز ثابت كنم و توقّع داشته باشم او به دين خدا جذب شود.


title: وقتى آفتاب به خانه اش راهم نداد
text:
    وقتى آفتاب به خانه اش راهم نداد


  از بغداد تا مدينه را به شوق ديدار يار آمده اى. بيابان ها را پشت سر گذاشته اى و سختى سفر را به جان خريده اى تا به وصال برسى.
  تو مى خواهى ابتدا به ديدار امام خود بروى و بعد از آن، به سفر حج بروى.
  درست است كه شب شده است; امّا تو نمى توانى تا صبح صبر كنى. تو مى خواهى هر چه زودتر كنار خورشيد باشى.
  به كوچه بنى هاشم مى روى و كنار خانه امام كاظم(ع) مى ايستى. سراسر شوق هستى. با خود فكر مى كنى وقتى خدمت امام خود برسى چه بگويى كه هزار سخن نگفته دارى.
  خودت را آماده مى كنى، نفس عميقى مى كشى و درِ خانه را مى زنى.
  صدايى به گوشت مى خورد: اى على بن يقطين! ما تو را نمى پذيريم. برو! چرا اينجا آمده اى؟ 
  تو تعجّب مى كنى، چرا امام با تو اين گونه سخن مى گويد، چرا امامِ مهربانى ها تو را از درِ خانه خود مى راند؟
  اشك در چشمان تو حلقه مى زند. با خود مى گويى من چه كرده ام؟ چه خطايى از من سرزده است كه آقايم مرا نمى پذيرد؟
  هر چه فكر مى كنى به نتيجه اى نمى رسى. به ذهن خود فشار مى آورى; امّا فايده اى ندارد.
  هر چه منتظر مى شوى در خانه باز نمى شود و تو برمى گردى! آن شب خيلى فكر مى كنى; امّا به نتيجه اى نمى رسى. يادت نمى آيد كه چه كرده اى كه از درِ خانه امام خود رانده شدى.
  فردا به مسجد مى روى، دلت مى خواهد هر چه زودتر امام را ببينى. ناگهان امام وارد مسجد مى شود، از جا بلند مى شوى و خدمت آن حضرت مى روى و مى گويى: آقا جان! گناه من چه بود كه شما مرا از خود رانديد؟
  امام در جواب مى گويد: «آيا به ياد دارى وقتى در بغداد بودى ابراهيم به در خانه تو آمد، همان ابراهيم كه ساربان شتر بود. او مشكل بزرگى داشت و نمى توانست تا صبح صبر كند. به هزار اميد به درِخانه تو آمده بود; امّا تو جوابش را ندادى و دل او را شكستى. مگر نمى دانى اگر دل شيعه ما را بشكنى دل ما را شكسته اى؟»
  و تو در فكر فرو مى روى. به ياد مى آورى كه در آن شب بارانى چه كردى. پاسى از شب گذشته بود كه صداى درِخانه به گوشت رسيد. خدمتكار به تو گفت كه ابراهيم آمده است و با تو كار دارد; امّا تو ناراحت شدى كه چرا مردم نمى گذارند شب هم آرامش داشته باشى! تو او را نپذيرفتى و دل او را شكستى و ديگر او را نديدى.
  تو شنيده بودى كه اعمال و كردار تو به پيامبر و امام زمانت عرضه مى شود. اكنون خيلى ناراحت هستى. چه بايد بكنى؟
  فكرى به ذهنت مى رسد، مى گويى: آقا جان! من اشتباه كردم. قول مى دهم كه وقتى به بغداد برگردم به ديدار ابراهيم بروم و او را راضى كنم. اگر اكنون به بغداد برگردم به مراسم حج نمى رسم. 
  بار ديگر صدايى تو را مى خواند: مگر نمى دانى تا زمانى كه يكى از شيعيان ما از دست تو ناراحت باشد، خدا حج تو را قبول نمى كند.
  دلت مى شكند. كنار ديوار مى نشينى. چه بايد بكنى؟ رو به آسمان مى كنى و با خداى خودت سخن مى گويى و اشك مى ريزى. خدايا من نفهميدم. اشتباه كردم، خودت مرا ببخش!
  امام مى گويد: «امشب وقتى هوا تاريك شد به سوى قبرستان بقيع برو، در آنجا شترى مى بينى سوار بر آن شتر شو و به بغداد برو و برگرد». تو خيلى خوشحال مى شوى، منتظر هستى شب فرا برسد. 
  هوا تاريك شده است و تو در قبرستان بقيع هستى. نگاه مى كنى، شترى را مى بينى. سوار بر آن مى شوى، لحظه اى مى گذرد. خود را در شهر بغداد مى بينى. 
  تعجّب نمى كنى زيرا به اذن خدا معجزه اى شده است. درنگ نمى كنى، به سوى خانه ابراهيم مى روى. در مى زنى. او از خانه بيرون مى آيد، تا نگاهش به تو مى افتد تعجّب مى كند، تو سلام مى كنى و از او مى خواهى تا تو را حلال كند.
  او نگاهى به تو مى كند، مى داند كه منظورت چيست. براى همين مى گويد من تو را بخشيدم; امّا به اين اكتفا نمى كنى. صورت خود را بر روى زمين مى گذارى و به ابراهيم مى گويى: پايت را روى صورتم بگذار!
  او تعجّب مى كند، كنارت مى نشيند و مى گويد: اين كارها يعنى چه؟
  و آن گاه مجبور مى شوى ماجرا را براى او بگويى كه چگونه امام كاظم(ع) به خاطر دلِ شكسته او، تو را قبول نكرده است. از او مى خواهى تا اين كار را بكند. وقتى زياد اصرار مى كنى، او قبول مى كند.
  اكنون از او تشكّر مى كنى و بعد از خداحافظى سوار بر شتر مى شوى و بار ديگر به مدينه باز مى گردى. 
  خود را در قبرستان بقيع مى بينى، از شتر پياده مى شوى و به سوى خانه امام مى روى. آغوش مهربان امام در انتظار توست.
  امام وقتى تو را مى بيند لبخندى مى زند و تو را به خانه خود دعوت مى كند و تو دوباره كنار امام خود، آرامش را تجربه مى كنى، خوشا به حالت! من به تو غبطه مى خورم، كاش يك بار هم من اين آرامش را تجربه مى كردم!
  قرآن مى گويد: 
  			(فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ). 
  			آگاه باشيد كه خدا و پيامبر و مؤمنان، اعمال شما را مى بينند.
  تدبّرى در آيه:
  معمولاً در زبان عربى براى مفهوم «نگاه كرد» از دو واژه استفاده مى شود: «نَظَر» و «رأى»، ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  من خيلى دوست داشتم فيلم «زير نور ماه» را ببينم. يك شب در خانه يكى از دوستانم اين فيلم را ديدم. بعد از تماشاى فيلم، من از او خواستم تا اگر ممكن است سى دى فيلم را به من بدهد تا براى خانواده ببرم.
  شب بعد چند نفر از اقوام مهمان ما بودند، گفتم مى خواهيد فيلم «زير نور ماه» را ببينيد؟
  ما مشغول تماشاى فيلم شديم. آنها از حوادث فيلم خبر نداشتند و مى خواستند از سرانجام قصّه باخبر شوند; امّا من از تمام ماجراى فيلم باخبر بودم.
  در زبان عربى براى فيلم ديدن دوستانم، واژه «نظر» استفاده مى شود زيرا آنها فيلم را مى ديدند تا بدانند قصّه فيلم چيست; امّا من ماجراى فيلم را مى دانستم. براى همين براى نگاه كردن من در زبان عربى، فقط واژه «رأى» مناسب است.
  واژه «نظر» براى كسى به كار مى رود كه نگاه مى كند تا علم پيدا كند; امّا براى كسى كه علم به مطلبى دارد; امّا باز هم نگاه مى كند واژه «رأى» استفاده مى شود و در اين آيه هم واژه «رأى» آمده است.
  خلاصه آنكه اهل ايمان (كه در اينجا، امام زمان عَجَّلَ اللهُ فَرَجَهُ منظور است)، همه كارهاى ما را مى بينند. يعنى من نبايد خيال كنم اگر آن حضرت به اعمال من نگاه مى كند براى اين است كه از آنها باخبر بشود. نه، همان لحظه اى كه من كار خوب يا بد مى كنم، او باخبر مى شود. 
  خداوند به او علمى داده است كه همواره از كردار شيعيان خود باخبر مى شود، همانگونه كه پيامبر از اعمال امّت خود خبر دارد.


title: به دنبال راهى براى بازگشت
text:
    به دنبال راهى براى بازگشت 


  در حكومت بنى اميّه پست و مقامى دارى و همه احترام تو را مى گيرند، پول و ثروت زيادى براى خود جمع كرده اى و خانه اى بزرگ در بهترين جاى شهر كوفه براى خود خريده اى.
  دوست تازه اى انتخاب مى كنى، او تو را با مكتب شيعه آشنا مى كند و روز به روز علاقه ات به اين مكتب بيشتر مى شود و سرانجام تو هم شيعه مى شوى.
  اكنون مى فهمى كه حكومت بنى اميّه، ظلم زيادى در حقِّ خاندان پيامبر نموده است و آنها امام حسين(ع) را مظلومانه شهيد كرده اند.
  تو نمى دانى چه كنى؟ آيا به كار خود در اين حكومت ادامه بدهى؟ يا اين كه از پست و مقام خود دست بكشى.
  سرانجام تصميم مى گيرى تا به مدينه سفر كنى و به ديدار امام صادق(ع) بروى، امام زمان خود را ببينى و از او راه چاره بپرسى!
  صبر مى كنى تا ايام حج فرا برسد و با دوستت به سوى سرزمين حجاز حركت مى كنى. 
  وقتى به مدينه مى رسى به زيارت حرم پيامبر رفته و سپس به سوى خانه امام صادق(ع) مى روى. خدمت امام سلام كرده و زانوى ادب مى زنى.
  آرامشى را اينجا مى يابى كه هيچگاه تجربه نكرده اى. تو به تماشاى آسمان آمده اى!
  نوبت توست تا سخن خويش را بگويى، اجازه مى خواهى و مى گويى: «آقاى من! چند سالى است كه در حكومت بنى اُميّه پست و مقامى دارم و آنها حقوق زيادى به من داده اند و براى همين من پول و ثروت زيادى به دست آورده ام».
  امام مى فرمايد: «اگر كسى حكومت بنى اميّه را يارى نمى كرد آنها هرگز قدرت پيدا نمى كردند به ما ستم كنند».
  اين جواب امام تو را به فكر وا مى دارد، آرى، همه كسانى كه كارمند اين حكومت هستند در واقع به ظلم و ستم يارى مى رسانند.
  تو باز هم فكر مى كنى. گويا مى خواهى توبه كنى; امّا آيا راهى براى توبه وجود دارد؟
  خوب از امام خود سؤال كن!
  سرت را بالا مى آورى و با صدايى لرزان سؤال مى كنى: «آيا خدا توبه مرا قبول مى كند؟»
  امام جواب مى دهد: «آرى، از كار خود كناره گيرى كن! تمام آنچه را كه از اين دولت گرفته اى به صاحبان آن برگردان. اگر نمى دانى اين پول ها از چه كسى بوده است آن را صدقه بده، اگر اين كار را بكنى من بهشت را براى تو ضمانت مى كنم».
  به فكر فرو مى روى، گذشتن از پست و مقام وپول خيلى سخت است، آيا شجاعت دارى از همه اين ها بگذرى؟
  هيچ نمى گويى و فكر مى كنى كه اين پست وثروت به زودى از تو جدا مى شود، مال دنيا وفا ندارد، چه خوب است كه خودت از آنها بگذرى و بهشت را براى خود خريدارى كنى.
  اكنون جواب مى دهى: «آقا جان! من اين كار را انجام مى دهم». بعد با امام خداحافظى مى كنى و از خانه امام بيرون مى روى.
  بعد از حج، به كوفه باز مى گردى و از كار خود استعفا مى دهى و همه اموال را به صاحبانش برمى گردانى و اگر صاحبانش را پيدا نكردى، از طرف آنها صدقه مى دهى.
  تو حتّى لباس هاى خودت را صدقه مى دهى، زيرا همه اين ها را با پول حرام خريده بودى. دوستانت خبردار مى شوند و براى تو لباس و غذا مى فرستند. 
  واقعاً توبه كرده اى و اكنون وقت مهمانى توست! به همه خبر مى رسد كه تو بيمار شده اى، دوستانت بر گرد تو جمع شده اند، لحظه به لحظه حال تو بدتر مى شود. سراغ آن دوستت را مى گيرى كه تو را شيعه نموده بود. از او تشكّر مى كنى كه تو را به اين راه راهنمايى كرده است. دست او را مى گيرى و مى گويى: 
  ـ يادت هست امام صادق(ع) بهشت را براى من ضمانت كرد؟
  ـ آرى، آن حضرت فرمود اگر تو به دستور او عمل كنى بهشت را برايت ضمانت مى كنم.
  ـ بدان كه آن حضرت اكنون به وعده خود وفا كرد. من بهشت وجايگاه خود را ديدم. من به سوى بهشت مى روم.
  تو اين را مى گويى و ذكر خدا به زبان مى آورى و جان به جان آفرين تسليم مى كنى.
  چند ماه مى گذرد، دوست تو دوباره به مدينه سفر مى كند، وقتى به خانه امام مى رود امام به او مى گويد: «ما به دوستِ جوان تو وعده بهشت داده بوديم. به خدا قسم ما به وعده خود وفا كرديم».
  آرى، تو واقعاً توبه كرده بودى و خدا هم اين توبه ات را پذيرفت و تو را در بهشت مهمان پيامبر نمود.
  قرآن مى گويد:
  		(يَـا أَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ تُوبُواْ إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحًا).
  		اى كسانى كه ايمان آورده ايد از گناهان خود توبه راستين وخالص كنيد.
  تدبّرى در آيه:
  براى اين مفهوم «بازگشت» در زبان عربى دو واژه وجود دارد: «رجوع» و «توبه». ميان اين دو واژه تفاوتى دقيق وجود دارد:
  فرض كن كه پسر شما براى تحصيل در دانشگاه به كشور ديگرى رفته است. شما دلت براى او تنگ شده است. چند سال مى گذرد و پسر شما مدرك دكتراى خود را مى گيرد. شما از او مى خواهيد به وطن برگردد و به كشور خود خدمت كند. پسر شما هم قبول مى كند و به كشور باز مى گردد. 
  امّا ممكن است يك نفر مال باخته باشد و براى اين كه از دست طلب كارها نجات پيدا كند از كشور فرار مى كند. پدرش از او هيچ خبرى ندارد. بعد از مدّتى به پسر تلفن مى زند و مى گويد: «پسرم! بلند شو بيا ايران! من خانه و ماشين خودم را مى فروشم و قرض تو را مى دهم». آن پسرِفرارى هم حرف پدر را قبول مى كند به وطن باز مى گردد. 
  حالا خوب دقّت كن، ما در زبان فارسى براى اين دو جريان كلمه «بازگشت» را به كار مى بريم. بازگشت پسرى كه دكتر شده است و بازگشت پسرى كه فرارى بوده است.
  امّا در زبان عربى به بازگشت آن دكتر، «رجوع» مى گويند و به بازگشت آن پسر فرارى، «توبه» مى گويند.
  پس در «توبه»، بازگشت از گناه همراه با پشيمانى وجود دارد; امّا در «رجوع» مى توان بازگشت افتخارآميز را ملاحظه كرد.
  خدا در قرآن بندگان خوب خود را صدا مى زند و از آنها مى خواهد به سوى او رجوع كنند.خدا به امام حسين(ع)مى گويد: اى بنده من! به سوى من رجوع كن.
  امّا خدا به بندگان فرارى و خطاكار خود مى گويد كه توبه كنند. در آيه بالا خدا آنها را صدا مى زند و به آنها مى گويد: از گناهان خود پشيمان شويد و توبه كنيد و به سوى من بازگرديد.


title: وقتى هفت طناب من پاره شد
text:
    وقتى هفت طناب من پاره شد


  خداى من او كيست كه چنين خشمگين مى رود؟
  طناب هاى زيادى در دست دارد، بعضى از اين طناب ها نازك و بعضى از آنها بسيار محكم است. او با اين طناب ها چه كار مى كند؟
  خوب است نزديك بروم شايد او را بشناسم. 
  چه قيافه اخمويى دارد، خيلى بداخلاق و عصبانى است. از او مى پرسم با اين طناب ها چه مى كنى؟ 
  جواب مى دهد كه با اين طناب ها مردم را به سوى خود مى كشم شايد به سوى من بيايند و گمراه شوند.
  تعجّب مى كنم به او مى گويم: مگر تو مى خواهى مردم را گمراه كنى؟
  او خنده اى مى كند و مى گويد: چطور مرا نمى شناسى؟ من شيطان هستم.
  با خود مى گويم عجب! امشب ما چه كسى را ملاقات كرده ايم! امّا اشكالى ندارد، خوب است از او چند سؤال بپرسم.
  جناب شيطان! بگو بدانم چرا اين قدر ناراحت هستى؟ 
  او از ميان طناب ها، هفت طناب محكم را نشان من مى دهد و مى گويد: نگاه كن! بهترين طناب هاى من امشب پاره شد.
  من نگاه مى كنم، راست مى گويد طناب ها از وسط پاره شده است. رو به او مى كنم و مى گويم: خوب، اين كه اين قدر ناراحتى ندارد، طناب ها را دوباره تهيّه كن.
  ناگهان او مى گويد: من امشب شكست خوردم، به خاطر شكستى كه خوردم ناراحتم نه به خاطر اين طناب ها!
  از او مى خواهم تا ماجرا را شرح بدهد. او در جواب مى گويد: آيا شيخ انصارى را مى شناسى. رهبر شيعيان جهان. من مدّت زيادى بود منتظر فرصتى بودم تا او را فريب دهم. امشب به آرزوى خود رسيدم. نزد او رفتم و با اين طناب ها او را به سوى خود كشيدم; امّا هر بار كه طناب ها را كشيدم او آنها را پاره كرد و خود را نجات داد.
  من به شيطان مى گويم: آيا مى شود طناب مرا هم نشانم بدهى؟ دوست دارم بدانم كه تو مرا چگونه به سوى خود مى كشانى؟
  شيطان خنده اى مى كند و مى گويد: بدبخت! تو نياز به طناب ندارى، از من به يك اشاره از تو به سر دويدن! من براى هر كسى طناب دست نمى گيرم. اين طناب ها براى مردان بزرگ است.
  من خيلى شرمنده مى شوم و عرق خجالت بر پيشانيم مى نشيند.
  الله اكبر!
  صداى مؤذن است كه براى نماز صبح اذان مى گويد. از جاى خود بلند مى شوم: خدايا اين چه خوابى بود من ديدم.
  با خود گفتم بايد صبح زود به خانه شيخ انصارى بروم و ماجراى خواب خود را بگويم.
  آفتاب كه بالا مى آيد به طرف خانه شيخ مى روم. وقتى با او روبرو شدم سلام مى كنم و خواب خود را برايش نقل مى كنم.
  شيخ لبخندى مى زند و مى گويد: خدا را شكر كه من نجات پيدا كردم.
  بعد شيخ سرش را پايين مى اندازد و به فكر فرو مى رود. خيلى دوست داشتم ماجرا را بدانم; امّا خجالت مى كشم سؤال كنم. 
  دقايقى مى گذرد تا اينكه شيخ سرش را بالا مى گيرد و مى گويد: ديشب همسرم بيمار شده بود مى خواستم او را دكتر ببرم; امّا پول نداشتم. نمى دانستم چه كنم. يادم آمد كه مقدارى پول امانت نزد من است. با خودم گفتم مقدارى از اين پول را به عنوان قرض بردارم و همسرم را دكتر ببرم، به طرف پول رفتم كه آن را بردارم، ناگهان با خود گفتم: آيا صاحب پول راضى است؟ اگر همين امشب مرگ من فرا برسد چه كسى اين قرض مرا ادا خواهد كرد؟ براى همين دست به پول نزدم. تا هفت بار اين ماجرا تكرار شد و سرانجام به آن پول دست نزدم.
  قرآن مى گويد:
  		(وَلاَتَتَّبِعُواْ خُطُوَتِ الشَّيْطَـنِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ).
  		از گام هاى شيطان پيروى نكنيد و فريب او را نخوريد كه او دشمن آشكار شماست.
  تدبّرى در آيه:
  اگر در اين آيه خوب دقّت كنى مى بينى كه خدا از ما مى خواهد به دنبال شيطان راه نيفتيم و فريب او را نخوريم. جالب است كه خدا به ما نمى گويد: «در راه شيطان نباشيد»، بلكه مى گويد: «دنبال گام هاى شيطان نباشيد».
  در اين تعبير نكته دقيقى وجود دارد: 
  كسانى كه معتاد به مواد مخدر خطرناك مى شوند راهى جز مرگ در انتظارشان نيست. چطور مى شود يك جوان فريب مى خورد و رو به اين مواد مخدّر مى آورد و زندگى خود را تباه مى كند؟
  هرگز شيطان در آغاز، پايان اين راه را به اين جوان نشان نمى دهد زيرا اگر اين جوان بداند سرانجام اين كار جز مرگ نيست هرگز فريب نمى خورد. شيطان گام به گام جلو مى آيد، ابتدا از او مى خواهد كه فقط براى امتحان اين مواد را مصرف كند. اگر او قبول نكرد، شيطان نااميد مى شود; امّا اگر قبول كرد گام هاى بعدى شروع مى شود.
  آيا قصّه آن شتردزد را شنيده اى؟ روز اوّل با دزديدن يك تخم مرغ شروع كرد و كم كم كارش به آنجا رسيد كه براى دزيدن يك شتر، صاحب آن را كشت.
  ما بايد مواظب باشيم هرگز دنبال شيطان گام برنداريم. نگوييم اين يك گام كوچك است. زيرا همه كسانى كه فريب خوردند با گام هاى كوچك دنبال شيطان رفتند و به بدبختى و هلاكت رسيدند.


title: باغ انگور در دستم امانت است
text:
    باغ انگور در دستم امانت است


  اينجا شهر «مَرو» است و تو تاجر بزرگ اين شهر هستى. شنيده ام دخترى دارى كه از زيبايى و كمال چيزى كم ندارد.
  جوانان زيادى به خواستگارى او مى آيند. يك شب اين ثروتمند با پسرش مهمان توست، شب ديگر فلان مسئول با پسرش; امّا تو نمى دانى كدام جوان را به عنوان همسر دخترت انتخاب كنى؟
  دو ماه قبل باغى در خارج شهر خريده اى، امروز هوس مى كنى به باغ بروى. سوار بر اسب خود مى شوى و به خارج شهر مى روى. وارد باغ مى شوى. جوانى به نام «مبارك» باغبان اينجاست، وقتى اين باغ را خريدى، اين جوان را براى باغبانى استخدام كردى.
  مبارك با ديدن تو خيلى خوشحال مى شود. موسيقى جارى آب گوش تو را نوازش مى كند، كنار جوى، تختى است، روى آن مى نشينى. 
  هوس خوردن انگور مى كنى، صدا مى زنى: مبارك! برايم خوشه انگورى بياور!
  مبارك خيلى زود با دست پر برمى گردد، خوشه انگور بزرگى را در نهر آب مى شويد و روى تخت مى گذارد.
  تو دست مى برى و خوشه انگور را برمى دارى و چند دانه مى خورى; امّا انگور ترش است، هنوز نارس است. 
  به مبارك مى گويى: خوشه اى ديگر بياور، اين كه خيلى ترش بود.
  مبارك مى رود و خوشه ديگرى مى آورد; امّا اين هم ترش است. تعجّب مى كنى، چرا مبارك انگورهاى ترش مى آورد.
  رو به او مى كنى و مى گويى: چرا انگور شيرين نمى آورى؟ مگر نمى دانى كدام انگور شيرين است؟
  مبارك به تو نگاه مى كند و مى گويد: آقا! من تا به حال از انگور اين باغ نخورده ام. نمى دانم كدام شيرين است و كدام ترش!
  تو تعجّب مى كنى، به او مى گويى: تو در باغ انگور هستى و انگور نخورده اى؟ 
  مبارك مى گويد: شما به من گفتيد كه به اين درختان رسيدگى كن، آنها را آبيارى كن، به من نگفتيد كه انگور بخورم! من لب به اين انگورها نزده ام زيرا اين باغ امانت در دست من است، من چگونه مى توانستم در امانت خيانت كنم!
  تو در فكر فرو مى روى. باور نمى كنى كه در اين روزگار، جوانى به پاكى او پيدا شود.
  به دلت مى افتد كه در مورد خواستگاران دخترت با او مشورت كنى. رو به او مى كنى و مى گويى: اگر تو دخترى داشته باشى كه خواستگاران زياد داشته باشد تو دخترت را به چه كسى مى دهى؟
  مبارك در جواب مى گويد: مردم امروز به دنبال ثروت هستند و مى خواهند داماد آنها پول زيادى داشته باشد; امّا در زمان پيامبر، مردم به دنبال دين بودند، به كسى دختر مى دادند كه ديندار باشد. اكنون اختيار با خودت است. يا دين را انتخاب كن يا ثروت را.
  سخن مبارك تو را به فكر وا مى دارد. به ياد مى آورى كه فقط در سايه ايمان يك جوان است كه دخترت مى تواند به آرامش برسد.
  فكرى مثل برق به ذهنت مى آيد، اگر ملاك پيامبر براى ازدواج، دين و ايمان است چه كسى بهتر از مبارك؟
  و تو همچنان فكر مى كنى. سرانجام تصميم خود را مى گيرى تا دخترت را به مبارك بدهى. اگر چه او كارگرِ ساده اى است; امّا ديندار خوبى است.
  وقتى به مبارك مى گويى كه مى خواهى به او دختر بدهى، او مى گويد: آقا! من كجا، دختر شما كجا؟ من كارگرى ساده هستم، از مالِ دنيا چيزى ندارم و شما ثروتمندترين مرد اين شهر هستيد.
  و تو در جواب مى گويى: مگر زمان پيامبر، مردم به كسى دختر نمى دادند كه دين داشته باشد؟ اگر ملاك ازدواج، دين است چه كسى بهتر از تو؟ من مى دانم كه از دخترم به خوبى نگهدارى خواهى كرد زيرا تو بهترين امانت دارى هستى كه تا به حال ديده ام.
  قرآن مى گويد:
  			(إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤَدُّواْ الاَْماناتِ إِلَى أَهْلِهَا).
  			خداوند به شما فرمان مى دهد كه امانت ها را به صاحبانش برگردانيد.
  تدبّرى در آيه:
  بعضى از مردم وقتى مى خواهند كار خيرى را براى ديگرى انجام بدهند اوّل نگاه مى كنند كه آيا طرف مقابل، آدم خوبى هست يا نه. 
  در سه مورد، اگر چه طرف مقابل ما فاسق و گنه كار باشد، ما بايد وظيفه خود را انجام بدهيم:
  الف. اگر كسى پدر و مادر او اهل معصيت هستند، او حق ندارد به آنها بى احترامى كند. اسلام از ما خواسته است به پدر و مادر خود نيكى كنيم، اگر چه فاسق باشند.
  ب. وقتى به كسى قول مى دهيم و پيمان مى بنديم بايد به پيمان خود عمل كنيم، حق نداريم بگوييم چون طرف مقابل، آدم خوبى نيست پس به قول خود عمل نكنيم. 
  ج. وقتى كسى امانتى را پيش ما مى گذارد، شايد او، آدم خوبى نباشد! ما مى توانيم امانت او را قبول نكنيم; امّا اگر قبول امانت كرديم، نبايد در امانت خيانت كنيم.
  شواهدى در تاريخ است كه نقش «شِمر» در حادثه عاشورا بسيار كليدى بوده است. او كسى بود كه برنامه جنگ را حتمى نمود. در روز عاشورا هيچ كس جرأت نكرد امام حسين(ع) را شهيد كند; امّا شمر با سنگدلى تمام اين كار را كرد.
  امام صادق(ع) فرمود: «شيعيان من! اگر قاتل امام حسين(ع) چيزى را نزد شما به امانت بگذارد در امانت او خيانت نكنيد».
  بعضى ها خيال مى كنند كه امانت فقط پول يا چيز قيمتى است كه كسى آن را پيش ديگرى امانت مى نهد. گاه دوستت به تو اعتماد مى كند و سخنى را به صورت محرمانه به تو مى گويد. تو حق ندارى سخن او را به ديگران بگويى و براى او دردسر درست كنى.
  يادم نمى رود جوانى پيش من آمده بود و مى گفت فلانى را مى شناسى. او آدم منحرفى است. بايد او را به مردم معرّفى كنيم و آبروى او را ببريم. من به او گفتم: از كجا به اين نتيجه رسيده اى؟ او گفت: من به خانه او رفته بودم، او حرف هايى مى زد...
  من به او گفتم: او اين حرف ها را در جاى عمومى گفت؟ در جواب گفت: نه، او به صورت خصوصى براى من حرف مى زد. گفتم: اگر سخن او را در جايى نقل كنى، در امانت خيانت كرده اى و عذاب خدا براى تو خواهد بود. اگر او اين حرف ها را در جاى عمومى مى زد، تو مى توانى آبروى او را ببرى; امّا الان بايد امانت دارى كنى.


title: بابا چرا مرا به دكتر بردى؟
text:
    بابا چرا مرا به دكتر بردى؟


  مشغول مطالعه بودم كه همسرم نزدم آمد و گفت وقت واكسن زدن پسرمان، عليرضا است. 
  عليرضا كه سه سال داشت در گوشه اى مشغول بازى بود. من نمى توانستم به او بگويم كه او را مى خواهيم كجا ببريم، زيرا او از واكسن زدن خيلى مى ترسيد.
  وقتى پرستار مى خواست به او واكسن بزند من محكم او را نگه داشتم. او آن روز خيلى گريه كرد.
  وقتى به خانه آمديم، او با من قهر كرد، هر وقت من به سمت او مى رفتم او از من فرار مى كرد و مى گفت: «چرا تو مرا به دكتر بردى؟»
  او نمى توانست بفهمد كه اين واكسن براى او مفيد بوده است و مانع مى شود به بيمارى ها مبتلا شود.
  در آن روز به اين فكر فرو رفتم كه خود من هم به خاطر واكسنِ بلا، بارها با خداى خود قهر كرده ام. من هم هنگام بلا صبر خود را از دست داده بودم.
  آن روزى كه خدا بلا، بيمارى، سردرد يا آن ضرر مالى را براى من فرستاد، من ناراحت شدم و صبر خود را از دست دادم و گفتم: اين ديگر چه خدايى است؟ پس مهربانى خدا كجاست؟ 
  يادم آمد وقتى كودكم را به دست پرستار سپردم تا به او واكسن بزند او به من نگاه مى كرد و با گريه مى گفت: اى باباى بى رحم!
  من هم موقع بلا به خداى خود اعتراض مى كنم، در حالى كه او به خاطر اين كه مرا دوست داشت به بلا مبتلايم كرده بود.
  من خيال مى كردم به اين دنيا آمده ام تا خانه اى بسازم و ماشينى بخرم، سرگرم اين چنين كارهايى شوم و دنيا مرا به خود مشغول كرده بود.
  كسى كه دلباخته دنياست و از صبح تا شب دنبال دنيا مى دود و لحظه اى آرام ندارد چگونه بايد درمان كرد؟
  به زودى مرگ سراغ من مى آيد و من از اين دنيايى كه براى خود ساخته ام جدا مى شوم و در دل تاريكى قبر جا مى گيرم. 
  من بايد زودتر از اين ها بيدار مى شدم!
  ولى متأسفانه بيدار نشدم. هر چه خدا براى من پيامك فرستاد آن را نخواندم و سرگرم دنياى خود بودم. من راه را فراموش كرده بودم. سرانجام خدا كاخ آرزوهايم را خراب كرد و ناله من بلند شد كه خدا كجاست؟
  من در فكر ساختن اين دنيا بودم و خدا در فكر ساختنِ من!
  اگر من به اينجا آمده بودم براى اين بود كه ساخته شوم; امّا خود را فراموش كرده ام و اسير زرق و برق دنيا شده ام. بايد خدا بزم مرا بسوزاند و خانه ام را خراب كند و بت آرزويم را بشكند، شايد من برخيزم! 
  او با دست هاى مهربانش، آرزوهاى مرا خراب كرد تا آباد شوم، او بت هاى مرا شكست تا من بزرگ گردم.
  من اسير دنيا شده بودم، پول، رياست، قدرت و شهرت دنيا، آرزوى من شده بود. اين عشق به خاك و خاكى ها، بيمارى من بود. بايد مرا درمان مى كرد. و اين گونه بود كه خدا برايم بلا فرستاد.
  و من بايد در اين درمان، صبر داشته باشم. او وعده داده است كه اگر صبر كنم به من پاداش بزرگى مى دهد. اكنون مى فهمم كه هيچ پاداشى براى من، بهتر از دل بريدن از دنيا نيست. اين پاداش كسانى است كه در بلا صبر كنند.
  قرآن دعاى اهل ايمان را چنين بيان مى كند:
  			(رَبَّنَآ أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا).
  			بار خدايا! صبر بر ما كرم كن و گام هاى ما را استوار نما.
  تدبّرى در آيه:
  اگر در زبان عربى بخواهى دعا كنى كه خدا چيزى را به تو بدهد مى توانى از دو واژه استفاده كنى: «أعطى» و «أفرغ»، و ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  نزديك عيد نوروز بود و همسرم به من گفت: عيد شد و تو هنوز آجيل و شيرينى نخريده اى. رفتم و هر چه سفارش داده بود خريدم.
  وقتى وارد خانه شدم پاكت آجيل و شيرينى در دستم بود. پسر كوچكم در حياط خانه، كنار باغچه، گِل بازى مى كرد، وقتى پاكت هاى آجيل را ديد به سوى من آمد و دست كوچكش را جلو آورد و گفت: بابا! آجيل به من بده!
  من نگاهى به دست هاى گل آلود او نمودم. گفتم: نه، اين طورى نمى شود، اوّل بايد دست هايت را تميز كنى. او را بغل كردم و دستش را شستم و بعد به او آجيل دادم.
  در زبان عربى براى اين كار من از واژه «أفرغ» استفاده مى شود. زيرا من ابتدا دست كودك خود را شسته و از آلودگى ها پاك كردم و بعد به او آجيل دادم.
  اگر من در دست هاى آلوده او آجيل مى ريختم، مى توانستى از واژه «أعطى» استفاده كنى.
  فكر مى كنم تفاوت دو واژه «أعطى» و «افرغ» روشن شد. اگر تمام قرآن راجستجو كنى حتّى يك مورد هم پيدا نمى كنى كه خدا در مورد صبر از واژه «أعطى» استفاده كرده باشد. 
  قرآن به ما ياد مى دهد كه وقتى از خدا صبر مى خواهيم از واژه افرِغ استفاده كنيم.
  دلى كه پر از محبّت دنيا است اگر صبر هم به آن بدهند فايده اى برايش ندارد. ابتدا بايد دل از سياهى ها پاك شود، آن وقت صبر به اين دل ارزانى شود.
  مگر محبّت دنيا ريشه همه بدى ها نيست؟ وقتى من عاشق دنيا هستم نمى توانم هنگام بلا صبر داشته باشم. 
  اگر خدا عشق به دنيا را از دل من بيرون آورد و به جاى آن صبر به من عنايت كند، آن وقت هر بلايى براى من زيبا مى شود. آن وقت است كه با تمام وجود فرياد مى زنم: پسندم آنچه را جانان پسندد!


title: چرا زن و بچه خودت را رها كرده اى؟
text:
    چرا زن و بچه خودت را رها كرده اى؟ 


  ـ اين چه سر و وضعى است كه به خود گرفته اى آقاى زُهَرى! چرا ترك دنيا كرده اى و به غار پناه برده اى؟
  ـ چرا به ديدن من آمدى؟
  ـ من چقدر دنبال تو گشتم. مى خواستم تو را ببينم، خانواده تو نگران هستند، آخر براى چه غارنشين شده اى.
  ـ با من حرف نزن، هيچ فايده اى ندارد.
  ـ روزگارى تو در حكومت بنى اميّه، پست و مقامى داشتى. ببين به چه روزى افتاده اى. خوب بگو ببينم چه شده است؟
  ـ دست از دلم بردار، من گناه بزرگى انجام داده ام و مى دانم كه خدا مرا نمى بخشد. من از رحمت خدا نااميد شدم، واى بر من!
  ـ آخر مگر چه شده است؟ چه گناهى كرده اى؟
  ـ من مسئول امنيّت شهر بودم، چند ماه قبل، مجرمى را آوردند تا او را مجازات كنم; امّا نمى دانم چه شد كه من زياده روى كردم و آن شخص طاقت نياورد و از دنيا رفت. آيا مى فهمى؟ من يك انسان را كشته ام. آخر چرا من اين كار را كردم؟ واى بر من! ديگر خدا هيچ وقت مرا نمى بخشد. اين سخنانى است كه تو از دوست خودت مى شنوى. نمى دانى چه بگويى. فكرى به ذهنت مى رسد، خوب است نزد امام سجاد(ع) بروى و ماجرا را براى او بگويى. فقط او مى تواند دوست تو را آرام كند.
  به سوى شهر مكّه حركت مى كنى. شنيده اى كه امام براى سفر حج آمده است. نزد آن حضرت مى روى. او به تو نگاهى مى كند نگرانى را در وجودت حس مى كند، تو اشك مى ريزى و مى گويى: آقا! رفيق مرا درياب!
  امام قدرى فكر مى كند و سپس قول مى دهد كه نزد دوست تو بيايد. 
  تا غارى كه دوستت در آنجاست راه زيادى است. هوا گرم است و خورشيد بر شما مى تابد. نگاهى به امام مى كنى، قدرى شرمنده مى شوى. امام لبخند مى زند و از كوه بالا مى آيد.
  غار آنجاست، كنار آن سنگ بزرگ. تو زودتر مى روى تا دوستت را صدا بزنى: زُهَرى، آقا آمده است!
  زُهَرى باور نمى كند كه فرزند پيامبر اينجا آمده باشد. سلام كرده و شروع به گريه مى كند. 
  امام به او رو مى كند و مى گويد: زُهَرى! چرا از رحمت خدا نااميد شده اى؟ اين نااميدى تو از گناهى كه انجام داده اى، بدتر است. تو كه نمى خواستى كسى را بكشى. به رحمت خدا اميد داشته باش و به شهر برگرد و با خانواده آن كسى كه كشته شده تماس بگير و خون بها به آنها بده و آنها را راضى كن.
  بارى از روى دوش زُهَرى برداشته مى شود، رو به امام مى كند و مى گويد: شما مرا نجات داديد.
  قرآن مى گويد: 
  			(يَا عِبَادِىَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لاَتَقْنطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ).
  			اى كسانى كه بر خود زياده روى روا داشته ايد از رحمت خدا نااميد نشويد.
  تدبّرى در آيه:
  وقتى من اين آيه را خواندم خيلى فكر كردم كه چرا خداوند مى گويد: «اى كسانى كه به خودتان اسراف و زياده روى كرده ايد نااميد نشويد»، در حالى كه مى توانست بگويد: «اى كسانى كه گناه كرده ايد نااميد نشويد»؟ 
  به عبارت ديگر چرا خدا در اين آيه، واژه «اسراف» را به جاى واژه «اثم» به كار مى برد؟ وقتى در اين زمينه تحقيق كردم به نكته دقيقى رسيدم:
  واژه «اثم» به معناى گناه مى باشد و در اصل به معناى عقب افتادن از هدف مى باشد، در زبان عربى به شترى كه از قافله عقب افتاده است «آثِمه» مى گويند. پس كسى كه گناه مى كند در واقع از راه خير و سعادت عقب افتاده است و به همين علت به گناه، «اثم» مى گويند.
  امّا واژه «اسراف» به معناى زياده روى در مصرف مى باشد. اصل واژه«اسراف» از كلمه «سُرفَه» مى باشد. حتماً مى گويى معناى اين كلمه چيست؟
  آيا تا به حال كرمِ ابريشم را ديده اى كه مشغول خوردن برگ درخت است؟ او بعد از مدّتى براى خود پيله اى مى سازد. در زبان عربى به اين كرم ابريشم، «سُرفَه» مى گويند.
  با توجّه به مطالبى كه گفته شد مى توان نتيجه گرفت: وقتى كسى دچار گناه و «اثم» مى شود از خير و سعادت دور مى ماند; امّا ممكن است به فكر چاره بيفتد و توبه كند و دوباره به حركت در مسير خود ادامه بدهد. او هنوز راه سعادت را مى تواند ببيند و اميد هست كه توبه كند. 
  ولى كسى كه دچار «اسراف» مى شود همچون كرم ابريشمى است كه در پيله خود گرفتار شده است. او هيچ راهى به بيرون ندارد، در تاريكى و تنهايى نمى داند چه كند. او ديگر از نجات خود نااميد مى شود!! 
  وقتى انسان در حقِ خود اسراف مى كند در پيله دنيا گرفتار مى شود و به بن بست مى رسد. او وقتى به هوش مى آيد همه راه ها را بسته مى يابد. اينجاست كه نااميدى به سراغ او مى آيد. 
  خدا مى خواهد بگويد: اى انسانى كه گرفتار تاريكى ها و ظلمت ها شده اى نااميد نشو. رحمت من آن قدر وسيع است كه مى تواند به تو هم برسد و تو را نجات بدهد. اگر رحمت من به تو برسد تو مى توانى پروانه اى زيبا شوى و به اوج آسمان ها پرواز كنى.


title: سفرى با دو مأموريّت
text:
  سفرى با دو مأموريّت

   
  شب از نيمه گذشته است و همه جا تاريك است، نسيم مىوزد و تو به نماز ايستاده اى. 
  صدايى از آسمان به گوش تو مى رسد: «اى پيامبرما! فردا از خانه ات بيرون مى روى و راهىِ بيابان مى شوى، چند چيز مى بينى، يكى از آنها را بايد مخفى كنى و از ديگرى بايد فرار كنى».
  منتظر هستى تا آفتاب طلوع كند و تو سفر خويش را آغاز كنى و مى دانى كه خدا مى خواهد تا تو در اين سفر حكمتى بياموزى.
  خورشيد طلوع مى كند و تو از خانه بيرون مى آيى و به سوى بيابان مى روى. در راهى كه مى روى چشمت به چيزى مى خورد كه زير نور خورشيد مى درخشد.
  نزديك مى روى، ظرفى مى بينى كه گويا از طلا است. اين ظرف خيلى قيمتى است. شايد از پادشاهى بوده است كه در روزگارى از اين بيابان عبور مى كرده است.
  تو بايد مأموريّت خود را انجام بدهى. بايد اين طلا را مخفى كنى; امّا هيچ وسيله اى ندارى. چه كنى؟ 
  با هر زحمتى هست ظرف طلا را در خاك مخفى مى كنى، آماده حركت مى شوى. راه مى افتى و مى روى. 
  نگاهت به دنبال پرنده اى مى افتد، پرنده در همان جايى كه بودى، فرود مى آيد. نگاه مى كنى، طلا دوباره در آفتاب مى درخشد.
  برمى گردى، مى بينى كه ظرف طلا از خاك بيرون افتاده است. تعجّب مى كنى، هيچ كس اينجا نيست، چه كسى ظرف را از خاك بيرون آورده است؟
  دوباره دست به كار مى شوى، ظرف طلا را در خاك مخفى مى كنى. امّا وقتى چند قدم مى روى دوباره ظرف طلا نمايان مى شود. و تو راز آن را نمى دانى و تعجّب مى كنى و تو بايد سفر خود را ادامه دهى.
  راه را مى گيرى و مى روى، ساعتى مى گذرد، به تكه گوشتى برخورد مى كنى كه در زير آفتاب فاسد شده و بوى بدى مى دهد. به ياد مى آورى كه بايد از آن فرار كنى. براى همين با سرعت از آنجا دور مى شوى و به راه خود ادامه مى دهى.
  شب فرا مى رسد و سفر تو تمام شده است; امّا هنوز در فكر هستى كه خدا مى خواست امروز چه چيزى به تو بياموزد.
  در انتظار پيام او هستى. بايد فرشته وحى بيايد و با تو سخن بگويد. انتظار به سر مى آيد و تو جواب را مى شنوى:
  آن طلايى كه تو مى خواستى آن را مخفى كنى; امّا نتوانستى; كارهاى خوب و پسنديده بود. به مردم بگو كه اگر آنها كار خوبى براى خدا انجام دهند خدا آن را آشكار و نمايان مى كند. مهم اين است كه تو كارى را با اخلاص انجام دهى و ريا نكنى، آن وقت مى بينى كه خدا آن را چگونه آشكار مى كند.
  امّا آن گوشت فاسدى كه به تو گفتيم از آن دورى كن، غيبت كردن بود. اگر كسى غيبت برادر دينى خود را بكند مثل اين است كه گوشت مرده او را خورده است.
  به مردم بگو كه از غيبت كردن دورى كنند و به دنبال آشكار كردن عيب هاى يكديگر نباشند. هر كس به دنبال عيب ديگرى باشد و بخواهد آن را براى مردم آشكار كند بايد بداند كه خدا هم عيب او را براى مردم آشكار خواهد ساخت.
  قرآن مى گويد: 
  	(َلاَيَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا).
  	غيبت يكديگر را نكنيد، آيا دوست داريد گوشت برادر مرده خود را بخوريد؟
  تدبّرى در آيه:
  غيبت كردن باعث مى شود تا انسان اعمال خوب خود را از دست بدهد و در روز قيامت با پرونده خالى خود روبرو شود.
  در احاديث آمده است كه در روز قيامت شخصى را براى حسابرسى مى آورند. او در دنيا كارهاى زيادى انجام داده است و خيال مى كند به خاطر آن كارها به بهشت خواهد رفت.
  امّا وقتى پرونده اش را به دستش مى دهند. او نگاهى به آن مى كند تعجّب مى كند و مى گويد: اشتباه شده است! اين پرونده مال من نيست، كارهاى خوب من در اينجا نوشته نشده است.
  فرشتگان به او مى گويند: اين پرونده خودت است. تو كارهاى خوب زيادى در دنيا انجام دادى; امّا يك عيب بزرگ داشتى و آن اين بود كه غيبت مردم را مى كردى. خدا به ما دستور داد تا كارهاى خوب تو را در پرونده كسانى بنويسم كه غيبت آنها را مى كردى.


title: چرا دست خودت را مى بوسى؟
text:
    چرا دست خودت را مى بوسى؟


  امام سجاد(ع) مى خواهد به مسجد برود، تو هم كه مهمان او هستى براى رفتن به مسجد آماده مى شوى. وضو مى سازى و منتظر مى مانى تا با امام به مسجد بروى.
  تو پشت سر امام حركت مى كنى، جمع ديگرى هم همراه شما مى آيند. امام آرام قدم برمى دارد، از پيچ كوچه گذر مى كنيد. اكنون ديگر مسجد پيامبر پيدا است.
  پيرمردى به سوى امام مى آيد، او فقير است و محتاج نان شب. نزديك مى شود و از امام كمكى مى طلبد. امام دست مى برد و چند سكّه به آن پيرمرد مى دهد.
  پيرمرد خيلى خوشحال مى گردد، او با اين پول مى تواند ماه ها براى خود غذا تهيّه كند. پيرمرد خيلى خوشحال است. در حقّ امام دعا مى كند.
  و تو نگاه مى كنى مى بينى كه امام همان دستى كه با آن پول به فقير داده است را مى بوسد.
  تو خيلى تعجّب مى كنى، تا به حال نديده اى كه كسى دست خودش را ببوسد. مى دانى كه امام هيچ كارى را بدون دليل انجام نمى دهد.
  خيلى دلت مى خواهد كه از امام در اين مورد سؤال كنى; امّا نمى دانى كه حالا فرصت مناسبى هست يا نه. به ياد سخن دوستت مى افتى، او به تو گفته بود كه هر وقت سؤالى داشتى از امام بپرس و آن حضرت با روى باز به تو جواب خواهد داد.
  براى همين رو به امام مى كنى و مى پرسى: آقا! چرا شما دست خودتان را بوسيديد؟
  امام نگاهى به تو مى كند و لبخند مى زند و در جواب مى گويد: من به فقير كمك كردم. اين صدقه قبل از اين كه به دست فقير برسد به دست خدا مى رسد، من دست خودم را بوسيدم چرا كه دستم به دست خدا رسيده است.
  تو به فكر فرو مى روى، آخر چگونه است كه صدقه به دست خدا مى رسد. 
  اكنون امام براى تو قرآن مى خواند و تو به اين آيه فكر مى كنى. آرى اين خداست كه صدقه را مى گيرد.
  قرآن مى گويد:
  (أَلَمْ يَعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيأْخُذُ الصَّدَقَـتِ). 
  آيا مى دانيد كه خدا توبه بندگان خود را قبول مى كند و صدقات را مى گيرد؟
  تدبّرى در آيه:
  خدا براى بندگان خود سخنانى دارد، يك قسم از اين سخنان در قرآن آمده است; امّا قسم ديگر آن را به پيامبر خود گفته است. 
  به سخنان خداوند كه در قرآن نيامده است; امّا توسط پيامبر نقل شده است «حديث قدسى» مى گويند. يعنى سخنى كه از طرف خداى متعال به ما رسيده است.
  يكى از اين احاديث قدسى را در اينجا براى شما نقل مى كنم: «بنده! بدان كه من فرشتگان زيادى دارم و آنها را مأمور كرده ام تا اعمال خوب بندگان را ثبت كنند تا در روز قيامت به آنها پاداش بدهم. در ميان همه كارهاى خوب، فقط يك كار است كه خودم آن را مى گيرم و ثبت مى كنم و آن هم صدقه است».
  معلوم مى شود كه خدا صدقه دادن را خيلى دوست دارد و در اين كار بركت زيادى قرار مى دهد و هر كس بيشتر صدقه بدهد رحمت و بركت بيشترى را به سوى خود جذب مى كند.


title: پسرم! دلم برايت تنگ مى شود
text:
  پسرم! دلم برايت تنگ مى شود


  خبر به تو مى رسد كه پيامبر مى خواهد براى جهاد با كفار حركت كند و ريشه بت پرستى را از بين ببرد و نداى توحيد را در خانه خدا طنين انداز نمايد.
  تو هم دوست دارى كه در اين سفر همراه پيامبر باشى. خودت را به مسجد مى رسانى و نزد پيامبر مى روى. سلام مى كنى و مى گويى: «من خيلى علاقه دارم كه به جهاد بروم و در راه خدا با دشمنان بجنگم».
  پيامبر خيلى خوشحال مى شود كه جوانى مانند تو مى خواهد به جهاد برود. او رو به تو مى كند و مى گويد: «اگر در جهاد در راه خدا شهادت نصيب تو شود، به سعادت بزرگى دست يافته اى و اگر بازگردى، خداوند تمام گناهانت را مى بخشد، همانند روزى كه از مادر متولّد شده اى».
  سخن پيامبر تو را به فكر فرو مى برد، تو كه مشتاق جهاد و شهادت بودى مشتاق تر شدى و بيقرار!
  امّا نمى دانم كه چرا اين قدر مضطرب هستى؟ به چه فكر مى كنى؟ مثل اين كه بر سر دو راهى گير كرده اى. چه شده است؟
  فهميدم چه شده است، گويا پدر و مادر تو پير هستند و تو نگران آنها هستى. آنها كسى را جز تو ندارند. دلخوشى آنها در تمام دنيا فقط تو هستى. آنها دوست دارند كنارشان باشى.
  خوب است در اين مورد با پيامبر مشورت كنى. رو به پيامبر مى كنى و مى گويى: «اى رسول خدا! مى خواهم به جهاد بروم; امّا پدر و مادرم پير شده اند و از رفتن من ناراحت مى شوند، زيرا آنها با من انس مى گيرند».
  پيامبر تا اين سخن تو را مى شنود، مى فرمايد: «اى جوان! كنار پدر و مادر خود بمان. به خدايى كه جانم در دست قدرت او است، اين كه يك شب كنار پدر و مادر خود بمانى و آنها با تو انس بگيرند از يك سال جهاد در راه خدا بالاتر است».
  اكنون تو مى فهمى كه دين واقعى چيست. تو ديگر حسرت جهاد كردن ندارى. 
  تو تا آخرين لحظه كنار پدر و مادر خود مى مانى و به آنها خدمت مى كنى.
  قرآن مى گويد: 
  			(وَصَّيْنَا الاِْنسَـنَ بِوَلِدَيْهِ حُسْنًا).
  			به انسان سفارش كرديم تا به پدر و مادر خود نيكى كند.
  تدبّرى در آيه:
  قرآن هدف از خلقت انسان را عبادت كردن و بندگى مى داند. ما هر چقدر بتوانيم بيشتر به عبادت بپردازيم به خدا نزديك تر مى شويم و مى توانيم رحمت خدا را به سوى خود جذب كنيم.
  وقتى واژه «عبادت» را مى شنويم به ياد نماز، روزه، حج و... مى افتيم; امّا در سخن حضرت على(ع)، بوسيدن صورت پدر و مادر، عبادت معرّفى شده است.
  افسوس كه ما از اسلام واقعى فاصله گرفته ايم، به اسم، مسلمان هستيم ولى از اسلام دور شده ايم و فقط به بعضى از دستورات اسلام عمل مى كنيم؟
  چرا بايد پدران و مادران در جامعه ما اين طور در آسايشگاه ها دِق كنند و بميرند و فرزندان آنها ـبه خيال خودشانـ براى رسيدن به خدا، هزاران كيلومتر سفر كنند تا يك عمره به جاآورند و عبادتى كرده باشند!!
  تصميم بگير كه از امروز اين عبادت را هم انجام دهى و اين گونه به خدا نزديك و نزديك تر بشوى.


title: شكر نعمت، نعمتت افزون كند
text:
    شكر نعمت، نعمتت افزون كند


  كنار همسرت نشسته اى و مى خواهى با او سخن بگويى. خدا به تو همسرى دانا و فهميده داده است و براى همين در كارهاى مهم با او مشورت مى كنى. خوشا به حالت!
  همسر عزيزم! ديشب صدايى از غيب شنيدم كه مى گفت: «عمر تو را به دو مرحله تقسيم كرده ايم! در يك مرحله در ناز و نعمت خواهى بود و در مرحله ديگر در فقر و تنگدستى. اكنون اختيار با خودت است، آيا مى خواهى در روزگار جوانى در فقر باشى و بعد از آن به ثروت برسى يا اينكه مى خواهى در اوّل زندگيت در ناز و نعمت باشى و بعداً به فقر مبتلا شوى».
  همسرت كه با دقّت به سخن تو گوش كرده است به فكر فرو مى رود. تو منتظر هستى كه او نظر خود را بگويد.
  سرانجام او سرش را بالا مى گيرد و مى گويد: «عزيزم! بهتر است كه ابتدا ثروت را انتخاب كنى».
  تو هم سخن او را قبول مى كنى و رو به آسمان مى كنى و مى گويى: «خدايا! من مى خواهم در مرحله اوّل زندگيم ثروتمند زندگى كنم و بعد از آن به آغوش فقر بروم».
  بعد ازمدتى، ثروت و پول به سوى تو رو مى كند و آن قدر ثروتمند مى شوى كه هيچ كس باور نمى كند. تو زندگى خوش و خرّمى را آغاز مى كنى و همواره در ناز و نعمت هستى.
  يك روز همسرت به تو رو مى كند و مى گويد: «همسر عزيزم! اكنون كه خدا به ما ثروت زيادى داده است، آيا نمى خواهى شكر آن را به جاآوريم؟»
  و تو در پاسخ مى گويى: «چگونه مى توانيم شكر اين نعمت ها را به جاآوريم؟»
  او مى گويد: «نگاه كن، آن همسايه ما فقير است، بيا به او كمك كنيم، فلانى را مى شناسى او هم نيازمند است، به او هم پولى بدهيم».
  تو هم قبول مى كنى و اين گونه است كه تو با كمك كردن به ديگران شكر نعمت هايى را كه خدا به تو داده است را به جامى آورى.
  سال ها مى گذرد و مرحله اوّل زندگى تو تمام مى شود و تو منتظر هستى تا روزگار فقر و بيچارگى تو از راه برسد; امّا هر چه صبر مى كنى از فقر و ندارى خبرى نمى شود.
  تو به دنبال جواب اين معمّا هستى، چگونه است كه روزگار فقر، شروع نمى شود؟
  سرانجام يك شب اين چنين جواب مى شنوى: «خدا به تو نعمت داد و تو شكر آن را به جا آوردى و خدا هم در مقابل، فقر را از تو دور كرد و تو تا آخر عمر در ناز و نعمت خواهى بود».
  قرآن مى گويد:
  			(لَإِنْ شَكَرْتُمْ لاََزِيدَنَّكُمْ)
  			اگر شكرگزارى كنيد نعمت هايم را براى شما زياد مى كنم.
  تدبّرى در آيه:
  اگر ما تلاش كنيم به نعمت هايى كه خدا به ما داده است فكر كنيم، بيشتر شكر مى كنيم. بدون احساس سپاس و قدردانى از چيزهايى كه داريم، نمى توانيم چيزهاى جديدى را به زندگى خود جذب كنيم.
  افراد موفّق كسانى بوده اند كه شكرگزار واقعى بوده اند و اين گونه توانستند به موفقيّت برسند.
  وقتى ما شكر نعمت هاى خدا را نمى كنيم و از نداشته هاى خود شكايت مى كنيم در واقع احساسات منفى به بيرون از وجود خود مى فرستيم و اين احساسات منفى هم فقط مى توانند منفى ها را به سوى ما جذب كنند.
  ما با شكر كردن از نعمت هاى خدا، در واقع احساسات مثبت و زيبا را به جهان پيرامون خود مى فرستيم.


title: من به دنبال نتيجه هستم!
text:
    من به دنبال نتيجه هستم!


  دوستانم دور هم جمع شده بودند تا در مورد مسائل فرهنگى مشورتى داشته باشند. من هم در آن جلسه شركت كرده بودم.
  همه قبول داشتند كه بايد براى جوانان فكرى كرد و كارى انجام داد. آنها در پايان به اين نتيجه رسيدند كه بودجه اى فراهم كنند و چند كامپيوتر بخرند و با آماده كردن كتاب هاى مورد نياز، كار فرهنگى آغاز شود.
  مدّتى گذشت و من سراغ آنها رفتم. ساختمان دو طبقه، با اتاق هاى متعدد، كتابخانه اى مجهّز و كامپيوترهايى كه همه كنار هم صف كشيده بودند. من هم خيلى خوشحال شدم و اميدوار بودم آنها كارهاى بزرگى انجام دهند.
  چند سال گذشت و من بار ديگر به سراغ آنها رفتم، تعداد كامپيوترها اضافه شده بود; امّا كيفيّت كارى كه انجام گرفته بود خيلى كم بود.
  آنان تمام اشتياق به كار فرهنگى را در تهيّه ابزار كار خلاصه كرده بودند و اكنون مديريّت اين همه نيرو و امكانات، يك كار جديد براى آنها فراهم كرده بود. كامپيوترهايى كه آنها با چه زحمتى خريده بودند، بيشتر كارِ «وِب گردى» را انجام مى داد تا سامان دهى يك طرح بزرگ را!
  به راستى چرا اين چنين شده بود؟
  آرى، ما عادت كرده ايم كه به وسيله بيش از نتيجه فكر مى كنيم و گاه تماموقت خود را صرف تهيّه وسيله ها مى كنيم و در آنها مى مانيم.
  من در اينجا مى خواهم به سخن حضرت ابراهيم(ع) توجّه كنم، به راستى وقتى كه او همسر و فرزند خود را به كنار خانه خدا آورد چه دعايى كرد؟
  آن روز كنار كعبه، نه چشمه اى بود و نه خانه اى; نه درختى و نه شهرى! درّه اى خشك و بدون آب! 
  ابراهيم(ع) بايد به فلسطين باز مى گشت، اگر من و شما جاى او بوديم از خدا چه مى خواستيم!؟
  خدايا! به آنها آب و پول و خانه و... بده.
  امّا ابراهيم(ع) از خدا وسيله نخواست; چرا كه وسيله هميشه انسان را به نتيجه نمى رساند. او از خدا براى عزيزانش نتيجه را خواست. او دست به دعا برداشت و گفت: «خدايا! به عزيزان من، ثمره ها را روزى كن!»
  اين پيام ابراهيم(ع) براى همه ماست كه توجّه خود را به نتيجه معطوف كنيم.
  تو نمى توانى بر وسيله ها تكيه كنى، زيرا وسيله ها گاه بى اثر مى شوند و يا خودشان مانع تو مى شوند.
  چرا اين قدر دنبال ثروت هستى؟ با پول مى خواهى به چه چيزى برسى؟ به عزّت و سربلندى؟ يا به سعادت و خوشبختى؟
  چقدر افراد بودند كه ثروت هنگفتى جمع كردند و روى سعادت را نديدند. تو از خدا سعادت را بخواه.
  آيا مى دانى چرا بعضى دعاهاى تو مستجاب نمى شود؟
  از خدا وسيله اى مثل پول مى خواهى تا به هدفت كه آسايش است برسى; امّا خدا مى داند كه اين وسيله، تو را به آن هدفى كه مى خواهى نمى رساند.
  خدا مى خواهد نتيجه كه همان آسايش است را به تو بدهد، براى همين،وسيله اى به تو مى دهد كه به آن فكر نمى كنى و اين كار خدا از روى حكمت است.
  با اين نگاه كه ابراهيم(ع) به تو آموخت ديگر وقتى كه هيچ وسيله اى ندارى نااميد نمى شوى و وقتى كه بهترين وسيله را هم دارى مغرور نمى شوى، زيرا فهميده اى كه خيلى ها با كمترين وسيله به نتيجه رسيدند و خيلى ها با داشتن همه وسيله ها به نتيجه نرسيده اند.
  از امروز تصميم بگير تا همچون ابراهيم(ع) از خدا نتيجه را بخواهى كه اگر او اين دعاى تو را مستجاب كند خودش بهترين وسيله ها را سر راهت قرار مى دهد همانگونه كه براى هاجر و اسماعيل اين كار را كرد.
  قرآن از زبان ابراهيم(ع) مى گويد: 
  			(وَارْزُقْهُم مِّنَ الَّثمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ).
  			به خانواده من ثمره ها را روزى كن، باشد كه تو را شكر كنند.
  تدبّرى در آيه:
  واژه «رزق» كه در اين آيه استفاده شده است معادل واژه «روزى» در زبان فارسى است.
  ما در زبان فارسى مثلاً مى گوييم: «خدا به حميد ماشينى روزى كرد». گاهى هم از واژه «بذل» استفاده مى كنيم. مثلاً مى گوييم: «خدا به حميد يك ماشين داد». امّا در زبان عربى بين دو واژه «رزق» و «بذل» تفاوت دقيقى وجود دارد:
  وقتى مى گويى: «خدا به حميد ماشين رزق و روزى كرد»، يعنى خداوند شرايط و ويژگى هاى حميد را نگاه كرد و دانست كه ماشين داشتن به خير و صلاح اوست پس به او يك ماشين روزى كرد. اين ماشينى كه خدا روزى او كرده برايش خير و بركت دارد.
  امّا وقتى مى گويى خدا به او يك ماشين داد (بذل نمود) در واقع مى گويى كه شايد اين ماشين به خير و صلاح حميد نباشد، ممكن است فردا با اين ماشين تصادف كند و از دنيا برود.
  پس در «رزق»، ويژگى هاى طرف، مورد توجّه قرار مى گيرد و مطابق با مصلحتش به او روزى داده مى شود، امّا در «بذل» اين نكته مورد توجّه قرار نمى گيرد.
  اگر دوست تو ماشينى را خريدارى كرد و بعد از يك ماه تصادف كرد و مجروح شد نبايد بگويى: «او با ماشينى كه روزيش شده بود تصادف كرد». بلكه مى توانى بگويى: «او با ماشينى كه به او عطا شده بود تصادف كرد».
  اين تفاوت دقيق واژه هاى قرآنى است. براى همين ابراهيم(ع) از خدا مى خواهد كه به خانواده او ثمره ها را روزى كند. او نمى گويد خدايا به خانواده من ثمره ها بده و بذل كن!
  چه بسا ثمره اى كه براى من مفيد نباشد و فقط برايم ضرر داشته باشد.
  توضيح دادم كه مراد از ثمره ها، همان نتيجه ها مى باشد، كه نتيجه درخت، ميوه است كه نياز بدن توست. و گاه تو نياز به آرامشى دارى كه نتيجه ياد خدا مى باشد.


title: من اسير سرخى طلا شدم
text:
    من اسير سرخى طلا شدم 


  نام و آوازه حضرت عيسى(ع) را شنيده است و خيلى دوست دارد او را ببيند. براى همين از شهر خود حركت مى كند و در جستجوى پيامبر خدا مى گردد.
  روزها وشب ها مى گذرد و از شهرى به شهر ديگر مى رود. سرانجام گمشده خود را پيدا مى كند و همسفر او مى شود.
  روزى از روزها كه نزديكى شهرى مى رسند، حضرت عيسى(ع) به او پولى مى دهد و از او مى خواهد تا به شهر برود و نانى تهيّه كند.
  آن مرد به شهر مى رود و سه عدد نان تازه تهيّه مى كند و مى آيد. وقتى نزد عيسى(ع) برمى گردد مى بيند كه عيسى(ع)مشغول نماز است و او خيلى گرسنه است. براى همين يكى از نان ها را مى خورد.
  نماز عيسى(ع) تمام مى شود و سفره پهن مى شود، عيسى(ع) به او مى گويد: چند عدد نان خريدى؟ او خجالت مى كشد بگويد يكى از نان ها را خورده است. به دروغ مى گويد كه من دو عدد نان خريدم.
  آنها بعد از خوردن ناهار حركت مى كنند و به سفر ادامه مى دهند. از كنار روستايى عبور مى كنند، روستايى كه خراب و ويران شده است. همين طور كه او راه مى رود نگاهش به چيزى مى افتد كه زير نور آفتاب مى درخشد، خداى من! اين گنجى است كه نمايان شده است. اين درخشندگى از قطعه هاى طلا است.
  رو به عيسى(ع) مى كند و مى گويد: نگاه كن! آنجا طلا است، با هم به كنار طلاها مى روند، سه خشت طلا!
  عيسى(ع) مى گويد: يكى از اين طلاها مال من، ديگرى مال تو.
  او مى گويد: پس سومى مال چه كسى؟ 
  عيسى(ع) مى گويد: فكر مى كنم سومى را به كسى بدهيم كه نان سوم را خورده است.
  او به ياد مى آورد كه سه نان خريده بود و نانِ سوم را خودش خورده بود. براى همين مى گويد: من نان سوم را خورده ام. 
  همين چند ساعت قبل به دروغ گفت كه فقط دو نان خريده است; امّا اكنون كه نگاهش به طلاها افتاده است همه چيز را فراموش مى كند.
  عيسى(ع) نگاهى به او مى كند و مى گويد: همه طلاها مال خودت باشد. و بعد از آن او به راه خود ادامه مى دهد; امّا آن مرد نمى تواند از اين طلاها دل بكند. ديگر يادش مى رود كه چقدر دنبال عيسى(ع) دويده تا او را پيدا كرده است. اكنون به طلا رسيده است، ديگر پيامبر خدا كيلويى چند!؟
  او طلاها را در بغل گرفته است و به آينده فكر مى كند، چه آينده زيبايى! با اين طلاها مى تواند با دختر زيبايى ازدواج كند، خانه اى بزرگ كنار دريا بخرد و زندگى خوبى داشته باشد.
  در اين هنگام صداى شيهه اسب به گوشش مى خورد، چه خبر است؟ نمى داند، بايد طلاها را زير لباسش مخفى كند. سه اسب سوار از آنجا عبور مى كنند. نزديك او مى آيند، از ظاهر او مى فهمند كه چيز ارزشمندى را زير لباسش مخفى كرده است.
  يكى مى گويد: «اى مرد! چه با خود دارى». او مى خواهد انكار كند، به فكر فرار است، چند قدم مى دود، يكى از طلاها مى افتد و زير نور خورشيد برق مى زند. فريادى سكوت را مى شكند: «طلا! اين مرد با خود طلا دارد». 
  آن سه نفر به سوى او مى دوند و جانش را مى گيرند و خونش را بر زمين مى ريزند و طلاها را با خود برمى دارند.
  اين سه نفر خسته اند و گرسنه. قرار مى شود كه يكى از آنها به شهر برود و غذايى تهيّه كند.
  يكى مى گويد من مى روم. او سوار اسب مى شود و با عجله به سوى آبادى مى رود; امّا نقشه شومى در سر دارد.
  وقتى به شهر مى رسد، سمّى خريدارى مى كند و بعد از آن غذاى خوشمزه اى خريدارى نموده و آن را با زهر آغشته مى كند و با عجله برمى گردد.
  امّا آن دو نفرى كه كنار طلاها هستند با خود مى گويند وقتى رفيق ما آمد او را به قتل برسانيم تا سهم بيشترى نصيب ما شود.
  اسب سوار مى آيد، بوى غذاى داغ و خوشمزه در فضا مى پيچد، از اسب پياده مى شود، غذا را به آنها تعارف مى كند. ناگهان شمشيرى بالا مى رود و خونش به زمين ريخته مى شود.
  گرسنگى امان نمى دهد، ابتدا بايد غذا خورد بعداً طلاها را تقسيم كرد. ظرف غذا باز مى شود و آن دو شروع به خوردن غذا مى كنند. بعد از لحظاتى بدن بى جانشان بر زمين مى افتد.
  اين جا سه خشت طلا بر روى زمين است و چهار قربانى كه جان خود را در راه اين طلاها از دست داده اند. حرص و طمع آنها را به اين روز انداخته است.
  قرآن مى گويد:
  			(إِنَّ الاِْنسانَ خُلِقَ هَلُوعًا).
  			به راستى كه انسان بسيار حريص خلق شده است.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى كسى كه به دنيا حرص مىورزد دو واژه به كار مى رود: «حريص» و «هلوع».
  واژه «هلوع» را «حرص شديد» ترجمه مى شود; امّا تفاوتى بين اين دو واژه وجود دارد:
  آيا تا به حال كسى را ديده اى كه تشنه باشد و از آب شور دريا بخورد؟ او هر چه از آب دريا بخورد تشنه تر مى شود.
  يك وقت به آب خوردن او توجّه مى كنى كه چگونه آب دريا را مى خورد در اينجا مى توانى بگويى او به آب دريا «حريص» است.
  امّا يك وقت به سوز تشنگى او نگاه مى كنى، تو مى دانى در درون اين شخص، احساس تشنگى موج مى زند، اينجا مى توانى بگويى او به آب دريا «هلوع» است. يعنى علت اين همه آب خوردن او تشنگى اوست. پس ريشه حرص به آب دريا، آن حالت عطش درونى اوست.
  قرآن در اين آيه واژه «هلوع» را استفاده مى كند و اشاره به همان حالت روحى و روانى انسان است كه هر چه مال دنيا جمع مى كند سير نمى شود. آن عطش عشق به دنيا در قلب انسان است و او بايد اين حالت روحى و روانى را درمان كند. او بايد همواره به ياد مرگ باشد و فراموش نكند كه به زودى مرگ به سراغ او مى آيد. در اين صورت است كه عطش دنياخواهى او فروكش مى كند و ديگر به دنيا حريص نخواهد شد.


title: براى مهمان غذا مى پزم
text:
    براى مهمان غذا مى پزم 


  چند روز به ايّام عيد مانده بود، همسرم مشغول خانه تكانى بود. من هم مشغول نوشتن كتابم بودم. تلفن زنگ زد، گوشى را برداشتم يكى از دوستانم بود كه خبر مى داد فردا با خانواده مهمان ما خواهند بود. 
  خيلى خوشحال شدم، نزد همسرم رفتم و به او خبر دادم كه فردا مهمان داريم، او خيلى خوشحال شد. 
  با خود گفتم چون همسرم كار زيادى انجام داده است فردا براى ناهار از رستوران غذا تهيّه كنيم. وقتى موضوع را به همسرم گفتم او مخالفت كرد.
  من اصرار به اين موضوع داشتم ولى او قبول نمى كرد. سرانجام او به من رو كرد و گفت: وقتى مهمان مى آيد بايد من غذا آماده كنم، قرآن اين را مى گويد.
  من با تعجّب به او نگاه كردم، هر چه فكر كردم چنين آيه اى يادم نيامد. گفتم كدام آيه؟
  او قرآن را برداشت و قصه ابراهيم(ع) را برايم گفت، آنجا كه خدا مى گويد: «وقتى مهمانان او آمدند ابراهيم(ع) نزد همسرش رفت و براى آنان غذا آورد».
  آيا ابراهيم(ع) براى تهيّه غذاى مهمانان به رستوران رفت كه تو مى خواهى اين كار را بكنى؟
  به راستى چرا همسر ابراهيم، خودش غذا براى مهمانان پخت؟ و چرا قرآن اين نكته را بيان مى كند؟
  آن روز من خيلى درباره اين موضوع فكر كردم و سرانجام به اين نكته رسيدم كه كارِ زن در خانه، افتخار است و براى همين قرآن به آشپزى همسر ابراهيم(ع) اشاره مى كند.
  اگر زنان جامعه ما مى دانستند كه خدمت زن در خانه چه مقام و منزلتى پيش خداوند دارد به اين كار افتخار مى كردند.
  اگر مردى بخواهد نظرِ مرحمتِ خدا را به سوى خود جلب كند بايد چه كند؟ او بايد يك ميليون تومان به حساب سازمان حج و زيارت واريز كند و بعد از چند سال چشم انتظارى، وقتى نوبتش شد به مكّه برود و اعمال حج را به جا آورد و وقتى كه از صحراى عرفات به سوى سرزمين مِنى حركت كند، حالا خداى متعال به او نظر مرحمتى مى كند.
  امّا خدا در چه موقعى نظر مرحمت خود را به زنان مى كند؟
  جواب اين سؤال را از پيامبر بشنويد: «هر گاه زنى براى مرتب كردن خانه شوهرش، چيزى را از جايى به جاى ديگر ببرد، خداوند به او نظر رحمت مى كند».
  خداوند عادل است و اگر زن در خانه شوهر به خدمت مشغول شود براى او چنين ثوابى را قرار مى دهد.
  همسر ابراهيم(ع) مى دانست كه با خدمت كردن در خانه شوهر مى تواند رحمت خدا را به سوى خود جلب كند براى همين براى مهمانان شوهرش غذا مى پخت.
  راست گفته اند كه همواره كنار مردان بزرگ همسرانى فداكار وجود داشته اند.
  قرآن در جريان مهمانان ابراهيم(ع) مى گويد: 
  (فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَآءَ بِعِجْل سَمِين).
  او پنهانى به سوى همسرش رفت و گوساله اى (بريان شده) را براى آنها آورد.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم «رفتن» دو واژه استفاده مى شود: «ذَهَب» و «رَاغَ»، و ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى است:
  فرض كن دوستانت به خانه تو آمده اند، تو براى آنها چاى مى آورى و با ميوه از آنها پذيرايى مى كنى. بعد از مدتى، رو به آنها مى كنى و مى گويى: آيا شام خورده ايد؟ آنها تعارف مى كنند، ولى تو از اتاق پذيرايى بيرون مى روى و نزد همسرت مى روى و از او مى خواهى تا شام را آماده كند.
  امّا يك وقت است كه از مهمانان خود سؤال نمى كنى كه شام خورده اند يا نه. مى دانى آنها شام نخورده اند. براى همين به گونه اى اتاق پذيرايى را ترك مى كنى كه آنها متوجّه نشوند. نمى گذارى بفهمند كه تو براى آماده كردن مقدّماتِ شام از پيش آنها رفتى.
  وقتى مهمانان ابراهيم(ع) به خانه اش آمدند او به گونه اى نزد همسرش رفت كه آنها نفهميدند ابراهيم(ع) مى خواهد براى آنها شام بياورد. مهمانان نشسته بودند كه يك وقت ديدند ابراهيم براى آنها شام مفصلى آورد.
  چون رفتن ابراهيم(ع) نزد همسرش با غافل كردن مهمانان همراه بود (تا آنها به ماجراى تهيّه شدن شام پى نبرند)، قرآن از واژه «رَاغَ» استفاده مى كند.
  امّا اگر ابراهيم(ع) به گونه اى نزد همسرش مى رفت كه مهمانان مى فهميدند او مى خواهد شام تهيّه كند قرآن واژه «ذَهَب» را به كار مى برد.
  انتخاب واژه هاى قرآن براى ما درس هاى زيادى دارد. وقتى مهمان به خانه ات آمد بايد به گونه اى رفتار كنى كه مهمان مجبور به تعارف نشود.


title: زود چراغ ها را خاموش كن!
text:
    زود چراغ ها را خاموش كن!


  الله اكبر! الله اكبر!
  اين صداى اذان بلال است، همه مردم مدينه به سوى مسجد مى آيند. مسجد پر از جمعيّت مى شود و همه پشت سر پيامبر نماز مغرب را مى خوانند.
  بعد از نماز مردم به سوى خانه هاى خود برمى گردند. در اين ميان پيرمردى به سوى پيامبر مى آيد، سلام مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا! دو روز است كه غذايى نخورده ام، گرسنه و بينوايم، آيا غذايى هست كه مرا سير كند؟»
  پيامبر بلال را مى طلبد، بلال سريع خود را نزد پيامبر مى رساند. پيامبر به او مى گويد: «به خانه من برو، ببين كه آيا در خانه من غذايى براى شام تهيّه شده است؟»
  بلال مى رود، پيرمرد خوشحال است كه الان بلال با دست پر بازمى گردد. بعد از لحظاتى بلال با دست خالى مى آيد.
  تو نگاهى به دست خالى او مى كنى، مى فهمى كه در خانه پيامبر چيزى نبوده است. بلال روبه پيامبر مى كند ومى گويد: «اى رسول خدا، همسرتان سلام رساند و گفت كه در خانه جز آب چيزى پيدا نمى شود».
  پيرمرد هنوز ايستاده است، پيامبر نمى خواهد آن پيرمرد با دست خالى برود، براى همين رو به ياران خود مى كند و مى گويد: «چه كسى مى تواند امشب غذايى به اين پيرمرد بدهد».
  مدينه روزگار سختى را پشت سر مى گذارد، پيامبر وعده داده است به زودى مسلمانان از اين شرايط سخت بيرون خواهند آمد.
  تو به فكر فرو مى روى، بعد از مدّت ها، امشب همسرت براى بچّه ها غذايى درست كرده است. بچّه هايت دلشان خوش است كه امشب غذايى خواهند خورد. تو در فكر هستى، چه كنى؟ آيا اين غذا را به اين فقير بدهى؟ 
  خيلى زود تصميم مى گيرى، مى خواهى غذاى امشب را به اين فقير بدهى. رو به پيامبر مى كنى و مى گويى: «امشب پيرمرد مهمان من است».
  پيامبر لبخندى مى زند و پيرمرد هم خوشحال مى شود و همراه تو به سوى خانه حركت مى كند.
  تو به خانه مى آيى، نزد همسرت، فاطمه(س) مى روى و مى گويى: «اى دختر پيامبر! مهمان داريم».
  فاطمه(س) به تو نگاهى مى كند و مى گويد: «على جان! امشب غذا داريم و مهمان را بر خود مقدّم مى داريم». او مى رود و غذا را مى آورد و روى دست تو مى گذارد.
  اين غذا به اندازه اى است كه يك نفر را سير مى كند، تو آن را نزد پيرمرد مى برى و به او مى دهى. پيرمرد تشكّر مى كند و با تو خداحافظى مى كند و مى رود.
  تو نزد فاطمه(س) مى آيى و به او مى گويى: «فاطمه جان! چراغ ها راخاموش كن و بچه ها را خواب كن».
  امشب حسن وحسين(ع) و زينب(س) با گرسنگى مى خوابند، تو غذايى را كه به آن نياز داشتى به فقير بخشيدى. تو با خدا معامله كردى. تو مى خواستى به تاريخ، درس ايثار بدهى.
  تو و همسرت و فرزندانت گرسنه مى خوابيد ولى حاضر نيستيد گرسنگى يك فقير را ببينيد.
  صبح كه فرا مى رسد نزد پيامبر مى روى. سلام مى كنى و مى نشينى. لحظه اى مى گذرد جبرئيل نازل مى شود و آيه اى از قرآن را نازل مى كند.
  قرآن درباره اين جريان مى گويد: 
  (وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ).
  آنها نيازمندان را بر خود مقدّم مى دارند هر چند خود بسيار نيازمند باشند.
  تدبّرى در آيه:
  براى مفهوم نياز داشتن در زبان عربى دو واژه به كار مى رود: «حاجه» و «خصاصه»، و تفاوتى ميان اين دو واژه هست:
  فرض كنيد امروز حقوق خود را گرفته ايد و براى نماز جماعت به مسجد مى رويد. در آنجا خبردار مى شويد يكى از افراد محل دخترى دارد و او را شوهر داده است; امّا به دليل فقر نمى تواند براى او جهيزيّه تهيّه كند.
  شما هيچ پس اندازى نداريد و به پول حقوق خود نياز داريد; امّا مى توانيد از كسى ديگر قرض كنيد براى همين همه حقوق خود را براى تهيّه جهيزيّه آن دختر مى دهى.
  شما با اين كه خودتان به اين پول نياز داشتيد آن را در راه خدا داديد. به اين نياز شما در زبان عربى، «حاجه» مى گويند.
  آن شب در مسجد يكى از دوستانت را مى بينى، تو او را مى شناسى، او هم امروز حقوق گرفته است. او قرض زيادى دارد و اين پول تنها راه تأمين كردن خرجى اين ماه او است. او خودش در خانه دخترى دارد كه بايد براى او جهيزيّه تهيّه كند و همچنين بايد اجاره خانه را بدهد. او تمام حقوق خود را در راه خير مى دهد.
  نياز دوست شما بيش از آن كسى بود كه پول براى او جمع مى كردند. به اين نياز او در زبان عربى، «خصاصه» مى گويند.
  قرآن در جريان كمك كردن على(ع)، واژه «خصاصه» را به جاى واژه «حاجه» به كار مى برد. يعنى آن شب على(ع) در خانه، كودكان كوچكى داشت و نياز او به آن غذا بيشتر از نياز آن فقير بود; امّا على(ع) آن غذا را به فقير داد. براى همين است كه خدا اين قدر على(ع) را دوست دارد!


title: به دنبال هيزم بگرديد!
text:
    به دنبال هيزم بگرديد!


  از مدينه به سوى مكّه مى روى، شوق ديدار خانه دوست به سر دارى، لباس سفيد احرام بر تن كرده اى و ذكر «لبيّك» بر لب دارى. خوشا به حال تو كه در اين سفر همراه پيامبر هستى.
  چند روز است در راه هستى، بايد چند روز ديگر هم راه بروى تا به شهر مكّه برسى. امروز هم از اوّل صبح تا الان راه رفته اى و خسته شده اى. 
  با خود مى گويى چقدر خوب بود كه در همين نزديكى ها اتراق مى كرديم. امّا آنجا بيابان خشكى است، نه آبى هست نه درختى.
  قدرى كه راه مى روى كاروان مى ايستد، مثل اين كه قرار است منزل كنيد، زيرا در اين اطراف هيچ آبادى وجود ندارد. 
  اكنون بايد غذايى تهيّه كرد. همه گرسنه هستند. خوشبختانه آب به مقدار كافى در مشك ها هست و مى توان غذايى آماده كرد. قرار مى شود چند نفر، شترى را بكشند و گوشت آن را براى غذا آماده كنند. امّا مشكل اصلى اين است كه اينجا هيزمى نيست.
  پيامبر رو به ياران خود مى كند و مى گويد: «برويد هيزم جمع كنيد».
  همه نگاه به هم مى كنند و مى گويند: «اى رسول خدا! اينجا بيابان خشكى است كه اصلاً گياهى در آن نمى رويد، ما هيزم از كجا بياوريم».
  پيامبر به آنها مى گويد: «شما برويد و هر كس تلاش خود را بكند». همه حركت مى كنند، مى دانند اگر بخواهند ناهار بخورند بايد هيزم جمع كنند.
  خود پيامبر هم با آنها به دل بيابان مى رود، ساعتى مى گذرد، هر كس با مقدارى هيزم مى آيد.
  آرام آرام مقدار هيزم ها زياد مى شود، تو نگاهى مى كنى، تلّى بزرگ از هيزم جمع شده است. اكنون ديگر مى توان غذاى خوبى تهيّه كرد.
  اكنون پيامبر رو به ياران خود مى كند و مى گويد: «شما نگاهى به اين بيابان كرديد و گفتيد اينجا هيزمى نيست، ولى وقتى به جستجوى هيزم رفتيد تلّى از هيزم جمع كرديد. آگاه باشيد كه مَثَل گناهان هم اين گونه است. مردم خيال مى كند هيچ گناهى ندارند; امّا وقتى به پرونده آنان رسيدگى شود مى فهمند كه گناهان زيادى دارند».
  همه به فكر فرو مى روند و مى فهمند كه بايد از همه گناهان خود توبه كنند و استغفار نمايند.
  آرى، اگر ما با دقّت به كردار و رفتار خود نگاه كنيم، مى فهميم كه گناهان زيادى داريم كه بايد از آنها استغفار كنيم.
  قرآن مى گويد:
  (أَفَلاَيَتُوبُونَ إِلَى اللَّهِ وَيَسْتَغْفِرُونَهُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ).
  چرا به سوى خدا توبه نمى كنيد و از او آمرزش نمى خواهيد كه او بخشنده مهربان است.
  تدبّرى در آيه:
  در اينجا به بررسى سه مفهوم: توبه، استغفار و مغفرت مى پردازيم:
  فرض كن: شما پسرى داريد كه او خيلى به توپ بازى علاقه دارد. او اصرار مى كند كه براى او يك توپ بخريد و شما اين كار را مى كنيد ولى به او مى گوييد نبايد داخل كوچه بازى كند زيرا همسايه ها اذيّت مى شوند. 
  در داخل خانه نشسته اى كه ناگهان صداى شكستن شيشه به گوش مى رسد. بعد از لحظاتى همسرت به تو خبر مى دهد پسرت با توپ شيشه خانه همسايه را شكسته است. 
  تو از جا بلند مى شوى و داخل كوچه مى روى مى بينى كه شيشه خانه همسايه شكسته است. خدا خيلى رحم كرده كه به كسى آسيب نرسيده است; امّا هر چه مى گردى از پسرت خبرى نيست، او ترسيده و فرار كرده است!
  وارد خانه مى شوى; امّا دلت پيش پسرت است. نگران او هستى. تلفن را بر مى دارى و شماره يكى از دوستانش را مى گيرى. با او صحبت مى كنى و از او مى خواهى كه برود پسرت را پيدا كند و با او حرف بزند.
  اگر پسرت به خانه برگردد و از كار خودش پشيمان باشد تو او را مى بخشى. بعد از ساعتى پسرت مى آيد، شرمنده است، عذرخواهى مى كند. تو او را مى بخشى.
  امّا با شيشه شكسته چه بايد كرد؟ پسرت از تو مى خواهد تا اثر اشتباه او را برطرف كنى. او مى خواهد شرمنده همسايه نباشد. 
  اكنون به يكى از دوستانت زنگ مى زنى تا بيايد پنجره خانه همسايه را شيشه كند، بعد از ساعتى همه چيز درست مى شود و همسايه هم خوشحال مى شود. بازگشت پسر تو به خانه و پشيمانى او، «توبه» بود.
  وقتى تو او را قبول كردى و بخشيدى، در واقع او را «عفو» كردى.
  درخواست پسرت از تو كه شيشه خانه همسايه را درست كنى، «استغفار» بود.
  وقتى تو آن شيشه را درست كردى در حقّ پسر خود «غفران» كردى.
   خدا به ما فرمان داد تا نافرمانى او را نكنيم; افسوس كه ما فريب شيطان را خورديم و گناه كرديم و شيشه وجود خودمان را شكستيم!
  خدا پيامبرش را با قرآن براى ما فرستاد و اكنون از ما مى خواهد تا به سوى او بازگرديم و از كردار خود پشيمان شويم و «توبه» كنيم.
  وقتى ما توبه مى كنيم خدا ما را «عفو» مى كند. بعد ما «استغفار» نموده و از او مى خواهيم تا آثار گناه ما را از بين ببرد و خدا در حقّ ما «غفران» مى كند.


title: ساربانى كه از ما پذيرايى كرد
text:
    ساربانى كه از ما پذيرايى كرد


  اينجا بيابان خشكى است، هيچ درخت و سبزه اى ديده نمى شود، گاه از كنار بوته خارى عبور مى كنى. 
  گرسنگى و تشنگى بيداد مى كند; امّا باز خوشحالى كه همراه پيامبر هستى! مى دانى كه اين افتخار نصيب هر كسى نمى شود. در اين سفر بهره هاى معنوى زيادى برده اى اگر چه اكنون گرسنگى آزارت مى دهد.
  سياهى پيدا مى شود، چند خيمه است. خيلى خوشحال مى شوى. جلوتر مى روى. 
  تعدادى شتر و پيرمردى هم در آنجاست. ظاهراً حدس تو درست است، حتماً چيزى براى خوردن پيدا مى شود.
  پيامبر جلو مى رود و سلام مى كند و مى گويد: «آيا مى شود مقدارى از شير شتران را به ما بدهى؟»
  پيرمرد در جواب مى گويد: «شير شتران، غذاى ماست، ما نمى توانيم غذاى خود را به شما بدهيم».
  پيامبر رو به آسمان مى كند و مى گويد: «خدايا، مال و فرزندان اين مرد را زياد كن!»
  تو با خود مى گويى چاره اى نيست، اگر تا شب هم اينجا بايستى از شير شتر خبرى نيست!
  پيامبر حركت مى كند و در دل بيابان به پيش مى رود، لحظاتى بعد، خيمه ديگرى نمايان مى شود و شترانى كه مشغول چرا هستند.
  جوانى آنجا ايستاده است، پيامبر جلو مى رود و از او تقاضاى شير شتر مى كند. اين جوان مى فهمد كه همه تشنه و گرسنه اند، به سرعت به سوى خيمه مى رود، ظرفى را برمى دارد و به سوى شترى مى رود و شير مى دوشد و آن را مى آورد. پيامبر آن را مى نوشد. جوان دوباره مى رود و ظرف را پر از شير مى كند و مى آورد و به تو و بقيّه مى دهد.
  جوان مى داند كه مهمانان او عجله دارند و بايد سريع بروند. آنها نمى توانند زياد توقّف كنند، براى همين مى رود و بعد از لحظاتى با گوسفندى برمى گردد و آن گوسفند را به پيامبر مى دهد و مى گويد: «اين گوسفند را ذبح كنيد و ناهار خود را با آن تهيّه كنيد».
  پيامبر از او تشكّر مى كند و بعد دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيرد و دعا مى كند: «بار خدايا! به اين جوان به اندازه كفايت زندگيش، روزى عنايت كن».
  وقتى تو اين دعا را مى شنوى تعجّب مى كنى، رو به پيامبر مى كنى و مى گويى: «شما براى پيرمرد كه به ما شير نداد دعا كردى تا خدا مال و ثروت او را زياد كند; امّا براى اين جوان كه از ما پذيرايى كرد دعا كردى خدا به او روزى كفاف بدهد، چرا از خدا نخواستى تا خدا به او مال و ثروت زياد بدهد؟»
  پيامبر لبخندى مى زند و مى گويد: «ثروت كمى كه زندگى او را كفايت كند بهتر از ثروت زيادى است كه او را مشغول كند».
  آنگاه پيامبر دست به آسمان بلند مى كند و مى گويد: «بار خدايا! به خاندان من هم آن قدر روزى عنايت كن كه كفايت زندگى آنها را بنمايد».
  اكنون تو مى فهمى كه ثروت ومال دنيا هدف نيست، بلكه آن وسيله اى است براى اين كه بتوانى زندگى كنى و به كار اصلى خود كه بندگى خدا است برسى.
  اگر ثروت تو زياد شد و از ياد خدا غافل شدى اين ثروت براى تو ضرر دارد زيرا تو را از هدفت دور مى كند.
  قرآن مى گويد:
  		(وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْاْ فِى الاَْرْضِ).
  		اگر خدا روزى بندگان را وسعت بخشد آنان در زمين سر به عصيان مى گذارند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى زياد شدن روزى مى توان از دو واژه استفاده كرد: «زاد» و «بَسَط»، ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد: 
  فرض كن پسرى ده ساله دارى كه به مدرسه مى رود. هر روز به او هزار تومان پول مى دهى. بعضى از روزها كه از او خوشحال هستى، پول بيشترى به او مى دهى. اگر از دست او ناراحت هم باشى باز هم همان هزار تومان را به او مى دهى و در هيچ شرايط پول روزانه او را قطع نمى كنى.
  در واقع پسر شما هيچ گاه بى پول نمى شود و در سختى نمى افتد و مزه بى پولى را نمى چشد. در زبان عربى براى اين كار شما از واژه «زاد و نقص» استفاده مى كنند.
  امّا يك وقت است كه شما اندازه ثابتى براى پولِ توجيبى پسرتان قرار نمى دهيد. يك روز كه از دست او خوشحاليد و او كار خوبى كرده است به او ده هزار تومان مى دهيد و اگر يك روز كار اشتباهى كرد يك هفته به او پول نمى دهيد تا ديگر اين كار اشتباه را تكرار نكند.
  در واقع پسر شما بعضى از روزها در سختى مى افتد و هيچ پولى ندارد. در زبان عربى براى اين كار شما از واژه «بسط و ضيَّق» استفاده مى كنند.
  با دقّت در مطالب بالا، متوجّه مى شويم كه چرا خداوند در اين آيه از واژه «بسط» استفاده كرده است.
  خدا مى خواهد به ما بفهماند كه برنامه تربيتى او براى انسان ها مانند برنامه دوم است. خدا گاهى روزى بندگانش را خيلى زياد مى كند; امّا وقتى مى بيند كه بنده اش دارد به فساد مى افتد اين روزى را كم مى كند و او را به فقر گرفتار مى كند تا او بيدار شود و توبه كند.


title: طلاهاى سرخ دل مرا نمى ربايد
text:
    طلاهاى سرخ دل مرا نمى ربايد


  خبر به تو مى رسد كه امام كاظم(ع) شهيد شده است و تو مانند بقيّه شيعيان بغداد عزادار امام خود مى شوى و ماتم مى گيرى. فقدان امام هفتم دل تو را به درد آورده است; امّا از او يادگارى همچون امام رضا(ع) باقى مانده است.
  مدّتى مى گذرد خبر به تو مى رسد كه عدّه اى از شيعيان كوفه، امامت امام رضا(ع) را قبول نكرده اند. آنها به اين اعتقاد هستند كه امام كاظم(ع) از دنيا نرفته است و او به زودى قيام خواهد كرد و حكومت عدل را تشكيل خواهد داد.
  تو تعجّب مى كنى كه چگونه گروهى از مردم به اين اعتقاد رسيده اند، امام هفتم در زندان هارون مظلومانه شهيد شد و پيكر آن حضرت در بغداد تشييع شد.
  وظيفه توست كه در مورد اين موضوع تحقيق كنى. يكى از دوستانت را به كوفه مى فرستى تا سر و گوشى آب بدهد و ببيند ماجرا چيست.
  دوست تو به كوفه مى رود و تحقيق مى كند و گزارش مى دهد كه ريشه اين فتنه به آقاى حيّان مى رسد.
  ماجرا از اين قرار است كه مدّت ها قبل امام كاظم(ع)، اين آقاى حيّان را به عنوان وكيل و نماينده خود در شهر كوفه معيّن مى كند تا شيعيان نذورات و خمس خود را به او تحويل بدهند.
  وقتى كه امام كاظم(ع) توسط هارون خليفه عباسى دستگير مى شود و در زندان مى ماند، حيّان نمى تواند پول ها را به دست امام برساند براى همين پول زيادى پيش او جمع مى شود. با شهادت امام كاظم(ع)، اين پول ها، او را وسوسه مى كند. او نمى تواند از اين همه پول دل بكند. او اگر بگويد كه امام رضا(ع) جانشين امام كاظم(ع) است بايد همه اين پول ها را به مدينه ببرد و تحويل امام هشتم بدهد. بنابراين نقشه اى مى كشد و در ميان مردم شايعه مى كند كه امام هفتم زنده است و از دنيا نرفته است.
  به راستى كه وسوسه شيطان و پول با انسان چه مى كند!
  وقتى اين گزارش به تو مى رسد تصميم مى گيرى تا اين فتنه را براى مردم افشا كنى و نگذارى آنها فريب بخورند و از راه راست منحرف شوند و تو از هر فرصتى استفاده مى كنى تا حقيقت را بيان كنى. 
  چند روز مى گذرد، به تو خبر مى دهند يك نفر از كوفه به بغداد آمده است و مى خواهد تو را ببيند. او را به حضور خود مى طلبى. او مى گويد كه حرف خصوصى دارد و بايد در خلوت به شما بگويد.
  دستور مى دهى تا اتاق خلوت شود. او رو به تو مى كند و مى گويد: «من از طرف آقاى حيّان آمده ام. او مرا به اينجا فرستاده است تا با تو صحبت كنم. بدان كه عدّه زيادى از مردم به ما پيوسته اند. تو هم به ما ملحق شو و دست از مبارزه بر ضدّ ما بردار».
  در اين هنگام او دست مى برد و كيسه هايى كه پر از سكّه هاى طلا است در مقابل تو مى گذارد. تو نگاهى به اين سكّه ها مى كنى، پول زيادى است، آيا اين پول تو را وسوسه خواهد نمود؟
  فرستاده حيّان خنده اى مى كند و مى گويد: «پول هاى بيشترى هم در راه است. اگر تو به ما ملحق شوى، هم به رياست مى رسى هم به پول».
  تو لحظه اى فكر مى كنى. آيا تو به خاطر پول، مظلوميّت امام رضا(ع) را رقم خواهى زد؟ آيا پول باعث خواهد شد تو ايمان و عقيده خود را بفروشى؟
  در اين هنگام با صداى بلند مى گويى: «هرگز! شما نمى توانيد مرا بخريد، اگر همه دنيا را به من بدهيد تا من حقيقت را كتمان كنم اين كار را نخواهم كرد».
  بعد از اين سخنِ تو فرستاده حيّان با نااميدى از خانه بيرون مى رود و به سوى كوفه مى تازد.
  اكنون تو با عزمى راسخ تر به دفاع از حقيقت مى پردازى. مردم را بيدار مى كنى و آنها را از فتنه بزرگ نجات مى دهى.
  با تلاش هاى شبانه روزى تو فتنه رنگ مى بازد و مردم بيدار مى شوند و گروه زيادى كه فريب خورده بودند به امامت امام رضا(ع) معتقد مى شوند و شيعه از خطر بزرگى نجات پيدا مى كند.
  قرآن مى گويد:
  				(تَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ).
  				حقيقت را در حالى كه مى دانيد، كتمان نكنيد.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم پنهان كردن دو واژه به كار مى رود: «اخفاء» و «كتمان». و تفاوت دقيقى بين اين دو واژه وجود دارد:
  فرض كن كه شما يك قطعه طلاى بسيار قيمتى داريد و براى اين كه دست ديگران نيفتد آن را در جايى مخفى مى كنيد. در زبان عربى به اين كار شما «اخفاء» مى گويند. 
  نكته مهم اين است كه براى پنهان كردن طلا نمى توان از واژه «كتمان» استفاده كرد; زيرا واژه «كتمان» در جايى به كار مى رود كه شما چيزى را در قلب خود مخفى كرده باشيد.
  فرض كن كه يك شب از خيابان عبور مى كنى و با چشم خود مى بينى كه يك نفر ماشينى را دزديد. فردا مى بينى يك نفر بى گناه را به عنوان دزد گرفته اند. تو بايد بروى جريان را بگويى و حقيقت را مشخص كنى; امّا شما اين كار را نمى كنى.
  تو يك چيزى را در قلب خود مخفى و پنهان مى كنى. اين كار شما در زبان عربى «كتمان» است.
  خداوند از ما مى خواهد حق را كتمان نكنيم. ما هر گاه احساس كرديم حق در خطر است بايد همه آنچه را مى دانيم براى مردم بيان كنيم و نگذاريم حق مخفى بماند.


title: پيراهن پسرم مرا شفا مى دهد
text:
    پيراهن پسرم مرا شفا مى دهد


  دفعه اوّلى بود كه به مدينه آمده بودم، وقتى به هتل رسيدم سريع، غسل زيارت كردم و به سوى حرم پيامبر حركت كردم.
  گنبد سبز پيامبر كه در قاب چشمانم افتاد، سلام دادم: 
  السَّلامُ عَلَيكَ يا رَسُولَ الله!
  وارد مسجد شدم نماز خواندم و زيارت كردم. بعد از ساعتى از حرم بيرون آمدم، مى خواستم به سوى قبرستان بقيع بروم. يك عمر آرزوى ديدن قبر امام حسن وامام سجاد و امام باقر وامام صادق(ع) را داشتم، خدا را شكر مى كردم كه امشب زائر اين عزيزان خدا خواهم بود.
  يكى از ايرانيان را ديدم، سؤال كردم: «برادر! قبرستان بقيع كدام طرف است؟»
  او به من گفت: «آن طرف را نگاه كن، آنجا كه تاريك تاريك است و هيچ چراغى ندارد قبرستان بقيع است».
  راه افتادم، مدينه سراسر غرق نور بود; امّا بقيع تاريك تاريك بود. درب بقيع را بسته يافتم، سؤال كردم، گفتند شب ها بقيع بسته است. صورتم را به پنجره هاى بقيع گذاشتم و اشكم جارى شد.
  در حال و هواى خودم بودم و آرام آرام زمزمه مى كردم:
  سلام بر شما اى فرزندان رسول خدا! من رو به شما نموده ام و شما را در درگاه خدا وسيله قرار داده ام و دست توسّل به عنايت شما زده ام.
  صدايى توجّه مرا به خود جلب كرد: «أنتَ مُشرِك!». 
  جوان عربى بود كه چپيه قرمزى به سر داشت و با تندى با من سخن مى گفت، خلاصه كلام اين بود كه چون من در اين نيمه شب اينجا ايستاده ام، مشرك و بت پرست هستم. من مرده پرستم!
  من سعى كردم با مهربانى با او برخورد كنم، هر چه بود اين تجربه من در گفتگو با يك جوان وهابى بود و من دوست داشتم از نزديك با تفكّرات آنها آشنا شوم.
  او مى گفت كه ايستادن زياد كنار قبر حرام است، تو بايد يك سلام بدهى و بروى. تبرّك به اين قبرها و توسّل حرام است.
  من براى او توضيح دادم كه اگر من به اين قبرها احترام مى گذارم به اين دليل است كه پيامبر به ما دستور داده است تا فرزندان او را دوست داشته باشيم. 
  من اين گونه عشق و علاقه خود را به فرزندان پيامبر نشان مى دهم و ما آنها را بندگان خدا مى دانيم.
  آن جوان به من مى گفت كه چرا صورت خود را بر اين سنگ ها گذاشته اى؟ اين شرك است. اين همان بت پرستى است.
  ناگهان من به ياد آيه اى از قرآن افتادم. آنجا كه وقتى برادران يوسف به مصر مى آيند و برادر خود را مى شناسند يوسف به آنها مى گويد: «پيراهن مرا نزد پدرم ببريد تا او به چشمان خود بمالد كه به اذن خدا بينا خواهد شد».
  من به آن جوان گفتم: آيا قبول دارى كه وقتى يعقوب آن پيراهن را به چشم خود گذاشت بينا شد؟ 
  او گفت: آرى، قرآن به اين نكته اشاره مى كند.
  من گفتم: چرا يوسف پيراهن خود را فرستاد؟ حتماً در اين پيراهن اثرى بوده است. قرآن شهادت مى دهد كه پيراهن يوسف به اذن خدا شفا مى دهد. چطور وقتى يعقوب پيراهنى را به صورت مى كشد و شفا مى گيرد شرك نيست; امّا اگر من صورت بر قبر فرزند پيامبر بنهم شرك است!
  قرآن مى گويد: 
  (فَلَمَّآ أَن جَآءَ الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا).
  وقتى مژده رسان آمد و پيراهن يوسف را بر چهره يعقوب انداخت، چشم او بينا شد.
  وقتى يعقوب چشمش با پيراهن يوسف شفا گرفت، مى داند كه خدا شفا را در اين پيراهن قرار داده است. 
  اين همان تبّركى است كه من به آن اعتقاد دارم. اگر من در اين نيمه شب اينجا ايستاده ام، براى اين است كه اينجا قبر عزيزان پيامبر است و خود خدا به من دستور داده است كه خاندان پيامبر خويش را دوست بدارم.
  تدبّرى در آيه:
  بينا شدن چشم يعقوب(ع) به وسيله پيراهن يوسف(ع)، معجزه اى است كه خداوند در اين آيه به آن تصريح كرده است.
  جالب است بدانى كه اين پيراهن، يك لباس معمولى نبوده است و در اصل از ابراهيم(ع) بوده است.
  هنگامى كه نمرود مى خواست ابراهيم(ع) را به جرم خداپرستى در آتش اندازد، جبرئيل به زمين آمد تا بزرگ پرچمدار توحيد را يارى كند. او براى ابراهيم(ع)، اين پيراهن را از بهشت آورد.
  اين لباس، يك لباس ضد آتش بود و به خاطر همين پيراهن بود كه ابراهيم در آتش نسوخت.
  پس از ابراهيم(ع)، اين پيراهن به فرزندان او به ارث رسيد تا اينكه به يوسف(ع) رسيد.
  جالب است كه اين پيراهن نسل به نسل گشت تا به پيامبر اسلام، به ارث رسيد و بعد از او، به ائمه اطهار(ع) يكى بعد از ديگرى رسيد و هم اكنون در نزد امام زمان است.


title: تو بايد چند كفن پوسانده باشى!
text:
    تو بايد چند كفن پوسانده باشى!


  در كوفه زندگى مى كنى و تا به حال امام صادق(ع) را نديده اى، عشق ديدنِ او تو را بيقرار كرده است. در فكر آن هستى تا هر چه زودتر به مدينه سفر كنى و امام را ببينى.
  براى رفتن به اين سفر بايد كار كنى و مقدارى پول پس انداز كنى تا بتوانى به اين سفر دور و دراز بروى.
  خبر به تو مى رسد كه هفته بعد، كاروانى به سوى مدينه حركت مى كند، خيلى خوشحال مى شوى و تصميم مى گيرى كه با اين كاروان سفر كنى. راه طولانى در پيش دارى. روزها مى گذرد تا اين كه به مدينه مى رسى.
  به ديدار امام مى روى. سلام مى كنى و مى نشينى، امام به تو رو مى كند و مى گويد: «اى مُيسِّر! آفرين بر تو! تو بارها به فاميلِ خودت رسيدگى كرده اى و هواىِ آنها را داشته اى».
  صورت تو چون گل مى شكفد، خوشحال مى شوى كه امام از دست تو راضى است. در جواب مى گويى: «آقا! من در روزگار جوانى كه در شهر كوفه كارگرى مى كردم، روزى دو سكّه، مزد مى گرفتم. من يكى از اين سكه ها را به عمه ام و ديگرى را به خاله ام مى دادم زيرا آنها پير بودند و كسى را جز من نداشتند».
  امام با مهربانى به تو نگاه مى كند و مى گويد: «اى مُيسِّر! دو بار مرگ تو فرا رسيده بود; امّا خداوند هر بار به خاطر اين كار تو مرگت را عقب انداخت».
  تو با شنيدن اين سخن به فكر فرو مى روى، اگر تو صله رحم نمى كردى و با فاميل خود رفت و آمد نداشتى آلان بايد چند كفن هم پوسانده باشى. 
  وقت آن است كه تو به سجده بروى و شكر خدا را به جا آورى كه به تو توفيق داد كه صله رحم كنى.
  قرآن در مورد مؤمنان مى گويد: 
  			(وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَآ أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ).
  			آنان پيوندهايى را كه خدا به آن دستور داده برقرار مى كنند.
  تدبّرى در آيه:
  وقتى ماه رمضان فرا مى رسد جامعه ما حال و هواى خاصىّ پيدا مى كند و هر چه به شب هاى قدر نزديك مى شويم، روح معنويّت در جامعه بيشتر موج مى زند. در شب قدر مردم به شب زنده دارى مى پردازند و همه به مسجد مى روند و قرآن بر سر مى گيرند، گاه مى بينى كه هزاران نفر در مسجدى جمع شده اند و دست به دعا برداشته اند. 
  بعضى اوقات مى شود كه عدّه اى از همين مجالس، دست خالى برمى گردند. آيا تا به حال فكر كرده ايد چرا؟
  من وقتى به احاديث مراجعه كردم ديدم كه پيامبر فرموده است: «وقتى يك نفر كه با فاميل خود قطع رابطه كرده است با قومى همراه باشد رحمت خدا بر آن قوم نازل نمى شود».
  آرى، گناه قطع ارتباط با پدر و مادر و عمو و دايى و... آن قدر بزرگ است كه مى تواند مانع رحمت خدا بشود.
  بى جهت نيست كه قرآن به ارتباط داشتن با فاميل اين قدر تأكيد مى كند.


title: در تجارتى كه من ضرر كردم
text:
    در تجارتى كه من ضرر كردم


  پيرمرد در خانه نشسته بود و دلش براى فرزندانش تنگ شده بود، عيد نزديك بود. او دلش مى خواست تا اين خانه هم بهارى شود و بوى تازگى بگيرد.
  نگاهش به فرش رنگ رفته اى افتاد كه كف اتاقش پهن بود، با خود گفت چقدر خوب است اين فرش را بفروشم و يك فرش نو بخرم.
  در همين فكرها بود كه صدايى به گوشش رسيد، گويا خريدارى پيدا شده بود كه وسايل خانه را مى خريد.
  او از جا برخاست و به در خانه رفت و به او گفت: آيا فرش كهنه هم مى خرى؟
  او در جواب گفت: آرى، پدر جان!
  وارد اتاق كه شد نگاهى به فرش كرد، با يك نگاه فهميد كه اين فرش خيلى قيمتى است. اين يك فرش قديمى و ارزشمند بود.
  پيرمرد رو به او كرد و گفت: اين فرش را چند مى خرى؟
  او در پاسخ گفت: شما آن را چند مى فروشى؟
  پيرمرد كه نمى دانست اين فرش چقدر ارزش دارد، نمى دانست چه بگويد. او اصلاً باور نمى كرد كسى براى اين فرش پولى بدهد.
  خريدار رو به او كرد و گفت: پدر جان! آيا راضى هستى اين فرش كهنه را با دو فرش نو معامله كنى؟ من براى اتاق تو، دو فرش نو مى آورم تا در شب عيد اتاقت زيبا شود.
  چشمان پيرمرد از خوشحالى برقى زد و گفت: آرى، و خم شد تا گوشه قالى را بگيرد وقالى را جمع كند.
  خريدار هم خيلى خوشحال بود. به پيرمرد گفت: تا تو قالى را جمع كنى من برمى گردم. بعد از ساعتى، اين خريدار بود كه با دو قالى نو وارد خانه شد و قالى كهنه را با خود برد.
  پيرمرد هم نگاه به قالى هاى نو مى كرد و لذّت مى برد كه چه معامله خوبى كرده است. او نمى دانست چه كلاهى سر او رفته است، چه داده است و چه گرفته است؟ همان قالى رنگ و رو رفته او صدها برابر اين قالى نو ارزش داشت.
  او خوشحال بود چون ارزش چيزى را كه از دست داده بود نمى دانست.
  راستش را بخواهيد حكايت من هم حكايت آن پيرمرد است، نقدِ عمر را دادم و ماشين و خانه وپول و شهرت وقدرت را خريدم و خوشحال هم هستم، به اين چيزها فخر هم مى فروشم.
  راز خوشحالى من در اين است كه نمى دانم ارزش خودم چقدر است؟ من غافلم كه همه اين ها ارزش يك لحظه عمر مرا ندارد.
  ياد آن زنده دل به خير كه در گوشم خواند: «به خدا تمام طلاهاى دنيا، حتّى تمام بهشت، قيمت يك لحظه تو نيست! تو در يك لحظه مى توانى به چيزى دست يابى كه بالاتر از همه بهشت است! تو مى توانى رضوان و ديدار خدا را به دست بياورى».
  افسوس كه در اينجا به پشيزى قانع شدم و به آن دل بسته ام و خوشحال هستم. ثروت من زياد شد; امّا خودم رشد نكردم. من اسير دنيا شدم و مغرور به آن. 
  اين اسارت نشانه اين است كه من حقير و پست شدم، من براى چيز ديگرى به دنيا آمده بودم، من آمدم تا رشد كنم، وجودم را بارور كنم. 
  دارايى هاى من زياد شد; امّا خودم را از دست دادم. من دنيا را خريدم وآخرت را از دست دادم. براى همين است كه هيچ گاه آرامش را تجربه نخواهم كرد. به دنبال سعادت خواهم دويد و آن را پيدا نخواهم نمود.
  قرآن در مورد اهل جهنّم مى گويد:
  		(الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا عَلَى الاَْخِرَةِ).
  		آنان زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح و برترى مى دهند.
  تدبّرى در آيه:
  مى خواهيم بدانيم چرا در اين آيه از واژه «استحبَّوا» به جاى «احبَّوا» استفاده شده است، اصل و ريشه هر دو واژه حبّ به معناى دوست داشتن است.
  ممكن است من به دنيا علاقه پيدا كنم در راه به دست آوردن آن تلاش نمايم; امّا به آخرت هم ايمان دارم و همواره خدا و زندگى آخرت را بر دنيا ترجيح مى دهم. درست است كه محبّت به دنيا در قلب من ريشه كرده است; امّا آن را كنترل مى كنم و براى رسيدن به دنيا دست به هر كارى نمى زنم. اين حالت من با واژه «احبّوا» مناسب است.
  امّا يك وقت است كه دنيا، تمام هستى من مى گردد و براى رسيدن به آن به هر كار خلافى دست مى زنم. من ايمان چندانى به آخرت ندارم و همه تلاشم، لذّت بردن از دنيا است. اينجاست كه من زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح داده ام و طبيعى است كه وقتى افق ديد من محدود به اين دنيا شد و آخرت در فكر و ذهنم رنگ باخت، گناه و معصيت تمام وجود مرا مى گيرد. اين حالت من با واژه «استحبّوا» سازگارى دارد.
  قرآن در اين آيه از واژه «استحبّوا» استفاده كرده است، و منظور او اين است كه اگر من دنيا را بر آخرت ترجيح بدهم عذاب در انتظار من است. 


title: زنجير بر پاى خود بسته ام
text:
    زنجير بر پاى خود بسته ام 


  وقتى مى خواستم براى اوّلين بار به مدينه سفر كنم پدرم به من رو كرد و گفت: «به مدينه كه رسيدى، سراغ ستون توبه را بگير و كنار آن نماز بخوان».
  وقتى به مدينه رسيدم، در جستجوى اين ستون در مسجد بودم. آن را پيدا كردم. كنار آن نماز خواندم. بعد از نماز به فكر فرو رفتم كه ماجراى اين ستون چيست؟
  از يكى سؤال كردم، جواب داد كه در زمان پيامبر يكى از ياران ايشان، به نام «ابولُبابه»، فريب شيطان را خورد و گناهى انجام داد. وقتى كه به خود آمد خيلى پشيمان شد و ترس او را فرا گرفت. با خود گفت: خدا با من چه خواهد كرد؟ حتماً جهنّم در انتظار من است.
  با خود فكرى كرد، به خانه رفت و زنجيرى برداشت و به مسجد آمد و خود را به اين ستون بست. 
  او قسم ياد كرد كه از آنجا تكان نخورد تا خدا گناه او را ببخشايد!
  خبر به پيامبر رسيد كه ابولُبابه چنين كارى كرده است. پيامبر فرمود اگر او نزد من مى آمد براى او طلب بخشش مى كردم و خدا او را مى بخشيد; امّا اكنون بايد منتظر بماند تا رحمت خدا بر او نازل شود.
  پانزده روز گذشت و ابولُبابه در آن حالت بود (فقط موقع دستشويى رفتن از مسجد خارج مى شد). سرانجام جبرئيل نازل شد و خبر داد كه خداوند توبه او را قبول كرده است. اين خبر به زودى در مدينه پخش شد، همه خوشحال شدند. مردم هجوم آوردند تا او را از ستون باز كنند. او فرياد زد: عقب برويد! دست به اين زنجيرها نزنيد! مى خواهم پيامبر با دست خودش اين زنجيرها را باز كند.
  پيامبر آمد و با دست خود زنجيرها را از او باز كرد و او را در آغوش گرفت.
  از آن روز به بعد اين ستون را به نام ستونِ توبه مى خوانند و كنار آن نماز مى خوانند. 
  اين ستون يادآور گنهكارى است كه از خدا ترسيد و توبه كرد و خدا توبه او را قبول كرد.
  او از خدا خوف به دل داشت و براى همين خودش را به ستون بست; امّا اگر او اهل علم و آگاهى بود به جاى خوف از خدا، خشيّت داشت، چرا كه مقام خشيّت، مقامى است كه اهل علم و معرفت به آن مى رسند.
  قرآن مى گويد: 
  			(إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَـاءُ).
  			از ميان بندگان خدا فقط دانشمندان هستند كه از خدا خشيّت دارند.
  تدبّرى در آيه:
  در زبان عربى براى مفهوم ترس دو واژه وجود دارد: «خوف» و «خشيّت»، ميان اين دو واژه تفاوت دقيقى وجود دارد:
  فرض كن كه ايام عيد نوروز به طبيعت رفته اى و به دل طبيعت پناه برده اى. تو در قلب جنگل هستى. ناگهان صداى غرش شيرى به گوشت مى رسد. صدا از همين نزديكى هاى توست. ترس وجود تو را فرا مى گيرد زيرا كه خطرى بزرگ تو را تهديد مى كند. تو سريع مى روى و سوار ماشين مى شوى و فرار مى كنى.
  خدا را شكر مى كنى كه از خطر نجات پيدا كردى، اكنون در جاده هستى و مى خواهى به شهر برگردى. در جاده ترافيك است. در جاى جاى جاده پليس راه ايستاده است و رفت و آمد را كنترل مى كند. تو از پليس نمى ترسى. فقط حواس خود را جمع مى كنى كه مبادا جلو چشم پليس تخلّف كنى، زيرا اگر پليس بفهمد كه تو با سرعت زياد رانندگى كردى تورا جريمه مى كند و ماشين تو را هم به پاركينگ مى برد!
  وقتى پليس را مى بينى دقّت خود را بيشتر مى كنى. در واقع تو از سرانجام كار خودت مى ترسى كه نكند جريمه شوى.
  در زبان عربى، هنگامى كه تو از شير ترسيدى از واژه «خوف» استفاده مى كنند و براى آن حالتى كه در مقابل پليس راه، دارى واژه «خشيّت» به كار مى برند.
  پس «خشيّت» به معناى «خوف» نيست. خداوند هم در اين آيه از واژه «خوف» استفاده نكرده است. 
  قرآن مى گويد هر كس علم داشته باشد از خدا خشيّت دارد. يعنى مواظب است گناه نكند و از مسير حق خارج نشود. او مى داند كه اگر گناه بكند خودش گرفتار مى شود. يك انسان معمولى ممكن است از خدا بترسد; امّا كسى كه عالم و دانشمند است مى داند خدا ترس ندارد و فقط اوست كه به مقام «خشيّت» مى رسد.


title: اسير بازيچه اى بزرگ شده ام
text:
    اسير بازيچه اى بزرگ شده ام 


  تلفن همراهم زنگ خورد، سعيد بود و از من دعوت كرد تا پيش او بروم، او در روستايى خوش آب و هوا زندگى مى كرد.
  من هم به او قول دادم كه روز جمعه به آنجا بروم. آن روزِ جمعه -جاى شما خالى- من در خانه سعيد بودم و زير درخت آلبالويى نشسته بوديم و جوى آبى كه كنار ما بود صفايى به آنجا داده بود.
  نگاهم به گوشه حياط افتاد، مرغى با چند جوجه آنجا بود، من دقّت كردم ديدم او سرش را نزديك چيزى مى آورد و بلند قد قد مى كند. گويا كسى را صدا مى زند.
  نزديك رفتم ديدم كه آنجا يك تخم هست و مرغ براى آن اين قدر سر و صدا راه انداخته است.
  من نفهميدم كه ماجرا چيست، سعيد برايم گفت: اين تخم را كه مى بينى مثل بقيّه جوجه ها بايد از تخم بيرون آمده باشد، مرغِ مادر نگران آن است، اگر زياد در اين تخم بماند خفه خواهد شد، براى همين، جوجه اش را صدا مى زند تا تخم را بشكند وبيرون بيايد.
  ما برخاستيم و به كنار سماور زغالى برگشتيم تا چاى تازه دم بخوريم. بار ديگر صداى مرغ شروع شد. 
  گويا گفتگويى ميان مرغ و جوجه بود:
  ـ جوجه خوشگلم! به اين تخم دل نبند، بيا بيرون! تو خيال مى كنى كه دنيا فقط همين تخمى است كه در آن هستى، نه دنيا خيلى بزرگتر از اين ها است، اينجا غذاهاى مختلف، آب گوارا و هواى پاك است. تو به چه دلت را خوش كرده اى؟ 
  ـ چه كسى اين دنيايى را كه تو مى گويى ديده است؟ من در اين دنياى قشنگ خودم مدّت ها بوده ام، زرده تخم مرغ خورده ام، چه غذاى لذيذى! من اينجا را دوست دارم.
  ـ اين تخم براى گذشته تو خوب بود; امّا حالا ديگر تو بزرگ شدى، اگر زياد آنجا بمانى، هوا به تو نمى رسد و خفه مى شوى.
  ـ نه، تو مى گويى من اين تخم قشنگ خودم را بشكنم! من به اينجا تعلق دارم، اينجا دنيا و همه چيز من است.
  ـ من تو را دوست دارم، مادرت هستم.
  ـ خيلى بى خود، مادر يعنى چه؟ من فقط خودم هستم و خودم! هيچ كس را نمى شناسم، تو دشمن من هستى كه مى خواهى خانه ام را برايم خراب كنى.
  و اين گفتگو همين طور ادامه داشت، و من آرزو مى كردم تا اين جوجه سر عقل بيايد و حرف مادرش را گوش كند، براى همين پيش خودم گفتم: «اين جوجه چقدر بى عقل است!»
  ناگهان صدايى مرا خواند: «فكر مى كنى خودت خيلى عاقل هستى؟»
  نگاه كردم كسى را نديدم جز وجدان خودم!
  وجدان من داشت با من حرف مى زد: تو هم به اين دنيا دل بسته اى و مرگ را دوست ندارى! مگر دنيا همه چيز تو نشده است؟
  اين دنيا براى تو كوچك است، تو اگر در اين دنيا خوب رشد كنى تازه به بن بست مى رسى. اين دنيا نمى تواند تو را آرام كند. 
  تو مرغِ باغ ملكوت هستى، چرا دل به اين دنيا بستى؟ دنيا براى تو قفس است. وقتى حركت كردى و جريان پيدا كردى همه دنيا براى تو با اين وسعتش زندان مى شود.
  آن روز كه مرگ و ديدار خدا را دوست بدارى تو بزرگ شده اى و دنيا كوچك!
  بى جهت نيست كه مردان خدا، مرگ را بزرگترين نعمت خدا مى دانند زيرا تمام دنيا براى آنها تنگ مى شود.
  دنيا چيزى جز بازى نيست. هر وقت احساس كنى كه از بازى ها سير شده اى آن وقت مرد شده اى.
  قرآن مى گويد:
  			(مَا هَـذِهِ الْحَيَوةُ الدُّنْيَآ إِلاَّ لَهْوٌ وَلَعِبٌ).
  			اين زندگى دنيا چيزى جز سرگرمى و بازيچه نيست.
  تدبّرى در آيه:
  در اين آيه، زندگى دنيا «لهو» و «لعب» معرّفى شده است. ميان اين دو واژه تفاوتى وجود دارد:
  شب امتحان است و پرويز كه دانشجو است بايد خودش را براى امتحان آماده كند. او مشغول مطالعه است.
  در اين ميان يكى از دوستان مى آيد و مى گويد كه بيا با هم به شهر بازى برويم و تفريح كنيم. پرويز مى داند كه تفريح برايش خوب است; امّا شب امتحان است بايد به درسش برسد.
  اگر امشب پرويز به شهربازى برود مى گوييم از هدف خود غافل شده و سراغ سرگرمى رفته است. نكته مهم اين است كه پرويز شهربازى را دوست دارد و به خاطر همين، اين كار او لهو است. 
  پس به چيزى لهو مى گويند كه ما را سرگرم كند و آن را دوست داشته باشيم. مثل رفتن به شهربازى در شب امتحان!
  امّا يك وقت در شب امتحان، دوست پرويز به او بگويد بيا برويم سينما. پرويز علاقه اى به سينما ندارد; امّا چه كند؟ به خاطر رفيق بلند مى شود به سينما مى رود. اين كار پرويز در شب امتحان لعب است، يعنى او به چيزى مشغول شده كه به آن علاقه ندارد.
  فكر مى كنم كه معناى دو واژه لهو و لعب روشن شد، قرآن زندگى دنيا را هم لهو مى داند و هم لعب.
  وقتى تو به دنيا مشغول مى شوى و آن را دوست دارى، دچار لهو شده اى، مثلاً براى اوّلين بار ماشينى خريدارى مى كنى خيلى به آن وابسته هستى وساعت ها مشغول آن مى شوى، اين كار، لهو است.
  چند مدّتى كه مى گذرد ديگر ماشين براى تو جذابيّت ندارد; امّا وقتى پيش رفقايت مى نشينى براى اين كه كم نياورى، شروع مى كنى از ماشين خود تعريف مى كنى كه ماشين من چنين و چنان است! خودت ديگر به آن علاقه ندارى; امّا به آن مشغول مى شوى. اين همان لعب است.
  خدا مى خواهد بگويد: بنده من! حواست را جمع كن، دنيا همه اش بازيچه است، هر چه در اين دنياست، بازى است، حالا چه خودت اين بازى را دوست داشته باشى، چه دوست نداشته باشى. اگر دنبال زندگىِ واقعى هستى، بايد به معنويّت رو كنى و با من رفيق شوى!

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب فانوس اوّل 
  موضوع: اولين شهيد ولايت، زندگى مالك بن نويره
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  غروبِ روز بيستم تير ماه 1387 بود و من در مدينه بودم و براى زيارت به قبرستان بقيع رفته بودم.
  جوانى عرب كه چپيه اى سرخ بر روى سر انداخته بود مشغول سخنرانى بود و به خيال خودش، اعتقادات شيعه را نقد مى كرد و جوانان هموطن مرا ارشاد مى كرد!
  من اوّل سرگرم زيارت بودم ولى بعد از مدّتى، جلو رفتم تا با او سخن بگويم. درست نبود كه او هر چه دلش مى خواهد بگويد و من سكوت كنم. تقريباً ربع ساعت صبر كردم تا سخنان او تمام شود، ولى او همين طور ادامه مى داد. سرانجام از او اجازه خواستم تا من هم سخنى بگويم. او از پيشنهاد من استقبال كرد. من چنين گفتم: «برادر! اگر حق با شماست پس جريان ابن نُويره...
  هنوز كلمه «ابن نُويره» را تمام نكرده بودم، كه او با مشت به سينه من كوبيد. چشمم سياهى رفت، نامرد خيلى محكم زد، طرف رزمى كار بود و من خبر نداشتم! 
  رو به او كردم و گفتم: «مگر دين تو زدن است؟ تو اين همه، حرف زدى، امّا طاقت نياوردى من چند كلمه سخن بگويم».
  مأموران به سمت من هجوم آوردند، مرا گرفتند و بردند. صداى صلوات همه، فضا را پر كرد، هياهويى شد. 
  چند ساعتى از شب گذشته بود، كه من آزاد و رها كنار ضريحِ پيامبر بودم. دلم سوخت كه چرا نگذاشتند حكايت ابن نُويره را براى جوانان بگويم. آن شب تصميم گرفتم تا در فرصت مناسبى، قلم در دست گيرم و سخنم را در كتابى بنويسم. اكنون خدا را سپاس مى گويم كه اين توفيق را به من داد.
  كتابم را به روحِ بلند قهرمان اين كتاب، تقديم مى كنم. شما را دوست دارم وفقط به عشق شما مى نويسم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، فرودين 1390


title: به سوى روشنايى، سفر خواهم كرد
text:
  به سوى روشنايى، سفر خواهم كرد


  دلم برايت خيلى تنگ شده بود، دوست داشتم تا دوباره با هم به سفرى تاريخى برويم، آخر همه عشق من اين است كه با تو همسفر باشم.
  حتماً مى پرسى اين بار مى خواهى كجا برويم؟ 
  زمان پيامبر اسلام، به سوى شهر مدينه، به سوى ديدار پيامبرِ خدا!
  واين گونه است كه سفر ما آغاز مى شود و ما در دل بيابان ها به پيش مى تازيم...
  آنجا را نگاه كن!
  آن جوانمرد را مى گويم كه كنار خيمه اش نشسته است و به مهتاب خيره شده است. آيا او را مى شناسى؟ 
  او ابن نُويره است. او بسيار مهمان نواز است. ما امشب مهمان او هستيم.
  مقصد ما مدينه است و هنوز راه زيادى تا مدينه پيش رو داريم. غروب آفتاب كه به اينجا رسيديم، در فكر بوديم تا كجا اتراق كنيم. آن وقت ابن نُويره به استقبال ما آمد و ما را به خيمه خود دعوت كرد. ما مهمان قبيله «بنويربوع» هستيم.
  										* * *
  تو به زيبايى شبِ اينجا، دل بسته اى و اوج سكوت و آرامش را تجربه مى كنى و من به ابن نُويره فكر مى كنم. مى خواهم بدانم چرا او اين گونه به مهتاب خيره مانده است؟
  از جاى خود بلند مى شوم و به كنار او مى روم و روى زمين مى نشينم. نگاهى به چهره او مى كنم ومى گويم:
  ـ از مهمان نوازى شما ممنونم. شما خيلى به ما محبّت نموديد.
  ـ خواهش مى كنم.
  ـ ساعتى است كه به مهتاب خيره شده ايد.
  ـ آرى، من داشتم به تصميمِ بزرگ خود فكر مى كردم.
  ـ چه تصميمى؟
  ـ مى خواهم فردا به مدينه بروم و به محمّد ايمان بياورم.
  بار ديگر سكوت در فضا سايه مى افكند ونگاهِ ابن نُويره به مهتاب خيره مى ماند. او به لحظه اى فكر مى كند كه با پيامبر روبرو مى شود. مدّت ها است كه دلش هواى ديدار محمّد(ص) را دارد. فردا روزى است كه او از تاريكى به سوى روشنى پرخواهد گشود.
  										* * *
  ساعتى است كه اُمّ تميم در آستانه خيمه ايستاده است، او همسر ابن نُويره است و در اين مدّت، تمام حواسش به او بوده است. او بارها شوهرش را تشويق كرده است تا به مدينه برود.
  ابن نُويره به سوى خيمه مى رود، اُمّ تميم با لبخندى زيبا به استقبال شوهر مى رود. ابن نُويره مى گويد: 
  ـ عزيزم! من تصميم خود را گرفتم، فردا به سوى محمّد خواهم رفت.
  ـ چه سعادتى! مبارك است، نمى دانى من چقدر از اين كار تو خوشحال شدم.
  ـ مى خواهم از بت پرستى رهايى يابيم و همه، بنده خداى يگانه باشيم.
  ـ آرى، بايد خدايى را پرستش كرد كه آفريننده زمين وآسمان است.
  										* * *
  شب سپرى مى شود و صبح زود، من و تو آماده سفر هستيم. ابن نُويره هم دارد با همسر خود خداحافظى مى كند.
  همه اهل قبيله براى بدرقه ابن نُويره آمده اند، اين نشان مى دهد كه ابن نُويره نزد آنها خيلى عزيز است و همه آنها، او را دوست دارند. همه با ابن نُويره خداحافظى مى كنند...
  سفر ما ادامه پيدا مى كند و به سوى مدينه به پيش مى تازيم. شب ها و روزها مى گذرند و ما همچنان در راه هستيم. راه طولانى است، امّا شوق ديدار پيامبر، رنج هاى سفر را آسان مى كند.
  مى دانم اشتياق تو براى ديدار پيامبر زيادتر شده است، بايد كمى صبر كنى، ما سرانجام به شهر آرزوها خواهيم رسيد.
  										* * *
  آيا آن نخلستان ها را مى بينيد؟ آنجا مدينه است!
  اين صداى ابن نُويره است كه به ما اين چنين مژده مى دهد، در چشمان او، اشك شوق حلقه مى زند، نسيم مىوزد، باران مى آيد، بوىِ آسمان به مشام مى رسد!
  نزديك تر كه مى شويم صداى «الله اكبر» در شهر طنين انداز است. فكر مى كنم كه اين صداى اذانِ بلال حبشى است، همان برده سياه كه روزگارى، بت پرستان او را به جرم يكتاپرستى شكنجه مى كردند. او اكنون مؤذّن مسجد پيامبر است.
  وارد شهر مى شويم، گويا مردم به مسجد رفته اند تا نماز ظهر را همراه با پيامبر بخوانند.
  در اطراف مسجد چاه آبى است، خوب است ابتدا سر و صورت خود را بشويم، قدرى آب بنوشيم و نفسى تازه كنيم.
  										* * *
  مردم كم كم از مسجد خارج مى شوند، گويا نماز تمام شده است، ابن نُويره وارد مسجد مى شود.
  اينجا چقدر ساده و بى آلايش است، اينجا خانه خدا است و گويا تمام روشنايى در اينجا منزل دارد. ابن نُويره در جستجوى پيامبر است. او سؤال مى كند پيامبر كجاست، گوشه اى از مسجد را به او نشان مى دهند. ابن نُويره به آن سو مى رود. 
  او سلام مى كند، جواب سلام مى شنود، هر چه نگاه مى كند نمى تواند پيامبر را شناسايى كند، همه بر روى زمين نشسته اند، همه به يك شكل ويك لباس! پيامبر با بقيّه مردم هيچ فرقى ندارد، نه جايگاهى بالاتر از مردم دارد، نه لباس مخصوصى! ابن نُويره در تعجّب است! پيامبر اكنون بر قسمت بزرگى از سرزمين عرب، حكومت مى كند، چگونه است كه او هيچ تفاوتى با مردم ندارد.
  سرانجام لب به سخن مى گشايد و مى گويد: كدام يك از شما پيامبر خدا هستيد؟
  پيامبر از جا برمى خيزد و در حالى كه لبخند مى زند به سوى ابن نُويره مى رود، لحظه اى چشمان ابن نُويره به چشمان پيامبر خيره مى ماند، او تمام آسمان را در اين چشمانِ پاك مى يابد، نور ايمان بر قلب او مى تابد، اشك شوق بر صورت ابن نُويره مى بارد، دست در دست پيامبر مى نهد.
  										* * *
  ابن نُويره رو به پيامبر مى كند و مى گويد: اى پيامبر خدا! برايم بگو كه من چگونه مى توانم از اهل ايمان باشم.
  من با خود مى گويم چه شده است كه ابن نُويره مى خواهد اهل ايمان باشد؟ او هنوز مسلمان نشده است، اوّل بايد راه و رسم مسلمان شدن را بياموزد بعداً در مورد ايمان، پرسش كند. 
  نمى دانم او از كجا فهميده است كه مؤمن بودن بالاتر از مسلمان بودن است، ابن نُويره آمده است تا اهل ايمان شود، نه يك مسلمان معمولى!
  پيامبر لحظاتى سكوت مى كند، او از اين سخن ابن نُويره به فكر فرو مى رود. امروز ابن نُويره چيزى را از پيامبر خواسته است كه خيلى از افرادى كه سال ها در مدينه بوده اند به آن فكر نكرده اند.
  										* * *
  پيامبر شروع به سخن مى كند:
  «اى ابن نُويره! به يگانگى خدا شهادت بده و اقرار كن كه خدا هيچ شريكى ندارد و مرا به عنوان فرستاده خدا قبول كن. نماز بخوان و ماه رمضان، روزه بگير وخمس و زكات را در راه خدا پرداخت كن و حج خانه خدا را هم به جا آور».
  سخن به اينجا كه مى رسد پيامبر نگاهى به اطرافِ خود مى كند، گويا به دنبال كسى مى گردد.
  جوانى كنار يكى از ستون هاى مسجد در حال نماز است. نام او على(ع) است. پيامبر با دست به سوى او اشاره مى كند و سخن خود را ادامه مى دهد: «آن جوان را دوست داشته باش و او را آقا و مولاىِ خود بدان». 
  ابن نُويره براى لحظه اى به چهره آن جوان نگاه مى كند، خدايا! آن جوان كيست كه محبّت و ولايت او، جزء ايمان است؟
  سخن پيامبر ابن نُويره را به خود مى آورد: «بايد از گناهان دورى كنى، به ديگران ظلم نكنى، مال يتيم را غصب نكنى، شراب نخورى، حلال خدا را حلال بدانى و حرام خدا را حرام بدانى و گِرد آن نگردى».
  سكوت، فضاى مسجد را فرا مى گيرد، ابن نُويره همه سخنان پيامبر را در ذهن خود مرور مى كند. اكنون او ديگر بايد «شهادتَين» را به زبان جارى كند و مسلمان شود.
  نگاه كن! ابن نُويره به جاى گفتن «شهادتَين» با خود سخن مى گويد، گويا او سخنان پيامبر را پيش خود تكرار مى كند: «اعتقاد به يگانگى خدا، اعتقاد به پيامبر، نماز، روزه، حج، زكات، محبّت و ولايت على...».
  او مى ترسد كه شايد چيزى را از قلم انداخته باشد، براى همين رو به پيامبر مى كند و مى گويد: اى پيامبر! مى ترسم كه اين مطالب را خوب به حافظه ام نسپرده باشم، آيا مى شود يك بار ديگر شرايط ايمان را براى من تكرار كنى؟
  پيامبر لبخند مى زند و بار ديگر همه شرايط ايمان را براى او بازگو مى كند، ابن نُويره با انگشتان خود، شرايط ايمان را مى شمارد تا بهتر بتواند به خاطر بسپارد. وقتى سخن پيامبر تمام مى شود، ابن نُويره شهادتين را مى گويد: «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَاَشْهَدُ اَنَّك رَسُولُ الله».
  										* * *
  ابن نُويره از شادى در پوست خود نمى گنجد، او از عمق وجودش خدا را شكر مى كند كه اين نعمت بزرگ را به او عنايت كرد. 
  اكنون پيامبر رو به كسانى مى كند كه هنوز در مسجد حاضر هستند و براى آنها سخن مى گويد، هر كدام از آنها سؤالى مى پرسند و پاسخى مى شنوند.
  ابن نُويره از پيامبر اجازه مى گيرد تا از مسجد خارج شود، او از جاى خود برمى خيزد و مى گويد: به خداى كعبه كه امروز، شرايط ايمان را به خوبى فرا گرفتم. او به سوى درِ مسجد مى رود تا از مسجد بيرون برود.
  وقتى ابن نُويره مقدارى دور مى شود پيامبر چنين مى گويد: چه كسى دوست دارد يكى از اهل بهشت را ببيند؟ بدانيد كه ابن نُويره، اهل بهشت است.
  خيلى ها تعجّب مى كنند، هنوز چند لحظه اى از مسلمان شدن ابن نُويره نگذشته است، چگونه است كه پيامبر، وعده رستگارى او را مى دهد. بعضى از اين مردم بيش از ده سال است كه نماز مى خوانند و مسلمان هستند و هميشه همراه پيامبر بوده اند، امّا هرگز به آنان وعده بهشت داده نشده است.
  پيامبر در چهره ابن نُويره چه ديدند و چه خواندند كه در حقِّ او اين چنين سخن گفتند؟ اين رازى است كه فقط با گذر زمان مى توان آن را دريافت.
  										* * *
  دو پيرمرد در گوشه اى از مسجد با هم اين چنين سخن مى گويند:
  ـ بلند شو! زود باش رفيق!
  ـ كجا مى خواهى برويم؟ 
  ـ بايد به دنبال ابن نُويره برويم، مگر نشنيدى كه پيامبر در مورد او چه گفت؟
  ـ بله، شنيدم، حالا مى خواهى چه كنيم؟
  ـ برويم و به او التماس دعا بگوييم، معلوم مى شود او آدمِ خوبى است.
  آنها از جاى خود بلند مى شوند و با سرعت به سوى درِ مسجد مى روند. بيرون مسجد را برانداز مى كنند، ابن نُويره را مى بينند. آنها فرياد مى زنند: «صبر كن! ابن نُويره! صبر كن!».
  ابن نُويره به پشت سرش نگاه مى كند، دو پيرمرد را مى بيند كه به سوى او مى دوند. 
  ـ سلام بر جناب ابن نُويره! 
  ـ سلام بر شما.
  ـ خوشا به حال تو! ما براى تو بشارت بزرگى آورده ايم.
  ـ چه بشارتى؟
  ـ وقتى از مسجد بيرون آمدى، پيامبر بشارت داد كه تو اهل بهشت هستى.
  ـ پيامبر براى من شرايط ايمان را گفت و من به همه آنها ايمان آوردم، هر كس اهل ايمان باشد اهل بهشت هم خواهد بود. مگر شما اهل ايمان نيستيد؟ 
  ـ اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟ آيا مى دانى كه ما چه كسى هستيم؟ من ابوبكر، پدر عايشه هستم، عايشه، همسر پيامبر است. اين هم رفيق من، عُمَر است. چطور جرأت مى كنى در ايمان ما شك بكنى؟
  ـ من منظور بدى نداشتم. حالا بگوييد بدانم خواسته شما چيست؟
  ـ ما پيش تو آمده ايم تا براى ما دعا كنى و از خدا بخواهى تا گناهان ما را ببخشايد.
  ـ واى بر شما! شما پيامبر را رها مى كنيد و به من مى گوييد برايتان دعا كنم!! چه كسى در نزد خدا عزيزتر از پيامبر اوست. برويد و از او اين تقاضا را بكنيد.
  اينجاست كه ابوبكر و عُمَر از سخن ابن نُويره ناراحت مى شوند، آنها با خود مى گويند: اين مرد عجب آدم عجيبى است، ما از او خواستيم برايمان دعا كند، امّا او اين گونه پاسخ ما را مى دهد.
  اكنون آنها به سوى مسجد حركت مى كنند و در حالى كه عصبانى هستند نزد پيامبر مى روند و جريان را بازگو مى كنند. پيامبر به آنها لبخندى مى زند و مى گويد: ابن نُويره سخنِ حقّى را گفته است، اگر چه اين سخن شما را نارحت كرده است.
  										* * *
  مدّتى است كه ابن نُويره در مدينه است، او مى خواهد تا هر چه بيشتر با اسلام و آموزه هاى زيباى آن آشنا شود. 
  هدف ابن نُويره اين است كه بتواند همه اهل قبيله خود را با اسلام آشنا سازد، براى همين بيشتر وقت ها در مسجد است و با تمام وجود به سخنان پيامبر گوش فرا مى دهد. 
  ابن نُويره به على(ع) علاقه زيادى پيدا كرده است وعشق مقّدسى در وجودش شعله مى كشد. براى او هيچ چيز مانند ديدار على(ع) لذّت بخش نيست.
  او ساعت ها با افرادى مثل سلمان، مقداد و ابوذر مى نشيند و از آنها مى خواهد تا براى او در مورد فضائل على(ع) سخن بگويند.
  										* * *
  ابن نُويره اين سخنان را مى شنود:
  شبى كه پيامبر به معراج و سفر آسمانى خود رفت، صداى فرشتگان را شنيد كه چنين مى گويند: «صلوات و درود خدا بر على(ع) باد كه همه خوبى ها از آنِ اوست».
  فرشتگان آن شب چنين دعا مى كردند: «بار خدايا! تو را به حقِّ على(ع) قسم مى دهيم و ما با محبّت على(ع)، به تو تقرّب مى جوييم».
  و خدا با پيامبر چنين سخن گفت: «اى محمّد، چه كسى از بندگان مرا بيشتر دوست دارى؟»، و پيامبر در پاسخ گفت: «آن كس كه تو او را دوست مى دارى». پس خطاب آمد: «من على را دوست دارم و دوستان او را هم دوست مى دارم».
  و بار ديگر خطاب رسيد: «اگر كسى در تمام زندگى خود به عبادت من مشغول باشد، امّا ولايت على را قبول نداشته باشد، من او را به جهنّم خواهم افكند».
  على(ع) در روز قيامت، صاحب حوض كوثر است و او اهل ايمان را از آن آب گوارا، سيراب مى سازد.
  										* * *
  ابن نُويره ديگر آماده بازگشت شده و او براى خداحافظى خدمت پيامبر مى رسد. 
  وقتى پيامبر متوجّه مى شود كه ابن نُويره مى خواهد به قبيله خود بازگردد از او مى خواهد تا مردم را با اسلام آشنا كند. پيامبر او را به عنوان نماينده خود معيّن مى كند.
  ابن نُويره خيلى خوشحال است كه پيامبر او را لايق و شايسته اين مقام ديده است و او را به عنوان نماينده خود مشخص كرده است. 
  اكنون ديگر همه فكر او اين است تا پيام توحيد را به قبيله خود برساند. او خود را براى مأموريّتى بزرگ آماده كرده است. 
  وقت خداحافظى فرا مى رسد، آخرين نگاه هاى ابن نُويره به پيامبر خيره مى ماند. او نمى داند كه چه رمز و رازى در اين وداع نهفته است. ابن نُويره نمى داند چگونه از مدينه دل بكند، او حسّ غريبى دارد، حسى كه نمى توان بازگو كرد. او دوست دارد كه براى هميشه در مدينه بماند و كنار پيامبر باشد.
  امّا صدايى در وجودش او را به رفتن مى خواند:
  اى ابن نُويره! تو بايد بروى تا پيام اسلام را به مردم برسانى. 
  بايد بروى و همه بت ها را بشكنى و مردم قبيله ات را با خدا آشتى بدهى!
  تو نماينده روشنايى هستى و بايد به سوى تاريكى ها بروى...


title: بزرگ اين قبيله فقط تو هستى!
text:
    بزرگ اين قبيله فقط تو هستى!


  وقتى ابن نُويره به وطن خود مى رسد، مردم به استقبالش مى آيند، او به آنها خبر مى دهد كه برايشان، بهترين سوغاتى را آورده است، چه سوغاتى بهتر از سعادت دنيا و آخرت!
  اُمّ تميم را كه مى شناسى؟ همسر ابن نُويره را مى گويم. او در آستانه خيمه ايستاده است. 
  ابن نُويره به سوى خيمه مى رود و به همسرش سلام مى كند. اُمّ تميم عباى ابن نُويره را از دوش او برمى دارد و او را به داخل خيمه فرا مى خواند.
  ابن نُويره بسيار خسته است، همسرش براى او ظرف شيرى مى آورد و او آن را مى نوشد. ابن نُويره بايد قدرى استراحت كند، راهِ طولانى، توان او را ربوده است.
  اُمّ تميم بايد قدرى صبر كند تا خود ابن نُويره براى او از خاطرات اين سفر سخن بگويد.
  										* * *
  همسر عزيزم! آيا دوست دارى سعادت دنيا و آخرت را از آن خود كنى؟ 
  بايد از بت ها بيزارى بجويى و به خداى يگانه ايمان آورى و هرگز براى او شريكى قائل نشوى.
  خدايى كه همه نعمت ها را براى ما آفريد و لحظه اى ما را از لطف خود محروم نكرد...
  اُمّ تميم به سخنان ابن نُويره گوش مى دهد و در حالى كه با مهربانى تمام، به چشمان همسرش نگاه مى كند، مى گويد:
  ـ اى ابن نُويره! بدان كه من به آنچه تو ايمان آورده اى ايمان مى آورم. 
  ـ پس چنين بگو: «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ....اَشْهَدُ اَنَّ مُحمَّداً رَسُولُ الله».
  ابن نُويره خيلى خوشحال است كه همسرش در اين راهِ سخت همراه اوست. آرى، هرگز يك مرد نمى تواند بدون همراهى همسرش به موفقيّت برسد. اكنون ابن نُويره مى تواند روى كمك همسرش حساب باز كند و مأموريّت خود را آغاز كند. 
  مأموريّتِ بيدارى مردم! 
  ابن نُويره از هر فرصتى براى هدايت مردم استفاده مى كند، او ابتدا با نزديكان خود سخن مى گويد، همه آنها به سخنان ابن نُويره ايمان مى آورند، بعد از مدّت كوتاهى همه قبيله مسلمان مى شوند و از آيين بت پرستى دست برمى دارند.
  ابن نُويره اين موفقيّت را توفيق خدا مى داند و همواره شكرگزار خداوند است كه به او اين نعمت را داد تا بتواند در زندگى خود قدمى براى هدايت مردم بردارد.
  اكنون كه پيامبر ابن نُويره را به عنوان نماينده خود انتخاب كرده است، همه گوش به فرمان او هستند. در قبيله افرادى هستند كه سن و سالى بيشتر از او دارند و ريش سفيد هستند، امّا همه آنها به احترام پيامبر، رياست ابن نُويره را قبول كرده اند.
  او براى مردم در مورد زكات سخن مى گويد و از مردم مى خواهد تا قسمتى از ثروت خود را در راه خدا بدهند. بعد از جمع آورى زكات، ابن نُويره آن را براى پيامبر مى فرستد تا پيامبر آن را ميان فقرا تقسيم كند.
  مدّتى مى گذرد...
  										* * *
  خبرى به ابن نُويره مى رسد: پيامبر در بستر بيمارى است، اهل مدينه همه نگران حال پيامبر هستند.
  ابن نُويره با شنيدن اين خبر بسيار نگران مى شود، او تصميم مى گيرد تا به مدينه سفر كند. او بايد راه زيادى را برود تا به مدينه برسد، پس بايد عجله كند.
  سفر ابن نُويره آغاز مى شود، او به عشق ديدار پيامبر در اين بيابان ها به پيش مى تازد.
  بار خدايا! از تو مى خواهم كه پيامبر را شفا دهى، پيامبرِ تو مايه رحمت است، مبادا رحمت خود را از ما دريغ بدارى!
  در مسير راه به هر كسى كه برخورد مى كند در مورد پيامبر سؤال مى كند، خبرها حكايت از اين دارد كه بيمارى پيامبر سخت تر شده است، گويا ديگر اميدى به بهبودى او نيست. اين روزها پيامبر خبر از نزديك بودنِ سفر آخرت خود مى دهد.
  راه زيادى تا مدينه مانده است. هوا دارد تاريك مى شود، بايد شب را در جايى اتراق كند، آن طرف تعدادى خيمه مى بيند، اين جا منزلگاه يكى از قبيله هاى عرب است. صداى اذان به گوشش مى رسد. به طرف آن ها مى رود. براى نماز آماده مى شود ونماز را با آنان مى خواند. بعد از نماز يكى از ميان جمعيّت بلند مى شود و مى گويد: «اى مسلمانان! پيامبر از دنيا رفت».
  همه از شنيدن اين خبر غمناك مى شوند، صداى گريه ابن نُويره بلند مى شود، اين چه مصيبت بزرگى است كه بر ما وارد شد. خدايا! من مى خواستم يك بار ديگر پيامبر تو را ببينم!
  										* * *
  صبح زود ابن نُويره آماده رفتن مى شود، او مى خواهد به مدينه برود تا با جانشين پيامبر بيعت كند. هنوز نواىِ سخن پيامبر در گوش اوست كه على(ع) جانشين و وصىّ من است.
  درست است كه جهان اسلام از نعمت وجود پيامبر محروم شد امّا خداى متعال، شخصيّتى همچون على(ع) را براى امامت اين امّت انتخاب نموده است تا جامعه همواره از نعمت هدايت برخودار باشد.
  ابن نُويره بايد هر چه زودتر خود را به مدينه برساند و با امام خود ديدارى تازه كند و اطاعت خود و قبيله اش را از على(ع) اعلام نمايد.
  چند روز مى گذرد و او به راه خود ادامه مى دهد...


title: تو را از منبر پايين مى كشم!
text:
    تو را از منبر پايين مى كشم! 


  چه شده است؟ چرا اين مردم اين قدر عوض شده اند؟ آن صفا و نورانيّت اين مردم چه شده است؟ 
  ابن نُويره وارد شهر مدينه شده امّا حسّ غريبى به او مى گويد اين مدينه، آن مدينه سابق نيست. گويا همه چيز عوض شده است.
  او به سوى مركز شهر مى رود، روز جمعه است و نماز جمعه برگزار مى شود. موقع اذان ظهر است، او با خود مى گويد: عجب سعادتى نصيب من شد، امروز نماز جمعه را به امامت على(ع) خواهم خواند.
  ابن نُويره به سوى مسجد مى رود، وقتى وارد مسجد مى شود مى بيند جمعيّت زيادى در مسجد نشسته اند و امامِ جمعه دارد براى آنها خطبه مى خواند. 
  اما اين صدا، صداى على(ع) نيست، او صداى على(ع) را به خوبى مى شناسد. اين صداى يك پيرمرد است، به راستى اين كيست كه بالاى منبر است؟
  ابن نُويره قدرى جلوتر مى رود، خوب نگاه مى كند، ابوبكر را بالاى منبر پيامبر مى بيند. او بالاى منبر رسول خدا چه مى كند؟ يعنى چه؟ مگر على(ع)، جانشين پيامبر نيست؟ 
  او با خود مى گويد شايد على(ع) به سفر رفته باشد و ابوبكر را براى نماز جمعه معيّن كرده باشد. امّا ناگهان نگاهش به گوشه مسجد مى افتد كه على(ع) در صف نماز نشسته است. او با يك نگاه به چهره مظلوم مولايش همه چيز را مى فهمد.
  او رو به مردم مى كند و مى پرسد: اى مردم! مگر پيامبر على(ع) را جانشين خود قرار نداد؟
  مردم به يكديگر نگاه مى كنند، هيچ كس جواب نمى دهد، يكى پاسخ مى دهد: «اى ابن نُويره! تو در مدينه نبودى. بعد از وفات پيامبر حوادثى روى داد و مردم با ابوبكر بيعت كردند».
  ابن نُويره در جواب مى گويد: «همه شما به اسلام خيانت كرديد و سخنان پيامبر را زير پا گذاشتيد».
  ديگر ابن نُويره طاقت نمى آورد و صف هاى نماز را مى شكافد و در حالى كه غضبناك است به سوى منبر مى رود، وقتى به منبر مى رسد رو به ابوبكر مى كند و فرياد مى زند: «اى ابوبكر! براى چه به بالاى منبر پيامبر رفته اى در حالى كه جانشين پيامبر در پايين منبر نشسته است؟».
  										* * *
  از آن روزى كه ابوبكر خليفه شده است هيچ كس اين گونه با او سخن نگفته است. دستگاه تبليغات حكومت براى ابوبكر قداست زيادى ساخته اند.
  آرى، چند روز قبل، وقتى ابوبكر بر روى اين منبر نشست، يك نفر او را «خليفه خدا» خواند. خود ابوبكر هم در بالاى اين منبر چنين سخن گفت: «اى مردم! هيچ كس شايستگى خلافت را همانند من ندارد. من بهترين يار پيامبر بودم».
  ابوبكر كه منبر را وسيله اى براى تعريف از خود قرار داده است، با شنيدن سخنان ابن نُويره گيج مى شود و نمى داند چه كند. او سخن خود را قطع مى كند، او هرگز انتظار چنين چيزى را نداشت كه فرياد ابن نُويره در اين مسجد بلند شود: براى چه به بالاى منبر پيامبر رفته اى؟
  										* * *
  ابوبكر رو به مأموران حكومتى مى كند و مى گويد: «اين مردك را از مسجد بيرون كنيد».
  آن مرد را مى شناسى؟ او خالد است. او با جمعى ديگر از جا برمى خيزد و به سوى ابن نُويره مى روند و او را به زور از مسجد بيرون مى كنند.
  همه مردم نظاره گر اين صحنه هستند، چه شده است كه همه آنها سكوت اختيار كرده اند؟ 
  مگر اين مردم در روز غدير خم با على(ع) بيعت نكردند؟ آنها در آن روز از پيامبر شنيدند كه فرمود: «هر كه را من مولا و رهبر او هستم; اين على مولا و رهبر اوست». 
  پس چرا اين مردم از ابن نُويره حمايت نمى كنند؟ جُرم ابن نُويره چيست كه بايد اين چنين با او رفتار شود؟ 
  جرم بزرگ ابن نُويره اين است كه مى خواهد مردم را بيدار كند. آنها را به ياد وصيّت هاى پيامبر بياندازد. مردم چقدر زود آن روزها را فراموش كردند، روزهايى كه پيامبر، ولايت على(ع) را به همه توصيه مى كرد.
  										* * *
  دستگيرى ابن نُويره در اين شرايط هزينه زيادى براى حكومت دارد، براى همين خالد او را در بيرون مسجد رها مى كند. 
  حكومت مى خواهد طورى قلمداد كند كه يك عرب بيابان گرد مى خواسته نظم نماز جمعه را بر هم بزند و ما او را از مسجد بيرون كرديم، فقط همين! 
  آيا شما با نظم مخالف هستيد، حالا هر كس امام جمعه باشد، فرق نمى كند، قانون، قانون است. اين دستور اسلام است كه بايد در هنگام خطبه هاى نماز جمعه، همه سكوت كنند. اين نمى شود كه يك عرب بيابان گرد از راه برسد و بخواهد وسط خطبه ها، داد و فرياد راه بياندازد!
  مأموران حكومتى زود به داخل مسجد برمى گردند تا مسجد را كنترل كنند، مبادا كسى دور از چشم آنها حرفى بزند و كارى بكند. ابوبكر به خطبه هاى نماز ادامه مى دهد.
  										* * *
  در اين روزگار بهترين وسيله براى رساندن پيام، شعر است، روزگارى كه هيچ رسانه اى در ميان مردم نيست تا اخبار را به گوش همه برساند، اين شعر است كه پيام رسان تاريخ است. مردم اين روزگار به شعر علاقه زيادى دارند.
  حسى در درون ابن نُويره مى جوشد، او مى خواهد شعر بگويد، آرى، او مى خواهد با شعر خود به مبارزه با خليفه ادامه بدهد.
  او تمام توان خود را در گلوى خود جمع مى كند و فرياد برمى آورد: «اَطَعنا رَسوُلَ اللهِ ما كانَ بَينَنا/فَيا قَومُ ما شَأني وَشَأنُ اَبي بَكر...: اى مردم! تا زمانى كه پيامبر در ميان ما بود از او پيروى مى كرديم، امّا امروز چرا من بايد از ابوبكر پيروى كنم؟ بدانيد كه وقتى ابوبكر بميرد عُمَر جانشين او خواهد شد و به خدا قسم كه خلافتِ عُمَر، ويران كننده خواهد بود».
  طنين صداى او در همه جا مى پيچد. اين فريادِ اعتراضى است كه تاريخ، هيچ گاه آن را فراموش نخواهد كرد.
  										* * *
  اگر يادت باشد برايت گفتم كه ابن نُويره انسان بسيار زيركى است، او خيلى زود فهميد كه خليفه بعدى با شورا انتخاب نخواهد شد و ديگر مردم حقِّ رأى نخواهند داشت.
  وقتى مى خواستند على(ع) را حذف كرده و ولايت او را غصب كنند، حرف از رأى مردم زدند، امّا الان كه ابوبكر به مقام رياست و خلافت رسيد، ديگر مردم حقِّ انتخاب ندارند.
  و تو خوب مى دانى كه در انتخاب ابوبكر، همه مردم حقِّ انتخاب نداشتند. آن روز فقط گروهى از مردم، در «سقيفه بنى ساعده» جمع شدند و ابوبكر را انتخاب كردند و حتى قبيله «بنى هاشم» هم حقِّ انتخاب نداشتند.
  يك بار ديگر به سخن ابن نُويره خوب گوش كن: «وقتى ابوبكر از دنيا برود، عُمَر جانشين او خواهد شد و روزهاى سختى در پيش خواهد بود».
  ابن نُويره با يك نگاه به عُمَر، همه چيز را فهميد. او به خوبى دانست كه اين عُمَر است كه همه كاره اين حكومت است.
  آرى، روزى كه مردم در «سقيفه بنى ساعده» جمع شدند اين عُمَر بود كه به مردم گفت: «بياييد با ابوبكر بيعت كنيم» وبه سوى ابوبكر رفت و گفت: «تو بهترينِ ما هستى، دستت را بده تا با تو بيعت كنم» و سپس دست ابوبكر را گرفت و با او بيعت كرد، و بعد از آن هم، مردم با ابوبكر بيعت كردند.
  آن روزها، عُمَر در كوچه هاى مدينه دور مى زد و فرياد مى زد: «همه مسلمانان با ابوبكر بيعت كرده و او را به عنوان خليفه رسول خدا انتخاب نموده اند، پس هر چه زودتر براى بيعت كردن با او به مسجد بياييد».
  عُمَر براى استقرار اين حكومت زحمت زيادى كشيده است، و حتماً بعد از ابوبكر، او خليفه مى شود.
  										* * *
  هنوز شعر ابن نُويره پايان نيافته است، اصلى ترين پيام ابن نُويره بيت آخر اوست: «فَلَو قامَ فينا مِن قُريش عِصابَةٌ/ أَقمنا ولَو كانَ القيامُ على جَمر...اگر گروهى از بزرگان بپاخيزند و قيام كنند، ما نيز قيام مى كنيم، هر چند با سختى هاى زيادى روبرو شويم».
  اين يك تهديد به انقلاب است! او پيام خود را به مردم مدينه و بزرگان شهر رساند، اى مردم! برخيزيد! قيام كنيد كه ما هم با شما هستيم.
  يك وقت فكر نكنى كه ابن نُويره تنها است، نه! او رئيس قبيله اى است كه هم پيمانان زيادى دارد، او مى تواند سپاهى را سامان دهى كند و با هزاران نفر به جنگ ابوبكر بيايد و اين حكومت را سرنگون كند و ولايت على(ع) را زنده كند.
  آيا كسى ابن نُويره را كمك خواهد كرد؟ آيا كسى به نداى او لبيّك خواهد گفت؟ 
  هيچ كس به يارى ابن نُويره نمى آيد، نداى او هرگز جوابى ندارد.
  ابن نُويره در تعجّب است، چرا حتى يك نفر هم به نداى او لبيّك نگفت، چه رمز و رازى در اين ميان نهفته است؟
  										* * *
  بايد بروم و براى ابن نُويره همه چيز را توضيح دهم، او مى خواهد سوار اسبش بشود و برود. او را صدا مى زنم و چنين مى گويم:
  اى ابن نُويره! آيا مى خواهى بدانى چرا اين مردم اين چنين سكوت كرده اند؟ 
  گروهى از آنان به سكّه هاى طلايى كه در جيب هايشان است فكر مى كنند. آخر اين حكومت خيلى ها را با سكّه هاى سرخ خريده است. 
  عدّه اى هم از حكومت، ترس و وحشت دارند. مگر نمى دانى اين حكومت براى بقاى خود حاضر است هر كارى بكند؟
  براى حفظ حكومت اسلامى، آتش زدن خانه ها و زدن زن ها هم جايز است. هيچ چيز لازم تر و واجب تر از حفظ حكومت نيست!
  شايد باور آن برايت سخت باشد، مى خواهى چيزى را نشانت بدهم. پس همراه من بيا!
  آنجا را نگاه كن! آنجا خانه على(ع) است. خوب نگاه كن! آثار شعله آتش را بر درِ اين خانه مى بينى؟ آيا مى دانى با اين خانه و اهل اين خانه چه كردند؟ شعله هايى كه گل ياس على(ع) را سوزاندند.
  برايم بگو! هر آنچه مى دانى را برايم بگو! مى خواهم بدانم كه در اين شهر چه گذشته است. چگونه شد كه اين نامردان جرأت كردند خانه وحى را آتش بزنند؟
  مگر فاطمه پاره تن پيامبر نبود؟
  يعنى آنها خانه پاره تن پيامبر را سوزاندند؟ 
  خانه فاطمه، خانه وحى و محل نزول فرشتگان بود جبرئيل بدون اجازه وارد آن خانه نمى شد. آنجا جايى بود كه فرشتگان آرزو مى كردند به آن قدم نهند.
  برايم سخن بگو كه چه شد؟
  										* * *
  هفت روز از رحلت پيامبر بيشتر نگذشته بود كه دستور حمله به خانه على(ع) صادر شد.
  عُمَر با گروهى از يارانش به سوى خانه على(ع) آمد، او درِ خانه را به شدّت كوبيد و فرياد زد «اى على! در را باز كن و از خانه خارج شو و با خليفه پيامبر بيعت كن، به خدا قسم، اگر اين كار را نكنى تو را مى كشم و خانه ات را به آتش مى كشم».
  على(ع) جوابى نداد، پيامبر به او دستور داده بود تا در مقابل هر آنچه بعد از او پيش مى آيد، صبر كند.
  لحظاتى گذشت كه عُمَر فرياد زد: «برويد هيزم بياوريد».
  لحظه اى نگذشت كه هيزم زيادى در اطراف خانه جمع شد و خود عُمَر هيزم ها را آتش زد و فرياد زد: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  آتش شعله كشيد، درِ خانه نيم سوخته مى شود. عُمَر مى دانست كه فاطمه(س) پشت در ايستاده است، او جلو آمد و لگد محكمى به در زد.
  صداى ناله اى به فضا برخاست: 
  بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند!
  هنوز صداى فرياد مظلومانه او به گوش مى رسد...
  										* * *
  ابن نُويره با دقّت به سخنانم گوش فرا مى دهد و اشك از چشمانش جارى مى شود. او با خود چنين مى گويد: 
  اكنون فهميدم كه چرا اين مردم اين گونه به خليفه احترام مى گذارند و براى سلامتى و طول زندگى او دعا مى كنند.
  مى دانم كه ديگر چرا هيچ كس از على(ع) دفاع نمى كند و به راز غربت او پى بردم.
  ديگر تعجّب نمى كنم كه چرا هيچ كس به نداى من لبيّك نگفت. وقتى تنها دختر پيامبر را اين چنين به خاك و خون مى كشند ديگر چه كسى جرأت دارد از على(ع) حمايت كند؟
  حمله به خانه دختر پيامبر با هدف كاملا مشخصى، انجام گرفت وآن هدف، نهادينه كردن ترس در دل مردم بود، وقتى كه اين حكومت با دختر پيامبر اين گونه رفتار كند; پس با بقيّه مخالفان چه خواهد كرد؟
  										* * *
  بايد از اين شهر بروى!
  تو اين مردم را به حمايت از روشنايى فرا خواندى، امّا هيچ كس تو را يارى نكرد. 
  اكنون بايد به سوى قوم خويش بروى، و آنها را از همه سياهى هاى اين حكومت آگاه كنى.
  بايد اين بار پيام رسان روشنايى باشى و آنها را از تاريكى ها برحذر دارى. 
   به سوى سرزمين خود بازگرد، خدا پشت و پناه تو باشد...
  نمى دانم، آيا تو را بار ديگر در اين شهر خواهم ديد؟
  نمى دانم، امّا خدا كند كه بيايى!


title: به دنبال بهانه اى مى گرديم
text:
    به دنبال بهانه اى مى گرديم 


  بعد از نماز جمعه، عُمَر به خانه خليفه مى رود. خليفه كه از تهديد ابن نُويره خيلى ترسيده است به فكر حمله نظامى است. او مى ترسد كه ابن نُويره قبيله هاى هم پيمان خود را براى دفاع از على(ع) آماده كند براى همين رو به عُمَر مى كند و مى گويد:
  ـ خوب است به جنگ قبيله ابن نُويره برويم. 
  ـ نه. اين كار فعلاً به صلاح نيست. قبيله او همه، مسلمان هستند و تا به حال سابقه نداشته است كه لشكر اسلام به جنگ مسلمانان برود. 
  ـ بايد هر طور شده است مانع فعاليّت ابن نُويره بشويم. اگر او را به حال خود رها كنيم مانند غدّه سرطانى رشد خواهد كرد و همه را عليه ما خواهد شوراند.
  ـ فعلاً نمى توانيم مردم را براى جنگ با ابن نُويره فرا بخوانيم، ما براى اين كار بهانه اى مى خواهيم.
  خليفه آرزو دارد تا هر چه زودتر سپاهى را به سوى ابن نُويره بفرستد. ترس از ابن نُويره، آرامشى براى خليفه باقى نگذاشته است.
  										* * *
  خبر مى رسد كه بعضى از قبيله هايى كه در زمان پيامبر مسلمان شده بودند، دست از دين اسلام برداشته اند. موج فتنه بى دينى و ارتداد، مركز عربستان را فرا گرفته است.
  از طرف ديگر «مُسَيلمه كذّاب»، ادعاى پيامبرى كرد و هواداران زيادى در ميان عرب ها پيدا كرده است. بايد هر چه سريع تر با او مقابله شود.
  اين فرصتى است كه خليفه منتظر آن بود. اكنون او دستور مى دهد تا هر چه زودتر لشكر اسلام براى مقابله با فتنه ارتداد و بى دينى آماده شود.
  خليفه فرماندهى اين لشكر را به عهده خالد مى گذارد و از او مى خواهد تا هر چه سريع تر لشكر را حركت دهد. 
  تبيلغات زيادى مى شود، احساسات مردم تحريك شده و مردم زيادى نيز براى حفظ اسلام و ارزش هاى آن به لشكر مى پيوندند. 
  وقتى لشكر آماده حركت مى شود خليفه براى بدرقه آنها حاضر مى شود و به آنان چنين مى گويد: «به هر قبيله اى كه رسيديد، اذان بگوييد، اگر اهل آن قبيله همراه شما اذان نگفتند به آنها حمله كنيد».
  										* * *
  برنامه سپاه اسلام اين است كه ابتدا مناطقى كه به مدينه نزديك تر هستند را از بى دينى و ارتداد پاك سازى كنند.
  لشكر آماده حركت است، خليفه، فرمانده سپاه را فرا مى خواند و سخنى را محرمانه به او مى گويد: «اى خالد! يادت هست آن روزى كه ابن نُويره به مدينه آمد، ما را تهديد كرد. او خطر بزرگى براى حكومت ماست. بايد هر طور شده است او را نابود كنى. شنيده ام ياران زيادى دارد، تو بايد او و يارانش را به قتل برسانى».
  آرى، خليفه مى خواهد كارى كند ديگر هيچ كس جرأت نكند با اين حكومت اسلامى مخالفت كند.
  خالد بايد با زيركى تمام، اين سپاه را فرماندهى كند تا بتواند بر ابن نُويره پيروز شود، هيچ كس نبايد از اين نقشه باخبر شود. 
  سپاه از مدينه دور مى شود و براى مقابله با فتنه بى دينى به پيش مى تازد.


title: هوس يك جنگ ديگر به دل داريم!
text:
    هوس يك جنگ ديگر به دل داريم!


  وقتى كه سپاه به قبيله اى مى رسد، يك نفر اذان مى گويد، اگر مردم آن قبيله هم اذان بگويند، در امان مى مانند، امّا اگر صداى اذانِ آنان به گوش نرسد، سپاه به آنان يورش برده و جنگ آغاز مى شود و تا زمانى كه آنها تسليم نشوند، جنگ ادامه پيدا مى كند.
  كسانى كه از دين اسلام برگشته اند دو راه بيشتر ندارند يا بايد مسلمان شده و رهبرى ابوبكر را قبول كنند يا آنكه مرگ را انتخاب كنند.
  بعد از مدّت كوتاهى، سپاه خالد موفق مى شود تا خيلى از قبيله ها را به زير سلطه حكومت ابوبكر درآورد.
  										* * *
  اكنون همه مسلمانان خوشحال هستند كه فتنه ارتداد و بى دينى در قبيله هاى «فَزاره»، «اَسَد» و.... ريشه كن شده است، اكنون وقت آن است كه به سوى مُسَيلمه كذّاب برويم، همان كه به دروغ ادّعاى پيامبرى كرده است. 
  خبر رسيده است كه او به همراه هوادارانش در سرزمين «يَمامه» مستقر شده اند. ما بايد به سوى آن سرزمين برويم.
  گويا خالد به فكر چيز ديگرى است. او مى خواهد به سوى سرزمين «بُطاح» برود.
  بُطاح ديگر كجاست؟ 
  يادت هست كه موقع حركت ابوبكر به فرمانده سپاه چه گفت؟ 
  خالد اين سخن ابوبكر را فراموش نكرده است: «تو بايد به سوى ابن نُويره بروى و او را نابود كنى، ابن نُويره تهديد بزرگى براى حكومت ماست».
  بُطاح سرزمينى است كه ابن نُويره همراه با قبيله اش در آن زندگى مى كنند، آنها خلافت ابوبكر را قبول نكرده اند و دل به ولايت على(ع) دارند.
  خالد دستورِ حركت سپاه را مى دهد تا هر چه زودتر به سرزمين بُطاح برسند.
  										* * *
  ـ فرمانده! راه يَمامه از آن طرف است، چرا به مسير ديگرى مى رويد؟
  ـ ما بايد به سوى قبيله ابن نُويره برويم. آنها هم به فتنه ارتداد مبتلا شده اند و از دين خدا بيرون رفته اند.
  ـ خليفه به ما دستور حمله به قبيله ابن نُويره را نداده است.
  ـ من فرمانده اين لشكر هستم و شما بايد از من اطاعت كنيد.
  ـ بايد فرمانى از خليفه برسد تا ما بتوانيم همراه تو بياييم، خوب است نامه اى به خليفه بنويسى و از او كسب تكليف كنى.
  ـ نه، من اين كار را نمى كنم، زيرا فرصت از دست مى رود، ما بايد هر چه سريع تر به سوى قبيله ابن نُويره حركت كنيم.
  										* * *
  سپاه به سوى بُطاح حركت مى كند، امّا «انصار» از سپاه جدا مى شوند و تصميم مى گيرند تا به مدينه برگردند. حتماً مى دانى به مسلمانانى كه اهل مدينه هستند انصار گفته مى شود، در مقابل «مهاجران» كسانى هستند كه اهل مكّه بوده و به مدينه هجرت كرده اند.
  فكر مى كنم آنها در مورد اين كه قبيله ابن نُويره مرتّد شده باشند، شك دارند. تا به حال هيچ گزارشى در مورد ارتداد آنها نرسيده است.
  خالد دستور مى دهد تا سپاه به سوى سرزمين بُطاح حركت كند، او مى خواهد قبل از اين كه خبر آمدن سپاه به ابن نُويره برسد خود را به آن سرزمين برساند.
  انصار خود را آماده بازگشت به مدينه مى كنند، در اين ميان، يكى از بزرگان انصار به آنها رو مى كند و مى گويد: «اگر سپاه خالد در اين جنگ پيروز شوند به غنيمت هاى زيادى دست پيدا خواهند كرد و ما هيچ بهره اى از آن نخواهيم داشت. ما با اين كار، خود را از غنيمت هاى زيادى محروم كرده ايم».
  ديگرى مى گويد: «آيا فكر كرده ايد كه اگر مسلمانان در اين جنگ شكست بخورند، همه مردم، ما را مقصّر و گناهكار خواهند دانست؟».
  اين سخنان همه را به فكر فرو مى برد. سرانجام آنها تصميم مى گيرند تا در اين جنگ شركت كنند. براى همين آنها خود را به سپاه خالد مى رسانند.
  معلوم مى شود كه قبيله ابن نُويره، جمعيّت زيادى دارد كه انصار، احتمال شكست سپاه خالد را مى دهند، گويا يك جنگ واقعى در پيش است.
  										* * *
  اسب سوارى با سرعت به سوى خيمه ابن نُويره مى تازد، گويا خبر مهمّى آورده است. او از اسب پايين مى آيد و نزد ابن نُويره مى رود:
  ـ چه شده است؟ چرا اين قدر آشفته هستى؟
  ـ جناب ابن نُويره! سپاه خالد قصد حمله به ما را دارد.
  ـ آيا مطمئن هستى كه آنها به سوى ما مى آيند؟
  ـ آرى، آنها خود را براى جنگ آماده كرده اند.
  ابن نُويره، فورى از جا برمى خيزد، دستور مى دهد تا همه سلاح هاى خود را بردارند، اسب ها را زين كنند و همه آماده نبرد بشوند.
  لحظاتى مى گذرد، ابن نُويره و مردان قبيله اش، همه آماده مى شوند، آنها در جلو خيمه هاى خود مستقر مى شوند.
  زنان قبيله، همه در خيمه ها هستند، آنها مى دانند كه مردان قبيله با شجاعت تمام از آنها دفاع خواهند كرد.
  										* * *
  به اُمّ تميم، همسر ابن نُويره خبر مى رسد كه بعضى از زنان قبيله ترسيده اند. او نزد آنها مى رود تا با آنها سخن بگويد: 
  ـ شما از چه مى ترسيد؟ چرا اين قدر نگران هستيد؟
  ـ سپاه بزرگى به سوى ما مى آيد، آيا اين جاى ترس دارد؟
  ـ سپاهى كه به اينجا مى آيد همه، مسلمان هستند.
  ـ اگر اين طور است پس چرا آنها قصد حمله دارند؟
  ـ ما خلافت ابوبكر را قبول نكرده ايم. شايد آنها با مردان ما جنگ بكنند، امّا آنها مى دانند كه ما همه مسلمان هستيم.
  ـ آرى، يك مسلمان هيچ وقت به خواهر مسلمان خود تعرّضى نمى كند.
  										* * *
  خالد از راه مى رسد و مى بيند كه تمام مردان قبيله ابن نُويره براى دفاع آماده شده اند. 
  خالد نگاهى به ياران ابن نُويره مى كند، ترس تمام وجود خالد را فرا مى گيرد. ياران ابن نُويره همه مسلح و آماده هستند، مالك هم در ميان آنها ديده مى شود. او يكى از شجاع ترين جنگجويان عرب است و در ميدان جنگ به اندازه هزار نفر كارايى دارد، راست گفته اند: يكى مرد جنگى، به از صد هزار!
  ناگهان صداى اذان بلند مى شود: «الله أكبر... اَشْهَدُ اَنْ لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ....اَشْهَدُ اَنَّ مُحمَّداً رَسُولُ الله...».
  اين صداى اذان از كجاست؟ 
  به ما گفته اند كه ما به جنگ قبيله اى مى رويم كه بى دين شده اند، قبيله اى كه همه مرتّد شده اند، پس اين صداى اذان چيست كه به گوش مى رسد؟
  										* * *
  ابن نُويره يكى از جوانان خوش صدا را مأمور كرده است تا با صداى بلند، اذان بگويد.
  سپاهيان اسلام، نفس راحتى مى كشند، شكر خدا كه جنگ و خونريزى متوقّف شد! اين قبيله مسلمان هستند و مرتّد نشده اند.
  اگر يادت باشد برايت گفتم كه خليفه به مسلمانان دستور داده بود كه هر وقت به قبيله اى مى رسند اذان بگويند، اگر افراد آن قبيله در جواب، اذان نگفتند با آنها بجنگند.
  همه مى گويند كه خالد بى جهت، اين همه راه، ما را به اينجا آورد. كاش قبل از حركت سپاه، كسى را براى خبر گرفتن مى فرستاد.
  خداى من! 
  پس چرا خالد اين قدر ناراحت وعصبانى است. او بايد خوشحال باشد كه جنگ و خونريزى در كار نيست.
  هيچ كس نمى داند چرا خالد از شنيدن صداى اذان، اين قدر ناراحت وعصبانى شده است. 
  خالد نمى داند در اين شرايط چه كند و چگونه دستور محرمانه اى كه خليفه به او داده است را اجرا كند.
  										* * *
  بايد به هوش ابن نُويره آفرين گفت، او با اين كار خود همه نقشه هاى خالد را نقش بر آب كرد. 
  اكنون ديگر سپاه خالد شمشيرهاى خود را غلاف كرده اند، كسى ديگر به جنگ فكر نمى كند، امّا هنوز خالد دستور ترك جنگ را نداده است. او فكرهايى در سر دارد. او از يك طرف مى ترسد كه با ابن نُويره روبرو شود، از طرف ديگر خليفه به او دستور داده است كه هر طور شده است، ابن نُويره را به قتل برساند.
  آرى، خطر ابن نُويره، براى حكومت ابوبكر، بيش از فتنه ارتداد است. ابن نُويره مسلمان است، نماز مى خواند، قرآن را قبول دارد، امّا ابوبكر را قبول ندارد. او شيعه على(ع) است و ابوبكر را تهديد به قيام كرده است.
  بايد تا دير نشده است او را از بين برد، بايد زهر چشمى از اين مردم گرفت تا ديگر كسى جرأت نكند از حقِّ على(ع) دفاع كند.
  										* * *
  وقت زيادى تا نماز ظهر نمانده است، با بلند شدن صداى اذان، ابن نُويره با يارانش در مقابل سپاه مدينه به نماز خواهد ايستاد; آن وقت خالد مى خواهد با كدام نيرو با ابن نُويره جنگ كند؟ 
  آرى، وقتى سپاه خالد نماز خواندن آنها را ببينند ديگر دست به شمشير نخواهند برد. اين سپاه براى جنگ با كافران بسيج شده اند، نه براى جنگ با برادران مسلمان خود.
  فكر شومى به ذهن خالد مى رسد، او عدّه اى از سران سپاه را در خيمه خود جمع مى كند و با آنان سخن مى گويد. هيچ كس از سخنانى كه در اين خيمه زده مى شود باخبر نيست. 
  										* * *
  صداى اذان ظهر مى آيد، سپاه خالد براى خواندن نماز آماده مى شود. در اين نزديكى، چاه آبى است، همه وضو مى گيرند.
  خالد براى خواندن نماز مى آيد تا نماز جماعت به امامت او برگزار شود.
  قبل از نماز، خالد كسى را به سوى ابن نُويره مى فرستد تا به او خبر بدهد كه ما قصد جنگ نداريم; ما همه، مسلمان هستيم و برادر.
  هدف ما نابود كردن فتنه بى دينى و ارتداد بود و اكنون كه شما را مسلمان يافتيم، هيچ خطرى شما را تهديد نمى كند، پس سلاح هاى خود را بر زمين بگذاريد و آسوده باشيد.
  خالد به نماز مى ايستد، وسپاه هم سلاح خود را بر زمين مى گذارند و همه به نماز مى ايستند.
  اكنون، ابن نُويره دستور مى دهد تا يارانش سلاح خود را بر زمين بگذارند، زيرا جنگى در كار نيست. آنها مى خواهند نماز بخوانند. 
  ابن نُويره براى خواندن نماز آماده مى شود. او در جلو ياران خود مى ايستد و در مقابل خداى بى نياز سر تعظيم فرود مى آورد.
  										* * *
  ناگهان هياهويى به پا مى شود، عدّه اى از سپاهيان خالد با شمشيرهاى برهنه به سوى ابن نُويره و يارانش مى شتابند، ابن نُويره و يارانش غافلگير مى شوند، فرصتى براى برداشتن سلاح نيست. آنها تا به خود مى آيند خود را در محاصره مردانى مى بينند كه با شمشير، آماده ريختن خون آنها هستند.
  خالد دستور مى دهد تا همه آنها را اسير كنند و دست هاى آنها را با طناب، محكم ببندند.
  عدّه زيادى از مسلمانان تعجّب كرده اند، چه شد؟ چرا خالد اين كار را كرد؟ چرا ابن نُويره و يارانش را اسير كردند؟ آنها كه مثل ما نماز مى خوانند، آنها مسلمان هستند. 
  هيچ كس انتظار چنين صحنه اى را نداشت. آخر چرا با فريب و نيرنگ با ابن نُويره و يارانش برخورد كرديد؟
  										* * *
  اى خالد! نمى گويم چرا به جنگ ما آمدى، مى گويم چرا نامردى كردى و با فريب كارى با ما برخورد كردى؟
  تو به ما امان دادى، و گفتى كه جنگى در كار نيست و ما به سخن تو اطمينان كرديم، پس چرا با ما چنين كردى؟
  اگر شمشير در دستان ياران من بود، هرگز سربازانت جرأت نمى كردند به سوى ما بيايند، زيرا مى دانستيد كه مردان اين قبيله، در جنگ شهره هستند و از ريختن خون دشمن، پروايى ندارند.
  اى خالد! تو پست تر از آن هستى كه نام دشمن بر تو بنهند، دشمن كسى است كه مردانه به ميدان مى آيد و مى جنگد. نه آنكه مثل تو...
  										* * *
  زنان قبيله ابن نُويره با ديدن اين صحنه از خيمه ها بيرون مى آيند، صداى ناله و شيون آنها فضا را در برمى گيرد. 
  اُمّ تميم جلو مى آيد، شوهرش را مى بيند كه اسير دشمن شده است. 
  اى نامردها! به چه جرمى مردان ما را اسير مى كنيد؟ ما مسلمان هستيم. نماز مى خوانيم. چرا با ما چنين مى كنيد؟
  خالد نگاهى به اُمّ تميم مى كند، نگاهى كه سخت حيوانى و شهوت آلود است. او تا به حال زنى را به اين زيبايى نديده است! چيزهايى در ذهن ابن نُويره نقش مى بندد، او نگاه خود را به اُمّ تميم دوخته است و لبخند مى زند.
  در اين ميان، ابن نُويره در حالى كه دست هايش بسته است متوجّه نگاه حريصانه خالد مى شود. رو به اُمّ تميم مى كند و مى گويد: اُمّ تميم! ديدار ما به قيامت! من به زودى كشته خواهم شد.
  صداى شيون اُمّ تميم به آسمان مى رود. من نمى فهمم كه ماجرا چيست؟ مات و مبهوت مانده ام كه چه مى بينم، نمى دانم براى تو چه بنويسم؟


title: آيا نمى خواهيد عشق و حالى بكنيد؟
text:
    آيا نمى خواهيد عشق و حالى بكنيد؟


  خبر به خالد مى رسد كه عدّه اى از سپاهيان نسبت به اسير كردن ابن نُويره اعتراض دارند و با اين كار مخالفت كرده اند. 
  يكى از آنها «ابوقَتاده» است. نمى دانم او را مى شناسى يا نه؟ او يكى از ياران پيامبر است. 
  او با دوستانش چنين سخن مى گويد: «اكنون كه ثابت شد ابن نُويره و يارانش مسلمان هستند پس چرا خالد آنها را اسير كرده است؟ چرا دست هاى آنها را با طناب بسته است؟ چرا اين گونه وحشت را در دل زنان و كودكان انداخته است؟ اين زنان چه تقصيرى دارند، آنها همه مسلمان هستند».
  خالد از شنيدن اين خبر به فكر فرو مى رود. او مى داند با وجود اين اعتراض ها، راه به جايى نخواهد برد. او ابوقَتاده را به خوبى مى شناسد. ابوقَتاده را نمى توان به اين آسانى فريب داد. پس بايد كارى كرد كه دوستان او از گرد او متفرق شوند و او را تنها بگذارند. وقتى ابوقَتاده تنها شود ديگر هيچ هراسى از مخالفت او نيست.
  خالد دستور مى دهد تا دوستان ابوقَتاده را به خيمه فرماندهى دعوت كنند. او تأكيد مى كند كه نبايد ابوقَتاده از اين جريان باخبر بشود. خالد مى خواهد نظر مخالفان خود را به نفع خود تغيير دهد.
  										* * *
  همه در خيمه فرماندهى جمع شده اند. يكى از آن افرادى كه مخالف خالد است به نمايندگى از ديگران، چنين مى گويد:
  ـ اى خالد! ما براى جنگ با مسلمانان نيامده ايم. چرا با نامردى، گروهى مسلمان را اسير كرده اى؟
  ـ من هرگز مسلمانى را اسير نكرده ام! 
  ـ چه حرف ها مى زنى! يعنى كسانى كه در مقابل چشم ما نماز مى خوانند، مسلمان نيستند؟
  ـ آرى. آنها مسلمان نيستند. آنها همه مرتّد هستند.
  ـ چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  ـ عزيزان من! اين مردم با خليفه پيامبر مخالفت كرده اند و از پرداخت زكات ممانعت كرده اند. اين مردم، با نماينده خدا در روى زمين دشمنى كرده اند. 
  ـ يعنى آنها ضدّ خلافت ابوبكر هستند؟
  ـ بله. همه آنها بى دين هستند. آنها نماز مى خوانند، امّا به ولايتِ ابوبكر ايمان ندارند. فريب نمار آنها را نخوريد. امروز حفظ اين حكومت اسلامى از همه چيز مهم تر است. مگر نمى دانيد كه لشكر روم (اروپا) هر لحظه اسلام را تهديد مى كند. همه مسلمانان بايد از ابوبكر اطاعت كنند و متحّد باشند و از تفرقه دورى كنند تا دشمن نتواند اسلام را نابود كند.
  ـ از كجا معلوم كه خليفه به اين كار راضى باشد كه ما با كسانى جنگ كنيم كه نماز مى خوانند؟
  ـ خود خليفه به من دستور داده است كه ابن نُويره ويارانش را به قتل برسانم.
  ـ يعنى تو مى خواهى ابن نُويره و ياران او را بكشى؟ 
  ـ مگر شما ولايت خليفه را قبول نداريد. من نماينده خليفه هستم و مى گويم او دستور اين كار را داده است، شما چرا مخالفت مى كنيد؟ بدانيد مخالفت شما با اين حكم، مخالفت با خدا است!
  										* * *
  سكوت بر فضاى خيمه حكمفرما مى شود. خالد هنوز مطمئن نيست كه آنها براى كشتن ابن نُويره راضى شده باشند. بايد قدرى صبر كرد تا آنها خوب فكر كنند.
  اكنون خالد از آنها مى خواهد تا از خيمه بيرون بيايند. او گلّه هاى شتر را كه در آن اطراف هستند، نشان آنها مى دهد.
  حتماً مى دانى كه در اين زمان و در اين سرزمين، هيچ چيز گران تر و ارزشمندتر از شتر نيست! 
  خالد رو به آنها مى كند و مى گويد: آيا دوست داريد آن شترها براى شما باشد؟ من به هر كدام از شما سهم بيشترى خواهم پرداخت.
  فراموش نكنيد اين قبيله، قبيله اى ثروتمند است. طلا و جواهرات زنان را در نظر بگيريد.
  منظور خالد از اين سخنان چيست؟
  او مى خواهد بعد از كشتن ابن نُويره و يارانش، اموال آنها را ميان سپاهيان خود تقسيم كند.
  همه به فكر فرو مى روند. آنها با خود مى گويند: «شايد حق با فرمانده باشد».
  										* * *
  خالد در حالى كه با صداى بلند مى خندد رو به آنها مى كند و مى گويد: 
  ـ يك چيز ديگر را از قلم انداختم، آيا مى دانيد آن چيست؟
  ـ نه جناب فرمانده! 
  ـ زنان اين قبيله، بسيار زيبا هستند. آيا شما دوست نداريد يكى از آنها پيش شما باشد؟ شما مدّت زيادى است كه از خانه و همسر خود دور بوده ايد. حالا ديگر وقت آن است كه يك صفايى بكنيد.
  ـ منظور شما اين است كه...
  ـ بله. امشب شما مى توانيد در خيمه هاى خود، در خلوت خود، شب باصفايى داشته باشيد!!
  ـ آن كه خيلى عالى است.
  ـ شما مى توانيد اين زنان جوان و زيبا را براى هميشه پيش خود داشته باشيد.
  ـ جناب فرمانده! ما همه سرباز تو هستيم! امر، امر شماست. ما گوش به فرمان تو هستيم و براى كشتن اين مردم بى دين آماده ايم. از تو به يك اشاره، از ما به سر دويدن!
  ـ امشب شب دامادى من نيز هست!
  ـ مبارك است، شما بهترين فرمانده دنيا هستيد.
  										* * *
  اكنون ديگر خالد به فكر شوم خود است. او مى خواهد هر چه زودتر به هوس پست خود برسد. او از آن لحظه اى كه اُمّ تميم را ديده است، ديگر آرام و قرار ندارد. او با سخنان خود، مخالفان را با خود موافق نمود، فقط ابوقَتاده باقى مانده است كه او به تنهايى هيچ كارى نمى تواند بكند.
  آفتاب در حال غروب است. نسيم سردى مىوزد. وحشيانه ترين دستور تاريخ صادر مى شود. خالد به دنبال «ضرار» مى فرستد. ضرار يكى از سربازان سپاه است. خالد به او دستور مى دهد تا گردن ابن نُويره را بزند.
  هيچ كس را ياراىِ مخالفت با اين دستور نيست و عدّه اى هم اطاعت از خالد را بر خود واجب مى دانند. آنها خيال مى كنند براى رضاى خدا، بايد به اين حكم راضى باشند. آنها حكم خالد را حكم اسلام مى دانند، آرى، خالد نماينده خليفه خداست. 
  گروهى ديگر هم كه به هوس هاى خود فكر مى كنند: اموال قبيله ابن نُويره، زنان جوان و... 
  										* * *
  ابن نُويره در حالى كه دست هايش بسته است به خالد نگاه مى كند. او آنچه را كه بايد بفهمد، مى فهمد.
  او آرام آرام «شهادتَين» را بر زبان جارى كرده و خود را آماده شهادت مى كند.
  اكنون او همه توان خويش را در گلويش خلاصه مى كند و فرياد مى زند: «من مسلمان هستم و هرگز از دين خود دست برنداشته ام».
  همه مسلمانان ايستاده اند، هيچ كس جرأت اعتراض ندارد. ضرار شمشير خود را از غلاف مى كشد و به سوى ابن نُويره مى رود. خالد خنده مى كند.
  اُمّ تميم هم از دور آخرين نگاه هاى خود را به شوهر عزيزش مى كند. حسى در درونش به او مى گويد كه نبايد در اين آخرين لحظات شيون و زارى كند، او بايد محكم و استوار بماند.
  نگاه ابن نُويره از دور به اُمّ تميم دوخته مى شود. قطرات اشك آرام آرام از چشمان اُمّ تميم مى بارد.
  شمشير ضرار بالا مى رود و خون مى جوشد، سر ابن نُويره به طرفى مى افتد و پيكر بى جانش به طرف ديگر!
  مردان قبيله، يكى پس از ديگرى به شهادت مى رسند. آسمان سرخ شده است و زمين از خون مظلومان رنگين!
  اكنون ديگر اُمّ تميم مى تواند شيون بكند، دشت سراسر شيون مى شود، همه زنان قبيله زارى مى كنند.
  										* * *
  به چه جرمى تو و يارانت را كشتند؟
  مگر پيامبر نفرمود كه هر كس مى خواهد مردى از اهل بهشت را ببيند تو را ببيند؟
  مگر همين خليفه نزد تو نيامد تا برايش دعا كنى؟ 
  چه شد كه به يك باره از دين خارج شدى و كشتن تو واجب شد؟
  دشمن در تو چه ديد كه اين گونه مظلومانه تو را به شهادت رساند؟
  چرا قصّه مظلوميّت تو را تاريخ فراموش كرد؟
  چه رمز و رازى در مخفى كردن شهادت توست؟
  اى اوّلين شهيد راهِ ولايت على(ع)!
  اگر تو دست از پيمانى كه با على(ع) بسته بودى، چشم مى پوشيدى اين حكومت به تو همه چيز مى داد، هم پول و هم رياست، هم زندگى طولانى!
  ولى تو زندگى بدون على(ع) را نمى خواستى!
  تو مؤمن واقعى بودى همان گونه كه پيامبر فرموده بود.
  تو آرزوهاى بزرگى داشتى. مى خواستى تا مردم را بيدار كنى. به مدينه رفتى و براى مردم از حقِّ على(ع) گفتى و اين جرم بزرگ تو بود.
  امروز هيچ كس نبايد سخن از ولايت على(ع) بگويد، مردم بايد حافظه تاريخى خود را از دست بدهند. كسى نبايد گذشته ها را به ياد آنها بياورد.
  جرم تو اين بود كه اسلام را به گونه اى ديگر فهميدى، تو اسلامى كه با ولايت آسمانى على(ع) همراه بود مى خواستى، نه اسلامى كه ابوبكر خليفه آن است.
  آرى، در اين روزگار هر جماعتى كه عشق خاندان پيامبر به دل داشته باشد، بى دين شمرده شده و خونش بايد ريخته شود.
  اى ابن نُويره! خون تو در سرزمين بُطاح بر روى زمين ريخت، امّا بدان كه حقيقت، هيچ گاه مخفى نخواهد ماند.
  فرياد تو براى هميشه در تاريخ خواهد ماند و خون تو، مايه بيدارى اهل حقيقت خواهد بود.


title: نامرد! به چه خيالى هستى؟
text:
    نامرد! به چه خيالى هستى؟


  اكنون ديگر موقع تقسيم غنيمت ها است. همه هجوم مى برند و دارايى هاى قبيله را چپاول مى كنند، جواهرات زنان و هر چيز ارزشمندى كه در خيمه ها هست، غارت مى شود. 
  خالد دستور مى دهد تا همه غنيمت ها در ميان يارانش تقسيم شود.
  فكرى به ذهن خالد مى رسد، او مى خواهد كارى كند كه ديگر هيچ كس، جرأت مخالفت با خليفه را نداشته باشد. او مى خواهد از اين فرصت پيش آمده كمال استفاده را بكند.
  ناگهان او فرياد مى زند:
  ـ سرِ ابن نُويره كجاست؟ آن را زود براى من بياوريد.
  ـ چشم جناب فرمانده.
  چند نفر به سوى قتلگاه ابن نُويره و يارانش مى دوند، در ميان كشته ها گشتى مى زنند و سرِ غرق به خون ابن نُويره را پيدا كرده و آن را براى خالد مى آورند.
  خالد، سرِ ابن نُويره را در دست مى گيرد و به سوى ديگ هاى غذا مى رود. همه سپاهيان به او نگاه مى كند. او به يكى از آشپزها رو مى كند و مى گويد: 
  ـ امشب شام چه داريم؟ 
  ـ آب گوشت با گوشت تازه.
  ـ آتش زير اين ديگ را زيادتر كنيد.
  ـ چشم، جناب فرمانده!
  آتش شعله مى كشد، خالد سر را در زير ديگ مى اندازد و فرياد مى زند: اين سزاى كسى است كه با خليفه مسلمانان سر ناسازگارى داشته باشد.
  همه با ناباورى به خالد نگاه مى كنند، هيچ كس را ياراى مخالفت نيست.
  خدايا! اين چه ظلمى بود كه بر شيعيان على(ع) روا رفت؟ آيا دفاع از ولايت على(ع)، بايد چنين سزايى در پى داشته باشد؟ مگر پيامبر به ولايت و دوستى على(ع)، دستور نداد؟ مگر دوستى او را نشانه ايمان معرّفى نكرد؟
  چرا بايد با دوستان او اين گونه برخورد شود؟
  ترس و وحشتى عجيب در دل اين مردم جوانه مى زند، آرى، هر كس كه ضدّ خلافت ابوبكر باشد، كشته مى شود و سرش در آتش مى سوزد!
  خالد دستور مى دهد تا آتش زير ديگ را زيادتر كنند. او خيلى گرسنه است. او با بعضى از نزديكان خود چنين مى گويد: «خداى ناكرده امشب شب دامادى ما است! بايد تجديد قوا كنيم و شام خوبى بخوريم». 
  بقيّه نيز حرف او را تأييد مى كنند، آرى، با شكم گرسنه نمى توان داماد خوبى بود!!
  يك نفر اين پيام را براى آشپزها مى برد: هر چه سريع تر غذا را آماده كنيد. جناب خالد خيلى گرسنه هستند. 
  هيزم هاى بيشترى زير ديگ هاى غذا گذاشته مى شود تا غذا زودتر آماده شود. شعله هاى آتش زبانه مى كشد تا غذاى سپاهيان خوب پخته شود.
  										* * *
  الله اكبر! الله اكبر
  اين صداى اذان مغرب است كه به گوش مى رسد.
  سپاهيان همه وضو مى گيرند و رو به قبله مى ايستند، خالد مى آيد و نماز به امامت او خوانده مى شود.
  چه صحنه اى است اين صحنه تاريخ؟
  يك طرف ابن نُويره ويارانش كه با خون خود وضو گرفته اند و بر خاكِ سرخ سجده برده اند، طرف ديگر، خالد با سپاهيانش به نماز ايستاده اند. كسانى كه با خشونت تمام، خون برادران مسلمان خود را ريخته اند و اكنون نماز مى خوانند.
  										* * *
  شام آماده مى شود، همه بر سر سفره مى نشينند و شام مفصّلى مى خورند. بعد از آن، خالد به هوس حيوانى خود فكر مى كند. او مى داند كه ابوقَتاده مانع او خواهد بود، براى همين دستور مى دهد تا او را به دنبال كارى بفرستند.
  چيزى را بهانه مى كنند و ابوقَتاده را به اطراف مى فرستند. اكنون خالد دستور مى دهد تا زنان اسير شده را نزد او ببرند.
  او با دقّت به آنها نگاه مى كند. او در جستجوى اُمّ تميم است. سرانجام او را پيدا مى كند. دست مى برد تا دست او را بگيرد. اُمّ تميم فرياد مى زند: نامرد! به من دست نزن! تو همسرِ مسلمان مرا كشتى و اكنون به چه خيالى هستى؟ من يك زن مسلمان هستم. حرمتم بايد حفظ شود.
  خالد از اين سخن سخت پريشان مى شود، لگد محكمى به او مى زند، اُمّ تميم نقش بر زمين مى شود. خالد دستور مى دهد تا اُمّ تميم را به خيمه اش ببرند.
  نامردان! رهايم كنيد. مرا به كجا مى بريد؟
  صداى گريه زنان بلند مى شود اُمّ تميم را به داخل خيمه كه مى برند، هنوز صدايش بلند است، فرياد كمك خواهى او به گوش مى رسد، شايد مسلمانِ غيرتمندى پيدا شود و او را نجات دهد!
  اُمّ تميم چه مى داند؟ خيلى از سپاهيان در فكر يكى ديگر از اين زنان قبيله هستند، چگونه از آنها توقّع كمك مى توان داشت؟
  										* * *
  خالد به سوى خيمه خود مى رود، در چشم هاى او آتش شهوت را مى توان يافت. او خيلى خوشحال است كه اكنون به آرزوى پليد خود مى رسد.
  يكى از سپاهيان نزد خالد مى رود و مى گويد: پس سهم ما چه مى شود؟ تو به ما قول داده بودى كه ما هم بهره اى داشته باشيم.
  خالد به او نگاه تندى مى كند و مى گويد: خوب! اين شما و اين زنان قبيله ابن نُويره! خودتان تقسيمشان كنيد، اين كه كارى ندارد، برويد خوش بگذرانيد، ديگر مزاحم من نشويد.
  خالد به داخل خيمه مى رود، فرياد اُمّ تميم بلند است: آيا از خدا شرم نمى كنى؟ نامرد! من مسلمان هستم. شوهرم ساعتى قبل كشته شده است، تو از من چه مى خواهى؟
  صداى فرياد اُمّ تميم كم كم به ناله شبيه مى شود، معلوم است كه خالد، اُمّ تميم را كتك مى زند تا به خواسته اش راضى شود، امّا هنوز اُمّ تميم مقاومت مى كند. 
  تمام بدن اُمّ تميم كبود و سياه شده است. خالد تا آنجا كه مى تواند اُمّ تميم را مى زند، ديگر هيچ رمقى در بدن اُمّ تميم نمى ماند او را ياراى مقاومت نيست. اُمّ تميم بى هوش مى شود وديگر هيچ نمى فهمد...
  										* * *
  امشب در اين سپاه چيزهايى مى گذرد كه قلم من از بيان آنها شرم دارد.
  بهتر است كه سكوت كنم و چيزى نگويم. كاش خيلى از چيزها را نمى گفتم، شنيدن اين چيزها دل هر انسانى را به درد مى آورد، امّا نه، نگفتن آنچه امشب شاهد آن بوده ام، دل دشمن را شاد مى كند.
  من نبايد كارى كنم كه دشمن خوشحال شود. خيلى ها با سكوت خود، با ننوشتن خود، ناخواسته به دشمن كمك كردند.
  آرى، براى همين است كه اوّلين شهيد ولايت اين قدر براى تو ناشناخته مانده است، به راستى آيا قبل از اين قصّه مظلوميّت ابن نُويره و همسرش را شنيده بودى؟
  تو بايد بدانى كسانى كه به عنوان خليفه پيامبر خود را جا زدند و مردم را به پيروى بى چون و چرا از خود دعوت كردند، چه ظلم ها و ستم هايى روا داشتند و در حقِّ دوستان مولايت على(ع) چه كردند.
  بايد بدانى كه شيعه همواره مظلوم بوده است و صفحه هاى كتاب تاريخ از خون شيعيان، رنگين شده است.
  تو بايد خيلى چيزها را بدانى...
  										* * *
  آتش شهوت خالد خاموش شده است، او به خواسته خود رسيده است و ديگر آرام است و خواب چشمان او را مى ربايد.
  اُمّ تميم آرام آرام گريه مى كند، او نمى داند چه كند، او چه روز و شبِ شومى را پشت سر گذاشته است. شوهرش در مقابل چشم او به شهادت رسيد و بعد از آن، گرفتار اين مرد شهوت ران شد. 
  اين چه اسلامى است كه اين مردم دارند، آيا مى شود يك مسلمان را در حالى كه خدا و پيامبرش را قبول دارد به قتل رساند و به ناموس او تجاوز كرد؟
  										* * *
  يكى از سربازان خالد رو به من مى كند ومى گويد: 
  ـ چرا اين قدر خودت را مى خورى؟ چيزى نشده است.
  ـ خوب است. فرمانده شما به ناموس مسلمانان تجاوز مى كند و تو مى گويى چيزى نشده است. 
  ـ اين حرف ها چيست كه مى زنى؟ خالد با اُمّ تميم ازدواج كرده است. من خودم شنيدم كه او مى گفت امشب شب دامادى من است.
  ـ مگر تو مسلمان نيستى؟ اين قانون اسلام است كه وقتى زنى شوهر او مى ميرد بايد چهار ماه و ده روز بگذرد تا بتوان با آن زن ازدواج كرد.
  ـ عجب! اصلاً يادم نبود. گويا حق با توست. پس با اين حساب، اين يك عروسى نبوده است. در واقع خالد امشب زنا كرده است.
  ـ پس اين همه داد و فرياد اُمّ تميم براى چه بود؟
  ـ آخر چگونه باور كنم كه جناب فرمانده زناكار است؟ يعنى او بايد سنگسار شود؟ چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  ـ آيا تجاوز به ناموس يك مسلمان آن هم با اين وضعيّت كه شما ديديد سزايى جز سنگسار دارد؟
  او به فكر فرو مى رود، باور نمى كند كه فرمانده سپاه اسلام و نماينده خليفه چنين كار زشتى كرده باشد. او مى گويد بايد با دوستان خود سخن بگويم.
  										* * *
  بعد از لحظاتى او همراه با چند نفر از دوستان خود نزد من مى آيد:
  ـ تو همان كسى هستى كه مى گويى فرمانده سپاه اسلام، زنا كرده است؟
  ـ من فقط حكم قرآن را براى دوست شما گفتم.
  ـ بى خود كردى! چه كسى به تو اجازه داده كه قرآن را معنا كنى؟
  ـ ببخشيد. من نمى دانستم كه خواندن قرآن هم جرم است.
  ـ اين آيه اى را كه تو خواندى، مربوط به مسلمانان است. يعنى اگر مسلمانى از دنيا برود، واجب است زن او چهار ماه و ده روز صبر كند و بعداً ازدواج كند; امّا اُمّ تميم زن يك مرد مسلمان نبود! شوهر او مرتّد شده بود و از دين اسلام بيرون رفته بود. براى همين مى توان بعد از مرگ شوهرش، با او ازدواج كرد. حالا فهميدى؟
  ـ عجب. يعنى ابن نُويره مسلمان نبود؟ مگر همه شما نماز خواندن او را نديديد؟ 
  ـ اسلام كه فقط نماز نيست. او ولايتِ نماينده خدا را قبول نداشت. او ضدّ خلافت ابوبكر بود. امروز هر كس با ولايت او مخالف باشد با ولايت پيامبر مخالف است. او با قرآن و اسلام مخالف است. ابن نُويره، بى دين بود و كشتن او بر ما واجب!! ما بايد فتنه او را خاموش مى كرديم وگر نه اسلام نابود مى شد.
  										* * *
  اى خالد! واى بر تو! 
  مسلمانى را مى كشى و به ناموس او تجاوز مى كنى.
  به خدا قسم ديگر در سپاهى كه تو فرمانده آن باشى، شركت نخواهم كرد. 
  اين فرياد ابوقَتاده است كه سكوت شب را مى درد. خالد از خواب مى پرد و آشفته از خيمه بيرون مى دود:
  ـ چه شده است اى ابوقَتاده گويا ديوانه شده اى؟ 
  ـ نه، اين تو هستى كه ديوانه شهوت شدى و براى يك هوس، مسلمانى را كشتى. تو با اين كار خود، آبرويى براى سپاه اسلام باقى نگذاشتى.
  ـ چه مسلمانى؟ چه كار زشتى؟ من امشب داماد شده ام و زن يك مرتّد را به ازدواج خود درآوردم. كجاى اين كار اشكال دارد؟ آيا دوست دارى يكى از آن زنان زيبا را هم به عقد تو دربياورم.
  ـ شرم كن اى خالد! شرم كن! 
  ـ حالا چرا از اسب پياده نمى شوى؟ بيا داخل خيمه با هم گفتگو كنيم. بيا تا سهم تو را هم از غنيمت ها بدهم. 
  ـ نه، من همين الان به سوى مدينه مى روم و خليفه را در جريان كارهاى تو قرار مى دهم. من به چشم خودم ديدم كه ابن نويره نماز خواند و تو بى جهت او را كشتى.
  										* * *
  ابوقَتاده با سرعت به سوى مدينه به پيش مى تازد. مهتاب بالا آمده است و او زير نور آن مى تواند اين مسير را طى كند، او بايد با سرعت برود، چند روز راه در پيش رو دارد.
  بيچاره أبوقتاده!
  او خبر ندارد كه خود خليفه دستور كشتن ابن نُويره را داده است. او از اين راز خبر ندارد. خيال مى كند وقتى خليفه اين موضوع را بفهمد خيلى ناراحت خواهد شد.
  										* * *
  نيمه هاى شب كه مى شود، اُمّ تميم وقتى مى بيند خالد در خواب ناز است، از خيمه بيرون مى آيد.
  در دور دست ها نگهبانان زيادى ايستاده اند و مشغول نگهبانى هستند، امّا در قتلگاه شهيدان كسى نيست. او آرام آرام خود را به آنجا مى رساند و در زير نور مهتاب به دنبال پيكر شوهرش مى گردد.
  بعد از لحظاتى، او پيكر بى سر ابن نُويره را پيدا مى كند و آرام و بى صدا كنار آن پيكر مى نشيند و اشك مى ريزد. او نمى داند چه بگويد و چه كند. فقط آرام آرام اشك مى ريزد.
  گريه هاى آرام و بى صداى اُمّ تميم ساعتى ادامه پيدا مى كند تا اين كه خواب به چشم او مى آيد. او در خواب بار ديگر شوهرش را مى بيند و اين زن و شوهر با هم سخن مى گويند:
  										* * *
  همسرم! تو را دوست دارم. باور كن! تو هنوز هم همسر دوست داشتنى من هستى.
  درست است كه.... امّا به خدا قسم تو هنوز هم در نزد من پاكدامن هستى. تو ناموس عزيز من هستى.
  اگر آن نامردان دست مرا نمى بستند و يارانم را اسير نمى كردند به آنها نشان مى دادم كه با چه كسى طرف هستند، امّا افسوس كه دست هاى من بسته بود.
  گريه نكن! ظلمى كه بر تو روا شد دل تاريخ را به درد آورد.
  درست است كه ناموس مرا غارت كردند، امّا اين يك روى سكّه است، آنها با اين كار خود آبروى خود را بردند. تو از امشب به بعد يك سؤال بزرگ براى همه تاريخ هستى. چطور شد كه فرمانده سپاه اسلام با بى شرمى ناموس مسلمانى را...
  باور كن كه ياد تو لرزه بر اندام اين حكومت خواهد انداخت، همه آنها تلاش خواهند كرد تا قصّه مظلوميّت تو را از يادها ببرند...
  										* * *
  شوهر عزيزم! چرا مرا همراه خود نبردى. چرا تنهاى تنها به آسمان پر كشيدى و در بهشت مهمان پيامبر شدى و مرا در اينجا رها كردى.
  آه! مى دانم كه مى دانى با من چه كردند، من شرمنده تو هستم، آيا فكر كرده اى كه من در آن شرايط، چه كارى مى توانستم بكنم؟
  نگاه كن! تمام بدنم سياه و كبود است، آن مرد پليد براى رسيدن به خواسته اش، چقدر مرا كتك زد.
  هر چه شيون كردم، هر چه فرياد زدم هيچ كس به يارى من نيامد، بعد از كشتن تو، همه مردان غيور قبيله را نيز كشتند، ديگر هيچ كس نبود تا مرا يارى كند!
  باور كن من هنوز هم تو را دوست دارم، امّا نمى دانم با اين شرايطى كه پيش آمده است آيا دوستم دارى يا نه؟
  خوب مى دانم كه مى دانى من تا آنجا كه مى توانستم از شرافتم دفاع كردم، امّا...


title: مى خواهم شمشير خدا را ببينم
text:
    مى خواهم شمشير خدا را ببينم


  راه زيادى تا مدينه نمانده است، درست است كه ابوقَتاده خيلى خسته شده است، امّا مى خواهد هر چه زودتر خبر جنايت فرمانده سپاه را به خليفه برساند.
  آن نخلستان ها را كه مى بينى، آنجا شهر مدينه است.
  ابوقَتاده به مدينه مى رسد و مستقيم به سوى خانه خليفه مى رود تا با او ديدار كند. 
  وقتى او به حضور خليفه مى رسد، عُمَر را هم كنار ابوبكر مى بيند. ابوقَتاده سلام مى كند و مى گويد:
  ـ جناب خليفه! جناب خليفه! 
  ـ چه شده است؟ چرا اين قدر آشفته هستى؟
  ـ فرمانده سپاه، ديگر آبرويى براى ما باقى نگذاشته است. 
  ـ مگر او چه كرده است؟
  ـ ابن نُويره را به قتل رساند در حالى كه ما نماز خواندن او را ديديم. او با بى شرمى به ناموس ابن نُويره تجاوز كرد.
  وقتى خليفه اين سخن را مى شنود به فكر فرو مى رود، آيا او مى تواند به ابوقَتاده بگويد كه من خودم به او دستور اين كار را داده ام؟ هرگز! اين طورى همه چيز خراب مى شود. بايد هيچ كس از اين مطلب باخبر نشود كه خليفه دستور چنين كارى را داده است. 
  مدّتى سكوت بر فضا سايه مى افكند. اكنون خليفه رو به ابوقَتاده مى كند و مى گويد:
  ـ فرمانده سپاه تو كار خطايى انجام داده است و بايد به اين موضوع رسيدگى شود، امّا تو هم خطاكار هستى و بايد مجازات شوى!
  ـ چه خطايى انجام داده ام، جناب خليفه؟
  ـ تو مگر جزء سپاه اسلام نيستى؟ 
  ـ بله. 
  ـ خوب پس اينجا چه مى كنى؟ چرا از سپاه فرار كردى؟ آيا مى دانى سزاى كسى كه از جنگ با دشمن فرار كند، چيست؟ فكر كن اگر همه سپاهيان اسلام از سپاه جدا شوند و به مدينه بيايند چه مى شود؟ بايد درس خوبى به تو بدهم كه براى تو عبرت شود.
  										* * *
  بيچاره ابوقَتاده! او خيال مى كرد كه خليفه به او پاداش خوبى خواهد داد، امّا الان بايد منتظر مجازات باشد. او نگاه خود را به پايين مى اندازد. خليفه بسيار عصبانى است، چه كسى مى تواند خشم او را خاموش كند؟
  در اين لحظه عُمَر با ابوبكر گفتگو مى كند:
  ـ جناب خليفه! حالا اين آقاى ابوقَتاده يك اشتباهى كرده است، شما اين قدر سخت نگيريد.
  ـ براى چه به او سخت نگيريم. او بدون اجازه فرمانده خود از سپاه جدا شده است. ما مى خواهيم اسلام را به ايران و روم، صادر كنيم!! آيا با اين چنين سربازانى مى خواهيم اين كار را انجام بدهيم؟ سربازانى كه با اندك چيزى با فرمانده خود درگير مى شوند و...
  ـ جناب خليفه! پس عفو و بخشش اسلامى چه مى شود؟ حالا شما اين بار ابوقَتاده را ببخش، من قول مى دهم تا هر چه سريع تر مدينه را ترك كند و به سوى سپاه خالد بازگردد. شفاعت مرا در مورد او قبول كنيد.
  ـ باشد، چون شما خيلى پيش من عزيز هستى قبول مى كنم، امّا او بايد همين الان به سوى سپاه خالد برگردد و بيش از اين در معصيت خدا نباشد. فرار از سپاه اسلام گناه بزرگى است. او بايد توبه كند و از خدا بخواهد گناه او را ببخشايد.
  										* * *
  عُمَر از جا بلند مى شود و دست ابوقَتاده را مى گيرد و همراه او به بيرون خانه خليفه مى رود. از او مى خواهد تا سريع سوار اسب بشود و به سوى سپاه حركت كند.
  به راستى چرا ابوبكر و عُمَر تأكيد زيادى داشتند كه ابوقَتاده سريع از مدينه خارج شود؟ چه رازى در اين كار بود؟
  فكر مى كنم آنها مى خواستند خبر جنايت خالد در مدينه پخش نشود، زيرا پخش اين خبر، براى حكومت آنها خوب نيست. هنوز مدّت زيادى از وفات پيامبر نگذشته است. چگونه ممكن است كه فرمانده سپاه اسلام مسلمانى را بكشد و به ناموس او تجاوز كند؟
  مردم اين شهر با خليفه بيعت كرده اند تا او از دين و شرف و ناموس آنها دفاع كند. فلسفه وجودى يك حكومت ايجاد امنيّت براى مردم است. حال چگونه ممكن است كه مأمورانِ اين حكومت، خود به ناموس مسلمانان رحم نكنند؟
  اين خبر بايد مخفى بماند تا حكومت بتواند فكرى به حال خودش بكند. بايد نشست وساعت ها فكر كرد كه چگونه مى توان اين مشكل را حل كرد.
  										* * *
  حكومت مى داند كه دير يا زود اين خبر به مدينه خواهد رسيد و آن وقت موج خشم مسلمانان را در پى خواهد داشت. براى مديريّت اين خشم چه بايد كرد.
  ابوبكر و عُمَر كنار هم نشسته اند و مشغول گفتگو هستند:
  ـ اين خالد عجب آدم ديوانه اى است. قرار نبود اين كارها را بكند. آخر يك نفر نبود به او بگويد از ميان آن همه دخترى كه در قبيله ابن نُويره بود يكى را انتخاب مى كردى و با او عروسى مى كردى و صيغه عقد مى خواندى، بعداً هر غلطى مى خواستى مى كردى! 
  ـ راست مى گويى. او اين قدر فكر نكرد كه تجاوز به زنى كه شوهر او به تازگى كشته شده است براى ما چه درد سر بزرگى درست مى كند.
  ـ حالا كارى است كه شده; بايد فكرى بكنيم. وقتى مردم از كار خالد باخبر بشوند شورش خواهند كرد. موج نارضايتى، همه جا را فرا خواهد گرفت.
  ـ آرى. به خدا نمى دانم چه خاكى بايد بر سر خودمان بريزيم؟
  ـ بايد فكر كنم. حتماً راه حلّى پيدا مى شود.
  										* * *
  صداى اذان مى آيد. مردم كم كم به سوى مسجد مى روند. عدّه اى از مردم در مورد ابوقَتاده سخن مى گويند. ما خودمان ديديم كه او در حالى كه بسيار عصبانى بود نزد خليفه آمد و بعد از مدّتى با عجله مدينه را ترك گفت. گمان مى كنم كه اتّفاقى افتاده است.
  خليفه وارد مسجد مى شود، همه از جا بلند مى شوند و براى احترام او دست به سينه مى گيرند. 
  همه تعجّب مى كنند، چرا رنگ خليفه زرد شده است. آنها با خود مى گويند: نكند خداى ناكرده جناب خليفه بيمار باشد! خدايا! تو خودت نگهدار او باش! امروز حفظ اسلام به وجود خليفه وابسته است. 
  نگاه كن! خليفه سمت محراب پيامبر مى رود تا نماز را شروع كند.
  به راستى كه دنيا چقدر عجيب است، روزى در اين محراب بهترين بنده خدا به نماز مى ايستاد، كسى كه سينه اش درياى مهربانى بود، و امروز هم كسى اينجا به نماز مى ايستد كه دستش به خون مسلمانى پاك همچون ابن نُويره آغشته است، امّا اين مردم خبر ندارند، آنها دست خليفه را مى بوسند، براى تبرّك دست به عبايش مى كشند و خيلى چيزها را نمى دانند.
  اى ابوبكر! در نماز چه مى خوانى؟ در اين محراب چه مى كنى؟ آيا رياست چند روزه دنيا ارزش آن را داشت كه خون ابن نُويره را به زمين بريزى؟ 
  اما اين اوّلين كار تو نبود، تو فاطمه(س)، دخترِ پيامبر را به خاك و خون نشاندى و درِ خانه اش را آتش زدى و على(ع) را خانه نشين كردى.
  تو مى توانى مردم را فريب بدهى امّا خاطر جمع باش هرگز نمى توانى تاريخ را فريب بدهى! هرگز!
  										* * *
  شب شده است، خواب به چشم عُمَر نمى رود. او دارد فكر مى كند تا راه حلى براى نجات حكومت پيدا كند. او از اتاق بيرون آمده است و قدم مى زند. 
  ساعتى مى گذرد. فكرى به ذهن او مى رسد: براى اين كه بتوانيم خشم مردم را مديريت كنيم بايد خودِ من، زودتر از همه مردم به جمع معترضان بپيوندم. 
  من بايد قبل از همه، فرياد اعتراض خود را بلند كنم. اين گونه مى توانم خشم مردم را مديريت كنم و حكومت را نجات بدهم.
  										* * *
  بعد از نماز صبح، عُمَر به خانه خليفه مى رود تا او را در جريان طرح خود قرار بدهد.
  ـ ما بايد هر چه سريع تر سپاه خالد را به مدينه باز گردانيم.
  ـ براى چه؟
  ـ با اين كارى كه خالد كرده است ممكن است در خود سپاه هم افراد ناراضى پيدا شوند. آن وقت ديگر اين سپاه نمى تواند پيروز ميدان ها باشد.
  ـ خوب، وقتى سپاه به مدينه آمد همه مردم از كار خالد باخبر خواهند شد و اعتراض خواهند كرد. آن وقت من چه كنم؟
  ـ رفيق! تا مرا دارى غصّه نخور! يك فكر بكرى دارم.
  ـ چه فكرى؟
  ـ همه مردم مرا به عنوان قاضى بزرگ اين حكومت مى شناسند. من به كار خالد اعتراض مى كنم و خواستار سنگسار او مى شوم. وقتى مردم ببينند من مى خواهم او را به جرم زنا، سنگسار كنم مى گويند: «عجب حكومت خوبى! اين حكومت مى خواهد فرمانده سپاه را سنگسار كند».
  ـ يعنى ما خالد را سنگسار كنيم؟ اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟ ما بدون شمشير او نمى توانيم حكومت كنيم. اين شمشير خالد بود كه توانست مخالفان ما را خانه نشين كند. فقط او بود كه جرأت پيدا كرد به روى فاطمه دختر پيامبر شمشير بكشد. كشتن خالد، پايه هاى حكومت ما را سست مى كند.
  ـ جناب خليفه! من كى گفتم او را سنگسار كنيم؟ منظور من اين است كه من به عنوان قاضى حكومت، سر وصدا مى كنم، فرياد اعتراض سر مى دهم. امّا شما سرانجام به بهانه اى او را مى بخشيد.
  ـ به چه بهانه اى؟ 
  ـ فكر آنجا را هم كرده ام. تو يك نامه اى به خالد بنويس تا سريع، سپاه را به سوى مدينه حركت دهد و از رفتن به جاى ديگر صرف نظر كند. مدّتى طول مى كشد تا او به اينجا برسد، من در اين مدّت همه چيز را آماده مى كنم.
  ـ مگر قرار نبود خالد به جنگ مُسَيلمه كذّاب; آن پيامبر دروغگو برود؟ 
  ـ وقتى آب ها از آسياب افتاد حساب آن دروغگو را مى رسيم. عجله نكن! مُسَيلمه كذّاب براى حكومت ما خطر بسيار بزرگى نيست!
  ـ چشم. سريع دستور مى دهم خالد برگردد.
  										* * *
  آنجا را نگاه كن! عُمَر را ببين كه با سكّه هاى طلا به سوى خانه ابوهُريره مى رود تا با او سخن بگويد:
  ـ جناب ابوهُريره! تو يكى از بهترين ياران پيامبر هستى. متأسّفانه مردم زياد شما را تحويل نمى گيرند. امّا حكومت اسلامى ارزش افرادى مثل شما را خوب مى داند.
  ـ خواهش مى كنم. 
  ـ خليفه مرا فرستاده است تا اين سكّه هاى طلا را خدمت شما تقديم كنم.
  ـ من لايق اين محبّت هاى شما نيستم.
  ـ اختيار داريد. اصلاً هدف اين حكومت اين است كه فضايى را ايجاد كند تا افرادى مثل شما بتوانند پيام هاى آسمانى را براى مردم بيان كنند. ما به كمك شما، براى هدايت اين مردم نيازمند هستيم. خودت مى دانى كه ما نبايد بگذاريم مردم از اسلام دور بشوند.
  ـ من آماده ام تا هر كارى كه بتوانم در اين زمينه انجام بدهم.
  										* * *
  بعد از رفتن عُمَر ابوهُريره به سوى سكّه هاى طلا مى رود. او باور نمى كند كه همه اين سكّه ها براى او باشد. او با اين سكّه ها مى تواند خانه خيلى خوبى بخرد و اسب زيبايى تهيّه كند و...
  سلام بر روزگار خوشى! 
  خداحافظ اى روزهاى سختى!
  من نمى دانستم حضرت خليفه اين قدر مهربان هستند و نسبت به اهل حديث، محبّت زيادى دارند. ان شاء الله سال هاى سال، حضرت خليفه زنده باشند و بدخواهانش نابود گردند.
  										* * *
  يك روز مى گذرد. عُمَر به سراغ ابوهُريره مى رود و به او خبر مى دهد كه خليفه مى خواهد تو را به صورت خصوصى ببيند. ابوهُريره خوشحال مى شود و همراه عُمَر به سوى خانه خليفه مى رود. وقتى نزد خليفه مى رسند ابوهُريره تا كمر در مقابل خليفه خم مى شود و دست او را مى بوسد.
  بعد از لحظاتى، ابوبكر رو به عُمَر مى كند و مى گويد: «هديه ما را به ابوهُريره بدهيد. اميدوارم كه ايشان اين هديه را از ما قبول كند».
  عُمَر از جا بلند مى شود وكيسه هايى پر از سكّه هاى طلا را روى دست ابوهُريره مى گذارد. ابوهُريره نمى تواند باور كند كه خليفه اين همه سكّه طلا را به او هديه بدهد. او نمى داند چه بگويد و چه كند.
  در اين هنگام ابوبكر رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ جناب ابوهُريره! شما كه نبايد براى خرج زندگى خود، مثل بقيّه مردم كار كنيد. ما بايد همه امكانات رفاهى را براى شما آماده كنيم تا شما كار تبليغ اسلام و نشر آن را انجام بدهيد.
  ـ خيلى ممنون از محبّت هاى شما.
  ـ امّا يك مسأله اى هست كه قدرى ذهن ما را مشغول كرده است. شما خالد را كه مى شناسى؟
  ـ بله. او فرمانده سپاه اسلام است.
  ـ حتماً خبر دارى كه ما او را به مأموريّت مهمّى فرستاده ايم. او اين مأموريّت خود را به خوبى انجام داده است. 
  ـ آرى. 
  ـ من سخنان زيادى از پيامبر شنيدم كه از خالد تعريف مى كرد، امّا الان به ياد ندارم. من پير شده ام و حافظه ام ضعيف شده است. كاش يكى از آن احاديث را به خاطر داشتم تا روزى كه آن فرمانده بزرگ وارد مدينه مى شود از او تجليل كنم. بالاى منبر پيامبر بروم و آن حديث را براى مردم بخوانم.
  ـ حديثى از پيامبر در مورد خوبى هاى خالد؟
  ـ آرى.
  ـ اگر تو يك حديث در مورد خالد براى من بگويى، من آن را نقل مى كنم، اين هم براى تو خوب است و هم براى ما. تو مشهور مى شوى چون ما، حديثى كه تو آن را نقل كرده اى در بالاى منبر پيامبر مى خوانيم. در ضمن ما زحمت تو را فراموش نمى كنيم. تو بايد بنشينى فكر كنى تا حديثى را به ياد بياورى!
  ـ من تلاش خودم را مى كنم. تا فردا به من فرصت بدهيد، حديث خوبى را براى شما به ياد خواهم آورد.
  										* * *
  شب از نيمه گذشته است و تو هنوز دارى فكر مى كنى. مى خواهى چه كنى اى ابوهُريره!
  خودت هم خوب مى دانى كه هيچ حديثى از پيامبر در مدح و تمجيد خالد باشد، وجود ندارد.
  تو خالد را خوب مى شناسى؟ او كسى است كه در جنگ احد، يكى از فرماندهان سپاه كفر بود. آيا فراموش كرده اى كه وقتى مسلمانان در مرحله اوّل جنگ اُحُد پيروز شدند، خالد بار ديگر سپاه كفر را دور خود جمع كرد و از پشت سر به مسلمانان هجوم برد و باعث شهادت حمزه، عموى پيامبر شد؟
  يادت هست كه در سال هاى آخر زندگى پيامبر، خالد مسلمان شد و همراه گروهى به مأموريّت رفت، امّا او كارى كرد كه دل پيامبر خيلى به درد آمد. پيامبر وقتى بالاى منبر بود رو به آسمان كرد و سه بار چنين گفت: «بار خدايا! من از آنچه خالد انجام داده است بيزار هستم».
  ابوهُريره! آيا با چشم خود نديدى كه چگونه خالد بعد از وفات پيامبر، به خانه فاطمه(س) هجوم برد و شمشير به روى او كشيد؟
  تو به دنبال چه هستى؟
  										* * *
  عاقبت جوينده يابنده بود. يافتم، پاسخ خود را يافتم. حديثى را به ياد آوردم. (لطفاً شما بخوانيد: حديثى را ساختم).
  روزى را به ياد مى آورم كه پيامبر رو به خالد كرد و فرمود: «خالد بنده خوب خداست، خالد شمشير خداست».
  اى ابوهُريره! اين حديث را تو در كجا از پيامبر شنيدى؟ 
  يك روز با پيامبر به مسافرت رفته بوديم. در ميانه راه براى استراحت اتراق كرده بوديم. من و پيامبر داشتيم مردم را تماشا مى كرديم. هر كس كه از مقابل ما عبور مى كرد پيامبر به من مى گفت: ابوهُريره! او كيست؟ من هم آن شخص را معرفى مى كردم. 
  در اين ميان خالد از مقابل ما عبور كرد، پيامبر سؤال كرد اين كه بود كه از اينجا گذشت؟ من گفتم: او خالد بود. پيامبر فرمود: «خالد بنده خوب خداست، او شمشير خداست».
  										* * *
  افسوس كه براى رسيدن به مال دنيا خودت را فروختى. تو به دروغ حديثى را به پيامبر نسبت دادى. فردا مردم اين شهر سخن تو را باور خواهند كرد. آنها نمى دانند كه تو دروغ مى گويى. دستگاه تبليغات حكومت، اين حديث را آن قدر تكرار خواهد كرد كه مردم باور كنند خالد شمشير خداست!
  تو خبر ندارى كه خالد چه كرده است. او مسلمانى را كشته است و به ناموس او تجاوز كرده است. تو اكنون در مقام او، حديث مى سازى!
  اما بدان كه خودت را ارزان فروختى، اگر همه دنيا را هم به تو مى دادند، باز هم در اين معامله ضرر كرده بودى، تو با چند كيسه طلا خودت را فروختى و آتش را براى خود خريدى.
  آيا به ياد دارى سخن پيامبر را كه فرمود: «هر كس حديث دروغى را به من نسبت بدهد خدا او را به آتش دوزخ گرفتار سازد».
  										* * *
  اين ابوبكر است براى مردم سخن مى گويد: اى مردم! بدانيد كه خالد شمشير خداست!
  تمام دستگاه تبليغاتى حكومت، اين سخن را مى گيرند و شعار خود مى كنند. يك وقت مى بينى كه همه مردم دارند اين حديث را تكرار مى كنند. راست مى گويند كه خيلى از مردم بر دين حاكمان خود هستند، هر حرفى را كه حكومت بزند آنها هم آن را باور مى كنند.
  خالد چه بنده مؤمن و خوبى است. او شمشير خداست! شمشير خدا را بايد احترام نمود، زيرا او موجودى مقّدس و آسمانى است.
  سپاه خالد در نزديكى هاى مدينه است. طورى برنامه ريزى شده است كه روز جمعه، نزديك ظهر خالد به مدينه برسد و مستقيم به مسجد بيايد.
  البته به او خبر داده اند كه ماجرا چيست و قرار است چه اتّفاقى بيفتد تا او آمادگى لازم را داشته باشد. او خود را براى خشم طوفانى عُمَر آماده كرده است.


title: من تو را سنگسار مى كنم
text:
    من تو را سنگسار مى كنم


  مردم در مسجد براى خواندن نماز جمعه جمع شده اند. جناب خليفه هم امروز زودتر به مسجد آمده و كنار محراب نشسته است.
  نزديك اذان ظهر مى شود و بايد نماز جمعه شروع بشود. در اين ميان من به دنبال عُمَر مى گردم. او معمولاً در بالاى مسجد و كنار خليفه بود امّا امروز جايش خالى است.
  آنجا را نگاه كن! او كنار درِ ورودى مسجد ايستاده است.
  ناگهان هياهويى مى شود: سپاه اسلام با پيروزى بازگشته است.
  آنجا را نگاه كن! خالد در حالى كه عمامه اى بر سر دارد وارد مسجد مى شود. او سه تير بر عمامه خود وصل كرده است.
  مردم به احترام خالد از جا برمى خيزند، خالد مى خواهد به سمت بالاى مسجد برود تا خليفه را ببيند كه ناگهان فريادى به گوشش مى رسد: «اى خالد! با تو هستم!».
  خالد برمى گردد عُمَر را مى بيند كه با خشم به سوى او مى آيد. عُمَر دست مى برد و تيرهايى كه به عمامه خالد وصل شده است را بيرون مى كشد و آنها را با عصبانيّت مى شكند ومى گويد: «اى خالد! مسلمانى را كشتى و به ناموس او تجاوز كردى! به خدا قسم من تو را سنگسار مى كنم».
  ترس تمام وجود خالد را فرا مى گيرد. او هيچ نمى گويد. عُمَر، قاضى اين حكومت است، او حكم به سنگسار كردن خالد نموده است، ديگر چه كار براى خالد مى توان كرد.
  همه مردم نگاه مى كنند. آنها كم كم مى فهمند كه خالد چه كار زشتى انجام داده است. همه آنها به عُمَر آفرين مى گويند و با خود مى گويند: واقعاً چه قاضى خوبى داريم! ما بايد به خود بباليم كه در اين حكومت زندگى مى كنيم. گناهى از فرمانده سپاه، سر زده است و عُمَر مى خواهد او را سنگسار كند.
  نگاه كن! 
  عُمَر يقه لباس خالد را مى گيرد و او را روى زمين مى كشد و فرياد مى زند: اى دشمن خدا! به خدا قسم اگر روزى خليفه بشوم گردن تو را مى زنم!
  عُمَر، خالد را نزد خليفه مى برد و مى گويد: اى خليفه! اين خالد است كه ابن نُويره را كشته و به ناموس او تجاوز كرده است. در مورد او چه حكم مى كنى؟
  										* * *
  مسجد سراسر سكوت است. ديگر هيچ كس اعتراضى نمى كند. اصلاً آنها به چه چيزى اعتراض كنند؟ آنها مى خواستند بگويند كه چرا خالد مسلمانى را كشته است، خوب اين حرف را عُمَر مى زند. عُمَر مى خواهد او را سنگسار كند. ديگر براى چه فرياد اعتراض كسى بلند بشود؟
  به راستى كه بايد بزرگ ترين مدالِ مديريّت بحران را به عُمَر داد. او چقدر خوب توانست اعتراض مردم را سامان دهى كند، به گونه اى كه ديگر هيچ كس انگيزه اى براى مخالفت با حكومت را ندارد.
  آفرين بر اين هوش و زيركى! 
  عُمَر امروز انگيزه اعتراض را از مردم گرفت، اگر اين سياست او نبود، موجى از اعتراض سرتاسر مدينه را فرا مى گرفت.
  										* * *
  اكنون عُمَر به مقابل خليفه رسيده است. او فرياد مى زند: جناب خليفه! دستور بدهيد تا خالد را سنگسار كنيم. او مسلمانى را كشته و به ناموس او تجاوز كرده است. او زنا كار است و بايد حكم قرآن در مورد او اجرا شود.
  ابوبكر نگاهى به عُمَر مى كند و از او مى خواهد تا قدرى آرام باشد تا او بتواند در اين زمينه حكمى بكند. بار ديگر سكوت بر مسجد حكمفرما مى شود.
  ابوبكر از خالد مى خواهد تا ماجرا را شرح بدهد. خالد با ترس شروع به سخن مى كند: 
  ـ حضرت خليفه! ما به دستور شما به سوى قبيله ها حركت كرديم و همه كسانى كه از اسلام برگشته بودند را دوباره مطيع اسلام كرديم. ما مى خواستيم تا بى دينى و ارتداد را ريشه كن كنيم و تا حدودى هم در اين كار موفّق بوديم. ما كه براى دنيا و خوش گذرانى به جنگ نرفتيم. اگر ما مى خواستيم خوش گذرانى كنيم خوب در مدينه مى مانديم.
  ـ خدا به شما جزاى خير بدهد. هيچ كس در اخلاص شما شكى ندارد. شما خدمات زيادى براى اسلام و مسلمين انجام داده ايد و خدا هم به شما پاداش بزرگى خواهد داد. خوب، بگو بدانم جريان كشتن ابن نُويره چيست؟ او چگونه كشته شد؟
  ـ من خيال مى كردم كه او مرتّد و بى دين شده است و به همين خاطر او را به قتل رساندم. امّا گويا من در تشخيص خود اشتباه كردم. به خدا قسم من خيال مى كردم او بى دين شده است، براى همين دستور دادم تا او را به قتل برسانند. من هرگز باور نمى كردم كه او مسلمان است. آخر چگونه ممكن است من يك مسلمان را به قتل برسانم؟
  ـ يعنى تو آن وقتى كه دستور قتل ابن نُويره را دادى به اين باور بودى كه او مرتّد و بى دين است؟ 
  ـ آرى. متأسّفانه تشخيص من اشتباه بود. 
  ـ خيلى خوب. اين يك قتل غير عمد است، همه مى دانند كه در قتل غيرعمد، هيچ وقت قاتل قصاص نمى شود، بلكه ديه و خون بها به اقوام مقتول پرداخت مى شود. من از بيت المال خون بهاى ابن نُويره را مى پردازم.
  										* * *
  در اين هنگام عُمَر رو به خليفه مى كند و مى گويد: 
  ـ جناب خليفه! خالد به ناموس ابن نُويره هم تجاوز كرده است، بايد سنگسار شود.
  ـ اى عُمَر! خالد اجتهاد كرده است و به اين نتيجه رسيده است كه ابن نُويره مرتّد و بى دين شده است، براى همين بعد از مرگ ابن نُويره، با همسرش ازدواج كرده است. البته اجتهاد خالد، اشتباه وخطا بوده است ولى به هر حال، اين خطاى او، قابل بخشش است. 
  ـ جناب خليفه! پس حداقل او را از مقام فرماندهى سپاه اسلام بركنار كنيد.
  ـ اى عُمَر! مگر نشنيده اى كه پيامبر فرمود: «خالد شمشير خداست»، من چگونه او را از اين مقام بركنار كنم در حالى كه خداى متعال با اين شمشير، كفّار و مشركان را نابود مى كند.
  ـ حق با شماست. خالد، شمشير خداست.

  																			پايان.


title: سخن آخر
text:
    سخن آخر 


  سفر ما به پايان آمد، امّا من لازم مى بينم نكاتى را براى اطّلاع شما دوستان خوبم بنويسم:

  نكته اول
  در تاريخ مى خوانيم كه وقتى عُمَر به خلافت مى رسد دستور مى دهد تا زنان قبيله ابن نُويره (كه اُمّ تميم هم يكى از آنها بود) را آزاد كنند، زيرا عدّه اى از آن زنان را به شام برده بودند. از طرف ديگر وقتى عُمَر به خلافت مى رسد، خالد در شام بوده است، پس به احتمال قوى، خالد، اُمّ تميم را به شام برده بوده است. يعنى تا زمانى كه ابوبكر زنده بود اُمّ تميم در نزد خالد بوده است. در تاريخ ذكر شده است كه عدّه اى از اين زنان، در موقع بازگشت از شام، حامله بوده اند.
  براى شما بيان كردم كه ابوبكر اعتقاد داشت: «خالد اجتهاد كرده است و در اين اجتهاد اشتباه نموده است و او را نبايد مجازات كرد». اگر ما اين سخن را قبول كنيم، خالد نبايد سنگسار بشود، امّا به هر حال، بايد اُمّ تميم از دست خالد آزاد مى شد. زيرا وقتى مردى با زنى كه در عِدّه وفات است ازدواج كند، آن زن و مرد براى هميشه به همديگر حرام مى شوند.
  بر فرض ما قبول كنيم كه خالد اجتهاد كرده است، امّا وقتى به اشتباه خود پى برد، بايد دست از سر اُمّ تميم برمى داشت و او را همراه با همه زنان قبيله ابن نُويره آزاد مى كرد، نه اين كه تا چندين سال در اختيار سپاهيان خالد باشند تا آنجا كه آنها حامله بشوند.

  نكته دوم
  يكى از علماى اهل سنّت به نام «على بن محمّد قوشجى» وقتى مى بيند كه اين جريان، آبرويى براى حكومت خلفا نمى گذارد ادّعايى عجيب كرده است. ادّعاى او اين است: «همسر ابن نُويره، مطلّقه بوده است و زمان عدّه طلاق را هم پشت سر گذاشته بوده است».
  معناى سخن او اين است كه چندين ماه قبل از اين كه خالد به قبيله ابن نُويره حمله كند، ابن نُويره اُمّ تميم را طلاق داده است.
  اكنون خوب است چند سؤال از او بپرسيم:
  شما در قرن نهم زندگى مى كردى چگونه شد كه اين سخن را هيچ كس قبل از شما نگفته است؟
  در كتاب هاى تاريخى ذكر شده است كه عُمَر به خالد گفت: من تو را سنگسار مى كنم! 
  معلوم مى شود كه عُمَر چيزى را كه تو بعد از حدود 868 سال فهميدى، عُمَر نفهميده بود؟ جالب اين است كه خود خالد هم يادش نبود به عُمَر بگويد: من با زنى كه مطلّقه بوده است ازدواج كرده ام! 
  كاش اين آقاى قوشجى آن روز در مدينه حاضر بود و اين سخن را به خالد يادآورى مى كرد. واقعاً جاى تأسّف دارد كه خالد اين قدر كم حافظه باشد و يادش برود كه با زنى مطلّقه ازدواج كرده است!!
  عجيب اين كه عُمَر هم اين قدر از تاريخ زمان خودش بى اطّلاع بوده است و اين جريان را نمى دانسته است!

  نكته سوم
  در مورد چگونگى كشته شدن ابن نُويره مطلب ديگرى هم ذكر شده است كه من در صحّت آن ترديد دارم. ابتدا اين مطلب را براى شما ذكر مى كنم بعداً اشكال خود را براى شما بيان خواهم كرد: «خالد فرمان داد تا ابن نُويره و يارانش را زندانى كنند و آن شب هوا بسيار سرد بود به گونه اى كه هيچ كس نمى توانست سرماى آن را تحمّل كند. خالد كسى را مأمور كرد تا فرياد بر آورد: اَدفِئُوا اُسَراءَكُم: اين سخن در گويش زبان مدينه، به اين معنا است: «اسيران خود را گرم كنيد، ولى در گويش قبيله كنانه، به معناى ديگرى است. اين جمله در آن گويش چنين معنا مى دهد: «اسيران خود را به قتل برسانيد. سپاهيان خيال كردند كه خالد دستور كشتن ابن نُويره و ياران او را داده است، ولى قطعاً منظور خالد چنين چيزى نبود. به هر حال سپاهيان، تمام اسيران را به قتل رساندند. وقتى خالد فرياد و فغان و شيون و زارى شنيد از خيمه خود بيرون آمد و ديد كه همه اسيران كشته شده اند».
  اگر اين مطلب صحيح باشد، چطور شده است كه اهل مدينه اى كه در سپاه بودند، در مقابل كسانى كه ابن نُويره را كشتند، سكوت كردند؟ چرا هيچ كس مانع آنها نشد كه شما اشتباه متوجّه شديد. منظور فرمانده، كشتن اسيران نيست.
  چگونه شد كه وقتى عُمَر به خالد اعتراض كرد كه تو مسلمانى را به قتل رساندى، خود خالد براى دفاع از خود چنين مطلبى را بيان نكرد؟ او مى توانست به راحتى با بيان اين مطلب، از خود دفاع كند.
  بر فرض كه اين مطلب درست باشد و خالد بى گناه باشد، چطور شد كه خالد بعد از قتل ابن نُويره، به همسر او تجاوز كرد؟ 
  اگر واقعاً خالد نمى خواست ابن نُويره كشته شود بايد دستور مى داد تا هيچ تعرّضى به زنان مسلمان اين قبيله صورت نگيرد. پس چرا خودش آن جنايت بزرگ را انجام داد و به ناموس ابن نُويره، تجاوز كرد؟

  نكته چهارم
  اگر يادت باشد در مقدمه كتاب، در مورد آن وهابى كه مرا در قبرستان بقيع كتك زد سخن گفتم. حالا اجازه بده كمى با او هم سخن بگويم: 
  برادر وهابى! قبل از اين كه اين كتاب را بنويسم خيلى از دست تو ناراحت بودم، امّا نمى دانم چه شد كه وقتى به اينجا رسيدم، احساس كردم كه من بايد از تو تشكّر هم بكنم.
  حتماً تعجّب مى كنى! اگر تو آن روز با من آن گونه رفتار نمى كردى، امروز اين كتاب هم نبود! 
  تو نگذاشتى تا من حرف خود را بزنم، خوب، من هم ناچار شدم قلم در دست بگيرم و بنويسم. اين كه خيلى بهتر شد. آن روز يك جمع پنجاه نفرى با اين حقيقت آشنا مى شدند، امّا امروز خيلى از جوانان شيعه مى توانند اين كتاب را بخوانند.
  من واقعاً از تو ممنون هستم. اين را هم بدان كه من براى سفر آخرت خودم چيزى آماده نكرده ام، ولى باور دارم كه كتك هايى كه تو به من زدى، در روز قيامت به درد من خواهد خورد. تو آن روز مرا به خاطر چه چيزى كتك زدى؟
  تو با من كينه شخصى نداشتى! مرا زدى، زيرا من مى خواستم مانع فريب خوردن جوانان شيعه شوم، چون مى خواستم از ولايت مولايم على(ع) دفاع كنم، تو مرا مى زدى، امّا نمى دانستى كه چه چيز ارزشمندى به من مى دهى...

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب مهاجر بهشت 
  موضوع: ماجراى روزهاى آخر زندگى پيامبر
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.

   


title: مقدمه
text:
    مقدمه

   
  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  نمى دانم آيا در فصل پاييز به برگ زرد درختان خيره شده اى؟ 
  همه جا رنگ زرد به خود مى گيرد و دشت، سراسر بوى رفتن مى دهد.
  من هم در اين كتاب مى خواهم روزهاى پاييزى زندگانى پيامبر را برايت به تصوير كشم.
  آيا مى دانيد كه آن روزهاى پاييز مدينه، بر پيامبر چه سخت گذشت؟
  آيا مى دانيد اوج مظلوميّت و غربت آن حضرت چقدر بود؟
  بياييد با هم گوشه اى از حوادث روزهاى ماه صفر سال يازدهم هجرى را پيگيرى كنيم.
  شايد تو هم مثل من اشكت جارى شود و اين احساس را پيدا كنى كه چرا بهترين مخلوق خدا در ميان جاهلان گرفتار شده بود.
  من دليل سخنان خود را در پى نوشت هايى كه برايتان ذكر كرده ام، آورده ام.
  اين كتاب را به قهرمان اين داستان اهدا مى كنم; به آن اميد كه روز قيامت شفاعتش، نصيب خوانندگان اين كتاب گردد.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										آبان 1387


title: كينه بزرگى به دل دارم
text:
    كينه بزرگى به دل دارم


  آيا مرا مى شناسى؟
  نام من زينب است، من يهودى هستم، شما هيچ كس را پيدا نمى كنيد كه مانند من كينه محمّد، پيامبر اسلام را بر دل داشته باشد.
  شايد تعجّب كنى.
  آخر مگر نمى دانى كه عزيزان من به دست او كشته شده اند؟
  شوهرم، برادرم، عمويم.
  آيا اين كافى نيست كه من به فكر انتقام باشم.
  آرى، من مى خواهم انتقامِ خون عزيزانم را از محمّد بگيرم.
  من نقشه اى در سر دارم، نقشه اى براى كشتن محمّد.
  من قسم خورده ام تا او را نكشم آرام نگيرم، من هر طور شده، او را مى كشم.
  الان حدود دو سال از كشته شدن عزيزانم در جنگ خيبر مى گذرد، تو نمى دانى در اين مدّت، من چقدر گريه كرده ام، چقدر سختى كشيده ام.
  آيا مى خواهى همراه من به سر قبر عزيزانم بيايى؟
  آن قبر كه مى بينى، قبر برادرم مَرحَب است.
  همان كه پهلوان يهود بود و مايه افتخار خاندان ما.
  اى برادر!
  مطمئن باش كه من انتقام خون تو را از محمّد مى گيرم.
  من تا انتقام تو را نگيرم لباس عزا را از تن خود بيرون نمى آورم.
  به همين زودى به سوى مدينه سفر مى كنم.
  كارى مى كنم كه همه مسلمانان به عزايش بنشينند.
  خواننده محترم!
  حتماً مى خواهى بدانى چرا محمّد عزيزان مرا كشت؟ 
  ما از يهوديانى هستيم كه در خيبر زندگى مى كرديم و زندگى خوبى داشتيم.
  نمى دانم چه شد كه بزرگان ما در جلسه اى دور هم جمع شدند و تصميم گرفتند كه به مدينه حمله كنند، امّا محمّد از تصميم ما باخبر شد و با سپاه خود به سوى ما آمد.
  ما ناگهان خود را در محاصره نيروهاى اسلام ديديم.
  تمام اهل خيبر اميدشان به برادرم بود، آرى، برادر من، مَرحَب، تنها كسى بود كه مى توانست مايه نجات يهوديان خيبر بشود.
  سپاه محمّد به سوى قلعه ما آمدند امّا چون برق شمشير برادرم را ديدند همه فرار كردند.
  آرى، دو بار سپاه محمّد مجبور به عقب نشينى شد و برادرم همچون شيرى كنار قلعه نگهبانى مى داد.
  آفرين بر برادر قهرمانم كه خاندان ما را سرافراز كرد.
  سه روز از محاصره قلعه خيبر گذشت و محمّد تصميم گرفت تا على را به جنگ برادرم مَرحَب بفرستد.
  محمّد، على را طلبيد و او را روانه جنگ با برادرم كرد.
  صداى على در فضاى ميدان طنين افكند: «من آن كسى هستم كه مادرم مرا حيدر نام نهاد».
  و برادرم به جنگ او رفت و چه بگويم، او برادرم را با يك ضربت شمشير خود به زمين افكند، على، برادرم را كشت و بعد از آن به لشكر ما حمله برد و جنگ سختى آغاز شد.
  در اين جنگ شوهر عزيزم و عمويم نيز كشته شدند و قلعه خيبر به دست نيروهاى اسلام فتح شد.
  آرى، اكنون از آن جريان دو سال مى گذرد و من هر لحظه به انتقام مى انديشم.
  آرى، اين محمّد بود كه باعث كشته شدن عزيزان من شد، من بايد هر طور شده خود را به مدينه برسانم و نقشه خود را عملى كنم.
  من براى گرفتن انتقام به شهر محمّد مى روم.


title: هديه اى براى شما آورده ام
text:
    هديه اى براى شما آورده ام 


  زينب، اين زن يهودى به سوى مدينه مى آيد، او همراه خود سمّ بسيار خطرناكى را مى آورد، او مى خواهد پيامبر را مسموم نمايد.
  زينب وارد شهر مدينه مى شود و لباسى همانند زنان مسلمان به تن مى كند.
  او مى خواهد بداند پيامبر به چه غذايى بيشتر علاقه دارد، به هر كس كه مى رسد اين سؤال را مى پرسد: «من مى خواهم گوسفند بريانى به پيامبر هديه كنم، آيا شما مى دانيد آن حضرت به چه گوشتى علاقه دارد؟».
  هيچ كس از نقشه شومى كه اين زن يهودى كشيده است خبر ندارد.
  مردم خيال مى كنند كه او از روى محبّت مى خواهد پيامبر را مهمان كند.
  خيلى ها به او مى گويند كه پيامبر به گوشت بازوى گوسفند، علاقه دارد.
  زينبِ يهودى خوشحال مى شود و به سوى خانه اى كه در آن منزل كرده است، مى رود.
  او گوسفند چاقى را خريدارى مى كند و سر آن را بريده و گوشت آن را با آتش هيزم بريان مى كند.
  به به، عجب بوى كبابى مى آيد!
  اكنون، او از جاى خود بلند مى شود و به داخل اتاق مى رود و سمّى را كه همراه خود آورده است برمى دارد و دو بازوى گوسفند را به آن سمّ آغشته مى كند.
  نگاه كن!
  او اين گوسفند بريان شده را به سوى خانه پيامبر مى برد.
  پيامبر نماز مغرب را خوانده و با گروهى از ياران خود از مسجد خارج مى شوند.
  زينبِ يهودى نزديك مى رود و چنين مى گويد «اى رسول خدا! آيا مى شود اين هديه ناقابل مرا بپذيريد؟».
  او مى داند كه پيامبر هديه را قبول مى كند.
  بعضى از ياران پيامبر كه تا به حال گوسفند بريان شده را در خواب هم نديده بودند با خود مى گويند: «كاش، پيامبر اين هديه را قبول كند تا ما هم شكمى از عزا درآوريم».
  هيچ كس از نقشه شوم اين زن خبر ندارد.
  پيامبر هديه را قبول مى كند و ياران خود را به ناهار دعوت مى كند.
  همه، دور سفره مى نشينند، يكى از ياران پيامبر (كه نامش بِشْر است) دست مى برد و گوشت بازوى گوسفند را جدا مى كند و آن را مقابل پيامبر مى گذارد.
  پيامبر مقدارى از آن را برمى دارد و بقيّه را برمى گرداند.
  بِشْر نيز مشغول خوردن گوشت بازوى گوسفند مى شود.
  همه مشغول خوردن غذا هستند، پيامبر هم لقمه اى از غذا مى گيرد.


title: توطئه آشكار مى شود
text:
    توطئه آشكار مى شود


  ساعتى مى گذرد، خبر به پيامبر مى رسد كه بِشْر بيمار شده است، رنگ او زرد شده و دچار تب شديد شده است.
  خدايا، چه اتّفاقى رخ داده است؟
  براى او پزشك مى آورند و معلوم مى شود كه او غذاى مسموم خورده است.
  بعد از ساعتى بِشْر از دنيا مى رود.
  آرى، گويا او همان قسمتى از گوشت بازو را خورده كه بيش از همه مسموم بوده است.
  اكنون همه ياران پيامبر نگران جان او هستند، به راستى چه خواهد شد؟
  پيامبر دستور مى دهد هر كس كه از آن گوسفند بريان خورده است حجامت نمايد، خود پيامبر هم حجامت مى كند.
  حتماً مى گويى حجامت چيست؟
  در طبّ قديم، پزشكان براى خارج كردن سموم از بدن، به پوست ناحيه خاصّى از كمر، تيغ مى زدند تا مقدارى خون از بدن خارج شود.
  امّا با اين وجود، روز به روز، حالِ پيامبر بدتر مى شود.
  همه نگران هستند. آيا پيامبر خواهد توانست رسالت خود را به پايان برساند؟
  هنوز آيه هاى قرآن كامل نشده است، هنوز دين اسلام كامل نشده است.
  اكنون، مسلمانان در جستجوى زينبِ يهودى هستند، دروازه هاى مدينه بسته شده است و هر رفت و آمدى كنترل مى شود.
  خوشبختانه او هنوز از مدينه خارج نشده است، او در گوشه اى از شهر مدينه مخفى شده است.
  آرى، زينبِ يهودى در مخفيگاه خود اخبار شهر را پيگيرى مى كند; او منتظر است تا هر چه زودتر خبر وفات پيامبر اسلام را بشنود.
  درست است كه پيامبر بيمار شده است، امّا خداوند او را تا تمام كردنِ وظيفه پيامبرى، حفظ خواهد نمود.
  عدّه اى به سوى مسجد پيامبر مى آيند، نگاه كن، آنها زينبِ يهودى را دستگير كرده اند.
  او را مقابل پيامبر مى آورند، پيامبر نگاهى به او مى كند.
  به راستى پيامبر با او چه خواهد كرد؟
  به نظر شما، مجازات كسى كه مى خواسته رهبر جامعه اسلامى را به قتل برساند چيست؟
  پيامبر به زينبِ يهودى مى گويد: «من از گناه تو گذشتم امّا تو يكى از ياران مرا به قتل رسانده اى، من تو را تحويل فرزندان او مى دهم تا هر تصميمى كه داشته باشند انجام بدهند».
  آرى، پيامبر از گناه اين زن مى گذرد.
  در كجاى دنيا مى توانيد چنين مهربانى و عطوفتى را ببينيد؟ 
  زينبِ يهودى، تحويل فرزندان بِشْر داده مى شود، آنها تصميم مى گيرند تا انتقام پدر را از اين زن بگيرند.
  كم كم اثر سمّ در بدن پيامبر آشكار مى شود و همين امر باعث نگرانى يارانش شده است.
  به راستى آيا پيامبر شفا پيدا خواهد كرد؟


title: وقتى دين خدا كامل مى شود
text:
    وقتى دين خدا كامل مى شود


  ماه رمضان فرا مى رسد، هر سال پيامبر، فقط دهه آخر اين ماه در مسجد اعتكاف مى كرد، امّا امسال، دهه دوم و دهه سوم را در مسجد اعتكاف مى كند.
  هنوز پيامبر احكام حج را براى مسلمانان بيان نكرده است، براى همين، آن حضرت تصميم گرفته تا به سوى مكّه سفر كند و مراسم حج ابراهيمى را انجام بدهد.
  او مى خواهد در اين سفر با سنّت هاى غلطى كه مشركين در آيين حج قرار داده اند مبارزه نمايد و حج راستين را به همه آموزش دهد.
  يكى از روزها پيامبر رو به مردم مى كند و مى فرمايد: «نمى دانم آيا سال آينده شما را خواهم ديد يا نه؟».
  آرى، سخن پيامبر بوى رفتن مى دهد.
  اكنون همه احكام اسلام از نماز، روزه، حج و زكات بيان شده اند و فقط امامت مانده است.
  در راه بازگشت از مكّه در غدير خُم، پيامبر همه مردم را جمع مى كند، وقتى كه صد و بيست هزار نفر منتظر شنيدن سخن او مى شوند چنين مى فرمايد: «اى مردم! چه زود است كه من از ميان شما بروم و دار فانى را وداع گويم». 
  همه مسلمانان شروع به گريه نمودند.
  آنگاه على(ع) را به سوى خود فرا خوانده و دست او را بلند نمود و فرمود: «هر كس من مولاى او هستم، اين على مولاى اوست».
  سپس دستور مى دهد تا خيمه اى براى على(ع) نصب كنند و مردم گروه گروه با او بيعت كنند.
  آرى، اكنون ديگر دين با ولايت على(ع) كامل شده است و اين آيه قرآن معنى پيدا كرده است: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ: امروز دين شما را براى شما كامل كردم».
  اكنون پيامبر خوشحال است كه وظيفه خود را به خوبى انجام داده است و همه دستورات و احكام اسلام را براى مردم گفته است.


title: من آماده پرواز شده ام
text:
    من آماده پرواز شده ام


  پيامبر به مدينه برمى گردد، ماه محرّم فرا مى رسد. 
  آن غذاى سمّى كه زينبِ يهودى براى پيامبر آورده بود باعث شده است كه حال پيامبر روز به روز بدتر شود.
  چند روزى است كه پيامبر در بستر بيمارى قرار گرفته است.
  امروز بيست و هشتم محرّم است، عدّه اى از ياران پيامبر به خانه ايشان آمده اند تا آن حضرت را ببينند.
  پيامبر مى خواهد ياران خود را از نظر روحى آماده كند براى همين به آنان مى فهماند كه به زودى سفر آخرت او فرا خواهد رسيد.
  همه ياران پيامبر اشك مى ريزند، آنها فكر مى كنند چگونه دورى كسى را تحمّل كنند كه براى آنها همچون پدرى مهربان بوده است.
  پيامبر رو به آنان مى كند و مى گويد: «من شما را به تقوى سفارش مى كنم و از شما مى خواهم در اين دنيا به دنبال رياست طلبى نباشيد، به راستى كه لحظه مرگِ من، بسيار نزديك است و من به زودى به ديدار خدا مى روم».
  آن مرد را مى بينى كه كنار پيامبر نشسته است؟ او عمّار پسر ياسر مى باشد، سؤالى در ذهن او نقش بسته است، او نمى داند آيا سؤال خود را بپرسد يا نه.
  سرانجام او خجالت را كنار مى گذارد و مى گويد: «اى رسول خدا، پدر و مادرم فداى شما! چه كسى شما را غسل خواهد داد و كفن خواهد نمود؟».
  پيامبر از اين سؤال او خيلى خوشحال مى شود و در جواب مى گويد: «بدانيد كه برادرم، على، پيكر مرا غسل خواهد داد و فرشتگان او را يارى خواهند نمود».
  آرى، بايد مردم بدانند كه على(ع)، در زندگانى پيامبر و حتى بعد از مرگ او، نزديكترين شخص به پيامبر است.
  پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى فرمايد: «اى على، وقتى كه مرگ من فرا برسد جسمم را غسل داده و كفن نما و در آن لحظه، فرشتگان، فوج فوج براى خواندن نماز بر من حاضر خواهند شد، جبرئيل، ميكائيل و اسرافيل خواهند آمد، تمام اهل آسمان ها بر من نماز خواهند خواند».
  آرى، امروز، پيامبر ديگر سخن از رفتن خويش به ميان مى آورد، همه فهميده اند كه پيامبر از اين بيمارى شفا نخواهد يافت.


title: پدر اين امّت كيست؟
text:
  پدر اين امّت كيست؟


  امروز، نهم ماه صفر (سال يازدهم هجرى) است و پيامبر، بلال را مى فرستد تا از على(ع) مى خواهد كه به منزل پيامبر بيايد.
  بلال به سوى خانه على(ع) مى رود و به او خبر مى دهد كه پيامبر مى خواهد او را ببيند.
  اكنون على(ع) كنار پيامبر نشسته است و پيامبر با او سخن مى گويد:
  ـ على جان! اكنون جبرئيل نزد من بود و از طرف خداوند نامه اى را براى من آورده است.
  ـ در آن نامه چه نوشته شده است؟
  ـ در اين نامه آمده است كه من تو را نزد مردم بفرستم تا پيامى را براى مردم بازگو كنى.
  ـ من آماده ام تا اين مأموريّت را انجام دهم.
  پيامبر پيام را به على(ع) مى گويد تا براى مردم بيان كند.
  بلال به همه مردم خبر مى دهد تا در مسجد جمع شوند.
  على(ع) وارد مسجد مى شود و روى پله آخر منبر مى ايستد و اين چنين مى گويد: «پيامبر مرا نزد شما فرستاده است تا اين سه پيام را براى شما بگويم: هركس اجرومزدديگران راندهد، لعنت خدابراوباد، هركس ازمولاى خوداطاعت نكند، لعنت خدابراوباد،هركس عاقّ پدرومادرش شود،لعنت خدابراوباد».
  در اين هنگام، يكى از جا برمى خيزد و رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «آيا اين پيام تفسير و شرحى هم دارد؟».
  على(ع) جواب مى دهد: «خدا و رسول خدا بر تفسير آن آگاهى بيشترى دارند».
  عدّه اى از مردم به سوى خانه پيامبر حركت مى كنند و بعد از عرض سلام، نزد آن حضرت مى نشينند.
  يكى از آنها رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا، آيا آنچه على براى ما گفت تفسيرى هم دارد؟».
  دوست خوبم! آيا مى خواهى جواب پيامبر را بشنوى؟
  پيامبر فرمود: «من على را فرستادم تا سه پيام را در ميان شما اعلام كند: پيام اوّل اين بود: هر كس اجر كسى را ندهد، لعنت خدا بر او باد»، خداوند محبّت و دوستى خاندانم را مزد رسالت من قرار داده است، پس هر كس اجر مرا ندهد و با خاندانم مهربان نباشد، لعنت خدا بر او باد. پيام دوم اين بود: هر كس از مولاى خود اطاعت نكند، لعنت خدا بر او باد، بدانيد كه هر كس من مولاى او هستم على مولاى اوست و هر كس كه از على اطاعت نكند، لعنت خدا بر او باد. پيام سوم اين بود: هر كس عاقّ پدر و مادرش شود، لعنت خدا بر او باد»، بدانيد كه من و على، پدرانِ اين امّت هستيم، هر كس كه عاقّ ما شود، لعنت خدا بر او باد».
  اكنون ديگر همه مى فهمند منظور پيامبر از آن پيام مهم چه بوده است.


title: من چگونه پيامبرى بودم؟
text:
  من چگونه پيامبرى بودم؟


  چند روزى مى گذرد، آثار بيمارى در بدن پيامبر آشكار مى شود.
  اكنون، پيامبر بلال را به حضور مى طلبد و از او مى خواهد كه به مردم خبر بدهد تا در مسجد جمع بشوند.
  خبر در شهر مى پيچد كه پيامبر مى خواهد براى مردم سخن بگويد.
  همه در مسجد جمع مى شوند.
  نگاه كن!
  پيامبر دستمالى بر سر خود بسته است و آرام آرام وارد مسجد مى شود.
  او بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «ياران من! از شما سؤالى دارم: من چگونه پيامبرى براى شما بودم؟ آيا همراه و همگام شما در صف اوّل جبهه ها جنگ نكردم؟ شما با چشم خود ديديد كه چگونه در جنگ ها چهره ام خونين مى شد. آيا به ياد داريد كه از شدّت گرسنگى، سنگ بر شكم خود مى بستم؟».
  همه يك صدا جواب مى دهند: «خدا تو را جزاى خير دهد كه براى ما زحمت بسيار كشيدى».
  پيامبر رو به آنها مى كند و مى گويد: «ياران من! به زودى من از ميان شما مى روم، اكنون از شما مى خواهم هر كس حقّى نزد من دارد برخيزد و آن را طلب كند».
  همه به گريه مى افتند، پيامبر دارد از امّت خود حلاليّت مى طلبد.
  يك نفر از ميان جمعيّت بلند مى شود و مى گويد: «اى رسول خدا، وقتى من مى خواستم ازدواج كنم وعده دادى كه به من مقدارى پول بدهى، اكنون من ازدواج كرده ام».
  پيامبر دستور مى دهد تا هر چه زودتر آن پول را به او بدهند.
  پيامبر هنوز بالاى منبر نشسته است، آيا كس ديگرى هم هست كه حقّى بر پيامبر داشته باشد؟
  در ميان جمعيّت، يك نفر را مى بينم كه در درون خود غوغايى دارد، او در فكر است چه كند، عرق سردى بر چهره او نشسته است.
  آيا او را مى شناسى؟ او عُكّاشه است.
  او سرانجام تصميم خود را مى گيرد، از جا برمى خيزد و مى گويد: «اى رسول خدا! پدر و مادرم فداى شما، وقتى از سفر طائف برمى گشتى، من از كنار شما رد مى شدم، شما سوار بر شتر بوديد و عصاى شما از دست شما افتاد و به من خورد».
  سخن مرد هنوز تمام نشده است، پيامبر رو به بلال مى كند و مى گويد: «اى بلال، به خانه دخترم فاطمه برو و عصاى مرا بگير و بيا».
  بلال از مسجد خارج مى شود امّا دست روى سر خود دارد و اشك مى ريزد، او با خود مى گويد: «چه كسى دلش طاقت مى آورد كه پيامبر را در اين حال بيمارى قصاص كند؟».
  بلال به سوى خانه حضرت فاطمه(س) مى رود و درِ خانه را مى زند.
  حضرت فاطمه(س) در را باز مى كند و بلال، عصاى پيامبر را مى طلبد.
  فاطمه مى داند كه پيامبر، اين عصاى خود را فقط در هنگام سفر همراه خود مى برد، او تعجّب مى كند رو به بلال مى كند و مى گويد:
  ـ چه شده است كه پيامبر عصاى خود را مى طلبد؟
  ـ پيامبر مى خواهد اين عصا را به عُكّاشه بدهد تا او را قصاص كند.
  بلال عصا را مى گيرد و به سوى مسجد مى رود.
  همه مردم در مسجد منتظرند، آنها با تعجّب به عُكّاشه نگاه مى كنند، بلال با عصا وارد مسجد مى شود و به سوى منبر مى رود و عصا را به پيامبر مى دهد.
  پيامبر از منبر پايين مى آيد، عُكّاشه را صدا مى زند و عصا را به دست او مى دهد و از او مى خواهد تا او را قصاص كند.
  صدايى در فضاى مسجد طنين مى اندازد: «اى عُكّاشه، من نمى توانم ببينم كه تو پيامبر را با اين عصا بزنى، بيا و به جاى زدن پيامبر، صد بار بر بدن من بزن». 
  دوست خوبم! 
  دوست آيا او را شناختى؟ او مولاى ما على(ع) است.
  عُكّاشه نگاهى به اشك چشم على(ع) مى كند و به فكر فرو مى رود، امّا سكوت او به طول مى كشد.
  پيامبر رو به او مى كند و مى گويد: «من آماده ام تا مرا قصاص كنى».
  عصا در دست عُكّاشه است، او جلو مى رود، همه مردم گريه مى كنند.
  ناگهان عُكّاشه عصا را بر روى زمين مى اندازد و مى گويد: «پدر و مادرم به فدايت، آخر من چگونه شما را قصاص كنم؟».
  آنگاه او پيامبر را مى بوسد و مى گويد: «اى رسول خدا، من از حقّ خود گذشتم به آن اميد كه در روز قيامت، خدا از گناهان من در گذرد».
  پيامبر به او نگاهى مى كند و لبخندى مى زند و سپس رو به مردم مى كند و مى گويد: «اى مردم، هر كس مى خواهد همنشين مرا در بهشت ببيند به عُكّاشه نگاه كند».
  اكنون مردم به گرد او جمع مى شوند و صورت او را مى بوسند و به او مى گويند: «خوشا به حالت كه مقامى بس بزرگ را براى خود خريدارى كردى».
  آرى، عُكّاشه در بهشت همنشين پيامبر خواهد بود.
  انگار او از همان لحظه اوّل، هم تصميم نداشت پيامبر را قصاص كند بلكه همه اينها، بهانه بود تا در دل دوست، راهى پيدا كند.


title: پيش به سوى سپاه اُسامه
text:
    پيش به سوى سپاه اُسامه 


  به پيامبر خبر مى رسد كه نيروهاى كشور روم قصد حمله به مدينه را دارند.
  براى همين، او اُسامه را به عنوان فرمانده سپاه اسلام مشخص مى كند و به او دستور مى دهد تا اردوگاه خود را در جُرْف بر پا كند و از مسلمانان مى خواهد تا به اردوگاه جُرف بپيوندند.
  اردوگاه جُرف، حدود شش كيلومتر با مدينه فاصله دارد و اُسامه در آنجا اردوگاه نظامى خود را بر پا مى كند و مسلمانان به آن اردوگاه مى روند.
  پيامبر تأكيد زيادى دارد تا سپاه اُسامه هر چه سريعتر به سوى مرزهاى روم حركت كنند.
  آرى، پيامبر مى داند كه عدّه اى رياست طلب براى تصرّف حكومت و خلافت، نقشه هايى كشيده اند.
  آن حضرت مى خواهد تا اين افراد فرصت طلب، از شهر مدينه دور باشند و نتوانند در راه استقرار جانشينى على(ع) توطئه اى بكنند.
  به هر حال، مسلمانان در جُرف اردو زده اند، امّا دسيسه هايى در كار است كه سپاه اسلام به سوى مرزهاى روم حركت نكند.
  عدّه اى منتظر هستند تا پيامبر چشم از اين دنيا ببندد و آنها نقشه هاى خود را براى رسيدن به رياست عملى كنند.
  آيا رياست چند روزه دنيا،ارزش آن را دارد كه براى رسيدن به آن، اسلام را از مسير واقعى خود منحرف كنند؟
  پيامبر همه برنامه هاى خود را به گونه اى انجام داده است كه على(ع) بعد از او به عنوانِ رهبر جامعه اسلامى مطرح باشد و البته اين به امرِ خدا مى باشد.


title: عيادت از پيامبر مهربانى ها
text:
    عيادت از پيامبر مهربانى ها


  آن خانم كيست كه به سوى خانه پيامبر مى رود؟
  آيا او را شناختى؟ او مادر بِشْر است، مادر همان كسى كه يك سال قبل، با خوردن غذاى مسموم، شهيد شد.
  مادرِ بِشْر، اكنون نگران حال پيامبر شده است و مى خواهد پيامبر را عيادت كند.
  او وارد اتاق پيامبر مى شود و پيامبر را در بستر بيمارى مى بيند.
  رنگ پيامبر زرد شده و تب او بسيار شديد است.
  مادرِ بِشْر به پيامبر سلام مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا، تا به حال نديدم كسى اين گونه، دچار تب شده باشد».
  پيامبر رو به مادرِ بِشْر مى كند و مى فرمايد: «اين اثر آن سمّى است كه زن يهودى در غذاى ما قرار داده بود و فرزند تو هم به دليل همان سمّ شهيد شد».
  مادرِ بِشْر تا به ياد فرزندش مى افتد اشك در چشمانش حلقه مى زند، اگر در آن روز، زينب يهودى چنين دسيسه اى نمى كرد الان بِشْر زنده بود، اگر او در آن غذا سمّ نمى ريخت الان پيامبر سالم بود.
  امّا اكنون ديگر كارى نمى توان كرد، سمّ در بدن پيامبر اثر كرده و بدن آن حضرت را ضعيف و بيمار نموده است.
  آرى، خداوند مى خواهد مرگ پيامبر، مرگ طبيعى نباشد، پيامبر همه خوبى هاى اين دنيا را در خود جمع كرده و شهادت، آخرين كمالى است كه نصيب پيامبر مى شود.
  اكنون، پيامبر آغوش خود را به روى شهادت باز نموده است.


title: پيش به سوى مدينه
text:
    پيش به سوى مدينه 


  امشب شب چهارشنبه است، فردا بيست و سوم ماه صفر است، صداى اذان مغرب به گوش مى رسد و مردم در مسجد منتظر آمدن پيامبر هستند تا نماز را با آن حضرت بخوانند.
  امّا هر چه صبر مى كنند از پيامبر خبرى نمى شود، گويا حال پيامبر بدتر شده است.
  على(ع) به مسجد مى آيد و در محراب مى ايستد و مردم پشت سر او نماز مى خوانند.
  آرى، على(ع) جانشين پيامبر است، همه با او در غدير خُم بيعت كرده اند.
  حتماً عايشه را مى شناسى؟
  او يكى از همسران پيامبر و دختر ابوبكر است.
  ابوبكر الان در اردوگاه اُسامه مى باشد، وقتى كه او مى خواست از مدينه برود نزد دختر خود، عايشه رفت و به او گفت: «من به دستور پيامبر به جهاد مى روم، اگر يك وقت ديدى كه بيمارى پيامبر بدتر از اين شد به من خبر بده تا من بيايم و يك بار ديگر پيامبر را ببينم».
  اكنون، عايشه پيكى را به سوى اردوگاه اُسامه مى فرستد تا به پدرش خبر دهد كه هر چه زودتر به مدينه بازگردد چرا كه بيمارى پيامبر سخت شده است.
  هوا تاريك است و اسب سوارى از مدينه به سوى اردوگاه اُسامه به پيش مى رود.
  وقتى او به اردوگاه مى رسد سراغ خيمه ابوبكر را مى گيرد.
  او وارد خيمه مى شود و مى بيند كه در خيمه ابوبكر، شخص ديگرى هم نشسته است.
  پيك عايشه به ابوبكر مى گويد: 
  ـ من سخنى محرمانه برايت آورده ام. 
  ـ خوب، بگو بدانم چه خبرى آورده اى؟
  ـ بايد مجلس خلوت باشد.
  ـ سخنت را بگو، اينجا كه كسى غير از عُمَر ]بن خطّاب[ نيست، مگر نمى دانى كه او مثل برادر نزد من عزيز است، ما با هم عقد برادرى خوانده ايم.
  ـ من از مدينه مى آيم، عايشه مرا فرستاده تا به تو خبر بدهم كه ديگر اميدى به شفاى پيامبر نيست و او براى نماز مغرب به مسجد نيامده است، هر چه زودتر خود را به مدينه برسان!
  عُمَر تا اين سخن را مى شنود از جا برمى خيزد و رو به ابوبكر مى كند و مى گويد: «برخيز، ما بايد هر چه سريعتر خود را به مدينه برسانيم».
  عُمَر و ابوبكر در اين نيمه شب به سوى مدينه حركت مى كنند.
  آنها در دل بيابان با سرعت به پيش مى تازند چون مى خواهند قبل از اذان صبح خود را به شهر برسانند.
  دوست خوبم! آيا شما مى دانيد چرا اين دو نفر با اين عجله به سوى مدينه مى روند؟
  مگر چه كار مهمّى در مدينه دارند كه مى خواهند قبل از اذان صبح به مدينه برسند؟


title: فتنه هاى سياه مى آيند
text:
    فتنه هاى سياه مى آيند


  شب از نيمه گذشته است و پيامبر در بستر استراحت مى كند.
  ناگهان پيامبر از خواب بيدار مى شوند، خداى من! چرا پيامبر اين قدر نگران است؟
  او دستور مى دهد تا چند نفر از يارانش نزد او بيايند، على(ع) و چند نفر ديگر حاضر مى شوند.
  پيامبر از آنان مى خواهد تا او را به سوى قبرستان بقيع ببرند.
  همه تعجّب مى كنند، پيامبر در اين نيمه شب و با اين حال بيمارى، براى چه مى خواهد به بقيع برود؟
  آنها از پيامبر سؤال مى كنند: « چه شده است كه الان مى خواهيد به بقيع برويد؟».
  پيامبر در جواب آنها مى فرمايد: «خدا از من خواسته است كه به ديدار اهل بقيع بروم».
  نگاه كن، پيامبر دست در دست على(ع) گذاشته و آرام آرام به سوى بقيع مى رود!
  همسايه ها متوجّه مى شوند، آنها با خود مى گويند: پيامبر در اين نيمه شب به كجا مى رود؟
  همسفر خوبم! آيا تو هم همراه پيامبر مى آيى؟
  پيامبر به بقيع مى رسد و چنين مى گويد: «سلام بر شما كه در اين قبرها آرميده ايد».
  پيامبر مدّت زيادى در بقيع مى ماند و براى اهل آن استغفار مى كند.
  آنگاه رو به ياران خود مى كند و چنين مى گويد: «آگاه باشيد فتنه ها همچون شب هاى تاريك به سوى شما مى آيند».
  چون سخن پيامبر به اينجا مى رسد سكوت مى كند، گويا او مى خواهد سخن هاى ديگرى هم بگويد امّا صلاح نمى بيند.
  به راستى اين فتنه ها چه هستند كه در اين دل شب به سوى مدينه مى آيند؟
  هيچ كس خبر ندارد كه دو نفر از اردوگاه اُسامه جدا شده اند و دارند به سوى مدينه مى آيند.
  اين دو نفر مى آيند كه پيامبر را ببينند، آنها دلشان براى پيامبر تنگ شده است، آيا ارتباطى بين حركت اين دو نفر به سوى مدينه و اين سخن پيامبر وجود دارد؟ 
  نمى دانم، فقط مى دانم كه پيامبر خيلى نگران است، من تا به حال پيامبر را اين چنين مضطرب نديده بودم.
  به راستى فردا چه خواهد شد، امشب پيامبر نگران حوادث فرداست.
  فردا چه حوادثى در اين شهر روى خواهد داد كه پيامبر را اين قدر نگران كرده است؟
  فردا نقطه عطف تاريخ است! با طلوع فجرِ روز چهارشنبه، خورشيدِ مظلوميّت عزيزان خدا طلوع مى كند.
  شايد با خود بگويى كه تو از كجا اين چيزها را مى دانى؟
  عزيز من، يك بار ديگر به صورت پيامبر نگاه كن، ببين چقدر نگران است!
  به آن طرف شهر هم نگاه كن، ورودى شهر مدينه را مى گويم.
  درست است، در اين تاريكى نمى توانى چيزى را ببينى.
  امّا آن دو نفر همين الان وارد شهر مدينه شدند.
  همان دو نفرى كه پيامبر با چه زحمتى آنها را از شهر مدينه دور كرده بود، امّا آنها به مدينه بازگشته اند.
  اكنون پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى فرمايد: «جبرئيل هر سال يكبار قرآن را بر من عرضه مى كرد امّا امسال دو بار قرآن را بر من عرضه نمود و اين نشانه آن است كه ديگر مرگ من نزديك است، اى على، خداوند انتخاب زندگى جاودان دنيا و ديدار خودش را در اختيار من گذاشت و من ديدار او را انتخاب نمودم».
  اشك از چشم على(ع) جارى مى شود و حاضران نيز با شنيدن صداى گريه على(ع)، به گريه مى افتند.
  اكنون پيامبر به سوى خانه خود برمى گردد.
  امّا آيا وقتى فردا فرا برسد كسى به اين سخنان پيامبر فكر خواهد نمود؟
  آيا مردم خواهند فهميد كه منظور پيامبر از فتنه هايى كه به سوى مدينه مى آيند چه بوده است؟ خدا كند مردم پيام رسول خدا را خوب درك كنند.


title: شما در مدينه چه مى كنيد؟
text:
    شما در مدينه چه مى كنيد؟


  پيامبر به خانه خود مى رود و مردم هم متفرّق مى شوند، ساعتى مى گذرد.
  الله اكبر! الله اكبر! 
  اين صداى اذان بلال است كه در شهر مدينه طنين انداخته است.
  مردم، كم كم به سوى مسجد مى شتابند تا نماز صبح را پشت سر پيامبر بخوانند.
  آمدن پيامبر به طول مى كشد، به راستى آيا پيامبر براى خواندن نماز خواهد آمد؟
  امّا گويا تب پيامبر بسيار شديد شده است، او نمى تواند به مسجد بيايد. 
  ناگهان ابوبكر وارد مسجد مى شود، همه تعجّب مى كنند كه او در اينجا چه مى كند؟
  مگر پيامبر به او دستور نداده بود كه همراه سپاه اُسامه به سوى مرزهاى روم برود؟! او براى چه به مدينه برگشته است؟
  نگاه كن!
  ابوبكر به سوى محراب مى رود و در جايگاه پيامبر مى ايستد و رو به مردم مى كند و مى گويد: «اى مردم، پيامبر نمى تواند براى نماز به مسجد بيايد، براى همين مرا فرستاده است تا نماز بخوانم».
  عُمَر هم كنار ابوبكر ايستاده و مواظب است كه كسى اعتراضى نكند.
  بلال از جا برمى خيزد و به مردم مى گويد: «لحظه اى درنگ كنيد تا من بروم و از پيامبر سؤال كنم كه آيا او ابوبكر را براى نماز فرستاده است؟».
  آخر همه مى دانند كه جانشين پيامبر، على(ع) مى باشد، او در اين مدّت، بارها به جاى پيامبر نماز خوانده است، امّا ابوبكر كه تا به حال سابقه نداشته است به جاى پيامبر نماز بخواند.
  بلال به سوى خانه پيامبر مى رود و در مى زند، فضل بن عبّاس (پسرعموى پيامبر) در را باز مى كند: 
  ـ چه شده است، بلال!
  ـ مى خواهم بدانم آيا پيامبر، ابوبكر را براى نماز فرستاده است؟
  ـ ابوبكر كه الان در خارج از مدينه در لشكر اُسامه است.
  ـ نه، او اكنون در محراب پيامبر ايستاده است و مى خواهد به جاى پيامبر نماز بخواند.
  فضل بن عبّاس تعجّب مى كند با سرعت نزد پيامبر مى رود.
  نگاه كن!
  على(ع) سرِ پيامبر را در سينه گرفته است، گويا حال پيامبر بدتر شده است.
  بلال جريان را براى پيامبر بيان مى كند، پيامبر تا اين مطلب را مى شنود مى فرمايد: «مرا بلند كنيد و به مسجد ببريد».
  آن حضرت، دستمالى را به سر خود مى بندد و با كمك على(ع) و فضل بن عبّاس به سوى مسجد مى رود.
  نگاه كن!
  ابوبكر در محراب ايستاده است و عدّه اى هم پشت سر او نماز مى خوانند، عُمَر هم كنار او ايستاده و مواظب اوست.
  در طرف ديگر مسجد، عدّه زيادى ايستاده اند و نمى دانند چه كنند.
  پيامبر وارد مسجد مى شود و به سوى محراب مى رود و با دست اشاره مى كند و ابوبكر به كنار مى رود.
  پيامبر نمى تواند روى پاى خود بايستد، براى همين مى نشيند و نماز را به صورت نشسته از ابتدا مى خواند.
  بعد از نماز، پيامبر رو به ابوبكر مى كند و مى فرمايد: «مگر من به شما نگفته بودم كه به سپاه اُسامه بپيونديد؟ چرا از دستور من سرپيچى كرديد و به مدينه بازگشتيد؟».
  ابوبكر در جواب مى گويد: «من به اردوگاه اُسامه رفته بودم امّا چون شنيدم حال شما بدتر شده است با خود گفتم بيايم و يك بار ديگر شما را ببينم».
  پيامبر رو به آنها مى كند و مى فرمايد: «هر چه سريعتر به سپاه اُسامه ملحق شويد و به سوى روم حركت كنيد، بار خدايا! هر كس را كه از سپاه اُسامه تخلّف كند، لعنت كن».
  سپس پيامبر به خانه خود برمى گردد.
  ابوبكر تصميم مى گيرد تا به سوى اردوگاه اُسامه حركت كند امّا عُمَر نزد او مى آيد و با او سخن مى گويد. 
  خدا كند ابوبكر سخن عُمَر را قبول نكند!
  امّا نمى دانم عُمَر چه سخنانى به ابوبكر مى گويد كه او را از تصميم خود منصرف مى كند.


title: چرا پيامبر بى عدالتى مى كند؟
text:
    چرا پيامبر بى عدالتى مى كند؟


  پيامبر به خانه همسرش، اُمّ سَلَمه مى رود و در بستر قرار مى گيرد.
  حتماً نام اُمّ سَلَمه را شنيده اى، همان خانمى كه عشق حضرت زهرا(س) را به سينه دارد و همواره مدافع على(ع) بوده است.
  همان كسى كه آيه تطهير در خانه او نازل شد، يادش به خير! آن روزى كه پيامبر در خانه او بود، رو به او كرد و فرمود: «اُمّ سَلَمه! برو و از على و فاطمه و حسن و حسين بخواه تا به اينجا بيايند».
  اُمّ سَلَمه از جاى خود بلند شد و به دنبال آنها رفت، وقتى آنها وارد خانه شدند پيامبر به احترام آنها از جا برخاست و آنها را كنار خود نشاند.
  بعد پيامبر دست راست خود را بازكرد و على(ع) را در آغوش خود گرفت و دست چپ خود را بازنمود و حسن(ع) را در آغوش گرفت، حسين(ع) هم آمد و دست خود را در گردن پيامبر انداخت و روى سينه پيامبر قرار گرفت و فاطمه(س) هم روبروى پيامبر نشست، پيامبر نگاهى به آسمان كرد و چنين فرمود: «بار خدايا! اينها، خاندان من هستند، از تو مى خواهم تا آنان را از هر بدى پاك گردانى».
  و آنگاه، جبرئيل فرود آمد و آيه تطهير نازل شد: (إنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً: خداوند چنين مى خواهد كه خاندان پيامبر را از هر پليدى پاك نمايد».
  آرى، اُمّ سَلَمه همواره حكايت نازل شدن اين آيه را براى مردم بيان كرده و عشق و محبّت خود را به خاندان پيامبر نشان داده است.
  به هر حال، پيامبر تشخيص داده است تا در اين روزهاى آخر زندگى خود، در خانه اُمّ سَلَمه باشد زيرا در اين صورت دخترش، حضرت فاطمه(س) به راحتى مى تواند نزد او بيايد.
  امّا در خارج از شهر مدينه دسيسه اى در حال شكل گيرى است.
  عدّه اى در فكر اين هستند كه هر طور هست پيامبر را به خانه عايشه منتقل كنند تا بتوانند همه چيز را زير نظر داشته باشند.
  در سرتاسر مدينه خبرى دهان به دهان مى گردد كه چرا پيامبر، ميان همسران خود به عدالت رفتار نمى كند؟
  مگر خدا در قرآن نگفته است كه بايد ميان همسران با عدالت رفتار كرد، چرا پيامبر به خانه عايشه نمى رود؟
  و سرانجام موفّق مى شوند و پيامبر تصميم مى گيرد براى اينكه ديگر حرف هاى نارواى آنها ادامه پيدا نكند به خانه عايشه برود.
  پيامبر نمى تواند راه برود، چند نفر او را در حالى كه در عبا قرار داده اند به خانه عايشه مى برند.
  اگر پيامبر مى خواست مى توانست به زحمت يك قدم بردارد، امّا پيامبر اين كار را نمى كند.
  نمى دانم معنى حرف مرا دانستى يا نه، تاريخ شهادت مى دهد كه پيامبر را در حالى كه داخل عبا بود به خانه عايشه بردند.
  يعنى پيامبر با پاى خود به خانه عايشه نرفت!
  وقتى كه پيامبر را به خانه عايشه مى برند عدّه زيادى خوشحال مى شوند، همان كسانى كه از لشكر اُسامه جدا شده اند، طرّاح اصلى اين نقشه بوده اند، آنها آمده اند تا فتنه اى سياه را در اين شهر رقم بزنند.


title: من مى خواهم برادرم را ببينم!
text:
    من مى خواهم برادرم را ببينم!


  پيامبر دلش براى برادرش على(ع) تنگ شده است، يك روز است كه پيامبر را به خانه عايشه آورده اند و او على(ع) را نديده است.
  نمى دانم در طول اين يك روز، على(ع) چه حال و هوايى دارد، او نيز دلش براى پيامبر تنگ شده است.
  پيامبر نگاه به اطراف مى كند، كنار خود عايشه و چند نفر ديگر را مى بيند، امّا دل پيامبر هواى ديدن على(ع) را نموده است.
  پيامبر نگاهى به عايشه مى كند و مى گويد: «من مى خواهم برادر عزيزم را ببينم».
  عايشه به سرعت از جا برمى خيزد و به دنبال پدرش ابوبكر مى رود.
  او به پدر مى گويد: «هر چه زودتر نزد پيامبر بيا كه او تو را مى طلبد».
  ابوبكر وارد اتاق مى شود و نزد پيامبر مى رود و كنار او مى نشيند.
  پيامبر چشمان خود را باز مى كند، او ابوبكر را كنار خود مى بيند، براى همين پيامبر سر خود را برمى گرداند.
  در اين ميان، عُمَر از راه مى رسد، ابوبكر به او مى گويد: «تو نزد پيامبر بيا، اگر پيامبر با تو سخن بگويد فضيلت خوبى برايت خواهد بود، زيرا در اين صورت بر همه معلوم مى شود تو برادر پيامبر هستى!».
  عُمَر به كنار بستر پيامبر مى رود، پيامبر به او نگاهى مى كند و روى خود را برمى گرداند.
  در اين ميان، امّ سَلَمه كه براى ديدن پيامبر آمده است صداى پيامبر را مى شنود كه مى فرمايد: «بگوييد برادرم بيايد، من مى خواهم او را ببينم».
  امّ سَلَمه مى داند منظور پيامبر كيست، براى همين از جا برمى خيزد.
  آرى، پيامبر مى خواهد على(ع) را ببيند، او دلش هواى ديدن يار مهربانش را نموده است.
  امّ سَلَمه از خانه بيرون مى آيد، على(ع) را در ميان كوچه مى بيند و به او خبر مى دهد كه پيامبر سراغ او را مى گيرد.
  على(ع) با عجله به ديدار پيامبر مى آيد.
  همين كه چشم پيامبر به او مى افتد گلِ لبخند بر صورتش مى شكفد و صدا مى زند: «على جان! نزدم بيا».
  على(ع) به كنار پيامبر مى رود و سر پيامبر را به سينه مى گيرد و پيامبر دست در دست على(ع) مى گذارد.
  پيامبر نگاهى به اطرافيان خود مى كند و از همه مى خواهد تا اتاق را ترك كنند.
  آرى، پيامبر مى خواهد با على(ع) تنها باشد.
  پيامبر با على(ع) شروع به سخن گفتن مى كند، واين سخن گفتن، مدّت زيادى طول مى كشد.
  پيامبر، هزار درِ علم را به على(ع) ياد مى دهد كه از هر درى، هزاردرِديگر باز مى شود.
  اكنون، على(ع) يك ميليون درِ علم را از پيامبر فرا گرفته است.
  آرى، پيامبر شهر علم است و على(ع) دروازه اين شهر است هر كس خواهانِ اين علم است بايد آن را از على(ع) ياد بگيرد.
  نگاه كن!
  على(ع) با پيامبر خداحافظى مى كند و از اتاق بيرون مى آيد.
  همه به گرد او جمع مى شوند و از او سؤال مى كنند كه پيامبر به او چه گفته است.
  او فقط به آنها مى گويد كه پيامبر يك ميليون درِ علم را به من ياد داده است.
  آرى، اين سخنان، سرِّ رسول خداست كه على(ع) به كسى نخواهد گفت.


title: در حسرت يك قلم مانده ام
text:
    در حسرت يك قلم مانده ام 


  مسلمانان يكى پس از ديگرى به مدينه باز مى گردند.
  امروز روز پنج شنبه، بيست و چهارم صفر است، حدود سى نفر از مسلمانان در خانه پيامبر جمع شده اند.
  آنها براى عيادت پيامبر آمده اند، خيلى از آنها اشك حسرت مى ريزند و از اين كه قدر اين پيامبر مهربانى ها را ندانستند، غصّه مى خورند.
  پيامبر رو به ياران خود مى كند و مى فرمايد: «براى من قلم و دوات بياوريد تا براى شما مطلبى بنويسم كه هرگز گمراه نشويد».
  يك نفر بلند مى شود تا قلم و كاغذى بياورد كه ناگهان صدايى همه را حيران مى كند: «بنشين! اين مرد هذيان مى گويد، قرآن ما را بس است».
  خدايا! من چه شنيدم؟ اين كيست كه اين چنين سخن مى گويد؟
  سخن او ادامه پيدا مى كند: «بيمارى بر اين مرد غلبه كرده است، مگر شما قرآن نداريد؟ ديگر براى چه مى خواهيد پيامبر برايتان چيزى بنويسد؟».
  خوب نگاه مى كنم، مى خواهم گوينده اين سخن را بشناسم.
  او عُمَر است كه چنين سخن مى گويد.
  دوست خوبم!
  مگر قرآن همواره به مسلمانان تأكيد نكرده است كه به سخنان پيامبر گوش فرا دهند؟ مگر قرآن نمى گويد كه سخنان پيامبر از وحىِ آسمانى است و او از پيش خود هرگز سخنى نمى گويد؟
  چرا عُمَر نسبتِ هذيان و ياوه گويى به پيامبر مى دهد؟
  در اين ميان چند نفر با سخن عُمَر مخالفت مى كنند، آنها مى گويند: «بگذاريد برويم قلم و دوات بياوريم تا پيامبر مطلب خود را بنويسد».
  آرى، اين آخرين خواسته پيامبر است. پيامبرى كه براى اين مردم از جان، مايه گذاشته است، او براى هدايت ما تلاش هاى زيادى انجام داده است، آيا درست است كه ما آخرين آرزوى پيامبر را عملى نكنيم؟
  مگر او از ما چه مى خواهد؟ قلم و دوات مى خواهد تا مطلبى را براى ما به يادگار بگذارد.
  سر و صدا بلند مى شود، عدّه اى موافق هستند و عدّه اى مخالف.
  همسفر خوبم! تو كه خود مى دانى اينجا خانه عايشه است، در اين خانه، همه چيز زير نظر عدّه خاصّى است، همه آنها فرياد مى زنند: «سخن همان است كه عُمَر گفت».
  آرى، حزب خاصّى، كنترل همه چيز را به دست گرفته اند، آنها با هر چه كه به نفع حزب و گروه آنها نباشد مخالفت مى كنند.
  اينان پيامبر را به خانه عايشه آورده اند تا مانع آن شوند كه پيامبر سخنان مهمّ خود را در نوشته اى به يادگار بگذارد.
  چون براى حكومت و رياست خواب هاى خوشى ديده اند!
  من بر تعجّبم افزوده مى شود، هنوز پيامبر زنده است، او مى خواهد سخنى را براى امّت خود به يادگار بنويسد چرا اينان مخالفت مى كنند؟!
  مگر عُمَر در اين ميان چه كاره است كه بايد به سخن او گوش فرا داد؟
  كنار بستر پيامبر آن قدر سر و صدا بلند مى شود كه صدا به بيرون اتاق هم مى رسد.
  يكى از همسران پيامبر (كه فكر مى كنم امّ سلمه باشد) وارد اتاق مى شود.
  ـ چه خبر است؟
  ـ پيامبر قلم و دواتى را مى خواهد تا براى ما چيزى بنويسد امّا عُمَر مخالفت مى كند.
  ـ واى بر شما، چرا به سخن پيامبر خود عمل نمى كنيد؟
  سخن امّ سلمه غيرت عدّه اى را بيدار مى كند: «آخر چرا نبايد براى پيامبر قلم و دوات بياوريم؟».
  ترس وجود عُمَر را فرا مى گيرد، او مى ترسد كه الان عدّه اى بروند و قلم و دوات را بياورند، براى همين رو به امّ سلمه مى كند و فرياد مى زند: «ساكت شو، اى بى عقل!».
  اين صدا چنان با خشم و غضب است كه همه مجلس را به سكوت مى كشاند.
  همه به يكديگر نگاه مى كنند، آخر مگر نوشتن جرم است؟! چرا هيچ كس چيزى نمى گويد؟
  پيامبر نگاهى به اطرافيان خود مى كند، به آنها چه بگويد، آخر ديدى كه عُمَر چگونه به ناموس پيامبر جسارت كرد؟
  همه ساكت شده اند، عُمَر در آستانه در ايستاده است، كسى حقّ ندارد براى آوردن قلم و دوات بلند شود.
  فرشتگان همه در تعجّب از اين صحنه هستند، كاش پيامبر سالم بود، كاش خودش قدرت داشت و از جا بلند مى شد.
  يادت هست پيامبر وقتى به بقيع رفت به فتنه هاى سياه اشاره كرد، چه كسى باور مى كرد اين فتنه ها به اين زودى، مظلوميّت پيامبر را رقم بزنند.
  عُمَر مى داند كه پيامبر مى خواهد چه نوشته اى را به يادگار بگذارد، آرى، پيامبر مى خواهد اين بار، در سندى مكتوب، خلافت على(ع) را مورد تأكيد قرار دهد.
  امّا عُمَر مى خواهد هر طور شده است نگذارد پيامبر اين كار را بكند.
  آيا شما مى دانيد چرا؟
  عُمَر دلش براى اسلام بيش از پيامبر مى سوزد!!
  او مى ترسد مردم رهبرى على(ع) را قبول نكنند، آخر على(ع) بسيار جوان است و براى همين بر اين مردم سخت است كه رهبرى او را قبول كنند!
  واقعاً تعجّب مى كنم كسى كه به خيال خودش، اين قدر دلش به حال اسلام مى سوزد چگونه نسبتِ هذيان به پيامبر مى دهد؟
  آيا واقعاً او مى خواهد اسلام را حفظ كند يا اين كه...
  نمى دانم، من فقط نگاه به صورت پيامبر دوخته ام، قطرات اشك را در چشم او مى بينم.
  او نگاهى به اطرافيان خود مى كند و مى فرمايد: «از پيش من برويد، ديگر نمى خواهم شما را ببينم».
  مردم بلند مى شوند و اتاق را ترك مى كنند.
  چند نفر از ياران پيامبر در آخرين لحظه نزد پيامبر مى روند و آهسته به پيامبر مى گويند: «اى رسول خدا، آيا مى خواهيد براى شما قلم و دوات بياوريم؟».
  پيامبر نگاهى به آنها مى كند و مى فرمايد: «من هنوز زنده ام و شما اين گونه رفتار نموديد، نه، من ديگر به قلم و دوات نياز ندارم فقط از شما مى خواهم بعد از من با خاندانم مهربان باشيد».
  و بار ديگر قطرات اشك از چشم پيامبر جارى مى شود.
  چرا پيامبر اين سفارش را مى كند؟ آيا خطرى خاندان پيامبر را تهديدمى كند؟
  هر كس زيرك باشد مى فهمد كه بعد از پيامبر روزهاى سختى در انتظار خاندان پيامبر خواهد بود.
  آنانى كه نسبت هذيان و ياوه گويى به پيامبر دادند حاضر هستند براى رسيدن به حكومت و رياست، دست به هر كارى بزنند.


title: هفت سطل آب بر من بريزيد
text:
    هفت سطل آب بر من بريزيد


  امروز روز جمعه است، مردم، كم كم در مسجد جمع مى شوند، همه با خود فكر مى كنند كه آيا پيامبر به مسجد خواهد آمد، آيا بار ديگر آنها خطبه او را خواهند شنيد؟
  بيمارى پيامبر سخت شده و تب او بسيار شديدتر شده است، سمّ در بدن او اثر نموده و رنگ او زرد شده است.
  امّا او دلش مى خواهد تا آخرين سخنان خود را با مردم داشته باشد.
  او از اطرافيان خود مى خواهد تا هفت سطل آب از چاه بكشند.
  هفت سطل آب آماده مى شود، اكنون او دستور مى دهد تا اين آب ها را بر بدن او بريزند تا شايد از شدّت تب كم شود.
  تب پيامبر مقدارى كم مى شود، اكنون او دستمالى مى طلبد و آن را به سر خود مى بندد.
  او از على(ع) و فضل بن عبّاس مى خواهد تا زير بغل او را گرفته و به مسجد ببرند.
  مردم همه در مسجد منتظر هستند كه ناگهان پيامبر را در آستانه در مى بينند در حالى كه پاهاى او از شدّت ضعف بر روى زمين كشيده مى شود.
  همه با ديدن اين صحنه به گريه مى افتند.
  پيامبر به بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «خداوند يكى از بندگان خود را بين ماندن در دنيا و ديدارش مخيّر نمود و آن بنده هم ديدار خدا را انتخاب نمود».
  همه مردم مى فهمند كه منظور پيامبر از آن بنده، خودش است كه به زودى به ديدار خدا خواهد شتافت.
  صداى گريه و ناله مردم بلند مى شود.
  پيامبر ادامه مى دهد: «من به زودى به ديدار خداى خويش خواهم رفت، اى مردم! بدانيد كه هيچ كس در اين دنيا جاودانه نمى ماند و سرانجامِ همه انسان ها مرگ است، من دو چيز گرانبها را براى شما به يادگار مى گذارم».
  پيامبر سكوت مى كند، همه منتظر هستند تا ادامه سخن پيامبر را بشنوند.
  يك نفر از ميان جمعيّت صدا مى زند: «اى رسول خدا، آن دو چيز گرانبها چه مى باشد؟».
  پيامبر در جواب مى گويد: «آگاه باشيد من قرآن و خاندان خود را در نزد شما به يادگار مى گذارم. بدانيد هر كس خاندان مرا دوست داشته باشد خداوند نورى در روز قيامت به او مى دهد و من كنار حوض كوثر در انتظار او خواهم بود. من از شما مى خواهم تا نسبت به اهل بيت من نيكى كنيد. اى مردم، همه شما مى دانيد كه من على را به عنوان جانشين خود انتخاب نمودم، مبادا از او جدا شويد، مبادا با او دشمنى كنيد كه هر كس با على دشمنى كند با خدا دشمنى كرده است. مبادا بعد از من از دين خدا برگرديد و به هوا و هوس خود عمل كنيد. على، برادر من، وارث من و جانشين من است، او اوّلين كسى است كه به من ايمان آورده است. على، نور هدايت شماست، او حبل الله است، او ريسمان محكم الهى است پس به اين ريسمان چنگ زنيد و متفرّق نشويد».
  آرى، پيامبر آنچه را لازم بود براى مردم بيان كرد، بار ديگر مردم از زبان پيامبر، فضائل على(ع) را شنيدند.


title: خانه دخترم، خانه من است
text:
    خانه دخترم، خانه من است 


  خبرى در شهر مدينه مى پيچد: پيامبر مى خواهد انصار را ببيند.
  حتماً مى پرسى انصار چه كسانى هستند؟
  وقتى آزار و اذيّت مشركان مكّه به اوج خود رسيد، مردم مدينه پيامبر را به شهر خود دعوت كردند.
  پيامبر به مدينه آمد و اين مردم بهترين ياران و همراهان او شدند و در هر موقعيّتى با جان و دل از پيامبر دفاع مى كردند، براى همين، آنان به انصار معروف شدند.
  در اين ميان مسلمانان مكّه، كم كم به مدينه هجرت كردند و مهاجران ناميده شدند.
  امروز پيامبر مى خواهد انصار را ببيند.
  نگاه كن!
  بزرگان انصار در حجره پيامبر جمع شده اند، عدّه زيادى هم در بيرون از اتاق ايستاده اند.
  پيامبر مى خواهد با آنان سخن بگويد، همه مى دانند كه اين روزهاى آخر زندگى پيامبر است و شايد ديگر آنها پيامبر را نبينند.
  گوش كن: «اى مردم مدينه، اى انصار! وقت سفر كردن من فرا رسيده است و من بايد دعوت خداى خويش را اجابت كنم، شما در يارى كردن من هيچ كوتاهى نكرديد و اميدوارم كه خداوند به همه شما جزاى خير دهد. بدانيد آخرين توصيه من براى شما باقى مانده است».
  انصار رو به پيامبر كرده و مى گويند: «اى رسول خدا، شما چه توصيه اى براى ما داريد؟ آن را براى ما بيان كنيد كه ما با جان و دل، پذيرا خواهيم بود به راستى كه تو در حقّ ما مهربانى هاى زيادى نمودى و ما را از گمراهى نجات دادى».
  پيامبر سخن خود را اين چنين ادامه مى دهد: «از شما مى خواهم حرمت قرآن و حرمت خاندان مرا نگه داريد، بدانيد اين دو هرگز از هم جدا نمى شوند تا كنار حوض كوثر به من ملحق شوند، هر كس به يكى از اين دو اكتفا كند گمراه خواهد شد».
  همه به فكر فرو مى روند، آرى، پيامبر مى خواهد روش و منشِ عُمَر در اين جامعه رشد نكند.
  ديروز در همين اتاق، عُمَر فرياد زد: «قرآن ما را كفايت مى كند»، پيامبر اكنون مى خواهد به اين مردم بگويد كه قرآن به تنهايى نمى تواند هدايتگر جامعه باشد.
  همسفر! اين سخنِ پيامبر را نيز خوب بشنو: «اى مردم! قرآن و خاندان من، دو يادگار من نزد شما هستند، هر كس به يكى از اين دو اكتفا كند، خداوند هيچ عملى را از او قبول نخواهد نمود. بدانيد هيچ عملى با اطاعت از امام، برابرى نمى كند، نكندبعد از من از اطاعت امام خود سرپيچى كنيد! اى مردم، آيا سخن مرا مى شنويد؟! به خاطر خدا، با خاندان من مهربان باشيد، آنها چراغ هدايت و معدن علم مى باشند.بدانيد كه خانه دخترم فاطمه، خانه من است! هر كس حريم خانه او را نگه ندارد، حريم خدا را نگه نداشته است».
  همه انصار كه به اين سخنان گوش مى دهند، مى دانند كه منظور پيامبر چيست.
  آنها مى دانند كه پيامبر به دخترش، فاطمه(س) خيلى علاقه دارد. همه تعجّب مى كنند كه چرا پيامبر اين همه تأكيد مى كند كه مردم حرمت خانه فاطمه(س) را نگه دارند.
  به راستى آيا خطرى اين خانه را تهديد مى كند؟
  آخر كدام مسلمان است كه حرمت خانه اى را كه جبرئيل بدون اجازه وارد آن نمى شود زير پا بگذارد.
  به راستى آيا روزى فرا خواهد رسيد كه مردم فراموش كنند كه پيامبر چقدر به اهل اين خانه محبّت داشته است؟ 


title: اين دستور خداى من است
text:
    اين دستور خداى من است


  خبر در همه جاى مدينه مى پيچد كه پيامبر، انصار را به خانه خود دعوت كرده و با آنان سخن گفته است.
  مهاجران هم منتظر هستند تا اين افتخار نصيب آنها شود و آخرين سخنان پيامبر را بشنوند.
  انتظار به سر مى آيد و بلال به همه مهاجران خبر مى دهد كه هر چه سريعتر در خانه پيامبر حاضر شوند.
  خانه پيامبر پر از جمعيّت مى شود، بزرگان و ريش سفيدها دور پيامبر حلقه زده اند.
  اكنون، پيامبر شروع به سخن مى كند: «اى مردم! خدا مرا به ديدار خود دعوت كرده است و من به زودى از ميان شما مى روم. بار ديگر به شما يادآورى مى كنم كه من وصىّ و جانشين خود را براى شما مشخّص نموده ام و شما را بدون رهبر رهانمى كنم».
  ناگهان صدايى، سخن پيامبر را قطع مى كند: «آيا اين كار را به امر و دستور خدا انجام دادى يا اينكه خودت اين گونه خواستى؟».
  همه، تعجّب مى كنند، اين كيست كه چنين سخن مى گويد؟ قرآن مى گويد كه همه سخنان پيامبر، وحى است پس چرا اين مرد اين گونه سخن مى گويد؟
  آيا او را مى شناسى؟ او عُمَر است.
  پيامبر به او نگاهى مى كند و مى فرمايد: «سر جاى خود بنشين اى عُمَر! اين دستور خدا بود كه من على را به عنوان جانشين خود معرّفى كنم».
  آنگاه پيامبر سخن خود را با مردم ادامه مى دهد: «اى مردم! از شما مى خواهم همواره به سخنان جانشين من گوش دهيد. بدانيد كه ولايت على، ولايت من است و ولايت من، ولايت خداست».


title: اشك در چشم دختر خورشيد
text:
    اشك در چشم دختر خورشيد


  سلمان فارسى به عيادت پيامبر آمده است، او با پيامبر مشغول سخن گفتن است.
  در اين ميان دختر پيامبر، حضرت فاطمه(س) از راه مى رسد، او مى خواهد ديدارى با پدر تازه كند، وقتى او وارد اتاق مى شود اشك در چشمانش حلقه مى زند. 
  پيامبر متوجّه گريه حضرت فاطمه(س) مى شود پس به او مى گويد: 
  ـ دخترم! چرا گريه مى كنى؟
  ـ چگونه گريه نكنم حال آنكه تو را در اين حالت مى بينم؟ ما بعد از تو چه خواهيم كرد؟
  ـ دخترم، صبر داشته باش و به خدا توكّل كن.
  غم در چهره فاطمه آشكار است، پيامبر مى خواهد سخنى بگويد تا دل فاطمه شاد شود.
  براى همين، با دخترش چنين مى گويد: «فاطمه جانم، آيا فراموش كرده اى كه من، پدر تو هستم و شوهر تو، على(ع)، جانشين من است، مگر على(ع) بهترين مردم نيست؟ مگر او اوّل كسى نيست كه به من ايمان آورده؟ مگر او شجاع ترين مردم نيست؟».
  نگاه كن كه چگونه لبخند شادى بر صورت حضرت فاطمه(س) نقش مى بندد.
  پيامبر سخن خود را ادامه مى دهد:
  ـ آيا خوشحال شدى؟ دخترم! آيا مى خواهى باز هم برايت سخن بگويم تا بيشتر خوشحال شوى.
  ـ آرى.
  ـ دخترم! بدان مهدىّ كه عيسى(ع) پشت سر او نماز مى خواند از فرزندان تو مى باشد.
  اينجاست كه حضرت فاطمه(س) خيلى خوشحال مى شود و ديگر از آن غم و اندوه اثرى باقى نمى ماند.


title: على جان! چرا جوابم نمى دهى؟
text:
    على جان! چرا جوابم نمى دهى؟


  امروز، شنبه، بيست و هفتم صفر است و پيامبر در بستر بيمارى است.
  بنى هاشم به ديدار پيامبر آمده اند، پيامبر گاه بى هوش مى شود و گاه به هوش مى آيد.
  عبّاس، عموى پيامبر، سر آن حضرت را در آغوش گرفته است، پيامبر چشم را باز مى كند و عموىِ خود را كنار خود مى بيند، رو به او مى كند و مى گويد: «عمو جان، آيا حاضر هستى تا وصيّت هاى مرا انجام دهى و قرض هاى مرا ادا كنى؟».
  عبّاس نگاهى به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا، شما در بخشش و لطف، بى نظير هستيد و به مردم وعده هاى زيادى داده ايد، شما مى دانيد كه وضع مالى من خوب نيست، من چگونه خواهم توانست از عهده اين كار مهم برآيم؟».
  پيامبر بار ديگر سخن خود را تكرار مى كند و عبّاس همان جواب را مى دهد.
  اكنون، پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى فرمايد: «اى على، آيا حاضر هستى تا به وصيّت هاى من عمل كنى و قرض هاى مرا پرداخت كنى».
  خداى من! چرا على(ع) جواب نمى دهد؟ نگاه كن، اشك در چشم على(ع) حلقه زده است. گريه، مجال سخن به او نمى دهد.
  آرى، اين سخن پيامبر بوى رفتن و پرواز مى دهد، على(ع) كه دلباخته پيامبر است چگونه دورى پيامبر را تحمّل كند؟
  پيامبر براى بار دوم رو به على(ع) مى كند و مى فرمايد: «اى على، آيا به وصيّت هاى من عمل مى كنى؟».
  اين بار على(ع) از ميان پرده اشك جواب مى دهد: «بله، پدر و مادرم به فداى شما باد، من حاضر هستم تا به وصيّت هاى شما عمل كنم».
  نگاه كن، چه لبخند زيبايى بر صورت پيامبر نشسته است، به راستى كه پيامبر تا على(ع) را دارد، غم ندارد.
  پيامبر از روى خوشحالى با صداى بلند مى گويد: «اى على، تو در دنيا و آخرت برادر من هستى، به راستى كه تو جانشين و وصىّ من مى باشى». 
  اكنون پيامبر بلال را مى طلبد و به او چنين مى گويد: «اى بلال، برو و شمشير ذوالفقار، زِره، عمامه و پرچم مرا بياور.
  بلال از اتاق بيرون مى رود و بعد از لحظاتى...
  نگاه كن، بلال با دست پر برمى گردد، پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «اى على، اين وسايل را از بلال تحويل بگير و به خانه خود ببر».
  هدف پيامبر اين است كه همه بدانند اين وسايل از اين لحظه به بعد، از آنِ على(ع) است و همه شاهد باشند تا بعداً كسى در مورد آنها ادّعايى نداشته باشد.
  على(ع) اين وسايل را برمى دارد و به سوى خانه خود مى رود.


title: پرچمى به دست قهرمان
text:
  پرچمى به دست قهرمان 


  نگاه كن، اين پرچم كه دست على(ع) است، چقدر زيباست!
  آيا مى دانى اين پرچم تا به حال فقط يك بار مورد استفاده قرار گرفته است؟
  آرى، در جنگ بدر، جبرئيل، اين پرچم را براى پيامبر آورد و پيامبر هم، آن پرچم را باز نمود و لشكر اسلام در آن جنگ به پيروزى بزرگى دست يافت.
  ولى پيامبر در هيچ جنگ ديگرى، اين پرچم را باز نكرد، بلكه آن را جمع كرده و گذاشته بود و اكنون آن را تحويل على(ع) مى دهد.
  آيا مى دانى كه اين پرچم از جنس پارچه هاى دنيايى مثل پنبه و كتان و حرير نيست، بلكه از جنس گياهان بهشتى است.
  اين پرچم آن قدر نورانى است كه مى تواند شرق و غرب دنيا را روشن گرداند.
  وقتى كه اين پرچم به اهتزاز در مى آيد ترس و وحشت عجيبى در دل دشمنان پديدار مى گردد به طورى كه ديگر نمى توانند هيچ كارى بكنند.
  آيا مى دانى قرار است اين پرچم به دست حضرت مهدى(ع) برسد؟ 
  آرى، اينها نشانه هاى امامت است كه از امامى به امام ديگر مى رسد.
  وقتى كه حضرت مهدى(ع) بخواهد ظهور كند با اين پرچم مى آيد.
  دوست خوبم! آيا مى دانى وقتى اين پرچم باز شود، چند گروه از فرشتگان، از آسمان نازل مى شوند: 
  الف. فرشتگانى كه براى يارى حضرت نوح(ع)، در كشتى او بودند.
  ب. فرشتگانى كه براى يارى حضرت ابراهيم(ع) فرود آمدند.
  ج. فرشتگانى كه همراه حضرت موسى(ع) بودند (زمانى كه مى خواست همراه با قوم بنى اسرائيل از رود نيل، عبور كند).
  د. فرشتگانى كه هنگام عروج حضرت عيسى(ع) همراه او بودند.
  هـ. چهار هزار فرشته اى كه هميشه در ركاب پيامبر اسلام بودند.


title: منِ پيرمرد را از جايم بلند مى كنى!
text:
    منِ پيرمرد را از جايم بلند مى كنى!


  عبّاس، عموى پيامبر كنار پيامبر نشسته است و در اتاق، جاى سوزن انداختن نيست.
  بعد از لحظاتى...
  على(ع) باز مى گردد و وارد اتاق مى شود.
  ديگر جايى نيست كه على(ع) بنشيند، براى همين آن حضرت در آستانه در مى ايستد.
  نگاه پيامبر كه به على(ع) مى افتد، رو به عموى خود، عبّاس مى كند و از او مى خواهد تا برخيزد و على(ع) كنار او بنشيند.
  عبّاس در حالى كه از جاى خود بلند مى شود، مى گويد: «اى پيامبر، منِ پيرمرد را از جاى خود بلند مى كنى و اين جوان را به جاى من مى نشانى؟».
  اگر به صورت عبّاس نگاه كنى او را عصبانى مى بينى!
  به راستى چرا بايد چنين باشد، چرا بايد حتّى بنى هاشم هم طاقت ديدن فضائل على(ع) را نداشته باشند؟
  على(ع) جانشين رسول خداست، حتماً پيامبر با او كار خاصّى دارد و براى همين او را به كنار خود فرا خوانده است.
  على(ع) مى آيد و كنار پيامبر مى نشيند.
  پيامبر رو به اطرافيان خود مى كند و مى فرمايد: «اى بنى هاشم، مبادا به على حسد بورزيد، مبادا از دستور على سرپيچى كنيد كه در اين صورت، گمراه خواهيد شد».
  عبّاس، عموى پيامبر، هنوز ناراحت است كه چرا پيامبر جاى او را به على(ع) داده است.
  او مى خواهد از اتاق بيرون برود كه پيامبر به او مى گويد: «عمو جان، بترس از اين كه من از دنيا بروم در حالى كه از تو ناراحت باشم».
  عموى پيامبر تا اين را مى شنود، برمى گردد و در گوشه اى مى نشيند.
  اكنون وقت آن است كه ببينيم پيامبر چه كار مهمّى با على(ع) دارد.
  پيامبر انگشتر خود را از دست بيرون مى آورد و مى گويد: «اى على، اين انگشتر را بگير و در دست كن تا همه ببينند».
  همه مى بينند كه على(ع) انگشتر پيامبر را مى گيرد و در دست خود مى كند.
  اكنون پيامبر تمام نيروى خود را در صداى خود جمع مى كند و مى گويد: «بدانيد برادر و وصىّ و جانشين من، على است».
  بعد از آن، دست على(ع) را در دست خود گرفته و آن را بالا مى آورد به گونه اى كه همه ببينند و مى فرمايد: «اين على با قرآن است و قرآن با على است، قرآن و على از هم جدا نمى شوند تا در روز قيامت كنار حوض كوثر نزد من آيند».
  اكنون، پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «على جان! به من قول بده كه در اين لحظات آخر همواره كنار من باشى و چون از دنيا رفتم تا زمانى كه مرا در داخل قبر نگذاشته اى مرا تنها نگذارى».


title: با گريه ات دلم را مسوزان
text:
    با گريه ات دلم را مسوزان


  امروز، يكشنبه است، مثل اينكه امروز حال پيامبر كمى بهتر است.
  پيامبر تصميم گرفته است يك بار ديگر به مسجد برود و با مردم نماز بخواند، هيچ كس باور نمى كند اين آخرين نمازى است كه پيامبر در مسجد مى خواند.
  مسلمانان همه منتظر هستند، پيامبر در حالى كه دست در دست على(ع) دارد وارد مسجد مى شود و به سوى محراب مى رود.
  پيامبر نماز خود را خيلى سريع مى خواند و بعد از نماز به سوى خانه حضرت فاطمه(س) حركت مى كند.
  او مى خواهد تا مردم، يك بار ديگر، عشق و علاقه او را نسبت به دخترش ببينند.
  پيامبر وارد خانه حضرت فاطمه(س) مى شود.
  حسن و حسين(ع) به استقبال مى آيند، پيامبر آنها را در آغوش مى گيرد و گل هاى خود را مى بوسد.
  نگاه كن!
  حسن(ع) بيش از همه بى تابى مى كند و اشك مى ريزد، پيامبر او را در آغوش خود مى فشارد و مى فرمايد: «حسنم! گريه نكن كه دل مرا با گريه خود به درد آوردى».
  به راستى آيا باز هم پيامبر به اين خانه خواهد آمد؟
  آرى، تا پيامبر هست اهل اين خانه پيش همه عزيز هستند و همه احترام آنها را مى گيرند.
  امّا آيا مردم بعد از پيامبر نيز به اهل اين خانه احترام خواهند گذاشت؟


title: روزهاى سختى در پيش است
text:
  روزهاى سختى در پيش است


  پيامبر همراه با على(ع) به سوى خانه خود حركت مى كند و در بستر قرار مى گيرد.
  ساعتى مى گذرد، عدّه اى براى ديدن پيامبر به خانه او مى آيند.
  سمّ كاملا در بدن پيامبر اثر كرده و چهره او زرد شده است.
  نگاه كن، على(ع) كنار پيامبر نشسته و سر پيامبر را به سينه گرفته است، اشك در چشمان او حلقه زده است.
  ناگهان جبرئيل نازل مى شود، او براى مأموريّت ويژه اى آمده است:
  «اى محمّد! دستور بده تا همه از اتاق خارج شوند و فقط على(ع) بماند».
  پيامبر از همه مى خواهد تا اتاق را ترك كنند.
  نگاه كن، جبرئيل همراه خود نامه اى آورده است.
  جبرئيل رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى محمّد! خدايت سلام مى رساند و مى گويد: "اين عهدنامه بايد به دست وصىّ و جانشين تو برسد"».
  پيامبر در جواب مى گويد: «اى جبرئيل، همه سلام ها به سوى خدا باز مى گردد، سخن خداى من، درست است، نامه را به من بده».
  جبرئيل نامه را به پيامبر مى دهد و پيامبر آن را به على(ع) مى دهد و از او مى خواهد تا آن را به دقّت بخواند.
  آيا مى دانى اين عهدنامه، ميراث پيامبران الهى است؟
  همسفر خوبم! مولايت را نگاه كن، او دارد عهدنامه را با دقّت مى خواند.
  خيلى دلم مى خواهد بدانم داخل اين نامه چه نوشته شده است.
  بعد از لحظاتى...
  پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى گويد:
  ـ اى على، آيا از اين عهدنامه كه خدا برايت فرستاده آگاه شدى؟ آيا به من قول مى دهى كه به آن عمل كنى.
  ـ آرى، پدر و مادرم به فداى شما باد، من قول مى دهم به آن عمل كنم و خداوند هم مرا يارى خواهد نمود.
  ـ آيا در روز قيامت شهادت مى دهى كه من اين عهدنامه را تحويل تو دادم.
  ـ آرى، اى رسول خدا!
  ـ اى على، جبرئيل و ميكائيل با هزاران فرشته، هم اكنون كنار تو ايستاده اند و سخن تو را مى شنوند، آيا به اين عهدنامه عمل خواهى نمود؟
  ـ آرى.
  من در تعجّب هستم مگر در اين عهدنامه چه نوشته شده است كه پيامبر اين همه تأكيد دارد كه به آن عمل شود.
  چقدر خوب بود من مى توانستم براى شما قسمتى از اين عهدنامه را بخوانم.
  پيامبر سخن خود را ادامه مى دهد:
  ـ على جان! در اين عهدنامه آمده است كه تو بايد دوستان خدا را دوست بدارى و با دشمنان خدا دشمن باشى، تو بايد بر سختى ها و بلاها صبر كنى، على جان! بعد از من، مردم جمع مى شوند حقّ تو را غصب مى كنند و به ناموس تو بى حرمتى مى كنند، تو بايد در مقابل همه اينها صبر كنى!
  ـ چشم اى رسول خدا، من در مقابل همه اين سختى ها و بلاها صبر مى كنم.
  صدايى به گوشم مى رسد، آيا گوينده اين سخن را مى شناسى؟
  «اى محمّد، به على(ع) بگو كه بعد از تو، مردم، حرمت او را نگه نمى دارند و كار را به آنجا مى رسانند كه چهره او با خونِ سرش رنگين مى شود».
  دوست خوبم! اين جبرئيل است كه از پيامبر مى خواهد تا اين سخنان را به مولايمان بگويد.
  من در تعجّب هستم، مگر همه مردم در غدير خُم با على(ع) بيعت نكرده اند؟!
  مگر پيامبر بارها و بارها، در مورد محبّت و مهربانى با خاندان خود براى مردم سخن نگفته است، آيا مردم همه اين سخنان را فراموش خواهند كرد؟
  در اين ميان، سخنان ديگرى هم ردّ و بدل مى شود كه من آنها را نمى شنوم، فقط اين را مى بينم كه اشك از چشمان على(ع) جارى است.
  به راستى بعد از وفات پيامبر چه حوادثى روى خواهد داد؟
  چه كسى باور مى كند كه مسلمانان براى آتش زدن خانه على(ع) جمع شوند و درِخانه او را آتش بزنند!
  چه كسى باور مى كند كه ريسمان بر گردن على(ع) بياندازند و او را به سوى مسجد بكشانند!
  چه كسى باور مى كند كه جلو چشم او ناموسش را با تازيانه بزنند!
  اينها را هيچ كس باور نمى كند.
  چرا على(ع) بايد همه اينها را به چشم خود ببيند و صبر كند؟
  امروز على(ع) به پيامبر قول مى دهد كه در مقابل همه اين سختى ها و بلاها صبر كند زيرا فقط صبر اوست كه مى تواند اسلام را حفظ كند.
  آرى، اگر صبر على(ع) نباشد دشمنان اسلام، اصل و اساس اسلام را نابود خواهند كرد.
  مگر همين على(ع) نبود كه تا ديروز در همه جنگ ها با شمشير خود اسلام را زنده مى كرد، او بايد فردا با صبر خود اسلام را زنده نگه دارد.
  اكنون، پيامبر سخن جبرئيل را براى على(ع) مى گويد، به نظر شما على(ع) چه جواب خواهد داد؟
  نگاه كن، او به سجده رفته است و در سجده با خداى خويش سخن مى گويد: «من قبول كردم و به آن راضى هستم».
  اكنون موقع آن است كه اين عهدنامه مُهر بشود، آرى، على(ع) همه آنچه در اين عهدنامه نوشته شده بود را قبول كرده است.
  فرشتگان بر اين عهدنامه مُهر مى زنند و آن را تحويل على(ع) مى دهند.
  قرار است كه اين وصيّت را على(ع) در آخرين لحظه هاى زندگى خود به امام حسن(ع) تحويل دهد و همين طور از هر امامى به امام ديگر، تا آن زمانى كه به دست حضرت مهدى(ع) برسد. 


title: دل من براى شما تنگ مى شود
text:
    دل من براى شما تنگ مى شود


  جبرئيل و ديگر فرشتگان، همه، از پيامبر اجازه مى گيرند و به سوى آسمان مى روند.
  در اين اتاق فقط پيامبر مى ماند و على(ع).
  نگاه كن!
  مولايت در فكر است، به راستى كه چه مأموريّت مهمّى را خدا بر دوش او گذاشته است; حفظ اسلام، صبر در همه سختى ها، تلاش براى هدايت مردم.
  همه اين ها، نشانه آن است كه پيامبر به زودى از ميان ما مى رود و به ديدار خدا مى شتابد.
  به راستى كه هيچ چيز براى مولاى تو سخت تر از دورى پيامبر نيست، او از زمانى كه چشم باز نموده همواره كنار پيامبر بوده است، اكنون چگونه مى تواند فراق و دورى او را تحمّل كند.
  اينجاست كه على(ع) صورت خود را نزديك صورت پيامبر مى برد و در حالى كه اشك مى ريزد، مى گويد: «پدر و مادرم به فداى شما، دل من براى شما تنگ مى شود، بعد از شما، زندگى من، سراسر، غم و غصّه خواهد بود».
  پيامبر نگاهى به او مى كند و مى فرمايد: «على جان! من به همه مردم سفارش كرده ام كه از تو اطاعت كنند و همه آنها به من قول داده اند كه بعد از من، گوش به فرمان تو باشند، امّا من مى دانم كه اينان به قول خود وفا نخواهند كرد، على جان! از تو مى خواهم تا در همه سختى ها صبر داشته باشى».
  سپس، حال پيامبر سخت مى شود و از هوش مى رود.


title: لرزه بر عرش خدا افتاده است
text:
    لرزه بر عرش خدا افتاده است


  اكنون عايشه وارد اتاق مى شود و در گوشه اى مى نشيند.
  پيامبر به هوش مى آيد، على(ع) رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ اى رسول خدا، وقتى كه شما به ديدار خدا شتافتيد من پيكر شما را در كجا دفن كنم؟
  ـ در خانه خودم، همين جا.
  عايشه اين سخن را مى شنود، رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «پس من در كجا زندگى كنم؟».
  پيامبر در جواب مى گويد: «به خانه اى غير از اينجا برو، اينجا خانه من است، تو به اندازه اى كه ديگران حق دارند حق دارى، اى عايشه، مواظب باش كه با مولا و آقاى خودت، على، مخالفت نكنى».
  آرى، اين خانه، خانه پيامبر است و بعد از او به خاندان او ارث مى رسد، وقتى حساب كنى مى بينى كه به عايشه حدود دوازده سانتى متر از اين اتاق بيشتر نمى رسد.
  عايشه فقط در دوازده سانتى متر اين اتاق حقّ دارد، پيامبر هم به او دستور داده تا از اين خانه برود و در جاى ديگرى منزل كند.
  امّا آيا عايشه به اين دستور پيامبر عمل خواهد نمود؟
  شب فرا مى رسد و هوا تاريك مى شود.
  امشب آخرين شب زندگى پيامبر است، او در بستر بيمارى است و على(ع) بالاى سر او نشسته است.
  پيامبر دلش براى دخترش فاطمه(س) تنگ شده است، سراغ او را مى گيرد.
  لحظاتى بعد...
  حضرت فاطمه(س) همراه با حسن و حسين(ع) وارد مى شوند، تا نگاه فاطمه(س) به پدر مى افتد و او را در آن حالت مى بيند اشكش جارى مى شود.
  پيامبر او را به كنار خود فرا مى خواند و على(ع) دست حسن و حسين(ع) را مى گيرد و از اتاق خارج مى شود.
  در بيرون اتاق، عايشه نزد على(ع) مى آيد و به او مى گويد:
  ـ چرا تو از اتاق بيرون آمدى؟ مگر پيامبر به دختر خود چه مى خواهد بگويد؟
  ـ پيامبر با دختر خود سخنان محرمانه اى دارد، من نخواستم مزاحم او باشم.
  ساعتى مى گذرد، ناگهان صداى فاطمه(س) مى آيد كه مى گويد: «اى على، بيا».
  على(ع) وارد اتاق مى شود، او مى بيند كه بيمارى پيامبر شديد شده است.
  اشك در چشم على(ع) حلقه مى زند و صداى گريه اش بلند مى شود.
  پيامبر رو به او مى كند و مى گويد: «على جان! چرا گريه مى كنى؟».
  لحظاتى مى گذرد...
  پيامبر به فكر فرو رفته است، ناگهان پيامبر با صداى بلند گريه مى كند.
  خداى من، چه شده است؟ چرا پيامبر گريه مى كند؟
  گوش كن، او علّت گريه خود را بيان مى كند: «على جان! گريه من به خاطر تو و دخترم فاطمه است، من شما را به خدا مى سپارم در حالى كه مى دانم مردم براى ظلم به شما آماده مى شوند!».
  من با شنيدن سخن پيامبر به فكر فرو مى روم، آيا مردم منتظر هستند تا مرگ پيامبر فرا برسد و در حقِّ خاندان او ستم كنند؟
  مگر پيامبر در مورد مقام خاندان خود اين همه تأكيد نكرده است، آخر براى چه مسلمانان مى خواهند در حقّ تنها دختر پيامبر ظلم و ستم روا دارند؟
  اكنون، پيامبر رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «على جان! من به فاطمه سخنانى گفته ام و از او خواسته ام تا آنها را براى تو بازگو كند، از تو مى خواهم تا به سخنان او گوش كنى».
  هيچ كس از سخنانى كه پيامبر به فاطمه(س) گفته است خبر ندارد، امّا اين سؤال هميشه در ذهن من باقى مانده است كه چرا پيامبر اين سخنان را خودش به على(ع) نگفت؟ چرا آنها را به فاطمه(س) گفت تا به على(ع) بگويد؟ اين رازى است كه من از آن خبر ندارم.
  پيامبر بار ديگر، فاطمه(س) را نزد خود مى خواند و او را در آغوش مى گيرد و پيشانى او را مى بوسد و به او مى گويد: «پدرت به فدايت باد».
  فاطمه(س) طاقت نمى آورد و صداى گريه اش بلند مى شود.
  پيامبر او را در آغوش مى گيرد و مى گويد: «به خدا قسم! خدا انتقام تو را از نامردان خواهد گرفت، دخترم! بدان كه خدا به غضب تو، غضبناك خواهد شد، واى بر كسانى كه در حقّ تو ستم روا دارند». 
  مگر بعد از وفات پيامبر چه پيش خواهد آمد؟
  پيامبر گريه مى كند، فاطمه(س) نيز اشك مى ريزد و صداى گريه حسن و حسين(ع) هم بلند است.
  امشب در اين خانه چه خبر است؟ چرا همه گريه مى كنند؟
  گوش كن، صداى گريه هاى زيادى مى آيد، اينان كيستند كه گريه مى كنند؟
  اينان فرشتگان الهى هستند، اين صداى جبرئيل است كه به گريه بلند است.
  پيامبر نگاهى به فاطمه(س) مى كند و مى گويد: «دخترم، آرام باش، به خدا قسم گريه تو، عرش خدا را به لرزه و همه فرشتگان را به گريه انداخته است».
  اكنون فاطمه آرام مى شود، امّا چشمان او از شدّت گريه، قرمز شده است و صورت پيامبر از اشك، خيس!
  پيامبر با دخترش سخن مى گويد: «فاطمه جان! تو اوّلين كسى هستى كه بعد از من، وارد بهشت خواهى شد، تو سيّده زنان بهشت هستى. فاطمه جان! آن زمانى كه تو مى خواهى از پل صراط عبور كنى، خداوند به جهنّم دستور مى دهد كه آرام بگيرد تا از روى پل صراط عبور كنى. فاطمه جان! در آن روز پرچم حمد (لواء الحمد) به دست شوهر تو، على خواهد بود. فاطمه جان! قسم به خدايى كه مرا به پيامبرى مبعوث كرد تو وارد بهشت مى شوى در حالى كه حسن در طرف راست تو و حسين در طرف چپ تو هستند و شما در بهترين منزل هاى بهشت جاى خواهيد گرفت. فاطمه جان! در روز قيامت، همه كسانى كه با تو دشمنى كردند پشيمان خواهند شد، آن روز، روز سختى براى آنها خواهد بود».
  اين سخنان را پيامبر مى گويد تا يگانه دخترش آرام شود، چون عرش خدا با گريه او به لرزه در آمده است.


title: اين امانت من است در دست تو!
text:
    اين امانت من است در دست تو!


  امروز روز دوشنبه، بيست و هشتم صفر است، على(ع) كنار پيامبر نشسته است و سرِ آن حضرت را به سينه گرفته است. پيامبر گاهى از هوش مى رود و گاهى به هوش مى آيد.
  سمّى كه آن زن يهودى در غذاى پيامبر قرار داده بود كار خودش را كرده است، ديگر اميدى به شفاى پيامبر نيست.
  آرى، پيامبر لحظه به لحظه به آرزوى خود كه شهادت بود، نزديك مى شود.
  مردم فهميده اند كه ديگر ساعت هاى آخر زندگى پيامبر است.
  آيا مى دانى كه او مى خواهد در اين لحظه در مورد تو كه خواننده اين كتاب هستى با على(ع) سخن بگويد؟
  تعجّب نكن!
  مگر تو شيعه مولايت على(ع) نيستى؟
  پس حق دارى اين مطلب را بشنوى و به خود افتخار كنى! 
  اين سخن پيامبر است: «على جان! شيعيانِ تو در روز قيامت، از آب كوثر سيراب خواهند شد در حالى كه همه مردم تشنه باشند.
  وعده من و شيعيان تو، روز قيامت، كنار حوض كوثر است، آن روز شيعيان تو را به اسم مى خوانند و آنها به پيش من مى آيند در حالى كه رويشان سفيد و نورانى است، امّا دشمنان تو در آن روز، رويشان سياه است; همه در آتش تشنگى مى سوزند و كسى نيست آنها را سيراب سازد».
  نگاه كن، اكنون فاطمه(س) با جمعى از زنان مدينه همراه حسن و حسين(ع) وارد اتاق مى شود.
  حسن و حسين(ع) نزد پيامبر مى روند و در آغوش پيامبر جاى مى گيرند.
  على(ع) از جا برمى خيزد و مى خواهد آنها را از پيامبر جدا كند، براى اين كه حال پيامبر اصلاً خوب نيست.
  امّا پيامبر در حالى كه عزيزان دل خود را مى بويد و مى بوسد، از على(ع) مى خواهد تا بگذارد حسن و حسين(ع) راحت باشند.
  پيامبر مى گويد: «على جان! بگذار از عزيزان خودم توشه بگيرم، به راستى كه بعد از من چه سختى هايى خواهند كشيد، بار خدايا! من اين عزيزان را به تو و بندگانِ خوبت مى سپارم».
  لحظاتى مى گذرد...
  فاطمه(س) كنار پيامبر نشسته است.
  نگاه كن، پيامبر دست او را در دست راست خود مى گيرد و روى سينه خود مى گذارد و با دست ديگر خود، دست على(ع) را در دست مى گيرد.
  پيامبر مى خواهد سخنى بگويد امّا گريه به او امان نمى دهد و نمى تواند سخن بگويد.
  فاطمه(س) چون گريه پيامبر را مى بيند اشكش جارى مى شود و مى گويد: «اى رسول خدا، قلب من را با اشك خود به درد آوردى و دلم را سوزاندى».
  دوست خوبم! به راستى پيامبر چه چپزى مى خواست بگويد كه گريه به او امان نداد؟
  نگاه كن!
  هنوز در يك دست پيامبر، دست فاطمه(س) است و در دست ديگرش دست على(ع).
  او دست فاطمه(س) را در دست على(ع) قرار مى دهد و مى گويد: «اى على، فاطمه امانت خدا و امانت من است كه آن را به تو مى سپارم، از تو مى خواهم كه از اين امانت خوب محافظت كنى، على جان! فاطمه سيّده زنان دنياست، او مريم كبرى است».
  بعد از لحظاتى...
  پيامبر حسن و حسين و فاطمه و على(ع) را كنار خود جمع مى كند و دستان خود را كه از شدّت بيمارى ناتوان شده اند به سختى سوى آسمان مى گيرد و مى گويد: «بار خدايا! من با دوستان اينها دوست هستم و با دشمنانشان دشمن مى باشم». 
  بعد رو به فاطمه(س) مى كند و مى گويد: «اى فاطمه، به خدا قسم، از كسى كه تو از او ناراضى باشى، من هم ناراضى خواهم بود».


title: آيا به من اجازه ورود مى دهيد؟
text:
    آيا به من اجازه ورود مى دهيد؟


  ساعتى بيش به غروب خورشيد نمانده است، پيامبر آماده پرواز شده است.
  او به فاطمه(س) مى گويد: «دخترم، من از پيش شما مى روم، لحظه خداحافظى نزديك است».
  صداى گريه فاطمه(س) بلند مى شود، پيامبر با ديدن اين صحنه دلش تاب نمى آورد.
  آيا مى توان كارى كرد تا در اين آخرين لحظات فاطمه خوشحال شود؟
  پيامبر، دخترش را نزد خود فرا مى خواند و با او سخن مى گويد.
  نمى دانم چه مى شود كه ناگهان لبخند بر صورت فاطمه(س) نقش مى بندد، نگاه كن، او چقدر خوشحال شده است.
  به راستى پيامبر چه سخنى به دخترش گفت كه او اين قدر خوشحال شد؟
  از فاطمه(س) مى پرسند كه پيامبر به شما چه گفت؟ 
  او پاسخ مى دهد كه پيامبر به من چنين گفت: «دخترم، تو اوّلين كسى هستى كه به من ملحق مى شوى».
  آرى، فاطمه(س) اكنون مى داند كه بعد از پدر، در اين دنيا مدّت زيادى نمى ماند، براى همين او اين قدر خوشحال است.
  دورى پيامبر براى فاطمه بسيار سخت است.
  سر پيامبر در سينه على(ع) است و فاطمه و حسن و حسين(ع) كنار پيامبر نشسته اند.
  ناگهان صدايى از بيرون خانه به گوش مى رسد.
  السلامُ علَيكُم يا اهلَ بَيْتِ النُّبُوَةِ
  سلام برشمااى خاندان رسالت،آيااجازه هست داخل شوم؟
  اين كيست كه در اين لحظات مى خواهد به ديدار پيامبر بيايد؟
  فاطمه(س) برمى خيزد و به بيرون اتاق مى رود، مرد عربى را مى بيند كه با نهايت احترام، كنار درِ خانه ايستاده است.
  فاطمه(س) به او مى گويد: «خدا به تو خير دهد، تو به ديدار پيامبر آمده اى امّا حال پيامبر خوب نيست».
  فاطمه(س) در را مى بندد و به داخل اتاق مى رود.
  بعد از لحظاتى، بار ديگر صداى همان مرد مى آيد كه اجازه مى خواهد تا وارد خانه شود.
  اين بار نيز فاطمه(س) مى رود و همان جواب را به او مى دهد.
  به راستى اين مرد عرب كيست و چه مى خواهد؟
  بعد از لحظاتى، براى بار سوم صداى آن مرد عرب به گوش مى رسد.
  امّا اين بار او قدرى بلندتر سخن گفت به گونه اى كه صداى او به گوش پيامبر رسيد.
  پيامبر او را مى شناسد، رو به دخترش مى كند و مى گويد:
  ـ دخترم، چه كسى براى وارد شدن اجازه مى گيرد؟
  ـ مرد عربى است كه براى سومين بار به اينجا آمده است و مى خواهد شما را ببيند.
  ـ دخترم، آيا مى دانى او كيست؟ او عزرائيل است، او تا به حال براى ورود به هيچ خانه اى غير از اين خانه، اجازه نگرفته است.
  آنگاه پيامبر به صداى بلند مى گويد: «داخل شو».
  عزرائيل وارد خانه مى شود و خدمت پيامبر و بقيّه اهل خانه سلام مى كند.
  پيامبر جواب سلام او را داده و به او مى گويد: 
  ـ اى عزرائيل، براى ديدن من آمدى يا براى قبض روح من؟
  ـ هم براى ديدن تو و هم براى قبض روح تو، امّا خداوند به من دستور داده است كه تا تو اجازه ندهى، تو را قبض روح نكنم، اكنون اختيار با خودت است اگر اجازه ندهى من برمى گردم.
  ـ پس دوست من جبرئيل كجاست؟ چرا او نيامده است؟
  ـ وقتى من از آسمان پايين مى آمدم او را ديدم.
  لحظه اى نمى گذرد كه جبرئيل نازل مى شود و پس از سلام كنار پيامبرمى نشيند.
  اگر خوب نگاه كنى فرشته اى را مى بينى كه همراه با هزاران فرشته به اينجا آمده اند.
  آيا او را مى شناسى؟ 
  نام او اسماعيل است، يكى از بزرگترين فرشتگان مى باشد و اوّلين بارى است كه به زمين نازل مى شود، او در آسمان، رئيس هفتاد هزار فرشته است.
  اكنون او با هفتاد هزار فرشته براى استقبال از پيامبر به زمين آمده است، خداوند مى خواهد روح پيامبر را با احترام خاصّى به آسمان ها ببرد.
  فرشتگان به پيامبر نگاهى مى كنند و مى گويند: «همه درهاى آسمان باز شده است و تمامى فرشتگان به صف ايستاده اند و آماده اند تا از تو استقبال نمايند».
  پيامبر حمد و ستايش خدا را به جا مى آورد و رو به جبرئيل مى كند و مى گويد: «در اين لحظه، مرا بشارت و مژده اى بده».
  جبرئيل در جواب مى گويد: «به افتخار شما، همه درهاى بهشت باز شده اند».
  پيامبر بار ديگر حمد خدا را به جا مى آورد و به جبرئيل مى گويد: «مرا بشارت ديگرى بده».
  جبرئيل پاسخ مى دهد: «در روز قيامت تو اوّلين كسى خواهى بود كه شفاعت امّت خود را خواهى كرد و تو اوّل كسى خواهى بود كه وارد بهشت خواهى شد و امّت تو اوّلين امّتى خواهند بود كه به بهشت خواهند رفت».
  اكنون پيامبر آماده پرواز است پس رو به على(ع) مى كند و از او مى خواهد تا بعد از مرگ، بدن او را غسل دهد و او را كفن نمايد.


title: پرواز به اوج آسمان ها
text:
    پرواز به اوج آسمان ها 


  لحظه غروب روز دوشنبه فرا مى رسد، ديگر روح پيامبر آماده پرواز است.
  اكنون جبرئيل رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا، آيا مى خواهيد در اين دنيا بمانيد؟». 
  پيامبر در جواب مى فرمايد: «نه، من وظيفه پيامبرى خود را به اتمام رساندم و اكنون مى خواهم به اوج آسمانها، به سوى بهشت بروم».
  آرى، پيامبر ديدار خدا را بر زندگى اين دنيا ترجيح مى دهد و آماده پرواز به اوج آسمان ها مى شود.
  او مى خواهد از اين قفس دنيا آزاد شود.
  جبرئيل به پيامبر خطاب مى كند: «خداوند مشتاق ديدار توست».
  آرى، چه افتخارى بالاتر از اين كه خدا در اشتياق كسى است كه در همه مدّتِ زندگى خود براى سعادت مردم تلاش كرد.
  اكنون لحظه وصال نزديك است!
  همان لحظه اى كه پيامبر سال هاى سال در انتظارش بود.
  فاطمه(س) رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «پدر جان، من بعد از امروز، شما را كجا ببينم؟».
  به راستى پيامبر در جواب دخترش چه خواهد گفت؟ او اكنون مى خواهد با سخن خود آرامش را به فاطمه(س) هديه كند.
  پيامبر در جواب مى گويد: «تو زودتر از همه به من ملحق مى شوى و مى توانى مرا در مقام شفاعت بيابى، آن روزى كه از براى امّت خود شفاعت مى كنم، تو مى توانى مرا كنار حوض كوثر بيابى».
  پيامبر رو به عزرائيل مى كند و به او دستور مى دهد تا او را قبض روح كند.
  دوست خوبم! 
  آيا مى دانيد آخرين كلام پيامبر چه بود؟ 
  «على جان! سر مرا در آغوش بگير كه امرِ خدا آمد».
  آرى، پيامبر در حالى كه سرش در آغوش على(ع) است روحش پر مى كشد و به سوى آسمان ها مى رود.
  بوى خوشى تمام فضا را در برمى گيرد و چشمان پيامبر براى هميشه بسته مى شود.
  آرى، ديگر روزگارِ عزّت خاندان پيامبر تمام شد.
  صداى گريه فاطمه(س) بلند مى شود...

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب روى دست آسمان 
  موضوع: غدير، عيد غدير، حضرت على(ع)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  من مى خواهم شما را به سفر مهمّى ببرم، آيا شما همسفر من مى شويد؟
  ما به مدينه سفر مى كنيم و همراه با پيامبر، لباسِ احرام مى پوشيم و به سوى مكّه مى رويم; طواف خانه خدا به جا مى آوريم، و بعد از مدّتى به سرزمين عرفات مى رويم.
  بعد از پايان اعمال حج به مدينه باز مى گرديم و در ميانه راه به بركه آبى مى رسيم كه بسيار زلال و باصفاست! در آنجا جبرئيل نازل مى شود و پيام مهمّى را براى پيامبر مى آورد و حماسه غدير شكل مى گيرد.
  خورشيد امامت و ولايت طلوع مى كند و جهان را با نور خود روشن مى كند. اين كتاب قصد دارد تصويرى واضح از غدير در ذهن شما ايجاد كند.
  ما دفترِ تاريخ را باز مى كنيم و در ميان 147 كتاب تحقيقىـعربى به جستجوى حقيقت مى پردازيم.
  با من همراه باشيد، زيرا من اين كتاب را به عشقِ شما كه شيعه مولايم هستيد، نوشته ام.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، خرداد 1388


title: نواى كاروان مى آيد امروز!
text:
    نواى كاروان مى آيد امروز!


  مى دانم كه تو هم مثل من آرزو دارى به زيارت خانه خدا بروى!
  حتماً شنيده اى كه طواف خانه خدا چقدر صفا دارد!
  پس بيا همراه هم به اين سفر برويم.
  امّا تا يادم نرفته به تو خبر خوشى بدهم، من و تو قرار است همسفر پيامبر باشيم.
  همين چند روز قبل، پيامبر اعلام كرد كه به زودى براى انجام حج به مكّه خواهد رفت.
  همه مسلمانان دارند خود را آماده اين سفر مى كنند، آنها مى خواهند همراه پيامبر، حج به جا آورند.
  ما بايد خدا را شكر كنيم كه الان در مدينه هستيم و مى توانيم همراه پيامبر به حج برويم.
  ده سال از هجرت پيامبر به مدينه مى گذرد و پيامبر در اين مدّتِ ده سال كه در مدينه بوده، به حج نرفته است.
  در واقع، اين اوّلين بار خواهد بود كه پيامبر، مراسم حج را به صورت عملى به مردم نشان خواهد داد.
  از زمان حضرت ابراهيم(ع) سال ها مى گذرد و در اين مدّت، بدعت هاى زيادى در حج پيدا شده است، پيامبر مى خواهد حجِّ ابراهيمى را دوباره زنده كند.
  پيامبر، گروهى را به مناطق مسلمان نشين فرستاده است تا اين خبر را به همه مردم بدهند.
  مدينه هر روز از روز قبل شلوغ تر مى شود، گروه هاى زيادى از مسلمانان مناطق مختلف، به مدينه آمده اند.
  آيا تو با خود لباس احرام آورده اى؟ نكند فراموش كرده باشى!
  ناراحت نباش، آنجا بازار مدينه است، زود برو و براى خود لباس احرام خريدارى كن، به زودى اين قافله بزرگ حركت خواهد كرد!


title: يار مهربان من كجاست؟
text:
    يار مهربان من كجاست؟


  صداى اذان به گوش مى رسد، بيا به مسجد برويم.
  مسجد مدينه چقدر باصفاست! مردم در صف هاى منظّم نشسته اند و منتظر آمدن پيامبر هستند.
  پيامبر وارد مسجد مى شود، همه از جاى خود بلند مى شوند، پيامبر به آنها سلام مى كند و به سوى محراب مى رود.
  آيا چهره نورانى پيامبر را مى بينى؟ به راستى كه نگاه به چهره او غم را از دل مى زدايد.
  نماز بر پا مى شود، گويى كه تمام اهل آسمان به تماشاى اين نماز نشسته اند، عزيزترين بنده خدا به نماز ايستاده است.
  بعد از نماز، مردم دور پيامبر حلقه مى زنند، آنها سؤال مى كنند كه چه موقع به سوى مكّه حركت خواهيم كرد.
  پيامبر در جواب مى گويد كه بايد منتظر بمانيم تا بقيّه مسلمانانى كه در راه مدينه هستند از راه برسند، آن وقت همه با هم به سوى مكّه حركت خواهيم نمود.
  همسفرم! 
  من على(ع) را اينجا نمى بينم، آيا تو مى دانى او كجاست؟
  من خيلى دلم مى خواهد او را ببينم، مگر نمى دانى پيامبر بارها فرموده است كه نگاه به چهره على(ع)، عبادت است؟
  امّا هر طرف را كه نگاه مى كنم او را نمى بينم، از ديگران پرسوجو مى كنم معلوم مى شود كه على(ع) به سفر رفته است.
  حتماً مى خواهى بدانى او به كدام سفر رفته است.
  مدّتى پيش، وقتى كه سرتاسر سرزمين حجاز مسلمان شدند، پيامبر تصميم گرفت تا پيام اسلام را به كشور همسايه، يمن برساند.
  پيامبر در ابتدا خالد بن وليد را براى اين مأموريّت انتخاب نمود و او را به يمن فرستاد.
  خالد بن وليد، مدّت شش ماه در يمن ماند، امّا نتوانست حتى يك نفر را هم مسلمان كند.
  براى همين پيامبر تصميم گرفت تا على(ع) را به سوى يمن بفرستد، زيرا او تنها كسى بود كه مى توانست اين مأموريّت بزرگ را انجام دهد.
  پيامبر على(ع) را به حضور طلبيد و به او چنين گفت: «من مى خواهم تو را به سوى يمن بفرستم تا آنان را به اسلام دعوت كنى».
  على(ع) خود را آماده اين سفر كرد، با فاطمه و فرزندانش خداحافظى نمود و همراه با عدّه اى از سربازان نزد پيامبر آمد.
  پيامبر نگاهى به او كرد و او را در آغوش گرفت، اشك در چشمان پيامبر نشست. 
  همه از علاقه پيامبر به على(ع) خبر داشتند، قطره هاى اشك بر صورت پيامبر نشسته بود.
  پيامبر دست خود را روى سينه على(ع) گذاشت و در زير لب سخنانى را زمزمه كرد، او در حقِّ على(ع) دعا نمود.
  موقع حركت فرا رسيد، پيامبر آخرين سخن خود را به على(ع) گفت: «على جان! اگر خدا يك نفر را به دست تو هدايت كند براى تو بهتر از همه دنيا مى باشد».
  على(ع) روى پيامبر را بوسيد و در ميان پرده اى از اشك، با پيامبر خداحافظى كرد و به سوى يمن تاخت.


title: صداى يار را در آسمان شنيده ام
text:
    صداى يار را در آسمان شنيده ام 


  مردم منتظر هستند تا پيامبر دستور حركت به سوى مكّه را بدهد، آنها نمى دانند كه پيامبر دلش مى خواهد در اين سفر على(ع) نيز همراه او باشد.
  به راستى آيا على(ع) خواهد توانست در اين سفر حضور داشته باشد؟
  آيا فاطمه(س) بايد بدون على(ع) به سفر حج برود؟
  مدّتى قبل جبرئيل بر پيامبر نازل شده است و پيام مهمّى را براى او آورده است.
  متن پيام چنين است: «تو همه واجبات دين را براى مردم بيان كرده اى، امّا هنوز دو واجب مهم، باقى مانده است، اكنون موقع آن است كه آنها را براى مردم بيان كنى، آن دو واجب مهم، حج و ولايت على(ع) مى باشد».
  معلوم مى شود كه پيامبر در اين سفر، دو برنامه مهم در دستور كار خود دارد.
  براى همين است كه خدا از پيامبر خواسته است تا به همه مسلمانان خبر بدهد كه براى اين سفر آماده شوند.
  همسفر خوبم! از سفر على(ع) روزها مى گذرد، دل پيامبر براى او خيلى تنگ شده است.
  وقتى كه گل نبود، بايد گلاب را بوييد، هر وقت كه دل پيامبر، بى قرار على(ع) مى شود حسن و حسين را در آغوش مى كشد.
  به راستى آيا تا به حال فكر كرده اى كه چرا پيامبر اين قدر على(ع) را دوست دارد؟
  آيا مى خواهى تو را از راز آن باخبر كنم؟
  راز اين عشق مقدّس به شب معراج برمى گردد.
  آن شب كه پيامبر به معراج رفت و هفت آسمان را پشت سر گذاشت و به ساحت قدس خدا رسيد، صدايى به گوشش رسيد، يك نفر پيامبر را با اسم صدا زد: «اى احمد!».
  پيامبر لحظه اى به فكر فرو رفت، اين صدا چقدر آشناست!
  اين صدا كه صداى على(ع) است!
  پيامبر در حريم قدس خدا بود و هفت آسمان را پشت سر گذاشته بود. پس چرا صداى على(ع) به گوش مى رسيد؟
  اينجا بود كه پيامبر گفت: «خدايا! آيا تو با من سخن مى گويى يا على با من سخن مى گويد؟».
  و چنين جواب آمد: «من خداى تو هستم، اكنون كه به حضور من آمده اى به قلب تو نظر كردم و ديدم كه هيچ كس را به اندازه على، دوست ندارى، براى همين با صدايى همچون صداى على با تو سخن مى گويم تا قلب تو آرام گيرد».
  و به راستى كه خدا به خوبى از تپش هاى قلب پيامبر خبر داشت.
  بار ديگر خطاب رسيد: «اى محمّد! من على را جانشين تو قرار دادم، هر كس او را اطاعت كند مرا اطاعت كرده و هر كس نافرمانى او كند، نافرمانى مرا كرده است».
  پيامبر بايد هفتاد هزار حجاب را پشت سر مى گذاشت تا دوباره به اين دنيا باز گردد، او از هر حجاب كه مى گذشت اين صدا را مى شنيد: «اى محمّد! على را دوست داشته باش».
  همسفرم!
  اكنون ديگر مى دانى كه چرا پيامبر، اين قدر به على(ع) عشق مىورزد، زيرا پيامبر فراموش نمى كند كه در شب معراج، خدا هفتاد هزار بار به او توصيه كرده است كه على(ع) را دوست بدارد.


title: از ماه من، خبرهاى خوش مى رسد
text:
  از ماه من، خبرهاى خوش مى رسد


  مردم، گروه گروه به مدينه مى آيند، فكر مى كنم آمار مسافران اين سفر به هفتاد هزار نفر رسيده باشد.
  ديگر وقت حركت، نزديك است، امّا على(ع) هنوز نيامده است، مگر مى شود پيامبر بدون على(ع) به اين سفر برود؟
  تمام اين سفر بهانه اى است تا مردم با ولايت على(ع) آشنا شوند.
  بايد صبر كرد تا خبرى از او برسد.
  همسفرم! نگاه كن! سوارى به سوى مدينه مى آيد، او وارد شهر مى شود و سراغ پيامبر را مى گيرد.
  مردم در جواب مى گويند: «پيامبر در مسجد است». 
  او نزد پيامبر مى آيد و سلام مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا! من از يمن مى آيم، من از جانب على(ع) براى شما خبرهاى خوشى آورده ام».
  پيامبر تا نام على(ع) را مى شنود گلِ لبخند بر صورتش مى نشيند، مثل اينكه تمام عرش و ملكوت را به او داده اند.
  نامه رسان، نامه على(ع) را به پيامبر مى دهد و مى گويد: «وقتى كه على(ع) به يمن رسيد و با قبيله هَمْدان سخن گفت، همه آنها اسلام آوردند، با اسلام آوردن اين قبيله، تمام مردم آن كشور، مسلمان شدند».
  لازم است اشاره كنم كه قبيله هَمْدان، يكى از بزرگ ترين قبيله هاى يمن مى باشد.
  اين خبر، موفقيّت بزرگى است، على(ع) توانسته است بدون جنگ، همه اهل يمن را مسلمان كند.
  وقتى پيامبر اين سخن را مى شنود به سجده مى رود و خدا را شكر مى كند.
  سجده پيامبر طول مى كشد، من نمى دانم اين سجده شكر او براى اسلام آوردن اهل يمن است يا براى سلامتى على(ع).
  بعد از مدّتى، پيامبر سر از سجده برمى دارد و مى گويد: «سلام خدا بر قبيله هَمْدان».
  جا دارد كه پيامبر به قبيله هَمْدان سلام كند، زيرا وقتى آنها با على(ع) روبرو شدند، او را شناختند و مجذوب خوبى هاى او شدند.
  من معتقدم به بركت همين سلام پيامبر، مردان و زنان اين قبيله همواره پيرو حقيقت خواهند بود.
  اكنون، پيامبر دستور مى دهد تا نامه اى براى على(ع) نوشته شود، پيامبر در اين نامه از على(ع) مى خواهد تا همراه با اهل يمن براى انجام حج به سوى مكّه حركت كند.
  پيامبر نامه را به نامه رسانى مى دهد و از او مى خواهد تا هر چه سريع تر به سوى يمن حركت كند. نامه رسان، نامه را مى گيرد و به سوى يمن مى تازد.


title: به سوى تو مى آيم!
text:
    به سوى تو مى آيم! 


  امشب، شب بيست و پنجم ماه ذى القعده است، تا عيد قربان، پانزده روز مانده است، بايد هر چه سريع تر به سوى مكّه حركت كنيم.
  پيامبر در مسجد اعلام مى كند كه ما فردا سفر خود را آغاز مى كنيم.
  همسفر خوبم! مى بينم كه تو هم مانند من، بسيار خوشحال هستى!
  سرانجام موقع حركت فرا مى رسد و ما براى ديدار خانه دوست حركت خواهيم كرد، چه سعادتى بالاتر از اين كه ما همراه پيامبر خدا، به اين سفر معنوى برويم.
  خورشيد طلوع كرده است و كاروان بزرگى، آماده حركت است، تا چشم كار مى كند زنان و مردانى را مى بينى كه از همه جا براى سفر حج به اينجا آمده اند.
  همه منتظر هستند تا پيامبر از خانه خود بيرون بيايد و سفر آغاز شود.
  آنجا را نگاه كن!
  پيامبر در حالى كه حسن و حسين(ع) را همراه خود دارد از خانه خارج مى شود، فاطمه(س) هم در ميان زنان به چشم مى خورد، پيامبر سوار بر شتر خود مى شود و حركت آغاز مى شود.
  صداى الله اكبر همه جا را فرا گرفته است، عدّه اى بر شتر سوار هستند و عدّه زيادى هم پياده به اين سفر آمده اند.
  حدود هشت كيلومتر راه مى رويم و به ميقات شجره مى رسيم.
  اينجا ميقات كسانى است كه از راه مدينه به سوى مكّه مى روند.
  حتماً مى پرسى: ميقات يعنى چه؟
  ميقات به جايى مى گويند كه تو بايد لباس هاى دنيايى را از تن خود بيرون بياورى و لباس سفيد احرام به تن كنى.
  ما در اينجا نداى لبّيك بر زبان جارى مى سازيم و دعوت خدا را اجابت مى كنيم.
  زمانى كه ابراهيم(ع) خانه خدا را بازسازى كرد خدا به او دستور داد تا بر بالاى كوهى برود و همه مردم را به زيارت خانه خدا دعوت كند.
  صداى ابراهيم(ع) در گوش تاريخ طنين انداخته و همه خداپرستان را به زيارت كعبه فرا مى خواند.
  و اكنون تو كه در اينجا ذكر لبّيك را بر زبان جارى مى كنى در واقع دعوت ابراهيم(ع) را اجابت مى كنى.
  همسفر خوبم!
  آيا مى دانى معناى كلمه لبّيك چيست؟
  من مثالى مى زنم و فكر مى كنم اين گونه بتوانم به تو كمك كنم: اگر يك نفر، شما را با اسم صدا بزند، در جواب او مى گوييد: بله.
  اين بله، همان لبّيك است، يعنى اگر شما عرب زبان بوديد وقتى كسى شما را صدا مى زد به جاى بله از كلمه لبّيك استفاده مى كرديد.
  اكنون، حواست جمع باشد، قرار است در اين مكان مقدّس، دعوت خدا را اجابت كنى و به اين دعوت، بله بگويى.
  دوست عزيزم!
  زود باش! الان اذان ظهر را مى گويند، بايد برويم غسل نماييم و لباس احرام بر تن كنيم.
  مبارك باشد!
  تو در لباس زيباى احرام، ديگر كبوتر حرم شده اى! 
  آنجا را نگاه كن!
  آن طرف را مى گويم، آن 66 شتر، شترهايى است كه پيامبر براى قربانى كردن، همراه خود آورده است.
  بلال، اذان گوى پيامبر را نگاه كن!
  او منتظر است كه خورشيد به وسط آسمان برسد تا اذان ظهر را بگويد.
  همه مردم پشت سر پيامبر در صف هاى منظّمى نشسته اند، پيامبر تصميم دارد بعد از نماز ظهر، ذكر لبّيك را بگويد و مُحرِم شود.
  الله اكبر!
  اين صداى بلال است كه در ميقات مى پيچد.
  پيامبر لباس احرام بر تن كرده و در مقابل خداى خود به نماز ايستاده است، تمام فرشتگان براى ديدن اين منظره به صف ايستاده اند.
  نماز تمام مى شود و پيامبر مى خواهد ذكر لبّيك را بر زبان جارى كند.
  اشك در چشمان پيامبر حلقه مى زند و مى گويد: «لبّيك اللهُمّ لبّيك، لبّيك لاشَريكَ لَكَ لبّيك... به سوى تو مى آيم اى خداى بى همتا! دعوت تو را اجابت مى كنم، اى كسى كه همه نعمت ها از آنِ توست!».
  اشك ها و لبّيك ها در هم مى آميزد و شورى به پا مى شود.


title: نمايشى بزرگ از قيام قيامت
text:
    نمايشى بزرگ از قيام قيامت


  اين كاروان بزرگ از ميقات حركت مى كند، نگاه كن، تمام اين بيابان پر از مردمى است كه لباس سفيد بر تن كرده اند.
  آنها همراه پيامبر مى روند و به دقّت به او نگاه مى كنند تا هر كارى كه آن حضرت مى كند را انجام دهند.
  پيامبر آرام آرام به سوى خانه دوست حركت مى كند، زير لب ذكر لبّيك را تكرار مى كند.
  ما از اينجا تا مكّه بايد بيش از چهارصد كيلومتر راه برويم!
  آفتاب گرم حجاز بر ما مى تابد، مواظب باش! تو نبايد زير سايه بروى!
  اين سفر يادآور قيامت است، همانگونه كه در قيامت سايه اى نيست تا از سوزش آفتاب زير آن پناه بگيرى، در اين سفر هم نبايد زير سايه بروى.
  همسفرم!
  در اين سفر نبايد نگاه در آينه كنى; چرا كه آينه مظهر خودبينى است، تو بايد از خود بگذرى و سراسر، جان شوى!
  تو بايد دنيا و آنچه بوى دنيا را مى دهد كنار بگذارى، نبايد عطر بزنى، نبايد خود را خوشبو كنى.
  خلاصه آن كه خدا خواسته است تا تو در اين دنيا نيز، قيامت را به تصوير بكشى و خود را براى آن روز آماده كنى.
  اين لباس سفيد كه بر تن نموده اى، همانند كفن است و مى روى تا خانه دوست را زيارت كنى، تو اكنون مُحْرِم شده اى.
  شب ها و روزها مى گذرد و من و تو همراه اين كاروان در حركت هستيم.
  همسفرم! مى دانم خسته شده اى!
  بيش از يك هفته است كه در راه هستيم و اين سفر براى تو سخت است.
  ولى ما به سفر عشق مى رويم، مى دانم كه همه اين سختى ها براى تو شيرين است.
  آنجا را نگاه كن، عدّه اى به سوى پيامبر مى روند، آنها با پيامبر از خستگى خود سخن مى گويند.
  آيا پيامبر دستور استراحت خواهد داد؟ 
  نه، فرصت ما بسيار كم است، ما بايد خود را زودتر به مكّه برسانيم، تا روز عيد قربان فرصت زيادى نمانده است، آن روز همه ما بايد در سرزمين منا باشيم.
  پيامبر به آنها نگاهى مى كند و دستور مى دهد تا به آرامى بدوند، اين باعث خواهد شد تا روحيه بهترى داشته باشند.
  مردم با اين سخن پيامبر، آهسته مى دوند، بار ديگر شورى در اين جمعيّت مى افتد، صداى «الله اكبر»، همه بيابان را مى گيرد.
  ديگر، راه زيادى تا مكّه نمانده است، ما به زودى مهمان خانه دوست خواهيم بود.


title: خانه دوست كجاست؟
text:
    خانه دوست كجاست؟


  امروز روز چهارم ماه ذى الحجّه است، پنج روز ديگر تا روز عرفه فرصت داريم.
  درست است ما ده روز است كه در راه هستيم، ان شاءالله به زودى به مكّه مى رسيم.
  درست پشت آن كوه، شهر مكّه قرار دارد، پس عجله كن!
  اهل مكّه باخبر شده اند كه پيامبر و مسلمانان به اين شهر مى آيند، آنها براى استقبال پيامبر به بيرون از شهر آمده اند.
  تا به حال، شهر مكّه چنين جمعيّت عظيمى را نديده است، هزاران نفر همراه پيامبر براى اعمال حج وارد شهر مكّه مى شوند.
  ما همراه پيامبر به سوى مسجد الحرام مى رويم، از در مسجد وارد مى شويم و به سوى كعبه مى رويم.
  ناگهان كعبه، مقابل چشمان من نمايان مى شود، بى اختيار به سجده مى افتم، اشك از چشمان من جارى مى شود.
  ستايش خدايى را كه تو را عزيز كرد، 
  و تو را قبله من قرار داد تا به سوى تو نماز بخوانم.
  اى صاحب خانه!
  اين خانه، خانه توست، من هم بنده تو هستم كه به اينجا پناه آورده ام.
  سر از سجده برمى دارم، به دنبال پيامبر مى گردم.
  پيامبر نزديك كعبه است و اشك در چشمان او حلقه زده است. او دست راست خود را به حجرالاَسود مى كشد و دعايى را زير لب زمزمه مى كند.
  آيا مى دانى حجرالاَسود چيست؟
  در گوشه اى از كعبه كه طواف از آنجا شروع مى شود، سنگ سياهى قرار دارد كه به آن حجرالاَسود مى گويند.
  جالب است بدانى كه حَجَر در زبان عربى به معناى سنگ و اَسوَد به معناى سياه است.
  نگاه كن!
  پيامبر خم شده است و لب هاى خود را بر حجرالاَسود گذاشته است و صداى گريه اش به گوش مى رسد.
  نمى دانم چه شده كه گريه پيامبر طولانى شده است!
  به راستى چه رمز و رازى در اين سنگ سياه نهفته كه ما از آن بى خبريم؟
  چرا ديدن اين سنگ اين گونه اشك پيامبر را جارى ساخته است؟
  همسفر خوبم!
  آيا مى خواهى قصّه اين سنگ را برايت بگويم؟
  روزى و روزگارى، قبل از اينكه خدا، حضرت آدم(ع) را خلق كند، در بهشت فرشته اى بود كه نزد خدا مقامى بس بزرگ داشت.
  يك روز خدا، همه فرشتگان را جمع كرد و پيمان بزرگ خداپرستى را به آنها عرضه كرد.
  اوّلين فرشته اى كه اين پيمان بزرگ را قبول كرد همين فرشته بود.
  اين فرشته، مدّت ها قبل، نور محمّد و آل محمّد(ص) را ديده بود و به اين نور مقدّس، عشق فراوانى داشت.
  هنوز خدا، آدم و حوا(ع) را نيافريده بود، امّا آن نور مقدّس را در بالاى همه آسمان ها آفريده بود.
  و اين گونه بود كه اين فرشته، گوى سبقت را از همه ربود و قلبش پر از اين عشق مقدّس شد.
  وقتى كه خدا، آدم(ع) را آفريد از او خواست تا در حضور اين فرشته، به آن پيمان اقرار كند.
  وقتى كه آدم(ع) از بهشت رانده شد خداوند به اين فرشته يك مأموريّت مهم داد. 
  آن مأموريّت اين بود كه خدا او را به عنوان امين خود در روى زمين قرار داد.
  حتماً مى پرسى چگونه؟
  خدا آن فرشته را تبديل به سنگ سفيد و زيبايى كرد و آن را در يك گوشه كعبه قرار داد، امّا چون بت پرستان روىِ اين سنگ سفيد، دست گذاشتند، رنگ آن، سياه شد.
  البته تو مى دانى كه كعبه به دستور جبرئيل در زمان آدم(ع) ساخته شد، و در واقع ابراهيم(ع) در زمان خودش، اين خانه را بازسازى كرد.
  و جالب است بدانى كه آدم(ع) هر روز و شب، كنار اين سنگ مى رفت و آن پيمان بزرگ را يادآورى مى كرد.
  وقتى روز قيامت فرا برسد بار ديگر خدا اين سنگ را به صورت اوّل خود در مى آورد.
  آن روز، اين فرشته در پيشگاه خدا شهادت خواهد داد كه چه كسانى نزد او آمدند و به آن پيمان بزرگ، اقرار نمودند.
  اگر اين سنگ را با چشم دل نگاه كنى، او را فرشته اى زيبا خواهى ديد.
  هنوز چهره پيامبر روى حجرالاَسود است و اشك او جارى است.
  فكر مى كنم اكنون ديگر دانستى كه چرا پيامبر اين چنين با حجرالاَسود خلوت كرده است.
  مگر برايت نگفتم كه اين سنگ بوى عشقى مقدّس را مى دهد؟ هيچ فرشته اى، مانند او شيفته على(ع) نيست.
  آرى، اين فرشته، بوى على(ع) را مى دهد!
  و شايد پيامبر كه دلش براى برادرش على(ع) خيلى تنگ شده است، بوى يار خود را از آن استشمام مى كند.


title: همچون پروانه، دلباخته گشتم
text:
    همچون پروانه، دلباخته گشتم


  پيامبر چهره خود را از روى حجرالاَسود برمى دارد و طواف را آغاز مى كند.
  پيامبر دور كعبه، هفت بار مى چرخد، مردم هم با پيامبر طواف مى كنند.
  اينجا ديگر همه، پروانه يك شمع مى شوند و دور خانه دوست مى چرخند.
  به راستى كه طواف كعبه چه صفايى دارد، احساسى كه در هيچ جاى ديگر تجربه نمى كنى.
  هنگامى كه گرد اين خانه طواف مى كنى خدا به تو مباهات و افتخار مى كند و رحمت خود را بر تو نازل مى كند.
  آيا مى دانى با هر قدمى كه تو در طواف اين خانه برمى دارى، خداوند حسنه اى براى تو مى نويسد و گناهى از تو مى بخشد؟
  پيامبر هنگام طواف، ذكر خدا بر لب دارد و با خداى خويش سخن مى گويد.
  هفت دور طواف تمام مى شود، اكنون پيامبر به سوى مقام ابراهيم مى رود تا در آنجا نماز طواف را به جا آورد.
  همسفر خوبم! حتماً مى دانى كه مقام ابراهيم، همان سنگ مقدّسى است كه جاى پاى ابراهيم(ع) بر آن مى باشد.
  وقتى كه ابراهيم(ع) كعبه را بازسازى مى كرد اين سنگ را زير پاى خود گذاشت تا بتواند ديوار كعبه را تمام كند.
  در اين هنگام بود كه به اذن خدا، جاى پاى ابراهيم، روى اين سنگ نقش بست و اين سنگ به مقام ابراهيم مشهور شد و نماز طواف را بايد پشت اين مقام خواند.
  نماز پيامبر تمام مى شود و او اكنون بار ديگر به سوى حجرالأسود مى رود و دو دست خود را بر آن مى كشد و آنگاه دست هاى خود را به صورت مى كشد.
  بعد از آن پيامبر به سوى كوه صفا مى رود، او از كوه صفا بالا مى رود و صداى او در دل كوه مى پيچد:
  الله اكبر، الله اكبر! 
  تمام مسلمانان نيز همراه پيامبر اين ذكر را تكرار مى كنند.
  گوش كن! پيامبر اين دعا را مى خواند: «ستايش خدايى را كه به وعده خود عمل نمود و بنده خود را يارى كرد و دشمنان اسلام را نابود ساخت».
  تا چند سال قبل، تمام فاصله اين كوه تا كوه مروه پر از بت هايى بود كه مردم به پرستش آنها مشغول بودند.
  امّا امروز بايد خدا را شكر كرد كه همه آن بت ها نابود شده اند و همه مردم، نداى خداپرستى سر مى دهند.
  الله اكبر!
  پيامبر حدود يك ساعت بر بالاى كوه صفا مى ايستد و دعا مى خواند.
  اكنون موقع آن است كه به سوى كوه مروه حركت كنيم.
  به كوه مروه مى رسيم، پيامبر از كوه بالا مى رود، بار ديگر صداى پيامبر در فضا مى پيچد: الله اكبر!
  بعد از لحظاتى، به سوى كوه صفا برمى گرديم، ما بايد فاصله صفا و مروه را هفت بار طى كنيم.
  اميدوارم كه خسته نشده باشى! اين دور آخر است، وقتى به كوه مروه برسيم، ديگر سعى تمام مى شود.


title: من كاسه داغ تر از آش هستم!
text:
    من كاسه داغ تر از آش هستم!


  پيامبر از كوه مروه بالا مى رود و رو به مردم مى كند و مى گويد: «جبرئيل به من دستور داده است تا به شما بگويم كه مقدارى از موى سر خود را كوتاه كنيد و از احرام بيرون بياييد و هر كس كه مانند من همراه خود از ميقات، قربانى آورده است بايد در احرام بماند».
  مردم به سخن پيامبر عمل مى كنند و با كوتاه كردن موى سر خود از احرام بيرون مى آيند.
  همسفر خوبم!
  تو كه همراه خود قربانى از ميقات نياورده اى؟
  پس بيا از احرام خارج شويم.
  اين اعمالى كه ما انجام داديم، اعمال عمره است و ما بايد نزديك روز عرفه، يكبار ديگر لباس احرام به تن كنيم و به سوى سرزمين منا برويم و در آنجا گوسفند يا شترى خريدارى نماييم و آن را قربانى كنيم.
  مبارك باشد! خدا از تو قبول كند!
  در منطقه اَبطَح، چادرهاى زيادى بر پا مى شود و همه، لباس هاى احرام را از تن بيرون آورده، بدن خود را شسته، لباس هاى معمولى خود را به تن مى كنند.
  امّا پيامبر هنوز لباس احرام به تن دارد، و در خيمه خود استراحت مى كند، اين حكم خداست كه هر كس با خود قربانى آورده است بايد در احرام باقى بماند.
  در اين ميان صدايى به گوشم مى رسد، يك نفر با مردم سخن مى گويد: «اى مردم! شما خجالت نمى كشيد؟ پيامبر هنوز در لباس احرام است و شما لباس هاى زيبا بر تن كرده ايد؟!».
  خداى من! اين كيست كه اين گونه سخن مى گويد؟
  چرا او هنوز لباس احرام به تن دارد؟
  آيا او را مى شناسى؟ او عُمر بن خطّاب است.
  پيامبر از خيمه خود بيرون مى آيد، او را صدا مى زند و مى گويد:
  ـ چرا هنوز لباس احرام به تن دارى؟ مگر تو همراه خود قربانى آورده اى؟
  ـ نه.
  ـ پس چرا از احرام خارج نشدى؟ مگر من نگفتم هر كس قربانى از ميقات با خود نياورده است، از احرام خارج شود؟
  ـ اى رسول خدا! آخر چگونه من از احرام خارج شوم در حالى كه شما هنوز لباس احرام به تن داريد؟
  امّا مثل اينكه عُمَر بن خطّاب تصميم دارد هر طور شده است حرف خودش را به كرسى بنشاند.
  مگر نبايد همه ما تسليم دستور پيامبر باشيم؟ ما مى توانستيم از ميقات با خود قربانى بياوريم و اكنون مانند پيامبر در احرام باقى بمانيم، امّا الان كه اين كار را نكرده ايم بايد به دستور پيامبر عمل كنيم.


title: مژده دهيد، بوى بهار مى رسد!
text:
  مژده دهيد، بوى بهار مى رسد!


  دل پيامبر بى قرار ديدن على(ع) شده است، فاطمه(س) نيز در انتظار آمدن همسرش است.
  آنجا را نگاه كن! سوارى به سوى ما مى آيد! بوى خوش يار مهربان مى آيد، خداى من! اين على(ع) است كه به اين سو مى آيد.
  على(ع) در حالى كه لباس احرام بر تن دارد از اسب پياده مى شود.
  پيامبر از خيمه بيرون مى آيد، على(ع) را مى بوسد و مى بويد و او را به خيمه دعوت مى كند.
  على(ع) گزارش هاى سفر خود را به پيامبر مى دهد: «خدا مرا كمك كرد و من توانستم مردم يمن را مسلمان كنم; وقتى نامه شما به دستم رسيد همراه با پنج هزار نفر به سوى مكّه آمدم، همه ما در يَلَمْلَم، لبّيك گفتيم و وقتى نزديك مكّه رسيدم به همراهان خود دستور دادم در آنجا توقّف كنند تا من نزد شما بيايم و كسب تكليف كنم».
  پيامبر با شنيدن سخنان على(ع) خوشحال مى شود و شكر خدا را به جا مى آورد.
  اكنون، على(ع) مى داند كه فاطمه(س) چشم انتظار اوست.
  او از پيامبر اجازه مى گيرد تا به خيمه فاطمه(س) برود و او را ببيند.
  على(ع) وارد خيمه مى شود.
  بوى عطر تمام خيمه را فرا گرفته است، او سلام مى كند و جواب مى شنود.
  على(ع) با ديدن همسرش تعجّب مى كند، فاطمه(س) از احرام بيرون آمده و لباس زيبايى بر تن كرده است. 
  على(ع) از فاطمه(س) سؤال مى كند: 
  ـ فاطمه! پيامبر هنوز لباس احرام بر تن دارد، چرا تو از احرام بيرون آمده اى؟
  ـ اين دستور پدرم بود، هر كس كه با خود قربانى همراه نياورده است بايد از احرام خارج شود و در روز عرفه دوباره احرام ببندد.
  اكنون، على(ع) به سوى پيامبر باز مى گردد و ماجرا را شرح مى دهد.
  پيامبر رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ على جان! تو هنگام احرام چگونه نيّت كردى؟
  ـ من هنگامى كه در ميقات بودم چنين گفتم: «خدايا! من مانند لبّيك پيامبر، لبّيك مى گويم».
  ـ آيا از ميقات با خود قربانى هم آورده اى؟
  ـ آرى، من با خود سى و چهار شتر آورده ام و نيّت كرده ام كه آنها را در اين سفر حج، قربانى كنم.
  لبخندى دلنشين بر چهره پيامبر نمايان مى شود، در ميان اين همه جمعيّت، فقط حجِّ على(ع) مانند حجِّ پيامبر است.


title: از ماه من شكايت نكنيد!
text:
    از ماه من شكايت نكنيد!


  اكنون على(ع) با پيامبر خداحافظى مى كند و به مسجد الحرام مى رود و اعمال خود را انجام مى دهد و بعد سريع به سوى مردم يمن كه در بيرون شهر هستند مى رود.
  امّا وقتى به اهل يمن مى رسد مى بيند كه آنها لباس هاى احرام خود را عوض كرده اند و پارچه هاى نو بر تن دارند.
  ـ شما اين همه پارچه نو از كجا آورده ايد؟
  ـ ما از پارچه هايى كه همراه كاروان بود استفاده كرده ايم.
  ـ اين پارچه ها از بيت المال است، من بايد آنها را تحويل پيامبر بدهم، شما چرا به آنها دست زده ايد؟
  ـ ما مى خواستيم با لباس هاى احرامِ تميز و نو به زيارت خانه خدا برويم.
  ـ هر چه سريع تر اين پارچه ها را از تن بيرون آوريد!
  اهل كاروان اين دستور را انجام مى دهند، امّا در دلشان از على(ع) ناراحت مى شوند.
  به هر حال، مردم يمن به سوى مكّه حركت مى كنند و وارد مسجدالحرام مى شوند و اعمال خود را انجام مى دهند.
  سپس آنها نزد پيامبر مى روند و در حضور پيامبر از على(ع) شكايت مى كنند: «ما مى خواستيم با لباس احرام نو طواف خانه خدا را انجام دهيم، امّا على(ع) با اين كار ما مخالفت كرد».
  پيامبر چون سخنان اهل يمن را مى شنود رو به آنها مى كند و مى گويد: «هرگز در مورد على(ع) بدگويى نكنيد، او اگر بر شما سخت گيرى كرده است براى اين بوده كه مى خواسته دستور خدا را اجرا كند».
  با اين سخن پيامبر، همه مى فهمند كه على(ع) در راه حق كوتاهى نمى كند، او مى خواسته است با اين كار خود از بيت المال دفاع كند.
  چند روز مى گذرد...
  ظهر روز پنجشنبه، هشتم ماه ذى الحجّه فرا مى رسد، پيامبر دستور مى دهد تا مردم غسل كنند و لباس احرام بر تن كنند و لبّيك بگويند.
  بار ديگر صداى لبّيك در همه جا مى پيچد، چه شورى بر پا مى شود!
  هزاران هزار نفر، همراه با پيامبر، لبّيك گويان به سوى سرزمين عرفات حركت مى كنند.
  آنها شب را در راه مى مانند و صبح جمعه كه روز عرفه است به سرزمين عرفات مى روند.
  همسفر خوبم!
  اينجا سرزمين عرفات است.
  سرزمينى كه خدا گناهان بزرگ را به حرمت آن مى بخشد و رحمت خود را بر بندگان خويش نازل مى كند.
  آيا مى دانى كه جبرئيل، ابراهيم(ع) را به اين سرزمين آورد و به او گفت: «اى ابراهيم! به گناه خويش اعتراف كن».
  اين سرزمين، جايى است كه ما بايد به گناهان خود اعتراف كنيم تا خداوند ما را مشمول عفو و رحمت خود قرار دهد.
  آيا آن كوه را مى بينى كه آنجاست؟
  فكر مى كنم كه همان كوه رحمت (جبل النّور) است.
  پيامبر كنار اين كوه مى ايستد، همه مردم مى خواهند كنار اين كوه وقوف كنند.
  پيامبر رو به آنها مى كند و با دست اشاره به سرزمين عرفات مى كند و مى گويد: «اى مردم! شما مى توانيد در تمام اين سرزمين وقوف كنيد».
  پيامبر از ظهر تا نزديك غروب، رو به قبله مى ايستد و مشغول دعا مى شود.
  اشك در چشمان او حلقه زده است و با خداى خويش راز و نياز مى كند.
  در جاى جاى اين سرزمين، صداى گريه و دعا به گوش مى رسد.


title: اكنون به عهد خويش وفا كن!
text:
    اكنون به عهد خويش وفا كن!


  وقتى در مدينه بوديم جبرئيل بر پيامبر نازل شد و به آن حضرت دستور داد تا سفر مهم خود را شروع كند و در آن سفر، حجِّ خانه خدا و ولايت على(ع) را براى مردم بيان نمايد.
  قرار است در اين سفر اسلام كامل شود، پيامبر تا امروز همه واجبات را براى مردم گفته است، فقط ولايت على(ع)مانده است كه بايد در اين سفر براى مردم بيان شود.
  آيا مى دانى كه در همين صحراى عرفات، آيه ولايت نازل مى شود؟
  گوش كن، اين جبرئيل است كه با پيامبر سخن مى گويد: «اى محمّد! خدا به تو سلام مى رساند و از تو مى خواهد تا به عهد خود وفا كنى و على را به عنوان جانشين خود معرّفى كنى».
  امروز مردم بايد بدانند كه حج با ولايت على(ع) كامل مى شود. 
  امّا پيامبر رو به جبرئيل مى كند و مى گويد: «اى جبرئيل! عدّه اى از اين مردم دشمنى و كينه على را به دل دارند، مى ترسم كه آنان در ميان امّت من اختلاف ايجاد كنند و باعث شوند امّت من از اسلام روى برگردانند، از تو مى خواهم كه از خدا بخواهى تا مرا از فتنه آنها ايمن گرداند».
  همسفر خوبم! پيامبر مى داند كه بزرگان قبيله قُريش هرگز به جانشينى على(ع) راضى نخواهند شد.
  قريش يكى از بزرگ ترين قبيله هاى عرب است، رياست شهر مكّه به دست اين قبيله است و براى همين تمام عرب ها به اين قبيله احترام مى گذارند.
  گر چه خود پيامبر نيز از اين قبيله است، امّا بزرگان اين قبيله با اسلام دشمنى هاى زيادى نمودند.
  على(ع) در جنگ بدر و اُحُد، بزرگان قريش را كه به جنگ اسلام آمده بودند، كشته است.
  اگر شمشير على(ع) در جنگ بدر و اُحُد نبود، دشمنان، اسلام را نابود كرده بودند.
  اين على(ع) بود كه بدون هيچ گونه ترس و واهمه اى در مقابل آنها ايستاد و تا پاى جان از اسلام دفاع كرد.
  امروز بزرگان قريش به ظاهر مسلمان شده اند، امّا آنها كينه بزرگى از على(ع) به دل دارند.
  آنها رسم هاى روزگار جاهليّت را فراموش نكرده اند و در فكر انتقام خون قريش هستند.
  اگر امروز آنها بفهمند كه پيامبر مى خواهد على(ع) را به عنوان جانشين خود معرّفى كند، دسيسه خواهند كرد.
  براى همين، پيامبر مى خواهد، خدا او را از فتنه هاى آنها ايمن كند.
  جبرئيل به آسمان مى رود...
  اگر خوب نگاه كنى اشك را در چشمان پيامبر مى بينى! او بزرگان قريش را به خوبى مى شناسد، مى داند كه آنها به اين سادگى، ولايت على(ع) را قبول نخواهند كرد.
  پيامبر مى خواهد در بهترين موقعيّت، اين مأموريّت مهم را انجام دهد، او منتظر برگشتن جبرئيل است.
  كاش همه مردم، قلب صاف و بدون كينه اى داشتند، آن وقت در همين سرزمين عرفات، پيامبر مراسم بيعت با على(ع)را برگزار مى كرد.
  آنجا را نگاه كن!
  پيامبر، على(ع) را به حضور مى طلبد.
  على(ع) با عجله مى آيد و پيامبر با او مشغول سخن مى شود و به او خبر مى دهد كه جبرئيل بر او نازل شده است.
  همسفرم! نگاه كن، وقت زيادى تا غروب خورشيد نمانده است.
  پيامبر نگاهى به خورشيد مى كند و دست به دعا برمى دارد، او مى خواهد دعا كند.
  دعاى پيامبر اين است: «خدايا! من به عفو و بخشش تو پناه مى برم، مرا از رحمت خود بى نصيب مگردان».
  اكنون موقع حركت است، همه مردم آماده شده اند. با غروب آفتاب همه به سوى سرزمين مَشعَر حركت مى كنند.
  شورى بر پا مى شود، گويى يك بيابان به حركت افتاده است، تا چشم كار مى كند مردمانى را مى بينى كه به سوى سرزمين مشعر حركت مى كنند، چه محشرى بر پا شده است!
  تو هم با چشمانى اشكبار با سرزمين عرفات وداع مى كنى!
  آيا بار ديگر ديدار اين سرزمين قسمت ما خواهد شد؟


title: اى خداى سرزمين مشعر!
text:
    اى خداى سرزمين مشعر!


  هوا ديگر تاريك شده است و ستارگان جلوه نمايى مى كنند، آسمان چه شكوهى دارد!
  پيامبر در حالى كه بر شتر خويش سوار است و ذكر استغفر الله بر لب دارد به سوى سرزمين مشعر مى رود.
  بعد از ساعتى به آن سرزمين مى رسيم، پيامبر دستور مى دهد تا بلال اذان بگويد، نماز مغرب و عشاء بر پا مى شود.
  امشب كه شب عيد قربان است، بايد در اين صحرا بمانيم و فردا اوّل طلوع آفتاب به سرزمين منا برويم.
  بعد از نماز، پيامبر مقدارى استراحت مى كند.
  تو هم خيلى خسته اى، قدرى استراحت كن...
  ...همسفر! برخيز! اذان صبح نزديك است، بايد سريع وضو بگيرى، الان نماز بر پا مى شود.
  صداى اذان در اين سرزمين مى پيچد:
  الله اكبر!
  نماز بر پا مى شود، چه نماز باصفايى!
  هوا دارد روشن مى شود و پيامبر رو به قبله ايستاده است و مشغول دعا است.
  دعاى پيامبر تا لحظه روشن شدنِ هوا، طول مى كشد، وقتى كه هوا كاملا روشن مى شود پيامبر به سوى سرزمين منا حركت مى كند.
  پيامبر از مردم مى خواهد تا به آرامى قدم بردارند و موجب اذيّت و آزار ديگران نشوند.
  در روزگار جاهليّت، رسم بر اين بود كه مردم با عجله، سرزمين مشعر را ترك مى كردند، امّا پيامبر با اين رسم مخالفت مى كند و براى همين، دستور مى دهد تا مردم به آرامى به سوى منا بروند.
  گوش كن!
  پيامبر زير لب اين دعا را زمزمه مى كند: «خدايا! توبه مرا قبول كن و دعاى مرا مستجاب نما!».


title: سلام بر سرزمين آرزوها
text:
    سلام بر سرزمين آرزوها


  امروز، روز عيد قربان است و ما اكنون به سرزمين منا رسيده ايم.
  آيا مى دانى چرا اين سرزمين را منا ناميده اند؟
  وقتى كه جبرئيل، ابراهيم(ع) را به اين سرزمين آورد به او گفت: «اى ابراهيم! هر چه مى خواهى آرزو كن!».
  اينجا سرزمينى است كه آرزوهاى بزرگ برآورده مى شود.
  پيامبر به سوى جَمَره يا همان شيطان بزرگ مى رود تا بر آنجا سنگ بزند، پيامبر هفت سنگ بر آن مى زند و هر بار فرياد الله اكبر او در همه جا مى پيچد.
  البته ما بايد سنگ هاى خود را به آن ستونى كه در وسط به عنوان نشانه، نصب شده بزنيم، اينجا سه ستونِ سنگى هست كه به هر كدام از آنها جَمَره مى گويند، امروز فقط به يكى از آنها سنگ مى زنيم، امّا فردا و روز بعد از آن، بايد به همه ستون ها سنگ بزنيم.
  مى دانم دلت مى خواهد داستان جَمَره را برايت بگويم.
  وقتى كه خدا خواست ابراهيم(ع) را امتحان كند، به او دستور داد تا فرزند دلبندش، اسماعيل(ع) را به اين سرزمين بياورد و در راه او قربانى كند.
  ابراهيم(ع) همراه با اسماعيل به اين سرزمين آمد، شيطان سر راه او آمد و او را اين گونه وسوسه كرد: «تو چقدر بى رحم هستى! آيا مى خواهى با دست خودت فرزندت را سر ببرى؟».
  جبرئيل به كمك ابراهيم(ع) آمد و به او دستور داد كه شيطان را با سنگ بزند.
  ابراهيم(ع) سنگى برداشت و به سوى شيطان پرتاب كرد.
  او با زبان دل اين گونه با شيطان سخن مى گفت: «تو مى خواهى مرا وسوسه كنى تا دستور خداى خويش را انجام ندهم! من، خود، فرزند و هر چه كه دارم را فداى خدا مى كنم».
  همسفر خوبم!
  از آن روز رسم شده است كه حاجى به همان جايى سنگ بزند كه ابراهيم(ع) به شيطان سنگ زده است.
  حاجى با اين كار خود، به تمام وسوسه هايى كه شيطان مى كند، سنگ مى زند.
  آيا مى دانى به عدد هر سنگى كه به جَمَره مى زنى خداوند گناهى از گناهان كبيره تو را مى بخشد؟
  دوست خوب من!
  اكنون ديگر موقع قربانى كردن است.
  نگاه كن! پيامبر شترهايى را كه از ميقات همراه خود آورده است، قربانى مى كند، على(ع) هم شترهاى خودش را قربانى مى كند.
  كسانى كه همراه خود قربانى نياورده اند، اينجا شتر يا گوسفندى را خريدارى و قربانى مى كنند.
  پيامبر رو به مردم مى كند و مى گويد: «امروز روز قربانى كردن است، اگر در نيّت خود خالص باشيد وقتى خون قربانى به زمين مى ريزد خدا تمام گناهان شما را مى بخشد».
  چه مژده اى از اين بالاتر!
  اكنون پيامبر موى سر خود را مى تراشد و مردم هم مانند او اين كار را انجام مى دهند، البته تو خود مى دانى كه زنان فقط بايد مقدار كمى از گيسوى خود را كوتاه كنند.
  اكنون همه، حاجى شده اند، قلب ها با بخشش گناهان پاك شده است.
  همسفرم! مبارك باشد، تو ديگر حاجى شده اى!
  به مردم خبر مى رسد كه پيامبر مى خواهد براى آنها سخن بگويد، اين لحظه بهترين موقع براى سخنرانى است.
  مردم جمع مى شوند و منتظرند تا پيامبر سخن خود را شروع كند.
  پيامبر نگاهى به جمعيّت مى كند و چنين مى گويد: «به سخنان من گوش دهيد و بدانيد من به زودى به ديدار خداى خويش خواهم شتافت، اى مردم! از ريختن خون يكديگر خوددارى كنيد و مال يكديگر را به حرام تصرّف نكنيد، بدانيد كه شما خداى خويش را ملاقات خواهيد كرد و او از كردار و رفتار شما سؤال خواهد نمود، من، همه سنّت هاى روزگار جاهليّت را زير پاى خود مى نهم و آنها را باطل اعلام مى كنم، بهترين شما نزد خدا باتقواترين شماست، هر ربا و بهره اى كه در روزگار جاهليّت بوده است، پرداخت آن لازم نيست، و هر خونى كه در آن روزگار ريخته شده است بايد فراموش شود و كسى ديگر به فكر انتقام نباشد...».
  همسفر خوبم!
  پيامبر مى داند كه بعضى از سنّت هاى عصر جاهليّت در ميان مردم باقى مانده است، براى همين او با اين سخنان خود، همه آن سنّت هاى غلط را باطل اعلام مى كند.
  سخنرانى پيامبر تمام شده است و او مى خواهد به مكّه باز گردد تا طواف حج و بقيّه اعمال مكّه را انجام دهد.
  پيامبر سوار بر شتر خود مى شود و به سوى مكّه مى رود تا خانه خدا را زيارت كُند و اعمال خود را انجام دهد.
  من و تو هم بايد همراه پيامبر برويم و اعمال خود را انجام دهيم.
  پيامبر بعد از انجام اعمال خود، تصميم مى گيرد تا به سرزمين مناباز گردد، زيرا بر هر حاجى لازم است كه شب يازدهم ماه ذى الحجّه در سرزمين منا باشد.
  مى دانم كه خيلى خسته هستى، خيلى راه رفته اى و طواف و سعى انجام داده اى، امّا بايد عجله كنيم و قبل از غروب آفتاب، خود را به سرزمين منا برسانيم.
  ديگر راهى نمانده است!
  نگاه كن، ما نزديك منا هستيم، همان جايى كه بايد قربانى كرد!
  اكنون ديگر مى توانى جايى را براى استراحت پيدا كنى.


title: سلام بر يادگار عزيز خورشيد
text:
    سلام بر يادگار عزيز خورشيد


  امروز، روز يازدهم ماه ذى الحجّه است و ما بايد به سوى جَمَره برويم و هر سه شيطان را سنگ بزنيم.
  ما با هم اين عمل واجب خود را انجام مى دهيم و به درون چادرمان مى رويم و به استراحت مى پردازيم.
  روز دوازدهم فرا مى رسد، امروز هم بايد به جَمَره برويم و آخرين سنگ هاى خود را به شيطان بزنيم، آيا مى دانى اين تنها عمل واجبى است كه باقى مانده است؟ بعد از آن، ديگر حجِّ ما تمام مى شود.
  خبرى مى شنوم، امروز جبرئيل نزد پيامبر آمده و سوره نصر را بر آن حضرت نازل كرده است.
  نمى دانم چه رمز و رازى در ميان است كه پيامبر با نزول اين سوره مى فهمد كه مرگ او بسيار نزديك است.
  براى همين او مى خواهد سخنان مهمّى را براى مردم بيان كند.
  يك نفر در ميان مردم اعلام مى كند: «اى مردم! همگى كنار مسجدخيف جمع شويد پيامبر مى خواهد براى ما سخن بگويد».
  حتماً سؤال مى كنى مسجد خيف كجاست.
  در سرزمين منا، مسجد مقدّسى وجود دارد كه در آن مكان، هزار پيامبر نماز خوانده اند.
  مسجد پر از جمعيّت شده است، ديگر جايى نيست، امّا من هر طور شده خود را به داخل مسجد مى رسانم.
  پيامبر نگاهى به جمعيّت مى كند و مى گويد: «اى مردم! من به زودى به ديدار خداى خود خواهم رفت، بدانيد كه من دو چيز گرانبها در ميان شما به يادگار مى گذارم، آن دو چيز گرانبها، قرآن و عترت من مى باشند، خداوند به من خبر داده است كه قرآن و عترت من، هرگز از هم جدا نمى شوند تا در روز قيامت كنار حوض كوثر به من ملحق شوند».
  همسفر خوبم!
  اين پيام مهمّى بود كه پيامبر در اين مكان مقدّس به گوشِ همه مردم رساند، امروز ديگر همه مى دانند كه عترت و خاندان پيامبر، خيلى عزيز و محترم هستند، قرآن و على و فاطمه و حسن و حسين(ع)، يادگارهاى پيامبر هستند.
  صداى اذان ظهر به گوش مى رسد، بيا سريع وضو بگيريم و در نماز شركت كنيم.
  بعد از نماز، پيامبر به سوى جَمَره مى رود و سنگ هاى خود را به سه شيطان مى زند و سپس به مكّه باز مى گردد.


title: در اين شهر گمشده اى دارم
text:
    در اين شهر گمشده اى دارم


  ما به مكّه باز مى گرديم و در منطقه اَبطَح چادرهاى خود را بر پا مى كنيم.
  من به چادر خود مى روم تا خاطرات اين سفر حج را بنويسم و براى آيندگان به يادگار بگذارم.
  نمى دانم چه مى شود كه يكباره هواى ديدن پيامبر به دلم مى افتد، برمى خيزم و به سوى خيمه پيامبر مى روم.
  آيا تو هم همراه من مى آيى؟
  اينجا خيمه پيامبر است، جمعى از ياران، پروانه وجود او شده اند.
  من سلام مى كنم و داخل خيمه مى شوم.
  ياران پيامبر از آن حضرت سؤال هاى مختلفى مى پرسند و جواب مى شنوند.
  ناگهان، پيامبر سكوت مى كند و به نقطه اى خيره مى شود، همه به چهره پيامبر نگاه مى كنند، هيچ كس سخن نمى گويد.
  لحظه اى مى گذرد، صداى «الله اكبرِ» پيامبر سكوت خيمه را مى شكند.
  همه مى خواهيم بدانيم چه شده است.
  پيامبر رو به ما مى كند و مى گويد: «همين الان، جبرئيل بر من نازل شد و اين آيه را بر من وحى كرد: (إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ; الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ )، بدانيد كه فقط خدا و پيامبر و كسانى كه در ركوع نماز صدقه مى دهند، بر شما ولايت دارند.
  همه به فكر فرو مى روند، به راستى منظور خدا از كسى كه در ركوع صدقه مى دهد كيست؟ او كيست كه همچون خدا و رسول خدا بر همه ولايت دارد؟
  من هيچ كس را نمى شناسم كه در ركوع، صدقه داده باشد.
  پيامبر رو به يارانش مى كند و مى گويد: «برخيزيد! برخيزيد! ما بايد به مسجد الحرام برويم و آن كسى را كه اين آيه در مورد او نازل شده است، پيدا كنيم».
  همه به سوى مسجد الحرام مى رويم.
  مسجد پر از جمعيّت است، عدّه اى مشغول نماز و گروهى ديگر مشغول طواف هستند.
  خدايا! ما چگونه گمشده خود را پيدا كنيم؟
  چگونه بفهميم چه كسى در ميان اين همه جمعيّت، صدقه داده است؟
  خوب است كه ما به دنبال يك فقير بگرديم و از او سؤال كنيم، اين طورى بهتر مى توانيم گمشده خود را پيدا كنيم.
  آنجا را نگاه كن!
  يك مرد عرب مى خواهد از درِ مسجد بيرون برود، نگاه كن، چهره او زرد است، حتماً خيلى گرسنگى است، لباس هاى او را نگاه كن كه چقدر ژوليده است!
  آيا موافقى از او سراغ گمشده خود را بگيريم؟
  همه ما نزد آن فقير مى رويم، نگاه كن، اين فقير چقدر خوشحال است! مثل اينكه تمام دنيا را به او داده اند.
  پيامبر به او نگاهى مى كند و مى پرسد: «اى مرد عرب! از كجا مى آيى؟ چرا اين قدر خوشحالى؟».
  مرد عرب با دست، گوشه مسجد را نشان مى دهد و مى گويد: «من از پيش آن جوان مى آيم، او به من اين انگشتر قيمتى را داد».
  صداى الله اكبرِ پيامبر در مسجد طنين مى اندازد.
  همه از اين فقير مى خواهند تا بيشتر توضيح دهد.
  مرد عرب مى گويد: «ساعتى قبل، وارد مسجد شدم و از مردم درخواست كمك كردم، امّا هيچ كس به من كمك نكرد، من در مسجد دور مى زدم و طلب كمك مى كردم، در اين ميان، نگاهم به جوانى افتاد كه در ركوع بود، او با دست اشاره كرد تا من به سوى او بروم، من هم پيش او رفتم و او انگشتر خود را به من داد».
  همه مردم، الله اكبر مى گويند، و ما به سوى آن جوان مى رويم.
  آن جوان، هنوز دارد نماز مى خواند.
  پيامبر تا او را مى بيند اشك در چشمانش حلقه مى زند!
  به راستى اين كيست كه ديدنش اين گونه اشك شوق بر چشمان پيامبر جارى كرده است؟
  او را شناختى يا نه؟
  چطور مى شود آقاى خودت را نشناسى؟
  او مولاى تو، على(ع) است كه به حكم قرآن، از امروز بر همه مسلمانان، ولايت دارد.


title: بازار داغ انگشترها!
text:
    بازار داغ انگشترها!


  اين خبر در شهر مكّه مى پيچد كه خداوند آيه اى را در مورد على(ع) نازل كرده است، آنهايى كه مانند تو عشق على(ع) در سينه دارند خوشحال مى شوند، به راستى چه آقا و مولايى بهتر از على(ع)!
  امّا در ميان مردم گروهى هستند كه كينه على(ع) را به سينه دارند، اين خبر آنها را بسيار ناراحت مى كند.
  براى همين آنها جلسه اى تشكيل مى دهند و با يكديگر در مورد اين موضوع گفتگو مى كنند.
  آيا مى خواهى سخن آنها را بشنوى؟
  گوش كن: «ما هرگز ولايت على را قبول نمى كنيم، آخر چگونه مى شود يك جوان بر ما كه پنجاه سال از او بزرگ تر هستيم حكومت كند؟ على خيلى جوان است، او براى رهبرى شايسته نيست».
  همسفر خوبم!
  معلوم مى شود كه هنوز اين مردم به سنّت هاى جاهليّت ايمان دارند.
  عرب ها كه هميشه رهبران خود را با ريش هاى سفيد ديده اند نمى توانند رهبرى يك جوان را قبول كنند.
  امروز على(ع) فقط سى و دو سال دارد، درست است كه او همه خوبى ها و كمال ها را دارد، امّا براى اين مردم هيچ چيز مانند يك مشت ريشِ سفيد نمى شود، براى آنها ارزش ريشِ سفيد از همه فضايل برتر است!!!
  البته بعضى از اين مردم، فكر مى كنند كه خليفه بايد خيلى جدى باشد و هميشه قيافه اخمو داشته باشد تا همه از او بترسند، امّا على(ع) هميشه لبخند به لب دارد و اهل شوخى است و براى همين به درد خلافت نمى خورد.
  سرانجام آنها تصميم مى گيرند تا نزد پيامبر بروند.
  نگاه كن! آنها به سوى خيمه پيامبر مى روند، خوب است ما هم همراه آنها برويم.
  آنها وارد خيمه مى شوند و سلام مى كنند و به پيامبر مى گويند: «ما هرگز نمى توانيم رهبرى و ولايت على را قبول كنيم، ما نمى توانيم از على پيروى كنيم، از تو مى خواهيم تا شخص ديگرى را به جاى او معرّفى كنى».
  پيامبر نگاهى به آنها مى كند و به آنان مى گويد كه من نمى توانم از جانب خودم، دستور خدا را تغيير دهم.
  آنها وقتى اين سخن را مى شنوند، با نااميدى از خيمه پيامبر خارج مى شوند.
  آنها به فكر نقشه اى ديگر مى افتند، آيا مى خواهى تو را از آن باخبر كنم؟
  آنها مى خواهند به مسجد بروند و در حال ركوع به فقيرها صدقه بدهند تا خداوند آيه اى را هم در مورد آنها نازل كند!!
  آنها با خود فكر مى كنند كه اگر آيه اى در مورد آنها نازل بشود چقدر خوب مى شود، آن وقت، آنها هم بر مردم ولايت خواهند داشت.
  همسفرم!
  آنها پول هاى خود را روى هم مى ريزند، اين يك سرمايه گذارى مشترك است، هركس بايد سهم خودش را بدهد.
  با اين پول مى توان بيست و چهار انگشتر قيمتى خريد.
  خبر مى رسد كه در مسجد الحرام بازار صدقه دادن، خيلى داغ شده است!
  چند نفر كنار درهاى مسجد ايستاده اند، يكى از آنها هم در داخل مسجد مشغول نماز است، وقتى يك فقير وارد مسجد مى شود، دور او حلقه مى زنند و از او مى خواهند تا نزد آن شخصى برود كه نماز مى خواند و يك انگشتر قيمتى بگيرد.
  فقير هم كه از اصل ماجرا، بى خبر است خوشحال مى شود و به آن طرف مى رود.
  با نزديك شدن فقير، يكى به آن نمازگزار علامت مى دهد و او به ركوع مى رود و در ركوع به آن فقير انگشترى قيمتى داده مى شود!
  درد سرت ندهم! 24 فقير، صاحب انگشتر شدند، امّا آيه اى نازل نشد كه نشد!
  انگشترهايى كه اين گروه به هدر دادند، شايد از انگشتر على(ع) قيمتى تر باشد، امّا انگشتر على(ع) چيزى داشت كه همه اين 24 انگشتر نداشت و آن، اخلاص صاحبِ انگشتر بود.


title: پيمانى سياه در خانه دوست
text:
    پيمانى سياه در خانه دوست


  آنجا را نگاه كن!
  آن چهار مرد را ببين، آنها آهسته با يكديگر چه مى گويند؟
  ـ ديديد كه حدس من درست بود! محمّد مى خواهد على را به عنوان جانشين خود معرّفى كند.
  ـ آرى، به زودى همه مردم با على بيعت خواهند كرد.
  ـ بايد كارى بكنيم، ما هرگز اجازه نمى دهيم كه على بر ما حكومت كند!
  ـ ما بايد با هم، پيمانى مهم ببنديم.
  همه با اين نظر موافقت مى كنند، آنها با سرعت به سوى كعبه حركت مى كنند.
  آيا مى دانى آنها مى خواهند چه كنند؟
  خوب است كه ما هم همراه آنها برويم.
  نگاه كن! درِ كعبه باز مى شود و آنها وارد خانه خدا مى شوند.
  حدس من اين است كه اينها از بزرگان قريش هستند كه به اين راحتى وارد كعبه شدند.
  راستى يادم رفت بگويم، عرب ها رسمى دارند كه پيمان نامه هاى مهمّ خود را در داخل كعبه قرار مى دهند.
  امّا اين چهار نفر مى خواهند در داخل كعبه، پيمان نامه اى را بنويسند.
  به راستى اين چه پيمانى است كه بايد در كعبه نوشته شود؟!
  من بايد هر طورى هست وارد كعبه بشوم، آخر من براى بيان حقيقت، مسئوليّت دارم.
  يكى از آنها قلم و كاغذى را برمى دارد و شروع به نوشتن مى كند.
  خداى من! او چه مى نويسد؟ آنها مى خواهند چه پيمان نامه اى را امضا كنند؟
  «ما چهار نفر با يكديگر پيمان مى بنديم كه وقتى محمّد از دنيا برود نگذاريم حكومت به خاندان او برسد».
  من باور نمى كنم، عدّه اى در ميان ياران پيامبر باشند و ميان خود پيمانى اين گونه ببندند!
  آخر مگر خاندان پيامبر چه كرده اند كه اينان اين گونه با آنها دشمنى مىورزند؟
  امّا يادم مى آيد كه از قديم گفته اند رياست و سياست پدر و مادر نمى شناسد!
  اينها براى رسيدن به حكومت و رياستِ چند روزه دنيا حاضر هستند هر كارى بكنند.
  اكنون مى فهمم كه چرا پيامبر در عرفات، از خداوند خواست تا او را در مقابل فتنه هاى دشمنان حفظ كند.
  اكنون مى فهمم كه چرا پيامبر تا به حال، مراسم بيعت با على(ع) را برگزار نكرده است.


title: در انتظار پيام آسمانى مانده ام
text:
    در انتظار پيام آسمانى مانده ام 


  پيامبر را مى بينم كه در خيمه خود نشسته است و با خود فكر مى كند، خدا او را از پيمان نامه اى كه در كعبه نوشته شده باخبر كرده است.
  به راستى پيامبر با اين افرادى كه دور او جمع شده اند و خود را مسلمان نشان مى دهند چه كند؟ 
  اينها به ظاهر مسلمان شده اند و نماز مى خوانند، امّا با يكديگر پيمان مى بندند كه بر خلاف دستور پيامبر عمل كنند.
  آخر اينها چه مسلمانانى هستند؟!
  امان از دورويى!!
  درست است كه ماجراى انگشتر دادن على(ع) در ركوع به گوش همه رسيده است، امّا پيامبر مى خواهد مراسمى رسمى برگزار كند و از همه مردم بخواهد با على(ع) بيعت كنند و به اين وسيله دين اسلام را كامل كند.
  امّا عدّه اى از اطرافيان او، دشمنى على(ع) را در سينه دارند و به دنبال اين هستند تا در اوّلين فرصت ممكن فتنه و آشوب بر پا كنند.
  آنها منتظر هستند تا پيامبر ولايت على(ع) را اعلام كند تا در ميان مسلمانان فتنه كنند و همه زحمات پيامبر را از بين ببرند.
  خداوند مى داند كه چه موقع، اين گروه نخواهند توانست فتنه بر پا كنند، آن وقت به پيامبر خود خبر خواهد داد.
  غروب روز سيزدهم ذى الحجّه فرا مى رسد و هنوز پيامبر منتظر پيام آسمانى است.
  مردم كه مدّت ها از خانه و كاشانه خود دور بوده اند، آماده رفتن شده اند، آنها ديگر مى خواهند نزد خانواده هاى خود باز گردند.
  امّا پيامبر نمى خواهد اين فرصت با شكوه را از دست بدهد، او در كجا مى تواند اجتماعى به اين بزرگى پيدا كند؟ بايد در ميان اين جمعيّت صد و بيست هزار نفرى، ولايت على(ع) اعلام شود.
  نمى دانم چه مى شود كه پيامبر تصميم مى گيرد كه فردا همراه مردم به سوى مدينه حركت كند.
  اين خبر در همه جا مى پيچد كه پيامبر فردا به سوى مدينه حركت خواهد كرد.


title: ما براى بدرقه خورشيد آمده ايم
text:
    ما براى بدرقه خورشيد آمده ايم


  امروز چهاردهم ماه ذى الحجّه است، كاروان آماده حركت است، هزاران حاجى مى خواهند به خانه هاى خود باز گردند.
  يك انتظار بزرگ در چهره پيامبر به چشم مى خورد.
  به راستى، چه موقع وعده خدا فرا مى رسد؟
  كاروان حركت مى كند، لحظه خداحافظى با خانه دوست است.
  آنجا را نگاه كن!
  مردم مكّه هم آماده سفر شده اند، امّا آنها كجا مى خواهند بروند؟
  مگر خانه و كاشانه آنها در اين شهر نيست؟ پس چرا بار سفر بسته اند؟
  مردم مكّه مى خواهند پيامبر را تا بيرون شهر بدرقه كنند، آنها شنيده اند كه اين آخرين سفر پيامبر به مكّه است، مى خواهند از پيامبر بهره بيشترى ببرند.
  آنها مى خواهند مهمان نوازى خود را كامل كنند.
  آن طرف را نگاه كن! مردم يمن، سوار بر شترهاى خود شده اند، آيا آنها مى خواهند به يمن بروند؟
  راه يمن از راه مدينه جدا مى باشد، آنها بايد در همين مكّه با پيامبر خداحافظى كنند و به سوى جنوب بروند، در حالى كه مدينه در طرف شمال است.
  هر چه صبر مى كنم، مى بينم كه آنها براى خداحافظى نمى آيند. آيا آنها مى خواهند بدون خداحافظى با پيامبر به يمن بروند؟
  فهميدم، آنها هم مى خواهند پيامبر را بدرقه كنند.
  كاروان از شهر مكّه جدا مى شود و راه مدينه را در پيش مى گيرد.
  آفرين بر اهل مكّه و يمن!
  اين مردم همچنان همراه پيامبر مى آيند.
  اوّل قرار بود آنها فقط تا بيرون شهر مكّه بيايند، امّا اكنون تصميم مى گيرند كيلومترها راه را در دلِ اين بيابان به احترام پيامبر بيايند!
  آفتاب به وسط آسمان مى رسد، موقع اذان ظهر است، كاروان براى خواندن نماز متوقّف مى شود، بعد از نماز و استراحت، كاروان حركت مى كند.
  دل پيامبر همراه اين مردم است، او آرزو مى كند كه اين مردم همراه او باشند و متفرّق نشوند تا او بتواند پيام مهمّ خود را به گوش همه آنهابرساند.
  هوا دارد تاريك مى شود، بايد در جايى منزل كرد، خوب است امشب در اينجا منزل كنيم.
  فردا به حركت خود ادامه مى دهيم، مردم مكّه و يمن هم در دل اين بيابان ها همراه ما هستند.
  نمى دانم چه شده است كه اين مردم، سه روز تمام در دل اين بيابان ها به همراه پيامبر مى آيند؟
  غروب روز هفدهم ماه ذى الحجّه فرا مى رسد، ديگر همه ما خسته شده ايم، بايد جايى را براى استراحت انتخاب كنيم.
  آنجا را نگاه كن، ميقات جُحْفه را ببين!
  حتماً مى پرسى جُحْفه ديگر كجاست؟
  جُحْفه يكى از ميقات هاى حج است، مردمى كه از مصر براى حجّ خانه خدا مى آيند در اينجا لباس احرام بر تن مى كنند.
  البته حجّ امسال كه تمام شد، سال آينده اگر از راه كشور مصر به مكّه بيايى بايد در اينجا لباس احرام بپوشى و لبّيك بگويى.
  همسفر خوبم!
  اينجا منزلگاه خوبى است و معمولاً كاروان ها در اينجا منزل مى كنند، ما هم شب را در اينجا مى مانيم.
  سفر در اين بيابان هاى خشك، تو را حسابى خسته كرده است، ما نزديك دويست كيلومتر راه آمده ايم.
  اكنون خيمه اى براى خودت بر پا كن و تا صبح، خوب استراحت كن!
  ما تا مدينه راه زيادى در پيش داريم، تازه بعد از آن هم بايد سريع به شهر خود باز گردى، همه، چشم انتظار تو هستند.


title: زلال بِركه در دل كوير
text:
    زلال بِركه در دل كوير


  امروز يكشنبه، هجدهم ماه ذى الحجّه است و صداى الله اكبر به گوش مى رسد.
  همسفر، برخيز! وقت نماز است.
  مردم همه در صف هاى منظّم پشت سر پيامبر به نماز مى ايستند.
  بعد از نماز، اين كاروان بزرگ، آماده حركت مى شود تا به راه خود در اين بيابان ادامه دهد.
  آفتاب بالا مى آيد و صداى زنگ شترها سكوت صحرا را مى شكند، كاروان 120 هزار نفرى در دل بيابان پيش مى رود.
  انتظار در چهره پيامبر موج مى زند، به راستى كى وعده خدا فرا خواهد رسيد؟
  وقتى ما مقدارى راه برويم به يك سه راهى مى رسيم، يك راه به سوى مدينه مى رود، يك راه به سوى عراق و راه ديگر به سوى مصر.
  من فكر مى كنم در آنجا ديگر اين كاروان 120 هزار نفرى تقسيم خواهد شد و هر كس به راه خود خواهد رفت.
  اين اجتماع بزرگ به زودى، متفرّق خواهد شد.
  ساعتى مى گذرد، ما حدود شش كيلومتر از جُحفه دور شده ايم، آفتاب بر ما مى تابد و تشنگى بر من غلبه مى كند.
  به يكى از همراهان خود رو مى كنم و مى گويم:
  ـ حاجى! آيا آبى دارى به من بدهى؟ من خيلى تشنه شده ام! 
  ـ قدرى صبر كن، در همين نزديكى ها، يك غدير هست كه مى توانى از آب آن بنوشى.
  ـ حاجى! حواست كجاست؟ من آب مى خواهم، آن وقت تو به من آدرس غدير مى دهى؟!
  ـ آقاى نويسنده، منظور من از غدير، همان بركه است، در همين نزديكى ها بركه و آبگيرى هست كه تو مى توانى از آب زلال آن بنوشى.
  ـ چه حرف ها مى زنى! در اين بيابان خشك، بركه آب، كجا پيدا مى شود؟
  ـ نگاه كن، آنجا را ببين! سياهى درختان را مى گويم، اگر باور نمى كنى پس اين درختانِ بزرگ، براى چه در آنجا روييده اند؟ بايد در آنجا آب باشد.
  ـ راست مى گويى، سياهى درختان را مى بينم، خداى من! آنجا چقدر درخت هست، امّا چگونه در اين بيابان، اين بركه درست شده است؟
  ـ كنار آن بركه، چشمه اى هست كه آب از آن مى جوشد و به اين بركه مى ريزد.
  ـ بيابان و چشمه آب؟
  ـ ما تا درياى سرخ فقط دوازده كيلومتر فاصله داريم، در فصل زمستان باران هاى سيل آسا مى بارد و در دل زمين فرو مى رود و در اينجا به صورت چشمه از دل زمين مى جوشد.
  ـ آيا اين بركه هميشه در اينجا هست؟
  ـ نه، وقتى كه تابستان فرا مى رسد و هوا گرم مى شود آبِ چشمه خشك مى شود و با خشك شدن چشمه، بركه هم خشك مى شود.
  ـ خدا را شكر كه الان، روزهاى پايانى زمستان است و من مى توانم آب زلال بركه را بنوشم.


title: مدال افتخار بر سينه غدير
text:
    مدال افتخار بر سينه غدير


  خداى من!
  چه بِركه زيبايى! چه آب باصفايى!
  قربان بزرگى خدا بشوم كه در دل كوير، بركه اى به اين زيبايى درست كرده است!
  من كنار بركه مى روم و از آب زلال آن سيراب مى شوم و شكر خدا را به جا مى آورم.
  به راستى كه اين عرب ها چه زبان شيوايى دارند!
  حتماً مى گويى چرا!
  آنها چه اسم خوبى براى اين بركه انتخاب كرده اند: غدير خُم!
  حق دارى از من سؤال كنى كه معناى كلمه خُم چيست!
  خوب حالا كه سؤال كردى بايد كمى حوصله كنى تا برايت توضيح دهم.
  وقتى تو جارو به دست بگيرى و خانه خودت را حسابى تميز كنى آن وقت هر كس به خانه تو نگاه كند مى گويد: اين خانه، تميز شده است.
  امّا اگر يك دوست عرب زبان داشته باشى، وقتى خانه تميز تو را ببيند مى گويد: خُمّ.
  منظور او اين است كه اين خانه بسيار تميز شده است.
  خوب، اكنون به اين بركه زيبا نگاه كن! آب اين بركه چقدر زلال و صاف است!
  اگر بخواهى اسمى براى اينجا بگذارى چه مى گويى؟ 
  درست حدس زدم؟ اسم پيشنهادى شما اين است: بِركه زلال.
  امّا اينجا سرزمين حجاز است و همه به عربى سخن مى گويند، پس ما بايد اين اسم شما را به عربى ترجمه كنيم.
  به نظر شما ترجمه عربى بركه زلال چه مى شود؟
  درست ترجمه كردى: غدير خم!
  دوست خوبم! ديگر وقت نيست، كاروان بايد به حركت خود ادامه دهد.
  كاش فرصتى بود تا كمى اينجا مى مانديم و صفا مى كرديم!
  من نمى توانم از آبىِ اين آب، چشم برگيرم!
  ساعت حدود نه صبح است، ولى ما نمى توانيم اينجا بمانيم، ان شاءالله براى نماز ظهر در منزلگاه بعدى توقّف خواهيم كرد!
  عدّه اى مشك ها را پر از آب مى كنند و به كاروان ملحق مى شوند.
  پيامبر در حالى كه بر شتر خود سوار است به بركه مى رسد.
  صدايى به گوش پيامبر مى رسد: «يَـأَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...: اى پيامبر! آنچه بر تو نازل كرده ايم براى مردم بگو كه اگر اين كار را نكنى، وظيفه خود را انجام نداده اى و خداوند تو را از فتنه ها حفظ مى كند».
  وعده خدا فرا مى رسد، خدا مى خواهد كنار اين آب، مردم را با ولايت آشنا سازد.
  همان گونه كه آب اين بركه، تشنگان كوير را جانى تازه مى بخشد، ولايت على(ع) هم تشنگان مسير كمال را جانى ديگر خواهد بخشيد.
  مردم از آيه مهمّى كه بر پيامبر نازل شده است خبر ندارند.
  صداى پيامبر سكوت صحرا را مى شكند: «شتر مرا بخوابانيد! به خدا قسم، تا دستور خداى خويش را انجام ندهم از اين سرزمين نمى روم».
  همسفرم! اينجا سرزمين مقدّسى است، خدا اينجا را براى بيعت مردم با على(ع) انتخاب كرده است.
  سرزمين عرفات، شايسته اين نبود تا جشنِ ولايت على(ع) در آنجا برگزار شود، امّا اين سرزمين شايستگى دارد تا آيينه تمام نماى ولايت شود.
  شتر پيامبر را به زمين مى خوابانند و پيامبر از شتر پياده مى شود.
  چهره پيامبر از خوشحالى مى درخشد، هيچ كس پيامبر را تا به حال اين قدر خوشحال نديده است.
  به خدا قسم، هيچ قلمى نمى تواند اين شادى پيامبر را به تصوير بكشد!
  مردم، همه در تعجّب هستند، آنها نمى دانند چرا پيامبر دستور توقّف داده است.
  همسفرم! يادت نرفته كه جمعيّت اين كاروان، 120 هزار نفر است!
  نگاه كن! اوّل كاروان چند كيلومتر جلوتر از ما هستند، خيلى ها هم هنوز از ما عقب ترند، من فكر مى كنم كه طول اين كاروان چندين كيلومتر بشود.
  بايد صبر كنيم تا همه به اينجا برسند.
  پيامبر دستور مى دهد تا چند سوار نزد او بروند، پيامبر به آنها دستور مى دهد تا به همه كسانى كه جلوتر رفته اند خبر بدهند كه برگردند.
  همچنين پيامبر عدّه اى را مى فرستد تا به آنهايى هم كه عقب هستند خبر بدهند كه زودتر خود را به اينجا برسانند، همه بايد كنار اين غدير جمع بشوند.


title: زير درختان سرسبز و بلند
text:
    زير درختان سرسبز و بلند


  آفتاب بر سر و صورت من مى تابد، خوب است زير درختانِ كنار بركه بروم.
  چه درختان سرسبز و بلندى!
  اينها درخت مُغيلان است، درختى بسيار بلند و خار دار كه كنار بركه هاى اين صحرا روييده است.
  اين درختان با شاخه ها و برگ هاى انبوه خود، سايبان خوبى براى مسافران هستند.
  فضاى سايه اين درختان پر از بوته هاى خار شده است و ما نمى توانيم زير سايه آن استراحت كنيم.
  شاخه هاى اين درختان هم بلند شده و بعضى از آنها به روى زمين رسيده است.
  نگاه كن! پيامبر هم به سوى اين درختان مى آيد، او نگاهى به اين درختان مى كند و به فكر فرو مى رود.
  آنگاه چهار نفر از ياران خود را صدا مى زند، آيا آنها را مى شناسى؟
  سلمان، مقداد، ابوذر، عمّار.
  پيامبر از آنها مى خواهد تا بوته هاى خار زير اين درختان را از زمين در آوردند و شاخه هاى اضافى را قطع كنند.
  آنها فوراً مشغول مى شوند، ابتدا بوته هاى خار را از ريشه در مى آورند خارها به دست آنها فرو مى رود، امّا دردى احساس نمى كنند، زيرا با عشقى مقدّس كار مى كنند.
  به راستى در اينجا چه خبر است؟
  همسفرم!
  بيا من و تو هم به كمك آنها برويم تا هر چه سريع تر، سايبان اين درختان آماده شود و زمين از خارها پاك شود.
  بعد از لحظاتى، زير درختان از بوته هاى خار خالى مى شود، امّا اگر خوب نگاه كنى خارهاى زيادى، روى زمين ريخته است و ممكن است به پاى كسى برود.
  پيامبر دستور مى دهد تا زير اين درختان جارو شود، و مقدارى آب در آنجا پاشيده شود.
  بيا سريع از گياهان بيابان جارويى بسازيم و اينجا را جارو كنيم.
  عزيزم! مى دانم خسته شده اى، امّا تو به سفر عشق آمده اى، بايد تحمّل كنى، تو دارى به ميعادگاه غدير خدمت مى كنى!
  به به! حالا، اينجا خيلى باصفا شد!
  وقتى پيامبر زير درختان غدير را نگاه مى كند، لبخند زيبايى مى زند.
  گوش كن، اين سخن پيامبر است: «اكنون برويد و سنگ هاى بزرگ بيابان را جمع كنيد و در آنجا منبرى آماده كنيد».
  بلند شو، رفيق! پيامبر مى خواهد مهم ترين سخنرانى خود را كنار غدير ايراد كند.
  معلوم مى شود كه اين سخنرانى بسيار مهم است كه پيامبر دستور داده اينجا اين قدر تميز و مرتّب شود.
  سنگ ها از بيابان جمع مى شود و در زير يكى از درختان، روى هم قرار مى گيرد.
  هنوز ارتفاع منبر آن طور كه بايد و شايد بلند نشده است، به نظر شما چه كنيم؟
  ديگر در اين اطراف كه سنگى نيست!
  اكنون، پيامبر دستور مى دهد تا جهاز و رواندازهاى شترها را جمع كنيم و بر روى سنگ ها قرار دهيم.
  ... سرانجام منبرى به ارتفاع يك انسان درست مى كنيم، يك پارچه زيبا بر روى آن مى كشيم تا اين منبر زيبا و دلنشين باشد، خوب است پارچه اى هم پشت منبر نصب كنيم تا مانع تابيدن آفتاب باشد.
  ديگر اذان ظهر نزديك است، پيامبر دستور مى دهد همه مردم در نماز شركت كنند.
  مردم از آب زلال بركه، وضو مى گيرند و صف هاى نماز را تشكيل مى دهند، آنهايى كه زودتر آمده اند در سايه درختان قرار مى گيرند، معلوم است كه اين جمعيّت 120 هزار نفرى در زير سايه اين درختان جاى نمى گيرند.
  كسانى كه ديرتر آمده اند در زير آفتاب قرار مى گيرند، زمين خيلى داغ است، آنها مجبور مى شوند تا عباى خود را زير پاى خويش پهن كنند.


title: شكوه يك نماز در تاريخ
text:
    شكوه يك نماز در تاريخ


  همه مسلمانان در صف هاى منظّم ايستاده اند و منتظرند ظهر بشود تا با پيامبر نماز بخوانند.
  آنها مى دانند كه پيامبر مى خواهد برايشان سخنرانى مهمّى بكند.
  در اين ميان به پيامبر خبر مى رسد كه عدّه اى از مردم از جمعيّت فاصله گرفته اند و در اين اجتماع بزرگ شركت نكرده اند.
  خدايا! مگر آنها سخن پيامبر را نشنيده اند كه همه بايد براى نماز جمع شوند؟!
  آرى، فرستادگان پيامبر بارها و بارها در ميان جمعيّت اعلام كرده اند كه همه بايد در نماز شركت كنند.
  آنها از بزرگان قريش هستند، پس چرا آنها از مسلمانان جدا شده اند؟
  من فكر مى كنم كه آنها فهميده اند پيامبر امروز چه هدفى دارد، براى همين مى خواهند بهانه اى براى فرداى خود داشته باشند. 
  چه بهانه اى بهتر از اينكه بگويند ما سخنان پيامبر را در روز غدير نشنيديم؟!
  همسفرم! به نظر شما بايد چه كرد؟
  من به سمت آنها مى روم تا با آنها سخن بگويم، امّا وقتى به آنها مى رسم، مى بينم آدم هاى معمولى نيستند، اينها بزرگان قريش هستند.
  در اين ميان،پيامبر على(ع) را به حضور مى طلبد و به او مى گويد: «على جان! به سوى آن گروه برو و آنها را به سوى ما بياور».
  على(ع) حركت مى كند و به سمت آنها مى رود.
  بعد از لحظاتى... همه آنها نزد پيامبر هستند.
  نمى دانم چه مى شود كه آنها به اين زودى از تصميم خود منصرف مى شوند!
  آنها از هيبت و شجاعت على(ع) مى ترسند، مى دانند كه على(ع) در اجراى دستور پيامبر كوتاهى نمى كند.
  اكنون ديگر همه مسلمانان جمع شده اند و آماده خواندن نماز هستند.
  پيامبر سجّاده خويش را كنار منبر مى گستراند و آماده نماز مى شود.
  الله اكبر!
  اين صداى اذان است كه به گوش مى رسد.
  چه منظره زيبايى!
  يك بِركه آب، درختان با شكوه و شكوه نماز جماعت!
  اينجا غدير خم است، ظهر روز هجدهم ماه ذى الحجّه، سال دهم هجرى.


title: عترت پاك مرا بشناسيد!
text:
  عترت پاك مرا بشناسيد!


  نماز ظهر غدير به پايان مى رسد!
  و پيامبر از جاى خود برمى خيزد، از چند نفر مى خواهد كه سخنان او را با صداى بلند تكرار كنند تا همه، سخنان او را بشنوند.
  پيامبر بالاى منبر مى رود و رو به مردم مى ايستد، همه، منتظر شنيدن سخنان پيامبر هستند.
  او ابتدا از مردم سؤال مى كند:«اى مردم! آيا صداى مرا مى شنويد؟ من پيامبر شما هستم».
  وقتى او مطمئن مى شود كه همه مردم به سخنان او گوش مى كنند، سخنان خود را آغاز مى كند.
  او ابتدا خدا را به يگانگى ياد مى كند: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ. ستايش خدايى كه يكتاست و شريكى ندارد، خدايى كه به همه چيز آگاهى دارد، آفريننده آسمان ها و زمين است. من به يگانگى او شهادت مى دهم و به بندگى او اعتراف مى كنم. اى مردم! خدا آيه اى را به من نازل كرده است، گوش كنيد، اين سخن خدا مى باشد: يَـأَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ... اى پيامبر! آنچه را كه به تو نازل كرده ايم به مردم بگو و اگر اين كار را نكنى وظيفه خود را انجام نداده اى و خداوند تو را از فتنه ها حفظ مى كند. مردم! من مى خواهم علّتِ نازل شدن اين آيه را براى شما بگويم: جبرئيل بر من نازل شده و از طرف خدا دستور مهمّى را به من داده است. اى مردم! من به زودى به ديدار خدا خواهم شتافت و از ميان شما خواهم رفت، اكنون از شما مى پرسم من چگونه پيامبرى براى شما بودم؟».
  اشك از چشمان ما جارى مى شود، آخر چگونه باور كنيم كه پيامبر به زودى از ميان ما خواهد رفت؟
  پيامبر سكوت كرده است و منتظر جواب است، مردم، همه با صداى بلند جواب مى دهند: «ما شهادت مى دهيم كه در حقّ ما دلسوزى زيادى نمودى و پيامبر خوبى براى ما بودى، خداوند به تو بهترين پاداش ها را بدهد!».
  اكنون پيامبر على(ع) را صدا مى زند، و از او مى خواهد به بالاى منبر بيايد، على(ع) از منبر بالا مى رود و طرف راست پيامبر مى ايستد.
  پيامبر رو به جمعيّت مى كند و مى گويد: «اى مردم! من قرآن و عترت خود را به عنوان دو يادگار ارزشمند در ميان شما باقى مى گذارم.
  مى خواهم بدانم شما بعد از من با اين دو يادگار، چگونه رفتار خواهيد كرد».
  همسفر خوبم! 
  من يك سؤال به ذهنم مى رسد: چرا قبل از اين سخن، پيامبر على(ع) را كنار خود فرا خواند؟
  شايد پيامبر مى خواست كه عترت خود را به مردم نشان دهد، او مى خواست به مردم بگويد كه على(ع)، محور عترت اوست! عترت پيامبر كسانى هستند كه در خانه على(ع) هستند، على و فاطمه و حسن و حسين(ع) عزيزان پيامبر مى باشند.
  حتماً يادت هست كه پيامبر در سرزمين منا، همين سخن را براى مردم بيان كردند.
  براى همين عدّه اى در فكر هستند تا عايشه، دختر ابوبكر را كه همسر پيامبر است به عنوان عترت پيامبر معرّفى كنند!!
  آنها قصد دارند تا با تبليغات وسيع خود، عايشه را كنار قرآن قرار دهند!
  امّا امروز پيامبر، على(ع) را كنار خود آورد تا عترت خود را به همه نشان بدهد، اگر ديروز مردم در تشخيص عترت پيامبر دچار شك بودند، امروز ديگر براى همه روشن شد كه منظور پيامبر از عترت خود (كه مقامى همچون قرآن دارند) چه كسانى است.
  سخن پيامبر ادامه مى يابد: «اى مردم! در رفتار خود با عترت من، خدا را فراموش نكنيد، مبادا حقّ آنها را از بين ببريد!».
  خوب گوش كن! پيامبر اين جمله را سه بار تكرار مى كند.


title: چه كسى روى دست آسمان است؟
text:
    چه كسى روى دست آسمان است؟


  محمّد و على(ع) بر بالاى منبر ايستاده اند و همه چشم ها به آنها خيره شده است.
  صداى پيامبر بار ديگر سكوت را مى شكند: «اى مردم! چه كسى بر شما ولايت دارد؟»
  پيامبر، منتظر جواب مردم است، همه فرياد مى زنند: «خدا و پيامبر او».
  براى بار دوم پيامبر سؤال مى كند: «چه كسى بر شما ولايت دارد؟».
  مردم در جواب مى گويند: «خدا و پيامبر او».
  و بار سوم هم پيامبر همان سؤال را مى كند و مردم همين جواب را مى دهند.
  همه مسلمانان، اطاعت از خدا و پيامبر را بر خود واجب مى دانند، هيچ كس در ولايت خدا و پيامبر شك ندارد.
  همسفرم! نگاه كن!
  پيامبر دست على(ع) را در دست مى گيرد، و تا آنجا كه مى تواند دست او را بالا مى آورد و با صداى بلند مى گويد: «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلىٌّ مَوْلاهُ; هركس من مولاى او هستم اين على، مولاى اوست».
  سپس پيامبر چنين دعا مى كند: «خدايا! هر كس على را دوست دارد تو او را دوست بدار ويارى كن، و هر كس با على دشمنى كند با او دشمن باش و او را ذليل كن».
  پيامبر اين سخن خود را سه بار تكرار مى كند.
  پيامبر مى خواهد همه مردم، على(ع) را ببينند، براى همين، بازوىِ على(ع) را با مهربانى مى گيرد و او را بلند مى كند.
  اكنون على(ع) يك سر و گردن از پيامبر بالاتر قرار گرفته است.
  ببين چگونه على(ع)، روى دست آسمان است!!
  به راستى چرا پيامبر على(ع) را اين گونه بلند كرده است؟
  او مى خواهد همه مردم، امام خود را به خوبى ببينند.
  صداى پيامبر به گوش مى رسد: «اى مردم! اين على است كه برادر و جانشين من است، او اميرمؤمنان است و به همه دانش هاى من آگاه است».
  و بعد از آن پيامبر مى گويد: «اى مردم آيا شنيديد؟».
  همه صدا مى زنند: «آرى، اى رسول خدا!».
  پيامبر بار ديگر مى گويد: «آيا شنيديد؟».
  بار ديگر مردم جواب مى دهند: «آرى، اى رسول خدا!».
  اكنون پيامبر رو به آسمان مى كند و مى گويد: «خدايا! تو شاهد باش كه من وظيفه خود را انجام دادم، من سخن تو را براى همه اين مردم گفتم».
  و بعد از آن مى گويد: «اى جبرئيل! تو هم شاهد باش».
  در اين ميان، مردى از ميان جمعيّت برمى خيزد و مى گويد: «اى رسول خدا! منظور شما از اين كه على، مولاى ماست، چيست؟».
  من با تعجّب به او نگاه مى كنم، سخن پيامبر خيلى واضح و روشن بود، به نظر شما آيا جمله «هر كس من مولاى او هستم، على مولاى اوست» توضيح بيشترى مى خواهد؟
  امّا پيامبر با روى باز جواب او را مى دهد و مى گويد: «هر كس من پيامبر او هستم اين على امير اوست».
  على(ع) امير و آقاى همه مسلمانان است.
  با اين سخنِ پيامبر، ديگر براى هيچ كس شكّى نمانده است.
  پيامبر بار ديگر مردم را مورد خطاب قرار مى دهد.
  اين سخنان پيامبر است:
  اى مردم! هر دانشى كه خدا به من داده بود به على آموختم، بدانيد فقط او مى تواند شما را به سوى رستگارى رهنمون كند، از شما مى خواهم هرگز با او مخالفت نكرده و از قبول ولايت او، سرپيچى نكنيد.
  اى مردم! آيا مى دانيد على، اوّلين كسى بود كه به من ايمان آورد؟ آيا آن روز را به ياد مى آوريد كه فقط من و على، به خداى يگانه ايمان داشتيم و هيچ كس همراه ما نبود؟ على كسى است كه بارها و بارها در مقابل دشمنان من، جان خويش را به خطر انداخته است، على، پيش من از همه، عزيزتر است، او يارى كننده دين خدا و هدايت كننده شماست.
  اى مردم! بدانيد كه عترت و خاندان هر پيامبرى از نسلِ خود او بوده است، امّا عترت و خاندان من از نسلِ على مى باشد.
  من راه مستقيم را به شما نشان مى دهم، بدانيد كه على و فرزندان او، راه مستقيم هستند.
  مردم! خداوند مى فرمايد: (فَـَامِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِى أَنزَلْنَا) «به خدا و پيامبر و نورى كه نازل شده است، ايمان بياوريد».
  اى مردم! بدانيد آن نورى كه شما بايد به آن ايمان بياوريد، على و فرزندان او مى باشد.
  اى مردم! خوبى هاى على بيش از آن است كه بتوانم آن را براى شما بگويم، آن قدر بگويم كه هر كس از او اطاعت كند به رستگارى بزرگى رسيده است.
  من پيامبر خدا هستم و على جانشين من و فرزندان او، امامانِ شما هستند و آخرينِ آنها، مهدى است.
  مهدى همان كسى است كه يارى كننده دين خدا مى باشد و پيامبران قبل از من به او بشارت داده اند، او از جانب خدا انتخاب شده است و وارث همه علم ها و دانش ها مى باشد، او ولىّ خدا در روى زمين مى باشد.
  اى مردم، سخنان مرا به كسانى كه در شهر و ديار خود هستند، برسانيد.
  سخنان پيامبر به پايان مى رسد. پيامبر مى خواهد اين سخنان او به گوش همه مردم برسد.
  آرى، اين همان خطبه غدير است كه تاريخ را مبهوتِ عظمت خود كرده است.
  خطبه غدير، فريادِ بلندِ ولايت است.
  بعد از لحظاتى...صداى الله اكبرِ پيامبر در غدير مى پيچد.
  خدايا چه خبر شده است؟
  گويا جبرئيل آمده و آيه جديدى را آورده است: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِى وَرَضِيتُ لَكُمُ الاِْسْلامَ دِينًا: امروز دين را بر شما كامل كرده و نعمت خود را تمام نمودم و به اين راضى شدم كه اسلام، دين شما باشد».
  پيامبر اين آيه را براى مردم مى خواند، همه مردم مى فهمند كه اسلام با ولايتِ على(ع) كامل مى شود.
  اسلام بدون ولايت، دين ناقصى است كه هرگز نمى تواند انسان را به كمال برساند.


title: بيعت با مولاى آب و آينه
text:
    بيعت با مولاى آب و آينه


  پيامبر هنوز بالاى منبر است، او نگاهى به مردم مى كند و مى گويد: «اى مردم! اكنون وقت آن فرا رسيده است كه به من تبريك بگوييد، زيرا خداوند ولايت و امامت را به عترت من داده است، از شما مى خواهم تا با على بيعت كنيد و به او با لقب «اميرِمؤمنان» سلام كنيد، خدا مرا مأمور كرده است تا از شما براى ولايت على و امامانى كه بعد از او مى آيند و از نسل او هستند، اقرار بگيرم».
  همه مردم به چهره پيامبر چشم دوخته اند، آنها مى دانند كه پيامبر منتظر شنيدن جواب آنها مى باشد، براى همين آنها يك صدا جواب مى دهند: «ما سخن تو را شنيديم و به امامت و ولايت على و فرزندان او اقرار مى كنيم».
  اكنون پيامبر و على(ع) از منبر پايين مى آيند.
  پيامبر مى خواهد مراسم بيعت با على(ع) به صورت رسمى باشد براى همين دستور مى دهد تا زير سايه درختان، خيمه اى برپاكنند.
  آيا مى دانى اين خيمه براى چيست؟
  اين خيمه سبز ولايت است!
  بيا، من و تو هم كمك كنيم تا اين خيمه برپا شود.
  پيامبر از على(ع) مى خواهد تا در اين خيمه بنشيند و مردم براى بيعت نزد او بروند.
  على(ع) وارد خيمه مى شود، خيمه ولايت چه حال و هوايى دارد!
  پيامبر وارد خيمه ولايت مى شود، كنار على(ع) مى ايستد، گويا پيامبر كار مهمّى با او دارد.
  آيا مى دانى در ميان عرب، رسم بر اين است كه وقتى مى خواهند رياست شخصى را بر قومى اعلام كنند بر سر او عمامه مى بندند؟
  پيامبر هم عمامه مخصوص خود را به عنوان تاج افتخار بر سر على(ع) مى بندد، نام اين عمامه، سحاب مى باشد.
  سيماى مولا، زيباتر شده است. تاج ولايت كه بر سر اوست بر جلال او افزوده است.
  پيامبر از خيمه بيرون مى آيد، تا لحظاتى ديگر، مراسم بيعت با على(ع) شروع مى شود.
  آنجا را نگاه كن! در اين ميان، گروهى از بزرگان قريش به سوى پيامبر مى آيند و به پيامبر مى گويند: «اى رسول خدا! تو مى دانى كه اين مردم تازه مسلمان شده اند، آنها هنوز رسم و رسوم دوران جاهليّت را فراموش نكرده اند، آنها هرگز به امامت پسر عمويت، على، راضى نخواهند شد، براى همين ما از تو مى خواهيم تا شخص ديگرى را براى رهبرى انتخاب كنى».
  پيامبر رو به آنها مى كند و مى گويد: «ولايت و رهبرى على به انتخاب من نبوده است كه اكنون بتوانم از اين تصميم برگردم، اين دستورى است كه خدا به من داده است».
  بزرگان قريش وقتى اين سخن را مى شنوند به فكر فرو مى روند.
  در اين هنگام، يكى از آنها رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى پيامبر! اگر مى ترسى مخالفت خدا را بكنى و على را بركناركنى، بيا و يكى از بزرگان قريش را در رهبرى با على شريك كن».
  پيامبر از قبول اين كار خوددارى مى كند، امر امامت و ولايت به دست خداست، اگر خدا مى خواست براى على در امر امامت شريكى قرار مى داد.
  اين مردم نمى دانند كه ولايت و امامت، چيزى بالاتر از يك حكومت ظاهرى است، ولايت، يك مقام خدايى است كه فقط خدا آن را به هر كس كه بخواهد مى دهد.
  بزرگان قريش با نااميدى خيمه پيامبر را ترك مى كنند.
  آنجا را نگاه كن!
  مردم آماده شده اند تا مراسم بيعت را انجام دهند، سلمان، مقداد، ابوذر و عمّار را نگاه كن، آنها در اوّل صف ايستاده اند.
  همه دوستان امامت، امروز خوشحال هستند، به راستى كه امروز روز عيد است.
  مردم خود را براى بيعت با على(ع) آماده مى كنند، در اين ميان، چشم من به دو نفر مى افتد.
  آنها وقتى با پيامبر روبرو مى شوند سؤال مى كنند: «آيا دستور خدا اين است كه ما بايد با على بيعت كنيم يا اين خواسته خود توست؟». 
  پيامبر در جواب مى گويد: «اين دستور خداست».
  بعد از شنيدن اين سخن، آن دو نفر نيز خود را براى بيعت آماده مى كنند.
  همسفر خوبم، بيا تا ما هم با مولاى خود بيعت كنيم.
  من مى خواهم بروم تا ببينم اوّلين كسى كه با على(ع) بيعت مى كند كيست؟
  آيا تو با من مى آيى؟ 
  يك صف طولانى در اينجا هست، مردم مى خواهند با مولا و آقاى خودشان بيعت كنند.
  من جلو مى روم، به سوى ابتداى صف! 
  ـ آقا! با تو هستم! كجا مى روى؟ برو آخر صف!
  ـ ببخشيد، من نويسنده هستم، اين هم دوستم، خواننده عزيز كتابم است، ما مى خواهيم جلو برويم تا براى تاريخ، گزارش بنويسيم!
  من به اوّل صف مى روم.
  دو نفر در اوّل صف ايستاده اند، تا من مى روم اسم آنها را سؤال كنم، آنها وارد خيمه ولايت مى شوند.
  صداى آنها به گوشم مى رسد: «سلام بر تو اى امير مؤمنان».
  بعد، آنها با على(ع) بيعت مى كنند و با صداى بلند مى گويند: «خوشا به حال تو اى على! به راستى كه تو، مولاى ما و مولاى همه مردم شدى».
  آيا شما آن دو نفر را مى شناسيد؟
  بايد صبر كنيم تا آنها از خيمه بيرون بيايند.
  ـ ببخشيد، آيا مى شود شما خودتان را معرّفى كنيد؟
  ـ چطور شما ما را نمى شناسيد؟! من، عُمَر بن خطّاب هستم، اين هم ابوبكر است، ما اوّلين كسانى هستم كه با على(ع)بيعت كرده ايم.
  خيلى ها دلشان مى خواست كه آنها اوّلين نفر باشند، ولى ما، گوى سبقت را از همه ربوديم!
  امّا من فكر مى كنم اصلاً مهم نيست نفر اوّلى باشى كه بيعت مى كنى!
  مهم اين است كه اوّلين نفرى نباشى كه بيعت خود را مى شكنى!!
  اگر بتوانى به پيمان خود وفادار بمانى، هنر كرده اى! 


title: خاك بر سر خود مى ريزيم
text:
    خاك بر سر خود مى ريزيم


  آيا مى دانى كه همه پيامبران وقتى مى خواستند جانشين خود را معرّفى كنند در روز هجدهم ماه ذى الحجّه اين كار را انجام مى دادند؟
  روز هجدهم ماه ذى الحجّه از همان ابتداى تاريخ، روز مقدّسى بوده است.
  امروز روزى است كه دين خدا كامل شده است، آيا ما نبايد شاد باشيم؟
  به نظر من كه عيد واقعى امروز است، هيچ روزى به بزرگى امروز نمى رسد.
  جانِ برادر! آنجا را نگاه كن! چرا اينان خاك بر سر خود مى ريزند؟
  اينان كه هستند؟ امروز كه روز سرور و شادى است، چرا اين چنين مى كنند؟
  اينها همه، شيطان هاى زمين هستند كه وقتى فهميده اند كه پيامبر، على(ع) را به عنوان جانشين خود معرّفى كرده است ناراحت شده اند و براى همين خاك بر سر خود مى ريزند، امروز براى آنها روزغصّه است.
  آنها نزد رئيس خود، ابليس، جمع مى شوند، ابليس به آنها نگاه مى كند و به آنها مى گويد: «چه شده است؟ چرا خاك بر سر خود مى ريزيد؟».
  آنها جواب مى دهند: «مگر نديدى كه محمّد، ولايت على را براى همه اعلام كرد و همه مردم با على بيعت مى كنند؟».
  ابليس خنده اى مى كند و مى گويد: «ناراحت نباشيد، در ميان اين جمعيّت عدّه اى هستند كه قول داده اند به بيعت امروز خود وفا دار نمانند».
  شيطان از پيمانى كه عدّه اى از بزرگان قريش در داخل كعبه بسته اند خبر دارد، او مى داند كه آنها تصميم گرفته اند بعد از وفات پيامبر نگذارند حكومت به دست على(ع) بيفتد.
  درست است كه امروز، اين گروه نمى توانند در اين اجتماع باشكوه كارى بكنند و به ظاهر با على(ع) بيعت كرده اند، امّا عشق به رياست، آنها را به شكستن اين پيمان وادار مى كند.
  شيطان هم براى اين كه حكومت عدالت محور على(ع) برپا نشود همه سعى و تلاش خود را خواهد نمود.
  آنجا را نگاه كن!
  يك نفر با سرعت از جمعيّت دور مى شود، حدس مى زنم او نمى خواهد با على(ع) بيعت كند.
  بعد از لحظاتى او را مى بينم كه به سوى خيمه پيامبر مى آيد.
  به راستى چه شده است، چرا او برگشته است؟
  وقتى او با پيامبر روبرو مى شود چنين مى گويد: «من داشتم از اينجا مى رفتم و نمى خواستم با على بيعت كنم، ناگهان به سوارى برخوردم كه صورتى زيبا داشت و بسيار خوشبو بود، او به من گفت كه هر كس از بيعت غدير، خوددارى كند يا كافر است يا منافق; براى همين بود كه من بازگشتم تا با على بيعت كنم».
  پيامبر لبخندى مى زند و مى گويد: «آيا آن سوار را شناختى؟ او جبرئيل بود كه تو را به بيعت با على تشويق كرد».
  خداوند در مقابل دسيسه هاى شيطان، فرشتگان خود را مى فرستد تا مردم را به راه راست هدايت كنند.
  اكنون نوبت آن است كه زنان با على بيعت كنند، پيامبر دستور مى دهد تا همسران او هم با على(ع) بيعت كنند.
  به دستور پيامبر ظرف آبى را مى آورند و پرده اى بر روى آن مى زنند.
  زنان در آن سوى پرده دست خود را در آن آب مى نهند و على(ع) هم در سوى ديگر پرده دست خود را در آب مى گذارد و به اين روش آنها هم با امام خود بيعت مى كنند.


title: هنر آسمانى در اوج مى ماند
text:
    هنر آسمانى در اوج مى ماند


  نگاه كن، حَسّان، شاعر توانمند عرب به سوى پيامبر مى آيد.
  وقتى او روبروى پيامبر قرار مى گيرد چنين مى گويد: «اى رسول خدا! آيا اجازه مى دهى شعرى را كه امروز در مدح على سروده ام بخوانم؟».
  پيامبر لبخندى مى زند و به او اجازه مى دهد.
  حَسّان سينه اى صاف مى كند و با صداى بلند شروع به خواندن مى كند: «يُناديهِم يَومَ الغَديرِ نَبيُّهُم/ بِخُمّ وَاَكْرَمَ بِالنَّبيِّ مُنادِيا...پيامبر در روز غدير با امّت خويش سخن گفت و تو مى دانى هيچ سخنگويى گرامى تر از پيامبر نيست، او از امّت خود پرسيد: مولاىِ شما كيست؟، همه مردم در پاسخ گفتند: خدا و شما، مولاى ما هستيد و ما همه، گوش به فرمان تو هستيم، سپس پيامبر رو به على(ع) كرد و گفت: اى على! از جاى خود برخيز كه من تو را امام و جانشين بعد از خود قرار داده ام».
  شعر حسّان تمام مى شود، پيامبر به او نگاه مى كند و مى گويد: «اى حسّان، تا زمانى كه با شعر خود ما را يارى كنى از جانب فرشتگان يارى خواهى شد».
  به راستى كه هنر مى تواند حقيقت را ماندگار كند و تا قيامت، شعر حسّان از يادها فراموش نخواهد شد، كاش من و تو هم با زبان عربى آشنايى بيشترى داشتيم و مى توانستيم زيبايى اين اشعار را بهتر درك كنيم.
  اين شعر آن قدر در كام عرب ها، زيبا و دلنشين است كه ديگر ممكن نيست از ذهن ها پاك شود، اين شعر در طول تاريخ همچون خورشيدى در آسمان ولايت خواهد درخشيد و روشنى بخش راه آزادگان خواهد بود.
  اگر اجازه بدهى، من در اينجا آرزويى بكنم: كاش همه ما، اين شعر را حفظ مى كرديم! اين شعر، يكى از سندهاى ولايت و امامت است.


title: پيامبر عاقل تر از همه است
text:
    پيامبر عاقل تر از همه است 


  من ديگر خسته شده ام، اگر اجازه بدهى بروم و خيمه اى براى خود آماده بسازم و قدرى استراحت كنم.
  آيا به من در آماده سازى خيمه كمك مى كنى؟
  خدا خيرت بدهد! تو بهترين همسفر دنيا هستى.
  من وارد خيمه مى شوم و قلم و كاغذ را برمى دارم و مى خواهم حوادث امروز را بنويسم.
  به راستى كه هيچ گاه تاريخ، امروز را فراموش نخواهد كرد.
  هيچ كس نمى تواند غدير را انكار كند.
  پيامبر در حضور هزاران نفر فرمود: «هر كه من مولاى او هستم، اين على، مولاى اوست».
  اين سخن را همه شنيدند.
  ناگهان، مطلبى به ذهنم مى رسد، نمى دانم به تو بگويم يا نه!
  تو دوست من هستى و من مى توانم خيلى راحت حرف خود را با تو بزنم.
  آيا مى دانى منظور پيامبر از كلمه مولا چه بود؟
  در زبان عربى كلمه مولا، دو معنا دارد:
  الف. صاحبِ ولايت.
  ب. دوست.
  ممكن است يك نفر با توجّه به معناى دومِ كلمه مولا، از سخن پيامبر چنين بفهمد: «هر كس كه من دوست او هستم، على هم دوست اوست».
  و تو خوب مى دانى كه با اين معنا، ديگر ولايت على(ع) ثابت نمى شود.
  همسفر خوبم! باور كن، فردا عدّه اى از دشمنان على(ع)، وقتى ببينند كه نمى توانند اصل غدير را انكار كنند، سعى خواهند كرد در معناى سخن پيامبر، اشكال وارد كنند.
  آيا تو به من كمك مى كنى تا براى اين شبهه، جوابى پيدا كنم؟
  من فكر مى كنم، تو هم فكر كن!
  آرى، يك ساعت فكر كردن، بهتر از هفتاد سال عبادت است.
  همسفرم! من جواب را نيافتم، امّا به چند سؤال مهم رسيده ام:
  چرا پيامبر دستور داد تا آن همه جمعيّت در آن هواى گرم توقّف كنند؟
  چرا پيامبر همه آنهايى را كه جلوتر رفته بودند، باز گرداند؟
  براى چه پيامبر از همه مسلمانان خواست تا با على(ع) بيعت كنند؟
  چرا امروز آيه قرآن نازل شد كه خدا، دين اسلام را كامل كرد؟
  براى چه خداوند به پيامبر قول داد كه او را از فتنه ها حفظ مى كند؟
  چرا پيامبر دستور داد تا مردم على(ع) را امير مؤمنان خطاب كنند؟
  آيا در اعلام «دوستى با على(ع)»، احتمال خطر و فتنه اى مى رفت كه خدا به پيامبر وعده داد كه ما تو را از فتنه ها حفظ مى كنيم؟
  آيا مى شود اعلامِ دوستى با على(ع)، اين قدر مهم باشد كه اگر پيامبر اين كار را انجام ندهد وظيفه پيامبرى خود را انجام نداده باشد؟!
  آيا اعلام دوستى با على(ع) نياز به آن داشت كه پيامبر مردم را در غدير جمع كند؟!
  فقط در اعلام ولايت و رهبرى على(ع) بود كه احتمال فتنه دشمنان مى رفت و خدا پيامبر را از اين فتنه ها حفظ فرمود.
  اين ولايت على(ع) است كه دين را كامل كرد!
  فقط ولايت و رهبرى على(ع) است كه با بيعت كردن سازگارى دارد.
  آيا موافقى كارهاى پيامبر را با هم مرور كنيم؟
  پيامبر دستور داد زير درختان را جارو بزنند، آب بپاشند، منبرى درست كنند، همه مردم جمع شوند، در نماز شركت كنند و بعد از سخنرانى او، همه مردان و زنان با على(ع) بيعت كنند.
  اين كارهاى پيامبر فقط با معناى صاحبِ ولايت سازگارى دارد.
  منظور پيامبر اين بود: «هر كس من بر او ولايت دارم، على هم بر او ولايت دارد».
  اى كسى كه مى گويى منظور پيامبر در غدير فقط اعلام دوستى با على(ع) بود، به سخن من گوش كن: من حرفى ندارم كه سخن تو را قبول كنم، امّا در اين صورت ديگر، پيامبر انسان كاملى نخواهد بود.
  تعجّب نكن!
  آيندگان كه اين سخن را بشنوند كه پيامبرى پيدا شده و در هواى داغ و سوزان، 120 هزار نفر را ساعت ها معطّل كرده براى اينكه بگويد من پسر عموى خودم را دوست دارم، انصاف بدهيد، آيا آنها نخواهند گفت آن پيامبر چگونه انسانى بود؟
  همه اين مردم مى دانند كه پيامبر على(ع) را خيلى دوست دارد، ديگر چه نيازى بود كه اين مراسم باشكوه برگزار شود؟
  عشق و دوستى پيامبر به على(ع)، حرف تازه اى نيست!
  از روز اوّل، پيامبر عاشق او بوده است، اين كه ديگر اين همه مراسم نمى خواهد.
  پس چرا مى خواهى سخن پيامبر در غدير را به گونه اى معنا كنى كه از پيامبر تصوير انسانى غير كامل ساخته شود؟
  بايد سخن پيامبر را به گونه اى معنا كنى كه با عقل و هوش و سياست پيامبر مطابق باشد.
  پيامبر اين مراسم باشكوه را برگزار كرد تا مسأله مهمّ رهبرى جامعه را بيان كند.
  به راستى چه مسأله اى مهمّ تر از رهبرى جامعه وجود دارد؟
  فقط با اين معناست كه همه دنيا از عقل و درايت پيامبر متعجّب مى شوند.
  پيامبر ما به دستور خدا در بهترين زمان و مكان، امّت خويش را جمع كرد و جانشين خود را به آنها معرّفى نمود.


title: جوانى كه با غرور مى رود
text:
    جوانى كه با غرور مى رود


  گروهى از مردم هنوز منتظر هستند تا نوبت آنها فرا برسد، آنها هم مى خواهند با على(ع) بيعت كنند.
  ديدن اين صحنه براى پيامبر بسيار لذّت بخش است. او بعد از بيعت هر گروه، رو به آسمان مى كند و مى گويد: «ستايش خدايى كه من و خاندان مرا بر همه برترى بخشيد».
  او از اينكه براى بيعت با على(ع) چنين مراسم باشكوهى برگزار شده است، شادمان است.
  اكنون ديگر جامعه اسلامى رهبر و امام دارد و اگر مرگ پيامبر فرا برسد جامعه، مسير كمال و سعادت خود را ادامه خواهد داد.
  مى بينم كه تو در گوشه اى ايستاده اى و به خيمه مولايت نگاه مى كنى.
  در اين فكر هستى كه چه موقع نوبت تو فرا مى رسد تا براى بيعت بروى.
  به راستى آن لحظه اى كه وارد خيمه مولاى مهربان بشوى چه خواهى گفت؟
  مى دانم كه اشك، امانت نخواهد داد، لحظه بيعت با امام، بهترين لحظه زندگى تو خواهد بود.
  با امام خود بيعت مى كنى و پيمان مى بندى كه تا پاى جان در راه او و مكتبش، ايستادگى كنى!
  در اين هنگام، سر و صدايى مى شنوى.
  چه خبر شده است؟
  آنجا را نگاه كن! آن جوان را ببين.
  او با چند نفر از اينجا دور مى شود، او چقدر با غرور و تكبّر راه مى رود!
  اين جوان كيست؟ چه مى گويد؟
  چرا اينقدر عصبانى است؟ 
  او فرياد برمى آورد: «محمّد دروغ گفته است! ما هرگز ولايت على را قبول نمى كنيم!».
  به راستى او كيست كه چنين سخن مى گويد؟
  از اطرافيان خود پرسوجو مى كنم، مى فهمم كه او معاويه است.
  جاى هيچ تعجّبى نيست، سال ها پدر او پرچمدار لشكر كفر بوده است.
  او پسر همان كسى است كه براى كشتن پيامبر به مدينه لشكر كشى كرده بود.
  معاويه دشمنى با حق و حقيقت را از پدر به ارث برده است.
  او نه تنها با على(ع) بيعت نمى كند بلكه آشكارا مخالفت خود را اعلام مى دارد.
  نگاه كن! او به سوى خاندان و فاميل خود كه بنى اُميّه نام دارند مى رود.
  همسفر! ما چه بايد بكنيم؟ نكند اين كار معاويه، باعث فتنه اى بشود؟
  آيا موافقى برويم و به پيامبر خبر بدهيم؟
  آنجا خيمه پيامبر است، عدّه اى از مسلمانان داخل خيمه هستند، من و تو هم وارد خيمه مى شويم.
  سكوت همه جا را فرا گرفته و نگاه پيامبر به گوشه اى خيره مانده است، هيچ كس سخن نمى گويد.
  بعد از لحظاتى...پيامبر سكوت را مى شكند و آيه هايى كه همين الان جبرئيل آورده است را مى خواند: 
  (فَلا صَدَّقَ و لاصَلّى... وَ لـكِنْ كذَّبَ و تَولّى... )، «واى بر آن كسى كه حق را قبول نكرد و آن را دروغ شمرد و با تكبّر به سوى خويشانش رفت، پس واى بر او!».
  همه با خود مى گويند: اين آيه ها به چه مناسبت نازل شده است؟
  آنها خبر ندارند كه معاويه، ولايت على(ع) را قبول نكرده و با تكبّر به سوى خاندان خود رفته است.
  جبرئيل، همه خبرها را براى پيامبر آورده و با نازل شدنِ اين آيه ها، آبروى معاويه پيش مردم مى رود.
  پيامبر در ابتدا تصميم مى گيرد تا معاويه را مجازات كند، امّا از اين كار منصرف مى شود.
  شايد تو بگويى: پيامبر بايد او را به سزاى عمل خود برساند.
  امّا بدان كه امروز، حناى معاويه رنگى ندارد.
  او دشمنى خود را با پيامبر آشكار كرد و ديگر مردم او را شناختند و فريب او را نمى خورند.
  مردم او و پدرش (ابوسفيان) را به خوبى مى شناسند، آنها از قديم دشمنان پيامبر بوده اند، دست آنها آلوده به خون حمزه، عموى پيامبر است!
  همسفرم! آيا مى دانى بايد نگران چه باشيم؟
  پيرمردهايى كه سنّ و سالى از آنها گذشته است، آنها به ظاهر ريش خود را در راه اسلام سفيد كرده اند و مردم آنها را به عنوان يار پيامبر مى شناسند و همه جا خود را همراه و هميار پيامبر نشان داده اند!!
  آنها با على(ع) بيعت كردند و اتفاقاً، اوّلين نفرهايى بودند كه اين كار را كردند، امّا...
  آنها امروز بيعت كرده اند، امّا به فكر فتنه اى بزرگ هستند، آنها مى خواهند با نام اسلام، كمر ولايت را بشكنند!


title: فراموش نكن! ما همسايه تو هستيم
text:
    فراموش نكن! ما همسايه تو هستيم


  كم كم خورشيد دارد به افق نزديك مى شود، هنوز خيلى از مردم بيعت نكرده اند.
  به من خبر مى رسد كه پيامبر مى خواهد دو روز ديگر در غدير بماند تا همه مردم با امام خود بيعت كنند.
  مراسم بيعت فعلاً متوقّف مى شود و اذان مغرب گفته مى شود، نماز برپا مى شود و بعد از نماز هر كسى به خيمه خود مى رود.
  امشب، اين بيابان ميزبان 120 هزار نفر است، زير نور ماه تا چشم كار مى كند خيمه مى بينى.
  ساعتى مى گذرد و من در خيمه خود هستم، امّا نمى دانم چرا خواب به چشمم نمى آيد. 
  خوب است بلند شوم و دورى بزنم.
  من كنار بركه مى روم، تصوير زيباى ماه در آب افتاده است، نسيم آرامى مىوزد.
  بلند مى شوم كه به خيمه خود بروم تا استراحت كنم.
  در مسير راه، صدايى به گوشم مى رسد؟ گويا چند نفر در خيمه اى با هم سخن مى گويند.
  گوش كن، صداى آنها را مى شنوى:
  ـ به خدا قسم، محمّد ديوانه شده است! 
  ـ آيا مى بينيد كه چگونه عشق على، محمّد را ديوانه كرد!
  ـ او آرزو دارد كه بعد از او، على به حكومت برسد، امّا به خدا قسم، ما نمى گذاريم كه چنين بشود.
  خداى من! چه مى شنوم؟
  اينان چه كسانى هستند كه اين چنين به پيامبر خدا جسارت مى كنند؟
  نكند آنها نقشه اى در سر داشته باشند؟ نكند بخواهند فتنه اى برپا كنند؟
  امّا خداوند خودش به پيامبر قول داده است كه او را از فتنه ها حفظ كند.
  در اين هنگام يك نفر وارد خيمه آنها مى شود و با ناراحتى به آنها مى گويد: «هنوز رسول خدا در ميان ماست و شما اين چنين سخن مى گوييد؟ به خدا قسم، فردا صبح همه سخنان شما را به پيامبر خواهم گفت».
  نگاه كن!
  وقتى آن مرد از خيمه آنها بيرون مى آيد، من به سراغ او مى روم تا او را ببينم.
  او حُذيفه يكى از ياران باوفاى پيامبر مى باشد.
  ظاهراً، خيمه او در همسايگى خيمه اين سه نفر بوده و سخنان اينها را شنيده است.
  نگاه كن!
  در تاريكى شب، اين سه نفر به دنبال حذيفه مى دوند: 
  ـ اى حُذيفه! ما همسايگان تو هستيم. تو را به حقِّ همسايگى قسم مى دهيم، راز ما را فاش نكن.
  ـ اينجا جاىِ حقِّ همسايگى نيست، اگر من سخن شما را از پيامبر پنهان كنم وظيفه خود را نسبت به پيامبر انجام نداده ام.
  اين كار خدا بود كه اين سه نفر حواسشان پرت شود و آن قدر بلند حرف بزنند كه صداى آنها به گوش حُذيفه برسد. 
  خدا به پيامبر خود وعده داده بود كه او را از فتنه ها حفظ مى كند.


title: برق يك شمشير، پشيمانمان كرد
text:
    برق يك شمشير، پشيمانمان كرد


  همسفر عزيز! برخيز! صبح شده است.
  مردم براى خواندن نماز صف مى بندند، نماز صبح برپا مى شود.
  خورشيد روز دوم غدير طلوع مى كند و همه جا را روشن مى كند.
  من در اطراف خيمه پيامبر پرسه مى زنم، منتظر هستم تا حُذيفه را پيدا كنم، مى دانم او به خيمه پيامبر خواهد آمد.
  آنجا را نگاه كن!
  حُذيفه به اين سو مى آيد، او داخل خيمه مى شود، خوب است من هم همراه او بروم.
  ـ اى پيامبر! ديشب، صداى چند نفر را شنيدم كه ظاهراً مى خواهند توطئه اى بكنند.
  ـ اى حُذيفه! آيا آنها را مى شناسى؟
  ـ آرى.
  ـ سريع برو و آنها را به اينجا بياور.
  حُذيفه برمى خيزد و آن سه نفر را با خود مى آورد.
  آنها وارد خيمه پيامبر مى شوند، على(ع) را مى بينند كه شمشيرش را در دست دارد.
  پيامبر رو به آنها مى كند و مى گويد: «شما ديشب با يكديگر چه مى گفتيد؟».
  همه آنها مى گويند: «به خدا قسم، ما اصلاً با هم سخنى نگفته ايم، هر كس از ما چيزى براى شما گفته، دروغگو است».
  اين سه نفر قسم دروغ مى خورند و پيامبر آنها را به حال خود رها مى كند و آنها از خيمه پيامبر بيرون مى آيند و به خيمه هاى خود مى روند.
  اكنون ديگر آنها شناسايى شده اند و با ديدن برق شمشير على(ع) ترس تمام وجود آنها را فرا گرفته است.
  پيامبر دستور مى دهد تا بقيّه مردم با على(ع) بيعت كنند، كسانى كه روز قبل موفّق به بيعت نشدند به سوى خيمه ولايت مى آيند و بيعت مى كنند.
  پيامبر مى خواهد همه مردم با امام بيعت كنند تا براى هيچ كس بهانه اى باقى نماند.
  خورشيد روز نوزدهم ماه ذى الحجّه غروب مى كند و دوّمين روز غدير هم تمام مى شود.


title: چوب خدا صدا ندارد
text:
    چوب خدا صدا ندارد


  امروز، سه شنبه، بيستم ماه ذى الحجّه است، امروز روز سوم است كه در غدير هستيم.
  اكثر مردم با على(ع) بيعت كرده اند و گروه كمى باقى مانده اند.
  فكر مى كنم كه امروز تا ظهر مراسم بيعت تمام شود و ما به سوى مدينه حركت كنيم.
  آنجا را نگاه كن! مردى سراسيمه به سوى پيامبر مى آيد.
  اسم او حارث فَهرى است، او نزد پيامبر مى ايستد و چنين مى گويد: «اى محمّد! به ما گفتى كه به يگانگى خدا و پيامبرى تو ايمان بياوريم، ما هم قبول كرديم، بعد به ما گفتى كه نماز بخوانيم و حج به جا آوريم، ما هم قبول كرديم، امّا اكنون پسر عموى خود را بر ما امير كردى، بگو بدانم آيا تو اين كار را از جانب خود انجام دادى يا اين كه خدا اين دستور را به تو داده است؟».
  پيامبر نگاهى به او مى كند و مى گويد: «آنچه من گفتم دستور خدا بوده است و من از خود سخنى نمى گويم».
  حارث تا اين سخن را مى شنود سر خود را به سوى آسمان مى گيرد و مى گويد: «خدايا! اگر محمّد راست مى گويد و ولايت على از آسمان آمده است، پس عذابى را بر من بفرست و مرا نابود كن»!
  حارث سه بار اين جمله را مى گويد و از پيامبر روى برمى گرداند.
  من از سخن اين مرد تعجّب مى كنم، آخر نادانى و جهالت تا چه اندازه؟!
  پيامبر نگاهى به او مى كند و بعد از او مى خواهد تا از آنچه بر زبان جارى كرده است توبه كند.
  شايد نادانى باعث شده كه او اين چنين سخن بگويد، پيامبر خيلى مهربان است، از او مى خواهد كه توبه كند.
  حارث مى گويد: «من از سخنى كه گفته ام توبه نمى كنم».
  او در دلش مى خندد و مى گويد: «پس چرا عذاب نازل نشد؟ شما كه خود را بر حق مى دانستيد، پس كو آن عذابى كه من طلب كردم!».
  او خيال مى كند كه پيروز اين ميدان است، زيرا عذابى نازل نشد.
  من هم در فكر فرو رفته ام، راستش را بخواهيد كمى گيج شده ام.
  مگر على(ع) بر حق نيست، پس چرا خدا با فرستادن عذابى، آبروى حارث را نمى برد؟!
  اگر عذاب نازل نشود مردم فكر مى كنند كه همه سخنان پيامبر دروغ است.
  خدايا! هر چه زودتر كارى بكن!
  امّا هر چه صبر مى كنم عذابى نازل نمى شود كه نمى شود!
  پيامبر نگاهى به او مى كند و مى گويد: «اكنون كه توبه نمى كنى از پيش ما برو».
  حارث مى گويد: «باشد من از پيش شما مى روم».
  او در حالى كه خوشحال است سوار بر شتر خود مى شود و از پيش ما مى رود، سالم و سرحال!
  يكى از ياران پيامبر، وقتى مى بيند كه من خيلى گيج شده ام نزد من مى آيد و مى گويد:
  ـ آقاى نويسنده! چه شده است؟ 
  ـ چرا خدا عذابى نازل نكرد تا آبروى آن مرد را ببرد؟ من براى خوانندگان خود چه بنويسم؟ آيا درست است بنويسم كه حارث صحيح و سالم از پيش پيامبر رفت؟
  ـ آرى، تو بايد واقعيّت را بنويسى!
  ـ يعنى مى گويى كه او راست مى گفت؟! اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟!
  ـ مثل اينكه تو از قانون خدا اطّلاع ندارى!
  ـ كدام قانون؟
  ـ مگر قرآن را نخوانده اى؟ آنجا خدا مى گويد: «اى پيامبر! تا زمانى كه تو در ميان اين مردم هستى من عذاب نازل نمى كنم».
  پيامبر ما، پيامبر مهربانى است، اينجا سرزمين غدير است، سرزمينى مقدّس!
  چگونه خدا در اين سرزمين مقدّس و در حضور پيامبر عذاب نازل كند؟!
  ـ خيلى ممنونم، من اين آيه را فراموش كرده بودم.
  ـ خوب، حالا زود به دنبال حارث برو، وقتى او از سرزمين غدير دور شود عذاب نازل خواهد شد.
  من تا اين سخن را مى شنوم، دفتر و قلم خود را جمع مى كنم و به دنبال حارث مى دوم.
  آيا مى دانيد حارث از كدام طرف رفت؟
  يكى مى گويد: «از آن طرف».
  من به آن سمت مى دوم تا به او برسم.
  آيا تو هم همراه من مى آيى؟
  من در دل اين بيابان به دنبال يك شتر سوار مى گردم.
  كيلومترها از غدير دور مى شوم، هنوز او را پيدا نكرده ام.
  خدايا آن مرد كجا رفته است؟
  من بايد همين طور براى طلب حقيقت بدوم!
  آنجا را نگاه كن! شتر سوارى از دور پيداست.
  نزديك و نزديكتر مى شوم، خودش است، اين حارث است. 
  من ديگر از سرزمين غدير خيلى دور شده ام، ديگر درختان غدير را هم نمى بينم.
  حارث سوار بر شتر خود در دل بيابان به سوى خانه اش مى رود.
  او خيال مى كند كه پيروز ميدان است و گاهى نيشخندى به من مى زند.
  و من هيچ نمى گويم.
  ناگهان صداى گنجشكى به گوشم مى رسد.
  اى گنجشك! در وسط اين بيابان چه مى كنى؟
  نه اين كه گنجشك نيست، ابابيل است!
  آيا سوره فيل را خوانده اى؟ وقتى ابرهه براى خراب كردن كعبه آمده بود خدا اين پرندگان كوچك را (كه نامشان ابابيل است) فرستاد، بر منقار هر كدام از آنها سنگى بود كه بر سر سپاه ابرهه زدند و همه آنها را نابود كردند.
  نگاه كن!
  اين پرنده كوچك هم بر منقار خود سنگى دارد، او مى آيد و درست بالاى سر حارث پرواز مى كند.
  او منقار خود را باز مى كند و سنگ را بر سر او مى اندازد.
  وقتى سنگ بر سر حارث مى خورد سر او را مى سوزاند و در آن فرو مى رود و او بر روى زمين مى افتد و مى ميرد.
  اى حارث! تو عذاب خدا را براى خود طلب كردى، اين هم عذاب خدا!
  شنيده بودم كه چوب خدا صدا ندارد!
  من بايد سريع برگردم تا ماجرا را براى بقيّه مردم باز گويم. 
  در ميان راه عدّه اى از مردم را مى بينم، آنها سراغ حارث را از من مى گيرند، من مكانى كه حارث به عذاب خدا گرفتار شده است را به آنها نشان مى دهم، مردم به آن سو مى روند.
  من به سوى غدير مى آيم، مى خواهم خبر كشته شدن حارث را بدهم، امّا مى بينم كه مردم خبر دارند.
  تعجّب مى كنم، به يكى مى گويم:
  ـ شما كه اينجا بوديد چگونه باخبر شده ايد؟
  ـ خداوند دو آيه را بر پيامبر نازل كرده است!!!
  ـ آيا مى شود اين آيه ها را براى من بخوانى؟
  ـ آرى! گوش كن: «سَأَلَ سَآئِلُ بِعَذَاب وَاقِع... مردى عذاب را براى خود طلب كرد، عذابى كه بر كافران نازل مى شود و هيچ كس نمى تواند آن را برطرف گرداند».
  همسفرم! از اين به بعد، هر وقت كه اين آيه ها را مى خوانى، اين حادثه را به ياد آور.


