# jomle

title: مونس تنهايى من آمد
text:
    مونس تنهايى من آمد


  همه دوستان و آشنايان گرد من جمع شده اند و براى من گريه مى كنند!
  جنازه مرا براى غسل و كفن مى برند و بعد از آن مرا داخل تابوتى مى گذارند و تشييع جنازه شروع مى شود.
  يكى فرياد مى زند بلند بگو: «لا اله الا الله».
  همه با هم اين ذكر را مى گويند و آرام آرام مرا به سوى قبر مى برند.
  از شما چه پنهان ترس عجيبى تمام وجودم را فرا گرفته است!
  آخر چگونه دلشان مى آيد كه مرا داخل اين قبر تنگ و تاريك قرار دهند و بر روى من خاك بريزند!
  هر چه التماس مى كنم، كسى صداى مرا نمى شنود!
  در نزديكى هاى قبر، سه بار تابوت مرا به زمين مى گذارند و بعد بلند مى كنند و كنار قبر مى گذارند.
  اكنون صدايى به گوشم مى خورد و بر وحشتم افزوده مى شود، گويا فقط من اين صدا را مى شنوم و كسى ديگر اين صدا را نمى شنود!
  اين صدا صداى قبر من است كه فرياد مى زند: «من خانه تاريكى ام، من خانه وحشتم».
  يك نفر وارد قبر مى شود و جنازه مرا مى گيرد و داخل قبر مى گذارد!
  بعد از لحظاتى سنگ هاى لحد را روى من مى چينند!
  وقتى آخرين سنگ را مى گذارند، قبر من تاريك تاريك مى شود!
  خدايا من در اين تاريكى چه كنم؟ صداى ريختن خاك را بر روى قبرم مى شنوم.
  بعد از لحظاتى سر و صداها تمام مى شود و هر كسى به خانه خود مى رود، حتّى صميمى ترين دوستانم مرا در دل خاك، تنهاى تنها رها مى كنند و مى روند!
  در اين ميان در سمت راست قبرم درى از نور گشوده مى شود!
  يك جوان زيبارو، وارد قبرم مى شود و به من سلام مى كند.
  تا نگاهم به اين جوان مى خورد، غم و غصّه ها از دلم مى رود!
  او در حالى كه لبخند به لب دارد به من سلام مى كند.
  نمى دانم در اين سلام چه بود كه چنين در دل من اثر كرد و مرا آرام نمود، آرى نفس او نفس خدايى بود كه اين چنين باعث آرامش قلب من شد.
  دوست من! آيا شما اين جوان را مى شناسيد؟ خوب است كه از خود او سوال كنم: تو كيستى كه با مهربانى با من برخورد كردى؟
  آن جوان زيبا، رو به من مى كند و مى گويد: «يادت هست در دنيا، برادران مؤمن خود را شاد نمودى! من همان شادمانى اى هستم كه در دل آن مؤمنان، ايجاد كردى! من آمده ام تا در اين لحظه تنهايى و غربت مونس تو باشم. آمده ام تا در موقع سؤال و جواب نكير و منكر، تو را يارى كنم تا تو بتوانى به خوبى به سؤال هاى آنها جواب بدهى. آن موقعى كه سر از قبر بردارى و وارد صحراى قيامت شوى همه جا همراه تو خواهم بود و تو را يارى خواهم كرد تا آنجا كه از پل صراط بگذرى و وارد بهشت شوى».
  اين جا بود كه من خدا را شكر كردم و با خيال راحت منتظر آمدن نكير و منكر شدم و ديگر هيچ ترسى نداشتم، چرا كه اين جوان زيبا، در كنار من مايه قوّت قلبم بود.
  دوست من! اين داستانى كه براى شما نقل كردم برگرفته از حديث امام صادق(ع) مى باشد.
  بيا تا زنده هستيم و فرصت داريم به كمك دوستان مؤمن خود بشتابيم; مشكل آنها را برطرف ساخته، سعى كنيم تا شادمانى را به آنان هديه كنيم، باشد كه در داخل قبر، همان جوان زيبا، شادى و آرامش را به ما ارزانى بدارد.


title: اى آتش او را مسوزان
text:
  اى آتش او را مسوزان


  در زمان هاى قديم در همسايگى خانه انسان مؤمنى، يك نفر كافر زندگى مى كرد.
  اين شخص مؤمن بارها و بارها با همسايه خود در مورد ايمان به خدا سخن مى گفت و تلاش مى كرد تا اسباب نجات او را فراهم سازد.
  امّا همسايه كافر به هيچ وجه زير بار اين حرف ها نمى رفت و حاضر نبود، بندگى خدا را قبول نمايد.
  نكته مهمّ اين بود كه همسايه كافر با اين كه خدا را قبول نداشت امّا نسبت به همسايه مؤمن خود نيكى مى كرد و تا آنجا كه مى توانست در امور زندگى به او كمك مى كرد. 
  اين جريان گذشت تا اين كه همسايه كافر از دنيا رفت. در اين هنگام خداوند دستور داد تا در وسط جهنّم خانه اى از خشت بنا كنند به گونه اى كه اين خشت ها مانع ورود حرارت و آتش حهنم به اين خانه شود. مأموران جهنم مشغول ساختن اين خانه شدند امّا در تعجب بودند كه خدا اين خانه را براى چه مى خواهد.
  وقتى خانه آماده شد; خداوند دستور داد تا آن شخص كافر را داخل آن خانه جاى دهند. آن شخص كافر در جهنم بود امّا آتش جهنّم او را آزار نمى داد و هر روز هم مأموران جهنم براى او آب و غذا مى آوردند.
  آن شخص كافر با چشم خود مى ديد كه افراد ديگرى كه مثل او كافر بودند در جهنّم عذاب مى شوند امّا او در اين خانه مورد احترام قرار مى گيرد و براى او آب و غذا هم مى آورند.
  براى همين يك روز از مأموران جهنّم در مورد راز اين كار خداوند، سؤال كرد.
  در جواب اين گونه شنيد: «اين آسايشى كه در جهنّم، خداوند به تو داده است، به خاطر اين است كه در دنيا به همسايه مؤمن خود كمك مى كردى و به او نيكى مى نمودى».
  خداوند متعال آن قدر از خدمت نمودن به مؤمن خوشحال مى شود و آن قدر اين كار را دوست دارد كه حتّى اگر شخص كافرى به مؤمنى خدمت كند، پاداش او را مى دهد.
  بهشت مخصوص اهل ايمان است، براى همين خداوند آن كافر را در جهنّم جاى داد امّا او را از عذاب جهنّم نجات داد به خاطر اين كه دل مؤمنى را در اين دنيا شاد كرده و به او نيكى نموده بود.


title: شركت بيمه شادمانى
text:
    شركت بيمه شادمانى


  زندگىِ امروز ما آميخته با انواع حوادث خطرناك مى باشد.
  هر روز خبر تصادف هايى را مى شنويم كه جان عدّه اى از هموطنان را مى گيرد.
  به هر حال رانندگى خطرات خاصّ خود را دارد و ما هم ناگزير از آن مى باشيم. از طرف ديگر بيمارى هاى عجيب و غريب هم به سراغ ما يا خانواده ما مى آيد.
  براى همين بايد فكرى كنيم تا خود و خانواده خود را در مقابل خطرات و بيمارى ها بيمه كنيم.
  آيا شما بيمه اى را مى شناسيد كه شما را در مقابل حوادث مختلف بيمه كند!
  آيا بيمه ها مى توانند از وقوع حوادث جلوگيرى كنند؟
  اگر موافق باشيد من بيمه اى را به شما معرّفى مى كنم كه مى تواند شما را در مقابل بروز حوادث مختلف بيمه كند.
  البتّه خوب است ابتدا بدانيم اين شركت بيمه را خداوند راه اندازى كرده و همه بندگان خود را به سرمايه گذارى در اين شركت دعوت نموده است.
  مى دانى نام اين بيمه چيست؟ «شركت بيمه شادمانى».
  البتّه شما مى دانيد كه هر شركت بيمه اى نياز به يك نفر مدير عامل دارد كه كارهاى اجرايى آن را انجام دهد.
  خوب است بدانيد كه مدير عامل اين شركت حضرت على(ع) مى باشد.
  آيا اكنون آماده هستيد تا قرارداد را امضا كنيد؟
  			بيمه گر: خدا
  			بيمه گزار: انسان
  			تعهدات بيمه گر: نجات از بلاها
  			تعهّدات بيمه گزار: شاد كردن دل ها.
  اكنون موقع آن است كه سخن مدير عامل اين شركت را بشنويد: «اى كميل! از طرف من به مردم بگو تا به ديگران كمك كنند. اگر تو با كمك كردن، شادى را به دل بندگان مؤمن بنشانى، خداوند از اين شادى دل ها، سپرى براى تو خلق مى كند تا بلا را از تو دور كند».
  آرى، كمك كردن به مردم مؤمن باعث مى شود كه انواع بلاها از شما و خانواده شما دور شود!
  از امروز ديگر تصميم بگير در اين شركت بيمه شادمانى سرمايه گذارى كنى. با اين كار مى توانى بلاهايى را از خود دور كنى كه اگر خداى ناكرده به سراغ تو بيايند، بايد همه دارايى و ثروت خود را خرج كنى!
  وقتى تو يك گوسفند را براى تأمين غذاى فقرا ذبح مى كنى و گوشت آن را بين فقرا تقسيم مى كنى در واقع دويست هزار تومان خرج نموده اى امّا با اين كار بيمه گر، تصادفى را از تو دور مى كند كه چه بسا هستى تو را از تو مى گيرد!
  پس هر چه مى توانى در اين شركت سرمايه گذارى كن چرا كه از شما چه پنهان، اين تنها شركتى است كه به دنبال منافع شخصى خود نيست، بلكه صدها برابر به شما سود مى دهد!


title: چه وقت به خدا نزديك تر مى شوى؟
text:
    چه وقت به خدا نزديك تر مى شوى؟


  آيا تا به حال فكر كرده اى كه چه موقع به خدا خيلى نزديك شده اى؟
  اگر به سخنان اهل بيت(ع) مراجعه نماييم متوجّه مى شويم كه در دو موقع ما مى توانيم به خدا بسيار نزديك شويم:
  الف) موقعى كه به سجده مى رويم و در سجده با خداى خود راز و نياز مى كنيم و اشك از چشمان ما جارى باشد.
  ب) موقعى كه با كمك كردن به مردم و مهربانى نمودن با آنها، شادى را به قلب آنها هديه مى كنيم.
  به راستى كه ما چه دين كاملى داريم، و چقدر اين آيين منظم و دقيق است، هم به گريه و اشك اهميّت مى دهد و هم به شادى و شادمانى!
  متأسّفانه ما بيشتر به جنبه هاى اشك و گريه توجّه كرده ايم و همواره تلاش كرده ايم خدا را در ميان سجده و اشك بيابيم; امّا جور ديگر هم مى توان خدا را يافت!
  مى توانيم در ميان شادمانى و سرورى كه به ديگران ارزانى مى داريم، خدا را بيابيم.
  آيا تا به حال دقّت كرده اى كه وقتى به برادر مؤمن خود كمكى مى كنى و قلب او را خوشحال مى نمايى، آن وقت چقدر در آسمان معنويّت اوج مى گيرى!
  آرى، آن وقت است كه تو در آغوش مهربانى خدا هستى و خودت خبر ندارى!
  در آن موقع دعايت مستجاب است، قدر خودت را بدان و به آرزوهاى بلند خويش انديشه كن.
  به خود خداوند قسم كه راه رسيدن به او بسيار آسان است.
  در راهِ هم آغوشى دل ها، گام بردار و تلاش كن كه براى جامعه خود فردى مثبت باشى و همّ و غمّ تو رفع گرفتارىِ مردمى باشد كه در كنار آنها زندگى مى كنى.
  بيا و خدا را ميان شادى دل ها جستجو كن!


title: براى روز قيامت خويش چه كرده اى؟
text:
    براى روز قيامت خويش چه كرده اى؟


  روز قيامت در پيش است، و چه روزى است آن روز!
  تشنگى بر همه غلبه پيدا مى كند، همه جا تاريك است و صداى ناله و ضجّه از هر طرف به گوش مى خورد.
  آسمان شكاف برداشته و كوه ها متلاشى شده اند.
  آتش جهنّم زبانه مى كشد و همه در هراسند كه نتيجه كار آنها چه خواهد شد.
  حسابرسى شروع مى شود و نام هركس را كه مى خوانند به اعمال و كردارش رسيدگى مى كنند.
  پلِ صراط در پيش رو است و همه بايد از روى آن عبور كنند!
  پاى گروهى از مردم روى پلِ صراط مى لغزد و در آتش جهنّم مى افتند، آنها كسانى هستند كه در دنيا همواره گِرد گناه مى چرخيدند.
  آرى، امروز، روزِ اضطراب است; روز نگرانى است!
  خواننده محترم!
  براى اضطرابِ روز قيامت چه كار مى توانيم بكنيم؟
  خيلى دوست دارم كه قسمتى از سخن امام صادق(ع) را برايت بگويم: «اگر در اين دنيا براى رفع اضطراب و نگرانى برادر مؤمن خويش تلاش كنى و او را براى رفع مشكلش كمك نمايى، خداوند براى تو هفتاد و دو رحمت قرار مى دهد. يكى از اين مهربانى ها را در اين دنيا به تو مى دهد و زندگى تو با آن رونق مى گيرد. و هفتاد و يك رحمت را براى روز قيامت تو قرار مى دهد تا هرگاه دچار وحشت و اضطراب شدى با آن مهربانى هاى خدا آرام شوى».
  آرى، اگر مؤمنى را ديدى كه به خاطر گرفتارى نگران است و آرامش از او سلب شده است، فرصت را غنيمت شمار و براى رفع مشكل او تلاش كن و بدان كه خداوند به خاطر اين كار، در روز قيامت نگرانيت را برطرف خواهد نمود و آرامش را به تو ارزانى خواهد داشت.


title: چرا در خانه ات را بستى!
text:
    چرا در خانه ات را بستى!


  نمى دانم نام مرا شنيده ايد يا نه؟
  نام من، «اسحاق بن عمّار» است و يكى از ياران امام صادق(ع) مى باشم.
  در شهر كوفه زندگى مى كردم و مردم مرا به عنوان يكى از ثروتمندان شيعه مى شناختند. براى همين، افراد فقير (كه معمولا شيعه بودند) به منزل من مى آمدند و من هم به آنها كمك مى كردم.
  كم كم مراجعات مردم به خانه من زياد شد و منزل من حسابى شلوغ گرديد.
  رفت و آمد مردم به خانه من، براى حكومت وقت، خوشايند نبود زيرا هر گونه فعّاليت شيعيان، تحت كنترل بود و از رفت و آمد زياد به خانه شيعيان سرشناس، وحشت داشتند.
  براى همين بود كه من در خانه خود را بستم و ديگر كسى را به خانه ام راه ندادم.
  اين جريان گذشت تا موقع حج فرارسيد و من براى انجام مراسم باشكوه حج، به سوى سرزمين حجاز حركت كردم.
  چون به مدينه رسيدم، تصميم گرفتم به ديدار امام صادق(ع) شرفياب شوم.
  براى همين به سوى خانه آن حضرت حركت كرده و وارد خانه شدم و خدمت امام(ع) سلام كردم.
  امام صادق(ع) سلام مرا با سردى جواب دادند، مثل اينكه از من ناراحت بودند.
  من از رفتار امام خويش متعجّب شدم و به آن حضرت عرضه داشتم: اى آقاى من، چه چيز باعث شده است كه شما از من ناراحت باشيد؟
  امام صادق(ع) در پاسخ من فرمود: چرا در خانه خود را به روى شيعيان من بستى و آنها را به خانه ات راه ندادى؟
  من عرضه داشتم: فدايت شوم، من از مشهور شدن، هراس داشتم و مى ترسيدم كه گرفتار مأموران حكومتى شوم.
  امام فرمودند: اى اسحاق، تا آنجا كه مى توانى به دوستان و شيعيان من نيكى نما! هرگاه مؤمنى به برادر مؤمن خود نيكى كند و او را يارى نمايد، با اين كار خود، قلب شيطان را پر از غم و اندوه مى كند.
  به هر حال امام صادق(ع) آن قدر در عظمت و مقام مؤمن براى من سخن گفت كه من از كرده خود پشيمان شدم.
  من تصميم گرفتم وقتى به كوفه بازگشتم در خانه خود را به روى همه شيعيان باز بگذارم.


title: برادران خوب مرا مى شناسى؟
text:
    برادران خوب مرا مى شناسى؟


  اسم من مُفضّل است و از ياران نزديك امام صادق(ع) مى باشم.
  يك روز امام صادق(ع) مرا صدا زد و به من فرمود: اى مفضل! خوب به سخنانى كه مى گويم دقّت كن و آنها را براى برادران خوبم بازگو كن.
  من به امام(ع) رو كردم و گفتم: برادران خوب شما چه افرادى هستند؟
  امام(ع) در پاسخ فرمود: كسانى كه اشتياق كمك كردن به مردم را دارند!
  براى من عجيب بود، امام(ع) از افرادى كه به ديگران كمك مى كنند، به عنوان برادران خوب خود ياد مى كند.
  امام(ع) بعد از آن فرمودند: هر كس در اين دنيا يك حاجت برادر مؤمن خود را برآورده كند خداوند در روز قيامت صدهزار حاجت او را برآورده مى كند.
  اين سخن امام(ع)، يك پيام بسيار مهم بود، به طورى كه من آن را براى همه دوستان خود نقل كردم. هرگاه خودم نيز كارى داشتم كه بايد توسط ديگران انجام مى شد به آنها مى گفتم: آيا دوست نداريد از برادران خوب امام صادق(ع) باشيد؟
  دوست من! ما مى توانيم با كمك كردن به ديگران از برادران خوب امام زمان(ع) بشويم، چرا كه ما اعتقاد داريم اهل بيت(ع) همه يك نور هستند و كلام امام صادق(ع)، كلام امام زمان(ع) است.
  امّا ما بايد به اين نكته مهم توجّه كنيم و آن اين است كه براى رسيدن به مقام برادرى با امام زمان(ع) بايد دقّت كنيم كه وقتى به ديگران كمك مى كنيم، حتماً اين كار را با عشق و اشتياق انجام دهيم.
  اگر به ديگران كمك كنيم ولى شور و شوق لازم را نداشته باشيم به اين مقام دست نمى يابيم. اگر در حديث بالا دقّت كنيم، متوجّه مى شويم كه بر روى اشتياق در كمك كردن به ديگران تأكيد شده است.
  پس با يكديگر عهد ببنديم چون كار خيرى براى فردى انجام مى دهيم حتماً با چهره اى گشاده و رويى باز اين كار را انجام دهيم به گونه اى كه شور و اشتياق انجام آن كار از ظاهر ما معلوم باشد زيرا فقط در اين صورت است كه شايسته مقام برادرى با امام زمان(ع) را خواهيم داشت.


title: خدا به فكر حاجت تو است
text:
    خدا به فكر حاجت تو است


  وحيد از دوستان بسيار نزديك من بود. يك روز با من تماس گرفت و گفت: مى خواهم شما را ببينم و در مورد موضوعى با شما سخن بگويم.
  قرار شد كه عصر به منزل من بيايد تا هم ديدارى تازه كنيم هم با يكديگر گفتگو كنيم.
  وحيد سر ساعت مقرّر به منزل آمد و بعد از احوال پرسى سر صحبت را اين گونه باز كرد: نمى دانم چرا خداوند اصلا گوش به حرف من نمى دهد؟! هر چه دعا مى كنم، هر چه با او تماس مى گيرم، اصلا جواب مرا نمى دهد! مدّت شش ماه است كه حاجتى دارم و مداوم از او مى خواهم كه حاجت مرا روا كند امّا گويى كه او با من قهر است! به هر درى زده ام و هر جا بگويى رفته ام، فايده اى نداشته است! اين حاجت من آن قدر مهم است كه فقط به دست خود او برآورده مى شود ولى حالا ديگر دارم نااميد مى شوم، يك فكرى به حال من بكنيد.
  من وحيد را مى شناختم و معلوم بود كه ديگر كارد به استخوانش رسيده كه اين طورى حرف مى زند.
  من سكوت كرده، به فكر فرو رفتم و پيش خودم گفتم: حالا من در جواب اين دوست خود چه بگويم؟
  راستش را بخواهيد در اين جور مواقع از خودش مدد مى طللبم تا كمكم كند كه بتوانم گره اى از بندگانش باز كنم.
  يك دفعه مطلبى به ذهنم خطور كرد و براى همين از وحيد سؤال كردم: آيا در اين مدّت شش ماه تلاش كرده اى مشكلِ انسان گرفتارى را حل نمايى؟
  وحيد نگاهى به من كرد و گفت: چه حرفها مى زنى! اين شرايطى كه براى من پيش آمده است، خواب را از من گرفته است، بيچاره ام كرده است! در اين شش ماه ديگر اصلا فرصتى برايم نمانده است كه به زن و بچّه خودم فكر كنم، حالا تو به من مى گويى به فكر مشكل مردم باشم.
  من در جواب گفتم: كافى است، فهميدم كه چه كار بايد بكنيم.
  او خيلى خوشحال شد و از من خواست تا راه حل را به او بگويم. و من در پاسخ او گفتم: ببين، تو شش ماه خودت به دنبال حلّ مشكلت بودى، بيا كارى كن كه از امروز خدا خودش به دنبال حلّ مشكل تو باشد.
  وحيد با تعجّب به حرف هاى من گوش مى كرد و من ادامه دادم: تو تصميم بگير از امروز به بعد اصلا به فكر مشكل خودت نباشى، بلكه يك نفر مؤمنى كه گرفتار مشكلى شده است را پيدا كن و جهت رفع مشكل او تلاش نما و سعى كن تا مشكل او را برطرف نمايى، باور كن كه خداوند وقتى مى بيند كه تو به فكر رفع مشكل مؤمنى هستى، خودش به فكر رفع مشكل تو مى افتد.
  اين كلام امام صادق(ع) است: «هر كس در راه برآوردن حاجت مؤمنى باشد، خداوند هم در راه برآوردن حاجت او خواهد بود».
  وحيد عزيز! تو آن قدر در فكر رفع مشكل خود فرو رفته اى كه از اطرافيان خود غافل شده اى، چه بسا نزديك ترين فاميل و همسايه تو مشكلى داشته اند و تو وظيفه داشتى به آنها كمك كنى ولى آنها را فراموش كرده اى و براى همين خدا هم حاجت تو را فراموش كرده است!
  خلاصه آنكه وحيد آن روز از خانه ما رفت ولى بعد از ده روز به خانه ما آمد ولى اين دفعه بسيار خوشحال بود و از رفع مشكل خويش خبر مى داد و مى گفت چگونه در زندگى او معجزه اى رخ داد و همه چيز حل و فصل شد و همه اين ها را به خاطر آن مى دانست كه براى رفع مشكل يكى از فاميل خود اقدام كرده بود.


title: نعمتهاى خدا را قدر بدان
text:
    نعمتهاى خدا را قدر بدان


  خداوند به ما نعمت هاى بسيار زيادى داده است و ما وظيفه داريم كه در مقابل اين همه مهربانىِ خدا، شكر او را بجاى آوريم.
  امّا نكته اى كه بايد مورد توجّه قرار گيرد، اين است كه بعضى از انسان ها نعمت هاى خداوند را در ثروت و پول دنيا خلاصه مى كنند و با اين نوع نگاه، بسيارى از نعمت هايى كه خدا به آنها داده است را فراموش مى كنند و شكر آن را بجا نمى آورند.
  براى مثال همين نعمت سلامتى، چه نعمت گهربارى است ولى انسان تا بيمار نشده قدر آن را نمى داند و چه بسا شكر آن را هم نمى كند.
  اگر انسان همه دنيا را داشته باشد امّا بدن او در سلامت نباشد، نمى تواند از ثروت و دارايى خود بهره ببرد.
  چرا ما عادت كرده ايم كه همواره به نداشته هايمان انديشه كنيم؟
  ما بايد سعى كنيم به آنچه خداوند به ما داده است فكر كنيم و شكر آن را بجا آوريم كه در اين صورت توفيق الهى يارمان مى شود و مشمول لطف و مهربانى خداوند قرار مى گيريم.
  البتّه اين كه شما به ياد نعمت هاى خدا بيفتيد يك اثر مهم ديگر هم دارد و آن اين كه محبّت به خداوند متعال در دل شما جوانه مى زند و با استمرار اين كارِ فكرى، اين جوانه تبديل به درختى پربار مى شود و هر لحظه ميوه معاشقه با خدا بر اين درخت به ثمر مى نشيند.
  اكنون مى خواهم شما را با يكى از نعمت هاى خوب خدا كه به ما عنايت كرده است، آشنا سازم:
  وقتى كسى براى درخواست كمك به شما مراجعه مى كند، چه احساسى داريد؟ آيا اين را براى خود درد سرى مى دانيد؟ آيا دوست داريد سخن امام حسين(ع) را در اين باره بشنويد؟
  آن حضرت در اين باره مى فرمايد: «همانا مراجعه مردم به شما يكى از نعمت هايى است كه خداوند به شما داده است».
  به راستى چه نعمتى از اين بالاتر كه زمينه اى براى شما فراهم شود كه كمكى به مؤمنى بنماييد و در مقابل، خداوند براى شما ثواب هزار حج بنويسد و باعث رشد و كمال معنوى شما بشود و به خداوند متعال نزديك شويد.
  انصاف بده كه در اين دنيا چه چيزى به اندازه نزديكى به خدا مى تواند ارزش داشته باشد؟
  وقتى حاجت مؤمنى را برآورده مى كنى خداوند متعال بيش از همه لحظه ها نزديك مى شوى و آن موقع است كه خدا تو را خيلى دوست دارد و به تو افتخار مى كند.
  اگر اين ها نعمت نيست، پس نعمت چيست؟
  مبادا وقتى كسى به تو مراجعه كرد و از تو كمكى طلبيد، اخم كنى كه خدا اين اخم تو را مى بيند، تو با اين كار كفران نعمت كرده اى، خدا يكى از بهترين و بزرگترين نعمت هاى خويش را براى تو فرستاد امّا تو آن را قبول نكردى و كفران نعمت كردى و براى همين مى بينى كه بركت زندگيت رفت!
  امّا اگر از اين نعمت استقبال كردى و با روى باز به ديگران كمك كردى در واقع شكر اين نعمت را بجا آوردى و اينجا است كه بركت و رحمت خدا به زندگيت نازل مى شود.


title: آداب كمك كردن به مردم
text:
    آداب كمك كردن به مردم


  همه ما نماز مى خوانيم ولى قبل از اينكه وارد نماز شويم، وضو مى گيريم و اگر بتوانيم عطر مى زنيم و سر و وضع خود را مرتب مى كنيم، چرا كه ما مى خواهيم با خدا سخن بگوييم.
  آرى، چطور وقتى مى خواهيم به ديدار شخص مهمّى برويم، بهترين لباس هاى خود را به تن كرده، بهترين عطرها را نيز استفاده مى كنيم، همين طور موقع نماز هم خوب است همين كارها را انجام دهيم زيرا اين ها آداب نماز مى باشد.
  به هر حال اگر نماز را با آداب مخصوص آن انجام دهيم، باعث مى شود بهره بيشترى از نماز خود ببريم.
  اكنون كه موضوعِ سخن ما در مورد كمك كردن به ديگران مى باشد بسيار مناسب است در مورد آداب كمك كردن به ديگران مقدارى با يكديگر گفتگو كنيم.
  به نظر شما هنگام كمك كردن به ديگران چه نكاتى رابايد رعايت كنيم؟
  من مى خواهم در اين مورد نظر حضرت على(ع) رابراى شما بيان كنم:
  آن حضرت فرمودند: «اگر مى خواهيد كمكى كه به ديگران مى كنيد، بدون عيب و نقص باشد بايد اين سه كار راانجام بدهيد: كار خود را كوچك بشماريد تا در نزد مردم بزرگ جلوه كند، آن را از ديگران مخفى و پوشيده بداريد و به صورت كامل انجام دهيد تا خدا آن را براى شما آشكار كند، در انجام آن عجله نماييد تا براى مردم دلنشين باشد».
  دوست من! وقتى كارى رابراى ديگران انجام مى دهى، نبايد آن را بزرگ جلوه دهى و دائم به رخ او بكشى چون با اين كار در واقع بر او منت مى گذارى و اجر و ثواب خود را از بين مى برى.
  اگر تو اين كار خير را به خاطر خودنمايى انجام ندادى، در واقع با خدا معامله كرده اى و براى همين نبايد منتظر باشى تا مردم از تو تشكّر كنند، اگر صبر كنى، خدا از تو تشكّر مى كند، آن هم به گونه اى كه باور نكنى و مات و مبهوت بمانى!
  هر گاه كسى خواست از تو به خاطر كارى كه كردى تشكّر كند، به او بگو من كار مهمّى انجام ندادم و به اين وسيله كار خود را كوچك بشمار و مطمئن باش اين طورى آن كار خوب تو در نظر مردم بسيار بزرگ جلوه خواهد كرد.
  همچنين سعى كن كارى را كه براى مردم انجام مى دهى به بهترين صورت انجام دهى و در انجام آن كار هم عجله كنى.
  دوست من!
  بيا تا با هم تصميم بگيريم اگر مى خواهيم براى فقرا لباس تهيّه كنيم ديگر لباس هاى ارزان قيمت براى آنها نخريم بلكه بهترين لباس ها را تهيّه كنيم و به آنها هديه بدهيم.
  آرى، ما بايد تلاش كنيم تا اگر كار خيرى مى خواهيم انجام بدهيم بهترين ها را براى اين كار در نظر بگيريم و در انجام آن كار هم عجله نماييم.


title: يازده نكته براى شما
text:
    يازده نكته براى شما


  در اين فصل به ذكر نكات مهم ديگرى در مورد كمك كردن به ديگران مى پردازم و اميدوارم كه براى شما مفيد واقع شود:
  1. اگر فردى به شما مراجعه كرد و از شما كمك خواست و شما قدرت آن را نداشتيد كه او را كمك كنيد و واقعاً به هيچ وجه ممكن نبود قدمى براى او برداريد، پس در قلب خويش آرزو كنيد كه اى كاش مى توانستيد كارى براى او بكنيد.
  خداوند متعال اين خواسته قلبى شما را مى بيند كه دوست داشتيد براى برادر مؤمن خود كارى انجام دهيد و به خاطر همين آرزوى قلبى، در روز قيامت رحمت خود را بر شما نازل مى كند.
  2. دقّت نماييد كه منظور از كمك كردن به مردم فقط كمك هاى مادّى نيست، چه بسا افرادى در جامعه هستند كه نياز به كمك هاى روحى دارند.
  حتماً برايتان پيش آمده است كه كسى نزد شما بيايد و در شرايط روحى بدى باشد و شما با او به گفتگو پرداخته، با روى خوش از او استقبال كرده باشيد و گاهى با گفتن حكاياتى شيرين، لبخندى به لب هاى او نشانده باشيد.
  بدانيد بعضى مواقع با يك لبخند شيرين، بهترين كمك را به ديگران مى كنيد.
  باور كنيد كه همان كلامى كه بر زبان شما جارى مى شود و باعث شادمانى مؤمنى مى گردد، دريايى از رحمت خدا را به سوى شما جذب مى كند و شما را در سايه مهربانى خدا قرار مى دهد.
  3. چقدر خوب است سعى كنى در اين دو سه روز زندگى دنيا براى خود رسالتى قرار دهى و آن رسالت اين باشد كه همواره تلاش كنى تا شادى و سرور را تقديم دوستان خدا بنمايى.
  هر كجا كه دوستان خدا را يافتى با سخن خويش، با فكر خويش، با ثروت خويش باعث شادمانى آنها بشوى!
  در عوض روز قيامت كه مى شود خداوند متعال دستور مى دهد تا تو را اين گونه ندا دهند: «هر آرزويى كه دارى بگو تا خداوند برآورده كند، چرا كه تو در دنيا دل دوستان خدا را شاد مى نمودى».
  4. بهشت هشت در دارد، يك در مخصوص پيامبران الهى مى باشد، يك در هم مخصوص شهدا و بندگان صالح خدا مى باشد.
  امّا يك در ديگر هست كه مخصوص افرادى است كه در دنيا كار خير انجام داده اند.
  اين در را به «در نيكوكارى» نام نهاده اند!
  فقط كسانى مى توانند از اين در وارد بهشت شوند كه در دنيا جهت رفع گرفتارى مردم تلاش كرده باشند و همواره به فكر مردم بوده، با كمك كردن به آنها اسباب خوشحالى آنها را فراهم كرده باشند.
  براى همين امام صادق(ع) به شيعيان خود دستور مى دهد تا با يكديگر مهربان باشند و در كارهاى خير به يارى يكديگر بشتابند تا بتوانند از اين در وارد بهشت شوند.
  5. گاه پيش مى آيد كه ما براى كمك به فردى اقدام مى كنيم و نهايت سعى و تلاش خود را انجام مى دهيم ولى همه اين تلاش ها بى نتيجه مى ماند و مشكل آن بنده خدايى كه به ما مراجعه كرده بود حل نمى شود، حال سؤال اين است كه آيا خداوند آن ثواب هايى كه براى كمك كردن به ديگران در نظر گرفته است (مثل ثواب ده حج) را به ما مى دهد؟
  امام صادق(ع) در سخن خود، وعده داده است كه خداوند تمام آن ثواب ها را به ما مى دهد، حتّى در صورتى كه مشكلِ فرد مراجعه كننده حل نشود، زيرا خداوند به سعى و تلاش پاداش مى دهد و به نتيجه تلاش ما كار ندارد، مهم اين است كه ما براى كمك به ديگران اقدامى كرده باشيم.
  6. هرگاه مؤمنى به سراغ شما آمد و از شما تقاضاى كمك كرد، بدانيد كه در واقع رحمت خدا به سوى شما رو كرده است و اگر به آن مؤمن كمك كنيد، در واقع آن رحمت خدا را قبول كرده ايد و اگر خداى ناكرده تقاضاى آن مؤمن را (با توانايى انجام دادن آن) رد كرديد در واقع رحمت خداوند را از خود دور كرده ايد!
  7. از رسول خدا سؤال شد كه بهترين اعمال نزد خدا چه مى باشد؟
  پيامبر در جواب فرمود: «بهترين اعمال نزد خدا، تلاش براى شاد نمودنِ دل مردم مسلمان است».
  سپس از آن حضرت سؤال كردند كه چگونه دل مسلمانى را شاد كنيم؟
  آن حضرت فرمودند: «اگر گرسنه است، او را سير نماييد; اگر غم و غصّه به دل دارد، غم و غصّه اش را برطرف كنيد; اگر قرض دارد، قرض او را ادا كنيد».
  چه زيبا پيامبر به نيازهاى جسمى و روحى هر فرد اشاره كرده اند پس باور كنيم كه رفع اين نيازها از ديگران كه منجر به شادى دل آنها مى شود، بهترين كارى است كه خدا از ما مى خواهد.
  8. معمولا تا كلمه صدقه را مى شنويم، فوراً به ياد صندوق صدقات مى افتيم كه در منزلِ خيلى از ما موجود مى باشد و ما سعى مى كنيم پولى را به عنوان صدقه داخل آن بيندازيم.
  امّا من در اينجا مى خواهم شما را با صدقه ديگرى آشنا كنم كه كمتر به آن توجّه كرده ايد.
  اسلام همان طور كه كمك به فقرا را به عنوان صدقه مورد تأكيد قرار مى دهد، لبخند را هم به عنوان نوع ديگرى از صدقه مطرح مى كند.
  رسول خدا فرمودند: «اگر به روى ديگران تبسّم بزنى، اين كار صدقه حساب مى شود».
  اين مكتب، بسى مايه سعادت و افتخار است; مكتبى كه لبخند را به عنوان صدقه معرّفى مى كند، صدقه اى كه باعث زياد شدن عمر تو مى شود و گناهان تو را مى بخشد.
  خداوند به حضرت داوود(ع) وحى كرد: مى خواهم عملى را به تو ياد بدهم كه اگر بندگان من آن را انجام دهند، آنها را وارد بهشت مى كنم.
  حضرت داوود(ع) رو به خداى متعال كرد و عرضه داشت: بار خدايا! آن عمل نيكو چيست؟
  جوابى كه آمد اين بود: آن عمل اين است كه باعث شادمانى مؤمنى بشوى و قلب او را شاد سازى.
  آرى، شاد كردن دل مؤمن، همان كارى است كه خداوند بهشت را در مقابل آن كار مى دهد.
  9. ما بايد حواسمان بسيار جمع باشد اگر مؤمنى از ما تقاضاى كمك كرد و ما توان كمك كردن به او را داشتيم و او را يارى نكرديم بايد بدانيم كه خير و بركت را از زندگى خود برده ايم و به جاى آن خوارى و ذلّت را خريدارى كرده ايم.
  10. يك روز امام صادق(ع) به عدّه اى از ياران خود فرمود: شما چقدر آسان مى توانيد به همه خيرها، دسترسى پيدا كنيد.
  يكى از ياران امام(ع) از آن حضرت سؤال كرد: قربانت شوم، چگونه مى توانيم به آسانى به همه خيرها برسيم؟
  امام(ع) فرمودند: شما با شاد نمودن شيعيانِ ما مى توانيد باعث شادى ما شويد و در آن هنگام است كه شما به همه خوبى ها دست پيدا كرده ايد.
  11. باور كنيم كه وقتى يك مؤمنى را خوشحال مى كنيم، پيامبر بيش از خوشحالى آن مؤمن، خوشحال مى شود.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب چرا بايد فكر كنيم
  موضوع: ارزش فكر، ارزش انديشه
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  از اين كه تصميم گرفته ايد اين كتاب را مطالعه كنيد از شما تشكّر مى كنم و خوشحالم كه شما هم به تفكّر، اهميّت مى دهيد.
  كتابى كه در دست داريد به شما كمك مى كند تا با ارزش تفكّر در آموزه هاى دينى، بيشتر آشنا شويد.
  يكى از مهمّ ترين ويژگى مكتب آسمانى ما، تأكيد بر تفكّر و انديشه است و چه زيبا است كه پيروان اين مكتب در زندگى خود به اين نكته، توجّه بيشترى داشته باشند.
  تلاش ما بر اين بوده است كه همگام با سخنان نورانى اهل بيت(ع) از مباحثى كه در مورد تفكّر در جهان امروز مطرح است نيز بهره مند شويم.
  اين كتاب مى خواهد شما را با قانون جذب آشنا سازد، قانونى كه براى اوّلين بار در كلام حضرت على(ع) به آن اشاره شده است.
  قانون جذب مى گويد: «به هر چه بينديشى آن را به سوى خود جذب مى كنى».
  شما مى توانيد با آگاهى از اين قانون، زندگى خود را متحوّل كنيد.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، فرودين 1387


title: به هر چه فكر كنيد، آن را جذب مى كنيد
text:
    به هر چه فكر كنيد، آن را جذب مى كنيد


  آيا تا به حال به اين نكته توجّه كرده ايد كه چرا گروهى از مردم، همواره در فقر و فلاكت زندگى مى كنند؟
  آيا فكر كرده ايد چرا عدّه اى از مردم، هميشه در بيمارى به سر مى برند؟
  و از آن مهمّ تر اينكه گروهى ديگر از انسان ها در زندگى خود صحنه هايى از كارهاى خوب و زيبا مى آفرينند و مايه افتخار جامعه مى شوند و بر عكس، افرادى را مى بينيم كه گويى كار ديگرى به غير از شرارت نمى توانند بكنند.
  خواننده عزيز!
  در اينجا مى خواهم شما را با قانون مهمّى آشنا كنم; قانونى كه آشنايى با آن در زندگيم، تغييرات زيادى ايجاد نمود و اميدوارم همان گونه كه آگاهى با اين قانون كمك شايانى به من در راه كمال و موفقيّت نمود، براى شما هم مفيد واقع شود.
  قانون جذب مى گويد: به هر آنچه انديشه كنى و در مورد آن فكر كنى، آن را به سوى خود جذب مى كنى.
  فرض كن يك ماشين مدل پايين دارى كه سال هاى زيادى از عمر آن گذشته باشد، وقتى با اين ماشين رانندگى مى كنيد به ندرت پيش مى آيد كه اين ماشين به جايى يا به ماشين ديگرى برخورد كند.
  امّا وقتى كه يك ماشين نو و شيك خريدارى مى كنيد، مى بيند كه در همان روزهاى اوّل ماشين شما به جايى برخورد مى كند و حسابى آسيب مى بيند.
  علّت چيست؟ شما كه همان راننده قبلى هستيد و با همان مهارت، رانندگى مى كنيد، پس چطور شد كه شما با آن ماشين قبلى، تصادف نكرديد ولى اكنون كه يك ماشين نو و شيك خريدارى كردى، اين تصادف براى شما پيش آمد؟
  جواب اين است كه وقتى شما با ماشين قبلى (كه يك ماشين رنگ و رو رفته بود) رانندگى مى كرديد; هرگز به تصادف فكر نمى كرديد، يعنى تصوّر نمى كرديد، اين كه ماشين شما به ديوار يا ماشين ديگرى برخورد كند و رنگ آن برود و براى شما مهم نبود.
  براى همين شما به تصادف فكر نمى كرديد و امّا اكنون كه ماشين نو خريدارى كرده ايد، همواره در هنگام رانندگى با خود مى گوييد:
  «نكند رنگ ماشين من صدمه اى ببيند؟ نكند با ديوار برخورد كنم و از كلاسِ ماشين من كم شود».
  پس ذهن شما به تصادف مى انديشد و شما غافل هستيد كه ذهن انسان به هر چه فكر كند، آن را جذب مى كند.
  ذهنى كه به تصادف مى انديشد، آن را به سوى خود جذب مى كند، براى همين وقتى كه شما سوار ماشين شيك خود شده ايد، صحنه تصادف براى شما پيش مى آيد.
  آرى، هنگامى كه روىِ موضوعى فكر مى كنيد بى اختيار به سوى آن كشيده مى شويد.


title: شجاعت بزرگ فكر كردن!
text:
    شجاعت بزرگ فكر كردن!


  از خود شجاعت نشان بده و به چيزهايى فكر كن كه نهايتِ آرزوى تو است.
  تو بايد فكر خود را تغيير دهى، وقتى كه فكرت عوض شد، دنياى تو هم عوض خواهد شد.
  به يقين بدان وقتى جرأت فكر كردن به انديشه هاى بزرگ را پيدا كنى به جاى شكست و مشكلات، با موفقيّت و كاميابى رو به رو خواهى شد. حتماً ديده اى كه بعضى از مردم فقط بلد هستند از زمين و زمان شكايت بكنند.
  ـ چرا اين همه بلا بايد سر من بيايد؟!
  ـ اُف بر اين دنيا! عجب اوضاع خرابى شده است!
  امّا غافل از اين كه وقتى ذهنى فقط به سختى ها و بلاها انديشه مى كند، همان ها را به سوى خود جذب مى كند.
  اين قانون ذهن است كه به هر چه توجّه پيدا كنى، آن چيز در زندگى تو رشد مى كند و زيادتر مى شود.
  به همين دليل، ما مى بينيم آنان كه لب به شكايت مى گشايند و از روزگار بدگويى مى كنند هيچ وقت در زندگى خود، روى شادى و نشاط را نمى بينند.
  پيامبر دستور داده است تا ما هرگز به روزگار، بد و ناسزا نگوييم.
  همه ما همچون مغناطيس هستيم. شما مى توانيد به جاى فكر كردن و سخن گفتن در مورد بدبختى، در ذهن خود، جايگاه زيبايى از اميد به آينده اى زيبا بسازيد كه همه موهبت هاى خداى مهربان را به سوى خود جذب كنيد.
  شايد شما از ميزان نفوذ انديشه اطّلاع زيادى ندارى، خوب است در اينجا مثالى بزنم:
  فرض كنيد به شما پيشنهاد مى شود تا از روى تخته اى كه در كف حياط خانه قرار دارد راه برويد; اين كار، بسيار ساده است.
  امّا اگر همين تخته را در ارتفاع بلندى قرار داده باشند و به شما بگويند از روى آن راه برويد شما از انجام آن خوددارى مى كنيد.
  چون انديشه سقوط در ذهن شما چنان حكم فرمايى مى كند كه شما را از اين كار منع مى كند.
  اكنون كه با قانون جذب آشنا شديد خوب است بدانيد كه حضرت على(ع)، چهارده قرن قبل، به شيوه جذب ذهن انسان، اشاره نموده اند.
  آن حضرت فرمودند: «انديشه كار خير، تو را به سوى عمل به آن، جذب مى كند».
  و در سخن ديگر ايشان آمده است: «هر آن كس كه به گناهان زياد فكر مى كند، گناهان او را به سوى خود مى كشانند».
  و در جاى ديگر گفته اند: «هر آن كس كه به لذّت ها و هوس ها فكر كند، هوس ها بر او غلبه مى كنند».
  البتّه حضرت على(ع) در اين كلام خود، فكر كردن به گناهان را نه تنها مايه جذبِ آنها مى داند بلكه به نكته مهم ديگرى نيز اشاره مى كند كه اگر فكر كردن به گناه زياد باشد، باعث مى شود كه انسان در گرداب گناه غوطهور شود و گناه بر او غلبه پيدا كند.
  اين نكته بسيار ارزشمندى است كه اگر ما مى خواهيم اهل تقوى و پاكدامنى باشيم بايد از مرحله ذهن شروع كنيم.
  ما اگر بخواهيم به گناه آلوده نشويم و به مقام بالاى معنويّت و كمال برسيم بايد تصميم بگيريم كه به گناه فكر نكنيم.
  آن كسى كه ذهنى پر از تصاوير گناه دارد و كاركرد ذهن او كاركردى منفى است بايد بداند كه سرانجام به آتش معصيت، گرفتار مى آيد و پاكى روح خود را از دست مى دهد.
  آرى، اوّلين اقدام شيطان براى فريب انسان، فكرِ گناه است، ما بايد اينجا محكم بايستيم و به گناه فكر نكنيم و بدانيم كه اين كار، بسيار ساده تر و راحت تر از مقابله با خود گناه است.
  راه كمال و سعادت اين است كه مواظب ذهن و فكر خود باشى و نگذارى اين ساحت مقدّس، به گناه آلوده شود. البتّه بايد براى ذهن خويش افكار مثبت و زيبا آماده كنى تا ذهن به آنها بينديشد و زيبايى ها در زندگى شما رشد كند و زياد شود.
  وقتى تصوير يك گناه مى خواهد در ذهن ما جاى بگيرد، مى توانيم با استفاده از قانون جابجايى، تصوير گناه را در ذهن خود با يك تصوير زيباى معاشقه با خداوند متعال جايگزين كنيم.
  براى همه ما پيش آمده است كه در يك لحظه، دلمان شكسته و خداوند را از صميم دل، صدا زده ايم و بعد از آن به آرامش دلنشينى، دست يافته ايم.
  ما بايد اين صحنه را در ذهن خود مجسم كنيم و به آن انديشه كنيم تا اين صحنه در ذهن ما رشد كند و ما به سوى آن جذب شويم و دوباره شاهد تكرار لحظات معاشقه با خداوند باشيم و به راستى كه لذّتى بالاتر از اين لحظه هاى ناب مناجات با خدا نيست!


title: چگونه توفيق الهى را همراه خود سازيم؟
text:
    چگونه توفيق الهى را همراه خود سازيم؟


  يكى از امور مهمّى كه ما همواره بايد از خداوند در دعاهاى خود بخواهيم، توفيق انجام كارهاى خير مى باشد.
  در دعاهايى كه از ائمّه معصومين(ع) رسيده است، چنين مى خوانيم: «خدايا! به من توفيق اطاعت خود را عنايت كن و توفيق آن چه را كه مايه رضايت تو مى شود، كرم نما».
  در مورد توفيق و اهميّت آن سخنان زيادى از امامان معصوم(ع) به ما رسيده است كه من در اينجا به بيان گوشه اى از آن مى پردازم:
  حضرت على(ع)، توفيق را به عنوان «مهربانى مخصوص خداوند» معرّفى مى كند.
  توفيق، بهترين و والاترين نعمت خداوند است و اساس سعادت بشر همين توفيق مى باشد.
  آيا شما مى توانيد به اين سؤال جواب بدهيد؟
  ما چگونه مى توانيم توفيق الهى را به سوى خود جذب كنيم؟
  آيا راهى به ذهن شما مى رسد كه به وسيله آن بتوانيم توفيق الهى را جذب كنيم؟
  آيا مايل هستيد به دستورى كه حضرت على(ع) براى جذب توفيق الهى مطرح مى كنند، گوش جان بسپاريم؟
  آن حضرت مى فرمايند: «هر كس در نعمت هاى خداوند انديشه كند، به توفيق دست پيدا مى كند».
  پس اگر مى خواهى به توفيق الهى، دست پيدا كنى در نعمت هايى كه خدا به تو داده است، انديشه كن و ببين كه خداى مهربان از همان لحظه اوّل زندگى، چقدر در حقّ شما مهربانى و لطف نموده است.
  ما هنوز به دنيا نيامده بوديم كه غذاىِ ما را در سينه مادر آماده كرد و عشق ما را در قلب پدر و مادرمان قرار داد به گونه اى كه آنها ما را بيشتر از جان شيرين خود دوست دارند و براى پرستارى ما چه زحماتى را متحمّل شده اند.
  به راستى، چه كسى بود كه اين چنين، مهر ما را در قلب پدر و مادر قرار داد؟


title: وقتى براى فكر كردن
text:
    وقتى براى فكر كردن


  پيامبر اسلام از همه ما مى خواهد تا وقت خود را به اين چهار قسمت، تقسيم كنيم:
  1. مناجات با خداوند
  2. محاسبه كردن نفس خود
  3. تفكّر درباره نعمت هاى خداوند
  4. استفاده از لذّت هاى حلال.
  ما بايد همان گونه كه براى نماز خواندن و عبادت كردن وقت مى گذاريم، ساعتى هم با خود خلوت كنيم و در نعمت هايى كه خداوند به ما داده است، فكر كنيم و به اين وسيله، دريايى از رحمت و توفيق الهى را به سوى خود جذب نماييم.
  آيا موافقى بعضى از نعمت هايى كه خدا به ما داده است را مورد بررسى قرار بدهيم؟
  آيا مى دانيد كه در ريه هاى شما، حدود هفتصد و پنجاه ميليون بادكنك كوچك وجود دارند كه همواره از هوا پر و خالى مى شوند و اكسيژن را به خون مى رسانند؟
  اگر قيمت هر كدام از آنها را فقط ده تومان حساب كنيد (در حالى كه بشر با تمام پيشرفت هاى خود از ساختن يكى از آنها عاجز است)، در همين سينه شما، هفت ميليارد و نيم تومان، سرمايه وجود دارد.
  آيا اطلاع داريد كه در خون شما 30 هزار ميليارد سرباز سرخ پوش (گلبول هاى قرمز) وجود دارند كه نقش خدمتگزارانى صميمى را ايفا مى كنند و اكسيژن را كه مايه حيات سلول هاى بدن ما مى باشد از ريه به سلول ها مى رسانند و گاز كربنيك را كه يك ماده كشنده و سمّى است، از آنها گرفته و به ريه ها مى آورند تا به اين وسيله هواى تنفسى به خارج بدن دفع شود؟
  در مدت 30 ثانيه اين گلبول هاى قرمز به تمام سلول هاى بدن سركشى مى كنند و با جدّيت و نظم، وظيفه خود را انجام مى دهند; يعنى هم به سلول ها غذا مى رسانند و هم نقش يك سازمان نظافت را در بدن ايفا مى كنند.
  عجيب است كه روزانه 200 ميليارد از اين سربازان سرخ پوش در راه انجام وظيفه خود فدا مى شوند و براى اين كه در اين سازمان خدمت رسانى، خللى ايجاد نشود معادل همين مقدار، هر روز توليد مى شود.
  آيا مى دانيد كه در خون شما پنجاه ميليارد سرباز سفيدپوش نيز (گلبول هاى سفيد) وجود دارد كه در بدن شما نقش يك ارتش مجهّز را بازى مى كنند و به همه قسمتهاى بدن شما سر مى زنند و هرگاه نقطه اى از بدن شما مورد هجوم ميكروب ها قرار بگيرد با آنها مبارزه كرده و در راه سلامت بدن شما تا سر جان فداكارى مى كنند، و به راستى اگر اين سربازان مدافع نبودند، سلامت بدن ما در مقابل هجوم ميكروب ها به خطر مى افتاد.
  من در اينجا مى خواهم به نكته اى اشاره كنم و آن اين است كه انسان ها تا قبل از قرن هفدهم كه ويليام هاروى، گردش خون را كشف كرد، هيچ كس از اين نعمت بزرگ خبرى نداست.
  آرى، انسان ها هزاران سال، از اين نعمت بزرگ، بى خبر بودند حتّى هنگامى كه ويليام هاروى در سال 1628 در كتاب خود به تشريح گردش خون در بدن انسان پرداخت با مخالفت شديد دانشمندان رو به رو شد.
  بيست و پنج سال طول كشيد تا جامعه علمى، نظريّه او را پذيرفت و در اين مدّت، مردم او را ديوانه و مجنون مى پنداشتند و همه پزشكان او را از خود مى راندند.
  آرى، خداوند از اوّل خلقت انسان، در بدن او، نعمت گردش خون و گلبول هاى سفيد و قرمز را قرار داده بود ولى انسان ها از آن غافل بودند.
  به راستى اكنون هم نعمت هاى زيادى در زندگى ما وجود دارد كه ما اصلا از آنها آگاهى نداريم!
  آرى، نعمت هاى خداوند بسيار زياد است و انسان قادر به شمردن آنها نيست.
  به هر حال اگر مى خواهيد توفيق الهى را به سوى خود جذب كنيد به نعمت هايى كه خدا به شما داده است فكر كنيد.
  دوست خوبم!
  به جاى اين كه به نداشته هايت فكر كنى به آنچه دارى فكر كن كه در اين صورت توفيق الهى را به سوى خود جذب مى كنى.
  البتّه اين كه ما به ياد نعمت هاى خدا بيفتيم يك اثر مهم ديگر هم دارد و آن اين است كه محبّت به خداوند متعال در دل ما جوانه مى زند.
  پيامبر فرمودند: «خداوند به حضرت داوود(ع) وحى كرد: اى داوود! كارى كن كه مردم مرا دوست داشته باشند. داوود(ع) در جواب گفت: چگونه مردم را به سوى محبّت تو دعوت كنم؟ خطاب رسيد: نعمت هاى من را براى مردم يادآورى كن، زيرا هرگاه تو مردم را به ياد نعمت هاى من بيندازى، آنان به من محبّت خواهند ورزيد».
  آرى، چقدر زيبا است، انسان ساعتى با خود خلوت كند و بنشيند و به ياد نعمت هاى خدا باشد.


title: آيا بزرگترين عبادت را مى شناسيد؟
text:
    آيا بزرگترين عبادت را مى شناسيد؟


  همه ما مى دانيم كه كمال انسان در عبادت و بندگى خدا مى باشد و اين مطلب، بسيار روشن است كه از عبادت هاى ما، هيچ نفع و سودى به خدا نمى رسد چون او بى نياز از همه چيز مى باشد و اين عبادت ها براى سعادت و رستگارى خود ما مى باشد.
  در صورتى كه در زندگى ما، نيايش و عبادت نباشد روح ما لطافت خود را از دست مى دهد.
  خداوند در قرآن مجيد هم به اين نكته اشاره مى كند كه هدف از آفرينش انسان، بندگى و عبادت او است.
  به راستى با عبادت است كه قلب انسان، صفا و روشنايى پيدا مى كند.
  امام صادق(ع) فرمودند: «خداوند در تورات چنين فرموده است: اى فرزند آدم! قلب خود را براى عبادت من، خالى نما تا من هم قلب تو را پر از ثروت و دارايى قرار دهم».
  آيا شما هم با من موافق هستيد كه ممكن است عبادت هاى ما به يك شعار بدون شعور تبديل شود و هيچ زمينه فهم و دركى در آن نباشد.
  آيا واقعاً دين از ما مى خواهد كه فقط براى انجام وظيفه شرعى خود، مثلا به حج برويم و مجموعه اعمالى پشت سر هم انجام دهيم، بدون آنكه از فلسفه آن آگاهى داشته باشيم.
  يادم نمى رود آن روزى را كه در مسجد «شجره»، لباس احرام به تن كرده بودم و منتظر بودم تا اذان مغرب گفته شود و به سمت مكّه حركت كنم.
  مسجد پر از جمعيّت بود و مردم، گروه گروه با لباس سفيد وارد مسجد مى شدند و ذكر «لَبَّيكَ اللّهُمَّ لَبَّيك» را بر زبان جارى مى كردند.
  در اين ميان چشمم به يكى از برادران ايرانى افتاد كه در گوشه اى از مسجد به ديوار تكيه داده بود و از روى تعجّب به مردم نگاه مى كرد.
  نمى دانم چطور شد كه به سوى او رفتم و با گفتگو كرده و علّت تعجّب او را جويا شدم.
  او گفت: من سفرهاى متعدّدى به حج و عمره آمده ام و همواره اين سؤال را از خود كرده ام كه حكمت اين لباس سفيد احرام چيست و چرا خداوند براى سفر حجّ و عمره اين مقدمات را واجب كرده است؟ و چون جواب اين سؤال را تا به حال نيافته ام، براى همين به ديد تعجّب به اين مردم سفيدپوش، نگاه مى كنم.
  من در جواب او گفتم: آيا مى دانى كه اين سفر حجّ و عمره يك تئاتر مرگ است، در همه فرهنگ هاى بشرى، تئاتر وجود دارد در دين ما هم حجّ و عمره، يك تئاتر است; يك تئاتر مذهبى و دينى.
  او در حالى كه از سخن من شگفت زده شده بود از من توضيح خواست و من براى او گفتم كه حجّ و عمره يك نمايش مرگ است و هر آن چه بر مرده حرام است از عطر و لباس دوخته و... بر كسى كه لباس احرام مى پوشد و مُحْرِم مى شود نيز حرام است.
  در اين سفر انسان به اختيار خود مرگ را تجربه مى كند، خودش به اختيار خودش كفن مى پوشد (همين لباس سفيد احرام كنايه از كفن است كه دير يا زود بر تن ما مى پوشانند)، اين حجّ و عمره، يك سفر به سوى معشوق حقيقى است براى همين در طول اين سفر بايد خودبينى را كنار بگذارى،تو ديگر نبايد نگاه به آينه كنى، نگاه به آينه بر مُحْرم، حرام است، چون اين كار نشانه خودبينى است.
  خلاصه آنكه با او سخن زيادى گفتم و آن پيرمرد در حالى كه اشك در چشمانش حلقه زده بود به سخنانم گوش مى كرد.
  او از اين كه سفرهاى متعدّدى را بدون شناخت به مكّه آمده بود، بسيار متأسف بود، ولى از اين كه اين سفر را با معرفت انجام مى داد بسيار خوشحال!
  اين سخن حضرت على(ع) است كه مى فرمايند: «در عبادتى كه بافهم همراه نباشد، هيچ خيرى نيست».
  ما شيعيان آن حضرت بايد تلاش كنيم تا سطح آگاهى، شناخت و فهم خويش را نسبت به عبادت هايى كه انجام مى دهيم، بيشتر كنيم.
  آيا شما مى دانيد كه خود همين فكر كردن، يكى از بهترين عبادت هايى است كه به وسيله آن مى توان به خدا نزديك شد؟
  چرا ما اين طور تربيت شده ايم كه تا سخن از عبادت به ميان مى آيد فورى به ياد نماز و روزه مى افتيم؟
  چقدر زيبا بود اگر جامعه ما به آن سطح از آگاهى مى رسيد كه تا واژه عبادت به ميان مى آمد، همه به ياد انديشه و تفكّر مى افتادند.
  بياييد كودكان خود را به گونه اى تربيت مى كنيم كه بزرگترين عبادت ها را فهم و انديشه بدانند.
  اين هدف مقدّسى است كه باعث شد تا اين كتاب را بنويسم و اميدوارم با كمك هم، اين آينده زيبا را بسازيم.
  آرى ما مى خواهيم به آن جا برسيم و البتّه اين سخن از من نيست بلكه اين آرمان مقدّس را از امام حسن عسكرى(ع) گرفته ام.
  اگر چه وهّابى ها حرم مطهّر آن حضرت را خراب كردند امّا هرگز نمى توانند، مانع ترويج انديشه هاى آن حضرت شوند. افكار ناب و گهربار آن حضرت، در وجود هر شيعه اى منزل دارد.
  امام حسن عسكرى(ع) مى فرمايند: «عبادت به زيادى نماز و روزه نيست، بلكه عبادت، زيادى تفكّر و انديشه در امر خداوند است».
  و اگر از امام صادق(ع) سؤال كنيد كه بالاترين عبادت ها چه مى باشد؟ آن حضرت در جواب مى فرمايند: «بالاترين عبادت ها تفكّر در قدرت خداوند مى باشد».


title: هفتاد سال عبادت در يك ساعت
text:
  هفتاد سال عبادت در يك ساعت


  در سخنان اهل بيت(ع) انديشه و تفكّر، بالاتر از سال ها عبادت معرّفى شده است.
  حضرت على(ع) مى فرمايند: «انديشيدن به اندازه ساعتى كوتاه، بهتر از عبادت كردن طولانى مى باشد».
  اگر اجازه بدهيد، مجموعه احاديثى كه در زمينه مقايسه تفكّر با عبادت رسيده است را براى شما نقل كنم:
  الف. يك ساعت تفكّر بهتر از يك شب عبادت.
  ب. يك ساعت تفكّر بهتر از يك سال عبادت.
  ج. يك ساعت تفكّر بهتر از شصت سال عبادت.
  د. يك ساعت تفكّر بهتر از هفتاد سال عبادت. 
  هـ. يك ساعت تفكّر بهتر از هشتاد سال عبادت.
  براى شما روشن است كه مقايسه يك ساعت تفكّر با پنج مورد فوق (يك شب عبادت، يك سال عبادت، شصت سال عبادت، هفتاد سال عبادت، هشتاد سال عبادت) به اين نكته برمى گردد كه انسان به چه موضوعى تفكّر كند.
  گاه انسان در خلوت خود به اين انديشه مى پردازد كه مثلا فردا چه برنامه اى براى خود داشته باشد، اين يك انديشه مثبت است و موجب مى شود كه از تمام وقت فرداى خود، كمال استفاده را ببرد.
  امّا يك وقت انديشه مى كند كه برنامه يك سال آينده او چگونه باشد و به چه اهداف مادى و معنوى در مدّت يك سال برسد.
  گاه به فكر فرو مى رود كه از كجا آمده است و به كجا مى رود و آينده او در قيامت چگونه است و حكمت آمدن او به اين دنيا چيست؟ از كجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟
  خوب، معلوم است كه اين انديشه و تفكّر از هشتاد سال عبادت بالاتر است چرا كه تحوّلى بزرگ در انسان ايجاد مى شود كه از اين انديشه به وجود مى آيد و شناختى كه از آن حاصل مى شود، باعث مى شود تا انسان در زندگى مسيرى را انتخاب كند كه او را به سوى كمال ببرد.
  البتّه ذكر عدد هفتاد سال به معناى اين نيست كه حتماً آن عدد منظور باشد بلكه عدد در زبان عربى «عدد كثرت» است.
  حتماً مى گويى «عدد كثرت» يعنى چه؟
  آيا براى شما پيش آمده است كه فرزند شما، كنترل تلويزيون را در دست گرفته و پشت سر هم از اين شبكه به شبكه ديگر مى رود، شما تا مى رويد يك برنامه را پيگيرى كنيد، فرزند شما شبكه ديگر تلويزيون را مى زند.
  سرانجام حوصله شما سر مى رود و كنترل را از دست فرزند خود مى گيريد و مى گوييد: هزار بار گفتم دست به كنترل تلويزيون نزن!
  خوب، آيا شما واقعاً هزار بار چنين گفته ايد؟
  خير، بلكه منظور شما اين است كه اين جمله را زياد گفته ايد پس عدد هزار در زبان فارسى «عدد كثرت» است.
  اگر ما بخواهيم ترجمه دقيقترى از اين احاديث ائمه اطهار(ع) داشته باشيم، بايد بگوييم كه يك ساعت تفكّر، بهتر از اين است كه سال هاى سال، عبادت كنى.
  افرادى كه براى ما الگو و سرمشق هستند و به كمال و سعادت رسيدند به واسطه اهميّت دادن به تفكّر بوده است كه داراى مقامى بس بزرگ شده اند.
  از مادرِ ابوذر در مورد عبادت پسرش، سؤال كردند، او بعد از مقدارى فكر كردن گفت: «بيشترين عبادت ابوذر اين بود كه در گوشه اى مى نشست و به فكر كردن مى پرداخت».
  همچنين امام صادق(ع) فرمودند: «بيشترين عبادت ابوذر، تفكّر و پند گرفتن بود».
  مردم در زمان خليفه سوّم (عثمان) به عبادت هايى مثل نماز و روزه هاى مستحبى رو كرده بودند و همه از آفتِ تجمّل گرايى و بى عدالتىِ جامعه غافل شده بودند امّا اين ابوذر بود كه در مقابل موج فتنه ها و بى عدالتى ها قيام كرد تا آنجا كه عثمان، او را به بيابان «ربذه» تبيعد كرد امّا هنوز آن حركت ابوذر كه از تفكّر و انديشه او منشأ گرفته بود همچون چراغى براى همه عدالت خواهان تاريخ نورافشانى مى كند.
  البتّه اين نكته را هم براى شما نقل كنم، اهميّتى كه ابوذر به تفكّر و انديشه مى داد به دليل سخنى بود كه از پيامبر شنيده بود.
  آيا مى خواهيد آن سخن را شما هم بشنويد؟ پيامبر فرمود: «دو ركعت نماز كوتاه امّا با تفكّر، بهتر از اين است كه از اوّل شب تا به صبح نماز بخوانى، در حالى كه قلب تو در غفلت باشد».
  حتماً در مورد لقمان حكيم مطالبى شنيده ايد، آيا تا به حال به اين موضوع فكر كرده ايد كه او چگونه توانست به مقام حكمت برسد؟
  اگر اين سؤال را از پيامبر بنماييم، اين چنين جواب خواهيم شنيد: «لقمان به مقام حكمت رسيد زيرا زياد فكر مى كرد».
  در سخن ديگرى امام صادق(ع) فرمودند: «به خدا قسم، لقمان به خاطر مال و ثروت دنيا و زيبايى و قدرت جسمانى به مقام حكمت نرسيد بلكه او به علّت تقوى و زياد فكر كردن به اين مقام رسيد».
  همه مى دانيم كه لقمان، بَرده بود و در تاريخ آمده است كه ارباب او بارها و بارها مى ديد كه لقمان در گوشه اى به تنهايى نشسته و به فكر فرو رفته است.
  روزى از روزها اربابِ لقمان به او گفت: اى لقمان! چرا همواره در گوشه اى خلوت مى نشينى، چرا به ميان مردم نمى روى و با آنها انس نمى گيرى؟
  لقمان در جواب چنين گفت: تنهايى باعث مى شود كه انديشه انسان دقيق تر باشد و انديشه طولانى هم انسان را به سوى سعادت راهنمايى مى كند.


title: بخشش گناهان در وادى تفكّر
text:
    بخشش گناهان در وادى تفكّر


  همان طور كه مى دانيد گناه، روح انسان را آلوده مى كند و مانع كمال او مى شود.
  گناه، قلب انسان را سياه مى كند، به طورى كه ديگر او لذّت مناجات با خداوند را درك نمى كند.
  اين گناه است كه انسان را از نماز شب محروم مى دارد و امواج بلا را به سوى انسان مى كشاند.
  به همين دليل، انسان بايد براى بخشش گناهانش فكرى بكند تا اثرات آن بيش از اين در زندگى او باقى نماند.
  البتّه گناهانى كه مربوط به «حقّ النّاس» است بايد نسبت به پرداخت حقّ مردم اقدام نمود.
  من در مورد «حقّ الله» سخن مى گويم و در اينجا مواردى را كه به عنوان كفّاره گناهان معرّفى شده است برايتان ذكر مى كنم.
  1. گفتن ذكر «اَستَغفِرُ الله رَبِّى وَ اَتوُبُ اِلَيهِ».
  2. خواندن نماز شب در حالى مردم همگى در خواب هستند.
  3. يارى كردن مظلوم و زدودن غم و غصّه از دل برادر مؤمن.
  4. خدمتگزارى كردن به همسر و خانواده.
  5. مبتلا شدن به بيمارى ها و سختى ها. 
  احتمالا شما با اين موارد آشنا بوده ايد و مى دانستيد كه اين امور موجب مى شوند تا انسان از تاريكى گناهان نجات پيدا كند و روح و جان او پاكى خود را به دست آورد.
  آيا مى دانيد كه در مكتب اسلام، فكر و انديشه هم به عنوان كفّاره گناهان مطرح گرديده است؟
  امام صادق(ع) مى فرمايند: «انديشه، آيينه همه خوبى ها است و باعث كفّاره گناهان مى شود».
  به راستى در كدامين مكتب اين چنين به تفكّر ارزش و بها داده شده است كه آن را پاك كننده اثر گناهان معرّفى كند؟ هزار افسوس كه در جامعه ما كسانى كه ادّعاى عرفان دارند و چه بسا تسبيح هزار دانه دست مى گيرند و در شبانه روز هزاران بار ذكر «اَستَغفِرُالله» مى گويند امّا آن قدر با تفكّر و انديشه بيگانه هستند كه انسان تصوّر مى كند هر چه انسان از انديشه فاصله بگيرد حال و هواى معنوى او زيادتر است.


title: تشييع جنازه، ايستگاه بزرگ تفكّر
text:
    تشييع جنازه، ايستگاه بزرگ تفكّر


  ما بايد به فكر اين باشيم كه براى سفر قبر و قيامت خويش آماده شويم و براى اين سفر خود زاد و توشه اى فراهم سازيم.
  عجيب است، هيچ چيز مانند مرگ، اين قدر قطعى نيست امّا ما آن را به سختى باور داريم.
  يك روز كه به بهشت زهرا رفته بودم به قسمتى كه مرده ها را غسل مى دادند، رفتم. با فردى كه يك عمر كارش، غسل دادن مرده ها بود به گفتگو پرداختم.
  به او گفتم: آيا در طول زندگى خود چيز عجيبى مشاهده كرده اى؟
  او در جواب گفت: «آرى، من مرده هاى زيادى را غسل داده و كفن كرده ام، كه بعضى از آنها ويژگى هاى خاصّى داشته اند، مرده هايى كه صدها نفر، براى آنها گريه مى كردند و مرده هايى كه هيچ گريه كننده اى نداشتند، مرده هايى كه اقوام آنها براى اموال و دارايى شان، بر سر جنازه آنها، به دعوا و كتك كارى مشغول شدند، امّا عجيب ترين نكته اى كه من در اين مدّت با آن برخورد كرده ام اين است كه من هر روز مرده هاى زيادى را غسل مى دهم ولى خودم هنوز باور نكرده ام كه يك روز مى ميرم، من هنوز مرگ خود را باور نكرده ام».
  وقتى من اين سخن را شنيدم به فكر فرو رفتم...
  وظيفه ما اين است كه براى سفر مرگ آماده شويم و با كارهاى نيك، مقدّمات اين سفر را فراهم سازيم.
  يكى از برنامه هايى كه باعث مى شود ما به ياد سفر آخرت بيفتيم اين است كه در مراسم تشييع جنازه ديگران شركت كنيم.
  شركت كردن در تشييع جنازه، ضمن آنكه موجب بيدارى ما از خواب غفلت مى شود، باعث بخشش گناهان ما هم مى شود.
  امام صادق(ع) مى فرمايند: «هنگامى كه مؤمن وارد قبر مى شود، خدا گناهان او و هر كسى كه در تشييع جناره او شركت كرده است را مى بخشد و به اين وسيله آن مؤمن خوشحال مى شود».
  آيا مى خواهى خداوند، تمام گناهان تو را ببخشايد و پرونده اعمال تو پاك شود مانند روزى كه از مادر متولّد شدى؟
  آيا مى دانى كه ما بايد چه كارى انجام دهيم تا خداوند در حقّ ما چنين لطفى بنمايد؟
  در ثواب سفر حج آمده است كه چون حاجى، طواف كعبه را انجام داد، خداوند گناهان او را مى بخشايد، همانند روزى كه از مادر متولّد شده است.
  امّا سفر حجّ، چه بسا در طول زندگى، بيش از يك بار، نصيب ما نشود.
  ما چقدر بايد چشم انتظارى بكشيم تا خدا اين سفر را قسمت ما كند.
  بيا با هم به سخن امام صادق(ع) گوش فرا بدهيم: «هرگاه در تشييع جنازه مؤمن، چهار طرف تابوت او را بگيرى، از گناهانت پاك مى شوى، همانند روزى كه از مادر متولّد شدى».
  من چقدر از افراد را ديده ام كه حسرتِ سفر حج را به دل دارند تا به واسطه آن خداوند گناهان آنها را ببخشايد امّا آنها غافل هستند كه همين عمل ساده تشييع جنازه و زير تابوت مؤمن رفتن، همچون سفر حج، پاك كننده گناهان است.
  به نظر شما چه نكته مشتركى بين سفر حج و تشييع جنازه مؤمن وجود دارد كه موجب حالت تولّد دوباره انسان مى شوند؟
  به نظر شما چرا اين دو عمل، داراى اثر واحدى هستند؟
  من فكر مى كنم نكته مشترك حج و تشييع جنازه، اين است كه اين دو عمل ما را متوجّه سفر قبر و قيامت مى كنند.
  در سفر حج، ما براى سفر قبر و قيامت آماده مى شويم و لباس احرام كه در حقيقت همان كفن است بر تن مى كنيم، همين طور در تشييع جنازه، ما سرانجامِ خود را به چشم مى بينيم.
  آرى، دير يا زود مرگ به سراغ ما مى آيد.
  آرى، تشييع جنازه، مهمّ ترين ايستگاه انديشه است، در اين لحظه است كه به خود مى آيى و از غوغاى زندگى روزانه و غم و غصّه هاى اين دنياى فانى گذر مى كنى، دقايقى از عطش بى پايان دنياطلبى، فاصله مى گيرى و باور مى كنى كه هر چه به دنبال دنيا بدوى و اگر گران ترين خانه شهر و شيك ترين ماشين را هم داشته باشى بايد همه را بگذارى و فقط با كفن سفيد وارد خانه قبر شوى.
  آرى، اين جا ايستگاه تفكّر است پس بايد خوب به فكر فرو روى.
  شايد اين همه تأكيدى كه به گرفتن چهار گوشه تابوت شده است براى اين باشد كه خوب اين معنى در ضمير تو حكّاكى شود كه آرى مرگ، حق است.
  پيامبر اسلام به ابوذر مى فرمايند: «هنگام تشييع جنازه، سخن مگو و در آن هنگام، كار تو انديشيدن و تفكّر باشد و بدان كه سرانجام مرگ، سراغ تو هم مى آيد».
  روشن است كه پيامبر امر مى كند تا هنگام تشييع جنازه آرام باشيم تا بتوانيم تمركز كنيم. زيرا كه سكوت، شرط اساسى تمركز است.
  در آن لحظه ها بايد به مرگ انديشه كنيم و از طرف ديگر مزاحم انديشيدن ديگران نشويم و با دقّت چشم به تابوتى كه به سوى قبر مى رود بدوزيم، شايد بيدار شويم!


title: قلب خود را چگونه زنده نگاه داريم
text:
    قلب خود را چگونه زنده نگاه داريم


  در قرآن و احاديث ائمّه اطهار(ع) در مورد اهميّت «قلب»، سخن هاى زيادى آمده است.
  البتّه منظور از «قلب» در زبان قرآن و روايات، قلبى كه در سينه ما خون را به تمام بدن مى فرستد، نيست.
  در قرن هفدهم ميلادى بود كه سيستم گردش خون كشف شد و تا قبل از آن، نقش مهمّ قلب در گردش خون، مخفى بود.
  براى همين است كه در زبان عربى، قلب به عنوان «جايگاه روح» مطرح شده است.
  براى روشن شدن مطلب، مثالى مى زنم:
  فرض كنيد شما امشب مى خواهيد دوستان خود را به خانه خود دعوت كنيد و مهمانى بزرگى ترتيب بدهيد.
  شما براى پذيرايى از مهمانان خود، پنج جعبه پرتقال خريدارى مى كنيد، شب فرا مى رسد و همه مهمانان به خانه شما مى آيند.
  جالب اين است كه مهمانان شما، اين پرتقال ها را مى پسندند و تمام آنها را مصرف مى كنند.
  فردا در محلّ كارِ خود به همكاران خود چنين مى گوييد:
  «عجب پرتقال هايى بود، تمام پنج جعبه را مهمانان خوردند».
  خوب، آيا مهمانان شما جعبه پرتقال ها را خوردند يا ميوه هاى داخل جعبه ها را؟
  معلوم است، منظور شما ميوه هاى داخل جعبه ها مى باشد ولى شما در سخن خود از يك نوع مجاز استفاده كرده ايد، شما مكان ميوه ها را ذكر كرده ايد و گفتيد: «مهمانان همه جعبه ها را خوردند»، (جعبه: مكانى كه ميوه را در آن قرار مى دهند) در حالى كه منظور شما ميوه هاى داخل جعبه ها بوده است.
  اكنون براى شما روشن شد كه در زبان عربى هم كلمه قلب به كار مى رفته است ولى مراد از آن عقلى بود كه در قلب قرار دارد چون در آن زمان، قلب را جايگاه عقل و روح مى دانستند.
  در احاديث هم به اين نكته اى كه بيان كرديم اشاره شده است.
  اكنون با توجّه به اين كه مراد از «قلب» در احاديث همان «روح» مى باشد به بيان بعضى از احاديثى كه در مورد قلب رسيده مى پردازيم:
  1. اگر قلب آدمى طاهر و پاك باشد كلّ وجود انسان پاك و طاهر مى شود.
  2. براى خداوند در روى زمين جايگاه هاى رحمتى است و آن جايگاه ها همان قلب هاى آدميان مى باشند.
  3. هيچ سلامتى بالاتر از سلامتى قلب نيست.
  4. هرگاه خداوند بنده خود را دوست داشته باشد به او قلب سالم مرحمت مى كند.
  5. بدترين كورى ها، كورى قلب است.
  امروزه در زندگى ماشينى هر لحظه، روح و قلب ما دچار غفلت مى شود. جلوه هاى زندگى دنيا چنان ما را شيفته خود مى كند كه صفا و لطافت روح خود را از دست مى دهيم.
  آرى، بشر در هيچ زمانى مثل زمان ما اسباب غفلت در دسترس نداشته است.
  افرادى به من مراجعه كرده اند و از اين نكته ناليده اند كه روح ما، لطافت و صفاى خود را از دست داده است و به دنبال درمانى براى اين بيمارى روح خود بوده اند.
  آيا مى خواهيد از راه درمان غفلت قلب آگاه شويد؟
  حضرت على(ع) مى فرمايند: «قلب خود را با تفكّر و انديشه بيدار كنيد».
  همچنين آن حضرت در سخن ديگرى تفكّر و انديشه را مايه حيات و زندگى قلب آدمى معرّفى مى كند.
  آرى، تنها راه بيدارى قلب و روح ما، همين تفكّر است، پس بياييد همگى با خود عهد كنيم كه ساعتى از شبانه روز را صرف انديشه كنيم.
  بياييد فكر كنيم كه ما براى چه به اين دنيا آمده ايم و به كجا مى خواهيم برويم و سرانجام ما چه خواهد شد.
  تا فرصت داريم براى قبر و قيامت خود، كارى بكنيم و بدانيم كه هرچه در دنيا است فانى است و از بين مى رود و فقط آنچه براى خدا است، باقى مى ماند.


title: آيينه اى كه خود را در آن ديدم
text:
    آيينه اى كه خود را در آن ديدم


  يكى از آداب اسلامى اين است كه انسان خود را در آينه ببيند و سر و وضع خود را مرتّب و منظّم نمايد.
  پيامبر اسلام هرگاه مى خواستند از منزل بيرون بروند به آينه نگاه مى كردند و موهاى خود را شانه مى زدند و اگر آينه در دسترس نبود ظرف آبى را مى طلبيدند و خود را در آن مشاهده مى كردند و خود را براى ياران و دوستان خود زيبا مى نمودند و مى فرموند: «خداوند دوست دارد وقتى بنده او به ديدار دوستان خود مى رود، خود را براى آنها زينت كند».
  آرى، وقتى در مقابل آينه مى ايستى، عيب هاى ظاهرى خود را مشاهده مى كنى و براى رفع آن اقدام مى كنى، امّا اين آينه هر چقدر هم كه خوب باشد فقط عيب هاى ظاهرى تو را نشان مى دهد و هرگز نمى تواند عيب هايى كه در روح تو وجود دارد، نشان بدهد.
  اگر بررسى عيب هاى ظاهرى مثل پريشانى موها، وظيفه ما باشد، آيا ما در قبال عيب هاى روحى خود مسئوليّتى نداريم؟
  اين جا است كه ما بايد به دنبال آينه اى باشيم تا وجود خود را در آن ببينيم و عيب هاى خود را به طور واضح در آن مشاهده كنيم تا بتوانيم نسبت به برطرف كردن آنها اقدام كنيم؟
  خواننده عزيز!
  آيا شما چنين آينه اى را سراغ داريد؟
  مگر محاسبه نفس مورد سفارش زياد، قرار نگرفته است. امام كاظم(ع) مى فرمايند: «كسى كه هر روز به حسابرسى خود نپردازد، از شيعيان ما نيست. شيعه ما هر روز به حسابرسى خود مى پردازد، اگر كار خير و نيكو انجام داده است، خدا را شكر كند و از او توفيق انجام بيشتر آن را طلب كند و اگر گناهى كرده است، توبه كند».
  حال كه محاسبه نفس آن قدر مهم است كه هر كس به آن اقدام نكند از شيعيان راستين نمى باشد، اين سؤال مطرح مى شود كه ابزار اين محاسبه نفس چيست؟
  ما بايد اين آينه را بيابيم و هر روز در مقابل آن بايستيم و وجود خودمان را در آن نظاره گر باشيم تا عيب هاى ما براى ما روشن گردد.
  شما فكر مى كنيد آن آينه چيست؟
  حضرت على(ع) مى فرمايند: «تفكّر و انديشه آينه اى صاف مى باشد كه خوبى ها و بدى هاى تو را نشان مى دهد». 
  آرى، هنگامى كه در مقابل آينه مى ايستى و خود را مشاهده مى كنى و در خود عيبى مى بينى آن را اصلاح مى كنى، موى پريشان خود را شانه مى زنى و چون زيبايى كه خدا به تو داده است را مى بينى، بايد خدا را شكر كنى كه به تو زيبايى ظاهر داده است.
  همچنين موقعى كه در مقابل آينه تفكّر، مى ايستى و اعمال خود را در آن مشاهده مى كنى اگر كارهاى زيبا و نيكو، درآن مشاهده كردى پس شكر خدا كن و از او بخواه كه به تو توفيق بيشتر بدهد تا بتوانى باز هم، اين كارهاى زيبا و خوب را انجام دهى.
  اگر خداى ناكرده در آينه تفكّر گناه و زشتى يافتى، توبه كن و از خدا بخواه كه گناهت را ببخشد و توفيق آن دهد كه با عملى نيك، اين اشتباه را جبران كنى كه او بسيار بخشنده و مهربان است.
  دانشمندانى كه در زمينه ضمير ناخودآگاه انسان مطالعه كرده اند به اين نتيجه رسيده اند كه ضمير ناخودآگاه، هيچ گاه به خواب نمى رود.
  ما بايد از لحظات خواب خود براى برنامه ريزى ضمير ناخودآگاه خود استفاده كنيم.
  آنها توصيه مى كنند كه برنامه ريزى ضمير ناخودآگاه، در شب، موقعى كه انسان در بستر قرار گرفته است، انجام شود، زيرا ضمير ناخودآگاه انسان روى پيام هايى كه در آخرين لحظات بيدارى ارسال شده است تا صبح كار مى كند.
  يكى از نويسندگان مى گويد: «آخرين انديشه اى كه پيش از خواب به ذهن شما مى آيد، در هنگام خواب به ذهن نيمه هشيار شما، خوراك مى رساند».
  آيا مى دانيد حضرت على(ع) در سخن خويش به اين نكته اشاره دارند و مى فرمايند: «هنگامى كه به رختخواب خود رفتى فكر كن در روزى كه گذشت چه سرمايه اى براى قيامت خود اندوخته اى؟ و به ياد روز قيامت باش».
  اگر همه ما اين دستور حضرت را انجام مى داديم، صبح كه از خواب بيدار مى شديم، اولويّت زندگى خود را معنويّت قرار مى داديم و اين قدر در دام دنياپرستى گرفتار نمى شديم.
  اگر همين دستور ساده را انجام بدهيم ديگر اثرى از حرص و دنياطلبى در جامعه ما نخواهد بود. زيرا ضمير ناخودآگاه ما، از شب تا صبح روى اين پيام ارسالى، كار كرده و هميشه آن را تكرار مى كند.
  آرى، با اين گونه پيام توجّه به سفر قبر و قيامت در وجود ما نهادينه مى شود و همواره ما را به سوى تقوى و درستكارى سوق مى دهد.


title: انتظار، انديشه اى زيبا
text:
    انتظار، انديشه اى زيبا


  اگر با تاريخ تشيّع آشنا باشى، مى دانى كه اين مكتب در طول زمان هاى مختلف همواره با انواع و اقسام فشارهاى سياسى و اجتماعى رو به رو بوده است.
  حتماً شنيده اى كه معاويه بعد از شهادت امام حسن(ع) دستور داد هر خانه اى را كه شيعه اى در آن زندگى مى كند، خراب كنند.
  همچنين در زمان حكومت بنى عباس، چه ظلم ها كه در حقّ شيعيان نشد و چه خون هايى كه مظلومانه به زمين نريخت.
  امّا اكنون كه ما به بررسى اين تاريخ سراسر ظلم و ستم مى پردازيم، مى بينيم كه اين مكتب نه تنها در برابر اين ستم ها و ظلم ها سر تسليم فرونياورد، بلكه بيش از پيش بر رشد و عظمت آن افزود و روز به روز بر تعداد علاقمندان به اين مكتب آسمانى افزوده شد.
  آرى، بى جهت نيست كه يكى از سخنوران نامى وهّابى ها در سخنرانى خود، بزرگان وهّابى را مورد خطاب قرار مى دهد و فرياد مى زند: «لَقَد تَشَيَّعَ شَبابُنَا: جوانان ما شيعه شدند، فكرى بكنيد».
  آيا تا به حال با خود فكر كرده ايد كه چرا اين مكتب توانسته است (با وجود اين همه تبليغاتى كه در سراسر دنيا بر ضدّ آن مى شود)، دل جوانان را به سوى خود جذب كند؟
  آيا مى دانيد تعداد كتاب هايى كه وهّابى ها بر ضدّ شيعه چاپ كرده اند ده ها برابر كتاب هايى است كه بر عليه اسرائيل نوشته اند؟
  آرى، يكى از جاذبه هاى مهمّ مكتب تشيّع، تفكّر انتظار امام زمان(ع) است كه مانند خونى در وجود اين مكتب جريان دارد و مايه بالندگى آن مى شود.
  آرى، اگر شيعيان همواره در زير فشار ظلم و ستم بودند امّا چون ذهن آنها مثبت انديش بود، تحمّل اين سختى ها برايشان آسان بود.
  آنها ظهور منجى را انتظار مى كشيدند كه جهان را پر از عدل و داد مى كند.
  آرى، انتظار ظهور امام زمان(ع)، انديشه اى بود كه ذهن شيعه به آن متوجّه بود و با اميد ديدن آن افق زيبا، به حركت خود ادامه داد.
  آرى، اگر در دنياى خودت، رؤياى آينده اى زيبا داشته باشى، مى توانى حركت كنى و به اوج برسى!
  تمام روانشناسان، لزوم داشتن برنامه اى مشخّص براى آينده (كه در آن به بيان تمام جزئيات اشاره شده باشد) را از رموز موفقيّت مى دانند، رمز موفقيّت تشيّع هم ترسيم آينده جهان به صورت كاملا روشن و ايده آل مى باشد.
  هيچ مكتبى مانند تشيّع، نتوانسته است آينده جهان را چنين زيبا، روشن و واضح بيان كند.
  آيا موافق هستى تا دور نمايى از عصر ظهور را برايت ذكر كنم؟
  من شما را همراه خود به آن روزگار مى برم و شما عالم زيباى ظهور را اين گونه مى يابيد:
  همه اهل آسمان ها و تمام مردم زمين در شادى و نشاط هستند، چرا كه حكومت عدل برقرار شده است.
  فقر از ميان رفته است به طورى كه مردم، فقيرى را نمى يابند تا به او صدقه بدهند.
  همه مردم به جاى عشق به دنيا، عاشق عبادت شده اند و كمال خويش را در عبادت و بندگى خدا جستجو مى كنند و گرد معصيت نمى گردند.
  در اين روزگار فرشتگان، همواره بر انسان ها سلام مى كنند و با آنها معاشرت دارند و در مجالس آنها شركت مى كنند.
  آرى، قلب مردم آن قدر پاك شده است كه مى توانند فرشتگان را ببينند.
  عقل مردم رشد كرده است زيرا خداوند دست رحمت خويش را بر سر مردمان مى كشد و عقل همه انسان ها كامل مى شود.
  علم و دانش رشد زيادى پيدا كرده است، به طورى كه دانش بشر، نُه برابر شده است.
  خداوند قواى بينايى و شنوايى مردم را زياد مى كند تا آنجا كه مردم بدون هيچ گونه وسيله اى، در هر كجاى عالم كه باشند مى توانند امام زمان(ع) را ببينند و كلام او را بشنوند.
  افرادى كه مايل هستند خدمت امام زمان(ع) برسند، توسط فرشتگان به كوفه برده مى شوند و بعد از اينكه خدمت امام(ع) رسيدند، دوباره فرشتگان آنها را به وطنشان باز مى گردانند.
  مؤمن آن قدر مقام پيدا كرده است كه امام زمان(ع)، يك مؤمن را به عنوان نماينده خود در ميان صدهزار فرشته قرار مى دهد.
  در هيچ جا، شخصِ بيمارى ديده نمى شود و همه در سلامت كامل زندگى مى كنند.
  هيچ اختلافى در سراسر دنيا به چشم نمى خورد و مردم از هر قبيله و قومى كه باشند در كمال صلح و صفا با هم زندگى مى كنند.
  هيچ كس با ديگرى دشمنى ندارد و مردم به هم حسادت نمىورزند و همه با هم صميمى هستند.
  در اين زمان، ديگر دوستى ها راستين مى باشد و براى همين است كه امام زمان(ع) دستور مى دهند كه دوست از دوست خود ارث ببرد.
  تمام جهان پر از امنيّت شده به طورى كه حيوانات وحشى هم ديگر به انسان ها آزار نمى رسانند و حتى گرگ هم به گوسفند حمله نمى كند.
  باران رحمت الهى زياد مى بارد و سراسر دنيا، سرسبز و خرّم است.
  همه خوبى ها در اين زمان مى باشد و از ظلم و ستم خبرى نيست.
  اين همان ظهور زيبايى است كه همه انبياء و اولياى الهى منتظر آن بودند.
  وجود همين انديشه فرداى بهتر، باعث شده است هنوز هم كه هنوز است جذابيّت اين مكتب در جهان زياد و زيادتر شود.


title: آيا جنون عشق، ارزش است؟
text:
    آيا جنون عشق، ارزش است؟


  مشغول طواف كعبه بودم و نگاهم به جوانى افتاد كه با خداى خويش اين گونه سخن مى گفت: «قربونت بشوم خدا!».
  خوب من در آن جا چه بايد مى كردم، غير از اين كه غصّه بخورم كه چرا ما اين گونه شده ايم؟
  آخر چرا به آنچه بر زبانمان جارى مى شود، هيچ توجّهى نداريم، ما اهل بيت را فقط براى گريه كردن و بر سر و سينه زدن مى خواهيم نه براى اين كه از آنها روش زندگى كردن و روش سخن گفتن با خدا را ياد بگيريم.
  ما ياد گرفته ايم: 
  هيچ ترتيب و آدابى مجو/هر چه مى خواهد دل تنگت بگو.
  آرى، اين كلام مولوى است كه حكايت آن شبان را بيان مى كند كه با خدا معاشقه مى كرد و حضرت موسى(ع) آمد و مانع گفتار او شد.
  من تا به حال در اين قصّه تأمّل زيادى كرده ام و سند آن را نيافتم و از همين جا از همه عزيزانى كه از سند آن اطّلاعى دارند، تقاضا مى كنم مرا آگاه سازند.
  البتّه پر واضح است كه مراد من از سند اين قصّه، كتاب مثنوى معنوى مولوى نيست بلكه مراد من قرآن و حديث است.
  اهل بيت(ع) آمده اند تا راه انديشيدن را به ما ياد دهند تا بفهميم چگونه زندگى كنيم امّا ما چقدر به اين مهم توجّه داريم.
  سخن بسيار است و مجال كوتاه، به هر حال ما بايد طورى رفتار كنيم كه بتوانيم بگوييم شيعه ائمه اطهار(ع) هستيم.
  يكى از مسايلى كه امروزه در جامعه ما رواج زيادى پيدا كرده است بحث زياده روى در جنون و ديوانگى در محبّت به اهل بيت(ع) است.
  آرى، من منكر عشق به اهل بيت(ع) نيستم، و اين كه عشق به اهل بيت(ع) از زيباترين زيبايى هاى اين جهان هستى است شكّى ندارم امّا از اين كه به همين عشق بسنده كنيم (بدون عمل به دستورهاى آنها)، سخت اشكال دارم.
  اگر «دِعبِل»، آن شاعر بزرگ، مورد مهربانى امام رضا(ع) واقع مى شد به خاطر اين بود كه در قالب شعر، بيان معارف اهل بيت(ع) مى كرد نه اين كه به بيان خطّ و خال و چشم و ابروى اهل بيت(ع) بپردازد!
  بياييد، اشعارى امثال اشعار دعبل را مطالعه كنيد و ببينيد از آنها چه مى فهميد، يك دنيا درس فداكارى و شور زندگى شرافتمندانه! امّا از بعضى شعرهاى شاعران امروز (كه ادّعاى عشق اهل بيت(ع) را دارند) چه ياد مى گيريم؟ آنها در وصف حضرت عباس(ع) چنين مى گويند: چشمهايش چقدر قشنگه!»، چرا ما اين گونه شده ايم؟
  چون از فكر و انديشه فاصله گرفته ايم. افتخار بعضى جوانان ما اين است كه ديوانه اند. ديوانگى، سمبلِ نفىِ تعقّل است، ديوانگى يعنى ديگر به انديشه قيمت و ارزشى نمى دهم.
  آرى، شايد مراد شاعر بيان احساسات خودش باشد و در واقع نخواسته است نفى فكر و انديشه بكند امّا سخن ما در اين است كه ترويج اين گونه اشعار و فروش سى دى آن در جامعه به صورت گسترده، به طورى كه در هر كوى و برزن كه بروى، صداى اين مى آيد كه ما ديوانه ايم، چه اثرى بر جامعه مى گذارد؟!
  جوانى كه در اين گونه مجالس رشد مى كند، ديگر چگونه مى تواند اهل انديشه باشد.
  بارها پيش آمده است كه با جوانانى روبرو شده ام كه در بحران فكرى عجيبى مى سوزند و خواسته ام با بيان احاديث اهل بيت(ع)، به آنها بيرون رفتن از اين بحران را نشان دهم امّا تا سخن از فكر كردن به ميان آمده با حال و هوايى عارفانه گفته اند: «ما ديوانه ايم و با اهل فكر كار نداريم».
  پس اين همه تشويق و ترغيبى كه ائمّه اطهار(ع) در مورد فكر داشته اند چه مى شود!
  من نمى خواهم عشق را نفى كنم بلكه مى گويم عشق يكى از احساسات زيباى بشرى است امّا سخن در اين است كه هر چيز در جاى خود زيبا است.
  حضرت على(ع) چقدر زيبا فرموند: «جاهل كسى است كه در امور خود يكى از دو حالت را دارد: يا زياده روى مى كند يا كوتاهى».
  آرى، زياده روى در عقل گرايى (نفىِ كلىّ عشق) آفتى است، امّا سخن در اين است كه جامعه ما به سوى نفىِ انديشه به پيش مى تازد و كسى هم نيست تا ميانه روى و اعتدال را به جامعه برگرداند.


title: تفكّر و پندگيرى از همه چيز
text:
    تفكّر و پندگيرى از همه چيز


  اگر نگاهى به اطراف خود بنمايى چه مى بينى و از آنها چه پيامى را دريافت مى كنى و چه پندى مى گيرى؟
  من مى خواهم براى شما اين بحث را مطرح كنم كه هر آنچه در اطراف ما وجود دارد به نوعى با ما سخن مى گويد و با زبان بى زبانى پيامى را به ما مى گويد.
  همان طور كه حضرت على(ع) مى فرمايند: «هر كس كه اهل فكر باشد در هر چيزى براى او عبرت و پيامى وجود دارد».
  حال من به ذكر مواردى مى پردازم كه مى توان از آنها پيام هاى جالبى گرفت:
  1 - پيام گل: اگر روزى به پارك رفته باشى تا روح افسرده خود را در آغوش طبيعت آرام كنى حتماً نگاهت به گل هاى زيبا افتاده است امّا آيا فكر كرده اى كه اين گل چه پيامى براى شما دارد؟
  حتماً فكر كرده اى اين گل چقدر زيبا است امّا وقتى نگاه مى كنى مى بينى كه اين گل زيبا، هر چه دارد از خاك و كودى دارد كه ريشه هايش در آن جاى گرفته است.
  آرى، اين گل توانسته است از خاك و كود اين چنين زيبايى را به تصوير بكشد.
  من و شما هم اگر در محيطى ناسالم باشيم بايد از همان محيط، همچون گل، فقط زيبايى را به تصوير بكشيم.
  حتماً مى دانى كه هر چه باغبان كود بيشترى به گل بدهد، عطر آن گل بيشتر مى شود!
  2 - پيام غنچه: حتماً مى دانى كه غنچه گل ها معمولا در نيمه شب باز مى شوند و آن همه زيبايى كه در اين غنچه زندانى بوده است در نيمه شب، آزاد شده و مجال خودنمايى پيدا مى كند و به كمال خود كه همان بروز و ظهور جمال خود است، مى رسد.
  آرى، اگر من و شما هم خواهان جمال معنوى هستيم بايد از فرصت نيمه شب استفاده كنيم و به نماز و دعا برخيزيم و بدانيم چون لبان خود را به ذكر محبوب واقعى باز كنيم دل خونين ما هم باز شده و مجالى پيدا مى كند تا بتواند جمال خود را در ساحت قدس الهى نشان دهد.
  بى جهت نيست كه در احاديث آمده است كه چون بنده مؤمن نيمه شب از خواب برمى خيزد و از شيرينى خواب ناز، مى گذرد و وضو ساخته و نماز شب مى خواند، خداوند متعال به اين بنده در حضور فرشتگان افتخار مى كند و مى فرمايد: «اى فرشتگان! بنده مرا ببينيد كه چگونه از لذّت خواب مى گذرد تا نماز بخواند، آن هم نمازى كه من بر او واجب نكرده ام».
  3 - پيام درخت: باغبان ها مى گويند كه هر چقدر، ميزان محصول درخت، كمتر باشد ميوه آن درخت نيكوتر است براى مثال اگر يك درخت انگور بيست كيلو انگور بدهد، انگور اين درخت شيرين تر از درخت انگورى است كه پنجاه كيلو انگور مى دهد.
  حال پيامى كه ما مى توانيم از اين درخت انگور كم بار بگيريم اين است كه ما انسان ها هم، هر چه گفتارمان كمتر باشد سخنان ما، مفيدتر خواهد بود.
  4 - پيام داربست: حتماً درخت انگور را ديده اى كه باغبان براى آن، داربست درست مى كند و شاخه هاى درخت انگور را روى آن قرار مى دهد.
  پيام داربست اين است: «همان طور كه من از افتاده اى چون درخت انگور دست گيرى كردم، تو هم بازوى افتاده اى را بگير!».
  5 - پيام رودخانه: آيا هنوز به جادّه هراز در شمال كشور رفته اى؟
  جادّه اى كه در ميان كوه هاى سر به فلك كشيده به راه خود ادامه مى دهد و آيا موقعى كه رودخانه هراز طغيان كرده است به آبى كه به صورت سيل جارى شده است نگاه كرده اى؟ اين آب گل آلود است و به رنگ خاك است امّا همين آب گل آلود وقتى به دريا مى ريزد و به مقام وصل دريا مى رسد آن چنان زيبا و زلال مى شود كه دل هر بيننده اى را مجذوب زيبايى خود مى كند.
  حال چه شد كه اين آب اين قدر زلال شد؟ به خاطر اين كه چون به دريا وصل شد آرام و قرار گرفت و به آرامشى بس عظيم دست يافت.
  دل ما انسان ها هم همين طور است، در زندگى سراسر ماشينى قرن بيستم همه ما جوش و خروش دائمى داريم و گاه خود را با ماشين مقايسه مى كنيم و مى خواهيم هر چه بيشتر بدويم.
  يكى از استادانم نقل مى كرد كه يك روز ما در تهران به مهمانى دعوت شديم و من براى اوّلين بار فرزند خردسال خود را به اين شهر مى بردم.
  اين مهمانى در شمال شهر تهران بود و به خاطر اين كه من ماشين شخصى نداشتم و ترافيك هم سنگين بود، فاصله جنوب تا شمال شهر تهران، حدود يك ساعت طول كشيد، به هر حال ما به مهمانى رسيديم و روز بعد به قم بازگشتيم.
  چند روز بعد فرزند خردسالم از من پرسيد: بابا، اسم آن شهرى كه همه مردم آن مى دويدند چه بود؟
  آرى، ما اين گونه شده ايم، همه وجودمان خروش و حركت و اضطراب شده است. همه مى دويم براى اهدافى كه داريم: خانه بهتر، ماشين بهتر، و... امّا آيا اينها به ما آرامش مى دهند؟
  هرگز! زيرا خداوند خودش آدرس آرامش را اين گونه مى دهد: خيابان ياد من، كوچه عشق من، خانه طاعت من.
  آرى، هر موقع كه من و شما هم به ياد خدا باشيم، آرام مى شويم همچون آن سيل كه چون به دريا رسيد، آرام و زلال شد.
  بياييد به درياى عشق الهى وصل شويم تا آرامشى بس بزرگ را تجربه كنيم.
  6 - پيام ستاره: خيلى مواقع پيش آمده كه جوانى نزد من آمده و از اين نكته شكايت كرده است كه ما چه كنيم، اوضاع اجتماع خراب است و فساد بيداد مى كند. آيا در اين محيط من مى توانم پاك و سالم بمانم؟
  در اين مواقع من براى او مثالى مى زنم و مى گويم:
  عزيزم! آيا تا به حال به آسمان نگاه كرده اى و مدهوش زيبايى ستارگان شده اى؟
  آيا فكر كرده اى، چرا ستارگان زيبا هستند؟
  وقتى محيط اطراف ستارگان سياه و تاريك است اين ستارگان جلوه نمايى دارند، امّا در روز كه تمام آسمان روشن است اصلا ستارگان به چشم نمى آيند؟
  عزيزم، اكنون كه امام زمان(ع) در پس پرده غيبت است و فتنه ها به ما روآورده اند، اگر تو پاك بمانى، زيبايى دل انگيزى دارى و دل امام زمان(ع) را بسيار شاد كرده اى؟
  امّا موقعى كه امام زمان(ع) بيايد و همه دنيا، پر از نور و صفا شود آن وقت تو هزار هم آدم خوبى باشى در ميان ميليون ها انسان خوب و ماه، جلوه اى ندارى!
  امّا در اين روزگاران، اگر پاك باشى و شيعه خوبى براى امام زمان(ع) خود باشى، هنر كرده اى!
  7 - پيام قطار: وقتى ايده اى بسيار عالى در ذهن تو جرقّه مى زند و براى همين دست به يك كار بزرگ مى زنى، با هزاران اميد فعّاليت خود را براى هدف عالى خود آغاز مى كنى امّا در اين ميان با موجى از نقدهاى بى انصافانه اطرافيان رو به رو مى شوى.
  من مى دانم كه در اين لحظه چقدر دلت مى شكند و ناراحت مى شوى چرا كه تو به يك كار خداپسندانه اقدام كرده اى و هدف تو خير بوده امّا عدّه اى با قصد و غرض مى خواهند، مانع رسيدن تو به هدف بشوند.
  اين جا شما بايد از قطار درس بگيرى!
  آرى، قطار تا در ايستگاه در كنار ديوارها و خانه ها ايستاده و به خواب خوش فرو رفته است، بچّه ها با او كار ندارند.
  امّا همين كه اين قطار بيچاره، شروع به حركت مى كند و فرياد حركت و رسيدن او به هدف به گوش بچه هاى بازيگوش مى رسد با مشتى از سنگ به طرف قطار حركت مى كنند و شروع مى كنند به سنگباران اين قطار!
  آيا قطار به خاطر اين سنگها مى ايستد، نه او به حركت خود ادامه مى دهد زيرا مى داند اوّلا هيچ آدم بزرگى به او سنگ نمى زند، اين ها يك مشت بچّه بى تربيت مى باشند، ثانياً خوب مى داند كه فقط به قطارِ ايستاده است كه سنگ نمى زنند.
  خواننده عزيز! تا زمانى كه در سكون و جمود باشى كسى با تو كارى ندارد امّا به محض اين كه حركت كنى، طبيعى است كه خواب گروهى را بر هم زده اى و آنها مى خواهند تو هم مثل آنها درجا بزنى، براى همين سنگت مى زنند.
  امّا تو اين را نشانه اين بدان كه الحمد لله چنان به سوى هدف خود حركت كرده اى كه همگان متوجّه شده اند كه بالاخره به مقصد عالى خود مى رسى لذا مى خواهند تو را متوقّف كنند.
  متأسّفانه ما تصوّر مى كنيم كه تمام مخترعين و دانشمندان هميشه مورد احترام جامعه خود بوده اند و خيال مى كنيم وقتى خبر يك اختراع آنها پخش شده است، مردم دسته دسته به سوى خانه آنها رفته اند تا به آنها تبريك بگويند.
  در حالى كه در بسيارى از موارد چنين تصوّرى باطل است و قضيه كاملا به عكس بوده است و در ابتداى امر مردم مخترعين را مسخره كرده اند.
  آرى، براى عموم مردم، ملاك كمال اين است كه هم رنگ جامعه بشويم!
  مبتكران بزرگ معمولا ساليان سال مورد خشم جامعه بوده اند و گاه به زندان رفته اند و تبعيد شده اند!
  مگر گاليله نبود كه به جرم اعلام نظريه اى كه او را به بلندترين جايگاه علمى تاريخ رساند كارش به دادگاه كشيد؟
  8 - پيام بادبادك: آيا تا به حال بچّه ها را ديده اى كه بادبادك درست كرده اند و مى خواهند آن را در آسمان به پرواز درآورند.
  فقط وقتى كه بادِ مخالف بوزرد بادبادك ها در آسمان اوج مى گيرند!
  هر گاه بادبادكى را ديدى كه در بلنداى آبى آسمان جلوه نمايى مى كند بدان كه اين را مديون وجود باد مخالف است.
  حال پيام اين بادبادك اين است كه وجود دشمن براى كمال انسان، طبيعى است و هر چقدر انسان بزرگ و بزرگتر شود، دشمنان بيشترى خواهد داشت، پس انسان نبايد در زندگى از وجود دشمن گله مند باشد، چرا كه به قول انديشمندان، وجود دشمن نشانه بزرگى انسان مى باشد.
  9 - پيام آب دريا: آب دريا بسيار شور است و انسان هر آنچه از آن بخورد تشنگى او نه تنها تمام نمى شود بلكه بر تشنگى او افزوده مى شود.
  چه بسيار افرادى بوده اند كه در گرداب طوفان گرفتار آمده و كشتى آنها به وسط اقيانوس رفته و ذخيره آب آنها تمام شده است و آنها از فرط تشنگى از آب دريا نوشيده اند امّا تشنگى آنها افزون شده و تشنگى بيشتر همان و نوشيدن آب درياى بيشتر همان تا آنجا كه جان داده اند.
  آرى دنياى فانى هم مانند آب دريا است كه هر چه انسان به سوى آن برود باز عطش او نسبت به جمع مال دنيا زيادتر مى شود.
  11 - پيام رادياتور ماشين: آيا فكر كرده اى اگر رادياتور ماشين شما خراب باشد چه اتّفاقى پيش مى آيد؟
  اين رادياتور است كه به سرد كردن موتور ماشين مى پردازد و در صورت خرابى آن، خطر از بين رفتن موتور ماشين وجود دارد.
  حال اين چشم شما هم رادياتور قلب شما است بايد مواظب باشى كه اين راياتور وظيفه خود را خوب انجام دهد.
  اگر ديدى كه اشك چشم شما خشك شده است بدان كه چه بسا ممكن است قلب شما از بين برود پس بپاخيز و به چشم خود التماس كن تا قطره اشكى در آن حلقه زند.
  12 - پيام عينك: نمى دانم شما عينك به چشم داريد يا نه، ولى به هر حال آيا مى دانى از اين عينك، چه درسى را بايد ياد بگيريم؟
  آرى، موقعى كه چشم ضعيف مى شود، دكتر براى چشم عينك تجويز مى كند. حال بايد بينى بار عينك را به دوش بكشد تا همسايه او يعنى چشم در راحتى باشد.
  آرى، ما بايد درس همسايه دارى را از بينى ياد بگيريم. موقعى كه همسايه ما به ما محتاج شد و دست يارى به سوى ما دراز كرد، او را يارى كنيم.


title: چمنزارى براى درازگوش خدا
text:
    چمنزارى براى درازگوش خدا


  حتماً شما با كسى آشنا شده ايد كه او بسيار اهل عبادت و ديندارى بوده است و به اين دليل به او علاقه پيدا كرده و دايم از او تعريف و تمجيد كرده ايد.
  مثل اين جريان براى «سليمان ديلمى» پيش آمد كه با كسى آشنا شده بود و او را اهل عبادت و ديندارى يافت و براى همين در حضور امام صادق(ع) از او تعريف كرد كه اى آقاى من! فلانى اهل نماز و روزه است و چه آدم ديندارى مى باشد.
  شما فكر مى كنيد برخورد امام صادق(ع) در مقابل اين تعريف ها چه بود؟
  آيا او هم مثل ما شيفته آن شخص شد؟
  عجيب است كه امام صادق(ع) به سليمان ديلمى چنين فرمودند: تو كه از فلانى اين همه تعريف مى كنى، آيا مى دانى كه او چقدر اهل عقل و انديشه است؟
  سليمان گفت: نمى دانم، من فقط عبادت ها و نمازهاى او را ديده ام.
  امام صادق(ع) فرمودند: همانا پاداش و بهره هر فرد از عبادت به اندازه عقل او است.
  بعد آن حضرت حكايت جالبى را براى سليمان نقل كردند كه من در اين جا آن را براى شما مى آورم.
  در ميان بنى اسرائيل شخصى بود كه در جزيره اى زندگى مى كرد و تمام عمر مشغول عبادت خداوند بود.
  جزيره اى كه او براى عبادت انتخاب كرده بود جزيره اى خوش آب و هوا و سرسبز و خرّم بود و درختان سر به فلك كشيده و نهرهاى آب زيادى داشت.
  يك روز يكى از فرشتگان، مجذوب عبادت هاى اين فرد شد و براى همين از خداوند خواست تا مقام اين بنده عبادت كننده را ببيند.
  البتّه اين فرشته خيال مى كرد كه اين شخص مقامى بس بزرگ نزد خداوند دارد.
  خداوند متعال، مقام آن عبادت كننده را نشان آن فرشته داد، آن فرشته بسيار متعجّب شد، چون ديد كه مقام او نزد خدا بسيار كمتر از آن چيزى است كه تصوّر مى كرد.
  چون خداوند متعال ديد كه اين فرشته از مقام كوچك اين شخص متعجّب شده است به فرشته وحى كرد كه مدّتى با اين فرد همراه و همدم شود تا به راز اين مسأله پى ببرد.
  فرشته به امر خدا به آن جزيره آمد و به صورت يك انسان به سوى خانه او رفت و درِخانه او را زد.
  مرد گفت: تو كيستى؟، فرشته گفت: من شنيده ام كه تو در اين مكان مشغول عبادت خدا هستى، پس به نزد تو آمدم تا در كنار تو به عبادت خداوند مشغول باشم. آن شخص، فرشته را به خانه خود راه داد.
  يك روز سپرى شد و آن فرشته ديد كه اين بنده خدا همواره مشغول عبادت است.
  فردا صبح فرشته نگاهى به اطراف خانه آن مرد انداخت و گفت: عجب جاى باصفايى دارى، واقعاً كه براى عبادت كردن بسيار خوب است. مرد گفت: آرى، ولى اين جا يك عيب بزرگ دارد.
  فرشته با تعجّب گفت: چه عيبى؟ مرد گفت: نگاه كن، ببين چقدر علف هاى سبز در اين جا روييده است، من يك آرزويى دارم، كاش خداى ما يك گدرازگوشى مى داشت و ما آن درازگوش خدا را در اين علفزار مى چرانديم به راستى كه اين علف ها هدر مى رود و كسى از آنها استفاده نمى كند، چقدر خوب است كه درازگوش خدا اين علف ها را بخورد و افتخارى هم نصيب من شود.
  آن فرشته باور نمى كرد كه عقل اين فرد تا اين اندازه كم باشد كه از ميان اين همه آرزو، آرزوى چرا دادن درازگوش خدا را داشته باشد.
  او خدا را مانند يك انسانى ضعيف فرض كرده بود كه نياز به يك مركب دارد.
  خداوند چون تعجّب آن فرشته را ديد به او چنين وحى كرد: «من مقام و پاداش هر كس را به مقدار عقل او مى دهم».
  آرى، خدا به زيادى عبادت بنده خود نگاه نمى كند بلكه به زيادى عقل او نظر مى كند.


title: راه رسيدن به دعاى برزگ
text:
    راه رسيدن به دعاى برزگ 


  اگر قرار باشد فقط يك دعاى شما مستجاب شود، چه دعايى مى كنيد؟
  بعضى ها توصيه كرده اند كه اين دعا، دعاى عاقبت به خيرى باشد كه از هر دعايى بالاتر و بهتر است.
  از دعاهاى مختلفى كه از ائمه اطهار(ع) رسيده است، استفاده مى شود كه بايد همواره براى عاقبت به خير شدن خود دعا كنيم.
  حال اين سؤال مطرح است كه ما چگونه مى توانيم عاقبت به خير شويم؟
  در روايات آمده است: «هر كس كه انديشه او زياد باشد عاقبت به خير مى شود».
  يعنى يك ارتباط مستقيمى بين عاقبت به خيرى و زياد فكركردن وجود دارد.
  حُرّ رياحى، كسى بود كه در مسير كوفه، راه را بر امام حسين(ع) بست ولى در لحظات آخر به فكر فرو رفت و خود را بين بهشت و جهنّم ديد و چون اهل فكر بود، راه سعادت را انتخاب كرد.
  امّا شيطان با اين كه معلّم فرشتگان بود و براى آنان درس خداشناسى مى گفت امّا وقتى خدا به او دستور داد تا بر حضرت آدم(ع) سجده كند در مورد عاقبت سرپيچى از فرمان خدا فكر نكرد و براى همين از درگاه خدا براى هميشه رانده شد.


title: قدرت عجيب ذهن من
text:
    قدرت عجيب ذهن من 


  يكى از قطارهاى باربرى، واگن مخصوص حمل گوشت داشت كه با آن گوشت هاى منجمد شده را منتقل مى كردند. در ايستگاهى، يكى از مأمورين قطار به طور اتّفاقى در داخل اين واگن گرفتار مى شود و هيچ كس متوجّه اين مطلب نمى شود و قطار حركت مى كند.
  مأمورى كه در واگن گير افتاده، هر چه داد و فرياد مى كند، كسى متوجّه حضور او در واگن نمى شود.
  اين مأمور قطار وقتى كه از نجات خود قطع اميد مى كند و مى فهمد اكنون است كه بدن او يخ بزند پيش خود مى گويد حالا كه مرگ من حتمى شده است، خوب است احساس يخ زدگى را براى ديگران بنويسم.
  او شروع مى كند، وضعيّت خود را در هر 15 دقيقه يكبار مى نويسد، در گزارش اوّل خود مى نويسد:
  اكنون پاهاى من بى حس شده اند، در 15 دقيقه بعد مى نويسد كه دست هاى من تماماً بى حس شده اند و همين طور ادامه مى دهد تا لحظه مرگ!
  بعد از سه روز كه قطار به مقصد مى رسد و در واگن را باز مى كنند با بدن مرده مأمور رو به رو مى شوند.
  امّا عجيب اين است كه آنها متوّجه مى شوند اصلا دستگاه سردكننده واگن، خراب بوده است و دماى واگن از 10 درجه بالاى صفر پايين تر نرفته است!
  آرى، اين مأمور با قدرت ذهن خود، خودش را به كشتن داد.
  ما در زمانى زندگى مى كنيم كه دانشمندان علوم ذهنى، مى گويند انسان مى تواند آنچه را در تخيّل و ذهن خود تصوّر مى كند، بيافريند.
  تصاوير ذهنى شما، باعث مى شود تا اوضاع و شرايط زندگى شما دگرگون شود.
  اگر شما در زندگى خود شاهد شكست هستيد، براى اين است كه در ذهن خود همواره شكست را مجسّم ساخته ايد و به شكست انديشه كرده ايد.
  بايد بپاخيزيد و از اين لحظه به بعد با توكّل به خداوند متعال فقط به موفّقيّت و پيروزى فكر كنيد و البتّه خداوند هم شما را يارى مى كند.
  بياييد انديشه شكست را در ذهن خود نابود كنيد و ذهن خود را طورى برنامه ريزى كنيد كه فقط به زيبايى و كمال، انديشه داشته باشد.
  در يك شب زمستانى، شخصى مهمان يك خانواده روستايى شده بود.
  براى مهمان اتاقى را آماده كردند تا در آن جا استراحت نمايد.
  مهمان خيلى خسته بود و به خواب عميقى فرو رفت.
  نيمه شب ناگهان از خواب پريد و احساس خفگى عجيبى كرد.
  اتاق كاملا تاريك بود و براى همين به سوى پنجره رفت و هر كارى كرد نتوانست پنجره را باز كند.
  كمبود اكسيژن او را در شرايط بدى قرار داده بود.
  براى همين با مشت محكم به شيشه كوبيد و آن را شكست.
  هواى تازه وارد اتاق شد و او چند نفس عميق كشيد و احساس راحتى نمود و بعد به رختخواب بازگشت.
  آيا مى دانيد وقتى صبح شد مهمان با چه منظره اى روبرو شد؟
  ديد كه آن شيشه اى راكه ديشب شكسته، شيشه پنجره نبوده است بلكه شيشه يك كمد بوده است.
  آرى او با فكر اكسيژن، احساس راحتى و آرامش پيدا كرده بود.
  وقتى شما براى اوّلين بار براى ايجاد انديشه موفقيّت در ذهن خود تلاش مى كنيد با مقاومت افكار قبلى رو به رو مى شويد امّا شما به راه خود ادامه دهيد و با مدد از توفيق خداوند مهربان آن قدر موفقيّت و پيروزى را در ذهن خود مجسّم كنيد و چنان به لطف و عنايت خداوند اميد داشته باشيد گويى كه آن هدف عالى در چند قدمى شما است.
  به راستى كه كاميابى ابتدا در ذهن شما زاييده مى شود و به كمال مى رسد پس بايد اين انديشه را در ذهن خود چون نهالى كه نياز به مراقبت دارد، مورد توجّه قرار دهيد.


title: هدف گرايى و سلامت انديشه
text:
    هدف گرايى و سلامت انديشه


  انسان موجودى است كه اگر يك هدف عالى و متعالى در زندگى خود نداشته باشد به ارزش وجودى خود پى نمى برد و اين هدف است كه مى تواند از ما يك انسان بزرگ بسازد.
  دانشمندان معتقدند كه ذهن آدمى مانند يك آسياب است كه اگر چيزى در زير اين آسياب نباشد، خودش را مى سايد و نابود مى شود.
  ذهن ما هم اگر به يك هدف، انديشه نداشته باشد رو به تباهى و نابودى مى رود.
  لذا شما بايد در همه مراحل زندگى، هدف هاى عالى داشته باشيد و هرگز بى هدف و بدون مقصد نباشيد.
  حتماً شما به يك دفتر فروش بليط قطار رفته ايد، قبل از اين كه به شما بليط بدهند، سؤال مى كنند كه مقصد شما كجا است؟
  آيا ممكن است بدون معيّن كردن مقصد توسّط شما به شما بليط بدهند؟ پس چرا در زندگى خود بدون هدف و مقصد به دنبال بليط موفقيّت هستيد؟
  ابتدا بايد هدف خويش را معيّن كنيد. انسانى كه هدف دارد، از شرايط و محيط تأثير نمى گيرد و منتظر شرايط مطلوب نمى نشيند بلكه انسان هدفدار شرايط مطلوب را با اراده قوى خود و با توكّل به خداى مهربان مى سازد و به سوى آينده اى زيبا و روشن حركت مى كند.
  او صبر و پشتكار را رفيق راه خود قرار مى دهد و در فرهنگ زندگيش يأس و نااميدى جاى ندارد زيرا مشخّص بودن هدف در زندگى به انسان قدرت و شجاعت مى دهد.
  اگر ما بتوانيم اهداف خود را مكتوب كنيم، بسيار مفيد است، چرا كه نوشتن اهداف باعث وضوح و روشنى اين اهداف مى شود.
  خلاصه كلام اين كه هدف، نيروى محرّكه انسان مى باشد كه در مسير زندگى، او را قادر مى سازد به خاطر آن، تلاش و كوشش كند.
  هدف واضح، باعث مى شود كه زندگى انسان معنى و مفهوم پيدا كند و مشكلات، دل پذير شود و هيچ هراسى از دشوارى ها به دل انسان راه نيابد.
  اگر شما همين حالا به مشخّص كردن هدف زندگى خود اقدام كنيد مسلماً از دقّت بيشترى برخوردار خواهيد شد و در استفاده از وقت و عمر خود حساس تر خواهيد شد و از اين لحظات عمر خود به گونه اى استفاده خواهيد كرد كه شما را به هدفتان نزديك كند.
  به عبارت ديگر اين هدف است كه در انسان روح تلاش را زنده نگه مى دارد و شما را به سوى حركت سوق مى دهد.
  هدف نورى است كه آدمى را به سوى كمال هدايت مى كند و در يك كلام آن كه در زندگى هدف دارد، چه ندارد و آنكه هدف ندارد، چه دارد؟
  يكى از نويسندگان مى گويد: «تاريخ از آن كسانى است كه هدف و آرزو دارند. هدف، مهمّ ترين سرمايه يك جوان است».
  من در زندگىِ جوانان امروز، دقّت زيادى كرده ام و به اين نكته رسيده ام كه جوانان ما از داشتن هدف عالى در زندگى غافل شده اند.
  اگر مى خواهيم فرزندان ما، به انسان هايى بزرگ تبديل شوند بايد به آنها آموزش بدهيم كه همواره در ذهن خود اهداف زيبايى را ترسيم كنند، چرا كه هر كس به اندازه هدف هاى خود، بزرگ است.
  اين هدف است كه همچون سكّان كشتى، زندگى شما را در درياى خروشان زندگى هدايت مى كند و به ساحل خوشبختى مى رساند و اگر كشتى، بى سكّان باشد چه بسا در اثر امواج دريا از مسير خود خارج شود.
  اراده انسان زمانى مى تواند كوه هاى سر به فلك كشيده را فتح نمايد و موانع را پشت سر بگذارد كه هدف مشخّصى داشته باشد.
  آرى، جايى كه رؤيايى نباشد، تباهى مى آيد!
  اگر انسان در زندگى هدفى نداشته باشد كه او را به پيش براند به تباهى و نابودى كشيده مى شود.
  شما بايد تلاش كنيد تا به آن آرمان بزرگ خود آگاهى پيدا كنيد.
  باور كنيد كه در اين دنيا، كارى هست كه فقط شما مى توانيد آن را انجام دهيد.
  آن كار به دنبال شما مى گردد و اگر بتوانيد آن را شناسايى كنيد در زندگى خود معجزه ايجاد خواهيد كرد.
  انسان بايد همواره به نهايت سفر زندگى خود چشم بدوزد و چنين بطلبد كه به آن آرمان خويش مى رسد.
  اگر انسان به هدف خود توجّه كند غم و غصّه هايش از بين مى روند و از روحيّه شاداب ترى برخوردار خواهد شد.
  هر چه از اهميّت هدف سخن بگويم، كم گفته ام، حال اين سؤال مطرح است كه ما چگونه مى توانيم به هدف خود برسيم.
  در حديث آمده است: «آن كس كه اهل فكر و انديشه باشد به نهايت هدف خود مى رسد».
  آيا تا به حال فكر كرده ايد كه چرا خيلى از انسان ها در سفر زندگى سرگردان هستند؟
  ايّام نوروز فرا مى رسد و شما تصميم مى گيرد كه با خانواده خود به مسافرت برويد.
  به يكى از آژانس هاى فروش بليط قطار يا هواپيما مراجعه مى كنيد و مسئول فروش بليط از شما مى پرسد: «كجا مى خواهيد برويد؟».
  آرى، تا شما به اين سؤال، جوابى ندهيد، بليطى براى شما صادر نمى شود!
  اكنون من از شما مى پرسم در سفر زندگى به كجا مى خواهيد برويد؟
  تعجّب نكنيد، خيلى ها نمى دانند كه در اين سفر به كجا مى خواهند بروند!
  درست به خاطر همين است كه در زندگى هم به جايى نمى رسند چون مقصد و هدفى نداشته اند!
  خواننده محترم! مبادا «آروزهاى پراكنده و مبهم» را با «هدف» اشتباه بگيرى.
  شايد شما در زندگى آرزو داريد نه هدف!
  هدف بايد مشخّص، شفاف همراه با عمل و پشتكار باشد تا به واقعيّت تبديل شود.
  باور كنيد كه قدمِ اوّل براى رسيدن به هدف، اين است كه هدف داشته باشيد. بدانيد كه آرزوهاى مبهم، نتايج مبهم به وجود مى آورند.
  راز موفقيّت شما در اين است كه براى خود هدفى روشن، مشخّص كنيد و آن را به طور دايم در ذهن خود مجسّم ساخته و به آن فكر كنيد.
  اين يك قانون است:
  اگر انسان هاى معمولى داراى هدفى مشخّص و معيّن باشند مى توانند در زندگى خود شاهكار بيافرينند.
  همه افراد موفّق تاريخ، كسانى بوده اند كه هدفى مشخّص و معيّن داشته اند و براى رسيدن به آن تلاش كرده اند.
  اگر زندگى عالى مى خواهيد، رؤياهاى عالى و بزرگ داشته باشيد.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب خداى قلب من
  موضوع: مناجات با خدا، دعا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  يادم نمى رود اوّلين بارى كه خدا توفيقم داده بود و من در شهر مدينه بودم.
  شب جمعه بود و در كنار قبرستان بقيع، دعاى كميل برگزار مى شد من همراه با ديگر هموطنان خود در آن مراسم شركت كرده بودم. مراسم باشكوهى بود.
  بعد از مراسم دعا، فكرى به ذهنم رسيد، دوست داشتم بدانم اين مراسم، چه دستاوردى براى هموطنان من داشته است.
  براى همين تقريباً از دويست نفر اين سؤال را پرسيدم:
  حاج آقا! حاج خانم!
  آيا مى توانى يك جمله از اين دعايى كه خوانده شد را براى من ترجمه كنى؟ به راستى ما در اين مدّت به خدا چه گفتيم و از او چه خواستيم؟
  شايد تعجّب كنيد، بيشتر مردم به من نگاه مى كردند و نمى توانستند جوابى بدهند.
  آن شب بود كه من با خود گفتم كه آيا وقت آن نرسيده است كه دعاهاى زيبايى كه از ائمه اطهار(ع) رسيده است براى مردم و خصوصاً جوانان عزيز، ترجمه كنيم؟
  اين گونه بود كه اين كتاب نوشته شد تا قدمى كوتاه به سوى آن آرزو بزرگ باشد.
  اكنون تو با اين كتاب كه ترجمه ساده اى از دعاهاى مختلف است، مى توانى با خداى قلب خود سخن بگويى و لذّت ببرى.
  شما مى توانيد دليل سخنان مرا در پى نوشت هايى كه برايتان ذكر كرده ام، بيابيد.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، آذر 1387


title: فصل اول
text:
    فصل اول 


  	خداى من!
  از تو مى خواهم با من مهربان باشى آن لحظه اى كه مرگ به سراغم آمده باشد و دوستان و عزيزانم بر من گريه كنند!
  آن لحظه اى كه مرا در تابوت بنهند و به سوى قبر ببرند، من خيلى به مهربانى تو محتاجم.
  چرا كه تو خود مى دانى آن لحظه ها، هنگام بى كسى من است.
  اميدم فقط به تو است كه دستم را بگيرى و غم از دلم بزدايى.
  اگر تو مرا بپذيرى، ديگر از دورى همه، غمى به دل نخواهم داشت.
  اى كسى كه سخن بندگان خود را مى شنوى و اميدشان را نااميد نمى كنى!


  	خداى من!
  اگر عمر مرا هزاران سال قرار دهى و من هم در تمام عمر به عبادت تو مشغول شوم، نمى توانم شكر يكى از نعمت هايى كه به من داده اى، بجاى آورم!
  به خودت قسم، من مى دانم كه نمى توانم آن همه نعمت هاى خوب تو را شكرگزارى كنم!

  به راستى كه بندگان خوب تو هم مثل من از شكر تو ناتوانند.
  امّا دلم به اين خوش است كه در مقابل اين همه نعمت هاى تو اعتراف كنم كه از شكر تو عاجز و ناتوانم!
  من اين احساس ناتوانى را به پيشگاهت هديه مى كنم.
  شايد كه قبول كنى!


  	خداى من!
  تو خود مى دانى كه اگر من معصيت كردم، شرمنده تو هستم.
  چه كنم، شيطان وسوسه ام كرد و فريبم داد.
  چون شيطان خودش از تو دور شده بود، مى خواست مرا هم از تو دور كند.
  امّا خودت خوب مى دانى، من طاقت دورى تو را ندارم.
  من بدون تو نمى توانم زنده بمانم!
  من به عشق و مهربانى تو زنده هستم.
  پس بر من رحم كن و توبه ام را بپذير چرا كه مى دانم تو توبه كنندگان را بسيار دوست دارى!
  اكنون كه به درگاهت آمده ام، به بخشش بى انتهايت اميد بسته ام.
  اى بهترين بخشنده ها!


  	خداى من!
  تو كه مى دانى من لحظه اى در ايمان به تو شك نكرده ام و هرگز گرد شرك و كفر نرفته ام!
  امّا گاه هواى نفس فريبم داد و به گناه آلوده شدم.
  تو كه از قلبم آگاه بوده و هستى، خوب مى دانى.
  آرى، گناه من يك هوس سياه بود ولى به معناى قهر كردن با تو نبود.
  تو خود مى دانى همان لحظه گناه هم نمى خواستم با تو دشمنى كنم!
  اكنون از كرده خويش پشيمانم و به درگاه تو رو كرده ام.
  پس گناهم ببخشاى كه من محتاج بخشش توام!


  	خداى من!
  ديشب خيلى دلم هواى تو را كرده بود و مى خواستم با تو سخن بگويم ودرد دل كنم امّا به ياد گناهان خويش افتادم، شرمنده رويت شدم و سكوت كردم.
  راستش از تو خجالت كشيدم.
  امّا وقتى به تپش هاى قلب خويش گوش فرادادم، دوباره متوجّه لطف تو شدم!
  اين قلب من به عشق تو مى تپيد!
  زيرا تو مرا عاشق زيبايى هايت نموده اى، و من ديگر نمى توانم دوستت نداشته باشم!
  آن خجالت گناه در پرتو عشق تو رنگ باخت و بار ديگر صدايت زدم.
  اى خداى قلب من، دوستت دارم!


  	خداى من!
  اگر مى دانستم كه عذاب كردن براى تو فايده اى دارد، از تو مى خواستم تا به من صبرى عنايت كنى تا عذاب تو را تحمّل كنم!
  امّا چه كنم كه مى دانم اگر همه مردم نافرمانى تو كنند به تو هيچ ضررى نمى رسانند.
  حال كه مى دانم معصيت و گناهم به تو هيچ ضررى نمى رساند;
  اكنون كه مى دانم حتّى كارهاى خوب من هم براى تو هيچ فايده اى ندارد;
  از تو مى خواهم كه گناهم را ببخشايى و مرا از عذاب خود نجات دهى.
  اى كسى كه قبل از من هم گنهكاران زيادى را بخشيده اى!
  اى مهربان ترين مهربانان!


  	خداى من!
  فرداى قيامت كه مرا بار ديگر زنده كنى و براى حسابرسى صدايم بزنى به خودت قسم!
  اگر گناهانم را برايم بشمارى، من هم بخشش و مهربانى هايت را برايت مى شمارم!
  اگر خطاهايم را به رخم بكشى، من هم آقايى و بزرگى تو را به رخت خواهم كشيد!
  باور كن كه هيچ گاه مهربانى هايى كه به من نمودى فراموش نمى كنم!
  شايد يك بار ديگر با مهربانى به من نگاه كنى.
  و آن گاه خوشا به حال من!


  	خداى من!
  همه دنبال اين هستند كه عزيز و بزرگ شوند و من هر چه فكر مى كنم مى بينم كه عزّتى بالاتر از اين نيست كه بنده خدايى چون تو هستم.
  به راستى كه عزّت دنيا و آخرت در بندگى تو است.
  به خودت قسم، براى من همين بس كه خدايى چون تو بزرگوار و مهربان دارم.
  وقتى مى بينم خدايى، چون تو دارم به خود مى بالم و دلشادم.
  تو همان گونه هستى كه من دوست دارم!
  پس مرا هم آن گونه قرار ده كه خود دوست دارى.
  تا همواره از بندگان خوب تو باشم.


  	خداى من!
  چون به ياد گناهانم مى افتم، ديگر نمى توانم با تو سخن بگويم و تو را صدا بزنم!
  امّا همان لحظه است كه اميد به تو نجاتم مى دهد
  و مرا به گدايى درِ خانه ات راهنمايى مى كند!
  آرى، خوب مى دانم تو هستى كه پيك اميد را براى قلب من مى فرستى تا مبادا در نااميدى تباه شوم.
  اكنون كه مرا به لطف خويش اميدوار كرده اى، اميدم را نااميد مكن.
  چرا كه از همه كس نااميد شده ام و به تو دل بسته ام.
  اكنون كه تو اميد را به من ياد داده اى پس ترس و وحشت را از دلم بزداى و آرامش را بر من ارزانى دار.


title: فصل دوم
text:
    فصل دوم


  	خداى من!
  آن لحظه اى را به ياد مى آورم كه بدنم را در قبر نهند;
  دوستانم بر سر خاكم گريه كنند و اشك بريزند;
  من سر بر تيره خاك نهاده باشم و در تنهايى خود بى كس و تنها باشم.
  تاريكى قبر آزارم دهد و قلبم را با وحشت عجين سازد.
  در آن لحظه هاى بى كسى به فريادم برس!
  مرا به مهمانى خود قبول كن!
  كه اگر تو مرا قبول كنى از هر كسى به من مهربان تر خواهى بود;
  هم مونس و هم رفيق من خواهى بود
  و آن لحظه ها، شيرين تر از عسل خواهند شد.
  چرا كه به مهمانى تو آمده ام و كسى كه ميزبانى چون تو دارد غم ندارد.


  	خداى من!
  وقتى تو را صدا مى زنم، صدايم را بشنو!
  وقتى با تو سخن مى گويم، رويت را از من برمگردان و مهربانانه نگاهم كن!
  من به درگاه تو پناه آورده ام.
  تو كه از حال من خبر دارى، حاجت مرا مى دانى و قلب مرا مى خوانى
  اگر تو جواب مرا ندهى چه كسى ياريم مى كند؟
  من خود مى دانم كه شايسته مهربانى تو نيستم امّا رحمت تو آن قدر بى انتها است كه مى تواند مرا هم در برگيرد!
  به درگاه تو آمده ام در حالى كه به رحمت تو اميدوارم.
  پس رويت را از من برمگردان!
  دست رد بر سينه ام مزن كه جز تو كسى را ندارم!


  	خداى من!
  در اين فكر بودم كه اگر مرگ به سراغ من آيد چه كنم و چگونه با تو روبرو شوم؟
  آيا به نماز و روزه ام بنازم؟
  نه، همه كارهاى من پر از عيب و نقص است، پس چه كنم، چه چيز را به درگاه تو عرضه كنم؟
  فهميدم، تنها يك چيز دارم كه بى عيب و نقص است و مى توانم آن را به درگاه تو بياورم، آن هم اعتراف به گناهانم است!
  تو خود مى دانى كه در اين احساس شرمندگى خويش، ريايى نكرده ام، اين پاك ترين احساس من بوده است!
  براى همين آن را براى شب اوّل قبرم، ذخيره كرده ام كه به درگاه تو عرضه كنم.


  	خداى من!
  چگونه از بخشش تو در روز قيامت نااميد شوم حال آنكه در اين دنيا جز خوبى از تو نديدم!
  تو گناهان مرا در اين دنيا پوشاندى، حال چه مى شود كه در روز قيامت گناهانم را بپوشانى!
  اگر مرا دوست نمى داشتى، مرا با خود آشنا نمى كردى.
  براى روز قيامت، به كارهاى خوبم دلخوش نيستم چرا كه اعمال خوبم بسيار كم است امّا دلخوشيَم، در اميدوارى به تو است، چرا كه خودت هم مى دانى، اميد من به تو بسيار زياد است.
  مى دانم كه تو هيچ گاه اين اميد را از من نخواهى گرفت!
  چرا كه خود مى دانى، اين تنها سرمايه من است!
  اميد به تو همه چيز من است.


  	خداى من!
  تو كه مى دانى فقط عشق تو مى تواند مرا از گرداب گناه نجات دهد و از دام شيطان برهاند.
  پس عشق خودت را در قلبم بيشتر و بيشتر بگردان كه باور دارم عشق تو مايه نجات دنيا و آخرت من است.
  قلب مرا حرم خود قرار داده اى پس كمك كن تا غير تو در اين حرم جاى نگيرد.
  خدايا! به من دلى مملو از شوق به خودت بده تا بتوانم به تو نزديك و نزديك تر شوم.
  مرا از كسانى قرار ده كه لحظه به لحظه، عشق و محبّتشان به تو بيشتر و بيشتر مى شود.


  	خداى من!
  آن روزى كه همه مرا فراموش كنند و هيچ اثرى از من نباشد با من مهربان باش!
  من كه از همه جا دل كنده و به درِ خانه تو رو آورده ام، اميدوارم كه درِخانه ات را به رويم بگشايى، چرا كه خود مى دانى دل شكستن هنر نمى باشد.
  اكنون كه دلم را با عشق به خود زنده كرده اى، چگونه به عذابت گرفتارم خواهى نمود؟
  اگر چه به خاطر گناهانم از كاروان خوبان عقب مانده ام ولى به خوبى و مهربانى تو دل بسته ام كه مرا در زمره بندگان خوب خود قرار دهى!


  	خداى من!
  آن روز كه سر از قبر بيرون آورم و خاك از سر و صورتم بريزد محتاج مهربانيت هستم.
  از آنچه چشمم مى بيند در هراس خواهم بود و اضطرابى بزرگ تمام وجودم را فرا خواهد گرفت!
  آن روز غصّه هاى من زياد است، مبادا تو با قهر كردن با من بر غصّه هايم بيفزايى!
  براى آن روز سرمايه بزرگى اندوخته ام كه همان اميد به مهربانىِ تو است!
  اى بى نياز!
  آيا تو تنها سرمايه مرا از من خواهى گرفت!


  	خداى من!
  مگر خودت در كتاب خويش نفرمودى:
  اى بندگان من كه بر خود ستم كرده ايد،
  از رحمت من نااميد نشويد كه من تمام گناهان شما را مى بخشم.
  حال كه من اين سخن تو را شنيدم پس چگونه به بخشش تو اميد نداشته باشم.
  هر چه فكر مى كنم مى بينم كه تو همواره به من خوبى و احسان كردى و همين مرا نويد مى دهد كه به من نگاه محبّت دارى!
  و هر كس كه تو به او اين گونه نظر كنى ديگر چه كم دارد؟
  از تو مى خواهم مثل هميشه با من مهربان باشى.
  مرا دوست داشته باشى و عشقت را در قلبم جاى دهى!


  	خداى من!
  اگر گناهانِ من به اندازه آسمان ها و زمين هم بشود هرگز از بخشش تو نااميد نخواهم شد و همواره در انتظار مهربانيت خواهم ماند.
  تو بودى كه يادم دادى تا تو را بخوانم پس اكنون كه تو را مى خوانم مرا نااميد مكن!
  به عزّت و بزرگيت قسم كه تو را چنان دوست دارم كه لذّت اين دوستى را در عمق وجودم احساس مى كنم و هرگز باور نمى كنم كه تو دوستان خود را دوست نداشته باشى!
  در انتظار عفو تو مى مانم و هرگز از رحمت تو نااميد نمى شوم.
  كه هيچ انتظارى را از اين شيرين تر نمى يابم.
  پس مناجات با خودت را روزيم كن تا بتوانم با ياد تو به آرامش برسم;
  و قلبم را با لذّت عشق خود آبيارى كن.


title: فصل سوم
text:
    فصل سوم


  	خداى من!
  درِ خانه تو جايى است كه همه به آن رو كرده اند و با هزاران اميد و آرزو به سويت آمده اند.
  بندگانت به تو پناه آورده اند چرا كه جز تو پناهگاهى نيست.
  مگر ما خدايى به غير تو داريم كه به سوى او رو كنيم؟
  مگر كسى هست كه مايه اميد ما باشد تا به او دل ببنديم؟
  به عزتت قسم كه من در درگاه تو جز بيچارگى ندارم كه عرضه كنم، پس به بيچارگى ام رحم كن!
  به بزرگيت سوگند كه هرگز از درِ خانه تو نمى روم و آنقدر بر در اين خانه مى مانم تا مرا ببخشى و به من نگاه محبّت آميز كنى.
  من آن بخشش بزرگ تو را مى خواهم!
  من آن بزرگوارى بى مثل و مانند تو را جستجو مى كنم!


  	خداى من!
  گاه با خود مى گويم چگونه تو را بخوانم و صدايت زنم حال آنكه نافرمانى تو را كرده ام!
  امّا به ياد مى آورم كه تو چقدر بخشنده و مهربانى، براى همين با دلى اميدوار تو را صدا مى زنم.
  گر چه گنهكارم امّا قلبى دارم كه با عشق تو آشنا است!
  گناهانم را به ياد مى آورم و از تو مى خواهم مرا ببخشى در حالى كه اشك در چشمانم نشسته است، شايد كه قبولم كنى!
  من همان كسى هستم كه هرگز از تو نااميد نشوم!
  آن قدر صدايت مى زنم تا جواب مرا بدهى و مهربانى را بر من ارزانى دارى!


  	خداى من!
  نمى دانم به كدام عمل خود، دل خوش باشم؟
  در روز قيامت، آن وقت كه در حضورت قرار گيرم، چاره اى ندارم جز آنكه سر خود را پايين گيرم و فقط به رحمت تو اميدوار باشم!
  چرا كه تو خود به پيامبر فرمودى: «به بندگانم خبر ده كه من بخشنده و مهربانم».
  پس به همان رحمت تو، دل خوش دارم چرا كه خوب مى دانم رحمت تو بيش از غضب تو است و همين مرا بس است.
  آيا تو مرا به حال خود رها مى كنى، حال آنكه مى دانى جز تو ياورى ندارم!
  آيا روى خود را از من برمى گردانى، حال آنكه به روى مهربانت، دل خوش كرده ام؟


  	خداى من!
  من از تو حيا نكردم و نافرمانيت كردم، حريم تو را پاس نداشتم و تو را فراموش كردم!
  امّا چون بلايى به من رسيد به فكر فرو رفتم كه چگونه صدايت كنم، حال آن كه در حضور تو گناه كرده ام.
  امّا كسى جز تو نمى توانست، مشكل مرا حل كند و من خدايى جز تو نداشتم.
  پس صدايت زدم و تو جوابم را دادى و مشكلم را حل نمودى!
  تو بيچارگى مرا ديدى، به من رحم نمودى و مرا فراموش نكردى!
  اين خوبى تو را فراموش نمى كنم!
  اى خداى خوب من!


  	خداى من!
  اگر تو بخشنده و مهربان نبودى من هم گناه نمى كردم!
  مگر تو نبودى كه گفتى:
  «هر كس صدايم زند جوابش مى دهم;
  هر كس به درِ خانه ام بيايد به او نظر مى كنم».
  اكنون به درِ خانه تو آمده ام و صدايت مى زنم!
  آيا به وعده خود وفا نمى كنى؟!
  تو با خوبى، شهره عالم شده اى و من هم با بدى!
  آه! من چقدر گناهِ تو كردم و تو چقدر در حقّ من خوبى كردى!
  اكنون كه شرمنده تو هستم، از تو مى خواهم كه مرا ببخشى و از گناهان پاكم كنى.


  	خداى من!
  چون به ياد مى آورم كه تو مهربان و بخشنده هستى، غرق شادى مى شوم!
  امّا چون به ياد آن مى افتم كه عذاب تو براى گنهكاران شديد است، غمناك مى شوم.
  من ميان اين غم و شادى گرفتار شده ام.
  از تو مى خواهم مرا از اين غم برهانى، از عذاب خود نجات دهى، اين شادى را استمرار بخشى و از مهر خويش روزيم كنى.
  اگر من شايسته مهربانى و عفو تو نيستم ولى خوب مى دانم كه رحمت تو آن قدر زياد است كه گوشه اى از آن شامل من هم شود.
  از تو مى خواهم تا رحمت بى انتهاى خود را شامل من هم بنمايى! و دل مرا با مهربانيت شاد سازى كه سخت به مهربانى تو نيازمندم.


  	خداى من!
  تو عشق به خودت را در قلبم قرار دادى، مرا شيفته خود كردى و به من مهربانى هاى زيادى نمودى!
  امّا من به سوى ديدار تو نشتافتم، چرا كه خود را به گناه آلوده كردم!
  تو به من اين همه مهربانى كردى امّا من از تو فرار كردم!
  من خود به پرونده اعمالم نظرى كردم و گناهان زيادى در آن يافتم پس چگونه با اين همه گناه به ديدارت بشتابم!
  امّا اگر تو از من راضى شوى و رحمت خود را بر من نازل كنى، پس خوشا به حال من!
  تو همان خدايى هستى كه خود را بخشنده و مهربان نام نهادى! اكنون من خواهان همان مهربانىِ تو هستم!
  آيا مرا از آن محروم مى كنى؟


  	خداى من!
  تو همواره نعمت هاى خود را بر من نازل كردى و هر صبح و شام روزى مرا فرستادى!
  تو از بس مهربان بودى، نگذاشتى من سختى بلا را ببينم و همه بلاها را از من دور كردى!
  تو اسباب آرامش مرا در زندگى فراهم نمودى و من فراموشت نمودم!
  آن گاه تو هم كمى رهايم كردى وآن وقت بود كه بلا آمد!
  حالا فهميدم كه تو بودى كه بلا را از من دور مى كردى!
  پس به ياد تو و مهربانى هاى تو افتادم!
  تو را صدا زدم:
  اى فريادرس! به فريادم برس!


  	خداى من!
  از زيادى گناهانم متحيّر شده ام و نمى دانم چه كنم!
  گناهانم ديگر براى من پيش تو آبرويى نگذاشته اند!
  با چه رويى با تو سخن بگويم؟
  چگونه صدايت بزنم، حال آنكه چنين گناهكارم و چگونه صدايت نزنم در حالى كه تو بخشنده و مهربانى؟
  چگونه غمگين نباشم چرا كه نافرمانى تو كردم و چگونه شاد نباشم چرا كه تو خداى منى و كريم و بزرگوارى!
  اگر تو به من رحم نكنى، چه كسى بر من رحم خواهد نمود؟
  آيا مهربان ديگرى را مى شناسى تا من به درِ خانه او بروم؟
  به خودت قسم، درِ خانه ديگرى را نمى شناسم تا به آنجا پناه ببرم.
  تو فقط پناه من هستى! تو فقط اميد من هستى!


title: فصل چهارم
text:
    فصل چهارم


  	خداى من!
  دلم گرفته است و نمى دانم چه كنم؟
  چقدر از گناهان خود توبه كنم و دوباره به گناه آلوده شوم؟
  عمرم را در دورى از تو تباه نمودم و اكنون بار گناه بر دوشم سنگينى مى كند.
  بيچاره اى هستم كه به تو پناه آورده ام و كسى را جز تو ندارم.
  من همچنان منتظر بخشش تو مى مانم و هرگز از رحمتت نااميد نمى شوم.
  من آن بنده گنهكارم كه شرمنده روى تو گشتم.
  نمى دانم آيا ديگر پيش تو آبرويى دارم يا نه.


  	خداى من!
  يادم نرفته است كه تو توبه پدرم حضرت آدم(ع) را قبول كردى!
  و گناه او را بخشيدى و او را از دوستان خود قرار دادى!
  اى كسى كه گناه پدرم را بخشيدى، گناه فرزند او را هم ببخش!
  اكنون كه شيطان وسوسه ام مى كند و دشمن قسم خورده من است و تلاش مى كند مرا از تو دور كند، تو مرا يارى كن كه فقط با كمك تو مى توانم از شرّ دشمنم نجات پيدا كنم.
  تو كارى كن كه همواره بندگيت در كامم شيرين باشد
  و قلبم مملو از عشق تو باشد تا ديگر فريب شيطان را نخورم!


  	خداى من!
  تو در قلبم ياد خود را الهام كردى، مرا به دعا كردن تشويق نمودى، دعوتم كردى تا صدايت بزنم و با تو سخن بگويم.
  به درِ خانه ات آمده ام در حالى كه جز زيبايى از تو انتظار ندارم!
  آرى، با هزاران اميد به درِ خانه ات آمده ام و با تو خلوت كرده ام.
  من با آرزويى بس بزرگ به سويت آمدم!
  معصيت تو كردم امّا اميد دارم كه مرا ببخشايى!
  پس نااميدم مكن كه جز تو اميدى ندارم.
  اى كسى كه هرگز اميدواران به خودش را نااميد نمى كند!


  	خداى من!
  مگر عفو و بخشش از ويژگى هاى تو نيست!
  چگونه تو را صدا نزنم و به بخشش تو دل نبندم، حال آنكه از تو جز مهربانى نديدم.
  من همان بنده اى هستم كه دل از اميد به تو برنكندم با اين كه گناهكارم!
  خودت بگو، گناهانم زيادتر است يا عفو و بخشش تو؟
  با آن بخشش هاى بزرگت، گناهان بزرگ مرا ببخش!
  تو همه را به سوى مهربانى خود دعوت كردى!
  من آمده ام تا آن مهربانى تو را جويا شوم.
  آيا مرا از آن محروم مى كنى؟


  	خداى من!
  گناهان من هرگز نمى توانند از خوبى تو كم كنند!
  از تو مى خواهم آن گونه با من برخورد كنى كه خود شايسته آن هستى زيرا مى دانم كه تو بخشنده و مهربانى.
  اكنون كه گناهانم زياد است به دو چيز فكر مى كنم:
  	اوّل اينكه تو چقدر از عذاب كردن من بى نياز هستى!
  	دوّم اينكه من چقدر به عفو و بخشش تو نيازمند هستم!
  به خودت قسم كه بخشش گناهان من بر تو بسيار آسان است،
  اى كسى كه گناهان بندگانت به تو ضررى نمى زند!


  	خداى من!
  تو خود مرا به مهربان بودن دستور دادى،
  آيا مى شود، تو فراموش كنى با من مهربان باشى؟
  اگر گرفتار طوفان نااميدى شوم، تمام وجودم نابود مى شود، امّا در سايه مهربانيت، زنده مى شوم!
  پس نسيم مهربانيت را براى روح من بفرست تا بهارى شوم و دوباره زنده لطف تو گردم.
  تو كه اشك چشم مرا مى بينى كه به درگاهت فرو مى ريزد!
  چگونه باور كنم كه اشك چشمم را ببينى و باز دلم را بشكنى و جوابم را ندهى؟


  	خداى من!
  اگر راه زندگى خويش را گم كردم و به بيراهه رفتم، اكنون به تو پناه مى آورم كه تو پناه من هستى!
  اگر ديروز به سوى نافرمانى تو گام برداشتم، امروز با سخن گفتن با تو در راه خوشبختى گام برمى دارم!
  اگر توشه ام براى پيمودن مسيرى كه مرا به تو مى رساند، كم است امّا اميد به لطف تو دارم، چرا كه هر كس به سوى تو بيايد در آغوش لطف خويش قرارش مى دهى!
  پس بار ديگر به من مهربانى كن و مرا قبول كن!
  اى مونس لحظه هاى تنهايى ام! و اى پناه قلب خسته ام!


  	خداى من!
  تو تمام لذّت هاى دنيا را اين گونه خلق كرده اى كه چون به آنها برسم از آنها دلزده مى شوم.
  امّا فقط يك لذّت را از اين قانون استثنا كرده اى و آن هم لذّت با تو بودن است!
  هر بار كه با تو مناجات مى كنم، تو را بيشتر مى خواهم، هيچ كس از با تو بودن سير نمى شود.
  چرا كه زيبايى تو بى انتها است; خوبى و مهربانيت اندازه ندارد!
  لذّت دائمى ياد خود را به كام اين بنده شرمنده و اميدوارت بچشان.


  	خداى من!
  مگر تو نبودى كه مرا از نااميدى برحذر داشتى و فرمودى: 
  «اى بندگان گهنكارم! از رحمت من نااميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى بخشد».
  پس چگونه تصوّر كنم كه مرا نااميد كنى؟
  چرا جواب مرا نمى دهى؟
  نكند كه گناهانم مانع مى شوند تا صداى من به تو برسد؟
  اگر گناه نمى گذارد كه دعايم مستجاب شود، خوب مى دانم كه هيچ چيز نمى تواند بين من و عفو تو فاصله بياندازد.


title: فصل پنجم
text:
    فصل پنجم


  	خداى من!
  وقتى نافرمانى تو كردم و به گناه آلوده شدم به عفو تو اميد داشتم، چرا كه پيش از آن عفو و رحمت تو را ديده بودم.
  چون من مهربانى تو را ديده بودم، جرأت كردم كه گناه كنم، اگر از زود عصبانى شدنت هراس مى داشتم، از گناه دورى مى كردم!
  بندگانت همه فقير و محتاج تو هستند ولى من از همه به تو محتاج تر هستم، چرا كه گناهانم را كسى جز تو نمى بخشد!
  اكنون چه كنم؟ و به كجا بروم؟
  كيست كه اين بنده شرمنده را قبول كند جز خود تو؟
  تو خداى من هستى و من به مهربانى تو دل خوش كرده ام!


  	خداى من!
  من كيستم كه تو بخواهى بر من غضب كنى;
  من كيستم كه تو مرا عذاب كنى;
  من در دستگاه با عظمت تو، ذرّه اى بيش نيستم ولى تو در اوج عظمت و جلالى!
  تو چگونه با آن همه بزرگى و عظمت مى خواهى يك ذرّه را عذاب كنى؟
  تو به عبادت و بندگى من نياز ندارى امّا من به مهربانى تو سخت نيازمندم.
  اگر تو مرا تنها گذارى، كيست كه مرا يارى كند؟
  اگر تو مايه آرامش من نشوى، چه كسى مى تواند اين قلب آشفته را آرام كند؟


  	خداى من!
  تو بزرگوارى و بس كريم!
  چون بزرگواران بخواهند عطايى كنند به كرم خود نگاه مى كنند، نه به شايستگى ديگران!
  من شايستگى مهربانى تو را ندارم امّا به كرم تو چشم دوخته ام!
  گر چه با گناهانى كه انجام داده ام رويم سياه است امّا از تو مى خواهم كه هيچ گاه رويت را از من برنگردانى.
  چرا كه خود مى دانى كه بنده ات فقط به مهر تو دل بسته است!
  بنده تو به خودت اميد دارد و مى داند كه اگر به غير تو دل خوش دارد، نااميد خواهد شد.


  	خداى من!
  اگر چه گاهى در بندگى تو كوتاهى مى كنم ولى نافرمانى تو را دشمن مى دارم.
  اگر قرار باشد كه تو فقط به بندگان خوبت نگاه كنى پس گنهكاران به كجا پناه ببرند و با كه سخن بگويند!
  مرا از كسانى قرار ده كه صدايشان زدى و آنها نيز به سوى تو آمدند.
  بار خدايا! چگونه از درِ خانه تو با نااميدى برگردم، حال آن كه آرزو داشتم كه چون به سوى تو رو كنم با مهربانى مرا بپذيرى.


  	خداى من!
  به اين فكر بودم كه من گداى درِ خانه تو نيستم!
  چرا كه گدايان چون از كسى جواب رد بشنوند، دل كنده و به جاى ديگر مى روند و اميد دارند كس ديگرى به آنها توجّه كند.
  امّا تو خود مى دانى من جاى ديگرى ندارم كه بروم.
  كجا بروم وقتى جز تو پناهى ندارم!
  اگر در جهنّم مرا جاى دهى در آن جا پرده از راز درون خود برمى دارم و به همه مى گويم كه تو را دوست دارم.


  خداى من!
  يك آرزو به دل دارم كه عمرى است آن را از تو مى خواهم;
  هر روز و هر شب آن را از تو طلب مى كنم;
  مرا به آرزويى كه عمرم را به پاى آن گذاشته ام برسان كه آن آرزو همان رضايت و بخشش تو است.
  به من نعمت هاى زيادى داده اى كه من نمى توانم آنها را بشمارم.
  اكنون از تو مى خواهم تا لطف خود را بر من كامل كنى و بخشش خودت را به من كرم كنى تا نعمت تو بر من تمام و كمال باشد.


  	خداى من!
  اگر مى بينى با اين همه گناه و معصيت، به عفو تو اميد دارم براى اين است كه بزرگوارى تو را به چشم خود ديده ام.
  وقتى با خودم خلوت مى كنم با خود مى گويم كه تو مرا مى بخشى و به خود مژده عفو تو را مى دهم، پس به بزرگواريت اميدم را نااميد مكن!
  من گداى درِ خانه توام و جاى ديگر نمى روم.
  خوب مى دانم كه تا به حال كسى را از درِ خانه خود نااميد نكرده اى!
  تو بودى كه مرا با خودت آشنا ساختى و اجازه ام دادى تا با تو سخن بگويم.
  اگر تو مرا با عفو و بخشش خود آشنا نمى كردى، من هم اميدوار نمى شدم، اكنون كه خود، اميدوارم كرده اى، آيا دلم را مى شكنى؟


  	خداى من!
  با اين همه مهربانى ها كه از تو سراغ دارم اگر از تو طلب عفو نكنم، خطا كرده ام، چرا كه تو بخشنده و مهربانى و گناهان بندگان خود را مى بخشى!
  تو از من بى نيازى و به من اين همه مهربانى مى كنى و من اين قدر به تو نيازمندم و نافرمانيت مى كنم!
  از تو مى خواهم، آرامش قلبم را در گرو ياد خودت قرار دهى و مرا يارى كنى تا از گناه فاصله بگيرم.
  از تو مى خواهم، تمام وجودم را متوجّه خود بنمايى و در وجود من اشتياق به كارهاى زيبا را قرار دهى و همچون بندگان خوبت، همواره از من راضى و خشنود باشى!


  	خداى من!
  هرگز بنده خدايى غير از تو نبوده ام، كه اكنون به درِ خانه او بروم!
  كدامين مولا به غير تو به من مهربانى كرده است كه اكنون از او بخواهم بار ديگر مهربانى كند؟
  من جز تو مولا و آقايى ندارم!
  من خدايى جز تو نمى شناسم!
  اگر تو جواب مرا ندهى من چه كنم؟ كجا بروم؟
  با هزاران اميد به درِ خانه تو رو كرده ام!
  مى دانم كه هرگز اميد كسى را كه جز تو كسى را ندارد، نااميد نمى كنى؟


title: فصل ششم
text:
    فصل ششم


  	خداى من!
  وقتى كه تو را دارم، همه چيز دارم ولى بدون تو هيچ ندارم!
  ممنون توام كه با ياد خودت آرامش را به من عطا كردى!
  به راستى كه زندگى براى كسى كه مونسى چون تو نداشته باشد، چقدر سخت مى گذرد!
  تو هستى كه در مسير زندگى راهنماى من هستى، دستم مى گيرى و به سوى خود هدايتم مى كنى.
  به اعمال خود نگاه كردم و آن را بسيار ناچيز ديدم;
  به خودم نظر كردم، ديدم كه ضعيف تر از آنم كه بتوانم شكر يكى از هزاران نعمت تو را بجاى آورم.
  به ناچيزى اعمالم نگاه مكن، بزرگى مقام خود را ببين.


  	خداى من!
  تاكنون كدامين اميدوار را نااميد كرده اى كه من نااميد شوم؟
  كدامين گداى درِ خانه ات را بى جواب گذاشته اى كه من از تو دل بركنم؟
  تو خود مرا به دعا كردن، دعوت كرده اى و وعده ام داده اى كه صدايم را بشنوى و دعايم را اجابت كنى!
  اگر مرا به خودم واگذارى هلاك مى شوم.
  و شيطان و هواى نفس بيچاره ام مى كنند.
  اگر مرا به درِ خانه غير خود بفرستى، باعث خوارى من شده اى، چرا كه فقط گدايىِ درِ خانه تو است كه عزّت مى آرود و افتخار!


  	خداى من!
  موقعى كه غصّه ندارم و ايّام به كامم است، تو را فراموش مى كنم و هرگاه كه برايم مشكل پيش آمد و همه نااميدم كردند به سوى تو مى آيم.
  امّا از تو مى خواهم كه كارى كنى هميشه و در همه حال با تو باشم.
  در روزهاى خوشى ام نيز همنشين ياد تو باشم.
  خودم خوب مى دانم كه شايسته نيستم، حتّى صدايم را بشنوى چه رسد كه جوابم را بدهى.
  امّا تو در قرآن فرمودى كه مرا بخوانيد و وعده فرمودى كه جواب مى دهى.
  اكنون تو را مى خوانم و صدايت مى زنم، پس تو هم به وعده ات وفا كن.


  	خداى من!
  وقتى به خودم نظر مى كنم، شرمنده مى شوم چون نافرمانى تو كرده ام امّا چون به تو فكر مى كنم، شاد مى شوم، چرا كه از تو جز زيبايى و مهربانى نديده ام.
  ديدى كه من نافرمانيت مى كنم امّا باز هم به من مهربانى ها كردى و همواره روزى و نعمت خود را بر من ارزانى داشتى.
  من تو را فراموش كرده بودم امّا تو همچنان به من لطف داشتى.
  گناهم را پرده پوشى كردى و مردم را از بديم آگاه نكردى.
  به خودت قسم كه تو بهترين مولا هستى و من بدترين بنده!


  	خداى من!
  اى كسى كه از همه به من مهربان ترى!
  اى كسى كه در تنهايى هايم به تو پناه مى آورم
  اگر قرار باشد كه تو فقط جواب بندگان خوبت را بدهى پس گنهكاران چه كنند؟ به درِ خانه چه كسى بروند؟ مگر آنها خدايى جز تو دارند؟
  مگر تو خودت دستور ندادى كه ما به يكديگر مهربانى كنيم پس چه كسى در مهربانى كردن شايسته تر است؟
  به من نگاه كن و رويت را از من برمگردان
  كه تو خود مى دانى كه من به مهربانى تو نيازمندم!


  	خداى من!
  در فكر آن بودم كه چه چيزى را در درگاه تو واسطه و شفيع خود قرار دهم تا تو قبولم كنى.
  ناگهان به ياد آن افتادم كه عشق تو به سينه دارم پس همان را واسطه بين خود و تو قرار دادم.
  بزرگى تو بيش از اين است كه بخواهى مرا عذاب كنى.
  اى كسى كه گناهان را مى بخشى و توبه بندگان را قبول مى كنى!
  كجاست آن مهربانى هاى زياد تو؟
  اى روشنى چشم من!
  مى دانم هر كس كه تو را دوست بدارد، دوستش مى دارى.


  	خداى من!
  من آن كسى هستم كه گناهان بزرگى انجام داد;
  من از تو حيا نكردم;
  شيطان فريبم داد و من نافرمانىِ تو را نمودم;
  اكنون سخت شرمنده تو هستم و تو آن كسى هستى كه همواره به من خوبى كردى و گناهم را بخشيدى.
  آرزوهاى مرا برآورده ساختى و دعايم را مستجاب كردى;
  نعمت هاى فراوان به من دادى و مرا پيش ديگران عزيز كردى و بلاها را از من دور ساختى و همواره ياورم بودى.


  	خداى من!
  بر قلبم الهام شده است كه تو خيلى آقا و بزرگوارى!
  ديگر فهميده ام كه رحمت تو بسيار زياد است.
  براى همين هرگز از درِ خانه تو نمى روم!
  آن قدر درِ خانه تو را مى زنم;
  آن قدر صدايت مى كنم تا دلت به رحم آيد، چرا كه جاى ديگرى را نمى شناسم كه به آن جا پناه ببرم!
  فقط و فقط درِ اين خانه را مى شناسم.
  فهميده ام كه هيچ كس از درِ اين خانه نااميد برنگشته است.
  به مهربانى تو دل بسته ام و منتظر مى مانم تا نگاهم كنى!


  	خداى من!
  با ياد تو، اين دل من زنده است و با سخن گفتن با تو مى توانم ترس و وحشت را از خود دور كنم.
  اى مولاى من! اى اميد من! و اى نهايت آرزوى من!
  مى دانم كه تو مهربان بودن را بر خود لازم كرده اى، پس به آن مهربانيت، تو را قسم مى دهم، گناهم را ببخش و توبه ام را بپذير.
  كارى كن كه هرگز تو را از ياد نبرم!
  قلب مرا خلوتگاه محبّت خود ساز و وجود مرا با ياد خود بار ديگر زنده كن.
  اى بهار دل من!


  	خداى من!
  چقدر توبه كردم و دوباره گناه كردم!
  اكنون از آن توبه هاى خود توبه مى كنم.
  اگر تو نگاهم نكنى، من كجا بروم؟
  اگر تو رحمم نكنى، چه كسى را دارم كه به من رحم كند؟
  اگر تو مرا نااميدم كنى به چه كسى دل خوش كنم؟
  با آن كه گناهانم زياد است امّا فقط به عفو تو انديشه دارم.
  مى دانم، خواهان چيزى هستم كه لياقت آن را ندارم و اين را هم مى دانم كه تو اهل بخشش و مهربانى هستى!


  	خداى من!
  آرزويى دارم كه فقط تو مى توانى آن را برآورده كنى.
  حاجتى دارم كه فقط تو مى توانى آن را به من بدهى!
  به عزتت قسم اگر مرا از درِ خانه ات برانى، جاى ديگرى نمى روم.
  چگونه باور كنم كه تو اميدم را نااميد مى كنى!
  من به تو اميد زيادى دارم!
  آرى، نافرمانى تو كردم و اكنون اميد دارم كه مرا ببخشى!
  چرا كه من تو را به بزرگوارى و آقايى مى شناسم.


  	خداى من!
  از وقتى كه تو را شناختم، تو را به مهربانى و زيبايى شناختم.
  آرى، تو به بخشيدنِ من عادت كرده اى.
  پس بار ديگر بزرگوارى كن و گناهم را ببخش!
  تو چقدر با نعمت هايت با من مهربانى مى كنى با اين كه از من بى نيازى! و من چقدر نافرمانى تو را مى كنم، حال آن كه سخت به تو محتاجم!
  تا به حال كدامين اميدوار را نااميد كرده اى تا من نااميد شوم؟
  كدام گدا از درِ خانه ات، دست خالى برگشته است كه من نفر دوّم باشم؟
  تو وعده كرده اى كه دعاى دعاكننده را مستجاب كنى و باور دارم به وعده ات وفا مى كنى!


title: فصل هفتم
text:
    فصل هفتم


  	خداى من!
  به چه كسى پناه ببرم اگر تو پناهم ندهى؟
  به دنبال عفو چه كسى بروم اگر تو مرا نبخشى؟
  به كه دل ببندم اگر تو دلم را بشكنى؟
  به كه اميدوار گردم اگر تو نااميدم كنى؟
  از همه جا نااميد شده و به درگاه تو رو كرده ام.
  از تو مى خواهم تو ديگر نااميدم نكنى.
  توبه اى روزيم كن كه پس از آن شايسته دوستى تو گردم و در زمره بندگان خوب تو قرار گيرم.


  	خداى من!
  از دانشى كه برايم فايده نداشته باشد و از دعايى كه مستجاب نشود به تو پناه مى برم!
  من از شرّ نفس خويش به تو پناه مى برم!
  بار خدايا! مرا لحظه اى و كمتر از لحظه اى به خود وامگذار.
  چرا كه اگر لطف تو يك لحظه از من فاصله گيرد ديگر روى سعادت را نخواهم ديد.
  اى كسى كه من همواره در سايه لطف تو بوده ام!
  باز هم، لطف و مهربانى خويش را از من دريغ مدار كه من به مهربانى تو نيازمندم.


  	خداى من!
  با تمام وجود به تو روى آورده ام و از مردمى كه نيازمند عطاى تو هستند روى گردانده ام، چرا كه هر كس از غير تو طلب كرد، نااميد شد.
  اكنون به سوى تو آمده ام و به عطاى تو دل بسته ام.
  چگونه مى شود كسى را كه فقط اميدش به تو است، نااميد كنى!
  اى كسى كه هنوز من تو را نمى شناختم و تو با من مهربانى ها نمودى!
  يادم نمى رود كه چه بسيار وقت ها من دعا نكرده بودم كه تو حاجتم را دادى!
  اكنون كه تو را مى خوانم، چگونه مى شود دعايم را بى پاسخ گذارى!


  	خداى من!
  اين جايگاه كسى است كه شيطان او را فريب داده است و گنهكار است.
  اكنون با دلى اميدوار و رويى شرمسار به سوى تو آمده ام و در مقابل عظمت تو ايستاده ام.
  چشم خود به زمين دوخته ام، چرا كه شرمسار توام.
  تو خدايى هستى كه بخشش گناهان در نظرت بزرگ نمى نمايد.
  پس ببخش گناه كسى را كه گناهش به تو ضرر نمى زند!
  كه تو بخشنده و مهربانى!


  	خداى من!
  تو را مى خوانم، چرا كه خود مرا به دعا كردن فرا خواندى.
  تو خود در قرآن فرمودى كه توبه توبه كنندگان را مى پذيرى!
  مى دانم كه تو توبه كنندگان را دوست دارى و آنان را به سوى خود دعوت كردى، پس توبه ام را قبول كن و از گناهانم درگذر!
  مرا دوست داشته باش كه من محتاج مهربانى توام!
  اين توبه مرا به گونه اى قرار ده كه ديگر بعد از آن توبه نكنم;
  توبه اى كه بعد از آن ديگر هرگز گردِ گناه نگردم!


  	خداى من!
  اگر پشيمانى به درگاه تو، توبه حساب مى شود، من از همه پشيمان ترم;
  اگر استغفار باعث مى شود تا از گناهانم درگذرى من همواره استغفار مى كنم;
  اگر دلِ شكسته به درگاهت خريدار دارد، ببين كه اشك چگونه قلبم را شكسته است!
  تو مرا به توبه كردن، امر كردى و قول دادى كه توبه مرا قبول كنى;
  پس توبه مرا قبول كن و هرگز از رحمتت نااميدم مكن
  كه تو بخشنده و مهربانى!


  	خداى من!
  تو بودى كه درى به سوى بخشش خود باز كردى و آن را درِ توبه نام نهادى و همگان رابه سوى آن دعوت كردى تا رحمت خويش بر آنان نازل كنى!
  تو خود فرمودى كه مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم!
  اى كسى كه بندگان خود را غرق عطا و بخشش خويش نموده اى!
  پس تو را مى خوانم و از تو هيچ نمى خواهم جز اين كه مرا ياد كنى!
  چرا كه ياد تو از من بالاتر است.


  	خداى من!
  مى دانم كه درِ رحمت تو بر روى همه باز است؟
  به راستى كه چقدر زود به فرياد بيچارگان مى رسى و از آنان دستگيرى مى كنى.
  هميشه عادت تو بر اين بوده است كه بر گنهكاران نيكويى كنى و با مهربانى با آنان برخورد كنى.
  اينك منم كه به درگاه تو رو كرده ام و از تو انتظار مهربانى دارم پس صدايم را بشنو و دعايم را مستجاب كن
  و دست رد به سينه ام مزن!


  	خداى من!
  نگاهم كن كه چگونه به درگاه تو آمده ام، در حالى كه خوار و ذليل و بيچاره ام.
  من به عفو تو پناه آورده ام و به رحمت تو دل بسته ام.
  مى دانم كه غير از تو كسى مرا از شرّ گناهانم امان نمى دهد.
  اى كسى كه از لغزش بندگانِ خويش مى گذرى!
  اى كسى كه صداى همه بندگان خويش را مى شنوى!
  اى كسى كه از حال زار من خبر دارى!
  مرا از در خانه خويش نااميد برمگردان!


  	خداى من!
  از تو مى خواهم كه راز و نياز با خودت را در در نظرم زيبا جلوه دهى تا شب و روز با تو خلوت كنم و با تو سخن بگويم.
  كارى كن كه اطاعت و بندگيت برايم لذّت بخش باشد.
  قلب مرا از همه ناپاكى ها پاك ساز.
  رحمت بزرگ خويش را بر من نازل كن تا با آن بتوانم به خير دنيا و آخرت برسم.
  نور ايمان را در قلبم ثابت قرار ده.
  عاقبت امرِ مرا ختم به خير بفرما!


  	خداى من!
  چقدر نعمت هاى فراوان به من ارزانى داشتى;
  چقدر بلاهاى جانكاه را از من دور نمودى;
  تو بودى كه در لحظات سخت به ياريم شتافتى و دعايم را مستجاب نمودى.
  اگر يارى تو نبود، من بيچاره شده بودم.
  چگونه شكر تو كنم كه هر گاه تو را خواندم تو را آماده شنيدنِ دعاى خويش يافتم!
  اى پناه من! اى اميد من!


  	خداى من!
  هميشه با نعمت هاى فراوان تو همراه بوده ام.
  تو چقدر گناهان مرا با حلم خويش پوشاندى!
  و چقدر بلاها را از من دور ساختى!
  براى همين است كه از تو فقط انتظار بزرگى و آقايى دارم!
  من از گناهانم استغفار مى كنم، در حالى كه از كرده خويش پشيمان هستم.
  اى كسى كه نام تو بخشنده و مهربان است!
  توبه ام قبول كن و صدايم را بشنو و نااميدم مكن!
  اى كسى كه توبه كنندگان را دوست دارى!


  	خداى من!
  اگر گناهانم ديگر آبرويى براى من نگذاشته اند;
  اگر خطاهايم نمى گذارند تا صدايم به تو برسد;
  پس تو را به حقّ آن كس كه او را بيش از همه كس دوست دارى، قسم مى دهم;
  تو را به حقّ فرستاده خودت محمّد مصطفى و اهل بيت(ع) او مى خوانم تا توبه ام را قبول كنى كه من مى دانم هيچ كس را به اندازه آنها دوست ندارى.
  پس به حقّ آن عزيزانت تو را قسم مى دهم تا گناهم را ببخشى و مرا قبول نمايى.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب به باغ خدا برويم
  موضوع: مسجد، فضيلت مسجد، نماز جماعت 
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه

   
  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا مى دانيد وقتى در مسجد حضور پيدا مى كنيد، چقدر خير و بركت را به سوى خود جذب مى كنيد؟
  آيا مى دانيد مسجد خانه دوست است و در آن جا مى توان به راحتى به دريايى از رحمت و مهربانى او رسيد؟
  آيا مى دانيد كه بهشت مشتاق كسى است كه دل در گرو عشق مسجد داشته باشد؟
  آيا مى دانيد قلب مسجد براى حضور من و تو تنگ مى شود؟!
  بياييد با حضور در مسجد تلاش كنيم تا معنويّت را در زندگى خود پررنگ تر كنيم و به آرامش بيشتر برسيم.
  اين كتاب به شما كمك مى كند تا با آثار حضور در مسجد بيشتر آشنا شويد.
  شما مى توانيد دليل سخنان مرا در پيوست هايى كه برايتان ذكر كرده ام، بيابيد.
  وظيفه خود مى دانم از دوست عزيزم جناب آقاى ميثم نمكى كمال تقدير و تشكر را بنمايم كه در اين مسير مرا يارى نمودند.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، مهر 1387


title: طرح يك دوستى بزرگ!
text:
    طرح يك دوستى بزرگ!


  ـ آيا شما مى دانيد خانه اَصبغ كجاست؟
  ـ كدام اصبغ!
  ـ همان كه يكى از ياران حضرت على(ع) مى باشد.
  ـ آرى، انتهاى همين كوچه، دست چپ، خانه دوّم.
  از اينكه بعد از ساعت ها جستجو در شهر كوفه، سرانجام خانه اصبغ را پيدا كردم، در پوست خود نمى گنجم.
  من يار باوفاى حضرت على(ع) را خواهم ديد.
  درِ خانه را مى زنم و صداى آن پيرمرد مهربان به گوشم مى خورد كه مى گويد: صبر كن، آمدم.
  با مهربانى مرا به خانه خويش دعوت مى كند و با نوشيدنى گوارايى از من پذيرايى مى كند.
  اين پيرمرد چه چهره نورانى و جذّابى دارد!
  خودم را معرّفى مى كنم: نويسنده اى هستم كه براى جوانان كتاب مى نويسم، امروز آمده ام با شما همراه باشم.
  او سرى تكان مى دهد و با مهربانى به من نگاه مى كند و مى گويد: خوب، مى خواهى با اين كتاب خود به جوانان چه بگويى؟
  گفتم: مى خواهم عشق به مسجد را در دل جوانان زنده كنم. آيا مى توانى در اين راه كمكم كنى؟
  نگاه كن، غبار غمى بر چهره اين پيرمرد مى نشيند و اشك از گوشه چشمان او جارى مى شود.
  خدايا! چه شد من كه حرف بدى نزدم، پس چرا اصبغ ناراحت شد.
  ـ آيا از سؤال من ناراحت شديد؟
  ـ نه پسرم، با سخن تو به ياد خاطره اى افتادم و دلم بهارى شد.
  ـ چه خاطره اى؟
  ـ ياد مولاى خود حضرت على(ع) افتادم، آن يار مهربانم كه مرا تنها گذاشت و رفت.
  و اين جا بود كه اين پيرمرد شروع به سخن كرد: يادش به خير، آن روزها كه مولايم بود، من به خانه آن حضرت مى رفتم; در كنار او مى نشستم و آن حضرت برايم سخن مى گفت. سخنان آن حضرت چنان شيرين و ارزشمند بود كه هيچ گاه از آن سير نمى شدم.
  هر روز آن حضرت مطالبى تازه برايم مى گفت، آرى يك روز هم سخن از مسجد به ميان آمد.
  يادم هست كه مولايم فرمود: «اى اصبغ! سعى كن نمازت را در مسجد بخوانى. كسى كه نماز خود را در مسجد بخواند، خداوند به او توفيق دوستى با يكى از بندگان خوب خود را مى دهد تا از دوستى با او بهره ببرد و يا به او شناخت و معرفتى مى دهد كه قبلا از آن بى بهره بوده است و يا توانايى دورى از گناه و معصيت را به او عطا مى كند».
  آرى، بى جهت نبود كه اصبغ با اين سن و سال زيادى كه داشت سعى مى كرد تا نماز خود را در مسجد بخواند.
  او مى دانست كه خداوند متعال براى مسجد رفتن اثر خاصّى قرار داده است.
  پس اى جوانانى كه به دنبال پيدا كردن دوست صميمى و خوب هستيد، به سوى مسجد بشتابيد تا صاحب خانه براى شما طرح يك دوستى بزرگ را بريزد.
  آرى، موفّقيّت در سايه دوستى با يار و همراهى مناسب حاصل مى شود.
  اگر خواهان عرفان هستى و مى كوشى تا به معرفت برسى به سوى مسجد رو كن.
  بيا و با خانه خدا دوست شو كه صاحب خانه از قلبِ تو، با معرفتى راستين پذيرايى مى كند.
  اگر مى خواهى رحمت خدا را به سوى خود جذب كنى; اگر دوست دارى مهربانى خدا را به صورت ويژه در زندگى خود بيابى، به سوى مسجد بشتاب تا زير باران مهربانى خدا قرار بگيرى.
  اگر فاصله گرفتن از گناه برايت سخت شده است; اگر شيطان وسوسه ات مى كند و تو در مقابل وسوسه هاى او احساس ضعف مى كنى به مسجد بشتاب، آن جا است كه خداوند ايمان تو را شارژ مى كند.
  بدان با همين حضور در خانه خدا مى توانى ايمان خود را تقويت كنى.
  شيطان در كمين تو است و تو بايد آماده باشى. بايد شيطان را از خود نااميد كنى.
  تو با مسجد رفتن مى توانى هر آنچه براى خوشبختى معنوى لازم دارى به دست آورى. آيا ديگر تنهايى ها براى تو بس نيست؟
  درمانِ روح تو همين حضور در مسجد است و صاحب خانه كه خيلى آقا و مهربان است، از همه نيازهاى تو آگاه است.
  او مى داند كه در اين لحظه به راهنمايى يك دوست نياز دارى.
  براى همين مى بينى از راهى كه باور نمى كنى يك دوست خوب روزيت شد و آنگاه زندگى تو متحوّل مى شود.


title: ثواب قدم به سوى مسجد
text:
    ثواب قدم به سوى مسجد


  حاجى! مى دانم دلت براى صحراى عرفات تنگ شده است.
  خدا مى داند كه انسان در سفر حج چه صفاى معنوى را تجربه مى كند!
  شايد براى اين سفر ثبت نام كرده اى و منتظرى كه نوبتت شود تا به سوى حرم دوست پرواز كنى!
  شايد هم هنوز نتوانسته اى حتّى ثبت نام اين سفر را انجام دهى.
  بيا دعا كنيم كه خدا اين سفر را نصيب همه آرزومندان بنمايد.
  خدايا! به زودى ديدار خانه خودت را قسمت همه آرزومندان بگردان.
  راستى، مى دانى خداوند براى حاجىِ خانه خود چه پاداشى را آماده نموده است؟
  يك روز كه خدمت امام باقر(ع) بودم، شنيدم كه آن حضرت فرمودند: «وقتى كه حاجى به سوى خانه خدا به راه مى افتد، براى هر قدمى كه برمى دارد، خداوند ده حسنه و كار نيك در پرونده او مى نويسد و ده گناه او را مى بخشد و مقام او را ده درجه بالا مى برد».
  خوشا به حال حاجى ها! كاش من هم جزء دعوت شدگان به اين سفر بودم!
  خدايا! مگر من دل ندارم، چه مى شد كه من هم مى توانستم مهمان تو باشم و گردِ خانه ات طواف كنم.
  شما كه غريبه نيستى، راستش وقتى فهميدم كه خداوند براى حاجى اين همه ثواب قرار داده است از اين كه نمى توانستم به سفر حج بروم، خيلى ناراحت شدم.
  روز عرفه پارسال را مى گويم، خيلى دلم براى عرفات تنگ شده بود، دلم هواى خانه دوست را كرده بود.
  خدايا! من هم مى خواستم بيايم! خلاصه، خيلى با محبوبم حرف زدم و گلايه كردم، دست خودم نبود، كار دل بود.
  به او گفتم: «خودت يك جورى دلم را آرام كن».
  ساعتى گذشت و من مشغول تحقيق و نوشتن بودم; امّا حالم گرفته بود، دائم به فكر اين بودم كه از چه ثواب بزرگى محروم مانده ام، خدا به حاجى به اندازه هر قدمى كه در اين سفر برمى دارد، ده حسنه مى دهد و ده گناه او را مى بخشد.
  امّا يك وقت با خود گفتم: من و خيلى ها كه توفيق تشرّف به حرم امنِ الهى را پيدا نكرده ايم، آيا مى توانيم به گونه اى ديگر اين ثواب بزرگ را به دست آوريم؟
  خواننده عزيز! من به دنبال كارى مى گردم كه ثواب آن مانند ثواب سفر حج باشد.
  كارى كه چون آن را انجام دهم، خداوند به هر قدمى كه در راه آن برمى دارم، ده حسنه در نامه عمل من بنويسد، ده گناه مرا ببخشد و ده مقام به من بدهد.
  آيا شما مى توانيد به من كمك كنيد؟ به نظر شما اصلا چنين چيزى ممكن است؟
  حاجى بعد از سالها چشم انتظارى به مكّه رفته است و سختى هاى سفر را تحمّل كرده است، گردِ خانه خدا طواف نموده، در صحراى عرفات در آفتاب گرم عربستان وقوف كرده، به منى رفته و قربانى كرده است. 
  حالا من مى خواهم در شهر خودم، كنار زن و بچّه ام باشم و همان ثواب را به دست آورم.
  باز به سراغ كتاب ها رفتم و مطالعه خود را ادامه دادم. مطالعه من به طول انجاميد امّا چون گمشده اى داشتم و مى خواستم حتماً آن را بيابم اين مطالعه و پژوهش برايم لذّت بخش بود.
  سرانجام آن را يافتم! جواب، واضح و روشن بود. حتماً شما هم مى خواهيد از آن باخبر شويد.
  پيامبر فرموده است: «هر كس براى خواندنِ نماز به سوى مسجد حركت كند به هر قدمى كه برمى دارد خداوند ده حسنه و كار نيكو در پرونده اعمال او مى نويسد و ده گناه او را مى بخشد و مقام او را ده درجه بالا مى برد».
  آرى، همان ثوابى كه خدا براى حاجى قرار داده، همان را هم به كسى كه براى خواندنِ نماز به مسجد برود، عنايت مى كند.
  من خيلى خوشحال شدم و يقين كردم كه اين جوابى بود كه خدا براى من فرستاده بود.
  ديگر نزديك اذان ظهر بود، برخاستم، وضو گرفتم و با عشقى بيشتر و معرفتى بهتر به سوى مسجد شتافتم.
  فكر مى كنم، بدانى كه آن روز من در مسير رفتن به مسجد چه حالى داشتم. گويى كه در آسمان ها سير مى كردم!


title: چگونه به آرزويم برسم؟
text:
    چگونه به آرزويم برسم؟


  بزرگى انسان ها به بزرگى آرزوى آنها است.
  تو در زندگى چه آرزويى دارى؟
  نكند دچار روزمرّگى شده اى و ديگر جز جلوى پاى خود را نمى بينى.
  نه، تو بايد به فردايى زيبا بينديشى و تلاش كنى كه به آن برسى.
  زيرا ما به آرزوهايمان نمى رسيم، بلكه آن را مى سازيم.
  به هر حال براى ساختنِ آرزو بايد زحمت كشيد، خون دل خورد و به خدا توكّل كرد.
  وقتى تو حركت خود را آغاز نمودى بايد از خدا هم يارى بگيرى و از او بخواهى كه تو را با كمك هاى غيبى كمك كند.
  اينجا است كه اهميّت دعا مشخص مى شود، دعا مى تواند نيروهاى مخفى اين جهان را به سوى تو بكشاند و تو را كمك كند تا به خواسته دل خود برسى.
  امّا خيلى وقت ها مى شود كه تو دعا مى كنى امّا اثر آن را نمى بينى. روبه آسمان مى كنى و مى گويى: خدايا! چقدر صدايت بزنم و تو جوابم را نمى دهى؟!
  شايد گاهى هم از دعا كردن خسته شوى و آن وقت ندانى كه چه بايد بكنى.
  دعا كردن آدابى دارد كه ما بايد آن را مراعات كنيم.
  چطور وقتى بخواهى نامه و درخواستى از رئيس اداره اى بنمايى از چند نفر در مورد پيش نويس تقاضاى خود سؤال مى كنى، موقعى كه مى خواهى دعا كنى، سعى كن راه و رسم آن را هم مراعات كنى.
  البتّه سخن در مورد آداب دعا كردن بسيار است ولى اگر به من اجازه بدهى يكى از برنامه هاى امام صادق(ع) را براى شما بازگو كنم.
  آيا مى دانيد آن حضرت هر وقت مى خواست دعا كند چه برنامه اى را اجرا مى كرد؟
  به طور خلاصه برايت بگويم كه طبق گفته امام(ع) براى دعا بايد اين چهار مرحله را طى كنى:
  الب. بايد صبر كنى تا موقع اذان ظهر فرا برسد.
  ب. در آن هنگام مقدارى صدقه به فقرا و بيچارگان بدهى.
  ج. مقدارى عطر به خود بزنى و خود را خوشبو كنى.
  د. به سوى مسجد بشتابى و در آنجا براى حاجت خود دعا كنى.
  به راستى چند بار اين آداب را هنگام دعا انجام داده ايم؟!
  مگر ما شيعه امام صادق(ع) نيستيم؟
  پس چرا براى گرفتن حاجت خويش به مسجد پناه نمى بريم.
  چقدر جوانانى را ديده ام كه براى استجابت دعا، ذكر و وردهايى كه هيچ مدرك معتبرى ندارند را خوانده اند. چقدر به اين طرف و آن طرف دويده اند! امّا از مسجد محلّ خويش، غافل بوده اند.
  چقدر ماهرانه ما را از آن چه بايد باشيم دور ساخته اند.
  به اسم، شيعه امام صادق(ع) هستيم ولى اعمال و كردار ما با برنامه هاى آن حضرت فاصله زيادى دارد!
  مسجد خانه خدا است و تو وقتى در آن جا حضور پيدا مى كنى، مهمان صاحب خانه هستى.
  در كجاى اين دنيا مى توانى به اين راحتى اين قدر به خدا نزديك شوى؟
  پس فرصت را غنيمت بشمار و به مسجد برو، با خداى خويش خلوت كن و از او بخواه تا كمكت كند كه به خواسته خود برسى.


title: بيا خود را بيمه كنيم!
text:
    بيا خود را بيمه كنيم!


  شما مى دانيد كه خطرات زيادى، زندگى ما را فرا گرفته است، براى مثال همين خطرات رانندگى را در نظر بگيريد كه هر روز جان چقدر از هموطنان عزيز ما را مى گيرد.
  رعايت نكات ايمنى و آموزش كافى در اين زمينه بسيار مهمّ است و بايد بيشتر مورد توجّه قرار گيرد.
  آيا شما راهى را مى شناسيد كه بتواند بلاها را از ما و زندگى ما دور سازد؟
  آيا شركت بيمه اى را مى شناسيد كه بتواند از وقوع بلا جلوگيرى كند؟
  من در اينجا مى خواهم كارى را به شما معرّفى كنم كه اگر آن را انجام دهيد، بسيارى از بلاها را از خود دور كرده ايد. كار بسيار ساده اى است و خرجى هم ندارد.
  امام صادق(ع) در يكى از سخنان خود به اين نكته اشاره مى كند كه دعا كردن در مسجد مى تواند بلاها را از شما دور سازد.
  خداوند چنين اثرى را براى دعا كردن در خانه خودش قرار داده است.
  وقتى كه تو مهمان خدا مى شوى، به مسجد مى روى، با او خلوت مى كنى و با او سخن مى گويى، او هم تيرهاى بلا را از تو دور مى سازد.
  لباس هاى ضد گلوله را ديده اى؟
  وقتى يك نفر آنها را به تن كند، گلوله ها به او برخورد مى كند امّا در او اثر نمى كند!
  تو با حضور خود در مسجد يك لباس ضد بلا به تن مى كنى!
  چقدر افراد را مى شناسم كه از صحنه مرگ جان سالم به در برده اند.
  شايد تو خودت هم يكى از آنها باشى.
  همه اين ها به خاطر اين است كه خداوند مى خواسته تا بلا را از تو دور كند.
  آرى، تو مى توانى با حضور در مسجد و دعاكردن، از بلاها بيمه شوى.


title: پيرمردانى كه به سوى مسجد مى آيند!
text:
    پيرمردانى كه به سوى مسجد مى آيند!


  من هم مثل خيلى ها هميشه فكر مى كردم كه ما بايد جوانان را تشويق كنيم كه به مسجد بيايند.
  آخر از اين پيرمردها چه كارى برمى آيد؟
  آنها را هيچ كجا راه نمى دهند و براى همين به مسجد مى آيند، اين كه ارزش ندارد.
  امّا امروز فهميدم كه اين فكر اشتباه است.
  فهميدم كه حضور پيرمردان در مسجد چقدر براى جامعه اثر خوبى دارد.
  خداوند وقتى مى بيند كه پيرمردان به مسجد مى آيند خيلى خوشحال مى شود.
  حتماً مى گويى: اين سخن را از كجا آوردى؟
  فكر مى كنم اگر در اين جا سخن رسول خدا را بيان كنم، برايت جالب باشد: گاه مى شود كه در روى زمين معصيت و گناه فراگير مى شود، به گونه اى كه ديگر صبر خدا لبريز مى شود و خدا تصميم مى گيرد كه عذاب خود را بر اهل زمين نازل كند.
  عذابى سخت و دردناك!
  فرشتگان عذاب آماده مى شوند تا سزاى اعمال زشت انسان ها را بدهند.
  آخر بى حيايى تا كجا؟
  خدا هم آخرين نگاه هاى خود را به زمين مى كند.به يكباره از تصميم خود منصرف مى شود. دستور مى دهد: اى فرشتگان! من از عذاب اين مردم صرف نظر كردم. 
  بار ديگر رحمت خدا بر غضب او پيشى مى گيرد، به راستى چه شد كه خدا از تصميم خود منصرف شد؟
  اين سخنى است كه فرشتگان با يكديگر مى گويند.
  آنها اين گونه به راز اين كار پى مى برند: خدا در آن لحظات آخر به زمين نگاه كرد، ديد كه پيرمردانى به سوى مسجد در حال حركت هستند. آنها در حالى كه با سختى راه مى روند به خانه خدا مى روند. كودكانى را مى بيند كه در حال ياد گرفتن قرآن هستند.
  خدا به خاطر ديدن اين دو منظره، از عذاب كردن انسان ها، صرف نظر مى كند.
  آرى، در آن لحظه اوّل چيزى كه براى خدا جذّاب بود و توانست دل او را به رحم بياورد، همان پيرمرد يا پيرزنى بود كه آرام آرام به سوى مسجد مى رفت.
  همان پيرمردى كه با عصا به سوى مسجد مى رود، مى تواند طوفان غضب خدا را آرام كند و رحمت بى انتهاى الهى را به جريان اندازد. 
  پس بيا قدردان حضور تمام پيرانى باشيم كه به مسجد مى آيند. از آنان احترام بگيريم كه در واقع از رحمت خدا احترام گرفته ايم.


title: بيا به زيارت خدا برويم!
text:
    بيا به زيارت خدا برويم!


  آيا مى دانى «حديث قُدسى» يعنى چه؟
  سخن هايى كه خدا با بندگان خود دارد دو نوع است:
  الف. آنچه در قرآن به پيامبر اسلام نازل شده است.
  ب. آنچه كه بر پيامبر وحى شده امّا جزء قرآن نمى باشد.
  به اين سخنانى كه جزء قرآن نيست، حديث قدسى مى گويند.
  امروز مى خواهم شما را با يكى از اين حديث هاى قدسى آشنا سازم: «آگاه باشيد كه خانه هاى من در روى زمين مسجدها مى باشند. چگونه وقتى انسانها به آسمان نگاه مى كنند، ستارگان را مى بينند كه نورافشانى مى كنند، همين طور وقتى فرشتگانِ من به زمين نگاه مى كنند مساجد را مى بينند كه نورافشانى مى كنند. خوشا به حال بنده اى كه در خانه اش وضو بگيرد و مرا در خانه ام زيارت كند».
  دوست من! هر وقت براى ما مهمان بيايد، از او پذيرايى مى كنيم، چرا كه مهمان احترام دارد.
  وقتى كه ما به مسجد مى رويم، مهمان خدا هستيم و بر صاحب خانه لازم است كه از مهمان خود پذيرايى كند.
  شما فكر مى كنيد كه آيا خدا از مهمان خود پذيرايى نمى كند؟
  تو كه به مسجد مى روى، زائر خدا هستى. تو مى روى تا مهربانى او را در آغوش بگيرى; تو مى روى تا در سايه رحمت او آرام بگيرى;
  تو با اميد به لطفِ صاحب خانه، قدم به اين خانه مى گذارى. خدا به زائر خانه خويش با مهربانى مى نگرد و رحمتش را بر او نازل مى كند.


title: من سؤال مهمّى دارم
text:
    من سؤال مهمّى دارم


  پيامبر اسلام در خيلى از موارد از جبرئيل سؤال مى كرد و جبرئيل هم پاسخ پيامبر را مى داد.
  پيامبر با اين كه خودش عقل كل بود امّا باز هم از جبرئيل سؤال هاى زيادى را مى پرسيد و اين پيام را به ما مى دهد كه سؤال كردن نه تنها عيب نيست بلكه هر چقدر انسان بزرگ تر شود، سؤال هاى او هم بزرگتر و بيشتر مى شود.
  حتّى پيامبر در شب معراج با برادر خويش جبرئيل مشورت نمود و نظر او را پرسيد.
  به جا است كه ما پيامبر خويش را الگوى خود قرار دهيم چون در تصميم هاى مهمّ زندگى خويش با ديگران مشورت مى نمود.
  به هر حال ما بايد اين دو روش پيامبر (سؤال كردن و مشورت نمودن) را بيشتر مورد توجّه قرار دهيم.
  اكنون مى خواهم يكى از پرسش هاى پيامبر را برايتان نقل كنم:
  ـ اى جبرئيل!
  آيا مى دانى، خداوند در روى زمين كجا را بيش از همه جا دوست دارد؟
  جبرئيل در پاسخ گفت:
  «خدا در روى زمين هيچ كجا را به اندازه مسجد دوست ندارد.»
  آرى، خدا مسجد را به عنوان خانه خود معرّفى كرده است و براى همين وقتى تو در مسجد حضور پيدا مى كنى، مى توانى رحمت خداوند را به سوى خود جذب كنى.
  حال يك سؤال ديگر:
  ـ افراد زيادى به مسجد مى آيند، در ميان اين همه انسان، خدا كدام يك را بيش از همه دوست دارد؟
  كدام يك از آنها در جذب دوستىِ خدا از همه موفّق تر بوده است؟
  آيا مى خواهى جواب را از جبرئيل بشنويم؟
  ـ آن كس كه زودتر از همه وارد مسجد شود و ديرتر از همه از مسجد خارج شود.»
  بيا سعى كنيم همواره قبل از اذان، وارد مسجد شويم و خود را براى خواندنِ نماز آماده سازيم.
  وقتى نماز برپا مى شود، كسانى كه با عجله به سوى مسجد مى آيند، نمى توانند آن تمركزى كه براى نماز لازم است، داشته باشند.
  امّا اگر ما زودتر از اذان و اقامه نماز به مسجد بيايم و در صف نماز بنشينيم و از غوغاى زندگى روزانه، لحظه اى فاصله بگيريم، بهتر و راحت تر مى توانيم از حضور خود در مسجد بهره بگيريم.
  همين طور سعى كنيم بعد از تمام شدن نماز جماعت مقدارى در مسجد بمانيم و به دعا بپردازيم و با صاحب خانه راز و نياز كنيم.
  در اين صورت است كه خداوند ما را بيش از همه دوست خواهد داشت و ما اثرهاى اين دوستى خدا را در زندگى خود خواهيم ديد.
  آيا مى دانى خداوند در مورد بنده اى كه پس از نماز بلافاصله از جاى خود برمى خيزد چه مى گويد؟
  پس خوب گوش كن.
  اين صدا، به گوش مى رسد; من به اين بنده خود كارى ندارم، چرا كه او هم به من كارى ندارد، حرف هايش را در نماز زد ولى بدون خواستن چيزى از من، بلند شد و به دنبال كار خود رفت.
  حال كه مى دانيم خداوند دعا كردن و نياز كردن با او را خيلى دوست دارد پس سعى كنيم تا بعد از نماز با او راز و نياز كنيم و رحمت خدا را به سوى خود جذب كنيم.


title: چه كنم از گناه پاك شوم؟
text:
    چه كنم از گناه پاك شوم؟


  همه ما مى دانيم كه گناه و معصيت، روح انسان را آلوده مى كند و مانع بزرگى براى رشد و كمال او محسوب مى شود. گناه باعث سياهى قلب انسان مى گردد، به طورى كه ديگر لذّت مناجات با خداوند را درك نمى كند، نمى تواند با او معاشقه نمايد و در درگاه او قطره اشكى بريزد.
  اين گناه است كه انسان را از نماز شب محروم مى دارد و هم چنين مانع نزول باران مى شود و امواج بلا را به سوى انسان مى كشاند.
  به همين دليل انسان بايد براى بخشش گناهانش فكرى بكند تا اثرات آن بيش از اين در زندگى او باقى نماند.
  البتّه گناهانى كه مربوط به حقّ النّاس است بايد نسبت به پرداخت حقّ مردم اقدام نمود، امّا گناهانى را كه مربوط به حقّ الله است، چگونه از پرونده اعمال خود پاك كنيم؟
  آيا اطّلاع داريد، امامان معصوم(ع) در سخنان خود حضور در مسجد را به عنوان يكى از مهمّ ترين عوامل بخشش گناهان معرّفى كرده اند؟
  آيا در فصل پاييز كه برگ درختان زرد مى شود به يك باغ رفته ايد تا ببينيد موقعى كه باد مىوزد، چگونه برگ درختان بر روى زمين مى ريزند؟
  موقعى كه شما هم در مسجد حضور پيدا مى كنيد، اين گونه گناهان از وجود شما مى ريزد.
  امام صادق(ع) مى فرمايد:
  «سعى كنيد كه همواره به مسجد برويد زيرا كه مسجد، خانه خدا در روى زمين است. هر كس وضو بگيرد و به مسجد برود، خداوند او را از گناهانش پاك مى سازد.»
  خواننده عزيز!
  حتماً موقعى كه به مسجد رفته اى، يك احساس سبكى و نشاط روحى را در وجود خود احساس كرده اى؟!
  اين احساس سبكى به خاطر قرار گرفتن در زير باران رحمت و بخشش خداوند است كه حضرت حق نصيب تو كرده است.
  وقتى كه اين گناهان تو به خاطر حرمت مسجد فرو مى ريزد، روح تو سبك مى شود و تو مى توانى پرواز كنى.
  مسجد خانه خدا است و خدا هم پاكيزگى را دوست دارد، وقتى تو جسم خود را پاكيزه مى كنى و وضو مى گيرى و به سوى مسجد مى روى، خدا هم به خاطر حرمت مسجد آلودگى هاى روح تو را پاك مى كند.
  آرى، اگر با چشم باطن نگاه كنى، همان لحظه اى كه مى خواهى به مسجد بروى، بارانى از رحمت خدا بر سر تو فرو مى بارد و روح تو را پاك مى سازد و تو را آماده آن مى كند كه بتوانى در مسجد حضور پيدا كنى.
  اين جا خانه دوست است، و او هم دوست دارد كه خانه اش پاك بماند، خانه اش زيبا باشد و در آن آلودگى نباشد.
  تو مهمان او هستى و او در همان لحظه ورود به خانه اش، از تو پذيرايى مى كند، روح تو را پاك مى كند تا لايق حضور در اين خانه شوى.
  بى جهت نبود كه بعضى ياران پيامبر هنگامى كه به گناه آلوده مى شدند به مسجد پناه مى بردند و آنقدر در آنجا مى ماندند تا خدا گناه آنها را مى بخشيد.


title: يك جاى مسجد نماز نخوان!
text:
    يك جاى مسجد نماز نخوان!


  بعضى ها عادت دارند كه وقتى به مسجد مى روند در يك جاى مشخّصى به نماز مى ايستند، امّا امام صادق(ع) از ما مى خواهد، وقتى به مسجد مى رويم در مكان هاى مختلف به نماز بايستيم.
  آيا شما علّت اين دستور را مى دانيد؟
  روز قيامت كه مى شود هر قسمتى از مسجد شهادت مى دهد كه تو در آنجا نماز خواندى و بندگى خدا را بجا آوردى.
  خوب، اگر مثلا تو در صد جاى مسجد نماز خوانده باشى روز قيامت صد جا شهادت مى دهد كه تو نماز خوانده اى.
  توصيه من به دوستانى كه به مكّه و مدينه مى روند، اين است كه سعى كنند، نمازهاى واجب و مستحب خود را در مكان هاى مختلف بخوانند.
  آيا شما در خانه هم در مكان هاى مختلف نماز مى خوانيد؟
  امّا مى دانيد كه بهتر است در خانه، مكان خاصّى را براى نماز خواندن اختصاص دهيم؟
  آيا شما از راز اين دستور آگاهى داريد؟ در لحظات آخر عمر بسيار مى شود كه شخصى به سختى جان مى دهد، سفارش شده است كه فرد را در آن لحظات در مكانى قرار دهند كه همواره آنجا نماز مى خوانده است.
  در اين صورت است كه سختى جان دادن از او برداشته مى شود و روح او به خاطر اين مكان استثنايى به آسانى مى تواند، پرواز كند.
  براى همين ما بايد سعى كنيم در خانه يك مكان خاص براى نماز داشته باشيم.


title: بهشت مشتاق كيست؟
text:
    بهشت مشتاق كيست؟


  همه مردم دنيا مشتاق بهشت هستند و آرزو دارند كه به وصال آن برسند امّا امروز من مى خواهم شما را با كسانى آشنا سازم كه بهشت مشتاق آنها مى باشد؟
  به راستى بهشت با آن همه زيبايى و نعمت، عاشق چه كسانى است؟
  آيا موافقى اين جريان را بشنوى:
  يك روز پيامبر رو به حضرت على(ع) كرد و فرمود: «اى على! بهشت مشتاق تو و عمّار و سلمان و ابوذر و مقداد است.»
  آرى، آنها پيروان راستين حضرت على(ع) مى باشند كه آن قدر در ايمان به خدا رشد كرده اند كه توانسته اند، بهشت را مشتاق ديدارِ خود بنمايند.
  آيا تا به حال به اين فكر كرده ايد كه بهشت مشتاق شما شود؟
  آيا به راستى ما مى توانيم، چنين كارى را بكنيم؟
  اگر چه اشتياقى كه بهشت به سلمان و ابوذر دارد، هزاران برابر اشتياقِ آن به ما است ولى به هر حال اگر بهشت به مقدار كمى هم به ما اشتياق داشته باشد خيلى ارزش دارد.
  خوب، ديگر وقت آن است كه سخن امام كاظم(ع) را براى تو نقل كنم: «همانا بهشت مشتاق كسى مى شود كه مسجد را جارو بزند و در پاكيزگى آن بكوشد».
  عزيز دلم! مسجد خانه خدا است و آن قدر عزيز است و حرمت دارد كه اگر كسى در پاكيزگى آن بكوشد، بهشت به او عشق مىورزد. وقتى به مسجد مى روى و جارو دست مى گيرى تا آن جا را براى بندگان خوب خدا تميز كنى، آن قدر نزد خدا مقام پيدا مى كنى و آن قدر عزيز مى شوى كه بهشت آرزوى وصال تو را مى كند!
  يادم نمى رود، ماه رمضان سال قبل به مسجدى رفته بودم ولى آن مسجد مرتّب و منظم نبود. عدّه اى از جوانان را جمع نمودم و براى آنان همين مطلب را بيان كردم و خدا مى داند كه چه شوقى در وجود آن جوانان شعله زد و چه عشقى به نظافت مسجد پيدا نمودند.
  فردا كه مردم به مسجد آمدند، ديدند كه مسجد مثل دسته گل شده است. اگر همه مردم ما به اين سخن امام كاظم(ع) عمل مى كردند مسجدهاى ما هميشه غرق پاكيزگى و تميزى بود.


title: مسجدى كه دلش تنگ مى شود!
text:
    مسجدى كه دلش تنگ مى شود!


  وقتى رفيق بسيار عزيز تو به مسافرت مى رود، چقدر دلتنگ او مى شوى؟ هميشه به او مى انديشى و دعا مى كنى كه زودتر او را ببينى.
  وقتى او از سفر برمى گردد، آن قدر خوشحال مى شوى كه گويى همه دنيا را به تو داده اند و در پوست خود نمى گنجى.
  آيا ما فقط دلتنگ عزيزان خود مى شويم؟ نه!
  پيامبر در سخن خود به اين نكته اشاره مى كند كه چون يكى از افراد مسجدى مدّتى به مسجد نرود، مسجد دلتنگ او مى شود و چون به مسجد برگردد، مسجد شاداب مى شود!
  مگر قرآن از تسبيح گفتن همه موجودات سخن نمى گويد؟! مگرمسجد هم در دنياى خود، تسبيح خدا را نمى كند؟!
  همان طور مسجد هم در دنياى خود از ديدن اهلِ خود شاد مى شود و غرق سرور مى شود.
  آرى، مسجد خانه خدا است و در دنياى خود از حضور مردم دلشاد و از بى اعتنايى مردم ناراحت مى شود!
  آيا شما هم با من موافقيد كه وقتى مسجد در اين دنيا نتواند دورى دوستان خود را تحمّل كند، حتماً روز قيامت هم نخواهد توانست دورى دوستان خود را متحمّل شود.
  آرى، روز قيامت اين مسجد خواهد بود كه شفاعت دوستان خود را خواهد نمود.
  پس بكوشيم كه همواره به دنبال آن باشيم كه خانه خدا براى ما دعا كند و از ما شاد باشد.


title: فرشتگانى كه ياريت مى كنند!
text:
    فرشتگانى كه ياريت مى كنند!


  آيا مى خواهيد در زندگى، همواره يار و ياور داشته باشيد؟
  آيا دوست داريد كه فرشتگان در مراحلِ مختلف زندگى به يارى شما بشتابند؟
  به راستى چگونه مى توان با فرشتگان رفيق شد و از نيروهاى غيبى آنها كمك گرفت.
  من راهى را مى شناسم كه اگر به آن عمل كنيد، مى توانيد دوستى و همكارى فرشتگان را به سوى خود جذب كنيد.
  پيامبر فرمود: «كسانى كه همواره به مسجد مى روند، فرشتگان همنشين آنها مى باشند، چون بيمار شوند به عيادت آنها مى روند و در هنگامى كه به دنبال انجام كارى هستند، آنها را يارى مى كنند».
  با حضور در مسجد مى توانيد با فرشتگان دوست شويد و يارى آنها را براى موفّقيّت خويش طلب كنيد.
  آنها شما را در سخت ترين شرايط زندگى يارى خواهند نمود، چرا كه شما اهل مسجد هستيد و آنان كمك كردن به شما را براى خود افتخارى بزرگ مى دانند.
  خوشا به حال اهل مسجد كه فرشتگان درگاه الهى همراه، هميار و همنشين آنهايند.
  بَه كه چه دوستان و خادمانى، خداوند متعال به اهل خانه خود عنايت مى كند.


title: دل در گرو عشق مسجد!
text:
    دل در گرو عشق مسجد!


  من چه كنم، چگونه از دام شيطان نجات پيدا كنم؟
  شيطان هر روز وسوسه ام مى كند، مى ترسم كه در گرداب گناه گرفتار شوم.
  آيا شما راهى را مى شناسيد كه به شما كمك كند تا بتوانيد ايمان خود را قوى كنيد و از وسوسه هاى شيطان نجات پيدا كنيد.
  آيا مى دانيد كه حضور در مسجد يكى از بهترين راه هاى نجات يافتن از وسوسه هاى شيطان است.
  پيامبر به ابوذر مى فرمايد: «اى ابوذر! زياد به مسجد رفتن باعث مى شود تا ايمان تو تقويت شود و از وسوسه هاى شيطان نجات پيدا كنى. اى ابوذر! خداوند به من فرمود: من بندگانى را كه به مسجد عشق مىورزند بيش از همه دوست دارم، كسانى كه در دل شب به عبادت مى پردازند».
  آرى، مسجد خانه خدا است و تو مى توانى با عشق وزريدن به اين خانه، نزد خدا عزيز شوى!
  خدا عشق تو به خانه اش را مى بيند و در مقابل اين عشق مقدّس، تو را بيش از همه دوست مى دارد و رحمت و مهربانى خود را به تو نازل مى كند.
  به راستى اگر اهل مسجد فقط و فقط، همين عشق الهى را به دست آورند و به سوى خود جذب كنند، ديگر هيچ چيز كم ندارند.


title: چه نفَس هاى با بركتى!
text:
    چه نفَس هاى با بركتى!


  مسجد خانه دوست است و تو در آن هنگام كه در مسجد حضور پيدا مى كنى، مهمان او هستى و نزد او بسيار عزيز مى باشى.
  شايد بگويى، خوب معلوم است هر كس كه به مسجد برود و به عبادت خدا مشغول شود و نماز بخواند، خدا او را دوست دارد و به او محبّت مى كند امّا من در اينجا مى خواهم، نكته ديگرى را بگويم و آن اين كه خدا اين حضور در مسجد را دوست دارد، حتّى اگر كسى در مسجد نماز نخواند!
  آيا اين سخن پيامبر را شنيده اى؟
  پيامبر به او چنين گفت: «اى ابوذر! وقتى در مسجد حضور دارى به اندازه هر نفسى كه مى كشى، خداوند مقام تو را در بهشت يك درجه بالا مى برد و فرشتگان بر تو درود مى فرستند. به هر نفس تو در مسجد، خداوند ده حسنه و عمل نيكو در نامه اعمال تو مى نويسد و ده گناه تو را مى بخشد».
  به راستى مسجد نزد خدا چقدر عزيز است كه براى هر نفس كشيدن تو اين همه ثواب قرار مى دهد.
  حضور تو در مسجد آن چنان مايه خوشحالى و سرور فرشتگان مى شود كه بر تو درود و صلوات مى فرستند.
  بى جهت نيست كه چون از مسجد بيرون مى آيى و به دنبال كار و كسب خويش مى روى، اين قدر بركت به سوى تو مى آيد، چون درود فرشتگان همراه تو است.
  به راستى آنان كه با مسجد و خانه خدا قهرند، خود را از چه فيض بزرگى محروم كرده اند و آنان كه با مسجد رفيق هستند، چه سعادت عظيمى را نصيب خود كرده اند.


title: ما شكايت داريم!
text:
    ما شكايت داريم!


  روز قيامت شده است و همه مردم براى حسابرسى جمع شده اند.
  هر كسى در فكر است كه آيا نجات خواهد يافت؟
  در اين ميان صدايى به گوش مى رسد: «خدايا! مرا تحريف كردند».
  اين صداى كيست؟ اين قرآن است كه به نزد خدا شكايت مى كند كه چگونه آيات مرا تحريف كردند.
  صداى ديگرى مى آيد: «خدايا! به من اعتنا نكردند». اين صدا از كيست؟ اين مسجد است كه شكايت مى كند. مسجدى كه در محلّى بوده و اهل محل به آن توجّهى نمى كردند و براى خواندنِ نماز در آن جا حاضر نمى شدند.
  خدايا! احترام مرا نگرفتند. من از مردمى كه اطراف من بودند، شكايت مى كنم. خداوند سخن آن مسجد را مى شنود كه چگونه از بى توجّهى مردم گله مند است.
  اى خدا! من خانه تو بودم و اين مردم حرمتِ خانه تو را نگاه نداشتند.
  صداى ديگرى هم به گوش مى رسد: «خدايا! خون ما را به ناحق ريختند». اين صداى اهل بيت(ع) است.
  مگر پيامبر در مورد خاندان خويش به امّت اسلام توصيه زيادى نكرد امّا امّت مسلمان، بعد از وفات پيامبر به خاندان وحى، ظلم زيادى كردند.
  دوست من! قرآن، مسجد و اهل بيت(ع) از امّت اسلام شكايت خواهند نمود.
  از اين روايت معلوم مى شود كه قرآن، مسجد و اهل بيت(ع) سه ركن اساسى در مكتب اسلام هستند.
  ما بايد به اين سه ركن توجّه داشته باشيم و هرگز در مورد آنها كوتاهى نكنيم.
  نكند قرآن در زندگى ما كم رنگ شود كه در اين صورت روز قيامت از ما شكايت خواهد كرد.
  نكند كه مسجد را فراموش كنيم و گرفتار شكايت او در روز قيامت شويم. نكند با معارف اهل بيت(ع) بيگانه شويم.


title: پناهگاه من كجا است؟
text:
    پناهگاه من كجا است؟


  حتماً شنيده اى كه آفتابِ روز قيامت بسيار جانسوز است و آنجا هيچ سايه اى وجود ندارد، مگر سايه رحمت خدا.
  خداوند گروهى از بندگانش را در سايه عرش خويش قرار مى دهد به گونه اى كه حتّى آن آفتاب سوزان، آنها را آزار نمى دهد.
  حضرت موسى(ع) كه در مورد آفتابِ روز قيامت، مطالبى را شنيده بود به خداوند عرضه داشت: «خدايا! روز قيامت چه كسانى را در سايه عرش خود جاى مى دهى؟».
  و خداوند در جواب حضرت موسى(ع) فرمود: «اى موسى!كسانى كه قلب هاى پاكى دارند و در دنيا به طاعت و بندگى من دل خوش هستند و به مسجدها پناه مى برند، همان طور كه پرندگان به لانه هايشان پناه مى برند و همواره از گناه دورى مى كنند».
  شما فكر مى كنيد اگر اين ويژگى ها در كسى وجود داشته باشد، فقط در روز قيامت در سايه رحمت خدا خواهد بود؟
  نه، آن كس كه قلب پاكى دارد و از ديگران كينه به دل ندارد و به طاعت خدا دل خوش كرده است در همين دنيا هم در سايه رحمت خدا است.
  در اين عصرِ فولاد و ماشين كه انسان ها به دنبال آرامش هستند آن كس كه به مسجد پناه مى برد به آرامش واقعى رسيده است.
  پرندگان را ديده اى كه چگونه در لانه خويش در كمال آرامش هستند؟
  روح من و تو هم فقط در سايه مسجد است كه آرام مى شود و گمشته خود را مى يابد.
  هيچ چيز نمى تواند روح جستجوگر آدمى را آرام كند مگر پناه بردن به آن چيزى كه خدا آن را مايه آرامش قرار داده است.
  خوب است اشاره كنم به اين كه اگر ما به دنبال عرفان واقعى هستيم و مى خواهيم به خدا نزديك شويم بايد آن را در خانه او بيابيم.
  به راستى چه شده است كه عدّه اى روز و شب به دنبال خدا مى دوند و سر از عرفان هاى آن چنانى در مى آورند امّا با خانه دوست هيچ آشنايى ندارند!
  كسانى كه ادّعا مى كنند، عارف هستند و جوانان ما را به سوى خود جذب مى كنند، چرا با خانه دوست بيگانه اند.
  براى همين است كه اين عرفان نماها نمى توانند، مايه آرامش شوند، چرا كه خداوند آرامش را در خانه خويش نهاده است و اين پذيرايى را از كسانى مى كند كه در خانه او مهمانش شوند.


title: فرشتگان براى تو استغفار مى كنند
text:
    فرشتگان براى تو استغفار مى كنند


  حتماً شنيده اى كه بهترين فرشتگان در عرش خدا ساكن هستند و در آن جا مشغول عبادت مى باشند.
  آيا مى خواهى راهى يادتان بدهم تا آن فرشتگان براى شما استفغار كنند؟
  آيا بار گناه بر دوشت سنگينى مى كند؟ آيا احساس مى كنى كه گناهان باعث تيرگى وجود تو شده اند؟
  تو هر چه زودتر بايد اين گناهان را از پرونده اعمالت بزدايى تا بتوانى با خداى خويش سخن بگويى.
  به راستى چگونه مى توان نظر مهربانى فرشتگان عرش را به سوى خود جذب كرد به طورى كه آنان براى ما دعا كنند و براى آمرزش گناهان ما از خداوند طلب رحمت كنند؟
  بشتاب و اين دستور رسول خدا را انجام بده تا فرشتگان براى تو استغفار كنند و خداوند به بركت دعاى آنها گناهان تو را ببخشد.
  كسى كه در مسجد چراغى روشن نمايد تا آن زمان كه آن چراغ روشن باشد فرشتگان عرش براى او استغفار مى كنند.
  اكنون برخيز!
  اگر مسجد نياز به لامپ دارد آن را خريدارى كن.
  كار ديگرى هم مى توانى بكنى، در پول قبض برق مسجد شريك شو.
  تو خانه خدا را روشن مى كنى، خدا هم چراغ دلت را روشن مى كند.
  وقتى تو باعث روشنايى مسجد مى شوى، خدا هم كه مى بيند گناهان تمام قلب تو را تاريك كرده اند، به فرشتگان خود دستور مى دهد تا براى تو دعا كنند و با دعاى آنها است كه رحمت خدا به سوى تو نازل مى شود و آنگاه قلب تو روشن و نورانى مى شود و تو به آرامش مى رسى، چرا كه دعاى فرشتگان مى تواند، هر دل بيمار را شفا دهد.


title: باغى بهتر از بهشت!
text:
    باغى بهتر از بهشت!


  درختانى سر به فلك كشيده و نهرهايى از عسل و شير و آب!
  هر چه اراده كنى براى تو آماده است. اين جا هيچ غم و اندوهى نيست و دل تو همواره شاد است. اين جا بهشت است كه وصف آن را شنيده اى.
  همه آرزو دارند كه بهشت جاودان، منزل و مأواى آنها باشد امّا من كسى را مى شناسم كه مكانى در اين دنيا را بيشتر از بهشت دوست دارد.
  آن شخص حضرت على(ع) مى باشد كه مسجد را بيش از بهشت دوست دارد!
  آن حضرت مى فرمايد: «حضور من در مسجد براى من بهتر از بهشت است، چرا كه چون در بهشت قرار گيرم به آرزوى خود رسيده ام و خوشحال شده ام امّا هنگامى كه در مسجد هستم خدا از من خشنود است، معلوم است كه خشنودى خدا بهتر از خشنودى من است».
  آيا ما هم مى توانيم به آن جا برسيم كه نشستن و حضور در مسجد را بهتر از بهشت بدانيم.
  مگر مسجد خانه خدا نيست؟
  امّا من تا به حال در هيچ مدرك معتبرى نيافتم كه بهشت را به عنوان خانه خدا معرّفى كرده باشند!
  آرى، مسجد خانه خدا است و بهشت خانه بندگان خدا. مسجد خانه يار است و بهشت خانه دوستان يار.
  بى جهت نيست كه مولاى ما مسجد را بيش از بهشت دوست مى دارد.
  چرا كه اگر با چشم دل ببينى در مسجد است كه تو با مهربانى و رحمت خاصّ خدا پذيرايى مى شوى.
  تو در اين دنياى خاكى، دل از خاك مى كنى و تا افلاك پرواز مى كنى.
  مسجد براى هواپيماى قلب تو چون باند پروازى است كه از آن مى توانى تا آبى آسمان ها پرواز كنى.
  در بهشت كه ديگر تكليف و قانون نيست، آن جا به خوبى هاى تو مزد و پاداش مى دهند، در آن جا ديگر نتيجه امتحان خود را مى بينى، امّا چون به مسجد مى روى، تو يك انتخاب كرده اى، از ميان همه جاهاى باصفاى اين دنيا، مسجد را انتخاب كرده اى.
  همين انتخاب زيباى تو است كه باعث مى شود، محبوب فرشتگان بشوى و دريايى از رحمت خدا را به سوى خود جذب كنى.


title: مهمان را احترام كن!
text:
    مهمان را احترام كن!


  يك روز پيامبر به دخترش حضرت فاطمه(س) رو كرد و فرمود: «اى فاطمه! هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد، بايد مهمان را احترام نمايد».
  آرى، اين دستور اسلام است كه ما بايد احترام مهمان خود را بگيريم، چرا كه مهمان، براى صاحب خانه مايه رحمت و بركت است.
  از طرف ديگر امام صادق(ع) در سخنى مى فرمايد: «كسى كه در مسجد نماز بخواند و به انتظار نماز بعدى بنشيند، او مهمان خدا است و بر خداوند است كه به مهمان خود اكرام نمايد».
  آرى، خدايى كه خود دستور داده است تا ما از مهمان احترام بگيريم، آيا مى شود كه مهمانان خود را فراموش كند؟
  وقتى براى خواندنِ نماز جماعت به مسجد مى روى و نماز مغرب را مى خوانى و منتظر مى مانى تا نماز عشا شروع شود بايد بدانى كه اين لحظاتِ بين دو نماز بهترين لحظات عمر تو مى باشد.
  تو در اين لحظات، مهمان خدا هستى و خداوند با مهربانى و رحمت خويش از تو پذيرايى مى كند.
  مبادا خودت را از فيض اين مهمانى محروم كنى.
  مسجد و نماز جماعت مى توانند آن قدر مقام تو را بالا ببرند كه فرشتگان حسرت آن مقام تو را بخورند.
  تلاش كن تا همواره در اين مهمانى خدا شركت كنى و بر سر سفره رحمت او بنشينى و به اين وسيله پله هاى كمال و معنويّت را طى كرده، در زمره بندگان خاصّ او قرار گيرى.


title: رحمت من شامل حال تو نمى شود!
text:
    رحمت من شامل حال تو نمى شود!


  يك روز شخص محترمى به نزد من آمد و در مورد مشكلاتِ زندگى خود با من سخن گفت.
  ظاهراً در زندگى او مشكلات زيادى وجود داشت و او به هر درى زده بود، نتوانسته بود اين مشكلات را برطرف نمايد.
  او مى گفت: «هر دعايى كه فكر كنيد، خوانده ام; هر كار خيرى كه به ذهنم مى رسيده است، انجام داده ام امّا نمى دانم چرا اين گره از زندگى من باز نمى شود و من مدّت هاست كه در تنگنا قرار دارم، مثل اينكه خدا با من قهر كرده است. هر چه صدايش مى زنم، جواب مرا نمى دهد! آخر چه كنم؟».
  من خيلى متعجّب شدم، چه كمكى به او مى توانستم بكنم، او راه هاى زيادى را رفته بود و نتيجه نگرفته بود.
  پيش خودم گفتم: خدايا! كمك كن تا مشكل اين بنده تو را حل كنم.
  يك دفعه به ذهنم رسيد از او سؤال كنم كه خانه شما كجا است و در كدام محل زندگى مى كنى؟
  وقتى او آدرس خانه اش را داد، فهميدم كه خانه او در نزديكى مسجدى قرار دارد.
  از او سؤال كردم: آيا به مسجدِ محل مى روى؟
  معلوم شد كه او سالهاى سال است به مسجد نرفته است. من براى او سخن امام صادق(ع) را گفتم: «مسجد نزد خدا از همسايگان خود شكايت نمود كه آنها به من بى اعتنا هستند».
  و خداوند فرمود: «به عزّت و جلالم، من نماز آنها را قبول نمى كنم و هرگز رحمت خود را بر آنان نازل نخواهم نمود».
  آرى، مسجد عزيز است و حرمت دارد و خود خدا قسم خورده است كه هر كس به مسجد بى اعتنا باشد، او را از رحمت و مهربانى خود دور مى كند!
  مهربانىِ خدا با ناراحتىِ مسجد جمع نمى شود. كسى كه خانه اش در نزديكى مسجد باشد و بدون عذر در مسجد حاضر نشود، نمازش مورد قبول خدا واقع نمى شود.
  نمى شود به مسجد كه خانه خدا است، بى اعتنا باشيم و توقّع داشته باشيم كه مورد مهربانى صاحب خانه قرار گيريم.
  آرى، كسى كه به مسجد بى اعتنا باشد از رحمت خدا دور است!
  به آن مرد گفتم: «تو روزى چند بار از كنار اين مسجد رد مى شوى، اين مسجد در نزديكى خانه تو است و تو به آن بى اعتنا هستى، براى همين است كه هر چه خدا را صدا مى زنى، جوابت را نمى دهد».
  او سرش را پايين انداخت و به فكر فرو رفت.
  حدود يك ماه از اين جريان گذشت كه دوباره آن مرد به خانه من آمد، در حالى كه بسيار شاداب بود و روى دستانش جعبه شيرينى قرار داشت.
  او آمده بود تا از رفع مشكل بزرگِ خويش سخن بگويد: «از آن روزى كه پيش شما بودم، عهد كرده ام كه روزى يك بار به مسجد بروم و چقدر زود خدا مشكل مرا برطرف نمود».


title: دوازده نكته
text:
    دوازده نكته


  1. آيا مى دانيد چرا در اسلام اين همه تأكيد براى احترام گرفتن از مسجد شده است؟
  همين سؤال را ابوبصير از امام صادق(ع) مى پرسد و اين چنين جواب مى شنود: «همانا مردم به احترام گرفتن از مسجد امر شده اند، چرا كه مسجد خانه خدا مى باشد».
  2. چون به مسجد داخل شدى، بسم الله بگو و حمد و ستايش خدا را بنما، چرا كه توفيق پيدا كرده اى، در خانه او حضور پيدا كنى و مهمان او شوى و بر حضرت محمّد و آل او، درود و صلوات بفرست و از خدا بخواه كه تو را در رحمت خويش داخل نمايد.
  3. هنگام ورود به مسجد اين دعا را بخوان:
  اللّهُمَّ اغفِر لِى وَ افتَح لِى اَبوابَ رَحمَتِكَـ بارخدايا! مرا ببخشاى و درهاى رحمتت را به روى من باز گردان.
  چون خواستى از مسجد بيرون روى اين دعا را بخوان: «اللّهُمَّ اغْفِرْ لي وَ افْتَحْ لي اَبوابَ فَضلِكَ.
  بارخدايا! مرا ببخشاى و درهاى فضل خود را به رويم بگشاى».
  4. سعى كن هنگام ورود به مسجد با پاى راست داخل شوى و هنگام خروج با چاى چپ خارج شوى.
  5. چون نماز خويش را در مسجد خواندى و از مسجد خارج شدى كنار در مسجد بايست و اين دعا را بخوان: «اللّهُمَّ دَعَوتَني فَأَجَبْتُ دَعوَتَكَ وَ صَلَّيْتُ مِكْتُوبَكَ وَانْتَشَرْتُ في أَرْضِكَ كَما أَمَرْتَني، فَأَسأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ العَمَلَ بِطاعَتِكَ، واجتِنابَ مَعصيَّتِكَ، وَالكِفافَ مِن الّرِزْقِ بِرَحْمَتِكَ: بارخدايا! تو مرا دعوت كردى و من دعوت تو را لبيّك گفتم و نماز بجاى آوردم و اكنون به زندگى خويش برمى گردم، از تو اطاعت و بندگى را مى خواهم و توفيق دورى كردن از گناه را به من كرم كن و رزق و روزى به مقدار مورد نيازم به من كرم نما».
  6. شخصى كه به مسجد مى آيد براى ارتباط با خدا نياز به تمركز دارد تا بتواند قدرى از هياهوى زمانه جدا شود و به درون خود نگاهى كند و با خداى مهربان خويش ارتباطى برقرار كند، براى همين منظور در روايات از بلند كردنِ صدا در مسجد به شدّت نهى شده است.
  7. مسجد سمبل رحمت خدا مى باشد و براى همين بايد از همراه داشتن سلاح در مسجد خوددارى شود.
  8. خداوند در سخنى به حضرت عيسى(ع) فرمود: «اى عيسى! به مردم بگو با دل هايى پاك و با تواضع و فروتنى وارد خانه من شوند».
  آرى، ما بايد دقّت كنيم، هنگامى كه وارد مسجد مى شويم، قلب خويش را از كينه ها و دشمنى ها بزداييم، در مقابل خداى خويش تواضع نماييم و بيچارگى خود را مقابل او اعلام كنيم، باشد كه مشمول رحمت او قرار گيريم.
  9. تا چهل خانه از هر طرف، همسايه مسجد محسوب مى شوند و بايد براى مسجد حقّ همسايگى را حفظ نمايند.
  10. دقّت كنيم كه مسجد خانه خدا است و در آن جا يا بايد به دنبال علم و كسب آگاهى بود و يا به عبادت مشغول بود، براى همين حرف زدن در مسجد پيرامون امور بيهوده به شدّت نهى شده است.
  آرى، سخن بيهوده در مسجد گفتن، باعث از بين رفتن ثواب كارهاى خوبِ انسان مى شود.
  11. توصيه شده است كه هرگاه انسان به مسجدى وارد شد در آن مسجد دو ركعت نماز به نيّت نماز تحيّت مسجد بخواند و همواره رو به قبله بنشيند.
  12. براى ساختن مسجد، ثواب بسيار زيادى ذكر شده است و هر كس در اين دنيا مسجدى بنا كند، خداوند به اندازه هر وجب اين مسجد، در بهشت شهر بزرگى به او كرم خواهد نمود.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب راز شكر گزارى
  موضوع: اثرات شكرگزارى در زندگى
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  آيا مى خواهيد ثروت شما در زندگى زياد و زيادتر شود؟
  آيا دوست داريد آرامشى بس بزرگ را تجربه كنيد و زندگى براى شما دلنشين شود؟
  آيا از هياهوى اين طرف و آن طرف دويدن و حرص زدن خسته شده ايد؟
  اين كتاب به شما كمك مى كند تا با راز بزرگ شكرگزارى آشنا شويد و در صورتى كه آن را در زندگى به كار گيريد، زندگى خود را متحوّل خواهيد كرد.
  درد امروزِ جامعه ما اين است كه همه كنار پنجره زندگى خود ايستاده اند و همواره به بيرون نگاه مى كنند، براى همين آنها نمى توانند زيبايى هاى زندگى خود را ببينند!
  سخن كتاب حاضر اين است:
  «همان طور كه كنار پنجره زندگى خود ايستاده ايد، صد و هشتاد درجه بچرخيد و اين بار به زندگى خود نگاه كنيد، دست از مقايسه و چشم و هم چشمى برداريد، آنگاه خواهيد ديد كه زندگى شما هم به اندازه خودش زيبا است».
  با خواندن اين كتاب مى توانيد كارى كنيد كه خدا هم از شما تشكّر كند، چرا كه شما با راز بزرگى آشنا شده ايد.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، اسفند 88


title: شكر نعمت، نعمتت افزون كند!
text:
    شكر نعمت، نعمتت افزون كند!


  عمر تو را به دو مرحله تقسيم كرده ايم: در يك مرحله در ناز و نعمت خواهى بود و در مرحله ديگر در فقر و تنگدستى!
  اكنون اختيار با خودت است، آيا مى خواهى ايّام جوانيت در فقر باشى و بعد از آن به ثروت برسى يا اينكه در اوّل زندگيت در ناز و نعمت باشى و بعداً به فقر مبتلا شوى!
  اين سخنانى بود كه آن مرد مى شنيد. فرشته اى از جانب خدا مأمور شده بود تا اين پيام را به اين مرد برساند.
  اگر شما جاى او بوديد چه مى كرديد؟ كدام را انتخاب مى كرديد؟
  اجازه بدهيد من با همسرم مشورت كنم.
  آرى، اين مرد همسرى دانا داشت و مى دانست كه مى تواند در اين زمينه او را يارى كند.
  همسر او لحظاتى فكر كرد و گفت: عزيزم! بهتر است كه ابتدا ثروت را انتخاب كنى.
  مرد به آن مأمور الهى اعلام كرد كه مى خواهم در مرحله اوّل زندگيم ثروتمند زندگى كنم و بعد از آن به آغوش فقر بروم.
  به اذن خدا ثروت به سوى اين مرد رو كرد و مال و دارايى او به اندازه اى زياد شد كه هيچ كس باور نمى كرد.
  آنها زندگى خوش و خرّمى را آغاز كردند و همواره در ناز و نعمت بودند.
  يك روز همسر آن مرد به او رو كرد و گفت: اكنون كه خدا به ما ثروت زيادى داده است آيا نمى خواهى شكر آن را بجا آوريم؟
  مرد در پاسخ گفت: به نظر تو چگونه مى توانيم شكر اين نعمت ها را بجا آوريم؟
  زن در پاسخ گفت: نگاه كن آن همسايه روبروى خانه مان در فقر و ندارى زندگى مى كند، بيا به او كمك كنيم، فلانى را مى شناسى او هم نيازمند است، بيا به او هم كمك كنيم.
  مرد فكر همسر خود را پسنديد و آنها هميشه تلاش مى كردند تا با كمك كردن به ديگران شكر نعمت هايى را كه خدا به آنها داده بود، بجا آورند.
  روزگار سپرى شد، تا اينكه مرحله اوّل عمر آن مرد تمام شد و هر لحظه منتظر بود تا مرحله دوّم زندگى او فرا رسد.
  او منتظر بود تا روزگار فقر و بيچارگى او از راه برسد، امّا هر چه صبر كرد از فقر و ندارى خبرى نشد. او به دنبال جواب اين معمّا بود، چگونه است كه روزگار فقر، شروع نمى شود.
  او اين چنين جواب شنيد: خداوند به تو نعمت داد و تو شكر آن بجا آوردى و خداوند در مقابل، فقر و ندارى را از تو دور كرد و تو تا آخر عمر در ناز و نعمت خواهى بود.
  آرى، اگر شكر نعمت هايى كه خدا به تو داده است، بجا آورى آن نعمت ها براى تو باقى مى ماند و تو مى توانى براى مدّت طولانى از آنها استفاده كنى، امّا كفران نعمت باعث مى شود تا نعمت ها از دست تو خارج شود.


title: ترسى بزرگ وجودم را فرا گرفته است!
text:
    ترسى بزرگ وجودم را فرا گرفته است!


  داشتم قرآن مى خواندم كه به آيه 182 سوره اعراف رسيدم، آنجا كه خداوند سخن از «استدراج» به ميان مى آورد. آيا مى دانى «استدراج» چه معنايى دارد؟
  اين كه انسان گناه كند و از خداى متعال غافل شود به گونه اى كه ديگر زمينه هدايت براى او نباشد پس خداوند هم با زياد كردن مال و ثروت، او را به دنيا مشغول مى كند و او آن چنان غرق دنيا مى شود كه ديگر توبه را فراموش مى كند.
  آرى، آنان كه همواره گرد گناه مى گردند ولى به جاى بلا و گرفتارى، نعمت و ثروت به سوى آنها رو مى كند بايد بدانند كه اين نعمت ها از روى مهربانى خدا نيست بلكه نشانه غضب خداوند است.
  اين قانون خدا است، او گنهكارانى را كه ديگر اميدى به بازگشت آنها نيست به استدراج مبتلا مى كند و آرام آرام آنها را از رحمت خود دور مى كند و زمينه اى فراهم مى كند تا آنان خدا را فراموش كنند و پس از آن به يكباره در عذاب گرفتار آيند.
  از شما چه پنهان كه من وضع مالى خوبى داشتم و همواره در ناز و نعمت بودم و از طرف ديگر عدّه اى را مى ديدم كه افراد مؤمنى بودند ولى در فقر و ندارى زندگى مى كردند.
  آنها محتاج نان شب خود بودند و چه بسا شب ها گرسنه به خواب مى رفتند. امّا خداوند به من نعمت هاى زيادى داده بود، خانه بزرگى داشتم و چند نفر در خانه من به خدمتگزارى مشغول بودند.
  من فردى بودم كه سعى مى كردم گرد گناه نروم امّا هميشه يك ترس بزرگ داشتم كه آرامش را از من گرفته بود.
  ترس من اين بود كه اين ثروتى كه خدا به من داده است، نشانه استدراج باشد. آيا خداوند مى خواهد با اين ثروت مرا از خود دور كند؟ مبادا گناهان من باعث شده است كه خداوند از هدايت من نااميد شده باشد، براى همين با فرو ريختن نعمت و ثروت، مى خواهد او را فراموش كنم و به يكباره مرا در عذاب خود بيفكند.
  آيا شما راه حلّى مى شناسيد تا افرادى مثل من از اين ترس رها شوند؟ اگر شما به آنها كمك كنيد تا زنده اند دعاگوى شما خواهند بود،فكرى به خاطرم مى رسد.
  خوب است خدمت امام صادق(ع) بروم و از آن حضرت راهنمايى بخواهم. اى امام مهربان! من هر چه از خدا خواسته ام به من داده است. دست به هر كارى مى زنم موفّق مى شوم و ثروت زيادى نصيبم مى شود! امّا مردمان مؤمنى را مى بينم كه ايمانشان از من قوى تر است، امّا آنها در فقر زندگى مى كنند!
  من مى ترسم اين همه ثروتى كه خدا به من داده است به خاطر «استدراج» باشد، نكند خدا اين طورى مى خواهد مرا از ياد خود دور كند.
  امام صادق(ع) نگاهى به من كرد و فرمود: «اى سعدان! آيا تو شكر اين نعمت ها را بجا مى آورى؟ اگر بنده شكرگزارى باشى و حقّ شكر را ادا كنى ديگر اين نعمت ها به هيچ وجه «استدراج» نيست. تا زمانى كه شكر و ستايش خدا را فراموش نكرده اى، نترس! بدان كه اين نعمت ها همه رحمت خدا است و خداوند تو را دوست داشته و اين همه نعمت به تو ارزانى داشته است. از آن روزى بترس كه خدا به تو نعمتى بدهد و تو شكر آن را بجا نياورى. آن روز است كه «استدارج» شروع مى شود و تو بايد نگران باشى».
  دوست خوبم! از نعمتى كه خدا به تو بدهد و تو شكر آن را بجا نياورى بترس! همين الان كتاب را به زمين بگذار و سجاده ات را باز كن و به سجده برو. سجده شكر كن به خاطر آن همه نعمت هايى كه خدا به تو داد و تو فراموش كردى كه شكر آنها را بجا آورى!


title: ماشين سمندى كه دزديده شد!
text:
    ماشين سمندى كه دزديده شد!


  من در شهر مقدّس قم زندگى مى كنم ولى دوستان زيادى در شهر اصفهان دارم كه با يكديگر در سفر حج و عمره آشنا شده ايم چون بارها به عنوان روحانى همراه كاروان هاى حج و عمره اصفهان به مكّه سفر كرده ام.
  ساعت 11 شب بود كه تلفن زنگ زد، حسين آقا پشت خط بود.
  تازه فهميدم كه حسين آقا بعد از يك عمر پس انداز كردن، هفته قبل، يك ماشين سمند خريدارى كرده كه درست بعد از يك هفته آقاى دزد آن را براى خود برده است!
  من با شنيدن اين خبر ناراحت شدم و به او گفتم: آيا به پليس خبر داده اى؟
  او در جواب گفت: آرى، به او گفتم: حسين آقا! نذر كن اگر ماشينت پيدا شد حقّ شكر خدا را بجا آورى.
  او هم قبول كرد و بعد با هم خداحافظى كرديم.
  فردا عصر ساعت 5 بعد از ظهر بود كه من تازه به خانه رسيده بودم، ديدم درِ خانه ما، يك ماشين سمند نو پارك شده است.
  خدايا! چه كسى ماشينش را اينجا پارك كرده است!
  داخل خانه رفتم، بله حسين آقا با خانواده در اتاق پذيرايى ما نشسته بودند.
  معلوم شد كه پليس نيمه شب آقاى دزد را دستگير كرده و صبح به حسين آقا خبر مى دهند، او هم مى رود ماشين را تحويل مى گيرد و فوراً با خانواده به سوى شهر قم حركت مى كند تا هم به زيارت حضرت معصومه مشرّف شوند و هم نذر خودش را ادا كند.
  حسين آقا گفت: خوب، ما آمده ايم به نذر خودمان عمل كنيم، مى خواهيم حقّ شكر خدا را ادا كنيم، بفرماييد چه بايد بكنيم؟
  من نگاهى به حسين آقا كردم و گفتم: خيلى ساده است، يك بار با صداى بلند بگو: «الحمد لله».
  حسين آقا با تعجّب به من نگاه كرد، خيال مى كرد كه من با او شوخى مى كنم; امّا وقتى فهميد من خيلى جدّى دارم سخن مى گويم واقعاً گيج شد!
  او گفت: آخر چگونه ممكن است من با گفتن يك «الحمد لله» به نذر خود عمل كرده باشم و حقّ شكر خدا را انجام داده باشم.
  من بلند شدم، از قفسه كتاب ها، كتاب «اصول كافى» را بيرون آوردمو اين روايت را براى او خواندم:
  به امام صادق(ع) خبر دادند كه اسب او گم شده است، آن حضرت فرمود: اگر اسب من پيدا شود حقّ شكر خدا را ادا خواهم نمود. مدّتى گذشت تا اين كه يكى از ياران امام، اسب را پيدا كرد و آورد. در اين لحظه امام رو به آسمان كرد و يك «الحمد لله» گفت. يكى از اطرافيان از امام سؤال كرد: شما فرموديد كه اگر اسب من پيدا شود حقّ شكر خدا را ادا خواهم نمود. امام در جواب گفت: آيا نشنيدى كه من «الحمد لله» گفتم؟
  آرى، امام مى خواست اين پيام را به ديگران برساند كه اگر با شناخت كافى، شكر خدا را بكنيم همان يك بار الحمد لله هم كفايت مى كند.
  مهمّ آن است كه با توجّه و حضور قلب، اين ذكر را بگوييم و تمام وجودمان شكرگزار خدا باشد، نه اينكه با زبان، ذكر بگوييم امّا دلمان جاى ديگر باشد.


title: چرا اين قدر خودت را خسته مى كنى؟!
text:
    چرا اين قدر خودت را خسته مى كنى؟!


  شب از نيمه گذشته است و همه مردم در خواب هستند.
  نور مهتاب آسمان مدينه را روشن كرده است، همه جا سكوت است و آرامش.
  همسر پيامبر در بستر خوابيده است كه صدايى به گوشش مى خورد.
  در اين نيمه شب، صدا از كجا مى آيد؟
  او برمى خيزد و پيامبر را در بستر نمى بيند. پيامبر كجاست؟ او به جستجوى پيامبر مى رود و پيامبر را در حال نماز و مشغول عبادت مى يابد!
  آرى، صداى گريه پيامبر بود كه او را از خواب بيدار كرد.
  نور مهتاب از پنجره به اتاق تابيده و چهره پيامبر را روشن كرده است.
  چهره پيامبر چه دلرباتر شده است!
  همه فرشتگان نيز به تماشاى اين قطرات اشكى نشسته اند كه بر گونه پيامبر جارى است.
  نمى دانم خدا اين اشك ها را با چه قيمتى خريدارى مى كند؟!
  همسر پيامبر صبر مى كند تا نماز حضرت تمام شود، آنگاه مى گويد: اى رسول خدا! چرا اين قدر خودتان را خسته مى كنيد؟ براى چه اين قدر نماز مى خوانيد؟ خدا، تمام گناهان شما را بخشيده است. مگر خداوند به تو وعده بهشت نداده است؟ پس ديگر براى چه اين قدر اشك مى ريزى و عبادت مى كنى؟
  پيامبر لبخندى مى زند و مى فرمايد: درست است كه خدا به من وعده بهشت داده است، امّا آيا من بنده شكرگزارى نباشم! آيا نبايد در مقابل اين همه نعمتى كه خدا به من داده است تشكّر كنم؟
  آرى، همسر پيامبر خيال مى كرد هر كس كه در دل شب اشك بريزد و با خدا خلوت كند از ترس جهنّم به خدا پناه مى برد.
  او نمى دانست كه به گونه ديگرى هم مى توان عبادت كرد و اشك ريخت!
  اشك چشم پيامبر اشك ترس نيست!
  او اشك مى ريزد و به سجده مى رود تا از خدا تشكّر كند!
  دوست من! تو هم امشب، همين نيمه شب وضو بگير و به نماز بايست!
  مگر پيامبر بزرگترين الگو براى همه ما نيست؟
  بيا يكبار هم كه شده در دل شب نه از ترس خدا بلكه از روى عشق براى خدايى نماز بخوانيم كه به ما اين همه نعمت ارزانى داشته است!
  آيا مى دانيد اين گونه خدا را عبادت كردن، مايه آرامش مى شود؟
  وقتى تو به خاطر تشكّر از خدا، نماز مى خوانى و به سجده مى روى به طور ناخودآگاه به نعمت هايى كه خدا به تو داده است توجّه پيدا مى كنى، به داشته هايت در زندگى فكر مى كنى، مثبت انديش مى شوى و ديگر هيچ گاه به نداشته ها و كاستى ها، فكر نخواهى كرد.
  با اين گونه عبادت كردن، زيبايى هاى زندگى خود را در خاطر و فكر خود درشت و درشت تر مى كنى و اينجاست كه متوجّه مى شوى كه خدا چقدر به تو نعمت داده است و تو از آنها غافل بوده اى!


title: چرا اين چنين بر خاك افتاده اى!
text:
    چرا اين چنين بر خاك افتاده اى!


  نمى دانم مرا مى شناسى يا نه؟
  اسم من اسحاق بن عمّار است و اهل كوفه هستم، روزگار درازى بود كه آرزوى ديدن امام صادق(ع) را به دل داشتم.
  اكنون خدا به من توفيق داده است كه به شهر مدينه سفر كنم و ضمن زيارت حرم رسول خدا، از فيض حضور امام صادق(ع) نيز بهره ببرم.
  امروز تصميم گرفته ام كه به خانه آن حضرت بروم، آيا شما همراه من مى آييد؟
  ديگر راه زيادى نمانده است، از اين پيچ كه بگذريم به خانه آن حضرت مى رسيم.
  نگاه كن!
  امام صادق(ع) دارند از خانه خارج مى شوند! در اين وقت روز، آن حضرت به كجا مى روند؟
  آيا موافقيد همراه آن حضرت برويم؟
  بعد از عرض سلام و ادب، با آن حضرت همراه مى شويم، چند نفر از ديگر دوستان نيز به ما ملحق مى شوند.
  در بين راه با امام مشغول صحبت مى شويم و سؤال هاى خود را از آن حضرت مى پرسيم و ايشان با روى باز به سؤال هاى ما پاسخ مى دهند.
  آرى، آن حضرت همواره از هر گونه سؤالى استقبال مى كردند و هرگز با تندى با سؤال كننده برخورد نمى كردند.
  دوست من! آن امام زيبايى ها هيچ گاه به سؤال ما لقب شبهه نمى دادند!
  خلاصه كلام آنكه ما همين طور داشتيم با امام خويش سخن مى گفتيم كه ناگهان ديديم امام رو به قبله ايستاد و به سجده رفت!
  همه تعجّب كرديم. بعد از لحظاتى امام صورت خود را بر روى خاك گذاشت و مشغول دعا شد.
  مدّت زيادى گذشته بود و امام هم چنان در سجده بود!
  امام سر از سجده برداشتند در حالى پيشانى و صورت آن حضرت خاك آلود شده بود و براى همين آن حضرت دستى به سر و صورت خود كشيدند.
  من رو به امام كردم و گفتم: چرا شما در اينجا به سجده رفتيد؟
  امام با مهربانى به من نگاه كردند و فرمودند: اى اسحاق! وقتى داشتم با شما راه مى رفتم ناگهان به ياد يكى از نعمت هايى افتادم كه خدا به من داده بود. دوست داشتم در مقابل خداى خويش به سجده بروم و شكر آن را بجا آورم، نخواستم هنگامى كه اين نعمت خدا را ياد كردم با بى توجّهى از آن بگذرم، هر گاه خداوند نعمتى را به بنده خود بدهد و آن بنده در سجده شكر آن را بجا آورد خداوند به فرشتگان دستور مى دهد تا نعمت هاى زيادترى به آن بنده بدهند.
  بيا از امروز من و تو هم هرگاه به ياد نعمتى افتاديم كه خدا به ما داده است به سجده برويم و شكر خدا را بجا آوريم.
  سعى كنيد هنگامى كه به سجده مى رويد با وضو باشيد چرا كه در اين صورت خداوند متعال براى شما ثواب ده كار نيكو مى نويسد و ده گناه بزرگ شما را مى بخشد.
  آرى، وقتى به ياد نعمتى از نعمت هاى خدا افتاديد به سجده برويد و با اين كار بخشش و مغفرت خدا را به سوى خود جذب كنيد.
  البته بسيار خوب است كه بر روى خاك سجده نماييد چرا كه خداوند دوست دارد صورت بنده خود را خاك آلود ببيند!
  نمى دانم اين حكايت را شنيده اى كه خداوند به حضرت موسى(ع) فرمود: اى موسى! آيا مى دانى كه چرا من تو را به پيامبرى انتخاب كردم و تو را براى هم صحبتىِ خود انتخاب نمودم؟
  موسى در جواب گفت: نه.
  خداوند فرمود: اى موسى! ديدم كه تو در مقابل عظمت من به سجده مى روى و صورت خود را بر خاك مى نهى، پس تو را از همه مردم دنيا متواضع تر يافتم و براى همين تو را به پيامبرى انتخاب نمودم.
  در اين هنگام موسى(ع) بار ديگر به سجده رفت و صورت خود را بر خاك قرار داد.
  خطاب رسيد: اى موسى! سر خود را بالا بگير، و اين خاك ها كه بر صورت دارى را بر بدن خود بمال كه من اين خاك را شفاى درد جسم و جان تو قرار داده ام.
  دوست من! يك مُهر نماز را بردار و آن را خرد كن. اكنون تو خاك تميز دارى. اين خاك را داخل جانماز مخصوصى قرار بده، و سعى كن كه بر روى آن خاك سجده كنى و صورت خود را روى آن بگذارى.
  پيشنهاد مى كنم، مهرى را كه مى خواهيد خرد كنيد، مهرِكربلا نباشد زيرا تربت امام حسين(ع) احترام دارد و شما موقعى كه مى خواهيد صورت خود را بشوييد ممكن است ذرات خاك تربت، به زمين بريزد و به آن بى احترامى شود.
  بگذار فرشتگان آسمان صورت خاك آلوده تو را ببينند. اين تواضع و فروتنى تو نزد خدا بسيار ارزش دارد.
  به هرحال هرگاه به ياد نعمتى از نعمت هاى خدا افتادى به سجده برو و از خداى مهربان خويش، تشكّر كن.
  شايد بگويى كه من موقعى كه در محلّ كار هستم، چگونه به سجده بروم؟
  شايد براى شما جالب باشد امام صادق(ع) دو راه حل در اينجا بيان كرده است.
  آيا مى خواهيد از اين راه حل باخبر شويد؟
  الف. هنگامى كه در محلّ كار خود هستى و ناگهان به ياد نعمت هاى زيبايى كه خدا به تو داده است مى افتى پس دست خود را به سينه ات بگير و مقدارى به جلو خم شو!
  چگونه وقتى شخص محترمى را مى بينى با گذاشتن دست روى سينه، ادب مى كنى!
  اكنون كه نمى توانى به سجده بروى پس دست به سينه بگير و مقدارى به سمت جلو خم شو و اين گونه فروتنى و تواضع خود را در مقابل خداى خويش اعلام كن!
  ب. كف دست راست خود را بالا بياور و گونه سمت راست خود را به نيّت سجده به روى كف دست خود بگذار و حمد خدا بنما.
  اگر در حكايت بالا خوب دقّت كرده باشى، متوجّه شده اى كه امام صادق(ع) در ابتدا پيشانى خود را به زمين گذاشتند و بعد از آن صورت خود را روى زمين نهادند، شما اين دو كار را با هم انجام بدهيد; ابتدا به نيت سجده دست به سينه بگيريد، مقدارى به جلو خم شويد و بعد هم به نيت گذاشتن صورت خود به زمين، صورت خود را روى كف دست خود بگذاريد.
  مهم اين است كه در آن لحظه اى كه به ياد نعمت خدا مى افتى بى خيال نباشى و به هر وسيله اى كه مى توانى تواضع خود را نسبت به خدا نشان دهى!


title: ثواب زيادى براى خود كسب كن!
text:
    ثواب زيادى براى خود كسب كن!


  ما انسان ها بسيار فراموشكار هستيم و اگر همواره در ناز و نعمت باشيم چه بسا خدا را فراموش مى كنيم.
  براى همين گاه مى شود كه خداوند براى آنكه جلو غفلت ما را بگيرد ما را به بلايى مبتلا مى كند تا از خواب بيدار شويم و دوران غفلت ما طولانى نشود.
  به هر حال همه كارهاى خداوند از روى حكمت مى باشد و به خير و صلاح بنده او است.
  امام كاظم(ع) در سخن خود مى فرمايند: ايمان شما كامل نمى شود تا زمانى كه بلا را نعمت بدانيد!
  آرى، اين بلايى كه بر ما وارد مى شود باعث مى شود تا گناهانمان بخشوده شوند و قلب ما آمادگى پيدا كند تا به خداى مهربان نزديك شود.
  انسانى كه به بلا گرفتار شده است با سرعت زيادى مى تواند پله هاى كمال معنوى را طى نمايد و از مقرّبان درگاه خدا شود.
  امام باقر(ع) فرمودند: هر چه ميزان ايمان كسى زيادتر شود بلاى بيشترى به او مى رسد.
  خواننده محترم! اگر شما در زندگى خود به بلايى گرفتار شديد بايد از اين فرصت پيش آمده كمال استفاده را بنماييد و با صبر از اين امتحان موفّق بيرون بياييد كه در اين صورت هزاران هزار جايزه معنوى در انتظار شما است.
  شايد فكر كنيد كه اگر ما بخواهيم به كمال و رشد معنوى برسيم حتماً بايد به بلا گرفتار شويم.
  معلوم است كه اين سخن درست نيست چرا كه مى توان به هيچ بلايى گرفتار نبود و پلّه هاى كمال را طى نمود.
  به اين سخن گوش فرا دهيد.
  امام صادق(ع) فرمودند: آن كسى كه در ناز و نعمت زندگى مى كند و شكرگزار خداوند هست نزد خداوند مانند كسى است كه به بلا مبتلا شده است و صبر مى كند.
  آرى، اگر در ناز ونعمت بودى و شكرگزار آن بودى، از مسير كمال معنوى خارج نشده اى!
  مهم اين است كه در هر شرايطى هستى به وظيفه ات عمل كنى و باور كنى هر آن چه از دوست رسد نيكو است!
  شكر تو در حال نعمت همچون صبر تو در حال بلا ارزش دارد!
  مگر تو در اينكه خدا تو را دوست دارد شك دارى؟
  او بهترين دوست تو است و اگر گاهى براى تو بلايى مى فرستد مى خواهد تو را از آلودگى ها پاك كند.
  وقتى تو بر اين بلا صبر مى كنى روحت بار ديگر نورانى مى شود و آماده آن مى شوى تا رحمت بى انتهاى خدا را به سوى خود جذب كنى!
  و آن هنگام كه ثروت و نعمت را بر تو نازل مى كند و تو شكر اين نعمت را مى نمايى و ممنون او مى شوى، با همين شكر كردن بيشتر به او نزديك مى شوى و او هم تو را بيشتر دوست مى دارد.
  اميدوارم تو از جمله آنانى باشى كه باور دارند، خدا آنان را دوست دارد!


title: امتحان بزرگى در پيش است
text:
    امتحان بزرگى در پيش است


  من و عدّه اى از دوستان خود در خانه امام صادق(ع) نشسته بوديم و از حضور آن حضرت بهره معنوى مى برديم.
  در اين ميان يكى از شيعيان وارد شد و خدمت امام صادق(ع) سلام كرد.
  امام با گرمى جواب او را دادند و او را كنار خود نشاندند.
  از ظاهر او معلوم بود كه از راه دورى آمده است. آرى، او سُدير است كه از كوفه مى آيد. بعد از لحظاتى امام به او رو كرد و فرمود: «اى سُدير! وقتى مال و ثروت كسى زياد شود بايد بداند كه خداوند او را در شرايط امتحان قرار مى دهد. شما مى توانيد با كمك كردن به برادران مومن خود از اين امتحان پيروز بيرون بياييد. با نعمت هايى كه خدا به شما مى دهد همراهى خوبى داشته باشيد! شكرگزار كسى باشيد كه به شما نعمت ارزانى داشته است، چرا كه در اين صورت است كه خداوند نعمت خود را براى شما زياد خواهد نمود. خداوند در قرآن فرموده است كه اگر شكرگزار من باشيد نعمت هاى خود را براى شما زياد خواهم نمود».
  همه ما با دقّت به كلمات امام گوش فرا داديم و تصميم گرفتيم تا همواره به براداران دينى خود كمك كنيم، اگر خداوند به ما ثروت و مال دنيا داده است از اين ثروت براى رفع نياز مردم استفاده كنيم.
  آرى، بهترين شكرگزارى اين است كه به ديگران كمك كنيم و غمى را از دلى بزداييم.


title: راه نجات از فشار قبر
text:
    راه نجات از فشار قبر


  پيامبر اسلام مى خواهد براى جنگ با كفّار به سوى كوه احد برود، اما دلش نگران دخترش رقيّه است، زيرا او بيمار شده است.
  به عيادت او آمد و با او سخن گفت، سپس با او خداحافظى كرد و به سوى ميدان جنگ حركت كرد، هيچ كس باور نمى كرد اين آخرين ديدار اين دختر و پدر باشد.
  پيامبر از جنگ كه برمى گردد رقيّه از دنيا رفته است. مردم براى تشييع جنازه دختر پيامبر جمع مى شوند و بدن رقيّه را به خاك مى سپارند.
  نگاه كن! اين حضرت فاطمه(س) است كه به كنار قبر خواهرش مى آيد و شروع به گريه كردن مى كند.
  پيامبر جلو مى آيد و اشك چشم فاطمه(س) را پاك مى نمايد.
  امّا ديگر غم امان نمى دهد، اشك بر چهره زيباى پيامبر مى نشيند!
  اشك پيامبر آرام آرام از گونه به سينه مى چكد!
  ناگهان حضرت دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيرد، دعا مى كند و اشك مى ريزد!
  پيامبر با خداى خود راز و نياز مى كند. به راستى پيامبر از خدا چه مى خواهد؟ 
  خود پيامبر جواب اين سوال ما را مى دهد: «من از خدا خواستم تا به خاطر من فشار قبر را از دخترم رقيّه بردارد».
  فشار قبر آن قدر وحشتناك است كه پيامبر اشك مى ريزد و از خدا مى خواهد كه دخترش را از فشار قبر نجات دهد.
  بى خود نبود كه امامان ما همواره از فشار قبر به خدا پناه مى بردند.
  آيا شما راه حلّى براى رهايى از فشار قبر مى شناسيد؟
  آيا مى دانيد كه علّت اصلى فشار قبر چه مى باشد؟
  پيامبر فرمودند: «اگر انسان، شكر نعمت هاى خدا را به جا نياورد و آنها را در راه درست مصرف نكند به فشار قبر مبتلا مى شود».
  اگر سعى كنيم در مقابل نعمت هايى كه خدا به ما داده است شكرگزار باشيم و تا آنجا كه مى توانيم به ديگران كمك كنيم از فشار قبر در امان خواهيم بود.
  وقتى كه خداوند به تو پول و ثروت داده است و در همسايگى تو خانواده فقيرى زندگى مى كند كه به نانِ شب محتاج است، بايد بدانى كه اگر به آن همسايه رسيدگى نكردى به فشار قبر مبتلا خواهى شد.
  شكرگزارىِ ثروتى كه خدا به تو داده است اين است كه به فكر مردم باشى و گره از زندگى آنها بگشايى، نه اين كه فقط و فقط به فكر خودت باشى!
  تازه اگر هم مى خواهى به فكر خودت باشى چرا فقط به فكر دنياى خودت هستى!
  بيا مقدارى هم به فكر قبر و قيامت خود باش!
  مطر مرگ حق نيست و تو دير يا زود بايد به سوى قبر بروى!
  قبر هر روز اين چنين فرياد مى زند: «من خانه تاريكى هستم، براى خودت چراغى بياور. من خانه تنهايى هستم، براى خودت مونسى بياور».
  اين صداى قبر من و تو است كه ما را خطاب قرار مى دهد امّا ما چقدر اين پيام را مى شنويم!
  بيا تا با شكرگزارى از نعمت هايى كه خدا به ما داده است رحمت و مهربانى خدا را به سوى خود جذب كنيم و سفر قبر و قيامت خود را در كمال آرامش طى كنيم.


title: بهترين عبادت ها چيست؟
text:
    بهترين عبادت ها چيست؟


  آيا موافقيد با هم يك مسابقه شكرگزارى برگزار كنيم؟
  در اين مسابقه ما مى خواهيم از نفرات برترى كه به بهترين صورت شكر نعمت هاى خدا را بجا آورده باشند، تقدير كنيم.
  آيا شما موافق هستيد كه داورى اين مسابقه به عهده من باشد؟
  البته طبيعى است هر داورى براى داورى كردن بايد معيارهايى داشته باشد، من قول مى دهم كه با استفاده از سخنان امام صادق(ع) معيارهاى داورى را مشخّص كنم و به داورى بپردازم.
  حالا كه با داورى من موافق هستيد، بهتر است كه من نفرات اوّل تا سوّم را انتخاب كنم. 
  كار انتخاب تمام شد و الان دوست دارم كه اين سه نفر برتر را خدمت شما معرّفى كنم و از آنها دعوت كنم تا ويژگى هاى خود را براى شما بگويند.
  	نفر اوّل: اسم من سعيد است، من نيز هميشه به ياد نعمت هاى خدا بودم و سعى مى كردم كه نعمت هاى خدا را در راه معصيت و گناه مصرف نكنم ضمن آنكه تلاش مى كردم تا با استفاده از نعمت هايى كه خدا به من داده است به مردم كمك كنم.
  من مى دانم نمى توانم آن طور كه شايسته است شكر خدا را بجا آورم، چرا كه وقتى من شكر خدا را مى كنم در واقع همين شكر كردن هم نعمتى از طرف خداست زيرا اگر توفيق خدا نبود من نمى توانستم اين شكر را انجام دهم.
  پس اگر من شكر خدا را انجام مى دهم اين شكر نياز به شكر ديگرى دارد، و همين طور شكر دوّم نياز به شكر سوّمى دارد...
  پس هيچ گاه نمى توانم شكر نعمت هاى خدا را بجا آورم.
  	نفر دوّم: اسم من نرجس است، من نيز همواره به ياد نعمت هايى كه خدا به من داده است هستم و تلاش مى كنم كه نعمت هاى خدا را در راه معصيت استفاده نكنم.
  اگر خداوند به من نعمت ارزانى داشت و به من ثروت و دارايى داد با آن زمينه گناه را براى خود و جامعه فراهم نكنم.
  خداوند به من نعمت زيبايى داده است و من تلاش مى كنم تا با رعايت حجاب، باعث خشنودى خدا شوم.
  	نفر سوّم: اسم من حميد است، من همواره به ياد نعمت هايى كه خدا به من داده است مى باشم و سعى مى كنم شكرگزار خدا باشم.
  من هرگز به نداشته هايم فكر نمى كنم بلكه هميشه به اين مى انديشم كه خداوند چه نعمت هاى زيادى به من داده است.
  دوست من!
  بيا ما هم مانند نفر اول تلاش كنيم كه به ياد نعمت هايى كه خدا به ما داده باشيم و هميشه زيبايى ها را در زندگى خود ببينيم و در مورد آنها فكر كنيم.
  آيا مى دانى وقتى به نعمت هايى كه خدا به شما داده است فكر مى كنيد به طور ناخودآگاه نعمت هاى ديگر را به سوى خود جذب مى كنيد؟
  ذهنى كه همواره به زيبايى ها مى انديشد زيبايى ها را به سوى خود جذب مى كند.
  بيا تلاش كنيم تا نعمت هاى خدا را در راه طاعت و بندگى خدا به كار بگيريم و به ديگران كمك كنيم و خطاب به خداى خود اين چنين بگوييم: «خداى من! من نمى توانم شكر نعمت هاى تو را بجا آورم. تو اين اعتراف به ناتوانى در شكر كردنت را از من پذيرا باش».


title: مثل من بنده شكرگزار باش
text:
    مثل من بنده شكرگزار باش


  آيا «ابو حمزه ثُمالى» را مى شناسى؟
  او كسى است كه دعاى امام سجاد(ع) در سحرهاى ماه مبارك رمضان را براى ما نقل كرده است.
  يك روز ابو حمزه، هنگام خواندن قرآن به اين آيه رسيد كه خداوند در مورد حضرت نوح(ع) مى فرمايد: (إِنَّهُ كَانَ عَبْداً شَكُوراً): «او بنده شكرگزارى بود».
  او به فكر فرو رفت كه چرا خداوند حضرت نوح(ع) را به عنوان بنده شكرگزار معرّفى مى كند؟
  همين سؤال را از امام باقر(ع) نمود و آن حضرت در پاسخ او فرمود: براى اينكه حضرت نوح(ع)، دعايى را هر روز، صبح و شام، سه بار مى خواند.
  ابوحمزه عرض كرد: آيا مى شود آن دعا را به ما ياد دهيد؟
  امام سجاد(ع) فرمود: آن دعا اين است:
  أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ ما أَصْبَحَتْ بي مِنْ نِعْمَة أَوْ عافيَة في دين أَوْ دُنْيا فَإنَّها مِنْكَ، وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ.
  صبح نمودم و شهادت مى دهم هر نعمتى كه (در دين و دنيا) دارم و همه بلاهايى كه از من دور مى شود، از لطف و رحمت تو است، تو آن كسى هستى كه هيچ شريكى ندارى.
  ما بايد اين مثبت انديشى زيبا را از حضرت نوح(ع) فرا بگيريم و هر روز صبح كه از خواب برمى خيزيم به نعمت هايى كه خدا به ما داده است فكر كنيم و شكر آنها را بجا آوريم كه همين شكرگزارى باعث مى شود نعمت هاى بيشترى را به سوى خود جذب كنيم.


title: چرا از مردم تشكّر كنيم؟
text:
    چرا از مردم تشكّر كنيم؟


  صحراى قيامت است و چه غوغايى است! همه مردم سر از خاك برداشته و آماده اند تا به حساب كردار و رفتار آنها رسيدگى شود.
  در اين ميان چشم من به يكى از دوستانم مى افتد.
  او را براى حسابرسى مى برند، خدا او را خطاب قرار مى دهد و مى گويد: آيا از كسانى كه به تو خوبى كردند، تشكّر نمودى؟
  او در جواب مى گويد: خدايا! مگر همه خوبى ها از آن تو نيست، من همواره شكر تو را مى كردم، و آن چنان ذهن من مشغولِ شكرگزارى تو بود كه اصلا به غير از تو انديشه نداشتم. من غير از تو كسى را نمى ديدم كه بخواهم از او تشكّر كنم.
  ظاهراً اين دوست ما، اهل عرفان شده بود. او خيال مى كرد كه خدا هم اين حرف ها را مى پسندد!
  او منتظر بود تا خداوند او را به خاطر اين كارش مورد تشويق قرار دهد و مثلاً به او بگويد: چه خوب كارى كردى كه به جز ما كسى را نديدى و فقط از ما تشكّر كردى! 
  آيا مى دانيد خداوند در جواب او چه فرمود؟
  اين جواب خدا بود: «چون از مردم تشكّر نكردى شكر مرا هم بجا نياوردى. مردم به تو اين همه خوبى كردند و از آنها تشكّر نكردى، دلت خوش بود كه به سجده مى روى و هزاران بار «شكراً لله» مى گويى. من هيچ كدام از شكركردن هاى تو را قبول نمى كنم براى اينكه تو به وظيفه ات عمل نكردى. چه كسى به تو گفت كه آن چنان، غرقِ شكر كردن من شوى كه ديگران را فراموش كنى؟ مگر كسانى كه به تو كمك كردند بندگان خوب من نبودند، هر كس از مردم تشكّر كند در واقع شكر مرا بجا آورده است. من هيچ وقت از تو نخواستم تا مردم را فراموش كنى، تو وظيفه داشتى در مقابل خوبى هاى ديگران از آنان تشكّر كنى».
  دوست من! خداوند مى خواهد ما در مقابل نيكى كردن ديگران بى تفاوت نباشيم.
  وقتى كه شخصى به ما نيكى مى كند و ما از او تشكّر مى كنيم در واقع داريم او را به انجام كارهاى نيك تشويق مى كنيم.
  خداوند مى خواهد همواره تشويق به كار خير در جامعه اسلامى موج بزند و همه يكديگر را با تشكّر نمودن به انجام كار خير تشويق بنمايند. 
  براى همين است كه خداوند تشكّر از مردم را تشكّر از خودش قرار داده است.
  آرى، اگر ما تشكّر از مردم را فراموش كنيم خداوند تمام شكرگزارى ما را قبول نمى كند!
  همين الان كتاب را زمين بگذار و يك قلم و كاغذ بردار و ليست تمام افرادى كه در زندگى به تو كمكى كرده اند يادداشت كن!
  و برنامه اى بريز كه از همه آنها تشكّر كنى تا خداوند از تو راضى باشد.


title: احترام نان و بركت خدا را بگير
text:
    احترام نان و بركت خدا را بگير


  صداى اذان ظهر از مسجد رسول خدا به گوش مى رسد، همه مسلمانان براى خواندن نماز به مسجد مى آيند.
  سلمان وضو مى گيرد و به سوى مسجد مى آيد، در بين راه با راستگوترين فرد تاريخ، ابوذر برخورد مى كند.
  اين دو به يكديگر علاقه زيادى دارند و وقتى يكديگر را مى بينند مثل اين است كه تمام دنيا را به آنها داده اند.
  سلمان رو به ابوذر مى كند و مى گويد: آيا امروز به خانه من مى آيى تا ناهار در خدمت شما باشم! 
  ابوذر لبخندى مى زند. آنها نماز را همراه با رسول خدا مى خوانند و بعد از عرض سلام و ادب خدمت آن حضرت به سوى خانه سلمان حركت مى كنند. سلمان بسيار خوشحال است چرا كه امروز مهمان عزيزى دارد. او با ظرف آبى از مهمان خود پذيرايى مى كند و با هم مشغول گفتگو مى شوند. موقع صرف غذا مى شود و سلمان سفره را پهن مى كند. در ميان سفره دو قرص نان است و يك ظرف آب! ابوذر دست خود را به سوى نان ها مى برد، آنها را از روى سفره برمى دارد و نگاه كرده و براندازى مى كند. سلمان رو به ابوذر مى كند و مى گويد: براى چه به نان ها نگاه كردى؟
  ابوذر مى گويد: مى خواستم ببينم آيا آنها خوب پخته شده اند يا نه؟
  سلمان جواب مى دهد: اى ابوذر! آيا مى دانى در تهيّه شدن اين نان چقدر زحمت كشيده شده است؟ آيا مى دانى فرشتگان باران، رحمت خدا را نازل كردند و زمين دانه گندم را در خود پذيرا شد تا دانه گندم سبز شود. آيا مى دانى چقدر رحمت و بركت خدا در اين نان وجود دارد؟ آيا تو اين گونه شكر نعمت خدا را مى نمايى؟
  ابوذر سر خود را پايين انداخته، به سخنان سلمان گوش مى دهد. آرى، نان محترم است و ما بايد با احترام با آن برخورد كنيم.
  اين احترام ما به بركت خدا است كه نشان دهنده شكر ما مى باشد.
  ابوذر مى گويد: من از اين كارى كه انجام دادم عذرخواهى مى كنم و از خداوند هم مى خواهم اين كار مرا ببخشايد.
  دوست من! ديديد كه سلمان با ابوذر چگونه برخورد كرد. اگر الان سلمان سر سفره هاى ما حاضر شود چه مى گويد؟ ما چقدر از نان احترام مى گيريم. بى جهت نيست كه بركت زندگى ما كم شده است. 
  شكر نعمت خدا به اين نيست كه به سجده برويم و صد بار «شكراً الله» بگوييم. شكر واقعى اين است كه بركت خدا را احترام كنيم و از اسراف كردن خوددارى كنيم.


title: اى موسى، حقّ شكرم را ادا كن!
text:
    اى موسى، حقّ شكرم را ادا كن!


  همه مى دانيم كه يكى از اسم هاى حضرت موسى(ع)، «كليم الله» است.
  كليم الله به معناى كسى است كه با خدا سخن گفته است و خدا هم با او هم كلام شده است.
  آيا موافقيد يكى از سخنان خدا با حضرت موسى(ع) را بشنويد؟
  خدا به او فرمود: «اى موسى! مرا شكر كن آن گونه اى كه شايسته من است».
  موسى مقدارى به فكر فرو رفت، آخر چگونه من مى توانم حقّ شكر خدا را ادا كنم.
  او به ياد نعمت هايى كه خدا به او داده بود افتاد، آن روز كه فرعون همه فرزندان پسر را قتل عام مى كرد; چگونه خدا جان او را نجات داده بود.
  آن روز كه مادرش او را در صندوقچه اى قرار داد و او را در رود نيل رها كرد، اين خدا بود كه او را به سلامت به ساحل نجات رهنمون ساخت.
  ذهن موسى(ع) به سرعت، مهربانى هاى خدا را جستجو مى كرد و به موسى(ع) نشان مى داد.
  خداوند هزاران هزار نعمت و رحمت به موسى(ع) داده است. چه نعمتى بالاتر از آن كه او اكنون هم سخن خدا شده است.
  سرانجام موسى(ع) خطاب به خدا عرضه داشت: بار خدايا! من چگونه حقّ شكر تو را بجا آورم حال آنكه مى دانم هر شكرى كه بجا آورم نعمت جديدى است كه بايد شكر آن را نيز بجا آورم. من از شكر كردن تو عاجز و ناتوانم.
  اينجا بود كه خداوند به موسى(ع) خطاب كرد: اى موسى! اكنون كه به ناتوانى خود در اداى شكر من اعتراف كردى حقّ شكر مرا بجا آوردى!
  آرى، هيچ كس نمى تواند حقّ شكر خدا را به جا آورد، امّا خداوند يك قانون دارد و آن اين است كه هر كس از صميم دل اعتراف كند كه اى خدا، من نمى توانم شكر نعمت هاى تو را بجا آورم، خداوند اين اعتراف را به جاى شكرگزارى واقعى قبول مى كند!


title: از نعمت هاى خدا سخن بگو
text:
    از نعمت هاى خدا سخن بگو


  آيا مى دانيد در مورد هر چه فكر كنيد و سخن بگوييد آن را به سوى خود جذب مى كنيد؟
  اگر همواره از بيمارى و فقر سخن بگوييد آن را بيشتر به سوى خود مى كشانيد!
  حتماً در زندگى خود با افرادى روبرو شده ايد كه همواره دم از يأس و نااميدى مى زنند و هر كجا مجال سخن بيابند منفى ها را بيان مى كنند، آنها نمى دانند با اين كارشان همان بدى ها را به سوى خود جذب مى كنند.
  اميدوارم شما از آن افرادى باشيد كه همواره در زندگى خود به زيبايى ها فكر كنيد و در مورد آن سخن بگوييد كه از همين راه مى توانيد زيبايى ها را در زندگى خود رشد دهيد.
  آرى، كلام تو عصاىِ معجزه گر تو مى باشد، تو مى توانى با حركت دادن اين عصا شادمانى و ثروت را به جاى اندوه و تنگدستى بنشانى!
  امروزه ثابت شده است كه واژه ها با تصاويرى كه به همراه خود در ذهن ما ايجاد مى كنند بر ضمير ناخودآگاه ما اثر مى گذارند.
  ما در دنياى خارج همان را درو مى كنيم كه در عالم انديشه خود كاشته ايم براى همين بايد تلاش كنيم تا در ذهن خود همواره زيبايى ها را قرار دهيم و درِ زبان خود را به بدى ها باز نكنيم.
  آرى، تكرار كلام زيبا بر ذهن نيمه هشيار آدمى اثر مى گذارد، شايد شما در ابتدا نتوانيد انديشه خود را مهار كنيد كه به خوبى ها بينديشد، امّا كلام و سخن خود را مى توانيد در اختيار بگيريد.
  همواره سعى كنيد كلام زيبا به زبان آوريد تا انديشه شما هم زيبا شود آن وقت مى بينى كه چگونه زيبايى ها يكى پس از ديگرى در زندگى شما طلوع مى كند.
  فكر مى كنم ديگر تو با ضرورت كلام مثبت آشنا شدى و دانستى كه اين كلام مثبت است كه باعث مى شود تا زيبايى ها در زندگى تو رشد كند و به ثمر بنشيند.
  اگر امروزه بشر به ضرورت كلام مثبت پى برده است، چهارده قرن قبل اسلام به ما دستور داده است كه در زندگى خود از اين اصل پيروى كنيم.
  در همين قرآنى كه ما ده ها بار آن را خوانده ايم به اين اصل اشاره شده است.
  به راستى ما چقدر با پيام هاى قرآن آشنا هستيم؟
  اين آيه را بخوان و در آن فكر كن:
  (وَ اَمّا بِنِعمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّث): «و از نعمت هايى كه خدا به تو داده است با مردم سخن بگو».
  جامعه ما چقدر نيازمند عمل نمودن به اين اصل است. اگر مردم ما عادت داشتند در مورد نعمت هايى كه خدا به آنها داده است، سخن بگويند آيا ديگر اين همه نااميدى و ناشكرى در جامعه ما موج مى زد؟
  ما عادت كرده ايم از اوّل صبح كه از خواب بيدار مى شويم به فكر نداشته هاى خود باشيم و تا شب همين طور بدويم تا شايد به نداشته هاى خود برسيم.
  امّا نمى دانيم كه نداشته هاى ما نامحدود است و هيچ وقت تمام نمى شود!
  و براى همين است كه جامعه به اصطلاح اسلامى ما در عطش دنياطلبى مى سوزد!
  ديگر قناعت در اين جامعه يك افسانه شده و براى همين است كه آرامش هم به افسانه اى بدل گشته است!
  اما هنوز هم دير نشده است!
  ما مى توانيم بر اين حركتى كه جز تشويش خاطر براى ما ندارد خاتمه ببخشيم.
  بياييد تصميم بگيريم به حرف قرآن گوش فرا دهيم!
  از اوّل صبح تا آخر شب فقط در مورد نعمت هايى كه خدا به ما داده است فكر كنيم و سخن بگوييم.
  اگر در خانه همسر مهربانى داريم كه به ما عشق مىورزد، اگر فرزندان سالمى داريم، اگر بدن سالمى داريم و... در مورد اينها فكر كنيم و سخن بگوييم.
  جالب اين است كه چون زبان خود را به ذكر نعمت هاى خدا باز كنى طبق قانون جذب، نعمت هاى ديگر را به سوى خود مى كشانى و براى همين مى بينى كه بركت زندگى تو زياد و زيادتر شد.
  آرى، اين يكى از راه هاى شكرگزارى است كه تو در مورد نعمت هايى كه خدا به تو داده است سخن بگويى!
  تازه اين طورى عشق و محبّت تو به خدا هم زياد و زيادتر مى شود، چرا كه وقتى كه نعمت هاى خدا را يادآورى مى كنى به طور ناخودآگاه به روح خود اين پيام را مى دهى كه خدا چقدر در حقّ من مهربانى كرده است و همين باعث مى شود كه تو خدا را از صميم قلب دوست داشته باشى!
  و به راستى در اين دنيا چه چيز قيمتى تر از دوستى با خدا است؟
  آرى، با اين يادآورى نعمت ها، محبّت به خداوند متعال در دل شما جوانه مى زند و با استمرار اين كار فكرى، اين جوانه تبديل به درختى پربار مى شود و هر لحظه ميوه معاشقه با خدا بر اين درخت به ثمر مى نشيند.
  رسول خدا فرمودند: «خداوند به حضرت داوود(ع) وحى كرد: اى داوود! كارى كن كه مردم مرا دوست داشته باشند. و داوود(ع) چنين عرضه داشت: چگونه مردم را به سوى محبّت تو دعوت كنم؟ خطاب رسيد: نعمت هاى من را براى مردم ياد آورى كن، زيرا هرگاه تو مردم را به ياد نعمت هاى من بيندازى، آنان به من محبّت خواهند ورزيد».
  آرى، چقدر زيبا است انسان ساعتى بنشيند، با خود خلوت كند و ياد نعمت هاى خدا كند.


title: فروتنى بهترين شكر است
text:
    فروتنى بهترين شكر است


  مشركان مكّه مسلمانان را اذّيت و آزار مى نمودند و آنها را با انواع شكنجه ها عذاب مى دادند.
  پيامبر دستور دادند تا عدّه اى از مسلمان به رهبرى جعفرطيّار -برادر حضرت على- به كشور حبشه مهاجرت كنند. نجاشى پادشاه حبشه بود و مذهب رسمى آن كشور مسيحيّت بود.
  پادشاه حبشه از مسلمانان پذيرايى كرد و به آنان محبّت زيادى نمود و تا زمانى كه آنها در كشور او حضور داشتند از هيچ هميارى و همكارى با آنان دريغ ننمود.
  يك روز جعفر طيّار براى ديدن نجاشى به سوى قصر او حركت نمود.
  به نجاشى خبر دادند كه جعفر طيّار مى خواهد به حضور شما بيايد.
  نجاشى دستور داد تا جعفر را به خدمت او راهنمايى كنند.
  وقتى كه جعفر وارد قصر شد، صحنه اى را ديد كه بسيار تعجّب كرد.
  دفعات قبل كه جعفر خدمت نجاشى مى آمد او را بر روى تخت پادشاهى مى ديد در حالى كه لباس هاى شاهانه به تن داشت و تاج گران قيمتى بر سر او بود.
  اما امروز نجاشى را مى بيند كه لباس ساده اى به تن كرده و بر روى زمين نشسته است و آن تاج گران قيمت را بر سر ندارد. جعفر عرض سلام و ادب نمود و در گوشه اى متحيّر ايستاد.
  نجاشى چون تعجّب جعفر را ديد به او رو كرد و گفت: «در كتاب آسمانى ما آمده است كه هر گاه خدا نعمتى به بنده اى داد بايد شكر آن را بجا آورد و هيچ شكرگزارى همانند تواضع و فروتنى نيست. ديشب به من خبر رسيده است كه محّمد در جنگ بر مشركان پيروز شده است. پيروزى لشكر خداپرستان نعمتى بود كه باعث خوشحالى من شد و من بايد شكر اين نعمت را بجا مى آوردم، براى همين امروز من لباس شاهانه نپوشيده و بر روى زمين نشسته ام تا خداى خويش را با تواضع و فروتنى شكر كنم».
  دوست من!
  اين داستان زيبا را امام صادق(ع) براى ما نقل كرده است تا ما هم از پادشاه حبشه درس بگيريم و با تواضع و فروتنى در مقابل مردم، شكرگزار نعمت هاى خدا باشيم.
  آرى، اگر روزى و روزگارى مقام تو بالا رفت و به پست و رياستى رسيدى بدان كه شكر اين نعمت اين است كه دچار غرور نشوى و در مقابل مردم متواضع باشى.
  اگر پست و مقام دارى و با زيردست خود با تكبّر و غرور برخورد كردى، بدان كه كفران نعمت كرده اى و خداوند چه زود اين پست را از تو مى گيرد.
  امّا اگر با همه با تواضع روبرو شدى و به درد دل مردم گوش فرا دادى بنده شكرگزار و خوب خدا هستى!


title: بهترين برنامه شكرگزارى
text:
    بهترين برنامه شكرگزارى


  هيچ چيز براى شكركردن نعمت هاى خدا همانند اين نيست كه در مقابل عظمت خدا به سجده بروى و از او تشكّر كنى.
  آيا شما با برنامه شكرگزارى امام رضا(ع) آشنا هستيد؟
  آيا مى دانيد كه آن حضرت براى خود برنامه ويژه اى داشتند و هر روز آن را انجام مى دادند؟
  اميدوارم همه ما بتوانيم مانند امام رضا(ع) اين برنامه را انجام دهيم و بهترين شكرگزار نعمت هاى خدا باشيم.
  شما اگر يك ماه به اين برنامه عمل كنى آرامشى بس بزرگ در وجود خود خواهى يافت ضمن آنكه زمينه زياد شدن نعمت هاى خدا را براى خود فراهم كرده اى.
  اما برنامه شكرگزارى امام رضا(ع) به اين صورت بود:
  بعد از نماز ظهر امام رضا(ع) به سجده شكر مى رفت و صد بار اين ذكر را تكرار مى كرد: «شكراً لله»!
  بعد از نماز عصر نيز امام به سجده مى رفت و صد بار «حمداً لله» را تكرار مى كرد.
  اگر ما بعد از هر نماز واجب به سجده برويم و از خداوند تشكّر كنيم مى توانيم مهربانى خدا را به سوى خود جذب كنيم.
  وقتى كه تو به سجده مى روى، در حالت تمركز قرار مى گيرى و ذهنت فقط به زيبايى ها مى انديشد!
  تو شكر خدا به زبان مى آورى و كامپيوتر ذهن تو به دنبال آن نعمت هايى مى گردد كه خدا به تو ارزانى داشته است.
  نعمت هايى كه خدا به تو داده است از مقابل ذهن تو عبور مى كنند و تو شكر همه آنها را بجا مى آورى!
  خدا به تو تن سالم داده، نيروى فكر به تو عنايت كرده است كه با آن مى توانى كارهاى بزرگى انجام دهى، به تو ايمان به خودش را ارزانى داشته است و محبّت به خودش را در قلبت قرار داده است!
  آيا اينها جاى شكرگزارى ندارد!
  هنوز تو در سجده اى و مى خواهى همانند امام رضا(ع) صد بار از خدا تشكّر كنى، و آرام و شمرده مى گويى: «شكراً لله».
  خدايا من از تو ممنونم.
  و چون صد بار اين ذكر را گفتى و سر از سجده برداشتى ديگر زندگى خود را جور ديگرى مى بينى.
  تو ديگر مثبت بين و مثبت انديش شده اى. ديگر فقط به داشته هاى خود مى انديشى.
  ديگر زندگى خود را با زندگى ديگران مقايسه نمى كنى، تو چشم خود را به روى آن همه نعمتى كه خدا به تو داده است باز مى كنى!
  خواننده عزيز!
  از شما مى خواهم ساعتى با خود خلوت كنى و به نعمت هايى كه خدا به تو داده است فكر كنى.
  آيا مى دانيد كه در ريه هاى شما، حدود 750 ميليون بادكنك كوچك وجود دارند كه همواره از هوا پر و خالى مى شوند و اكسيژن را به خون مى رسانند؟
  اگر قيمت هر كدام از آنها را 10 تومان حساب كنيد (در حالى كه بشر با تمام پيشرفت هاى خود حتى از ساختن يكى از آنها عاجز است)، در همين سينه شما، 5/7 ميليارد تومان سرمايه وجود دارد.
  آيا اطلاع داريد كه در خون شما 30 هزار ميليارد سرباز سرخ پوش (گلبول هاى قرمز) وجود دارند كه نقش خدمتگزارانى صميمى را ايفا مى كنند و اكسيژن را كه مايه حيات سلول هاى بدن ما مى باشد از ريه به سلول ها مى رسانند و گاز كربنيك را كه يك ماده كشنده و سمّى است، از آنها گرفته و به ريه ها مى آورند تا به اين وسيله هواى تنفسى به خارج بدن دفع شود؟
  در مدت 30 ثانيه اين گلبول هاى قرمز به تمام سلول هاى بدن سركشى مى كنند و با جدّيت و نظم، وظيفه خود را انجام مى دهند; يعنى هم به سلول ها غذا مى رسانند و هم نقش يك سازمان نظافت را در بدن ايفا مى كنند.
  عجيب است كه روزانه 200 ميليارد از اين سربازان سرخ پوش در راه انجام وظيفه خود فدا مى شوند و براى اين كه در اين سازمان خدمت رسانى، خللى ايجاد نشود معادل همين مقدار، هر روز توليد مى شود.
  آيا مى دانيد كه در خون شما 50 ميليارد سرباز سفيدپوش (گلبول هاى سفيد) نيز وجود دارد كه در بدن شما نقش يك ارتش مجهّز را بازى مى كنند و به همه قسمتهاى بدن شما سر مى زنند و هرگاه نقطه اى از بدن شما مورد هجوم ميكروب ها قرار بگيرد اين سربازان به مقابله با ميكروب ها برمى خيزند و در راه سلامت بدن شما تا سر جان فداكارى مى كنند. به راستى اگر اين سربازان مدافع نبودند، سلامت بدن ما در مقابل هجوم ميكروب ها به خطر مى افتاد.
  تازه اينها ذرّه اى از نعمت هاى بى شمارى است كه خدا به ما داده است و ما كمتر به آنها فكر مى كنيم.
  پس بياييد زبان به شكر اين خالق حكيم بگشاييم و اگر فرصت گفتن صد باره اين ذكر را نداريم، مى توانيم با سه بار گفتن ذكر «شكراً لله» در سجده شكرگزارى خود را به نمايش بگذاريم.


title: خدايى كه از بنده اش تشكّر مى كند!
text:
    خدايى كه از بنده اش تشكّر مى كند!


  آيا مى خواهيد خدا از شما تشكّر كند؟
  همه جمعيّت با تعجّب به من نگاه كردند، مثل اين كه حرف تازه اى را شنيده بودند.
  يكى از وسط جمعيّت رو به من كرد و گفت: وظيفه ما است كه از خداوند به خاطر اين همه نعمتى كه به ما داده است تشكّر كنيم، خدا كه نبايد از ما تشكّر كند.
  من در جواب گفتم: من باور دارم كه خدا هم از بندگان خود تشكّر مى كند.
  من كارى مى شناسم كه اگر شما آن را انجام دهيد خدا از شما تشكّر مى كند.
  همه جمعيّتى كه در مسجد بودند، با دقّت به سخنانم گوش مى دادند و منتظر بودند تا من سخن خود را كامل كنم.
  وقتى كه آمادگى كامل در مردم ايجاد شد اين سخن امام صادق(ع) را براى آنها خواندم: وقتى كه بنده اى نماز مى خواند اگر بعد از نماز به سجده شكر رود و در سجده از خداوند تشكّر كند، خداوند همه پرده ها و حجاب ها را بين آن بنده و فرشتگان آسمان برمى دارد.
  فرشتگان آسمان ها نگاه مى كنند و آن بنده را مى بينند كه در روى زمين در سجده است و از خداوند تشكّر مى كند.
  اينجا است كه خداوند با ملائكه سخن مى گويد: اى فرشتگان! به بنده من نگاه كنيد كه نماز خود را خوانده و اكنون در سجده شكر است و به خاطر نعمت هايى كه به او داده ام از من تشكّر مى كند.
  اى فرشتگان، به نظر شما من چه چيزى به اين بنده خود بدهم؟
  فرشتگان مقدارى فكر مى كنند و در پاسخ مى گويند: خدايا رحمت و مهربانى خود را بر او نازل كن!
  خداوند مى گويد: بعد از آن چه چيزى به او بدهم؟
  فرشتگان مى گويند: بهشت خود را به او ارزانى دار و حاجت هاى او را برآورده كن!
  خداوند مى گويد: ديگر چه چيزى به او عنايت كنم؟
  فرشتگان فكر مى كنند و هر چه از خوبى و كمال است مى گويند و به زبان مى آورند.
  پس از آن خداوند دوباره سؤال مى كند: ديگر چه چيزى به بنده ام عنايت كنم؟
  فرشتگان گيج مى شوند، آنها هر چه خوبى مى دانستند ذكر كرده اند، ديگر هيچ چيز به ذهن آنها نمى رسد!
  هر چه خوبى بود كه آنها گفتند، ديگر چه چيز خوبى هست كه آنها نگفته باشند.
  براى همين در جواب مى گويند: خدايا ما نمى دانيم.
  خداوند چون اين را از فرشتگان مى شنود رو به آنها مى گويد: من مى خواهم چيزى به او بدهم كه بالاتر از همه اين چيزهايى است كه شماگفته ايد.
  به راستى خدا به بنده خود چه چيزى مى خواهد بدهد كه از همه بهشت و از همه خوبى ها بالاتر و بهتر است؟
  همه فرشتگان منتظرند ببينند خداوند چه چيزى را به بنده خود مى دهد كه آن را نمى شناسند و از آن خبر ندارند.
  و خداوند به فرشتگان مى فرمايد: اى فرشتگانم! من تشكّر خودم را به بنده خود مى دهم، من از بنده خود تشكّر مى كنم همانطور كه او از من تشكّر كرد.
  همه فرشتگان در تعجّب مى مانند. خدايى كه عظمت و جلال او قابل تصوّر نيست از بنده خود تشكّر مى كند.
  اين همان چيزى است كه عقل فرشته ها به آن نمى رسيد. آنها باور نمى كردند كه خداوند از بنده خود تشكّر كند.
  چون آنها هم خدا را آن طور كه بايد بشناسند نمى شناسند. آنان نمى دانستند كه خداى ما اين قدر بزرگوار و آقا باشد.
  پس يادت نرود، هر گاه نمازت تمام شد به سجده شكر برو و از خدا تشكّر كن تا خدا هم از تو تشكّر كند.


title: سجده شكر پيامبر مهربانى ها
text:
    سجده شكر پيامبر مهربانى ها


  حيفم آمد كه در اين كتاب قصّه يكى از سجده هاى پيامبر را براى شما خواننده خوب بيان نكنم.
  يكى از ياران پيامبر مى گويد: يك روز كه حضور پيامبر بودم، ديدم كه ايشان پنج سجده پشت سر هم انجام دادند.
  من در فكر فرو رفتم كه علّت اين سجده هاى پنجگانه چه بود.
  رو به آن حضرت كردم و گفتم: اى رسول خدا، آيا مى شود به من بگوييد كه علّت اين سجده هاى شما چه بود؟
  پيامبر لبخندى زده و فرمودند: «الان جبرئيل بر من نازل شد و به من اين چنين گفت: اى محمّد! آگاه باش كه خدا على را دوست مى دارد. من با شنيدن اين سخن به سجده رفتم تا شكر خدا را كرده باشم. چون سر از سجده برداشتم، ديدم هنوز جبرئيل كنارم ايستاده است و به من فرمود: خدا فاطمه را هم دوست دارد.با شنيدن اين سخن خوشحال شدم و به سجده رفتم تا شكر آن را بجا آورم. چون سر از سجده برداشتم جبرئيل گفت: خدا حسن را دوست دارد. به سجده شكر رفتم و چون سر از سجده برداشتم، جبرئيل گفت: خدا حسين را دوست دارد.
  به سجده رفتم و چون سر از سجده برداشتم جبرئيل به من گفت اى محمد! خدا دوستان خاندان تو را نيز دوست دارد. اينجا بود كه من براى بار پنجم به سجده رفتم تا شكر خدا را بجا آورم».
  دوست من! چه خوب است وقتى ما هم وقتى كه خبر خوبى را مى شنويم، مانند پيامبر به سجده برويم و شكر خدا را به جا آوريم.


title: در زندگى به چه كسى نگاه كنم!
text:
    در زندگى به چه كسى نگاه كنم!


  هر كدام از ما در زندگى داشته هايى داريم كه اگر به آنها توجّه پيدا كنيم زندگى براى ما دلنشين مى شود.
  حتماً تو هم با من هم عقيده هستى كه در زندگى، چيزهاى فراوانى وجود دارند كه مى توانيم به خاطر آنها زندگى بانشاطى داشته باشيم.
  فقط يك چيز هست كه باعث مى شود ما هرگز در زندگى روى شادمانى را نبينيم.
  وقتى كه به زندگى افرادى نگاه مى كنيم كه ثروت آنها بيش از ما است; ديگر نعمت هاى خود را فراموش مى كنيم و در حسرت زندگى ديگران عمر خود را تباه مى كنيم و آرامش و شادمانى را بر خود حرام مى كنيم.
  دوست من! شما زندگى خود را با چه افرادى مقايسه مى كنيد؟
  آيا شما هم زندگى خود را با زندگى افرادى مقايسه مى كنيد كه ثروت و دارايى بيشترى دارند؟
  وقتى شما به زندگى ديگران توجّه پيدا مى كنى و حسرت مى خورى در واقع كنار پنجره زندگى خود ايستاده اى امّا پشت به زندگى خود و رو به بيرون!
  آيا تو مى توانى آنچه را به آن پشت كرده اى ببينى؟
  هرگز! تو روى داشته هاى ديگران تمركز كرده اى و براى همين اندوه را براى خود خريدارى مى كنى و ديگر نمى توانى شكرگزار خدا باشى.
  حسرت، افسردگى و حسادت نتيجه اين نوع نگاه است، وقتى كه تو به برترى هاى ديگران چشم دوخته اى، روح و روانت به دنبال آن كشيده مى شود و بعد از آن، نسبت به ديگران حسادت مىورزى و زندگى را بر خودت سخت مى كنى.
  امّا اگر در زندگى به آنانى نگاه كنى كه ثروت كمترى نسبت به شما دارند همواره در شادكامى خواهى بود.
  پيامبر اسلام به ابوذر دستور مى دهد تا در زندگى به كسانى نگاه كند كه ثروت و دارايى كمتر از او دارند.
  در اين صورت است كه نقاط مثبت زندگى خود را به وضوح مى توانى ببينى و شكرگزارى تو از خدا بيشتر مى شود و خدا را هم بيشتر دوست خواهى داشت.
  گاهى نعمت هاى زيادى در زندگى ما و در كنار ما هستند ولى باز ما احساس بدبختى مى كنيم، چون از وجود آنها خبر نداريم، بياييد اين نعمت ها را بار ديگر پيدا كنيم و آن موقع است كه شكرگزار واقعى خدا خواهيم بود.
  حضرت على(ع) مى فرمايند: «به كسانى كه نعمت هاى آن ها كمتر از توست بسيار نگاه كن، اين باعث مى شود تا همواره شكر خدا را به جا آورى».
  پس اگر مى خواهى همواره بنده شكرگزار خدا باشى از اين دستورالعمل مولاى خويش پيروى كن تا خداوند هم، به وعده خود وفا كند و نعمت هاى خود را بر تو زياد و زيادتر كند.


title: پيش به سوى شادمانى
text:
    پيش به سوى شادمانى


  يكى از نكات مهم در زندگى اين است كه شما از هر چه شكرگزارى كنيد آن را افزايش مى دهيد.
  كلامى كه نمايانگر شكرگزارى شما باشد نيروهاى ذهنى و جسمى ويژه اى را در شما آزاد مى كند و شما با استفاده از همين نيروها مى توانيد به اهداف خود برسيد.
  من در اينجا به شما قول مى دهم كه اگر انديشه و گفتار شما سرشار از شكرگزارى باشد سلامت و شادابى زيادترى را تجربه خواهيد نمود.
  آرى، به هر چه در زندگى خود توجّه پيدا كنيد باعث افزايش آن مى شويد، اگر به سختى ها توجّه كنيد آنها را در زندگى خود بزرگ مى كنيد.
  هرگاه احساس كرديد كه داريد وسوسه مى شويد تا در مورد ناراحتى هاى خود سخن بگوييد، به ياد بياوريد كه خودتان داريد باعث رشد آن ناراحتى ها مى شويد!
  پس نگاهى به زندگى خود بكنيد و نعمت هايى كه خدا به شما داده است را به ياد آوريد و به شكرگزارى آنها مشغول شويد و با خود اين سخنان را تكرار كنيد: «من براى اين نعمت ها كه خدا به من داده است شكرگزارم. از اين كه خداوند مهربان اين همه در حقّ من لطف كرده است شادمانم».
  امروزه عدّه اى از پزشكان معتقدند با شكرگزارى مى توان به درمان همه بيمارى ها پرداخت و تصريح مى كنند كه شكرگزارى از پريشانى مى كاهد و بيمارى را درمان مى كند.
  شايد شنيدن اين جريان براى شما جالب باشد: جوانى مبتلا به بيمارى سل شده بود، و براى درمان خود به راه هاى مختلفى متوسّل شد، امّا جواب نگرفت.
  اين جوان از قدرت شفابخش شكرگزارى آگاه شد و فهميد كه آنچه باعث اين بيمارى او شده، همان انتقادها و بدبينى هاى او بوده است.
  براى همين او تصميم گرفت بر خلاف گذشته همه چيز و همه كس را تحسين كند و شكرگزار همه نعمت هاى خدا باشد.
  اين جوان بعد از مدّتى سلامتى خود را به طور كامل به دست آورد.
  دوست من! هيچ گاه قدرت شكرگزارى را كم نگيريد. تنها شاه كليد زندگى بانشاط همين شكرگزارى مى باشد.
  شكرگزارى پادزهر همه ناخوشى هاى دنيا است، سعى كنيد از صبح تا شام، در لحظه لحظه زندگيتان، شكر گزار و حق شناس باشيد.
  فقط در اين صورت است كه شادابى و آرامش از آن شما خواهد بود و همه، حسرت آن نشاط درونى شما را خواهند خورد.
  آن خوشبختى و آرامشى كه مردم به دنبال آن مى گردند در مال و ثروت دنيا نيست. آيا شما مى دانيد آن خوشبختى گمشده كجا است؟
  من مى دانم آن خوشبختى را بايد كجا پيدا كنيم. خوشبختى واقعى در ذهن من و تو است، وقتى به زندگى خود به گونه اى ديگر نگاه كنيم.
  بياييد خوبى ها و زيبايى هاى زندگى خود را ببينيم و شكرگزار خداى مهربانى باشيم كه اين زيبايى ها را به ما ارزانى داشته است.
  شايد براى شما جالب باشد كه در معناى كلمه «شكر» اين چنين گفته اند: شكر اين است كه انسان نعمتى كه خدا به او داده است در ذهن خود تصوّر كند و به ياد آورد.
  آرى، وقتى تو آن نعمت هايى را كه خدا به تو داده است در ذهن خود يادآورى مى كنى، شكر خدا را بجا آورده اى.
  البته بهتر است كه در شكر كردن به همين مرحله اكتفا نكنى بلكه با زبان هم شكر خدا بگويى و در عمل هم با كمك كردن به ديگران شكر خود را كامل كنى.


title: براى تحوّل در زندگى خود اقدام كن!
text:
    براى تحوّل در زندگى خود اقدام كن!


  آيا شما مى خواهيد كه زندگى خود را متحوّل كنيد؟
  شما فكر مى كنيد براى اين كار بايد از كجا شروع كنيد؟
  يك قلم و كاغذ بردار و تمام نعمت هايى را كه خدا به تو داده است ليست كن!
  من از تو مى خواهم قبل از نوشتن پنجاه نعمت، قلم را به زمين نگذارى.
  وقتى اين كار را انجام دادى به سجده برو و خدا را به خاطر اين همه نعمتى كه به تو داده است شكر كن.
  وقتى كه تو سر از سجده برمى دارى، شاهد يك تغيير در نحوه فكر كردن خود خواهى بود.
  آرى، قبل از اين تمرين، حواس تو بيشتر متوجّه آن چيزهايى بود كه نداشتى و بيشتر به مشكلات خود فكر مى كردى!
  امّا با انجام اين تمرين احساس ديگرى دارى، چرا كه تو ديگر به سوى مثبت بينى حركت كرده اى، پس همين حالا به خاطر اين نعمت هاى زيبايى كه خدا به تو داده است، خدا را شكر كن.
  خوب من!
  باور كن هر چه را درباره اش فكر كنيم و به خاطر آن شكرگزارى كنيم همان را به سوى خود جذب مى كنيم.
  سعى كن صبح كه مى خواهى به سر كار خود بروى از صميم دل از خدا شكرگزارى كنى.
  تو بايد روز جديد خود را با احساس قدردانى از خدا آغاز كنى و از اين طريق، آن روز به خوبى را كنترل كنى.
  هيچ راهى قدرتمندتر از اين نيست كه روز خودت را اين گونه شروع كنى، چرا كه تو روز زيبايى را براى خود خلق مى كنى!بدون احساس سپاس و قدردانى از چيزهايى كه دارى نخواهى توانست چيزهاى جديدى را به زندگى خود جذب كنى.
  بزرگان تاريخ افرادى بودند كه با راز شكرگزارى آشنا بوده اند و با استفاده از همين راز توانستند موفّقيّت و خوشبختى را به آغوش كشند.
  تو هم تلاش كن تا از اين راز، كمال استفاده را بكنى و با شكرگزارى به سوى سعادت رهنمون شوى.
  وقتى كه تو شكرگزار نيستى و از نداشته هاى خود شكايت به زمين و زمان مى كنى در واقع احساسات منفى به سرتاسر دنيا مى فرستى!
  و اين احساسات منفى هم فقط مى توانند منفى ها را به سوى تو جذب كنند.
  امّا وقتى كه تو خدا را به خاطر همه نعمت هايى كه به تو داده است شكر مى كنى در واقع احساسات مثبت و زيبا را به تمام دنياى پيرامون خود مى فرستى و به همين خاطر است كه مى توانى زيبايى ها و خوبى ها را به سوى خودت جذب كنى.


title: هر كه بيشتر شكر مى كند، زرنگ تر است!
text:
    هر كه بيشتر شكر مى كند، زرنگ تر است!


  اگر شما بتوانيد از لحظه لحظه زندگى خود بهترين استفاده را بكنيد، شكرگزار خدا هستيد.
  آيا مى دانيد وقتى كه شكرگزارى برنامه هر روز شما شد، ديگر خود را در دنيا تنها و درمانده نخواهيد يافت بلكه در هر لحظه خود را با تمام هستى، در ارتباط خواهيد ديد.
  بايد باور كنيم كه لذّت بردن از زندگى اين است كه نعمت هايى را كه داريم قدردانى كنيم و نسبت به چيزهايى كه نداريم ناسپاس نباشيم.
  ما بايد ياد بگيريم كه براى رسيدن به آرزوهاى خود تلاش كنيم و با توكّل به خدا، رسيدن به آنها را نزديك ببينيم.
  شكرگزارى يك تمرين دائمى است كه در آن مى كوشيد تا با تمام دنيا ارتباط برقرار كنيد، زيبايى ها را ببينيد و از آنها لذّت ببريد.
  شكرگزارى، نمادى از ارتباط ذهن با معنويات مى باشد هر قدر كه ارتباط شما با ارزش هاى اخلاقى قوى تر باشد حسّ شكرگزارى نيز در شما قوى تر خواهد بود.
  خوب من!
  شكرگزارى، قدردانى و ابراز لذّت و رضايت از تمام چيزهايى است كه به ما ارزانى شده است.
  و تو با ارسال انرژى مثبت به سوى نعمت هايى كه دارى، نعمت هاى بيشترى از تمام چيزهاى خوب را به سوى خود جذب مى كنى.
  كسى كه به طور مداوم براى سلامتى خود و نزديكانش شكرگزارى مى كند، سلامتى بيشترى در انتظارش خواهد بود، شكرگزارى براى مال و دانش و... باعث زياد شدن آنها خواهد شد.
  بدانيد كه ممكن نيست چيزى به زندگى شما افزوده شود، در حالى كه نسبت به آنچه داريد ناسپاس باشيد!
  آيا مى دانيد چرا؟
  زيرا وقتى شما ناسپاسى مى كنيد احساساتى كه به دنياى اطراف خود مخابره مى كنيد تماماً منفى هستند.
  اين احساسات نمى توانند مقدار بيشترى از آنچه را كه مى خواهيد به سوى شما بياورند، بلكه مانع مى شوند تا خير و بركت به سوى شما بيايد.
  شما با شكرگزارى و تكرار مداوم آن، خير و بركت را به سوى خود سرازير مى كنيد.
  شكرگزارى، چكيده ايمان و اعتقاد راستين بشر به صورت كاربردى است. اگر حسّ شكرگزارى در وجود شما نهادينه شود، شاهد خير و بركت زيادى در زندگى خود خواهيد بود.
  اگر شما به دنبال طول عمر و سلامتى بيشتر هستيد، با شكرگزارى مى توانيد به آنها برسيد.
  تحقيقات دانشمندان نشان مى دهد كه شكرگزارى مي تواند بر طول عمر آدمى اضافه كند، ضمن آنكه شكرگزارى باعث مى شود، فعاليّت دستگاه پاراسمپاتيك افزايش يافته و بسيارى از بيمارى هاى قلبى و صعب العلاج درمان شوند.


title: آيا از فيلتر ذهن خود خبر داريد؟
text:
    آيا از فيلتر ذهن خود خبر داريد؟


  مغز انسان با دقّت و نظم خاصى به كنترل تمام دستگاه هاى بدن مى پردازد و بزرگترين كامپيوترها در مقابل عظمت مغز انسان، چيزى نيستند.
  در روز ميليون ها اطلاعات وارد مغز ما مى شود و جالب است بدانيد كه مغز ما هر چه را كه تغيير نكند و تازگى نداشته باشد، فيلتر مى كند.
  آيا تا به حال دقّت كرده ايد كه خوبى هاى زندگى معمولا تغيير نمى كنند و آن تازگى لازم را ندارند، براى همين در ذهن ما فيلتر مى شوند.
  الان آيا دست و پاى سالمى را كه دارى حاضرى با تمام دنيا عوض كنى؟
  گوش تو با دقّت مى شنود، چشم تو با دقّت مى بيند، قلب تو با دقّت كار مى كند!
  اينها سرمايه هاى بزرگ زندگى تو هستند، امّا چون تازگى ندارند قدر آنهارا نمى دانى!
  آرى، چون سلامتى براى ما تازگى ندارد كمتر متوجّه آن مى شويم!
  ذهن ما پيام هايى كه تازه نباشد را حذف مى كند، چرا كه ذهن براى كنترل سيستم بدن نياز ندارد كه مدام به پيام سلامتى قلب و چشم و گوش توجّه كند.
  يادت مى آيد وقتى تازه ماشين خريده بودى چقدر خوشحال بودى و احساس خوشبختى مى كردى، امّا بعد از يك ماه، ديگر ماشين آن تازگى خود را از دست داد و براى همين ديگر پيام «من ماشين دارم» توسّط ذهن تو فيلتر شد و تو دوباره به دنيال چيز جديدى رفتى تا به تو احساس خوشبختى بدهد.
  دوست خوبم! بدان اگر همه دنيا را هم داشته باشى بعد از مدّتى براى تو عادى مى شود و آن وقت به دنبال چيز ديگرى مى گردى!
  بالاخره بايد يك روز به اين نكته برسى كه تا كى مى خواهى به دنبال نداشته ها بروى و چون به آن رسيدى از آن سير شوى و دوباره به دنبال يك نداشته ديگر و همين طور اين چرخه معيوب ادامه پيدا كند.
  بيا و همين امروز تصميم بگير كه با استفاده از قانون شكرگزاى به داشته هاى خود فكر كن!
  چرا شما شادمانى را به آينده موكول مى كنيد؟ شما مى توانيد همين الان شاد باشيد!
  با تمركز روى آن نعمت هايى كه خدا به شما داده است مى توانيد شادمانى را به قلب خود هديه كنيد.
  كمال گرايى بسيار خوب است امّا نه به قيمت اين كه بشر همواره احساس بدبختى كند!
  اگر به دنبال كمال در زندگى خود بودى امّا ديگر جايى براى شادمانى و لذّت بردن از آنچه الان دارى نگذاشتى، بدان كه هيچ گاه روى آرامش را نخواهى ديد.
  كمال گرا باش و براى ايجاد آينده زيباتر تلاش كن امّا نگاهى هم به الان داشته باش و از نعمت هايى كه دارى شادمان باش!
  شادمانى امروز را به عنوان سوغاتى براى فرداى زيباى خود ببر!
  ما راه زندگى را گم كرده ايم، ما زيستن در زمان حال را از ياد برده ايم براى همين شادمانى براى مردم ما افسانه شده است!
  همه دارند مى دوند تا به خوشبختى برسند امّا...
  امّا چقدر دير مى فهمند كه خوشبختى اين نيست كه ما به چيزهايى كه دوست داريم برسيم!
  خوشبختى اين است كه آنچه را الان داريم دوست بداريم!
  تنها با شكرگزارى است كه مى توان شرايط و داشته هاى كنونى را دوست داشت.
  بياييد از نعمت هايى كه خدا به ما داه است، قدردانى كنيم تا خداوند هم بركت بيشترى بر ما ارزانى دارد.
  خداوند خود وعده فرموده است كه اگر شكر نعمت هاى مرا بكنيد، من نعمت خود را براى شما زياد كنم.
  آيا تا به حال فكر كرده اى وقتى از صميم دل شكر خدا را مى كنى، همان لحظه خداوند يكى از بهترين نعمت هايش را براى شما مى فرستد؟
  آيا آن نعمت را مى شناسيد؟
  وقتى تو شكر خدا را مى كنى و سر به سجده مى گذارى و «شكراً لله» مى گويى قبل از آنكه سر از سجده بردارى خدا بهترين نعمت اين دنيا را به تو مى دهد.
  آن نعمت همان آرامشى است كه گمشده مردم اين روزگار است.
  در اين هياهوى ماشين و كامپيوتر كه همه دارند مى دوند تا آرامش را در پول زيادتر و خانه و ماشين بهتر پيدا كنند و سرانجام هم آن آرامش را پيدا نمى كنند، تو با استفاده از راز شكرگزارى مى توانى به آرامشى بس بزرگ برسى كه همه حسرت آن را دارند.
  تو خود مى دانى هيچ چيز به قيمت آرامش نمى رسد، چرا اگر دنيا براى تو باشد، باز هم دنبال آن آرامش مى گردى.

  													پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب حقيقت دوازدهم
  موضوع: امام زمان (ع)، ولادت امام زمان (ع)، شبهات وهابيّت
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه

   
  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  همه ما به آن يار آسمانى، علاقه زيادى داريم و عشق به او را در تمام وجود خود احساس مى كنيم. اعتقاد به آن امامِ مهربانى ها است كه اميد به فرداى زيبا را در قلب ما زنده نگاه مى دارد.
  چند وقتى است كه عدّه اى تلاش مى كنند تا اين عشق و علاقه را از جامعه ما بگيرند، براى همين، اقدام به چاپ كتاب «عجيب ترين دروغ تاريخ» نموده اند و در آن، ولادت حضرت مهدى(ع) را دروغ عجيب تاريخ خوانده اند.
  به ما ياد داده اند كه هميشه با انصاف باشيم و به همين دليل، به هوش نويسنده آن كتاب، آفرين مى گويم.
  زيرا او جوانان شيعه را به خوبى شناخت و دانست كه بايد چه چيزى را از آنها بگيرد تا همه چيز را از آنها گرفته باشد!
  و اين چنين بود كه من هم، قلم به دست گرفتم تا با خون قلم خود به دفاع از امام روشنى ها بپردازم.
  و اين چنين بود كه كتاب «حقيقت دوازدهم» نوشته شد و اكنون، مهمان روحيّه حقيقت جوى شماست و مى خواهد ولادت امام زمان(ع) را از كتاب هاى اهل سنت براى شما روايت كند.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، 1388


title: در حسرت يك كتاب نگذاريد مرا!
text:
  در حسرت يك كتاب نگذاريد مرا!


  از جاى خود بلند مى شوم به سوى پنجره اتاقم مى روم، نگاهم به گلدسته هاى حرم پيامبر خيره مى ماند.
  ساعت، يازده شب را نشان مى دهد. اينجا مدينه است، شهر پيامبر و من به مهمانى پدر مهربانى ها آمده ام.
  وقتى در مدينه هستى بهترين لحظه هاى زندگى را تجربه مى كنى، زيرا كه تو در آغوش نور هستى.
  و صداى تو را مى شنوم كه به من مى گويى: اينجا چه مى كنى؟ برخيز و به سوى درياى نور برو!
  حق با تو است، من بايد از هتل بيرون بروم و خود را به حرم پيامبر برسانم.
  خوب است بروم غسل زيارت بكنم.
  سريع غسل مى كنم و ليوان چاى را مى نوشم و از اتاق خارج مى شوم.
  هيچ كس در راهرو هتل نيست، به سمت آسانسور مى روم.
  به طبقه همكف مى رسم و كليد اتاق را به پذيرش هتل تحويل مى دهم.
  به سوى در خروجى مى روم، مى بينم يك گروه بيست نفره از دوستانم وارد هتل مى شوند، دست هاى آنها از انواع و اقسام جنس هاى مختلف پر است.
  آنها از بازار مى آيند، به آنها كه مى رسم سلام مى كنم و آنها جواب مى دهند و رد مى شوند.
  از هتل بيرون مى روم، اينجا پر از مغازه است و من براى رسيدن به حرم، بايد از كنار اين مغازه ها عبور كنم.
  قدم هاى خود را آرام و آهسته برمى دارم و به سوى حرم نور مى روم.
  گنبد سبزِحرم پيامبر نمايان مى شود: 
  السّلام عليك يا رسول الله!
  خدايا! چگونه شكر نعمت هاى تو را بنمايم كه به من توفيق دادى زائر مدينه باشم.
  آرام آرام مى آيم و به حرم پيامبر وارد مى شوم، به سوى ضريح مى روم، سلام مى دهم و راز دل خويش را مى گويم.
  بعد براى خواندن نماز زيارت به گوشه اى از مسجد مى روم...
  اكنون دلم هواى ديدار با چهار امام بقيع كرده است، من مى خواهم به سوى قبرستان بقيع بروم.
  آيا تو هم همراه من مى آيى؟
  آيا مى دانى قبرستان بقيع، كدام طرف است؟
  نگاه كن!
  مدينه در اين وقتِ شب، غرق نور است، امّا تو بايد به دنبال يك جاى تاريك بگردى!
  حتماً سؤال مى كنى چرا به دنبال تاريكى باشم؟
  آخر قبرستان بقيع، هيچ شمع و چراغى ندارد.
  الان، ايوانِ بالاى قبرستان بسته است، و ما بايد مقدارى راه برويم تا به پنجره هاى پشت بقيع برسيم.
  اينجا بقيع است، قبر مطهّر چهار امام در اينجاست!
  نگاه تو به تاريكى و غربت بقيع خيره مى ماند و اشكت جارى مى شود، غربت و مظلوميّت عزيزان خدا، دل تو را به درد آورده است...
  بيا به سوى حرم پيامبر باز گرديم، لحظاتى در صحن حرم بنشينيم، آنجايى كه روزگارى، كوچه بنى هاشم بوده است.
  ساعت، يك نيمه شب را نشان مى دهد. در گوشه و كنار، برادران و خواهران ايرانى نشسته اند و هر كسى براى خود خلوتى دارد.
  در اين ميان، يك جوان عرب در حالى كه چند كتاب در دست دارد نزديك مى شود.
  او در حالى كه لبخندى به لب دارد و به نزد جوانان ايرانى مى رود به آنها يك كتاب هديه مى دهد.
  براى من جالب است كه در اين وقت شب، يك نفر به فكر فرهنگِ مطالعه مى باشد.
  من و تو منتظر هستيم تا يك كتاب هم به ما بدهد.
  امّا او وقتى ما را مى بيند از كنار ما رد مى شود و به ما كتاب نمى دهد.
  حس كنجكاوى مرا از جاى خود بلند مى كند و به سوى اوّلين ايرانى مى روم كه در نزديك من نشسته است و كتاب در دست او مى باشد، او يك برادر دانشجو است:
  ـ سلام، برادر! زيارت شما قبول باشد.
  ـ سلام، ممنونم، زيارت شما هم قبول باشد.
  ـ ديدم كتابى به شما داده شد، مگر شما مى توانيد كتاب هاى عربى را مطالعه كنيد؟
  ـ نه.
  ـ پس كتاب عربى براى شما چه فائده اى دارد؟!
  ـ او به ما يك كتاب فارسى داد.
  ـ آيا مى شود آن كتاب را ببينم؟
  او كتاب را به من مى دهد.
  اسم كتاب «عجيب ترين دروغ تاريخ» است كه آقاى «عثمان خميس» آن را نوشته و به زبان فارسى ترجمه شده است.
  به مقدمه كتاب، نگاهى مى كنم و متوجه مى شوم كه اين كتاب، تولّد امام زمان(ع) را دروغ مى داند.
  من ديگر صلاح نمى بينم كه اين برادر را معطّل كنم، كتاب را مى بندم و به او تحويل مى دهم.
  خيلى دلم مى خواست من هم يك نسخه از اين كتاب را داشته باشم.
  شايد تو بگويى خوب از اين برادر تقاضا كن تا اين كتاب را به تو بدهد.
  امّا من هرگز اين كار را نمى كنم.
  حتماً مى گويى: چرا؟
  آخر ببين اين دانشجو نمى داند كه من نويسنده هستم و مى خواهم اين كتاب را بخوانم و آن را جواب بدهم.
  او خيال خواهد كرد من مى خواهم اين كتاب را از او بگيرم تا او اين كتاب را مطالعه نكند.
  به ما ياد داده اند كه همواره سخن هاى ديگران را بشنويم و بهترين آنها را انتخاب كنيم.
  اگر من در اينجا، اين كتاب را از اين جوان بگيرم او خيال خواهد كرد كه ما در مقابل سنى ها كم آورده ايم.
  شنيده ام كه وقتى سنى ها، كتابى را به جوانان ما مى دهند به آنها مى گويند كه اين كتاب را به روحانى خود ندهيد.
  دوست من!
  ديگر دير وقت شده است، فردا آخرين روزى است كه ما در مدينه هستم، ما بايد فردا عصر به سوى مكّه حركت كنيم.
  صبح زود به مسجد پيامبر مى آيم و نماز جماعت را خوانده و براى آخرين بار به داخل قبرستان بقيع مى روم.
  در آنجا به هر كدام از دوستان خود كه مرا مى شناسند مى رسم از آنها در مورد كتابى كه ديشب ديده بودم، سؤال مى كنم، امّا آنها در جواب مى گويند كه ما چنين كتابى را نديده ايم.
  بعد از اين كه به مكّه سفر كرده و اعمال عمره را انجام دادم به ايران برمى گردم.
  يك ماه بعد، غروب روز پنج شنبه است و من براى خواندن نماز مغرب به مسجد جمكران آمده ام.
  جمعيّت زيادى به عشق امام زمان(ع) در اين مسجد جمع شده اند.
  من نماز خود را مى خوانم و از مسجد بيرون مى آيم تا به خانه برگردم. گويا كسى مرا صدا مى زند: «حاج آقاى خداميان!».
  يكى از دوستان همشهريم را مى بينم، او معلّم است و همراه با شاگردانش به اينجا آمده است.
  مدّت زيادى است كه او را نديده ام، از ديدار او بسيار خوشحال مى شوم. او به من مى گويد:
  ـ امسال خدا توفيق داد كه من به مكّه سفر كنم.
  ـ خدا از شما قبول كند.
  ـ من در اين سفر به مدرسه هاى مدينه و مكّه سر زدم و مقدارى از كتاب هاى درسى همراه با چند كتاب ديگر را با خود آورده ام، مى خواستم شما اين كتاب ها را ببينيد.
  ـ اگر اين كتاب ها را برايم بفرستيد خيلى ممنون مى شوم.
  من آدرس منزل را به او مى دهم و با او خداحافظى مى كنم.
  يك هفته بعد، زنگ در خانه زده مى شود، به درِ خانه مى روم، مأمور اداره پست، يك بسته برايم آورده است، آن را تحويل گرفته، به داخل منزل برمى گردم.
  بسته را باز مى كنم، اينها كتاب هايى است كه دوستم برايم فرستاده است.
  چشمم به كتاب «عجيب ترين دروغ تاريخ» مى افتد، همان كتابى كه آن شب در مدينه ديده بودم.
  من چقدر زود به آرزوى خود رسيده ام!


title: آشنايى با يك دروغ بزرگ
text:
    آشنايى با يك دروغ بزرگ 


  اسم عثمان خميس را بر روى جلد كتاب مى بينم. او نويسنده اين كتاب و او از علماى وهابيّت است.
  كتاب را باز مى كنم و مشغول خواندن آن مى شوم، مى خواهم بدانم جريان عجيب ترين دروغ تاريخ چيست؟
  در ابتداى كتاب اين چنين مى خوانم: «اى شيعيان! من مطمئن هستم كه شما چيزهاى بسيارى از علماى شيعه در مورد مهدى شنيده ايد. آيا از خودتان پرسيده ايد كه ممكن است اين شخصيت، غيرحقيقى باشد؟». 
  به راستى، نويسنده چه هدفى دارد؟
  به ما ياد داده اند كه سخنان ديگران را بشنويم و در مورد آن تحقيق كنيم و بعد قضاوت كنيم.
  ما نبايد بدون تحقيق، سخنى را رد يا قبول كنيم.
  براى همين، من به مطالعه كتاب ادامه دادم، اگر من از مطالعه اين حرف ها، ناراحت بشوم و كتاب را به كنارى بياندازم، مشكلى حل نمى شود.
  چند صفحه بعد، اين چنين مى خوانم: «علماى شيعه مى گويند: «اين حديث كه مهدى، فرزند رسول الله است، حديث مشهورى مى باشد»».
  بعد از آن به نقد كلام علماى شيعه مى پردازد و اين چنين مى نويسد: «امّا اين حديث، تنها توسط يك فرقه نقل شده است و بقيّه فرقه ها آن را قبول نكرده اند. ساير فرقه ها مى گويند كه اين حديث دروغ است و با اين عقيده مخالف هستند». 
  آن نويسنده مى خواهد بگويد كه اين حديث فقط توسط شيعه نقل شده است و همه امّت اسلامى با اين حديث مخالف هستند.
  آيا به راستى اين چنين است؟ 
  آيا فقط شيعيان، حضرت مهدى(ع) را از فرزندان پيامبر مى دانند و هيچ مذهب ديگرى، اين اعتقاد را ندارد؟
  آيا مسلمانان ديگر، آن حضرت را از فرزندان پيامبر نمى دانند؟
  من چند بار، اين سخن را مى خوانم، مى بينم كه منظور او دقيقاً همين معنا مى باشد.
  با خواندن اين سخن، خيلى تعجّب مى كنم، باور نمى كنم كه نويسنده اى اين گونه واقعيت را مخفى كند.
  خواننده محترم! 
  آيا اجازه مى دهيد من چند كلام با اين نويسنده سخن بگويم:
  آقاى عثمان خميس!
  شما كتاب خود را «عجيب ترين دروغ تاريخ» نام نهادى و مى خواستى با دروغگويى مبارزه كنى!
  اين كه يك نويسنده بخواهد با دروغ مبارزه كند، چيز خوبى است، امّا سؤال من اين است كه چرا خودت دروغ مى گويى؟
  دوستانتان، شما را به عنوان دانشمند بزرگ اهل سنت معرّفى كرده اند، پس چرا اين گونه دروغگو شده اى و آبروى برادارن اهل سنت را مى برى!
  آيا فراموش كرده اى كه شما، شش كتاب معتبر و مهم داريد كه به آنها، صِحاح سِتّه مى گوييد. 


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . عجيب ترين دروغ تاريخ، ص 15.
   . همان ص 65، لازم به ذكر است كه در ادامه، اين چنين آمده است: «اگر منظور اين است كه اين حديث فقط در نزد شيعه دوازده امامى، متواتر است، اين تواترى است كه تمام امت اسلامى با آن مخالف است ».
   . عنوان «الصحاح الستّة » را در موارد زير ببينيد: وفيات الأعيان ج 4 ص 278، تقريب التهذيب ج 1 ص 5، كشف الظنون ج 1 ص 345، ج 2 ص 1019، كشف الحجب والأستار ص 141، إيضاح المكنون ج 1 ص 407، هداية العارفين



  منظور شما از اين عنوان، اين است كه شش كتاب از كتاب هاى شما، از همه كتاب ها، معتبرتر مى باشد.
  اكنون سؤال مى كنم چرا شما اين كتاب ها را نخوانده اى؟
  آيا آقاى ابو داود سِجِستانى را مى شناسى؟
  او كه از دانشمندان بزرگ اهل سنت است، او در ميان همه شما مورد اعتماد است. 
  او همان كسى است كه كتاب مهم «سنن ابى داود» را نوشته و در آن،حديث هاى پيامبر را جمع كرده است.
  از تو مى خواهم كه جلد چهارم كتاب او را بردارى و در صفحه 104، حديث شماره 4284 را مطالعه كنى:
  چه مى بينى؟ 
  آيا اين حديث پيامبر نيست؟ 
  خودت حديث پيامبر را براى ما بخوان:
  اَلمَهديُّ مِن عِترتي، مِن وُلْدِ فاطمة.
  مهدى از خاندان من و او از فرزندان فاطمه استَ.
  امّا اين حديث كه فقط در همين يك كتاب نيامده است!
  اين فهرست را بردار و به همه آنها مراجعه كن.
   حتماً اين حديث را مى يابى:
  1.الجامع الصغير: السيوطي ج 7 ص 672.
  2.كنز العُمّال: المتّقي الهندي، ج 14 ص 264.
  3.فيض القدير: المناوي، ج 6 ص 360.
  4.الدُرّ المنثور: السيوطي، ج 6 ص 58.
  5.الكامل: عبدالله بن عَدِيّ، ج 3 ص 196.
  6.ميزان الاعتدال: الذهبي، ج 2 ص 87.
  7.ينابيع المودّة: القندوزي، ج 2 ص 103.
  8.تحفة الأحوذي: المباركفوري ج 6 ص 403.
  خودت مى دانى كه اين ها همه كتاب هاى اهل سنت است.
  حالا مى خواهم سؤال ديگرى از تو بكنم: آيا آقاى ابن ماجِه را مى شناسى؟
  او كه از دانشمندان بزرگ اهل سنت است، همه شما به صداقت و راستگويى او ايمان داريد. 


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
  ج 1 ص 367، معجم المطبوعات العربية ج 1 ص 232، و ج 2 ص 1203، معجم المولّفين ج 1 ص 233، و ج 4 ص 155، و ج 7 ص 66، و ج 11 ص 160، الوافي بالوفيات ج 1 ص 29.
   . سليمان بن الأشعث بن إسحاق بن بشير بن شدّاد الأزدي السِّجِستاني، أبو داود، ثقة حافظ مصنّف السنن وغيرها: تقريب التهذيب ج 1 ص 382، وراجع الثقات لابن حبّان ج 8 ص 282، تاريخ بغداد ج 9 ص 56، تاريخ مدينة دمشق ج 32 ص 191، تهذيب الكمال ج 11 ص 356، تذكرة الحفّاظ ج 3 ص 591.


  او همان كسى است كه كتاب «سنن ابن ماجه» نوشته و در آن احاديث پيامبر را جمع آورى كرده است.
  اكنون از تو مى خواهم كه جلد دوم اين كتاب را بردارى و در صفحه 1368، حديث شماره 4086 را نگاه كنى.
  سخن پيامبر را با صداى بلند بخوان: «اَلمَهْديُّ مِن وُلْدِ فاطمة: مهدى از فرزندان فاطمه است».
  اين حديث فقط در همين كتاب نيامده است، من دوباره به تو يك فهرست مى دهم تا به همه آنها مراجعه كنى:
  1.كشف الخفاء: العجلوني، ج 2 ص 288.
  2.التاريخ الكبير: البخاري، ج 8 ص 406.
  3.الكامل: عبدالله بن عَدِيّ، ج 3 ص 428.
  4.إكمال الكمال: ابن ماكولا، ج 7 ص 360.
  5.تهذيب الكمال: يوسف المزّي، ج 9 ص 437.
  6.تذكرة الحفّاظ: الذهبي ج 2 ص 464.
  7.سير أعلام النبلاء: الذهبي، ج 10 ص 663.
  8.ميزان الاعتدال: الذهبي، ج 2 ص 249، وج 3 ص 160.
  9.تاريخ الإسلام: الذهبي ج 17 ص 193.
  10.البداية والنهاية: ابن كثير ج 10 ص 162.
  11.تاريخ ابن خلدون: ج 1 ص 314.
  12.ينابيع المودّة: القندوزي، ج 2 ص 83.
  آيا حرف خودت را به ياد دارى؟
  تو گفتى كه اين حديث را فقط علماى شيعه نقل كرده اند.
  تو گفتى كه تمام امّت اسلامى با اين حديث، مخالف مى باشند؟ 
  پس چرا علماى بزرگ شما در 22 كتاب اين حديث را نقل كرده اند؟
  آيا نويسندگان اين 22 كتاب از امت اسلامى نبوده اند؟
  نكند مى خواهى بگويى كه فقط خودت مسلمان هستى و همه اين بزرگان از امت اسلامى نيستند!!
  تو اسم زيبا و جوان پسندى براى كتاب خود انتخاب كردى، فكر كردم كه آرمان بزرگى داشتى.
  من وقتى كتاب تو را در دست گرفتم، انتظار داشتم دروغ هاى تاريخ را برايم بگويى، پس چرا خودت بزرگترين دروغگوى تاريخ شدى. 
  چرا اين گونه دروغ مى گويى؟!


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . قد كان ابن ماجة حافظاً ناقداً صادقاً واسع العلم... ثقة كبير، متّفق عليه، محتجّ به، له معرفة بالحديث وحفظ: سير أعلام النبلاء ج 13 ص 279، تقريب التهذيب ج 2 ص 148 وراجع تهذيب الكمال ج 25 ص 156.
   . به اين نكته اشاره كنم كه من اين مطالب را از چاپ اوّل كتاب «عجيب ترين دروغ تاريخ » كه در سال 1387 توسط انتشارات حقيقت چاپ شده است نقل مى كنم، چه بسا ممكن است در چاپ هاى بعدى اين مطالب تغيير كند.


  تو فكر مى كنى كه مى توانى اين گونه، جوانان شيعه را فريب بدهى؟! 
  چگونه مى خواهى كه ما به سخنان تو اعتماد كنيم؟
  تو ادعا مى كنى كه در مورد كتاب هاى شيعه تحقيق كرده اى، امّا وقتى مى بينم اطلاع تو از كتاب هاى خودتان اين قدر ضعيف است چگونه به سخنانت، اعتماد كنم؟
  آيا منظور تو از آفتاب حقيقتى كه از افق سر زده است اين بود؟
  تو كتاب خود را به عنوان آفتاب حقيقت معرّفى كردى و اين چنين گفتى: «خواننده گرامى! اين آفتاب حقيقت است كه از افق، سرزده است تا حقيقتى را براى تو روشن كند». 
  تو فكر مى كنى با دروغى به اين بزرگى، مى توانى حقيقت را براى جوانان روشن كنى؟



   


title: آيا طلوع خورشيد، دروغ است؟
text:
    آيا طلوع خورشيد، دروغ است؟


  با اين كه اعتمادم به سخنان آقاى عثمان خميس از بين رفته و دروغگويى او را به چشم ديده ام، امّا باز به مطالعه كتاب او ادامه مى دهم.
  راستش را بخواهيد من باور نمى كردم كه او بخواهد اين گونه بافرهنگ مهدويّت، مبارزه كند.
  اكنون كه دروغ او را فهميده ام از اين همه هياهوى او واهمه اى ندارم.
  وقتى كسى براى ضربه زدن به شيعه به اين دروغ هاى بزرگ پناه مى برد، معلوم مى شود او در مقابل حقيقت، كم آورده است.
  امّا من بايد كتاب او را بخوانم و به جوانان شيعه كمك كنم تا آنها بتوانند از اعتقاد خود دفاع كنند.
  اكنون، نويسنده يك حرف تازه اى مى زند.
  به نظر من مهمّ ترين قسمت اين كتاب، اين جمله است كه اساساً كتاب براى اين جمله نوشته شده است: «همه فرقه ها...مى گويند كه بعد از حسن عسكرى، فرزندى باقى نمانده است». 
  آرى، او مى خواهد ولادت امام زمان(ع) را زير سؤال ببرد.
  آيا فقط شيعه به ولادت فرزندِامام عسكرى(ع) اعتقاد دارد؟
  اين سخنى است كه بايد براى آن دليل بياورد.
  امّا افسوس كه وقتى كتاب را بررسى مى كنم مى بينم او دليلى براى سخن خود ندارد.
  آرى، او با اين سخن خود به مهمّ ترين اعتقاد شيعه حمله مى كند.
  و به راستى كه او چقدر حيله گر است، او مى خواهد چيزى را از جوانان ما بگيرد كه همه چيز آنهاست.
  او نمى آيد امامت امام زمان(ع) را زير سؤال ببرد، او مى گويد كه اصلا امام عسكرى(ع)، فرزندى نداشته است.
  او كتاب خود را در شمارگان هفتاد هزار به صورت رايگان در ميان جوانان ما توزيع مى كند.


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . همان ص 148.
   . همان ص 65.


  وقتى يك جوان، اين مطالب را مى خواند چه نتيجه اى مى گيرد؟
  ممكن است كسى كه اين سخن را بخواند آن را باور كند و اين چنين نتيجه گيرى كند كه همه سخنانى كه در مورد امام زمان(ع) شنيده است دروغ بوده است.
  ما بايد كارى بكنيم! ما بايد از مولاى خود دفاع كنيم.
  به نظر شما ما بايد چه كنيم؟
  ما اهل دليل هستيم، ما بايد بررسى كنيم و ببينيم آيا او در اين سخنان، حقيقت را گفته است؟
  آيا به راستى تولّد امام زمان(ع)، دروغ عجيب تاريخ است؟
  خدايا! خودت به من كمك كن!
  فكرى به ذهنم مى رسد، من بايد كتابى بنويسم و اين سخن را نقد كنم.
  امّا سؤال مهم اين است كه من چگونه كتاب خود را بنويسم؟
  من اگر بيايم و ولادت امام زمان(ع) را از كتاب هاى شيعه ثابت كنم، او به من خواهد گفت كه من اين كتاب ها را قبول ندارم.
  اى مولاى مهربان! خودت مرا يارى كن!
  و بعد از لحظاتى به جواب خود مى رسم;
  من بايد از كتاب هايى كه خود سنى ها قبول دارند، جوابى پيدا كنم.
  آرى، بهترين راه اين است كه كتاب هاى اهل سنت را مورد بررسى و تحقيق قرار دهم.
  و اين گونه تحقيق من آغاز شد.
  دشمن، تولّد فرزندِ امام عسكرى(ع) را يك دروغ بزرگ شمرده است.
  اين كارى بود كه آقاى عثمان خميس در كتاب خود انجام داد. 
  امّا كارى كه من مى خواهم انجام بدهم: «من مى خواهم با استفاده از كتاب هاى اهل سنت، ثابت كنم كه امام عسكرى(ع)، فرزندِ پسرى به نام محمّد داشته است».
  اين هدفى است كه من در پيش گرفته ام و مى خواهم به سال ها قبل برگردم و در تاريخ گذشته سفر كنم.
  من مى خواهم به چهار شهر در چهار كشور بروم.
  و از تو كه دوست خوب من هستى، مى خواهم تا مرا همراهى كنى، زيرا عشقِ به اين همراهى، بهترين سرمايه من است.


title: من با خرافات مبارزه مى كنم
text:
    من با خرافات مبارزه مى كنم


  من مى خواهم به شهر موصل بروم. حتماً مى پرسى كه چرا هوس سفر به آن شهر را كرده ام؟ 
  من شنيده ام دانشمند بزرگى در آن شهر زندگى مى كند، او مى تواند به ما كمك بزرگى بنمايد تا بتوانيم حقيقت را كشف كنيم.
  من تصميم گرفته ام كه به اين سفر دور بروم تا از او در مورد ولادت امام زمان(ع) سؤال كنم.
  شايد بگويى مگر در ايران خودمان، استاد و دانشمند قحطى بود كه مى خواهى به عراق بروى؟
  امّا من برايت گفتم كه بايد دانشمندى پيدا كنيم كه شيعه نباشد، دانشمندى كه از اهل تسنن باشد و ولادت فرزند امام عسكرى(ع) را قبول داشته باشد.
  من مى خواهم به ديدار يك تاريخ دان بروم.
  آفرين برتو، مى بينم كه آماده حركت شده اى.
  نمى دانم نام پر آوازه اين مورّخ بزرگ را شنيده اى يا نه؟
  اصلا مى دانى اين مرد كيست؟
  او ابن اثير است كه در سال 555 هجرى قمرى، متولّد شده و در شهر موصل زندگى مى كند. 
  مى دانستم كه تو براى يافتن حقيقت، حاضر هستى هر سختى را تحمّل كنى.
  خوشبختانه ما نياز به گذرنامه و ويزا نداريم، زيرا من و تو، اكنون در قرن ششم هجرى هستيم و مى توانيم به راحتى به عراق برويم. ما سوار بر اسب خود مى شويم و به سوى عراق به پيش مى تازيم.
  روزها مى گذرد و من و تو در راه هستيم...
  نگاه كن!
  اين دروازه هاى شهر موصل است، وارد شهر مى شويم، خدا را شكر كه به سلامت رسيديم.
  دوست خوبم! مى دانى كه مردم اين شهر همه سنى هستند و تو بايد به مقدّسات آنها احترام بگذارى، مبادا چيزى بر زبان بياورى كه برادران اهل سنت ما ناراحت بشوند.
  ما وارد شهر مى شويم، چه شهر بزرگ و آبادى!
  به راستى درست گفته اند كه موصل، دروازه كشور عراق است. 
  راستى، من شنيده ام كه قبر جرجيس(ع) در اين شهر است، همان پيامبرى كه دشمنان خدا، او را شهيد كرده و بدنش را در آتش سوزاندند.
  امّا خدا بار ديگر او را زنده خواهد كرد تا فرياد بلندِ خداپرستى خاموش نشود.
  آرى، ما بايد همواره از كسانى كه در راه خداپرستى فداكارى كردند با بزرگى و احترام ياد كنيم.
  من از مردم اين شهر مى پرسم كه قبر جرجيس(ع) كجاست؟
  آنها ما را به وسط شهر راهنمايى مى كنند، آنجا قبر پيامبر خداست. 
  ما به آن سو مى رويم و آن دوست خوب خدا را زيارت مى كنيم.
  اكنون ما بايد به دار الحديث برويم و با ابن اثير ملاقات كنيم. 

  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . ابن الأثير: مولده في سنة خمس وخمسين، ونشأ بها...: سير أعلام النبلاء ج 23 ص 352.
   . الموصل: المدينة المشهورة العظيمة، إحدى قواعد بلاد الإسلام، قليلة النظير كبراً وعظماً... فهي باب العراق: معجم البلدان ج 5 ص 223.
   . وفي وسط مدينة الموصل قبر جرجيس النبي...: معجم البلدان ج 5 ص 223.


  لازم است توضيح دهم كه دار الحديث جايى شبيه دانشگاه است كه جوانان در آنجا به تحصيل علوم دينى مشغول هستند.
  معمولا در شهرهاى مهم، چنين مراكزى ساخته مى شود و استادان بزرگ در آنجا به تدريس مى پردازند.
  اينجا دار الحديث موصل است، ما سراغ ابن اثير را مى گيريم.
  مكانى را كه او مشغول درس است به ما نشان مى دهند و ما به آنجامى رويم.
  همسفر خوبم!
  بايد صبر كنيم تا درس او تمام شود.
  بعد از درس من پيش او مى روم و سلام كرده و خود را معرّفى مى كنم.
  او با نهايت تواضع جواب سلام مرا مى دهد و خيلى مرا احترام مى كند. 
  وقتى مى فهمد ما از ايران آمده ايم خيلى تعجّب مى كند، آخر چگونه شده است كه ما اين همه راه را براى ديدن او آمده ايم.
  او از ما مى خواهد تا به خانه او برويم.
  و ما هم كه در اين شهر آشنايى نداريم قبول مى كنيم، البته براى ما مهم اين است كه از فرصت استفاده بيشترى كنيم و از اين استاد بهره بيشترى ببريم.
  به سوى خانه استاد مى رويم و وارد اتاقش مى شويم.
  اتاق پر از كتاب هاى خطى و قديمى است، در گوشه اى از اتاق هم كتاب هايى است كه خود استاد نوشته است.
  يكى از اين كتاب ها، كتاب «الكامل» مى باشد كه در دوازده جلد است، استاد در اين كتاب، حوادث تاريخى را شرح مى دهد، استاد زحمت زيادى در نوشتن اين كتاب كشيده است.
  آيا شما مى دانيد چگونه مى توان يك نويسنده را خوشحال كرد؟
  وقتى شما از يك نويسنده مى خواهيد تا در مورد كتابش براى شما سخن بگويد او را بسيار خوشحال مى كنيد.
  من رو به استاد مى كنم و مى پرسم:
  ـ چه شد كه شما كتاب تاريخى نوشتيد؟
  ـ من از جوانى به تاريخ علاقه زيادى داشتم و به مطالعه در زمينه تاريخ پرداختم و به سفرهاى متعددى رفتم.
  ـ آيا مى شود به سفرهاى علمى خود اشاره كنيد؟
  ـ بله، من چند بار به بغداد سفر كردم، همچنين به حلب، دمشق و فلسطين رفتم و خدمت دانشمندان بزرگ، شاگردى كردم.  


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . ذهبي در ترجمه عبد الرزاق الرسعني ذكر مى كند: «ولى مشيخه دار الحديث بالموصل» وچون وفات نامبرده در سال 661 بوده است استفاده مى شود كه در آن زمان در موصل، دار الحديث وجود داشته است: تذكرة الحفّاظ ج 4 ص 1435.
   . فوجدته رجلاً مكملاً في الفضائل وكرم الأخلاق وكثرة التواضع...: وفيات الأعيان ج 3 ص 349.
   . قدم بغداد مراراً حاجّاً ورسولاً من صاحب الموصل وسمع بها... ثمّ رحل إلى الشام والقدس، وسمع هناك جماعة...: مقدّمة التحقيق للكامل في التاريخ ج 1 ص 10.


  ـ هدف شما از نوشتن كتاب «الكامل» چه بوده است؟
  ـ من همه كتاب هايى را كه در زمينه حوادث تاريخى نوشته شده است مطالعه كردم و متوجّه شدم كه در اين كتاب ها دو اشكال اساسى وجود دارد و به همين دليل، تصميم گرفتم تا خودم يك دوره تاريخ بنويسم و اين اشكال ها را بر طرف كنم.
  ـ آيا مى شود در مورد اين اشكال ها توضيح بدهيد؟
  ـ اشكال اوّل اينكه من متوجه شدم نويسندگان، وقتى به حادثه اى مى رسيدند كه در زمان خودشان مشهور بوده است آن را در كتاب خود ذكر نمى كردند، يعنى آنها خيال مى كردند كه اين مسأله آن قدر مشهور است كه لازم نيست در كتاب آنها بيايد، در حالى كه يك نويسنده بايد صدها سال بعد از خود را هم در نظر داشته باشد و همه حوادث مهم را ذكر كند. 
  ـ اين نكته بسيار دقيقى است كه شما به آن توجه پيدا كرده ايد.
  ـ امّا اشكال دوّم اينكه نويسندگان هر مطلبى را شنيده اند در كتاب خود آورده اند و در مورد آن فكر نكرده اند، خدا به ما عقل داده است تا در مورد آنچه مى شنويم فكر كنيم، ما نبايد خرافات و دروغ ها را در كتاب خود بنويسيم. 
  همسفرم خوبم! من از شنيدن اين ديدگاه بسيار خوشحال مى شوم و اين روحيّه عقل گرايى را تحسين مى كنم.
  به راستى چقدر خوب بود كه همه نويسندگان از چنين روحيّه اى برخوردار بودند.
  در اينجا، استاد رو به من مى كند و مى پرسد:
  ـ آيا مى خواهى يك نمونه از خرافاتى را كه در كتاب ها آمده است برايتان ذكر كنم؟
  ـ آرى، خيلى خوشحال مى شوم.
  ـ در يكى از كتاب هاى تاريخى از قول پيامبر نقل شده است: «ماه و خورشيد بر روى دو گاو قرار گرفته اند و هر گاه كه ماه و خورشيد از روى اين گاوها سقوط كنند، خورشيدگرفتگى و يا ماه گرفتگى روى مى دهد»، اين مطلب با عقل منافات دارد و هرگز پيامبر چنين سخنى نگفته است، بلكه افرادى اين حديث را جعل كرده اند. 
  ـ خود پيامبر هم فرموده اند كه عدّه اى به دروغ، سخنانى را به او نسبت خواهند داد.
  ـ به هر حال، من هرگاه مطلبى را در جايى خواندم و يا شنيدم، در مورد آن فكر كردم و اگر آن را موافق عقل يافتم، در كتاب خود آن را بيان نمودم.
  ـ خيلى خوشحال هستم كه با شما كه نويسنده اى عقل گرا هستيد آشنا شدم.
  ـ من در كار خود به منابع و كتاب هايى مراجعه كردم كه به راستگويى نويسندگان آن ايمان داشتم، براى همين، من از هر كتابى كه به دستم مى رسيد استفاده نكردم بلكه فقط به كتاب هاى معتبر، اكتفا كردم. 


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . فقد ترك كلّهم العظيم والمشهور من الكائنات، وسوّد كثير منهم من الأوراق بصغائر الأُمور التي الإعراض عنها أولى...: الكامل في التاريخ ج 1 ص 2.
   . وذكر يأجوج ومأجوج ومنسك وثاريس إلى أشياء أُخر لا حاجة إلى ذكرها، فأعرضت عنها لمنافاتها العقول...: الكامل في التاريخ ج 1 ص 22.
   . روى أبو جعفرها هنا حديثاً طويلاً عن ابن عبّاس، عن النبي(ص) في خلق الشمس وسيرهما: فإنّهما على عجلتين، لكلّ عجلتين... وإنّهما يسقطان عن العجلتين فيغوصان في بحر بين السماء والأرض، فذلك كسوفهما: الكامل في التاريخ ج 1 ص 21.


  اكنون مى فهمم كه چرا دانشمندان جهان اسلام اين قدر براى ديدگاه هاى استاد، احترام قائل هستند، او تاريخ نويسى است كه با نگاهى نقّادانه به حوادث تاريخى نگاه مى كند. 
  اكنون، من رو به استاد مى كنم و مى گويم:
  ـ جناب استاد! شما مى دانيد كه ما از راه دورى آمده ايم و هدف ما در اين سفر اين بوده است تا به يك حقيقت پى ببريم، آيا مى توانم از شما سؤالى بكنم؟
  ـ شما از ايران، اين همه راه را آمده ايد تا يك سؤال از من بپرسيد؟ مگر در كشور ايران كسى پيدا نمى شد كه جواب شما را بدهد؟
  ـ شما در تاريخ تحقيق كرده ايد و عمر خود را در اين راه صرف كرده ايد و همه به ديدگاه شما احترام مى گذارند، ضمن اينكه شما از علماى بزرگ اهل سنت هستيد و جواب شما براى من مهم است.
  ـ بفرماييد، سؤالتان را بپرسيد؟
  ـ آيا شما حسن عسكرى را مى شناسيد؟ همان كسى كه شيعيان او را به عنوان امام يازدهم قبول دارند.
  ـ آرى.
  ـ سؤال مهم من اين است، آيا حسن عسكرى، فرزند پسرى هم داشته اند؟
  ـ چرا اين همه راه آمده اى؟ تو مگر سوادِ عربى نداشتى؟ اگر كتاب مرا مى خواندى به جواب مى رسيدى.
  استاد از جاى خود بلند مى شود و جلد هفتم كتاب «الكامل» را باز مى كند و براى من مى خواند: «در اين سال 260 هجرى، حسن عسكرى از دنيا رفت همان كسى كه شيعيان او را امام خود مى شمارند، لازم به ذكر است كه او پدر همان كسى كه نامش محمّد است و شيعيان معتقد هستند كه بايد در انتظار او بود». 
  من كتاب را از دست او مى گيرم و بار ديگر آن را با دقت مى خوانم، بعد رو به استاد مى كنم و مى پرسم:
  ـ استاد! از اين سخن شما معلوم مى شود كه به امامت حسن عسكرى اعتقاد نداريد؟
  ـ آرى، من سنى هستم و به امامت دوازده امام اعتقاد ندارم.
  ـ پس چرا نام او را در كتاب خود آورده ايد؟


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . على أنّي لم أنقل إلاّ من التواريخ المذكورة والكتب المشهورة ممّن يعلم بصدقهم فيما نقلوه وصحّة ما دوّنوه، ولم أكن كالخابط في ظلماء الليالي، ولا كمن يجمع الحصباء...: الكامل في التاريخ ج 1 ص 3.
   . ابن الأثير، الإمام العلاّمة الحافظ، فخر العلماء، عزّ الدين، أبو الحسن علي بن الأثير، أبي الكرم، محمّد بن محمّد بن عبد الكريم بن عبد الواحد الشيباني الجزري، المحدّث اللغوي، صاحب التاريخ ومعرفة الصحابة والأنساب، وغير ذلك...: تذكرة الحفّاظ ج 4 ص 1399; ابن الأثير، القاضي الرئيس العلاّمة، البارع الأوحد، مجد الدين، أبو السعادات المبارك بن محمّد بن محمّد بن عبد الكريم بن عبد الواحد الشيباني...: سير أعلام النبلاء ج 22 ص 353، وراجع المختصر من تاريخ ابن الدبيثي ص 307، الأعلام ج 4 ص 331، معجم المولّفين ج 7 ص 228.
   . وفيها توفّي أبو محمّد العلوي العسكري، وهو أحد الأئمّة الاثني عشر على مذهب الإمامية، وهو والد محمّد الذي يعتقدونه المنتظر بسرداب سامراء، وكان مولده سنة اثنتين وثلاثين ومئتين: الكامل في التاريخ ج 7 ص 274.


  ـ درست است كه من شيعه نيستم، ولى حسن عسكرى را به عنوان يكى از نوادگان پيامبر قبول دارم، او از نسل پيامبر است و چطور من ادعاى مسلمانى بكنم، امّا فرزندان پيامبر خود را دوست نداشته باشم!
  ـ استاد! آيا شما قبول داريد كه حسن عسكرى، فرزندى داشته است؟
  ـ آرى، حسن عسكرى، فرزند پسرى داشته كه نام آن پسر، محمّد بوده است، اين همان كسى است كه شما شيعيان مى گوييد او امام زمان است.
  سخن به اينجا كه مى رسد من به فكر فرو مى روم، ما در حضور يكى از بزرگترين مورخان جهان اسلام هستيم، او بر اين اعتقاد است كه حسن عسكرى(ع)، فرزند پسرى داشته است.
  درست است كه ما در بعضى از مسائل با هم اختلاف داريم، امّا همين كه او در كتاب خود از فرزندِ حسن عسكرى اسم مى برد براى من بسيار جالب است.
  من بار ديگر به فكر فرو مى روم، ابن اثير، تاريخ نويس بزرگى است كه مطالب كتاب خود را فقط از كتاب هاى معتبر مى نويسد.
  او كسى است كه با خرافات مبارزه مى كند و به خواننده كتاب خود قول داده است كه فقط مطالب صحيح و معتبر را در كتاب خود بياورد.
  اكنون مى بينم كه او در كتاب خود تصريح مى كند كه حسن عسكرى، فرزند پسرى به نام محمّد داشته است.
  من مى دانم كه او به امامت فرزند حسن عسكرى معتقد نيست ولى ما براى اين ويژگى او، اين همه راه را آمده ايم.
  اگر ما مى خواستيم تاريخ نويسى پيدا كنيم كه شيعه باشد به شهرموصل نمى آمديم، در همان ايران خودمان به نزد علماى شيعه مى رفتيم.
  ما بايد رنج اين سفر را تحمل مى كرديم تا با ابن اثير كه از اهل سنت است آشنا مى شديم و از زبان او مى شنيديم كه حسن عسكرى، فرزند پسرى داشته است.
  اينجاست كه به ياد سخن عثمان خميس مى افتم، يادت هست او در كتاب خود، گفته بود: «همه فرقه ها...مى گويند كه بعد از حسن عسكرى، فرزندى باقى نمانده است». 
  مگر ابن اثير از علماى بزرگ اهل سنت نيست؟
  مگر همه اهل سنت به كلام و سخن ابن اثير به ديده احترام نگاه نمى كنند؟
  پس چرا عثمان خميس، اين حقيقت ها را مخفى مى كند؟


title: وقتى عاشق دختر مصرى شدم
text:
    وقتى عاشق دختر مصرى شدم

  همسفر برخيز كه دشمن بيدار است! ما بايد سفرى طولانى برويم.
  ـ آقاى نويسنده! ديگر مى خواهى مرا به كجا ببرى؟
  ـ ما بايد به قاهره برويم.


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . عجيب ترين دروغ تاريخ ص 65.


  سوار بر اسب خود مى شويم و به پيش مى تازيم، روزها وشب ها مى گذرد...
  همسفرم! رنگ آبى رود نيل را مى بينى!
  اينجا قاهره است، ما وارد شهر مى شويم.
  ما اين همه راه را آمده ايم تا با ابن خَلِّكان ديدار كنيم، دانشمند بزرگى كه كتابى مهم در تاريخ و حوادث آن نوشته است.
  شنيده ام كه او قاضى اين شهر است، ما بايد به دادگسترى برويم.
  اينجا دادگسترى است و من به مأموران مى گويم:
  ـ من مى خواهم با ابن خَلِّكان ديدار داشته باشم.
  ـ شما اهل كجا هستيد؟
  ـ ما از ايران آمده ايم. 
  ـ حتماً براى تجارت به اين شهر آمده ايد!
  ـ نه، ما براى كشف يك حقيقت آمده ايم.
  مأمور با تعجّب به ما نگاهى مى كند و به داخل مى رود تا هماهنگى لازم را انجام بدهد.
  بعد از لحظاتى ما را به نزد ابن خَلِّكان مى برند.
  ما به ايشان سلام كرده و مى نشينيم. او به ما نگاهى مى كند و مى گويد:
  ـ شنيده ام شما از ايران آمده ايد و گفته ايد براى طلب آگاهى و كشف حقيقت آمده ايد.
  ـ آرى، من يك نويسنده هستم.
  ـ شما دوست خودتان را معرّفى نكرديد؟
  ـ ببخشيد، يادم رفت، ايشان دوست خوبم و خواننده كتاب من است كه در اين سفر، همراه من مى باشد.
  ـ خيلى خوش آمديد، من چه كمكى مى توانم به شما بكنم؟
  ـ جناب استاد، محبّت كنيد مقدارى در مورد خودتان براى ما سخن بگوييد.
  ـ من ابن خَلِّكان هستم، در سال 608 در عراق چشم به جهان گشودم و چون عاشق علم و دانش بودم به قاهره آمدم تا از اساتيد بزرگ بهره ببرم و در همين جا بود كه دلم اسير دخترى از دختران مصر شد و با او ازدواج كردم و بعد از آن ديگر اهل مصر شدم. 
  ـ پس راست مى گويند كه تا مرد ازدواج نكرده است معلوم نيست اهل كجاست.
  ـ آرى، من بعد از اين ازدواج، اهل مصر شدم و به درس و تحقيق پرداختم تا اينكه آوازه من در همه جا پيچيد و مرا به عنوان قاضى شهر انتخاب كردند. 


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . أحمد بن محمّد بن إبراهيم بن أبي بكر بن خلكان البرمكي، أبو العبّاس، المورّخ الحجّة، والأديب الماهر: الأعلام ج 1 ص 220 ; كان إماماً فاضلاً بارعاً متقناً عارفاً بالمذهب، حسن الفتاوي، جيّد القريحة... دخل الديار المصرية وسكنها مدّة، وتأهّل بها...: تاريخ الإسلام للذهبي ج 51 ص 65.
   . وناب في القضاء عن القاضي بدر الدين السِّنجاري...: تاريخ الإسلام للذهبي ج 51 ص 65; ذكر أنّ ترتيب كتابه كان في شهور سنة 654 هـ بالقاهرة، مع استغراق وقته في فصل القضايا الشرعية...: كشف الظنون ج 2 ص 2017.


  ـ استاد! آيا مى شود به مهمترين كتابى كه نوشته ايد اشاره كنيد؟
  ـ من كتاب هاى متعددى نوشته ام، امّا مهمترين آنها، كتاب «وفيات الأعيان» است، اين كتاب در مورد زندگى نامه افراد مهم و بزرگ تاريخ مى باشد. 
  ـ هدف شما از تأليف اين كتاب چه بود؟
  ـ من از همان ايام جوانى به مطالعه زندگى مردان بزرگ علاقه داشتم و به همين دليل، همه كتاب هايى كه در اين زمينه نوشته شده بود را مطالعه مى كردم، البته من عادت داشتم از مطالبى كه مى خواندم فيش تهيه مى كردم، بعد از مدّتى تعداد اين فيش ها بسيار زياد شد و من به فكر افتادم كه اين فيش هاى خود را تنظيم كنم و به صورت كتاب در آورم.
  ـ شما فكر مى كنيد ويژگى مهم كتاب شما چيست؟
  ـ من تلاش كرده ام تا در كتاب خود به صورت مختصر و مفيد به ذكر همه اشخاص مشهور بپردازم. 
  ـ استاد! شما مى دانيد كه ما از راه دورى آمده ايم و هدف ما اين بوده است تا به يك حقيقت پى ببريم، آيا مى توانم از شما سؤال مهمّى بپرسم؟
  ـ من با كمال ميل در خدمت شما هستم؟
  ـ اكنون كه شما در زمينه زندگى بزرگان، تحقيق كرده ايد و جوانى خود را در اين راه صرف كرده ايد; براى من بگوييد كه به نظر شما آيا حسن عسكرى، فرزند پسرى داشته است يا نه؟
  ـ منظور شما از حسن عسكرى همان كسى است كه شيعيان او را امام يازدهم مى دانند؟
  ـ آرى، ما مى خواهيم بدانيم كه به نظر شما آيا ايشان فرزند پسرى داشته است يا نه؟
  ـ مگر شما كتاب مرا نخوانده ايد؟
  ـ خير.
  ـ من در كتاب خود در اين مورد سخن گفته ام.
  استاد از جاى خود بلند مى شود و جلد چهارم كتاب «وفيات الاعيان» را براى ما مى آورد.
  او صفحه 176 را باز مى كند و آن را مى خواند: «محمّد، پسر حسن عسكرى كسى كه شيعيان او را به عنوان امام دوازدهم مى شناسند، او در روزجمعه، نيمه شعبان سال 255 هجرى قمرى به دنيا آمد». 
  ما با شنيدن سخنان استاد بسيار متعجّب مى شويم، ابن خَلِّكان كه يكى از دانشمندان بزرگ اهل سنت است در كتاب خود ولادت فرزندِامام عسكرى(ع) را ذكر مى كند.
  درست است كه او به امامت، اعتقاد ندارد، ولى مهم اين است كه او تولّد فرزندِحسن عسكرى را قبول دارد.


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . صاحب «وفيات الأعيان وأنباء أبناء الزمان »، وهو أشهر كتب التراجم، ومن أحسنها ضبطاً وإحكاماً: الأعلام ج 1 ص 220.
   . ذكر إنّه كان مولعاً بالاطّلاع على أخبار المتقدّمين وتواريخهم... فحصل عنده مسودات عديدة، فاضطرّ إلى ترتيبه على حروف المعجم...: كشف الظنون ج 2 ص 2017.
   . أبوالقاسم محمّد بن الحسن العسكري بن علي الهادي بن محمّد الجواد، المذكور قبله، ثاني عشر الأئمّة الاثني عشر على اعتقاد الإمامية، المعروف بالحجّة... كانت ولادته يوم الجمعة منتصف شعبان: وفيات الأعيان ج 4 ص 176.


  پس چطور شد كه آقاى عثمان خميس در كتاب خود ادعا كرد كه همه امّت اسلامى، ولادت فرزند حسن عسكرى را قبول ندارند.
  مگر ابن خَلِّكان از علماى بزرگ اهل سنت نيست؟
  مگر همه اهل سنت به كلام و سخن ابن خَلِّكان به ديده احترام نگاه نمى كنند؟
  چرا آقاى عثمان خميس مى خواهد واقعيّت را پنهان كند؟


title: نابينايم و شهره اين روزگارم!
text:
  نابينايم و شهره اين روزگارم!


  همسفر خوبم! آماده باش!
  ما اكنون بايد به سوى شهر دمشق برويم، سفر طولانى است، امّا اين همه راه را براى يارى حقيقت مى رويم.
  روزها مى گذرد...
  آن درختان زيتون را مى بينى؟ ما در نزديكى هاى دمشق هستيم.
  وارد شهر مى شويم و ابتدا به كنار مسجد اموىّ مى رويم تا قبر دختر كوچك امام حسين(ع) را زيارت كنيم.
  آرى، اين شهر خاطره هاى زيادى از اسارت خاندان پيامبر دارد.
  زيارت شما قبول باشد!
  اكنون موقع آن است كه به سراغ هدف خود برويم. ما مى خواهيم در اين شهر با آقاى ذَهَبى ديدار كنيم.
  ما بايد به مدرسه اشرفيّه برويم، مدرسه اى كه شهرت آن، تمام دنيا را گرفته است، از اين مدرسه، بزرگان زيادى به اوج موفقيّت رسيده اند. 
  وارد مدرسه مى شويم، نگاه كن، اين مدرسه چقدر شلوغ است!
  ما از افرادى كه در اين مدرسه هستند سراغ استاد ذَهَبى را مى گيريم، آنها ما را به سالنى راهنمايى مى كنند.
  پيرمردى بر روى صندلى كوچكى نشسته است و شاگردان زيادى دور او حلقه زده اند، هر كدام اين شاگردان از شهر و ديارى هستند، آنها براى بهره بردن از دانش استاد به اينجا آمده اند. 
  هر كس از او سؤالى مى كند و او جواب مى دهد.
  ما بايد صبر كنيم تا دور او خلوت شود.
  نگاه كن! استاد ذَهَبى چه حافظه اى دارد! در اين مدّت اصلا به كتاب يا نوشته اى نگاه نمى كند.
  مگر نمى دانى كه همه آروز مى كنند كه اى كاش حافظه آنها مثل حافظه استادذَهَبى باشد!
  شنيده ام كه يكى از دانشمندان بزرگ به مكّه مى رود، وقتى او آب زمزم را مى نوشد، اين دعا را مى كند: «خدايا! حافظه مرا همچون حافظه استاد ذهبى قرار بده». 


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . ولمّا عاد الذهبي إلى دمشق عُيّن أُستاذاً للحديث في مسجد أُمّ صالح، ثمّ في المدرسة الأشرفية...: معجم المطبوعات العربية ج 1 ص 910.
   . وقام بدمشق يرحل إليه من سائر البلاد وتناويه السوالات من كلّ ناد: معجم المطبوعات العربية ج 1 ص 910.


  نگاه كن! درس استاد تمام شد و شاگردانش يكى بعد از ديگرى مى روند.
  خوب است ما نزديك برويم.
  ما درست در مقابل استاد هستيم، چرا او به ما توجّهى نمى كند؟
  يكى از شاگردان استاد كه متوجّه تعجّب ما مى شود، رو به من مى كند و مى گويد كه چشمان استاد بر اثر زيادى مطالعه و نوشتن بيش از صد كتاب، نابينا شده است و او نمى تواند هيچ جا را ببيند! 
  ما جلو مى رويم و سلام مى كنيم، استاد ذهبى به گرمى جواب ما را مى دهد و مى گويد:
  ـ شما كيستيد و از كجا آمده ايد؟
  ـ من نويسنده هستم و با دوستم از ايران آمده ايم. 
  ـ خيلى خوش آمديد.
  بعد استاد از ما مى خواهد تا به حجره او برويم.
  اينجا حجره استاد است، دور تا دور حجره پر از كتاب هايى است كه استاد در روزگار جوانى نوشته است.
  ـ جناب استاد! من براى جوانان كتابى مى نويسم، از شما مى خواهم خودتان را براى خوانندگان كتابم، معرّفى كنيد.
  ـ من ذهبى هستم و شافعى مذهب مى باشم، در سال 673 در شهر دمشق به دنيا آمدم و از همان كودكى عاشق علم و دانش بودم. 
  ـ چگونه شد كه عاشق علم و دانش شديد؟
  ـ شما ايرانى ها، يك ضرب المثل داريد كه مى گويد: «حلال زاده به دايى خودش شباهت دارد»، من يك دايى داشتم كه به علم خيلى علاقه داشت، او باعث شد من عاشق علم بشوم، من روزها در كنار پدر خود در مغازه طلاسازى كار مى كردم و شبها به تحصيل علم مى پرداختم.
  ـ يعنى پدر شما مغازه طلاسازى داشت؟
  ـ بله، به همين جهت، ما به خاندان ذهبى مشهور شديم، شما مى دانيد كه در زبان عربى به طلا، ذَهَب مى گويند.
  ـ شما تا چه زمانى در مغازه پدر خود مانديد؟
  ـ وقتى پدرم، عشق مرا به دانش ديد، به من اجازه داد تا نزد استادان بزرگ بروم و درس بخوانم، وقتى به هجده سالگى رسيدم تصميم به مسافرت به شهرهاى ديگر گرفتم. 


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . حُكي عن شيخ الإسلام أبي الفضل بن حجر أنّه قال: شربت ماء زمزم لأصل إلى مرتبة الذهبي في الحفظ: ذيل طبقات الحفّاظ ص 348.
   . تصانيفه كبيرة كثيرة تقارب المئة، منها دول الإسلام: الأعلام ج 5 ص 326 ; أضرّ الذهبي في أُخريات سني حياته قبل موته بأربع سنين أو أكثر بماء نزل في عينيه، فكان يتأذّى...: مقدّمة التحقيق لسير أعلام النبلاء ج 1 ص 73.
   . الشيخ الإمام العلاّمة شيخ المحدّثين، قدوة الحفّاظ والقرّاء، محدّث الشام ومورّخه، ومفيده، شمس الدين أبو عبد الله محمّد بن أحمد بن عثمان بن قايماز الدمشقي الشافعي، المعروف بالذهبي، مصنّف الأصل، ولد سنة 673 هـ بدمشق...: ذيل تذكرة الحفّاظ ص 43.


  ـ شما به چه شهرهايى سفر كرديد؟
  ـ من به شهرهاى حَلَب، قدس، قاهره و مكّه سفر كردم و در هر كجاى جهان اسلام، استاد بزرگى وجود داشت به نزد او رفتم و شاگردى او را كردم.
  ـ آيا شمار استادهاى خود را به ياد داريد؟
  ـ آرى، من بيش از هزار و دويست استاد داشته ام. 
  ـ واقعاً اشتياق شما براى علم ودانش مثال زدنى است!
  ـ من عاشق علم بودم و در راه رسيدن به معشوق خودم همه سختى ها را به جان و دل مى خريدم و لذّت مى بردم.
  ـ شما چه زمانى به دمشق باز گشتيد؟
  ـ وقتى احساس كردم كه از همه استادان روزگار خود بهره كافى برده ام به دمشق بازگشتم و شروع به تدريس كردم، كم كم آوازه و شهرت من در جهان اسلام پيچيد و از همه شهرها، شاگردان زيادى در درس من حاضر شدند و من در زمينه علوم مختلف بيش از صد كتاب نوشتم، من در علم رجال كتاب مهمى نوشتم و افراد راستگو را از افراد دروغگو جدا كردم و شما مى توانيد با اين كتاب به راحتى به بررسى صحيح بودن يا ضعيف بودن احاديث پى ببريد. 
  ـ شنيده ام كه شما در زمينه تاريخ و حوادث تاريخى، كتابى داريد و به همين دليل، شما به عنوان يكى از تاريخ نويسان بزرگ جهان، مطرح مى باشيد، آيامى شود در مورد اين موضوع توضيح بدهيد؟
  ـ من كتابى نوشته ام كه مجموعه تاريخ ظهور اسلام تا حوادث امروز در آن آمده است.
  ـ هدف شما از نوشتن اين كتاب چه بوده است؟
  ـ من وقتى كتاب هاى تاريخى را مى خواندم متوجّه شدم كه در آن كتاب ها، مطالبى ذكر شده است كه دانستن آن براى خواننده فايده اى ندارد، براى همين، تصميم گرفتم كتابى در تاريخ بنويسم كه فقط مطالب مفيد را داشته باشد. 
  ـ نام كتاب تاريخى شما چيست؟
  ـ نام كتاب من، «تاريخ اسلام» است كه در 52 جلد نوشته ام، من مى توانستم اين كتاب را به صورت بسيار مفصّل بنويسم، امّا من فقط به ذكر مطالب مهم پرداختم، من تاريكى هاى تاريخ را روشن نمودم و همه كتاب هاى تاريخى را كه قبلا نوشته شده بود مطالعه كرده و هر جا ديدم كه تاريخ دچار انحراف شده است آن را اصلاح نمودم. 


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . وطلب الحديث وله ثماني عشرة سنة، فسمع الكثير ورحل، وعني بهذا الشأن وتعب فيه...: ذيل طبقات الحفّاظ ص 348.
   . سمع من خلائق يزيدون على ألف ومئتين: معجم المطبوعات العربية ج 1 ص 909.
   . تصانيفه كبيرة كثيرة تقارب المئة: الأعلام ج 5 ص 326، وراجع معجم المولّفين ج 8 ص 289.
   . فهذا كتاب نافع إن شاء الله، ونعوذ بالله من علم لا ينفع، ومن دعاء لا يُسمع، وتعبت عليه واستخرجته من عدّة تصانيف، يُعرف به الإنسان مهمّ ما مضى... من غير تطويل ولا استيعاب، ولكن أذكر المشهورين ومن يشبههم، وأترك المجهولين ومن يشبههم، وأشير إلى الوقائع الكبار، إذ لو استوعبت التراجم والوقائع لبلغ الكتاب مئة مجلّدة أو أكثر...: تاريخ الإسلام للذهبي ج 1 ص 12.


  ـ استاد! اكنون من مى خواهم از شما سؤالى بكنم، نظر شما در مورد فرزندِحسن عسكرى چيست؟ آيا او متولّد شده است يا نه؟
  ـ آيا منظور شما همان كسى كه شيعيان او را به عنوان امام زمان خود مى شناسند؟
  ـ آرى.
  ـ چطور شده است كه اين سؤال براى شما اينقدر مهم شده است؟
  ـ عدّه اى مى گويند كه حسن عسكرى، اصلا فرزند پسرى نداشته است.
  در اين هنگام استاد، يكى از شاگردان خود را صدا مى زند و از او مى خواهد تا جلد نوزدهم كتاب «تاريخ اسلام» را بياورد.
  شاگرد او، اين كتاب را مى آورد، استاد به او مى گويد كه در اين كتاب، حوادث سال 258 را ذكر كرده ام، آنجا را بياور و آنرا بخوان.
  شاگرد، شروع به ورق زدن مى كند، بعد از مدّتى جستجو آن را پيدا مى كند.
  من به او مى گويم كه شماره صفحه را بگويد تا من يادداشت كنم. او مى گويد اين مطلب در صفحه 113 مى باشد و بعد شروع به خواندن مى كند.
  در اين صفحه چنين نوشته شده است: «محمّد پسر حسن كه شيعيان او را قائم و نماينده خدا مى دانند در سال 258 هجرى قمرى  متولّد شد» 
  قبلا گفته بودم كه استاد ذهبى، مطالب تاريخى را به صورت بسيار مختصر بيان مى كند، او در اينجا نيز به صورت مختصر، ولادت فرزندِامام عسكرى(ع) را بيان مى كند.
  مگر استاد ذهبى از علماى بزرگ اهل سنت نيست؟ آيا عثمان خميس، اين سخن را نديده است؟ پس چگونه است كه او را محقق بزرگ اهل سنت ناميده اند، اين طورى كه آبروى برادران اهل سنت مى رود؟ آيا همه تحقيق هاى او اين گونه است؟ 
  نه!! آقاى عثمان خميس، محقق بزرگى است، مگر مى شود او اين مطلب را نخوانده باشد، فقط اشكال در اين است كه او دروغ مى گويد!


title: در شهر خدا شيعه اى باقى نگذاريد!
text:
    در شهر خدا شيعه اى باقى نگذاريد!


  آماده باش! اين بار مى خواهم تو را به مكّه ببرم.
  مى دانم كه خيلى خوشحال شدى، تو در اين سفر مى توانى خانه خدا را زيارت كنى و مهمانِ دوست باشى.


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . عرف تراجم الناس وأزال الإبهام في تواريخههم والإلباس...: معجم المطبوعات العربية ج 1 ص 910; وقد طالعت على هذا التأليف من الكتب مصنّفات كثيرة...: تاريخ الإسلام للذهبي ج 1 ص 12.
   . مشهور اين است كه تولّد امام زمان در سال 255 بوده است.
   . أمّا ابنه محمّد بن الحسن الذي يدعوه الرافضة القائم الخلف الحجّة، فولد سنة ثمان وخمسين: تاريخ الإسلام ج 19 ص 113.


  ما با هم حركت مى كنيم، روزها و شب ها سپرى مى شود...
  حتماً مى دانى كه ما براى ورود به شهر مكّه بايد لباس احرام بر تن كنيم و لبّيك بگوييم و اعمال عمره به جا آوريم.
  اينجا ميقات است، جايى كه بايد لباس سفيد بر تن كنيم و كبوتر حرم شويم.
  لبّيك اللهمّ لبّيك! 
  ما به سوى شهر خدا، مكّه، حركت مى كنيم، اين كوه ها را نگاه كن، شهر مكّه در پشت همين كوه ها مى باشد.
  ما وارد شهر مى شويم و به مسجد الحرام مى رويم و دور كعبه طواف مى كنيم.
  اعمال عمره را انجام مى دهيم، اكنون مى توانيم لباس احرام را از بدن بيرون آورده و لباس معمولى به تن كنيم.
  امّا من از تو مى خواهم ساعتى ديگر صبر كنى و لباس احرام به تن داشته باشى.
  حتماً مى گويى چرا؟
  اگر ما لباس هاى معمولى بپوشيم همه مى فهمند ايرانى هستيم و شيعه، آن وقت كار خراب مى شود.
  يعنى چه؟ مگر ما چه كرده ايم؟ 
  ببين، در اين شهر دانشمندى زندگى مى كند كه نام او، ابن حجر هيثمى است و او عقيده دارد كه شيعيان مشرك هستند.
  شايد از اين حرف من تعجّب كنى! هميشه گفته اند كه شيعه و سنى با هم برادر هستند.
  مگر او نمى داند كه ما خدا و رسول خدا و قرآن را قبول داريم؟!
  مگر ما با او برادر نيستيم؟ آيا او اين گونه مى خواهد حقّ برادرى را به جا آورد؟!
  به هر حال، من گفته باشم كه اين آقاى ابن حجر، چه عقيده اى دارد، حال تو خود مى دانى.
  چند سال پيش، در شهر مكّه شيعيان زياد شده بودند و وقتى ابن حجر براى حج به مكّه آمد نتوانست شاهد رواج مكتب شيعه در اين شهر باشد.
  براى همين، او در مكّه ماند و كتابى به نام «صَواعق مُحْرِقه» نوشت، هدف او در اين كتاب دفاع از خلافت ابوبكر و عمر بود.
  آيا مى دانى كه معناى «صَواعق مُحْرِقه» چيست؟
  آيا در هنگام رعد و برق، صاعقه ها را ديده اى كه همه جا را آتش مى زنند؟ به آن صاعقه هاى آتشين در زبان عربى، «صَواعق مُحْرِقه» مى گويند. 
  منظور ابن حجر اين است كه كتاب من، مانند صاعقه هاى آسمانى، مكتب شيعه را نابود مى كند.
  ابن حجر تا آنجا كه مى توانست در كتاب خود به مكتب شيعه حمله كرد و شيعيان را به عنوان كسانى كه در دين خدا بدعت آورده اند معرّفى كرد. 


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . الصواعق المحرقة على أهل الرفض والزندقة للشيخ شهاب الدين أحمد بن الحجر الهيثمي، مفتي الحجاز، المتوفّي سنة 973 هـ، أوّله الحمد لله الذي اختصّ نبيّه محمّد... إنّي سُئلت قديماً في تأليف كتاب يبيّن حقيقة خلافة الصدّيق وإمارة ابن الخطّاب، فأجبت مشارعه إلى خدمة هذا الجناب، ثمّ سُئلت في إقرائه في رمضان سنة 950 هـ بالمسجد الحرام; لكثرة الشيعة والرافضة، فأجبت...: كشف الظنون ج 2 ص 1083.


  آيا شنيده اى كه پيامبر خبر داده كه بعد از من گروهى مى آيند و به من، حديث دروغ، نسبت مى دهند؟
  آيا مى خواهى يكى از آن حديث هاى دروغى را كه آقاى ابن حجر در كتاب خود از پيامبر نقل كرده برايت بخوانم: «بعد از من گروهى مى آيند كه آنها را رافضى مى گويند، اگر آن گروه را ديديد آنها را بكشيد كه آنها مشرك هستند». 
  همسفر خوبم!
  آيا مى دانى كه منظور از رافضى، شيعيان مى باشند؟
  در زبان عربى، به كسى كه چيزى را قبول نكند، رافضى مى گويند.
  آنها مى گويند: «شيعيان، حق را كه خلافت ابوبكر است، قبول نكرده اند، پس آنها رافضى هستند».
  به هر حال، ابن حجر با نوشتن اين كتاب و ترويج افكار ضد شيعه، توانست به خواسته خود برسد و از رشد مكتب شيعه در شهر مكّه جلوگيرى كند.
  اكنون، من و تو بايد با همين لباس هاى احرام به نزد ابن حجر برويم.
  ـ آقاى نويسنده! دستت درد نكند، ما را مى خواهى پيش كسى ببرى كه كشتن ما را واجب مى داند!
  ـ تو كه اين قدر ترسو نبودى، به خدا توكل كن و همراه من بيا.
  من از مردم، سراغ خانه ابن حجر را مى گيرم و به سوى خانه او به راه مى افتيم.
  من نگاهى به تو مى كنم و مى گويم:
  ـ هنوز هم در فكر هستى كه همراهم بيايى يا نه؟
  ـ حتماً مى آيم، من رفيق نيمه راه نيستم، شيعه هميشه در جستجوى حقيقت است، من با تو مى آيم! 
  سرانجام ما با هم درِ خانه ابن حجر را مى زنيم.
  خدمتكار در را باز مى كند و ما به او مى گوييم كه مى خواهيم ابن حجر را ببينيم.
  بعد از مدّتى، ما وارد خانه مى شويم و ما را به اتاق ابن حجر راهنمايى مى كند، وارد اتاق مى شويم و سلام مى كنيم و مى نشينيم.
  من رو به ابن حجر كرده و مى گويم:
  ـ ما شنيده ايم كه شما دانشمند بزرگى هستيد، براى همين، ما به ديدن شما آمديم.
  ـ شما خيلى محبت داريد.
  ـ ما شنيده ايم كه شما بر ضدّ عقايد شيعه، كتابى نوشته ايد و با اين كار خود توانسته ايد از رشد تفكر شيعى در اين شهر جلوگيرى كنيد.
  ـ آرى، اگر من نبودم امروز تمام مردم اين شهر فريب شيعيان را خورده بودند، من بودم كه با نوشتن كتاب خود كه در سال 950 هجرى قمرى تمام شد، خدمت بزرگى به بزرگان مذهب خود، ابوبكر و عمر كردم.
  ـ اميدوارم كه خداوند شما را با آن دو نفر محشور كند!
  ـ ما قابل نيستيم كه با آن بزرگواران محشور شويم.


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . سيأتي من بعدي قوم نبز يقال لهم الرافضة، فإن أدركتهم فاقتلوهم، فإنّهم مشركون: الصواعق المحرقة ص 3.


  ـ چه كسى از شما بهتر كه با آنان محشور شود، ما هنوز در لباس احرام هستيم، از صميمِ دل مى خواهيم كه خدا اين دعا را در حقّ شما مستجاب كند!
  ـ جناب ابن حجر! شيعيان اعتقاد دارند كه حسن عسكرى، فرزند پسرى به نام محمّد دارد، آيا شما در كتاب خود در اين مورد هم سخنى نوشته ايد.
  ـ آرى، من در كتاب خود به زندگى حسن عسكرى اشاره كرده ام و از فرزند او هم نام برده ام، امّا مبادا فريب شيعيان را بخوريد، شيعيان مى گويند كه او امام زمان است، اين يك دروغ است!
  ـ جناب ابن حجر! ما فعلا كار به اين حرف ها نداريم، ما فقط مى خواهيم بدانيم كه حسن عسكرى، فرزندى داشته است يا نه؟ 
  ـ اگر اين طور است، صبر كنيد تا كتاب خود را به شما نشان بدهم.
  او از جاى خود بلند مى شود و جلد دوم كتاب «صواعِق مُحرِقه» را مى آورد و صفحه 481 آن را باز مى كند و براى ما مى خواند: «آن محمّدى كه شيعيان مى گويند حجت و نماينده خداست در شهر سامرا در سال 255 هجرى به دنيا آمد». 
  من با احترام، كتاب را از او مى گيرم و خودم مطالعه مى كنم.
  آرى، ابن حجر قبول ندارد كه محمّد، پسر حسن عسكرى(ع)، همان مهدى موعود باشد و به اين اعتقاد حمله مى كند، امّا به ولادت محمّد پسر حسن عسكرى(ع) تصريح مى كند.
  اكنون ديگر ما بايد با ابن حجر خداحافظى كنيم و براى طواف وداع به مسجد الحرام برويم.
  همسفر خوبم! ما شيعيان اعتقاد داريم كه اين محمّد كه فرزند امام عسكرى(ع) است، مهدى موعود است و براى اين مطلب دلايل بسيار زيادى داريم.
  اگر خدا كمك كند من در آينده، براى اثبات اين موضوع كتابى خواهم نوشت، امّا هدف من در كتاب اين است كه اثبات كنم كه امام عسكرى(ع)، فرزند پسرى داشته است و براى همين، اين سخن ابن حجر را آوردم.
  من در اين كتاب مى خواستم دروغ كسانى را ثابت كنم كه مى گويند امام عسكرى(ع)، فرزند پسرى نداشته است.
  من از همان اوّل اين سفر، هدف خود را براى تو بيان كردم و تو را به چهار شهر مهم جهان اسلام (موصل، مصر، دمشق، مكّه) بردم تا سخنان بزرگان اهل سنت را بشنوى كه به ولادت فرزند امام عسكرى(ع) اعتقاد داشتند.
  در انتظار باش تا در آينده نزديك به سفرى تحقيقى برويم و ثابت كنيم كه اين فرزند، همان مهدى موعود است.
  امّا فعلا براى تو مطلبى را از يك كتاب اهل سنت نقل مى كنم: «اسم مهدى، محمّد است و كنيه او ابو القاسم مى باشد، در آخر الزمان ظهور مى كند، اسم مادر او، نرجس است». 


  ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . محمّد الحجّة هذا إنّما ولد بسرّ من رأى سنة خمس وخمسين ومئتين: الصواعق المحرقة ج 2 ص 481.
   . عن ابن خشّاب قال: حدّثني أبو القاسم الطاهر بن هارون بن موسى الكاظم، عن أبيه، عن جدّه، قال: قال سيّدي جعفر بن محمّد: الخلف الصالح من ولدي وهو المهدي، اسمه محمّد وكنيته أبو القاسم، يخرج في آخر الزمان، يقال لأُمّه نرجس...: ينابيع المودّة ج 3 ص 392.


  آرى، خود پيامبر وعده داده است كه مردى از خاندان او قيام خواهد كرد و در زمين عدالت برقرار خواهد نمود. 
  همه چشم انتظار آمدن او هستيم.
  اكنون كه سفر ما رو به پايان است مى خواهم بار ديگر با نويسنده كتاب «عجيب ترين دروغ تاريخ» سخن بگويم:
  آقاى عثمان خميس! ضمن احترام به شما و ايده زيباىِ شما در مبارزه با دروغگويى، چند سؤال از شما دارم: 
  يادت هست كه تو در كتاب خود چه گفتى؟
  اين سخن تو است: «همه فرقه ها... مى گويند كه بعد از حسن عسكرى، فرزندى باقى نمانده است». 
  پس چرا چهار نفر از بزرگان اهل تسنن با تو هم عقيده نيستند؟
  بيشتر آنها از تاريخ نويسان بزرگ جهان اسلام هستند و ولادت فرزندِحسن عسكرى را در كتاب هاى خود ذكر كرده اند.
  آيا مى توانى سخن آنها را انكار بكنى؟ در اين صورت، همه مطالبى را كه آنان در تاريخ خود نوشته اند، بايد انكار كنى.
  يادت هست كه در پايان كتاب خود چه نوشتى؟
  اين سخن ديگر توست: «خواننده گرامى! اين آفتاب حقيقت است كه از افق سر زده است تا حقيقتى را براى تو روشن كند». 
  آيا اين آفتاب حقيقت است كه مى خواستى ذهن جوانان ما را با آن روشن كنى؟
  خودت بگو آيا اين مخفى كارى ها و دروغ هاى تو، آفتاب حقيقت است؟
  تو در كتاب خود بزرگترين دروغ را مى گويى و اسناد مهم تاريخ را مخفى مى كنى.
  تو به عنوان نماينده اهل سنت سخن مى گويى، گويا كه همه دانشمندان بزرگ اهل سنت با تو هم عقيده هستند و با اين كار خود، آبروى برادران اهل سنت را مى برى.
  و من مى دانم كه هرگز همه اهل سنت، به راهى كه تو رفتى نمى روند، زيرا هيچ وجدان بيدارى نمى تواند از دروغ حمايت كند.
  تو در كتاب خود مى نويسى كه تمام امّت اسلامى، ولادت فرزندِحسن عسكرى را قبول ندارند.
  پس چرا دانشمندان بزرگ شما، ولادت آن بزرگوار را در كتاب هاى خود ذكر كرده اند.
  چگونه باور كنم كه تو مى خواستى حقيقت را مخفى كنى!


  ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   . ثمّ يخرج رجل من عترتي يملوها قسطاً وعدلاً كما مُلئت ظلماً وجوراً: مسند أحمد ج 3 ص 36، مسند أبي يعلى ج 2 ص 275، صحيح ابن حبّان ج 15 ص 236، موارد الظمآن ج 6 ص 130، سبل الهدى والرشاد ج 10 ص 172 وراجع المستدرك للحاكم ج 4 ص 464، مجمع الزوائد ج ص 313، المصنّف ج 11 ص 373، المعجم الأوسط ج 2 ص 15، المعجم الكبير ج 10 ص 134، الجامع الصغير ج 2 ص 402، ذكر أخبار إصفهان ج 2 ص 165، تاريخ ابن خلدون ج 1 ص 315.
   . ص 65.
   . ص 148.


  خداوند نمى گذارد نور خودش خاموش شود. باور كن كه ما براى هميشه به حقيقت دوازدهم، اعتقادى راسخ خواهيم داشت.
  و در پايان،
  سلامى به مولاى خود مى كنيم و اين چنين مى گوييم:
  سلام بر تو اى همنام گلهاى بهارى!
  سلام بر تو اى جان جهان و اى گنج نهان!
  اى كه شكوه آمدنت همچون بهار زيباست!
  اى كه فقط با ياد تو، زندگى ما معنا مى گيرد!
  و ما همچنان، چشم به راه آمدنت مى مانيم،
  تا جان خويش را فداى مقدمت كنيم... 

  													پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب لذت ديدار ماه
  موضوع: زيارت امام رضا (ع)، سفر به مشهد، شبهات وهابيّت 
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  وقتى به مشهد سفر مى كنى و به حرم امام رضا(ع) مى روى، آرامشى را كه گمشده همه است در آغوش مى كشى.
  در حرم امام هشتم به تماشاى خلاصه خوبى ها مى نشينى و از چشمه آسمان سيراب مى شوى.
  در آنجا بوى بهشت به مشامت مى رسد و پروانه نور مى شوى و احساس مى كنى به خدا نزديك تر شده اى. 
  نمى دانم خبر دارى كه عدّه اى به فكر آن هستند تا اين عشق به زيارات را از جوانان ما بگيرند؟!
  آنها اقدام به چاپ كتاب «زيارات قبور، بين حقيقت و خرافات» نموده و در آن، زيارت حرم امامان(ع) را خرافه خوانده اند و همه كسانى كه ما را به زيارت، دعوت و تشويق كرده اند، بى دين و مفسد معرّفى شده اند.
  من بعد از مطالعه آن كتاب، قلم در دست گرفتم تا از حريم زيارت دفاع كنم.
  و اين چنين بود كه كتاب «لذّت ديدار ماه» نوشته شد و اكنون، افتخار دارد كه مهمان شما باشد و مى خواهد برايتان، حقيقت زيارت امام رضا(ع) را روايت كند.
  شما در اين كتاب با حديثى آشنا مى شويد كه زيارت امام رضا(ع) را برتر از يك ميليون حج مى داند و من يك پيوست تحقيقى-عربى در پايان كتاب آورده ام كه اعتبار اين حديث را اثبات مى كند.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، مرداد 88


title: عشق ديدار تو به سر دارم
text:
    عشق ديدار تو به سر دارم


  چند سالى بود كه به مشهد نرفته بودم، دلم براى حرم امام رضا(ع) خيلى تنگ شده بود.
  روزهاى پايانى ارديبهشت سال 1388 بود و من در خانه خود مشغول نوشتن بودم كه تلفن زنگ زد.
  يكى از دوستانم از كنار پنجره فولاد امام رضا(ع) با من تماس گرفته بود، كبوتر دلم پر كشيد و به مشهد رفت:
  		السّلام عليك يا عليّ بن موسى الرّضا
  فرداى آن روز به آژانس مسافرتى رفتم تا براى مشهد، بليط قطار تهيّه كنم، آرى، ديگر دلم، هواى ديدار آقا را كرده بود.
  بليط مسير تهرانـمشهد را تهيه كردم، بليط براى ساعت 8 فردا شب بود.
  ظهر به خانه برگشتم، نزديك خانه از گل فروشى، شاخه گلى خريدم و بليط ها را داخل يك پاكت زيبا گذاشتم و به خانه آمدم.
  شاخه گل را پشت سرم مخفى كردم و وارد خانه شدم و به همسرم سلام كردم و از او خواستم تا چشمش را ببندد. من شاخه گل و بليط را روى دست او گذاشتم.
  حتماً مى دانى كه هيچ چيز مانند گل، همسر تو را خوشحال نمى كند!
  بعد از مدّتى، پسرم، عليرضا (كه ده سال دارد)، از مدرسه آمد، وقتى او متوجه شد كه ما فردا به مشهد مى رويم، خيلى خوشحال شد.
  روز بعد از شهر قم حركت كرديم، و حدود يك ساعت قبل از حركتِ قطار در ايستگاه راه آهن تهران بوديم.
  ايستگاه شلوغ بود و ما به دنبال جايى براى نشستن بوديم، در گوشه اى از سالن، چند صندلى خالى بود و ما به آنجا رفتيم.
  من در حال و هواى خودم بودم كه صدايى مرا متوجه خود كرد:
  ـ اجازه هست اينجا بنشينم؟
  ـ خواهش مى كنم، بفرماييد.
  جوانى بود كه دنبال صندلى خالى مى گشت و آن را در كنار من پيدا كرده بود.
  نمى دانم چه شد كه با او مشغول گفتگو شدم:
  ـ شما عازم كجا هستيد؟
  ـ مشهد.
  ـ حتماً براى زيارت آقا مى رويد؟
  ـ نه، من اهل خرافه پرستى نيستم!!
  من با شنيدن اين سخن خيلى تعجّب كردم، به راستى منظور اين جوان چه بود؟
  ـ ببخشيد، منظور شما از خرافه پرستى چيست؟
  ـ زيارت قبور مرده ها.
  درست حدس زده ام اين جوان، زيارت امام رضا(ع) را خرافه مى داند، خوب است قدرى با او سخن بگويم:
  ـ مگر نشنيده اى كه يكى از راه هاى نزديك شدن به خدا، زيارت دوستان خداست، مگر نمى دانى كه زيارت امام رضا(ع) ثواب بسيار زيادى دارد و ما با اين كار رحمت و مهربانى خدا را به سوى خود جذب مى كنيم.
  ـ حاج آقا! همه اين حرف هايى كه شما مى گوييد، دروغ است!
  ـ به چه دليل اين حرف را مى زنيد؟ آيا شما دانش كافى براى اثبات اين سخن خود داريد؟
  ـ نه، امّا به تازگى، كتابى به دستم رسيده است كه همه اين حرف ها را دروغ معرّفى مى كند.
  ـ شما از كدام كتاب سخن مى گوييد؟
  ـ كتاب «زيارت قبور، بين حقيقت و خرافات» كه نويسنده آن آقاى «قلمداران» است.
  ـ كاش يك نسخه از اين كتاب را مى داشتم و مطالعه مى كردم!
  آن جوان از اين سخن من متعجّب شد، او خيال مى كرد كه من هم مثل ديگران، به نويسنده اين كتاب، اهانت خواهم كرد، ولى من معتقدم كه فكر را نمى شود با اهانت كردن، جواب داد، اگر هنر دارى، بنشين و انديشه اى را كه باطل مى دانى، نقد كن!
  در اين هنگام، آن جوان رو به من كرد و گفت:
  ـ نظر شما در مورد اين كتاب چيست؟
  ـ من تا يك كتاب را نخوانده ام، نمى توانم در مورد آن نظر بدهم.
  ـ يعنى اگر اين كتاب به دست شما برسد آن را پاره نمى كنيد و به مطالعه آن مى پردازيد؟
  ـ بله، من تمام آن را مطالعه خواهم كرد.
  اين جوان با دقت به سخنان من گوش مى داد، معلوم بود در فكرِ چيزى است.
  بلندگوى سالن اعلام كرد كه ما بايد سوار قطار بشويم.
  ديگر وقت زيادى نداشتم، از جاى خود بلند شدم و مى خواستم با آن جوان خداحافظى كنم، زيرا او با قطارى كه 15 دقيقه بعد حركت مى كرد به مشهد مى رفت.
  در موقع خداحافظى، آن جوان سريع كيف خود را باز كرد و كتابى را بيرون آورد و گفت: «اين همان كتابى است كه در مورد آن سخن گفتم».
  او آن كتاب را به من داد، من هم از او تشكّر كردم و آدرس او را يادداشت كردم تا نظر خود را براى او ارسال كنم.
  با او خداحافظى كردم و همراه با خانواده خود به سوى قطار حركت كرديم.


title: سلام بر علامت سؤال هاى بزرگ!
text:
    سلام بر علامت سؤال هاى بزرگ! 


  نگاهى به بليط كردم، ما بايد به واگن شماره دوازده مى رفتيم. 
  مأمور واگن، بليط ما را كنترل كرد و به ما گفت كه به كوپه شماره هفت برويد.
  سوار قطار شده و به كوپه خودمان رفتيم، چمدان ها را بالاى كوپه جا داده و نشستيم.
  روى ميز، فلاكس آب جوش و چهار فنجان بود، يك چايى داغ مى توانست خستگى ما را بر طرف كند.
  تا همسرم يك فنجان چاى براى من آماده كرد، صداى سوت قطار به گوش رسيد و قطار حركت كرد.
  من نگاهى به ساعتم انداختم، دقيقاً سر ساعت هشت بعد از ظهر بود، عليرضا كه كنار پنجره ايستاده بود و بيرون را نگاه مى كرد، مرا صدا زد و گفت: «بابا! نگاه كن! چند نفر از قطار جامانده اند».
  به بيرون نگاه كردم، چند نفر داشتند دنبال قطار مى دويدند، امّا درِ واگن ها بسته شده بود، آنها فقط چند دقيقه دير كرده بودند.
  من رو به عليرضا كردم و گفتم: «عزيزم! زندگى هم مثل اين قطار است، اگر كمى دير كنى، از قطار موفقيّت جا مى مانى».
  بعد از نوشيدن چاى، كتاب «زيارات قبور، بين حقيقت و خرافات» را در دست گرفتم و مشغول مطالعه شدم.
  نويسنده در اين كتاب چنين نوشته بود: «پس از آنكه مسلمانان با يهوديان و بودائيان تماس گرفتند و در مرز و بوم آنان، قبرهاى پادشاهان و قبر كورش و داريوش را ديدند، مسأله زيارت به ميان آمد. در زمان عباسيان، ساختمان مقبره ها بر گور مردگان آغاز شد و قافله زوّار از راست و چپ براى زيارت قبورِ پاره اى از صالحان و اولياء سفر نمودند. هر روز گنبدى گلى و اخيراً گنبد طلايى از هر گوشه اى بر آسمان بلند شد. افرادى كه حديث براى مردم مى گفتند از شرق و غرب براى ساختن حديث سر برآوردند و كتاب هاى حديث را از وعده هاى گزاف و خلاف پر كردند تا جايى كه گاه زيارت يك قبر با چند حج و اخيراً با صد هزار حج برابر گرديد، مثلا در احاديث زيارت آورده اند كه حضرت رضا(ع) فرموده است: به شيعيان ما اين سخن را برسانيد كه ثواب زيارت من، نزد خدا برتر از هزار حج است...جعل و درست كردن اين احاديث به منظور ضعيف كردن بنيان شريعت و مسخره كردن قرآن بوده است. تمام اين ثواب ها كه براى تشويق از طرف علماى شيعه در كتاب هاى حديث ذكر شده است از طرف دروغگويان و افراد بى دين و مُفسِد و دشمنان دنيا و آخرت مسلمانان، جعل و وضع شده است.
  اين سخنانى بود كه من در آن كتاب خواندم.
  كتاب را بستم و مقدارى فكر كردم و سپس اين سؤال ها را از خود مى پرسيدم:
  آيا به راستى، همه حديث هايى كه در مورد زيارت امام رضا(ع) به ما رسيده است دروغ است؟
  آيا عدّه اى بى دين و مفسد براى اينكه دين خدا و قرآن را از بين ببرند در مورد زيارت امام رضا(ع) حديث ساخته اند؟
  آيا همه كسانى كه ما را تشويق به زيارت امامان معصوم كرده اند دشمنان ما بوده اند؟
  آخر چرا نويسنده اى كه خود را اهل فكر و انديشه مى داند، بايد اين چنين بنويسد؟
  چرا كسانى كه مردم را به زيارت امام رضا(ع) تشويق كرده اند بى دين و مفسد معرّفى شده اند؟
  آيا دعوت كردن مردم به سوى نور و معنويّت، گناه است؟
  وقتى اين كتاب به دست يك جوان شيعه برسد و اين مطالب را بخواند چه نتيجه اى خواهد گرفت؟
  با صداى فرزندم به خود آمدم: «بابا! چرا گريه مى كنى؟ مگر در اين كتاب چه نوشته شده است؟».
  اشك چشم خود را پاك كردم و پسرم را در آغوش گرفته و او را بوسيدم.
  من با خود فكر مى كردم كه دير يا زود اين كتاب به دست فرزند من هم خواهد رسيد، آرى، دشمن براى يغما بردن اعتقادات شيعه، با مهارت برنامه ريزى كرده است.


title: دلم خوش است كه نامم كبوتر حرم است
text:
    دلم خوش است كه نامم كبوتر حرم است


  صبح فرداى آن روز، قطار از شهر نيشابور عبور كرد و ما يك ساعت بعد به مشهد مى رسيديم. 
  از پنجره قطار، منظره زيبايى به چشم مى خورد، همه دشت، سبز شده بود.
  خداى من! چقدر لاله!
  همه جا پر از گل هاى سرخ لاله بود.
  قطار از ميان اين دشت زيبا حركت مى كرد و به سوى مشهد به پيش مى رفت.
  ساعتى بعد، ما به شهر مشهد رسيديم و حرم با صفاى امام رضا(ع) روبروى چشمان ما نمايان شد، همه به آقا سلام داديم:
  السّلام عليك يا عليّ بن موسى الرّضا...
  قطار در ايستگاه توقف كرد، ما از قطار پياده شده و با تاكسى به هتل رفتيم.
  بعد از ساعتى استراحت تصميم گرفتم به حرم بروم.
  غسل زيارت كرده و از هتل بيرون آمدم و آرام آرام به سوى حرم به پيش مى رفتم، كبوتران، گرد حرم پرواز مى كردند، خوشا به حال آنها كه هميشه زائر اين حرم هستند!
  نزديك درِ حرم ايستادم و اين دعا را خواندم: «خدايا! من در كنار خانه اى از خانه هاى پيامبر تو ايستاده ام و تو از من خواسته اى كه بدون اجازه وارد خانه پيامبرت نشوم، اكنون، آيا به من اجازه مى دهى تا وارد اين خانه شوم؟».
  به سوى ضريح رفتم، اشك، ديگر امانم نمى داد.
  مردم با چه عشقى به امامِ خود عرض ادب مى كردند، ايرانى و عرب، جوان و پير، همه، پروانه يك شمع شده بودند.
  نيم ساعتى گذشت و من حال خوشى داشتم.
  ناگهان به ياد كتابى كه در قطار خوانده بودم افتادم.
  رو به آقا كردم و گفتم: «آقا جان! ببين، اينها چه چيزهايى نوشته اند! خودت كمكم كن تا بتوانم با قلم از زيارت شما دفاع كنم».
  خلاصه اين تنها خواسته من بود كه آن روز از امام رضا(ع) داشتم.
  بعد از دقايقى، اين فكر به ذهنم رسيد كه من از فرصت استفاده كنم و به كتابخانه حرم بروم و تحقيق خود را آغاز كنم.
  بعد از آن از حرم خارج شدم و به سوى كتابخانه رفتم.
  وارد كتابخانه كه شدم، احساس كردم گويى به يك گلستان وارد شده ام، صدها قفسه كتاب در جلو من خودنمايى مى كرد.
  من بايد به كتاب هاى عربى مراجعه مى كردم، زيرا بيشتر كتاب هايى كه در علوم اسلامى به عنوان منابع اوّليه، مطرح مى باشند به زبان عربى است.
  من مى خواستم بدانم آيا حديث هايى كه در مورد فضيلت زيارت امام رضا(ع) به ما رسيده است دروغ است؟
  آيا اين حديث ها را افراد بى دين و مفسد درست كرده اند؟
  آيا علماى شيعه كه مردم را به زيارت امام رضا(ع) تشويق كرده اند همه دروغگو بوده اند؟
  من بايد در اين زمينه، تحقيق مى كردم و نتيجه تحقيق خود را به صورت كتابى منتشر مى نمودم.
  همچنان به دنبال گمشده خود مى گشتم، من به دنبال كتابى بودم كه تاريخ نوشتن آن به زمان هاى خيلى قبل برگردد، من به دنبال سرچشمه بودم.
  جستجوى من حدود نيم ساعت طول كشيد و من سرانجام به گمشده خود رسيدم: كتاب عيون اخبار الرضا(ع).
  نويسنده اين كتاب، شيخ صدوق است كه در سال 381 هجرى قمرى از دنيا رفته است، اين كتاب، قبل از هزار سال پيش نوشته شده است.
  من كتاب را برداشته و به سالن مطالعه رفتم، امّا تمام صندلى ها پر بود و اصلا جاى خالى نبود كه من بنشينم.
  من با ديدن اين منظره، خيلى خوشحال شدم، بيشتر اين جمعيّت، جوانانى بودند كه مشغول مطالعه بودند.
  به گوشه اى از كتابخانه رفتم و روى زمين نشستم، و كتاب را باز كردم، آرى، من براى رسيدن به حقيقت، سر از پا نمى شناختم.
  و اين چنين بود كه تحقيق من آغاز شد.
  من نمى دانستم كه با مطالعه اين كتاب، سفرى به تاريخ گذشته خواهم داشت!
  سفرى به گذشته هاى دور، سفرى به هزار سال قبل!!


title: چراغ خانه من خاموش است!
text:
    چراغ خانه من خاموش است!


  من هم اكنون به تاريخ سفر كرده ام و تو هم همسفر من مى شوى!
  صدايى به گوشم مى رسد، يك نفر با صداى بلند اعلام مى كند: «كاروان شيخ به شهر نزديك شده است».
  مردم از حرم امام رضا(ع) بيرون مى آيند، مغازه ها تعطيل مى شود، همه به سوى دروازه شهر مى روند.
  به راستى چه خبر شده است؟
  گويا شخصيّت بزرگى به مشهد مى آيد كه مردم اين چنين به استقبال مى روند.
  همه براى ديدن او لحظه شمارى مى كنند، به راستى اين شيخ كيست كه چنين در دل ها جاى گرفته است؟
  ما به قرن چهارم هجرى آمده ايم. به يكى از مردم رو مى كنم و مى پرسم: قرار است چه كسى به اينجا بيايد؟
  او جواب مى دهد: مگر خبر ندارى كه شيخ صدوق به شهر ما مى آيد؟
  من تا قبل از اين، نام شيخ صدوق را فقط در كتاب ها خوانده بودم و فكر مى كردم او يك نويسنده معمولى است، امّا امروز مى فهمم كه او شخصيّت بزرگى است.
  بعد از لحظاتى، صداى زنگ شترها به گوش مى رسد، شورى در ميان مردم مى افتد.
  شيخ صدوق وارد شهر مى شود و به سوى حرم امام رضا(ع) مى رود، مردم هم همراه او به حرم مى روند.
  شيخ صدوق بعد از زيارت به خانه يكى از مردم مشهد مى رود و در آنجا منزل مى كند.
  خوب است به نزد شيخ صدوق بروم و از او در مورد ثواب زيارت امام رضا(ع) سؤال كنم، او حتماً مى تواند به من كمك كند.
  آيا تو هم همراه من مى آيى؟
  من به نزد شيخ صدوق مى روم و به حضورش رسيده و سلام مى كنم.
  شيخ صدوق به گرمى جواب سلام مرا مى دهد و از من مى خواهد كه بنشينم.
  اتاق پر از كتاب هاى خطى است، گويا شيخ صدوق در سفر هم به كار تحقيق و نوشتن مشغول است.
  شيخ صدوق نگاهى به من مى كند و مى گويد:
  ـ خيلى خوش آمديد.
  ـ جناب شيخ، من نويسنده هستم از شما مى خواهم تا خودتان را براى ما معرّفى كنيد.
  ـ نام من، ابن بابويه مى باشد و به شيخ صدوق مشهور شده ام، من در خانواده اى كه همه آنها اهل علم بوده اند، متولّد شده ام.
  ـ من در كتاب ها خوانده ام كه شما با دعاى امام زمان(ع) به دنيا آمده ايد، آيا اين مطلب درست است؟
  ـ آرى، چندين سال از ازدواج پدرم گذشته بود، امّا خدا به او فرزندى نداده بود، به قول معروف «چراغ خانه او، خاموش بود»، براى همين، او نامه اى براى امام زمان(ع) نوشت و از آن حضرت خواست تا براى او دعا كند. 
  ـ مگر مى شود به آن حضرت نامه نوشت؟
  ـ اين جريان به زمان «غيبت صغرى» برمى گردد كه حسين بن روح، سوّمين نماينده آن حضرت بود و نامه هاى مردم را به ايشان مى رساند.
  ـ از طرف امام زمان(ع) چه جوابى آمد؟
  ـ بعد از مدّتى، نامه اى به دست پدرم رسيد كه در آن نوشته شده بود: «به زودى خدا، دو پسر به تو عنايت خواهد كرد»، و بعد از مدّتى، من و برادرم به دنيا آمديم.
  ـ چه سعادتى بالاتر از اين كه شما به بركت دعاى امام زمان(ع) متولّد شده ايد؟
  ـ در روزگار جوانى، سفرى به بغداد داشتم، علماى شيعه نزد من مى آمدند و از من حديث مى شنيدند، آنها از حافظه قوى من تعجّب كرده بودند و من به آنها مى گفتم كه همه اين ها به بركت امام زمان(ع) است.
  ـ يعنى با اين كه شما جوان تر از همه آنها بوديد، بزرگان شيعه به نزد شما مى آمدند و از شما حديث مى شنيدند؟
  ـ اين نشانه تواضع و بزرگوارى آنها بود كه به من اين گونه، احترام مى گذاشتند.
  ـ به هر حال، اين مطلب نشان مى دهد كه علماى شيعه، شما را مورد اعتماد مى دانستند.
  ـ آنها به من محبّت زيادى داشتند.
  ـ آيا شما به شهرهاى ديگر هم سفر كرده ايد؟
  ـ من به شهر قم، كوفه، مكّه، نيشابور، مرو، سرخس و سمرقند مسافرت كرده ام.
  ـ تعداد كتاب هايى را كه نوشته ايد، نام ببريد؟
  ـ من بيش از دويست كتاب در دفاع از اعتقادات شيعه نوشته ام.
  همسفر خوبم!
  من در اينجا به ياد سخن نويسنده كتاب «زيارت قبور، بين حقيقت و خرافات» مى افتم، او گفته بود كه تمامى كسانى كه احاديث فضيلت زيارت را نقل كرده اند مفسد و بى دين بوده اند، آخر چگونه ممكن است شيخ صدوق، بى دين و مفسد باشد؟
  فكر مى كنم شما هم موافق باشيد تا من اصل مطلب را با شيخ صدوق در ميان بگذارم و به او بگويم چرا به ديدار او آمده ايم.
  ـ جناب شيخ، نويسنده اى پيدا شده و در كتاب خود، زيارت قبر امامان(ع) را خرافه معرّفى كرده و چنين گفته است: «تمام ثواب هايى كه براى تشويق به زيارت ذكر شده است از طرف دروغگويان و افراد بى دين و مفسد، جعل و وضع شده است».
  ـ عجب نويسندگانى پيدا مى شوند!!
  ـ جناب شيخ، اين كتاب در اختيار جوانان قرار گرفته است، من مى خواهم اين كتاب را نقد كنم.
  ـ كار بسيار خوبى است، اين كار دفاع از مكتب تشيّع است.
  ـ من در اين راه به راهنمايى شما نياز دارم.
  وقتى كه سخن من به اينجا مى رسد، شيخ به فكر فرو مى رود.
  بعد از لحظاتى در حالى كه شيخ لبخندى به لب دارد رو به من مى كند و مى گويد:
  ـ شما بايد با استفاده از علم رجال، حرف نويسنده آن كتاب را نقد كنيد، ما براى تشخيص اينكه كدام حديث، راست و كدام حديث دروغ است از اين دانش بهره مى بريم.
  ـ چرا اين علم را به اين نام مى خوانند؟
  ـ كلمه «رجال» در اينجا به معناى «افراد» مى باشد، در اين علم به بررسى افرادى كه حديث نقل كرده اند، پرداخته مى شود.
  ـ امّا چگونه مى توان با اين علم به درست يا دروغ بودن يك حديث پى برد؟
  ـ خوب دقّت كن! وقتى من يك حديث از امام رضا(ع) براى تو نقل كنم، بين من و آن حضرت، حدود دويست سال فاصله است، خوب، من اين حديث را با چهار واسطه نقل مى كنم، اكنون، من با علم رجال مى توانم بفهمم كه اين چهار نفرى كه بين من و امام رضا(ع) واسطه هستند، چگونه انسان هايى بوده اند؟ آيا آنها راستگو بودند يا دروغگو؟
  ـ يعنى زمانى مى توانيم در مورد يك حديث نظر بدهيم كه تمام افرادى كه حديث را نقل كرده اند مورد بررسى قرار بدهيم.
  ـ آرى، اگر با استفاده از علم رجال به راستگو بودن همه كسانى كه يك حديث را نقل كرده اند اطمينان پيدا كرديم، مى توانيم بگوييم كه اين حديث صحيح است.
  من از اينكه اين مطالب را ياد گرفته ام، خيلى خوشحال هستم.
  اكنون دوباره به ياد سخن نويسنده كتاب «زيارت قبور، بين حقيقت و خرافات» مى افتم، او در كتاب خود ادّعا كرده بود كه همه كسانى كه ثواب زيارت امام رضا(ع) را نقل كرده اند، دروغگو بوده اند. 
  آيا او اين سخن را از روى تحقيق زده است؟ آيا او تمام حديث ها را بررسى كرده و به اين نتيجه رسيده است؟
  آرى، ممكن است كه بعضى از حديث ها، دروغ باشد، امّا آيا واقعاً همه حديث هايى كه ثواب زيارت امام رضا(ع) را بيان مى كند، دروغ است؟
  اكنون، اگر من بتوانم يك حديث در ثواب زيارت امام رضا(ع) پيدا كنم كه افراد راستگو آن را نقل كرده باشند، آن وقت معلوم مى شود كه سخن آن نويسنده، اشتباه است.
  اگر ما فقط يك حديث صحيح هم پيدا كنيم، ديگر دروغ بودن ادّعاى آن نويسنده معلوم مى شود.
  خدايا! خودت كمك كن تا من يك حديث صحيح پيدا كنم!
  در اين هنگام شيخ از جاى خود بلند مى شود و كتابى را بر مى دارد و به من مى گويد:
  ـ آقاى نويسنده! اين كتاب را مى شناسى؟
  ـ نه.
  ـ اين كتاب «عيون اخبار الرضا(ع)» است كه من آن را نوشته ام، در اين كتاب حديثى را در فضيلت زيارت امام رضا(ع) آورده ام، همه كسانى كه اين حديث را نقل كرده اند انسان هاى راستگو و مورد اعتماد هستند، تو بايد اين حديث را براى جوانان نقل كنى.
  ـ از راهنمايى شما خيلى ممنونم.
  شيخ صدوق، جلد اوّل اين كتاب را به من مى دهد و من مشغول مطالعه آن مى شوم.
  آيا مى دانى معناى «عيون اخبار الرضا(ع)» چيست؟
  شيخ صدوق در اين كتاب، سخنان امام رضا(ع) را جمع آورى كرده است و به همين جهت، اين اسم را روى كتاب خود گذاشته است كه ترجمه آن، چنين است: «چشمه هاى سخنان امام رضا(ع)».
  آرى، هر كس مى خواهد از كلام و سخنان آن حضرت سيراب شود، اين كتاب را مطالعه كند.
  در اين كتاب، صفحه 278، جلد اوّل، حديث شماره دهم، اين چنين نوشته است: «ابن وليد از صَفّار قمى از احمد اَشعَرى از احمد بَزَنطى براى من نقل كرد كه زيارت امام رضا(ع) ثواب هزار حج دارد».
  همسفر خوبم!
  شيخ صدوق با چهار واسطه، اين حديث را از امام رضا(ع) نقل مى كند.
  به راستى آيا اين چهار نفر، انسان هاى راستگويى هستند يا نه؟
  من بايد در مورد اين چهار نفر تحقيق كنم.
  من اطلاعات مختصرى در مورد اين چهار نفر دارم كه محل و دوران زندگى آنها را نشان مى دهد.
  		اوّل: ابن وليد قمى: ساكن شهر قم، (قرن چهارم).
  		دوّم: صَفّار قمى: ساكن شهر قم، (قرن سوّم).
  		سوّم: احمد اَشعَرى: ساكن شهر قم، (قرن سوّم).
  		چهارم: احمد بَزَنطى: ساكن شهر كوفه، (قرن سوّم).
  خواننده عزيزم! من هيچ كدام از اين چهار نفر را نمى شناسم، حالا بايد چه كنم؟
  فكرى به ذهنم مى رسد، من بايد دوباره به سفر بروم، سفرى به شهر قم و شهر كوفه.
  آيا تو همراه من مى آيى؟


title: من به دنبال خانه شيخِ قم مى گردم
text:
  من به دنبال خانه شيخِ قم مى گردم


  سوار بر اسب هاى خود به سوى شهر قم مى تازيم!
  ما بايد هر چه زودتر به آن شهر برسيم.
  آيا مى دانى كه شهر قم، همواره مركز علم و انديشه بوده است و بزرگان زيادى در اين شهر به نشر حديث پرداخته اند؟
  روزها مى گذرد و ما در سفر هستيم...
  دروازه شهر قم به چشم مى خورد، اينجا قم، پايتخت فكرى شيعيان جهان است.
  وارد شهر مى شويم و ابتدا به زيارت حضرت معصومه(س) مى رويم.
  آرى، اينجا بوى مدينه را مى دهد زيرا گلى از بوستان پيامبر در اينجاست.
  بعد از زيارت به جستجوى گمشده خود مى روم.
  آيا مى دانى گمشده من كيست؟
  من به دنبال ابن وليد مى گردم، همان كسى كه شيخ صدوق از او حديث خود را شنيده است.
  من اين همه راه آمده ام تا ابن وليد را ببينم، ما به نيمه اوّل از قرن چهارم هجرى آمده ايم.
  پيرمردى را مى بينم كه در آن طرف ايستاده است، خوب است از او سراغ بگيرم.
  ـ خانه ابن وليد كجاست؟
  ـ چگونه است كه خانه او را نمى شناسى؟ ابن وليد، شيخ قم و بزرگترين دانشمند اين شهر است.
  ـ من به تازگى، وارد اين شهر شده ام.
  ـ همراه من بيا تا تو را به خانه او ببرم.
  ما با هم در كوچه هاى شهر به راه مى افتيم و به سوى خانه ابن وليد مى رويم.
  وارد خانه مى شويم و به حضور ابن وليد مى رسيم، سلام كرده و مى نشينيم.
  گروهى از شاگردان، دور او را گرفته اند و هر كدام از او سؤال علمى مى كنند و او جواب مى دهد.
  يكى از شاگردان او، كتابى را در دست دارد و از ابن وليد در مورد اين كتاب سؤال مى كند.
  ابن وليد در جواب مى گويد كه نمى توان به اين كتاب اعتماد كرد.
  اين نكته براى من بسيار جالب است كه ابن وليد از شاگردان خود مى خواهد تا به هر كتابى اعتماد نكنند.
  يكى ديگر از شاگردان، حديثى را براى ابن وليد مى خواند، او مقدارى فكر مى كند و مى گويد كه نمى توان به آن اعتماد كرد زيرا اين حديث را فقط ابن اُورَمَه نقل كرده است و او مورد اعتماد نيست.
  من از اين كه ابن وليد با چنين دقّتى، حديث ها را مورد بررسى قرار مى دهد، متعجّب مى شوم.
  من نمى دانستم به خانه كسى آمده ام كه نظرات او در نقد حديث، مورد قبول همه بزرگان است.
  ما در حضور دانشمندى هستيم كه عمر خود را در راه بررسى حديث صرف كرده است.
  بى جهت نيست كه دانشمندان، اين گونه به حديثى كه او نقل كند، اعتماد مى كنند.
  من منتظر هستم تا در فرصت مناسبى با ابن وليد سخن بگويم.
  ساعتى مى گذرد.
  اكنون من رو به استاد مى كنم و مى گويم:
  ـ جناب ابن وليد، يكى از نويسندگان ادّعا كرده كه همه احاديثى كه در فضيلت زيارت امام رضا(ع) نقل شده دروغ است!
  ـ اين ادّعا، اشتباه است، ما احاديث صحيح در اين زمينه داريم.
  ـ من در حال نوشتن كتابى براى نقد اين سخن هستم.
  ـ فكر بسيار خوبى است.
  ـ من نزد شيخ صدوق بودم و او به من گفت كه از شما حديثى شنيده است كه در آن، ثواب زيارت امام رضا(ع) بيان شده است.
  ـ آرى، من آن حديث را نقل كرده ام. 
  ـ وقتى شخصيّتى مثل شما كه در علم رجال، صاحب نظر است، اين حديث را نقل كند نشانه اين است كه به اين حديث مى شود اعتماد كرد.
  ـ من عمر خود را در راه بررسى احاديث صرف كرده ام و همواره با نقل احاديث ضعيف مخالفت كرده ام، آرمان من اين بوده است كه فقط احاديث صحيح براى آيندگان نقل شود.
  ـ جناب ابن وليد! آيا مى شود براى ما بگوييد كه شما اين حديث را از چه كسى شنيده ايد؟
  ـ من اين حديث را از استادم، صَفّار قمى شنيدم.
  ـ آيا مى شود شما او را براى ما معرّفى كنيد؟
  ـ صَفّار قمى يكى از بزرگترين شخصيّت هاى علمى اين شهر بود، به راستى كه او، مايه افتخار شهر قم بود.
  ـ يعنى صَفّار قمى از دانشمندان بزرگ شيعه بود؟
  ـ آرى، او شاگردان زيادى را تربيت كرد و با تلاش هاى او بود كه اكنون، سخنان اهل بيت(ع) به دست ما رسيده است.
  ـ پس شما مى گوييد كه صَفّار قمى، انسانى راستگو و مورد اعتماد بوده است؟
  ـ من چه كسى هستم كه بخواهم در مقابل عظمت استادم سخنى بگويم، همه بزرگان به صَفّار قمى به ديده احترام نگاه مى كنند، او در سال هاى آخر قرن سوّم از دنيا رفت.
  ـ خيلى ممنونم كه مرا راهنمايى كرديد.
  همسفر خوبم! يادت باشد هدف ما اين بود كه در مورد چهار نفر تحقيق كنيم، تاكنون در مورد ابن وليد و صَفّار قمى اطلاعات خوبى به دست آورده ايم.
  اكنون بايد همّت كنيم و در مورد دو نفر باقيمانده (احمد اَشعَرى و احمدبَزَنطى) تحقيق كنيم.
  اگر اين دو نفر هم انسان هاى راستگويى باشند، مى توانيم بگوييم حديثى كه شيخ صدوق براى ما نقل كرده است صحيح و معتبر مى باشد.
  پس با من همراه باش!


title: چرا مرا از اين شهر بيرون مى كنيد؟
text:
    چرا مرا از اين شهر بيرون مى كنيد؟


  چه غوغايى شده است، سر و صدا از هر طرف به گوش مى رسد، خدايا چه خبر شده است؟
  مردم همه شعار مى دهند: «آقاى سَهْل، اخراج بايد گردد».
  منظور آنها از اين آقاى سَهْل كيست؟
  آنجا را نگاه كن! گويا مى خواهند يك نفر را از شهر بيرون كنند.
  فكر مى كنم اين همان آقاى سَهْل است كه بر ضدّ او شعار مى دهند. ما در قرن سوّم هجرى هستيم.
  آن طرف را نگاه كن! آقايى در ميان جمعى ايستاده و اين منظره را تماشا مى كند.
  فكر مى كنم اين آقا، بزرگ اين شهر باشد، خوب است به او بگويم كه مانع كار اين جوانان شود.
  من نزديك مى روم تا با او سخن بگويم، امّا خوب است ابتدا نام او را سؤال كنم.
  از يكى از افراد سؤال مى كنم: 
  ـ ببخشيد، آن آقاى محترم كه در ميان جمعى از مردم ايستاده كيست؟
  ـ چطور او را نمى شناسى؟ او رئيس شهر قم، احمد اَشعَرى است، او بزرگترين دانشمند اين شهر است.
  وقتى نام احمد اَشعَرى را مى شنوم، متوجه مى شوم كه او همان كسى است كه من مى خواستم با او ديدار كنم.
  سؤالى در ذهن من نقش مى بندد: چرا احمد اَشعَرى به آقاى سَهْل كمكى نمى كند؟
  من نزديك احمد اَشعَرى مى شوم و بعد از سلام مى گويم:
  ـ جناب احمد اَشعَرى! چرا شما به مردى كه او را از اين شهر بيرون مى كنند، كمك نمى كنيد؟
  ـ آيا منظور شما همان آقاى سَهْل است؟
  ـ آرى، چرا او را از شهر قم بيرون مى كنند و شما فقط نگاه مى كنيد؟
  ـ آخر خود من دستور داده ام كه اين كار را بكنند.
  وقتى من اين سخن را مى شنوم، تعجّب مى كنم، آخر چگونه باور كنم كه يك شخصيت بزرگ شيعه، چنين كارى بكند؟
  خوب است مقدارى تحقيق كنم و ببينم اصل ماجرا چيست؟
  به ميان مردم مى روم و از چند نفر سؤال مى كنم.
  من متوجه مى شوم كه آقاى سَهْل در اين شهر، حديث هاى ضعيف نقل مى كرده و احمد اَشعَرى به دنبال او فرستاده است و از او خواسته تا هر حديثى را كه در هر كتابى ديد براى مردم نقل نكند.
  آرى، حديث را بايد حديث شناس بخواند، نه اينكه هر كسى پيدا شود و بدون تحقيق، كتابى را در دست بگيرد و براى مردم حديث بخواند.
  امّا سهل به اين توصيه احمد اَشعَرى اعتنا نكرده است و به اين دليل، احمداَشعَرى دستور داده تا او را از شهر قم بيرون كنند.
  احمد اَشعَرى مى خواهد قم، همواره به عنوان شهر علم و آگاهى باقى بماند.
  تا زمانى كه او زنده است، اجازه نخواهد داد كه كسى بدون تحقيق براى مردم حديث بخواند.
  اى كاش، در همه زمان ها، شخصيّتى چون احمد اَشعَرى در قم مى بود و اين گونه از مكتب شيعه دفاع مى كرد.
  همسفرم!
  اكنون كه مى بينم حديث ثواب زيارت امام رضا(ع) را شخصيّتى چون احمد اَشعَرى نقل كرده است، اطمينانم به درست بودن حديث، زيادتر مى شود.
  اين حديث را كسى نقل مى كند كه با نقلِ حديث ضعيف مبارزه مى كند!
  آيا درست است كه ما او را به عنوان كسى كه حديث، جعل مى كرده است معرّفى كنيم؟ 
  اكنون، من به احمد اَشعَرى با ديده احترام نگاه مى كنم و با او مشغول گفتگو مى شوم:
  ـ جناب شيخ، از شما مى خواهم تا مقدارى در مورد خودتان سخن بگوييد؟
  ـ من احمد اَشعَرى هستم، پدربزرگِ من، اهل شهر كوفه و از ياران امام صادق(ع) بوده است، سال ها پيش، او به شهر قم مهاجرت نموده و در اينجا ساكن مى شود، مردم قم هميشه به خاندان ما، احترام زيادى مى گذاشته اند.
  ـ چرا شما را اَشعَرى مى گويند، آيا شما با اَشعَرى هاى اهل سنت، نسبتى داريد؟
  ـ در ميان اهل سنّت، اَشعَريّه، يك مكتب اعتقادى-فكرى مى باشد كه ريشه آنها به ابوموسى اَشعَرى برمى گردد، ولى ما همه، شيعه هستيم و براى رواج مكتب شيعه و حديث اهل بيت(ع)، تلاش زيادى نموده ايم.
  ـ آيا مى شود خدماتى را كه شما به حديث شيعه كرده ايد نام ببريد؟
  ـ من به شهر كوفه سفر كردم و از اساتيد بزرگ آن شهر، احاديث زيادى را شنيدم، خيلى از آنها از ياران امامان(ع) بوده اند، من با آنها ملاقات كردم و از آنها حديث شنيدم و وقتى به شهر قم آمدم، اين احاديث را براى شاگردان خود بيان كردم و اين گونه بود كه حديث شيعه، رونقى دوباره گرفت.
  ـ جناب استاد، من شنيده ام كه شما حديثى در ثواب زيارت امام رضا(ع) نقل كرده ايد.
  ـ آرى، درست است من اين حديث را از احمد بَزَنطى شنيده ام.
  ـ من او را نمى شناسم؟
  ـ احمد بَزَنطى يكى از كسانى است كه مورد اعتماد امام رضا و امام جواد(ع) بوده و اكنون در شهر كوفه زندگى مى كند.
  من با شنيدن اين سخن، تصميم مى گيرم تا به شهر كوفه سفر كنم و با احمدبَزَنطى ملاقات كنم، آيا تو همراه من مى آيى؟


title: شبى كه آسمان با من انس گرفت
text:
  شبى كه آسمان با من انس گرفت


  ما به سوى شهر كوفه حركت مى كنيم، اين شهر را مى توان پايتخت فرهنگى شيعيان نام نهاد.
  آيا مى دانيد اوّلين كتاب هاى حديث شيعه در اين شهر نوشته شده است؟
  ما در قرن سوّم هستيم، ديگر راه زيادى تا اين شهر نداريم، دروازه هاى اين شهر به چشم مى آيد.
  خوب است ابتدا به نجف برويم و قبر مولاى خود حضرت على(ع) را زيارت كنيم.
  پس از آن به شهر كوفه وارد مى شويم، و از مردم سؤال مى كنيم كه احمد بَزَنطى را كجا مى توانيم پيدا كنيم؟
  آنها از ما مى خواهند كه به مسجد كوفه برويم، زيرا احمد بَزَنطى در آنجاست.
  چقدر خوب شد! با يك تير دو نشان مى زنيم، هم گمشده خود را پيدا مى كنيم و هم چند ركعت نماز مى خوانيم!
  آيا مى دانى دو ركعت نماز در اين مسجد، ثواب يك حج را دارد؟ آيا مى دانى كه مسجد كوفه باغى از باغ هاى بهشت است؟ 
  وارد مسجد مى شويم و در كنار محراب حضرت على(ع)، نماز مى خوانيم.
  به راستى كه اين مسجد چه خاطره هايى دارد! گويا هنوز صداى مظلوميّت حضرت على(ع) به گوش مى رسد.
  اشك در چشم ما حلقه زده است، مولاى ما چقدر غريب و مظلوم بود، كاش آن روز بوديم و او را يارى مى كرديم!
  امّا امروز هم مكتب او، مظلوم است، تو مى توانى مكتب او را يارى كنى.
  آنجا را نگاه كن!
  احمد بَزَنطى با عدّه اى از دوستان خود در آن گوشه نشسته اند.
  ما جلو مى رويم، سلام كرده و در جمع آنها مى نشينيم.
  بعد از لحظاتى، او رو به ما مى كند و مى گويد:
  ـ شما كه هستيد و اهل كجاييد؟
  ـ من نويسنده هستم، اين هم دوست خوبم، خواننده كتابم است كه همراه من به اين شهر آمده است.
  ـ آيا با من كارى داشتيد؟
  ـ آرى، ما اين همه راه را به عشق ديدن شما آمده ايم!!
  ـ چرا ديدن من اين قدر براى شما مهمّ شده است؟
  ـ يك نويسنده، كتابى به نام «زيارت قبور، بين حقيقت و خرافات» نوشته و همه كسانى را كه حديث فضيلت زيارت را نقل كرده اند مفسد و بى دين، معرّفى كرده است.
  ـ عجب! من يكى از آن كسانى هستم كه اين حديث ها را نقل كرده ام، يعنى آن نويسنده مى گويد كه من آدم بى دين و فاسدى هستم؟
  ـ بله، استاد.
  ـ حالا كه اين طور شد من بايد از خود دفاع كنم، شما كه نويسنده هستيد وظيفه داريد اين سخنان مرا براى جوانان بنويسيد.
  ـ چند سال قبل تصميم گرفتم به سفر حج بروم، بعد از انجام حج، به مدينه رفتم تا با امام رضا(ع) ديدار كنم، وقتى به مدينه رسيدم همراه چند نفر از دوستان خود به خانه آن حضرت رفتيم و ايشان از ما به گرمى استقبال كرد و ما چند ساعتى در آنجا بوديم، پاسى از شب گذشت، دوستانم بلند شدند و با امام خداحافظى كردند، وقتى من خواستم با امام خداحافظى كنم، آن حضرت از من خواست تا بيشتر نزد او بمانم، آن شب، امام رضا(ع) با من سخنان زيادى گفت، شب به نيمه رسيده بود، امام از من خواست تا آن شب در آنجا بمانم، من كه اين همه لطف امام را ديدم، به سجده افتادم و گفتم: «بار خدايا، از تو ممنونم كه امام رضا(ع) از ميان همه دوستانش، مرا انتخاب كرد تا با من انس بگيرد»، آرى، آن شب، امام مرا شايسته انس با خودش ديد. 
  نگاه كن! اشك از چشمان احمد بَزَنطى جارى است، او هيچ گاه اين خاطره را فراموش نمى كند.
  به راستى، خوشا به حال او كه امام رضا(ع)، اين قدر به او علاقه داشت.
  پس چرا كتاب «زيارات قبور، حقيقت يا خرافات»، احمد بَزَنطى را بى دين مى خواند؟ آيا اين كسى كه امام رضا(ع) با او انس مى گيرد، مفسد و بى دين است؟!!
  او گل سرسبد شيعيان امام رضا(ع) است، او عزيز دل امام زمان خود است.
  همسفر خوبم!
  اكنون ديگر ما همه كسانى كه حديث فضيلت زيارت امام رضا(ع) را نقل كرده اند، مى شناسيم:
  1. شيخ صدوق 2. ابن وليد قمى 3. صَفّار قمى 
  4. احمد اَشعَرى 5. احمد بَزَنطى
  اين پنج نفر همه از بزرگان شيعه و مورد اعتماد بوده اند.
  آنها ستارگان آسمان تاريخ هستند كه همه عظمت و بزرگى آنها را قبول دارند.
  آرى، اكنون مى توانيم اين حديث را به عنوان يك حديث صحيح، معرّفى كنيم.
  اكنون، من رو به احمد بَزَنطى مى كنم و از او مى خواهم تا اصل حديث را براى ما نقل كند.
  ما اين همه راه آمده ايم و اين همه جستجو نموده ايم تا اين حديث را بشنويم.
  امّا احمد بَزَنطى به جاى اينكه حديث را براى ما نقل كند از ما مى خواهد تا آماده سفر بشويم!
  به راستى او مى خواهد ما را به كجا ببرد؟


title: پيام مرا به شيعيانم برسانيد!
text:
    پيام مرا به شيعيانم برسانيد!


  احمد بَزَنطى مى خواهد ما را به مدينه ببرد.
  مى دانم آرزوى ديدن اين شهر را به دل دارى، مدينه شهر آرزوهاست...
  ديگر فاصله زيادى تا مدينه نداريم، بوى گل محمّدى مى آيد!
  اينجا مدينه است و ما به مهمانى پدر مهربانى ها آمده ايم.
  	السلام عليك يا رسول الله!
  به سوى حرم پيامبر مى رويم، به كنار قبر پيامبر مى رويم، سلام داده و راز دل خويش را مى گوييم.
  بعد براى خواندن نماز زيارت به گوشه اى از مسجد مى رويم.
  مى دانم دلت هواى قبرستان بقيع را كرده است، بيا با هم به زيارت چهار امام بقيع برويم.
  بعد از زيارت، همراه احمد بَزَنطى وارد كوچه هاى مدينه مى شويم.
  به راستى احمد بَزَنطى مى خواهد ما را به كجا ببرد؟
  از اين كوچه، به آن كوچه مى رويم، او درِ خانه اى مى ايستد و در مى زند.
  چرا اشك در چشمان احمد بَزَنطى، حلقه زده است!
  اينجا خانه ماه روى زمين است، ما در كنار خانه امام جواد(ع) هستيم.
  باور نمى كنم، ما مى خواهيم به ديدار امام نهم برويم.
  خداى من! چه سعادتى!
  وارد خانه مى شويم، خانه اى ساده و بى آلايش.
  به خدمت امام مى رسيم، سلام مى كنيم و جواب مى شنويم.
  خدايا، چگونه شكر تو را نمايم كه توفيق دادى خدمت امام خويش برسم.
  اماما! مهربانا! همه هستى و وجودم به فداى شما باد!
  عشق به شما تنها سرمايه قلب من است.
  اكنون، احمد بَزَنطى از امام اجازه مى گيرد و سخن خويش را آغاز مى كند: «چند سال پيش، قبل از شهادت پدر بزرگوار شما، نامه اى از طرف آن حضرت به دستم رسيد، وقتى آن نامه را باز كردم، ديدم كه از من خواسته شده كه به شيعيان خبر بدهم كه زيارت امام رضا(ع)، ثواب هزار حج دارد، اكنون سؤال من اين است كه آيا واقعاً، زيارت قبر پدر بزرگوار شما، ثواب هزار حج دارد؟».
  همسفرم! حتماً مى دانى كه اين سؤال احمد بَزَنطى، از روى شك و ترديد نيست، بلكه او مى خواهد اين مطلب را از زبانِ خود امام جواد(ع) بشنود.
  احمد بَزَنطى به فكر آينده است، او مى داند گروهى پيدا خواهند شد و به اين نامه اشكال خواهند گرفت.
  آنها خواهند گفت: از كجا معلوم كه اين نامه، واقعاً نامه امام رضا(ع) بوده است؟
  آنها اشكال خواهند گرفت كه چطور مى شود امام رضا(ع) در مورد فضيلت زيارتِ خود، سخن بگويد؟ آخر وقتى امام رضا(ع) زنده است و قبرى ندارد چگونه مى شود كه در مورد فضيلت زيارت خود سخن بگويد؟
  امروز احمد بَزَنطى مى خواهد جواب همه آن اشكال ها را بدهد، او از كوفه به مدينه آمده است تا اين سخن را از امام جواد(ع) بشنود.
  من در اينجا به هوش احمد بَزَنطى، آفرين مى گويم!
  سكوت بر همه جا طنين افكنده است، همه ما منتظر جواب امام جواد(ع) هستيم.
  آيا امام جواد(ع) اين نامه را تأييد خواهد كرد؟
  گوش كن!
  امام جواد(ع) رو به احمد بَزَنطى مى كند و مى فرمايد: «زيارت قبر پدر بزرگوارم، ثواب هزار حج دارد».
  لبخند شادى بر صورت احمد بَزَنطى نقش مى بندد، او تصميم گرفته است تا اين پيام را به همه شيعيان برساند.
  امّا هنوز سخن امام جواد(ع) تمام نشده است، آن حضرت مى خواهد سخن خود را كامل كند.
  اين بار، امام جواد(ع) در ابتداى سخن خود، قسم مى خورد.
  همه ما اعتقاد به عصمت امام جواد(ع) داريم، معصوم كه هيچ گاه دروغ نمى گويد، پس چرا آن حضرت در ابتداى سخن خود قسم مى خورد؟
  من فكر مى كنم كه امام جواد(ع) مى خواهد اين گونه، اهميّت سخن خود را براى ما بيان كند.
  گوش كن! اين سخن امام جواد(ع) است: «به خدا قسم! هر كس با معرفت و شناخت، قبر پدرم را زيارت كند، خدا به او ثواب يك ميليون حج مى دهد».
  آرى، درست شنيده اى، يك ميليون حج!
  به راستى كه خدا چقدر امام رضا(ع) را دوست دارد كه زيارت قبر او را، يك ميليون برابر حج، قبول مى كند.
  نگاه كن!
  احمد بَزَنطى دارد اشك مى ريزد، اين گريه شوق است!
  او به فكر يك تصميم مهمّ است، او مى خواهد از همين جا به خراسان سفر كند و زائر قبر امام رضا(ع) شود.
  آيا تو با او همسفر مى شوى؟
  اكنون كه مى دانى اين حديث، حديث صحيح و معتبرى است و تمام كسانى كه آن را نقل كرده اند افرادى مورد اعتماد بوده اند، چه نتيجه اى مى گيرى؟
  من مى خواهم با نويسنده كتاب «زيارات قبور، بين حقيقت و خرافات»، قدرى سخن بگويم:
  تو اين حديث را در كتاب خود ذكر كرده و آن را حديث ضعيف شمردى؟
  اين سخن توست كه گفتى: «تمام ثواب هايى كه براى تشويق به زيارت از طرف علماى شيعه در كتاب ها ذكر شده است از طرف دروغگويان و افراد بى دين و مفسد، جعل و وضع شده است».
  پس چطور شد كه افرادى كه اين حديث را نقل كرده اند، همه، انسان هاى بزرگ و شايسته اى بودند؟
  آيا تو هنوز هم بر ادّعاى خود باقى هستى؟
  آيا تو شيخ صدوق و ابن وليد را دروغگو مى شمارى؟
  آيا احمد اَشعَرى كه با حديث ضعيف مبارزه مى كرده است و اين حديث را نقل كرده است، دروغگو بوده است؟
  آيا احمد بَزَنطى كه امام رضا(ع) به او علاقه زيادى داشته است، دروغگو بوده است؟
  آيا اين درست است كه بدون تحقيق، ادّعايى به اين بزرگى كنى و به علماى بزرگ شيعه اين چنين جسارت كنى!
  تو همه كسانى كه منادى زيارت قبور امامان معصوم(ع) بودند را بى دين و مفسد معرّفى كردى! آيا از خدا نترسيدى كه چنين سخن گفتى؟
  من در اين كتاب، فقط يك حديث را مورد بررسى قرار دادم و دروغ بودن سخن تو را ثابت كردم.
  در اوّلين فرصت، احاديث ديگر را هم مورد بررسى و تحقيق قرار مى دهم تا جوانان بدانند كه احاديث صحيح زيادى در فضيلت زيارت همه امامان - به ويژه در فضيلت زيارت امام حسين و امام رضا(ع) - به ما رسيده است.
  و در پايان،
  سلامى به مولاى خود مى دهيم و اين چنين مى گوييم:
  تو آن چشمه آسمان هستى كه پرسش هاى تشنگى ما را، هم آبى و هم جوابى!
  دير وقتى است كه دل ما، همچون كبوتران حرمت، اسير گندم هاى محبّت توست.
  هر روز به شوق تكرار خاطره تو و آهو، آهوى دل ما رميده مى شود و دوان دوان، زير سايه مهر تو مى آيد و مأوا مى گيرد.
  اى كه زيارت حرم تو، صبح جاودان قلب ماست،
  		و از بهشت، لذّت ديدارِ روى ماه تو، ما را كافى است.

  													پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب سرزمين ياس
  موضوع: حضرت زهرا(س)، بخشش فدك، جنگ خيبر
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  مى دانم كه دوست دارى «فدك» را بيشتر بشناسى، زيرا تو با اين نام آشنا هستى و مى خواهى از رازهاى آن با خبر شوى.
  قصّه فدك، قصّه ديروز نيست، قصّه تمام روزهاى شيعه است. فدك، پرچمى است كه خدا براى فاطمه(س) برافراشته است.
  اين كتاب مى خواهد براى تو از فدك بگويد، همان سرزمينِ ياسى كه براى هميشه زنده و جاويد است.
  قصّه فدك با قصّه خيبر گره خورده است. آماده باش تا با هم به مدينه سفر كنيم و همراه پيامبر به سوى سرزمين خيبر برويم.
  در آنجا معجزه بزرگ مولايمان على(ع) را مى بينيم كه چگونه قلعه خيبر را فتح مى كند. بعد به سوى سرزمين فدك مى رويم تا بوىِ گل ياس را با تمام وجودمان حس كنيم. سپس به مدينه برمى گرديم تا مهمان خانه فاطمه(س) بشويم و اين سخن خدا را بشنويم: «فدك از آنِ فاطمه است».
  ما دفترِ تاريخ را باز مى كنيم و در ميان 212 كتاب تحقيقىـعربى به جستجوى حقيقت مى پردازيم.
  با من همراه باش! زيرا تنها سرمايه من همراهى توست، رفيق!

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، خرداد 88


title: شهرى در آستانه خطر
text:
    شهرى در آستانه خطر 


  ـ راست مى گويى! آيا خودت اين حرف را شنيدى؟ 
  ـ آرى، يهوديان خيبر در حال جمع كردن نيرو هستند و به زودى به اين شهر هجوم خواهند آورد.
  ـ تو اين خبر را از كجا به دست آوردى؟
  ـ من از سرزمين شام مى آيم. در بين راه از صحرانشينان اين خبر را شنيدم.
  اين گفتگوى من با يكى از مردم مدينه است. او از حمله يهوديان خيلى ترسيده است. شما كه غريبه نيستيد، خود من هم كمى ترس دارم. اين هم از شانسِ من بود كه هنوز نيامده خبر حمله را بشنوم!
  بعد از مدّت ها چشم انتظارى به مدينه آمدم. حالا كه خدا اين سفر را قسمتم كرد، نمى دانم آيا خواهم توانست دوباره به ايران عزيز برگردم يا نه؟
  راستى، مرا ببخشيد، يادم رفت بگويم: الان در ماه محرم سال هفتم هجرى هستم. من از تو مى خواهم در اين كتاب همسفر من باشى. من به سفرى تاريخى آمده ام.
  اختيار با توست. مى توانى در همان حال و هواىِ خودت بمانى، كتاب را ببندى و مرا تنها بگذارى. 
  مثل اين كه نمى خواهى دل مرا بشكنى. قربان مرام تو رفيقِ خوب! 
  راستش را بخواهى من خيلى دعا كردم تا همسفرى مثل تو پيدا كنم. حالا كه آمدى، آيا موافقى با هم به مسجد پيامبر برويم؟ 
  ما بايد هر چه زودتر خبر حمله يهود را به پيامبر بدهيم. پيامبر بايد براى مقابله با اين حمله تصميمى بگيرند.
  به سوى مسجد مى رويم، از در اصلى مسجد وارد مى شويم و كنار ستونى مى نشينيم. 
  تا اذان ظهر فرصت زيادى نمانده است. آيا آن جوان را مى بينى كه آنجا ايستاده است؟ او بلال است، مؤذّن پيامبر.
  الله اكبر! 
  صداىِ اذان بلال است، حالا ديگر پيامبر به مسجد مى آيد. بلند شو! پيامبر وارد مسجد مى شود. نسيم مىوزد و بوى گل محمّدى همه جا را پر كرده است. تو به چهره پيامبر مى نگرى. آفتاب را به تماشا نشسته اى! 
  پيامبر به همه سلام مى كند و در محراب قرار مى گيرد و نماز بر پا مى شود. همراه ديگران به پيامبر اقتدا مى كنيم، نمازى كه ما را به معراج مى برد.
  نماز كه تمام مى شود من منتظر مى مانم تا مسجد خلوت شود و خبر حمله يهود را به پيامبر بگويم; امّا مى بينم كه يك نفر از جا برمى خيزد و با صداى بلند مى گويد: «اى رسول خدا! يهوديان خيبر براى جنگ با ما آماده مى شوند، آنها با قبيله هاى مختلف در حال گفتگو هستند، آنها مى خواهند با لشكر بزرگى به جنگ ما بيايند».
  مثل اين كه خيلى ها از حمله يهود با خبر شده اند. بعضى از مردم با شنيدن اين خبر خيلى ترسيده اند. آخر مسلمانان چگونه خواهند توانست در مقابل يهود مقاومت كنند؟

  										* * *

  تو رو به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ اين يهوديان خيبر كيستند؟ سرزمين خيبر كجاست؟
  ـ نمى دانم. 
  ـ چرا آنها مى خواهند به مدينه حمله كنند؟
  ـ نمى دانم.
  ـ تو ديگر چه نويسنده اى هستى! 
  ـ من كه از همان اوّل به تو گفتم: چند روزى بيشتر نيست كه به اينجا آمده ام.
  نگاهى به اطراف مى كنى. زيرِ آن درخت خرما پيرمردى را مى بينى. از من مى خواهى تا پيش او برويم و از او بخواهيم تا در مورد سرزمين خيبر براى ما توضيح بدهد.
  با هم به سوى درخت خرما مى رويم. به پيرمرد سلام مى كنيم و كنارش مى نشينيم. منتظر هستى تا من سؤال كنم: 
  ـ پدر جان! آيا شما امروز ظهر در مسجد پيامبر بودى؟
  ـ آرى.
  ـ پس تو هم خبر حمله اهل خيبر را شنيده اى؟ 
  ـ آرى. خدا خودش شرّ آنها را از سر ما كوتاه كند.
  ـ آيا مى شود براى ما در مورد آنها سخن بگوييد.
  پيرمرد قبول مى كند و شروع مى كند كه از گذشته هاى دور سخن بگويد:
  خيلى سال ها قبل، يهوديان در شام زندگى مى كردند، آنها در كتاب آسمانى خود خوانده بودند كه آخرين پيامبر خدا در سرزمين حجاز ظهور خواهد كرد. براى همين آنها از شام به اين سرزمين مهاجرت كردند. آنها مى خواستند اوّلين كسانى باشند كه به آن پيامبر ايمان مى آورند.
  عدّه اى از آنها در همين مدينه كه آن روزها «يثرب» نام داشت ساكن شدند، گروهى هم در «خيبر» كه آب و هواى بهترى نسبت به اينجا دارد منزل كردند.
  آنها در آن سرزمين، هفت قلعه محكم ساختند تا از حمله هاى عرب هاى بيابانگرد در امان باشند و به همين جهت آن سرزمين خيبر نام گرفت.
  در آن زمان تمامى مردم اين سرزمين بت پرست بودند. آنها به بت پرستان مى گفتند: «به زودى پيامبرى در اين سرزمين ظهور مى كند و به بت پرستى پايان مى دهد».
  ساليان سال گذشت تا اين كه محمّد به پيامبرى رسيد و به اين شهر هجرت كرد; امّا متأسّفانه نه تنها يهوديان به محمّد ايمان نياوردند بلكه به او حسد هم ورزيده و با او دشمنى كردند.
   آنها در سال قبل به يارى بت پرستان مكّه رفتند و با سپاه بزرگى به مدينه حمله ور شدند; امّا هموطنِ شما، سلمان فارسى به پيامبر پيشنهاد كندن خندق را داد و ما دور شهر را خندق كنديم و خداوند ما را يارى كرد و ما در آن جنگ پيروز شديم. بعد از آن ديگر شرّ يهوديانى كه نزديك مدينه بودند از سرِ ما كوتاه شد.
  اكنون منطقه خيبر، مركز تجمع يهود شده است و آنها با اسلام دشمنى مى كنند و مى خواهند با لشكر بزرگ بيست هزار نفرى به مدينه حمله كنند.
  خدايا! تو خودت آنها را نابود كن!
  همسفرم! 
  آيا تو هم با من موافقى كه اين پيرمرد اطّلاعات خوبى در مورد يهوديان به ما داد؟ 
  ما بايد از او تشكّر كنيم.

  										* * *

  گويا در مسجد خبرهايى است. عجله كن، بايد برويم ببينيم آنجا چه خبر است.
  يكى از مسلمانان دارد سخن مى گويد. او براى جمع آورى اطّلاعات به اطراف مدينه رفته بود و ساعتى پيش بازگشته است. او رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «يهوديان خيبر مشغول جمع آورى نيرو هستند. آنها با مردم سرزمين فَدَك گفتگو كرده اند و از آنها قول يارى گرفته اند».
  دفعه اوّلى است كه نام اين سرزمين را مى شنوم. فدك ديگر كجاست؟
  فكر مى كنم بايد سراغ همان پيرمرد برويم. نگاه كن، او هم به مسجد آمده است. كنار آن ستون نشسته است. پيش او مى رويم و او برايمان مى گويد: «سرزمين فدك در غرب سرزمين خيبر واقع شده است و سرزمينى بسيار حاصلخيز است. مردم آنجا نيز يهودى هستند و براى همين است كه آنها مى خواهند به يارى هم كيشان خود بروند».
  همه نگاه ها به درِ مسجد خيره مى شود، مردى با عجله به سوى پيامبر مى آيد، سلام مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا! قبيله غَطَفان نيز با مردم خيبر هم پيمان شده اند و قرار شده است با چهار هزار جنگجو به يارى آنها بروند».
  من با خود مى گويم: حتماً اين قبيله هم يهودى هستند كه به يارى مردم خيبر مى روند; امّا وقتى با پيرمرد صحبت مى كنم متوجّه مى شوم كه قبيله غَطَفان، بت پرست هستند و به خاطر وعده هاى يهوديان مى خواهند به جنگ با اسلام بيايند.
  سرزمين خيبر بسيار حاصلخيز است و خرماى آن بسيار مرغوب.
  اهل خيبر به قبيله غَطَفان وعده داده اند كه اگر در اين جنگ شركت كنند درآمد يك سال خرماى خيبر را به آنها بدهند.
  مگر خرماى خيبر چقدر است كه آنها حاضر هستند به خاطر آن، همه جنگجويان خود را به ميدان مبارزه آورند؟
  اگر بخواهى خرماى خيبر را بار بزنيم نياز به چهل هزار شتر داريم. هر شتر به راحتى مى تواند دويست كيلو خرما حمل كند. پس حدود هشت هزار تُن خرما، پاداشى است كه يهوديان خيبر به قبيله غَطَفان وعده داده اند.
  آيا اين پول نمى تواند جنگجويان غَطَفان را وسوسه كند تا به جنگ اسلام بيايند؟
  علماى خيبر مى دانند كه محمّد، پيامبر خداست. آنها نشانه هاى پيامبر اسلام را در تورات خوانده اند; امّا اگر بخواهند مسلمان بشوند رياست خود را از دست مى دهند. 
  آنها يك عمر آقايى كرده اند، مردم، ساليان سال، دست آنها را بوسيده اند! آنها با بهانه هاى مختلف دسترنج مردم را غارت كرده و همچون پادشاهان زندگى كرده اند. چگونه پيرو كسى شوند كه زندگى ساده اى دارد و بر روى خاك مى نشيند؟
  پيامبر اسلام فرش خانه اش حصير است و غذاى ساده مى خورد و لباسش همانند لباس فقيران است.
  اكنون آنها مى خواهند از رشد اسلام جلوگيرى كنند. آنها در سخنرانى هاى خود در خيبر، جنگ با پيامبر را به عنوان بهترين راه تقرّب به خدا معرّفى مى كنند. آنها مى دانند اين آخرين فرصت براى آنها مى باشد و براى همين تمام تلاش خود را انجام مى دهند. جنگ بزرگى در راه است. خدا خودش به خير گرداند!

  										* * *

  پيامبر در مسجد نشسته است. عدّه اى از يارانش گرد او حلقه زده اند. پيامبر با آنها در مورد حمله يهود مشورت مى كند.
  به راستى براى مقابله با تهديد يهوديان چه بايد كرد؟
  هر كسى نظرى مى دهد، پيامبر به سخن همه گوش مى كند، او هميشه در اين گونه مسائل با ديگران مشورت مى كند.
  آيا بايد صبر كنيم تا سپاه دشمن به مدينه برسد و مانند جنگ خندق، از شهر دفاع كنيم؟ 
  گروهى معتقدند كه ما بايد حالت تهاجمى داشته باشيم. ما بايد هر چه زودتر به خيبر حمله ببريم و درس خوبى به آنها بدهيم.
  امّا آيا ما توان مقابله با سپاه مشترك خيبر، فدك و غَطَفان را داريم؟ اين سؤالى است كه ذهن همه را به خود مشغول كرده است.
  همه منتظر هستند تا پيامبر نظر خودش را اعلام كند. سكوت بر مجلس حكمفرما شده است. همه به پيامبر نگاه مى كنند.
  پيامبر سر خود را بالا مى گيرد و مى گويد: فردا صبح به سوى خيبر حركت خواهيم كرد.
  صداى «الله اكبر» در تمام مسجد مى پيچد. همه آمادگى خود را اعلام مى دارند: «ما تا پاى جان در راه اسلام فداكارى مى كنيم».
  مردم به سوى خانه ها مى روند تا شمشيرهاى خود را آماده كنند. چند وقتى است كه شمشيرها بدون استفاده مانده اند و بايد آنها را صيقل زد تا آماده جنگ با دشمنان بشوند.
  پيامبر هنوز در مسجد است، او بايد فرمانده اى را براى دفاع از شهر مدينه انتخاب كند. نبايد شهر را از همه نيروها خالى كرد، ممكن است بت پرستان فرصت را غنيمت بشمارند و به شهر حمله كنند.
  پيامبر براى مدّتى كه در شهر نيست، «سِباع» را براى جانشينى خود انتخاب مى كند.
  نگاه كن! «سِباع» در حضور پيامبر است و با دقّت به دستور پيامبر گوش مى كند، او بايد از شهر مدينه با كم ترين نيرو محافظت كند. زنان و كودكان نياز به امنيت دارند، هيچ كس نبايد جرأت حمله و غارت شهر را داشته باشد.


title: راه تو را مى خواند!
text:
    راه تو را مى خواند!


  ـ بلند شو! چقدر مى خوابى! با تو هستم!
  ـ چه مى گويى! چرا نمى گذارى بخوابم؟
  ـ من رفتم. اگر كمى دير كنى از قافله جا مى مانى. لشكر اسلام حركت كرد.
  ـ واى! اصلاً يادم نبود.
  از جا بلند مى شوم، حق با توست. مردم آماده حركت هستند. هنوز آفتاب طلوع نكرده است. سريع نماز مى خوانم و مى آيم. 
  كجايى همسفر خوبم؟
  تو در صف اوّل لشكر ايستاده اى! آفرين بر تو! شمشيرى در دست گرفته اى. 
  لشكر آماده حركت است. من مى خواهم آمارى از اين لشكر داشته باشم: دويست نفر سواره نظام و بقيّه كه هزار و چهارصد نفر هستند پياده نظام مى باشند.
  آنجا را نگاه كن، اين خانم ها اينجا چه مى كنند؟ خوب است بروم از خودشان سؤال كنم:
  ـ ببخشيد، خانم هاى محترم! آيا مى دانيد ما داريم به جنگ مى رويم؟
  ـ بله. مى دانيم. 
  ـ پس شما كجا مى آييد؟ 
  ـ ما همراه اين لشكر مى آييم تا در هنگام جنگ از مجروحان پرستارى كرده و آنها را مداوا كنيم.
  خورشيد از افق طلوع مى كند و همه منتظر هستند تا پيامبر دستور حركت را بدهد.
  در انتظار رسيدن علمدار مى مانيم، هيچ لشكرى، بدون پرچم و علامت مخصوص خود حركت نمى كند.
  پيامبر پرچمى را در دست گرفته است. نسيم مىوزد و پرچم را تكان مى دهد، به راستى اين پرچم چقدر زيباست!
  خيلى ها آرزو دارند كه پيامبر اين پرچم را به دست آنها بدهد. پيامبر جلو مى آيد و نگاهى به ياران خود مى كند، او على(ع) را صدا مى زند و پرچم را به دست او مى دهد. 
  فقط او شايستگى علمدارى دارد. اين پرچم حق طلبى و حق جويى است. مگر مى شود در دست ديگرى باشد؟ اين پرچم يك تاريخ است، يك خط سير است، گذشته را به آينده متصل مى كند. 
  پرچمى كه سرانجامش به دست آخرين منجى خواهد بود، همان منجى كه از نسل على(ع) است!
  على(ع) جلوى لشكر مى رود، همه بايد پشت سر او حركت كنند، بانگ «الله اكبر» در فضا مى پيچد و لشكر، شهر مدينه را ترك مى كند.
  خيبر در شمال مدينه واقع شده است و ما بايد حدود 120 كيلومتر راه برويم.
  آرى، مردم فَدَك و قبيله غَطَفان با يهوديان خيبر هم پيمان شده اند. وقتى كه لشكر اسلام به سوى خيبر حركت كند، سپاه بزرگى از مردم خيبر، فدك و غَطَفان تشكيل خواهد شد.
  ما بايد قبل از تشكيل لشكر بزرگ به خيبر برسيم. براى همين از يك راه فرعى مى رويم تا به جاسوسان يهود برخورد نكنيم.
  بعد از طىّ مسافتى، پيامبر عَبّاد را به حضور مى طلبد. 
  اكنون تو از من سؤال مى كنى: عَبّاد كيست؟ 
  آنجا را نگاه كن! آن جوان كه به سوى پيامبر مى آيد، عَبّاد است. او يكى از شجاع ترين ياران پيامبر است و پيامبر به او علاقه زيادى دارد. او دوست دارد جانش را در راه اسلام فدا كند.
  فكر مى كنم كه پيامبر مى خواهد مأموريّت مهمّى را به او بدهد. پيامبر رو به عَبّاد مى كند و از او مى خواهد تا همراه دو نفر از دوستانش به سوى سرزمين خيبر حركت كنند و موقعيّت دشمن را شناسايى كنند واگر خبر تازه اى به دست آوردند سريع گزارش دهند.
  عَبّاد دو نفر از دوستانش را كه اين سرزمين را مثل كفِ دست خود مى شناسند انتخاب مى كند و به سوى خيبر حركت مى كند.

  										* * *

  ـ چرا اينجا ايستاده اى و مرا نگاه مى كنى؟ بايد دنبال عَبّاد برويم!
  ـ خيلى خوب، سوار اسبت شو و بيا.
  با هم در دل بيابان به پيش مى تازيم و خود را به عَبّاد مى رسانيم. ساعتى مى گذرد، نصف روز است كه در راه هستيم. هم تشنه ايم هم گرسنه!
  در آنجا چند درخت مى بينم. حتماً در آنجا آب هست. خدا كند عَبّاد دستور توقف بدهد.
  خدا را شكر! عَبّاد تصميم گرفته در اينجا استراحت كوتاهى بكند. نماز ظهر نزديك است. 
  سريع وضو مى گيريم و پشت سر عَبّاد نماز مى خوانيم. بعد از نماز سفره مختصرى پهن مى شود. نان و خرما ناهار امروز ماست! 
  نسيم مىوزد و آرامشِ صحرا تو را به فكر فرو برده است.
  ناگهان عَبّاد از جا برمى خيزد، سريع سوار اسب مى شود و شمشير از غلاف برمى كشد. ياران او هم به سرعت به دنبال او مى روند. چه خبر شده است؟
  تو نگاهى به دور دست مى كنى. مى گويى: آنجا را نگاه كن! آن سوار را مى بينى كه دارد فرار مى كند؟
  آرى، حق با توست. عَبّاد به دنبال آن سوار به پيش مى تازد. آيا موفّق خواهد شد به او برسد؟
  شمشير در دست عَبّاد و يارانش مى چرخد، چرا عَبّاد مى خواهد آن سوار را دستگير كند؟ مگر او چه كرده است؟
  سرانجام عَبّاد موفّق مى شود; او را دستگير كرده و به اين سو مى آورد.
  عَبّاد به او رو مى كند و مى گويد:
  ـ كيستى و در اين بيابان چه مى كنى؟ 
  ـ من چوپان هستم كه گلّه شترى را براى چرا آورده ام. 
  ـ پس گلّه شتر تو كجا هستند؟
  ـ گلّه شتر را گم كرده ام. آن گلّه، همه هستى من بود، لحظه اى زير سايه درختى خوابم برد. ديگر آن ها را نديدم! شما شترهاى مرا نديديد؟
  ـ آيا از سرزمين خيبر خبرى دارى؟ 
  ـ آرى، چند روز پيش آنجا بودم. 
  ـ در آنجا چه خبر بود؟
  ــ همه در حال بسيج نيروهاى خود هستند. قرار است مردم فدك و قبيله غَطَفان هم به يارى آنها بيايند. همه با هم پيمان بسته اند تا آخرين نفس مبارزه كنند. هيچ كس نمى تواند آنها را شكست بدهد. 
  ـ ديگر چه خبر؟
  ـ يهوديان خيبر در قلعه هاى محكم خود پناه گرفته اند و آب و آذوقه به اندازه چندين سال ذخيره كرده اند. اگر كسى آنها را هم محاصره كند كار بى فايده اى كرده است. كوه ها را نگاه كن، هميشه بوده اند، هستند و خواهند بود. قلعه هاى خيبر چون كوه استوارند!
  مرد نگاهى به من مى كند، وقتى مى بيند كه من ترسيده ام خنده مرموزى مى كند. به راستى ما به جنگ كسانى مى رويم كه در آمادگى كامل هستند. تعداد نيروهاى آنها بيش از ده برابر ما مى باشد. دژهايى نفوذ ناپذيرى دارند.حتّى محاصره آنها هم هيچ فايده اى نخواهد داشت.
  امّا بر خلاف من، عَبّاد هيچ ترسى به دل ندارد، شايد او چيزى مى داند كه من نمى دانم. 
  ناگهان عَبّاد شمشير خود را بالا مى آورد و فرياد مى زند: 
  ـ اى نمك به حرام! جاسوسى يهوديان را مى كنى! چگونه يك عرب حاضر مى شود جاسوس يهوديان باشد؟ خيال مى كنى مى توانى مرا فريب بدهى! راستش را مى گويى يا اين كه...
  ـ باشد، راستش را مى گويم! امانم بده! 
  ـ تو در امان هستى; زود حرف بزن.
  ـ آرى، من جاسوس يهوديان خيبر هستم. من داشتم به خيبر مى رفتم تا خبر آمدن لشكر اسلام را به آنها بدهم. من مأمور بودم تا تعداد نيروها و وضعيّت لشكر اسلام را براى يهود ببرم. آنها در مقابل اين كار به من پول بسيار زيادى داده بودند.
  اكنون همه چيز روشن شد، من به هوش عَبّاد آفرين مى گويم. به او رو مى كنم و مى گويم: 
  ـ شما از كجا فهميديد كه اين مرد جاسوس يهود است؟
  ـ اين مرد مى گفت چوپان است و شترهاى خود را گم كرده است.
  ـ درسته. 
  ـ آقاى نويسنده! لباس هاى چوپان بايد بوى شتر بدهد نه بوى عطر! نگاهى به لباس هاى گران قيمت اين مرد بكن! آيا اين لباس يك چوپان است. 
  ـ راست مى گويى! 
  ـ وقتى اين مرد عرب از قدرت نظامى يهود سخن گفت من ديگر يقين كردم كه او جاسوس يهود است و مى خواهد مطالبى به ما بگويد و به خيال خودش ما را بترساند. هيچ وقت يك عرب حاضر نمى شود از يهوديان دفاع كند.
  اكنون كه اين مرد عرب خودش اعتراف كرده است. به راستى سزاى يك جاسوس چيست؟ امّا او اصلاً نمى ترسد زيرا مى داند اگر مسلمانى به كسى امان بدهد هرگز امان خود را نمى شكند.
  عَبّاد رو به ما مى كند از ما مى خواهد تا سريع حركت كنيم. بايد اين مرد را نزد پيامبر ببريم.

  										* * *

  خورشيد دارد غروب مى كند، لشكر اسلام بايد همين اطراف باشد.
  آنجا را نگاه كن، آن سياهى را مى بينى. گويا لشكر اسلام در آنجا اتراق كرده است. 
  عَبّاد اوّلين كسى است كه به سوى پيامبر مى رود. همه نگاه مى كنند، اين مرد عرب كيست كه همراه او مى آيد؟ آنها نمى دانند كه او جاسوس يهود است.
  عَبّاد به پيامبر سلام مى كند و مى گويد: «اين مرد عرب را در حالى كه به سوى خيبر مى رفت، دستگير كرديم. او جاسوس يهوديان است و مى خواست خبرِ حركت ما را براى يهوديان ببرد».
  همين كه سخن عَبّاد به اينجا مى رسد، يك نفر از جا بلند مى شود فرياد مى زند: «بايد همين الان اين جاسوس را اعدام كنيم! كسى كه جاسوسى براى يهود مى كند سزايش فقط مرگ است».
  او كيست كه چنين فرياد مى زند؟ مگر ما در حضور پيامبر مهربانى ها نيستيم؟ چرا او قبل از اين كه پيامبر سخنى بگويد اين چنين فرياد مى زند؟ 
  آن مرد رو به عَبّاد مى كند و مى گويد: «معطّل چه هستى؟ چرا او را به قتل نمى رسانى؟». 
  عَبّاد در جواب مى گويد: «اى عُمَر! او مى خواسته كه خبرى را براى يهود ببرد; امّا هنوز كه اين كار را نكرده است. من به او امان داده ام و هرگز او را نمى كشم».
  اكنون ديگر آن مرد غضبناك را شناختم، او عُمَر بن خَطّاب است و اعتراض دارد كه چرا عَبّاد به يك كافر بت پرست امان داده است. آخر وجود يك بت پرست در لشكر اسلام چه معنايى مى تواند داشته باشد؟ او بايد مسلمان شود و گرنه كشته خواهد شد; زيرا ما الان در حالت جنگ هستيم. شرايط فعلى ما كاملاً استثنائى است.
  همه منتظر هستند تا پيامبر نظر خود را بدهد. پيامبر رو به عَبّاد مى كند و مى گويد: «اين مرد را تحت مراقبت خود بگير و مواظبش باش».
  من تعجّب مى كنم. پيامبر حتّى در اين شرايط جنگى، اين بت پرست را مجبور به مسلمان شدن نمى كند. او آزاد است. مى تواند مسلمان باشد، مى تواند بت پرست!
  آن مرد مى خواست خبر آمدن لشكر اسلام را براى يهود ببرد; اكنون كه عَبّاد به او امان داده است، پس جانش در امان است; البته بايد خود عَبّاد مواظبش باشد تا خطايى از او سر نزند.
  معمولاً وقتى فرماندهان لشكرها، جاسوسى را دستگير مى كنند، او را به قتل مى رسانند; امّا پيامبر دستور قتل اين جاسوسِ بت پرست را نمى دهد و اصلاً او را مجبور به مسلمان شدن هم نمى كند! 
  آيا فكر نمى كنى ما بايد پيامبر را دوباره بشناسيم؟ 
  پيامبر مى خواهد با اين كار خود به همه تاريخ پيام بدهد كه اين لشكر براى مسلمان كردن يهوديان نمى رود! اين لشكر مى رود تا يهود را به جاى خود بنشاند. يهوديان بارها براى نابودى اسلام توطئه كرده اند. فقط پيامبر مى خواهد كارى كند كه آنها از دشمنى خود دست بكشند. 
  اكنون پيامبر به گروه ديگرى دستور مى دهند تا به سوى خيبر بروند و مواظب باشند تا جاسوسان، خبر آمدن ما را به خيبر نبرند.
  خورشيد در حال غروب است، براى خواندن نماز توقف كوتاهى خواهيم داشت و بعد از نماز به حركت ادامه خواهيم داد. فرصت كم است و ما بايد هر چه زودتر خود را به خيبر برسانيم. 
  سكوت سرتاسر بيابان را فرا گرفته است و همه جا تاريك است و خستگى بر همه غلبه كرده است. اين لشكر از صبح تا به حال راه رفته است. هيچ كس ديگر ناى راه رفتن ندارد.
  ناگهان صداى زيبايى به گوش مى رسد، يك نفر شعرِ حماسى مى خواند. اين شعر آن قدر زيباست كه همه را به شور و شوق مى آورد. گوش كن: «وَاللهِ لَوْلا أَنْتَ ما اهْتَدَيْنْا...خدايا! اگر لطف تو نبود ما هرگز به نور ايمان هدايت نمى شديم. اگر تو نبودى ما حق را نمى شناختيم و نماز نمى خوانديم.
  بار خدايا! پايدارى در راه خودت را به ما كرامت كن و ما را در اين راه، ثابت قدم بگردان». 
  او شعر حماسى خود را مى خواند. شورى در همه لشكر مى افتد. ديگر از خستگى هيچ خبرى نيست. آرى، اين هنر است كه مى تواند اين چنين در روح و جان انسان اثر كند.
  همه مى خواهند بدانند اين هنرمند كيست كه چنين وقت شناس بود و با هنرش جانى تازه به همه داد.
  در زير نور ماه، چهره خندان پيامبر هويداست. پيامبر دوست دارد اين شاعر را بشناسد. 
  نام او «عامِر» است، پسر سنان. پيامبر در حقّ او دعا مى كند و مى گويد: «خدايا! رحمت خود را بر او نازل كن».
  كسانى كه اين دعاى پيامبر را مى شنوند مى فهمند كه عامر به زودى شهيد خواهد شد، زيرا همه مى دانند اگر پيامبر براى كسى، اين گونه دعا كند شهادت نصيبش مى شود!
  صورت عامر از شادى مى درخشد، همه به او تبريك مى گويند، من در تعجّب از اين رسم غريب هستم. پادشاهان به شاعران خود پول و سكّه مى دهند و پيامبر مهربانى به شاعر خود وعده شهادت مى دهد!
  خوشا به حال تو اى عامر كه وعده شهادت را از پيامبر گرفتى.
  چه چيزى بهتر از اين كه جانت را در راه دوست قربانى كنى! 

  										* * *

  امشب تو در خيمه خودت در خواب هستى، زيرا امروز خيلى خسته شده اى. ولى من نمى دانم چرا خوابم نمى برد. از خيمه بيرون مى آيم. نگاهى به آسمان مى كنم. هيچ ستاره اى در آسمان نمى بينم. هوا ابرى است.
  صداى رعد و برق هم به گوشم مى رسد. شايد در آن دور دست ها هم باران مى بارد. 
  الله اكبر! الله اكبر!
  صداى اذان بلال است كه همه را به نماز فرا مى خواند. همه در صف هاى منظّم به نماز مى ايستند.
  بعد از نماز سريع خيمه ها جمع مى شود، همه آماده حركت مى شوند.
  ما بايد از آن مسير كوهستانى برويم تا از چشم دشمن پنهان بمانيم. مسير حركت ما سخت تر مى شود. بايد از سنگلاخ ها عبور كنيم تا بتوانيم آنها را غافلگير كنيم.
  خداى من! چقدر آب در اينجا جمع شده است! 
  راه بسته شده است، الان چگونه از اينجا عبور كنيم؟
  تو نگاهى مى كنى و مى خندى و مى گويى: اين كه چيزى نيست، اين آب عمق زيادى ندارد، درست است كه پاهايمان خيس مى شود; امّا مى توانيم از آن عبور كنيم.
  يكى از همراهان ما با نيزه اى به اين طرف مى آيد. او آرام وارد آب مى شود، آب تا زانوى او مى رسد. جلوتر مى رود، آب تا سينه او مى رسد. او با نيزه به جلوى پاىِ خودش مى زند، نيزه به زمين نمى خورد، واى! آنجا درّه بزرگى است كه از آب پر شده است.
  از اوّل فصل زمستان تا به حال، هر چه باران در اطراف باريده است در اين درّه جمع شده و درياچه اى درست شده است.
  اكنون چه بايد بكنيم؟ دو طرف ما كوه ها سر به فلك كشيده اند. از كوه كه نمى توان بالا رفت. بايد برگرديم و از راه اصلى برويم; امّا از راه اصلى رفتن همان و باخبر شدن يهوديان خيبر همان!! 
  پيامبر به لطف خدا اميدوار است. او مى داند كه خدا او را يارى خواهد كرد.
  اكنون موقعى است كه بايد دعا كرد. خدا وعده داده است كه دوستان خود را يارى مى كند. 
  پيامبر رو به قبله مى ايستد و دست به دعا بر مى دارد: «بار خدايا! امروز نشانه اى از لطف و رحمت خود را براى ما بفرست همان گونه كه پيامبران را يارى كردى». 
  آنگاه نزديك آب ها مى رود و عصاى خود را بر آب مى زند. تاريخ تكرار مى شود. موسى(ع) وقتى مى خواست از رود نيل عبور كند عصايش را به رود نيل زد. رود نيل شكافته شد و بنى اسرائيل از آن شكاف عبور كردند.
  من منتظرم آب شكافته شود! امّا خبرى نمى شود. نمى دانم چه بگويم. آيا مقام پيامبرِ ما از موسى(ع) كمتر است؟ هرگز! مگر عصاى موسى(ع) در دست پيامبرِ ما نيست؟ مگر همه آنچه پيامبران داشته اند يكجا در وجود پيامبر اسلام جمع نشده است؟ پس چرا آب شكافته نمى شود؟
  صداى پيامبر به گوشم مى خورد: «اى يارانم! نام خدا را بر زبان جارى كنيد و پشت سر من بياييد».
  پيامبر از روى آب عبور مى كند، يارانش هم پشت سر او مى روند، هيچ كس پايش خيس نمى شود. آب براى آنان چون سنگ سخت شده است. لشكر اسلام از روى آب عبور مى كند. به راستى كه اين از معجزه موسى(ع) بالاتر است!
  اكنون مى فهمم چرا در اين مسير از جاسوسان يهود هيچ خبرى نيست. يهوديان مى دانند كه اين مسير فرعى در اين فصل سال دچار آب گرفتگى مى شود و هيچ كس نمى تواند از اينجا عبور كند. آنها همه نيروهاى اطّلاعاتى خود را در مسير اصلى مستقر كرده اند.
  اكنون همه مردم خيبر در كمال آرامش هستند زيرا هيچ خبرى از طرف جاسوسان نرسيده است، آنها خيال مى كنند كه هيچ خطرى خيبر را تهديد نمى كند. آنها نمى دانند كه خدا پيامبرش را يارى كرد و لشكر اسلام از اين مسير فرعى عبور كرد و به زودى به شهر آنها خواهد رسيد.


title: ما براى غارت نيامديم!
text:
    ما براى غارت نيامديم!


  ما فاصله زيادى تا خيبر نداريم. در پاى آن كوه ها كه مى بينى شهر خيبر بنا شده است. فكر مى كنم ما تا ساعتى ديگر به آنجا برسيم.
  خورشيد غروب كرده است و ما به مسير خود ادامه مى دهيم. در زير نور ضعيفِ ماه، نخلستان هاى بزرگى ديده مى شود. خرماى خيبر كه آوازه آن در همه جا پيچيده است از همين نخلستان ها مى باشد.
  پيامبر دستور مى دهد تا نزديك تر نرويم. او دوست ندارد كه شب هنگام، دشمنِ خود را دچار ترس كند. او هيچ گاه در شب به دشمن حمله نمى كند.
  امشب در اينجا اتراق مى كنيم و صبح زود به سوى قلعه هاى خيبر خواهيم رفت.
  پيامبر از دور نگاهى به سرزمين خيبر مى كند، دست رو به آسمان مى گيرد و با خداى خويش سخن مى گويد: «اى كسى كه آسمان ها و زمين از آنِ توست. از تو مى خواهم كه خوبى هاى اين سرزمين را روزيم كنى و از سختى ها و بدى هاى اين سرزمين به تو پناه مى آورم».
  اردوگاه لشكر در همين نقطه برپا مى شود، همه مشغول برپا كردن خيمه هاى خود مى شوند. 
  عدّه اى از سربازان به دستور پيامبر براى شناسايى منطقه مى روند. آنها مأموريّت دارند در همه نقاط حسّاس مستقر شوند و راه ها را به تصرّف خود درآورند.

  										* * *

  بعد از خواندن نماز صبح، همه آماده مى شوند، بايد تا هوا تاريك است خودمان را به قلعه ها برسانيم...
  ما در نزديكى قلعه ها هستيم، يهوديان در خواب ناز هستند. هوا كم كم روشن مى شود. نگاه كن! قلعه هاى محكم خيبر را مى گويم، آنها بر بالاى تپه ها ساخته شده اند.
  فراموش نكن كه خيبر نام همه اين سرزمين است. به هفت قلعه و نخلستان هاى بزرگى كه در اين اطراف هستند منطقه خيبر مى گويند; امّا هر قلعه براى خودش نامى دارد. آيا مى خواهى نام اين هفت قلعه را براى تو بگويم: ناعِم، قَموص، شقّ، نطاه، سلالِم، وَطيح، كتبيه.
  آيا آن قلعه را مى بينى كه از همه بزرگ تر و بسيار محكم است؟
  آن قلعه قَموص است كه آوازه اش همه جا را فرا گرفته است.
  سران يهود و نيروهاى اصلى سپاه يهود در آنجا مستقر هستند. در بقيّه قلعه ها، مردم عادى يهود كه بيشتر كشاورز هستند زندگى مى كنند.
  همه قدرت و اقتدار يهود در اين قلعه خلاصه مى شود، به همين جهت مردم قلعه قَموص را به نام قلعه خيبر مى شناسند.
  اكنون همه منطقه در محاصره ما قرار مى گيرد، همه نيروها به صورت منظّم و مرتّب ايستاده اند. خود پيامبر هم در جلوى لشكر قرار دارد.
  درب يكى از قلعه ها باز مى شود، من فكر مى كنم كه الان جنگجويان يهود بيرون مى ريزند و به سوى ما حمله مى كنند. همه آماده مى شويم. شمشيرها در دست ما قرار دارد.
  تو به درب قلعه نگاه مى كنى و مى بينى عدّه اى با بيل و كلنگ از قلعه خارج مى شوند. خنده ات مى گيرد و مى گويى: اين ها مى خواهند با بيل و كلنگ به جنگ ما بيايند! مگر آنها شمشير ندارند؟
  همسفرم! اينان كشاورزان معمولى هستند كه مى خواهند براى آبيارى نخلستان هاى خود بروند. جنگجويان و فرماندهان قلعه قَموص كنار همسرانشان در خواب خوش هستند. چه كسى حال دارد صبحِ به اين زودى از خواب بيدار شود؟
  كشاورزان از دور به ما نگاه مى كنند، لشكرى را مى بينند كه روبروى قلعه صف بسته اند. 
  اوّل خوشحال مى شوند. خيال مى كنند كه ما همان مردم فدك هستيم كه به يارى آنها آمده ايم. تعجّب مى كنند كه چرا بى خبر آمده ايم! 
  وقتى قدرى نزديك تر مى شوند، يكى از آنها فرياد مى زند: «به خدا قسم! اين لشكر محمّد است!».
  ناگهان همه، بيل ها و كلنگ هاى خود را رها مى كنند و فرار مى كنند، آنها خيلى مى ترسند و به سوى قلعه مى دوند.
  پيامبر اين صحنه را مى بيند و به ياد وعده الهى مى افتد و آن را به فالِ نيك مى گيرد و مى گويد: «يهوديان به زودى شكست خواهند خورد».

  										* * *

  ساعتى مى گذرد، خبر به همه قلعه ها مى رسد. ترس بر دل همه يهوديان سايه مى افكند. آنها باور نمى كردند كه اين چنين در محاصره لشكر اسلام قرار بگيرند.
  بالاى برج ها، نگهبانان مستقر مى شوند و همه نيروها بسيج مى شوند. 
  ستاد فرماندهى در قلعه قَموص تشكيل جلسه مى دهد. رهبران و فرماندهان يهود در اين جلسه شركت كرده اند. فرماندهان سپاه با هم اختلاف نظر دارند: عدّه اى اصرار مى كنند كه بايد حالت دفاعى به خود بگيريم. آنها چنين مى گويند: «قلعه هاى ما بسيار محكم است و ذخيره غذايى هم به اندازه يكسال داريم پس بايد در قلعه هاى خود سنگر بگيريم و با طول كشيدن محاصره، لشكر محمّد ناچار به ترك اينجا خواهد شد; زيرا او ذخيره غذايى زيادى ندارد و تداركات بين مدينه تا خيبر بسيار سخت است. او بيش از يك ماه نمى تواند در اينجا دوام بياورد». 
  امّا گروه ديگر معتقد هستند كه ما بايد حالت تهاجمى به خود بگيريم. آنها مى گويند: «اگر لشكر در داخل قلعه مستقر شود با گذشت زمان سپاه ما روحيّه خود را از دست مى دهند. نيروهاى جنگى ما چندين برابر لشكر محمّد است و ما مى توانيم لشكر را در بيرون قلعه مستقر كنيم و به آنها حمله كنيم. اين كه صبر كنيم تا محمّد خودش از اينجا برود نتيجه اى جز ذلّت برايمان ندارد».
  جلسه به طول مى انجامد، سران يهود نمى دانند كدام نظر را قبول كنند. در اين ميان يكى مى گويد: «خوب است ما صبر كنيم تا كسانى كه به ما وعده يارى داده اند به ما بپيوندند. وقتى چهار هزار جنگجو از قبيله غَطَفان به اينجا بيايند مى توانيم همزمان حمله كنيم». 
  اين نظر مورد قبول واقع مى شود و فعلاً از بيرون آمدن نيروها از قلعه و مقابله با لشكر اسلام جلوگيرى مى شود.

  										* * *

  اسب سوارى به سوى ما مى آيد، او نزد پيامبر مى رود. او خبر آورده كه جنگجويان قبيله غَطَفان به سوى خيبر مى آيند. آنها چهار هزار نفر هستند.
  لشكر اسلام آمادگى پيدا مى كند تا در مقابل حمله احتمالى آنها مقاومت كند.
  بعد از ساعتى، لشكر غَطَفان از راه مى رسد، مى بيند كه منطقه خيبر توسط لشكر اسلام محاصره شده است. آنها نمى توانند به اين سادگى ها وارد قلعه ها شوند. آنها بايد ابتدا با لشكر اسلام وارد جنگ شوند.
  آنها قدرى با خود فكر مى كنند و مى گويند ما نبايد قبل از يهود جنگ را آغاز كنيم و در فاصله دور از قلعه ها اردو مى زنيم.
  يك ساعت به غروب خورشيد مانده است و لشكر به اردوگاه برمى گردد. ناگهان صداى گوسفندان زيادى به گوش مى رسد. تعجّب مى كنى. برمى خيزى و به آن سو نگاه مى كنى. خداى من! يك گلّه گوسفند!
  چوپانى سياه پوست همراه اين گلّه است. او بى خبر از همه جا به اين سو مى آيد. ظاهراً چند روز قبل، گوسفندانش را براى چرا به كوه هاى اطراف برده است و امروز باز مى گردد.
  او از كنار اردوگاه عبور مى كند، هيچ كس به او كار ندارد، گوسفندان را به سوى قلعه برده، يهوديان درب قلعه را باز مى كنند و گلّه وارد مى شود.
  آنها خيلى تعجّب مى كنند و با خود مى گويند: محمّد مى توانست اين گلّه گوسفند را به غنميت بگيرد امّا چرا اين كار را نكرد؟ همه مى دانند در اين شرايط تهيّه غذا براى لشكرى بزرگ، كار مشكلى است.
  آنها مى فهمند كه محمّد براى غارت اموال آنها به اينجا نيامده است. 

  										* * *

  فردا روز بسيار مهمّى است، اگر لشكر خيبر از قلعه ها بيرون بيايند و به ما حمله كنند و در همان زمان، جنگجويان غَطَفان هم از پشت سر ما هجوم بياورند شرايط براى ما سخت خواهد شد.
  خدايا! خودت ما را كمك كن!
  اين دعايى است كه من با تمام وجود مى كنم. اميدوار هستم كه خداوند امروز، لشكر اسلام را يارى خواهد كرد.
  شب فرا مى رسد، و من تصميم مى گيرم به اردوگاه قبيله غَطَفان بروم ببينم آنجا چه خبر است، مى دانم اين كار خطرناكى است; امّا حس كنجكاوى آرامم نمى گذارد.
  آهسته و با احتياط به اردوگاه آنها نزديك مى شوم. آنجا چند نگهبان ايستاده اند. بايد از پشت آن خيمه بروم تا مرا نبينند. خدايا! تو خودت كمكم كن!
  خوب است پشت اين خيمه مخفى شوم. صدايى به گوشم مى رسد، گويا چند نفر دارند با هم سخن مى گويند:
  ـ چرا ما بايد به خاطر اين يهودى ها خود را درگير جنگ با محمّد كنيم؟
  ـ راست مى گويد. ما عرب هستيم و محمّد نيز عرب است. قسم به بت بزرگى كه مى پرستيم محمّد براى ما بهتر از اين يهوديان مى باشد.
  ـ اين يهوديان سال ها پيش به سرزمين ما آمدند و اينجا را تصرّف كردند. آنها بايد به وطن خود، شام بروند. اين سرزمين مال پدران ماست. اينجا فقط مالِ ما عرب هاست.
  ـ آخر چرا ما بايد با محمّد و يارانش كه هموطنان ما هستند، جنگ كنيم؟ 
  ـ مگر فراموش كرديد كه يهوديان به ما وعده داده اند كه خرماى يك سال خيبر را به ما بدهند. اين پول بسيار زيادى است.
  ـ از كجا مى دانيد كه ما به اين پول خواهيم رسيد؟ تا امروز محمّد در همه جنگ ها پيروز شده است.
  ـ نگاه كنيد، يهوديان خودشان در قلعه هاى محكم هستند و زن و بچّه آنها در امنيّت هستند; امّا ما چه؟ زن و بچّه هاىِ ما در چادرهايى در بيابان هستند و هيچ پناهى ندارند. 
  ـ راست مى گويد، اگر ما وارد جنگ با محمّد بشويم لشكر او اوّل به ما حمله خواهد كرد زيرا ما هيچ پناهى نداريم. 
  ـ به راستى وقتى محمّد به ما حمله كند آيا يهوديان به يارى ما خواهند آمد؟ آيا پناهگاه خود را ترك خواهند كرد؟
  ـ هرگز، آنها هيچ گاه به خاطر ما جانشان را به خطر نخواهند انداخت. مگر نمى دانى كه يهود هيچ چيز را به اندازه جانش دوست ندارد.
  اكنون سكوت بر فضاى خيمه حكم فرما مى شود. همه به فكر فرو مى روند. 
  مثل اين كه من كنار خيمه سران قبيله غَطَفان هستم. خيلى دلم مى خواهد بدانم كه آنها چه تصميمى مى گيرند.
  يك نفر به اين سو مى آيد، من بايد در جايى مخفى شوم تا مرا نبيند. سريع از آن خيمه دور مى شوم. آنجا گودالى است، خوب است آنجا مخفى شوم. 
  حيف شد كاش مى توانستم بفهمم آنها چه تصميمى خواهند گرفت، امّا فعلاً بايد از جاى خود تكان نخورم وگرنه كارم تمام است.
  آن قدر خسته ام كه چشمانم را خواب گرفته. خوب است ساعتى بخوابم و وقتى كه همه خواب رفتند فكرى بكنم. 
  صدايى مرا از خواب بيدار مى كند: «اى قوم غَطَفان! بيدار شويد! به قبيله ما حمله شده است، زنان و دختران ما را اسير كردند، اموال ما را به غارت بردند! بشتابيد خانواده خود را نجات دهيد!».
  چه خبر شده است؟ هنوز هوا تاريك است. چند ساعت ديگر تا صبح باقى است. جنگجويان غَطَفان سريع برمى خيزند و آماده حركت مى شوند. تا چشم به هم بزنى همه سوار اسب ها شده اند و به سوى قبيله خود حركت مى كنند.
  آيا لشكر اسلام به قبيله آنها حمله كرده است. خيلى بعيد است.
  پيامبر هيچ گاه شب به دشمن حمله نمى كند. پس چه خبر شده است؟
  شايد يكى از قبيله هاى ديگر به آنها حمله كرده باشد. وقتى آنها زنان و كودكان و اموال خود را بدون هيچ نيروى دفاعى باقى گذاشتند و به اينجا آمدند بايد پيش بينى مى كردند كه دشمن به طمع مال و ناموسشان به قبيله آنها حمله كند.
  اكنون با خيال راحت از مخفيگاه خود خارج مى شوم. خوب است اين خبر را براى لشكر اسلام ببرم.
  وقتى به اردوگاه مى رسم مى فهمم كه همه خوشحال هستند، آنها از فرار كردن قبيله غَطَفان با خبر هستند و خدا را شكر مى كنند. اين كار خدا بود كه آنها را از اين سرزمين فرارى داد.

  										* * *

  هوا كاملاً روشن شده است. روز دوّمى است كه ما در سرزمين خيبر هستيم.
  پيامبر نيروهاى خود را آماده مى كند و همه مسلمانان در ستون هاى منظّم قرار مى گيرند. 
  نمى دانم آيا خبر رفتن قبيله غَطَفان به يهوديان رسيده است يا نه؟ حتماً نگهبانانى كه بالاى قلعه ها هستند متوجّه جاى خالى آنها شده اند.
  بايد صبر كنيم ببينيم، براى جنگ به بيرون از قلعه خواهند آمد يا نه؟
  ساعتى مى گذرد، هنوز هيچ خبرى نيست. جنگجويان يهود نمى خواهند از قلعه ها بيرون بيايند. 
  آنجا را نگاه كن! درب قلعه باز مى شود و گلّه گوسفند همراه با همان چوپان سياه پوست بيرون مى آيد و درب قلعه بسته مى شود. گويا يهوديان يقين دارند كه پيامبر هرگز اين گوسفندها را غارت نخواهد كرد. گلّه گوسفند از كنار ما عبور مى كند و به سوى چراگاه مى رود.
  چند روز مى گذرد، يهوديان فعلاً خيال جنگ ندارند و درون قلعه هاى خود پناه گرفته اند. آذوقه و غذا در لشكر اسلام رو به اتمام است. در اين فصل زمستان چيزى جز علف براى خوردن پيدا نمى شود. بعضى از افراد به خاطر خوردن علف ها دچار بيمارى شده اند.
  هر روز صبح گلّه گوسفند از كنار ما عبور مى كند و ما با گرسنگى به آنها نگاه مى كنيم. ما براى جنگيدن، نياز به غذاى مقوّى داريم; امّا هيچ كس به آن گوسفندان، دست درازى نمى كند.

  										* * *

  گروهى خدمت پيامبر مى رسند، و از او مى خواهند براى آذوقه و غذاى لشكر اسلام فكرى بكند. اگر اين طور پيش برود تا چند روز همه قدرت خود را از دست خواهيم داد. با ضعف و گرسنگى نمى توان به جنگ يهوديان رفت.
  پيامبر دست به دعا بر مى دارد و از خداوند مى خواهد كه از خزانه غيب، روزىِ تازه اى براى ما برساند.
  لبخند بر چهره پيامبر نمايان مى شود. او به مسلمانان وعده مى دهد كه به زودى خداوند روزى آنها را مى رساند.
  خورشيد غروب مى كند و هوا تاريك مى شود. هر شب گروهى تا صبح در اطراف اردوگاه نگهبانى مى دهند تا مبادا يهوديان شبيخون بزنند. امشب هم نوبت من و توست كه نگهبانى بدهيم. 
  لشكريان در خيمه ها خوابيده اند. ما آتشى روشن كرده ايم تا قدرى گرم شويم.
  بگيريدش! نگذاريد فرار كند!
  اين صداى يكى از نگهبانان است. چه خبر شده است؟ يك سياهى آن طرف راه مى رود.
  همه شمشير مى كشند و به سوى او مى دوند. حتماً يكى از يهوديان است كه نقشه اى در سر دارد و مى خواهد به مسلمانان آسيبى بزند. نكند براى جاسوسى آمده باشد؟
  يكى فرياد مى زند: شمشيرت را بيانداز و دستت را بالا بگير تو محاصره شده اى!
  آن يهودى هم دستش را بالاى سرش مى گيرد. جلو مى رويم، او هيچ سلاحى همراه ندارد. خطرى ما را تهديد نمى كند.
  در اين هنگام عُمَر بن خَطّاب از راه مى رسد. گويا او هم سر و صداى ما را شنيده است. وقتى نگاه او به اين مرد يهودى مى افتد دستور مى دهد: «زود گردنش را بزنيد».
  يكى از نگهبانان شمشير خود را بالا مى برد تا او را به قتل برساند. مرد يهودى مى گويد: اين كار را نكنيد، من براى يارى شما آمده ام. خواهش مى كنم فقط مرا پيش محمّد ببريد.
  چند نفر از نگهبانان مى گويند شايد او راست بگويد! آيا بهتر نيست او را نزد پيامبر ببريم؟
  به سوى خيمه پيامبر حركت مى كنيم، آن مرد يهودى هم همراه ماست. آيا در اين وقت شب پيامبر بيدار است؟
  نزديك خيمه پيامبر كه مى رسيم متوجّه مى شويم او مشغول خواندن نماز شب است. بعد از لحظاتى ما اين مرد را نزد پيامبر مى بريم.
  وقتى نگاه آن يهودى به پيامبر مى افتد مى گويد: 
  ـ اى محمّد! من از قلعه «نطاه» آمده ام. امشب مردم آنجا به قلعه ديگر رفته اند.
  ـ براى چه؟
  ـ يهوديان قلعه «نطاه» را خالى كرده اند. شما مى توانيد فردا آنجا را تصرّف كنيد.
  ـ در آن قلعه چه چيزى هست؟
  ـ در آنجا انبارهاى آذوقه زيادى هست. خرما و عسل و انواع مواد خوراكى در آنجا يافت مى شود. همچنين در آن قلعه، سلاح هاى زيادى هم وجود دارد. ساكنان آنجا فرصت نداشتند كه آنها را با خود ببرند.
  همه با شنيدن اين خبر خوشحال مى شوند. مرد يهودى ادامه مى دهد: 
  ـ فردا من همراه شما مى آيم و شما را به آن قلعه راهنمايى مى كنم.
  ـ به اميد خدا ما فردا به آنجا مى رويم.
  ـ من از شما خواسته اى دارم كه جانِ مرا در امان بدارى. 
  ـ من به تو امان مى دهم. 
  ـ دلم مى خواهد به همسرم نيز امان بدهى. او اكنون در يكى از قلعه هاست.
  ـ باشد، همسر تو هم در امان است.
  لبخندى بر لب هاى اين مرد مى نشيند. ظاهراً اين مرد دلش به اسلام مايل شده است. اين كار خداست كه دل ها را منقلب مى كند! 
  پيش بينى مى كنم كه اين مرد روزهاى خوبى را كنار همسرش زير سايه ايمان به خدا و پيامبر سپرى خواهد كرد. او امشب خدمت بزرگى به اسلام كرد; امّا به راستى چرا عُمَر بن خطّاب مى خواست اين مرد را به قتل برساند؟
  اگر او امشب كشته مى شد معلوم نبود وضعيّت ما فردا چگونه مى شد، گرسنگى همه ما را از پا در مى آورد.
  اكنون يك سؤال ذهن مرا مشغول كرده است: چرا يهوديان تصميم گرفته اند از قلعه «نطاه» بيرون بروند؟
  هر چه فكر مى كنم به نتيجه اى نمى رسم، با خود مى گويم كه خوب است اين سؤال را از همان مرد يهودى بپرسم.
  نزد او مى روم و او برايم چنين مى گويد: «سران يهود به يارى جنگجويان قبيله غَطَفان دل خوش بودند; امّا وقتى آنها فرار كردند به اين فكر افتادند كه نيروهاى قلعه قَموص را زيادتر كنند، براى همين دستور انتقال نيروها را دادند».
  به ياد آن مى افتم كه قلعه قَموص مهمّ ترين قلعه اين سرزمين است. در اين قلعه رهبران بزرگ و فرماندهان يهود مستقر هستند. آنها مى خواهند نيروى دفاعى زيادترى در اين قلعه باشد براى همين نيروهاى قلعه «نطاه» را به آنجا منتقل كرده اند.

  										* * *

  خورشيد روز ششم طلوع مى كند و ما آماده مى شويم تا همراه پيامبر به سوى قلعه «نطاه» برويم. 
  قلعه بزرگ، قَموص را دور مى زنيم و بعد از پيمودن مسافتى به قلعه «نطاه» مى رسيم. 
  اكنون به ديوار قلعه نزديك مى شويم. هيچ نگهبان و سربازى بر بالاى ديوار قلعه نيست و ما مى توانيم قسمت كوچكى از ديوار را خراب كنيم.
  خراب كردن قسمت كوچكى از ديوار ساعت ها وقت مى گيرد; امّا سرانجام موفّق مى شويم. چند نفر به داخل مى روند و درب قلعه را باز مى كنند.
  عدّه اى همراه با آن مردى كه اهل اين قلعه است وارد قلعه مى شوند و به سوى انبارهاى آذوقه مى روند. 
  خداى من! چقدر خرما و عسل و گندم! هر چه بخواهى اينجا غذا پيدا مى شود!
  وقتى پيامبر نگاهش به اين نعمت هاى خدا مى افتد خدا را شكر مى كند كه چقدر زود دعاى اورا مستجاب كرد.
  همه آذوقه ها به اردوگاه منتقل مى شود، اكنون ديگر نياز لشكر اسلام به غذا براى ماه ها بر طرف شده است.
  يهوديان از اين موضوع با خبر مى شوند. اكنون آنها بسيار ناراحت هستند. آنها تا به حال خيال مى كردند اگر در قلعه هاى خود بمانند لشكر اسلام به خاطر گرسنگى مجبور خواهد شد آنجا را ترك كند; امّا اكنون مى فهمند كه اين سياست ديگر هيچ فايده اى ندارد. لشكر اسلام مى تواند ماه ها آنها را محاصره كند و در اين صورت سربازان يهود، روحيّه خود را از دست خواهند داد.
  سران يهود بايد فكر جديدى بكنند. آنها بايد از حالت دفاعى بيرون بيايند و حالت تهاجمى به خود بگيرند. من فكر مى كنم كه آنها فردا لشكر خود را به بيرون قلعه بياورند.


title: وقتى فرمانده فرار مى كند!
text:
    وقتى فرمانده فرار مى كند!


  صبح روز هفتم فرا مى رسد. مى توان به راحتى پيش بينى كرد كه امروز روز سرنوشت سازى است. امروز اوّلين روزى است كه لشكر اسلام با لشكر يهود رو در رو مى شود.
  نگاه كن! چوپان يهودى با گلّه گوسفند به اين سو مى آيد. او اينجا چه مى خواهد؟
  من به سوى او مى روم و به او مى گويم:
  ـ اينجا اردوگاه لشكر اسلام است، براى چه اينجا آمده اى؟ 
  ـ مى خواهم محمّد را ببينم، همان كه شما او را پيامبر خدا مى دانيد.
  ـ با او چه كار دارى؟ 
  ـ مى خواهم سخن او را بشنوم و ببينم حرف او چيست؟
  ـ چطور شد اين تصميم را گرفتى؟ 
  ـ من يهودى هستم و سال هاست كه چوپانى مى كنم. بزرگان يهود به من گفته بودند كه محمّد شخصى ستمكار است; امّا اين مدّت با اين كه يارانش گرسنه بودند هيچ كس به گوسفندان دست درازى نكرد. آيا چنين شخصى مى تواند ستمكار باشد؟ من خودم ديدم كه يك سياه پوست مثل من اذان گوى اوست. او بين سياه و سفيد فرقى نمى گذارد.
  خبر آمدن اين چوپان به پيامبر مى رسد. دستور مى دهد تا او را به خيمه اش ببرند.
  چوپان وارد خيمه پيامبر مى شود، سلام مى كند و مى نشيند. پيامبر با محبّت و فروتنى به او جواب مى دهد. چهره نورانى پيامبر او را مجذوب خود كرده است.
  او سؤال مى كند و جواب مى شنود. آرامشى وصف ناشدنى را تجربه مى كند. اشك در چشمانش حلقه مى زند.
  لحظه اى فكر مى كند و سرانجام مسلمان مى شود. خوشا به حال او كه اين چنين راه سعادت را مى يابد.
  اكنون او رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اين گوسفندان در دست من امانت هستند با آنها چه كنم؟».
  پيامبر نگاهى به او مى كند و مى گويد: «اى جوان! اين گلّه، امانتى است كه در دست تو است. برو امانت خود را تحويل بده و بعداً به اينجا بيا».
  او سخن پيامبر را قبول مى كند و گلّه گوسفندان را به سوى قلعه حركت مى دهد.
  من خيلى نگران هستم، چون نگهبانان از بالاى قلعه ديدند كه اين جوان پيش پيامبر رفت. 
  نكند وقتى او نزديك قلعه بشود خطرى او را تهديد بكند!
  براى اين جوان تازه مسلمان چه كارى مى توانيم بكنيم؟ بيا از صميم دل براى او دعا كنيم.
  جوان با گلّه به سوى قلعه مى رود. هنوز تا قلعه فاصله اى باقى مانده است كه او مى ايستد و جلوتر نمى رود.
  اكنون او خم مى شود و سنگريزه از روى زمين جمع مى كند. بعد با سنگريزه ها گلّه را به سوى دربِ قلعه هدايت مى كند. او در اين كار خيلى مهارت دارد، معلوم است سال ها چوپانى كرده است. درب قلعه باز مى شود و گوسفندان وارد قلعه مى شوند و بعد از آن سريع درب قلعه بسته مى شود. چوپان جوان بسيار خوشحال است، او امانت خود را تحويل داده است و مى تواند نزد پيامبر باز گردد.
  اكنون لشكر اسلام آماده است تا به ميدان بيايد. پيامبر تصميم گرفته است تا يكى از يارانش را به عنوان فرمانده انتخاب كند. او مى خواهد تا براى ديگران فرصتى ايجاد كند تا آنها بتوانند استعداد خود را نشان بدهند. در اين تصميم، رمز و رازى است كه بعداً كشف خواهد شد.
  پيامبر پرچم فرماندهى را در دست دارد و به لشكريان خود نگاه مى كند. نگاهش به سعد بن عُبادِه مى افتد. او را صدا مى زند و پرچم را به دستش مى دهد.
  حتماً شنيده اى كه مسلمانان به دو دسته تقسيم مى شوند: مهاجران و انصار. كسانى كه اهل مكّه هستند و به مدينه هجرت كرده اند، «مهاجران» ناميده مى شوند. مردم مدينه هم كه پيامبر را يارى كردند «انصار» خوانده مى شوند. سعد بن عُبادِه كه امروز فرمانده سپاه شده است از انصار است.
  لشكر به فرماندهى سعد بن عُبادِه به سوى قلعه قَموص حركت مى كند; امّا از آن طرف، يهوديان هم آماده جنگ شده اند. نگاه كن! درب قلعه باز مى شود و سپاه يهود از قلعه بيرون مى آيد و درب قلعه بسته مى شود.
  همه سپاه يهود در مقابل لشكر اسلام صف آرائى مى كنند. تيراندازهاى زيادى در بالاى قلعه موضع مى گيرند.
  در يك طرف سعد بن عُبادِه همراه با يارانش به صف ايستاده اند در طرف ديگر «مَرحَب» با سربازانش.
  مَرحَب، فرمانده سپاه يهود است. او پهلوان خيبر است. نامش لرزه بر اندام همه مى اندازد. 
  هدف مسلمانان اين است هر طور شده خود را به قلعه برسانند و راهى براى نفوذ در آن پيدا كنند. اگر اين قلعه فتح شود ديگر كار يهوديان تمام است.
  حمله آغاز مى شود، صداى شمشيرها به گوش مى رسد، گروهى تصميم مى گيرند تا به سوى قلعه پيش روند; امّا باران تير مى بارد، بيش از پنجاه نفر با تيرها مجروح مى شوند.
  هرگز نمى توان به اين قلعه نفوذ كرد، ديوارهاى آن، بسيار بلند و محكم است. آخر چگونه ما مى توانيم سنگ هاى به اين محكمى را خراب كنيم؟
  در اين ميان، يكى از يهوديان نگاهش به چوپان سياه مى افتد. از اين كه او مسلمان شده بسيار ناراحت مى شود. تيرى را به سوى او پرتاب مى كند. تير مى آيد و به او اصابت مى كند. 
  تير به جاى حسّاسى خورده است، خونريزى او شديد است. زمين با خون او سرخ شده است، مسلمانان مى دوند تا او را نجات بدهند; امّا ديگر دير شده است. روح او به سوى بهشت پر كشيده است.
  درگيرى ساعتى طول مى كشد، ايستادگى هيچ فايده اى ندارد، لشكر اسلام از روى ناچارى، عقب نشينى مى كند و به اردوگاه خود باز مى گردد. 
  يهوديان خيلى خوشحال هستند كه توانستند در روز اوّل جنگ مسلمانان را شكست بدهند.
  فرياد شادى يهوديان در فضا مى پيچد، آنها خودشان هم باور نمى كردند به اين راحتى لشكر اسلام را شكست بدهند.
  يهوديان خيال مى كنند كه مسلمانان نيروى ذخيره زيادى در اردوگاه دارند براى همين از دنبال كردن مسلمانانِ فرارى خوددارى مى كنند و به سوى قلعه خود مى روند.
  سعد بن عُبادِه با لشكر شكست خورده به اردوگاه بر مى گردند. تعداد مجروحان زياد است.
  يادت هست وقتى از مدينه حركت كرديم گروهى از زنان مدينه همراه ما بودند. اكنون آنها مداواى مجروحان را آغاز مى كنند.
  اكنون پيكر چوپان سياه را به سوى اردوگاه مى برند. به پيامبر خبر مى رسد، پيامبر نگاهى به او مى كند و مى گويد: «او چه مسلمان خوبى بود! مى بينم كه فرشتگان، خاك از چهره او پاك مى كنند».
  خوشا به حال او! 
  او هرگز نمازى نخواند، هرگز در مقابل خدا سجده اى نكرد; امّا چنين سعادتمند شد.
  آيا به ياد دارى كه در ميان راه شاعرى براى ما شعر خواند؟ آن شب كه همه خسته بوديم و با شعر خود جانى تازه در ما دميد. پيامبر آن شب براى او دعا كرد. نگاه كن، او هم به آرزويش كه شهادت بود رسيده است.

  										* * *

  روز هشتم فرا مى رسد و همه به اين فكر مى كنند كه امروز پيامبر پرچم را به چه كسى خواهد دارد؟ 
  «مهاجران» با خود مى گويند: ديروز پيامبر فرمانده لشكر را از «انصار» انتخاب كرد و ما شكست خورديم. اگر فرمانده از ما انتخاب شود حتماً پيروز مى شويم.
  پيامبر پرچم را به دست ابوبكر مى دهد و از او مى خواهد تا به سوى يهود حمله كند. ابوبكر يكى از مهاجران است و امروز فرصت پيدا كرده است تا هنرش را نشان بدهد.
  ابوبكر پرچم را به دست مى گيرد و حركت مى كند. لشكر يهود از قلعه بيرون آمده و در انتظار لشكر اسلام است. آنها از پيروزى ديروز خود سرمست هستند. 
  فرمانده سپاه كه نامش مَرْحَب است، دستور حمله مى دهد، شمشيرها بالا مى روند و در دست ها مى چرخند. دقايقى مى گذرد، مقاومت فايده ندارد. بايد فرار كرد، الان است كه همه ما كشته بشويم!
  ترس عجيبى بر دل ها مى نشيند. در يك چشم به هم زدن، همه لشكر اسلام فرار مى كند، ديگر هيچ كس در مقابل دشمن نمى ايستد.
  مَرْحَب با خود فكر مى كند به راستى آن عظمت لشكر اسلام كجاست؟ نگاه كن، او چگونه مى خندد و فرمانده فرارى و مسلمانان فرارى را مسخره مى كند!
  ابوبكر همراه با مسلمانان به اردوگاه بر مى گردند. آنها فرمانده خود را سرزنش مى كنند كه چرا شجاعت بيشترى از خود نشان نداد.

  										* * *

  با طلوع خورشيدِ روز نهم، بار ديگر لشكر آماده رزم مى شود، پيامبر امروز پرچم را به دست عُمَر بن خطّاب مى دهد تا او هم هنر خويش را نشان بدهد. حتماً مى دانى كه او هم از مهاجران است.
  لشكر از اردوگاه حركت مى كند و به سوى قلعه قَموص مى رود. لشكر يهود كه از پيروزى ديروز سرمست هستند در صف هاى منظّم ايستاده و در انتظار هستند.
  لشكر اسلام با فرمانده جديد مى آيند و روبروى سپاه يهود قرار مى گيرند. معلوم است كه مسلمانان ترسيده اند; امّا در اين گونه مواقع، همه نگاه ها به فرمانده است. اگر او ثابت و استوار باشد همه روحيّه مى گيرند. امان از وقتى كه خود فرمانده هم ترسو باشد!
  عُمَر نگاهى به لشكر يهود مى كند، مَرحَب آن طرف ايستاده است. هر كس به او نگاه كند ترس بر دلش مى نشيند. ناگهان مَرحَب نعره مى زند و شمشير در دست خود مى چرخاند و دستور حمله را صادر مى كند. 
  خيلى عجيب است، اوّل كسى كه فرار مى كند جناب فرمانده است! او به جاى اين كه در ميدان بايستد و مبارزه كند زودتر از همه فرار مى كند. آيا اين هنر فرماندهى است؟ وقتى فرمانده اين طور باشد تكليف بقيّه معلوم است.
  سپاه يهود به دنبال مسلمانان فرارى مى آيند، آنها مى خواهند امروز كار را يكسره كنند. 
  خداى من! آنها خيمه پيامبر را شناسايى كرده اند و به سوى آن خيمه مى آيند. فرمانده فرارى خود را در گوشه اى مخفى مى كند تا جانش را نجات داده باشد.
  مسلمانان هر چه نگاه مى كنند، فرمانده خود را نمى بيند. پس خيلى از آنها هم فرار مى كنند.
  سپاه يهود فاصله زيادى تا خيمه پيامبر ندارد، در اين ميان يكى از مسلمانان غيور به نام «حُباب» فرياد برمى آورد: كجا فرار مى كنيد؟ 
  نگاه كن! او چگونه يك تنه به مقابله با سپاه يهود مى رود!
  اكنون صداى خود پيامبر به گوش همه مى رسد كه ياران خود را به دفاع فرا مى خواند.
  مسلمانان بار ديگر جمع مى شوند و حمله يهود را دفع مى كنند.
  اكنون آرامش به اردوگاه بازگشته است; امّا همه شرمنده پيامبر هستند. آنها با خود مى گويند به راستى چرا در مقابل دشمن ايستادگى نكرديم؟ مگر ما به وعده هاى خدا ايمان نداشتيم؟ مگر ما بارها آرزوى شهادت نكرده بوديم؟ 
  آرى، وقت امتحان معلوم مى شود كه چه كسى واقعاً عاشق شهادت است. هنر اين نيست كه رو به قبله بنشينى و دست به دعا بگيرى و بگويى خدايا شهادت را نصيبم كن! موقعى كه دشمن در مقابل تو شمشير كشيده است و مى خواهد خونت را بريزد، اگر فرار نكنى هنر كرده اى!
  لشكرِ شكست خورده به اردوگاه آمده است. عُمَر جلو مى آيد و مى خواهد پيش دستى كند. او به پيامبر مى گويد كه اين سربازان همه ترسو هستند و وقتى يهوديان حمله كردند همه آنها فرار كردند.
  در اين هنگام عدّه اى از مسلمانان به پيامبر مى گويند: اى رسول خدا! ما در مقابل يهودى ها ايستاده بوديم و تصميم داشتيم كه با آنها مقابله كنيم; امّا اول كسى كه فرار كرد فرمانده ترسوى ما بود.
  در همه جنگ ها مهمّ ترين عامل پيروزى،روحيّه لشكريان است. اگر سرباز اسلحه نداشته باشد امّا روحيّه داشته باشد به دشمن حمله مى كند، اسلحه او را مى گيرد و با همان اسلحه او را مى كشد. اين يك قانون است; امّا وقتى فرمانده، اوّل كسى باشد كه فرار مى كند، آيا براى سرباز روحيّه اى مى ماند؟
  همه از شرمندگى سرهاى خود را پايين مى گيرند. پيامبر ناراحت مى شود و مى گويد: آيا شما بايد اين گونه از مقابل دشمن فرار كنيد؟
  پيامبر اين جمله را سه بار تكرار مى كند. نگاه كن! پيامبر چقدر ناراحت است.
  تو رو به من مى كنى و مى گويى چرا پيامبر كسانى مثل ابوبكر و عُمَر را براى فرماندهى انتخاب نمود؟
  و من فكر مى كنم كه پيامبر مى دانست كه اين ها خيلى ادّعا دارند. پيامبر مى خواست به آنها فرصت بدهد تا شايستگى و لياقت خود را نشان بدهند.
  مگر قبول ندارى همه كارهاى پيامبر از روى حكمت است؟ پيامبر در اين سه روز به كسانى كه ادّعا داشتند، فرصت داد تا بعداً كسى نگويد ما هم مى توانستيم كارهاى بزرگى بكنيم اگر پيامبر به ما فرصت مى داد. 
  در اين مدّت خيلى چيزها براى هميشه در تاريخ معلوم شد. 

  										* * *

  همه سرهاى خود را از خجالت پايين انداخته اند. آخر آنها با چه رويى به چهره پيامبر نگاه كنند؟ پيامبر به آنها نگاهى مى كند، او مى داند كه آنها پشيمان هستند. 
  اكنون مى خواهد به يارانش بشارت پيروزى بدهد. او همه حس و شور خود را در اين جمله خلاصه مى كند: «فردا پرچم را به دست كسى خواهم داد كه خدا و مرا دوست دارد و من و خدا هم او را دوست داريم. او به سوى دشمن حمله مى كند و هرگز فرار نمى كند. او فردا اين قلعه را فتح خواهد نمود».
  ناگهان شورى بر پا مى شود. همه مسلمانان از جا برمى خيزند، فرياد آنها در فضا مى پيچد: «الله اكبر».
  آنها مى دانند كه اين سخن پيامبر نويد پيروزى است. هر گاه پيامبر از آينده خبر داده است، آنها آن را به چشم خود ديده اند. 
  امّا به راستى چه كسى فردا پرچم فرماندهى را به دست خواهد گرفت؟ 
  فرمانده فردا كيست كه اين چنين به شكوه محبّت رسيده است؟ او كيست كه خدا و پيامبر او را دوست دارند و او هم خدا و پيامبر را دوست دارد؟
  چه كسى در آزمون محبّت به بالاترين درجه رسيده است؟
  هر كسى آرزو مى كند كه فردا پرچم به دست او باشد. سخن پيامبر نشان مى دهد فرمانده فردا هر كه باشد مردى آسمانى است; زيرا من هر چه فكر مى كنم در ميان اين لشكر فرارى كسى را پيدا نمى كنم كه همه شرايطى كه پيامبر فرمود را داشته باشد. شايد قرار است فردا فرشته اى از آسمان بيايد و پيامبر پرچم را به او بدهد.
  از سخن من تعجّب نكن، در سخن پيامبر دقّت كن! پيامبر براى فرمانده فردا، چهار ويژگى بيان كرد:
  1. محبّت خدا و پيامبر به او. 
  2. محبّت او به خدا و پيامبر.
  3. شجاع بودن.
  4. عدم فرار از مقابل دشمن. 
  من فعلاً كارى با سه ويژگى اوّل ندارم. فقط به ويژگى آخر توجّه دارم. طبق اين شرط، فرمانده فردا كسى است كه هرگز از مقابل دشمن فرار نكرده است.
  مگر امروز با چشم خود نديدى كه همه لشكر اسلام فرار كردند؟ امروز هيچ كس در مقابل لشكر يهود باقى نماند.
  خيلى عجيب است. عُمر كه اوّلين كسى است كه فرار كرده است آرزو مى كند كه فردا پيامبر پرچم را به دست او بدهد. به نظر شما آيا چنين چيزى ممكن است؟
  بى جهت نيست كه پيامبر بر اين نكته تأكيد مى كند كه فرمانده فردا كسى است كه فرار نمى كند او با اين سخن خود كنايه به كسانى مى زند كه فرمانده فرارى هستند.

  										* * *

  شب فرا مى رسد، همه در خيمه هاى خود هستند، عدّه اى نگهبانى مى دهند. امشب همه جا سخن از فرداست. همه مى دانند فردا روز بزرگى است. روزى فراموش نشدنى!
  به راستى پيامبر پرچم را به دست چه كسى خواهد داد؟ همه آرزو دارند اين افتخار نصيب آنها گردد. 
  سخن پيامبر همه را شيفته مقام محبّت كرده است. اصلاً فرماندهى فردا، مسأله اى فرعى شده است. مهمّ اين است كه هر كس فردا پرچم به دست او باشد به اوجِ قلّه محبّت الهى رسيده است!
  همه آرزو دارند كه به افتخار شكوه محبّت برسند و نامشان در تاريخ ثبت شود. 
  اين نكته اى است كه همه را بيقرار كرده است!
  من كنار خيمه اى ايستاده ام. اينجا چند نفر دارند خيلى با شور و هيجان حرف مى زنند. خوب است بروم ببينم چه خبر است. 
  با صداى بلند سلام مى كنم و اجازه مى خواهم تا وارد خيمه بشوم. آنها مرا به داخل خيمه دعوت مى كنند. من در گوشه اى مى نشينم. بحث خيلى داغ است:
  ـ من فكر مى كنم فردا پيامبر پرچم را به دست من بدهد، زيرا من در شمشير زدن مهارت زيادى دارم.
  ـ نه، فردا پرچم به دست من خواهد بود، زيرا من هم خوب شمشير مى زنم و هم تيرانداز خوبى هستم.
  ـ فردا مى بينيد كه من سوار بر اسب سفيد خود شده ام و قلعه خيبر را فتح كرده ام.
  من به سخنان اين جمع گوش مى كنم و خيلى تعجّب مى كنم. آنها همين طور صحبت مى كنند و من هيچ نمى گويم. در اين ميان يكى از آنها رو به من مى كند و مى گويد: 
  ـ به نظر تو پيامبر پرچم را به كدام يك از ما مى دهد؟
  ـ هيچ كس از شما لياقت آن مقام را ندارد.
  ـ چرا؟
  ـ مگر شما سخن پيامبر را نشنيديد؟ پيامبر گفت: «پرچم را به كسى مى دهم كه تا به حال از ميدان جنگ فرار نكرده باشد». من امروز شما را ديدم كه زودتر از همه فرار كرديد.
  آنها با شنيدن اين سخنِ من به فكر فرو مى روند. سخن حق، تلخ است. بعد يكى از آنها رو به من مى كند و مى گويد: 
  ـ فقط ما كه فرار نكرديم، همه كسانى كه در لشكر اسلام بودند فرار كردند. 
  ـ من معتقد هستم كه هيچ كس لياقت علمدارى فردا را ندارد.
  ـ پس پيامبر پرچم را به چه كسى خواهد داد؟
  ـ اتفاقاً من هم به دنبال جواب اين سؤال هستم.
  سكوت بر فضاى خيمه سايه مى افكند، همه به فكر فرو مى روند. به راستى چه كسى است هرگز از ميدان جنگ فرار نمى كند؟
  ناگهان يكى سكوت را مى شكند و مى گويد: 
  ـ فهميدم! فهميدم! فقط على است كه هرگز از ميدان جنگ فرار نمى كند.
  ـ راست مى گويد. على تاكنون پشت به دشمن نكرده است. 
  ـ نكند فردا پيامبر پرچم را به دست او بدهد! آخر چگونه ممكن است كسى كه سن و سالش از ما خيلى كمتر است، فرمانده ما بشود؟
  ـ نگران نباش! مگر خبر ندارى كه على چند روزى است بيمار است و در خيمه بسترى است.
  ـ او چه بيمارى دارد؟
  ـ چشم او به شدّت درد گرفته است و سردرد عجيبى هم دارد.
  ـ خدا را شكر، خيالم راحت شد. خدا كند او فردا هم بيمار باشد!
  ـ خاطرت جمع باشد. او در هواى زمستانىِ اينجا، سرما خورده و چشمانش درد مى كند. او نمى تواند هيچ كجا را ببيند.
  ـ به خاطر اين خبر خوبى كه به من دادى يك مژدگانى بزرگ به تو خواهم داد. 
  ـ على بايد يك هفته اى استراحت كند تا خوب بشود.
  من كه اين سخنان را مى شنوم ناگهان به خود مى آيم، اگر على(ع) سالم بود و در لشكر حاضر مى شد هرگز مسلمانان شكست نمى خوردند. 
  على(ع) در جنگ هاى مختلف فداكارى زيادى كرده و از خود شجاعت نشان داده است. در جنگ اُحُد وقتى كه گروهى از مسلمانان فرار كردند او كنار پيامبر ايستاد و شمشير زد تا آنجا كه هفتاد زخم بر پيكرش نشست، ولى هرگز پيامبر را تنها نگذاشت.
  همسفر خوبم! مى دانم دوست دارى به عيادت على(ع) برويم؟
  به سوى خيمه على(ع) مى رويم. كنار خيمه مى ايستيم. سلام مى كنيم. سلمان فارسى بيرون مى آيد. او وقتى به ما نگاه مى كند مى فهمد كه ما هموطن او هستيم. خيلى خوشحال مى شود، ما را در آغوش مى گيرد و مى فهمد ما هم مثل او عشق على(ع) را در سينه داريم و مى خواهيم او را ببينيم; امّا او در جواب مى گويد: «الان وقت مناسبى نيست. على بعد از مدّتى به خواب رفته است، او بيمار است و بايد استراحت كند».
  ما سخن او را قبول مى كنيم. من به سلمان رو مى كنم و مى گويم:
  ـ به نظر من على(ع) تنها گزينه براى فرماندهى فردا است.
  ـ آرى، همين طور است. 
  ـ قبل از اين در خيمه اى بودم، آنها مى گفتند كه على(ع) به اين زودى ها خوب نمى شود و نمى تواند فرماندهى لشكر را به عهده بگيرد.
  ـ اين سخن را من هم شنيده ام و آن را به على(ع) گفتم. وقتى او اين حرف ها را شنيد دست هاى خود را رو به آسمان گرفت و گفت: «بار خدايا! اگر تو بخواهى چيزى را به كسى بدهى هيچ كس نمى تواند مانع آن شود».
  ـ خدا كند، على(ع) هر چه زودتر خوب شود.
  اكنون ديگر وقت آن است كه به خيمه خود برويم، مقدارى استراحت كنيم. فردا روز بزرگى است.


title: مادرم نام مرا حيدر نهاد!
text:
    مادرم نام مرا حيدر نهاد!


  روز دهم فرا مى رسد، همه لشكريان اسلام در صف هاى منظّم ايستاده اند. هر كسى به فكر پرچمى است كه در دست پيامبر است.
  چند نفر را مى بينم كه با هم آهسته سخن مى گويند، آنها همان كسانى هستند كه ديشب در خيمه آنها بودم. درباره بيمارى على(ع) با هم سخن مى گويند و يقين كرده اند كه امروز هم على(ع) در بستر بيمارى است.
  ـ عقاب را نگاه كن! 
  ـ كجا من كه نمى بينم.
  ـ چرا به آسمان نگاه مى كنى؟
  ـ دست پيامبر را ببين، عقاب آنجاست!
  نام آن پرچم سياه رنگ، «عقاب» است كه پرچم اصلى لشكر اسلام است.
  پرچم «عقاب»، نشانه پايدارى و استقامت است. اكنون پيامبر، عقاب را در دست گرفته است. نسيم مىوزد و پرچم تكان مى خورد. همه نگاه ها به آن پرچم دوخته شده است. پيامبر به ياران خود نگاهى مى كند. همه دوست دارند در صف اوّل لشكر باشند تا شايد پيامبر او را براى فرماندهى انتخاب كند.
  پيامبر رازِ مخفى دل آنها را مى داند، بلند شدن ها و گردن كشيدن هاى آنها را مى بيند و مى فهمد; امّا دل پيامبر جاى ديگرى است. به محبوب خدا و محبوب خودش فكر مى كند. او در جستجوى على(ع) است. 
  پيامبر با اين كه مى داند على(ع) در خيمه است و در بستر بيمارى; با صداى بلند مى گويد: «على كجاست؟».
  همه تعجّب مى كنند پيامبر با على(ع) چه كار دارد؟ نكند كه مى خواهد پرچم را به او بدهد. نه، على(ع) كه نمى تواند شمشيرش را از جا بردارد، او حتى نمى تواند جلوى پايش را ببيند. او چگونه مى خواهد با اين حال به جنگ برود؟
  براى همين جمعيّت زيادى فرياد مى زنند: «على بيمار است، على بيمار است».
  صداى «على بيمار است» قطع نمى شود، گويى از تمام لشكر اين فرياد بلند است!
  آنها اين گونه به پيامبر مى گويند كه به على(ع) فكر نكن! به ما فكر كن! ما همه آماده هستيم تا پرچم را به دست بگيريم! اين افتخار شكوه محبّت را نصيب ما كن!
  ولى پيامبر مى داند كه فقط على(ع) به اوج قلّه محبّت الهى رسيده است. آرى، پيامبر كه از همه اين بى مهرى ها خبر دارد. او فرياد «على بيمار است» را نمى شنود، او صداى قلب خودش را مى شنود. طنين قلبى كه مداوم مى گويد: «على، على».
  همه منتظرند تا پيامبر پرچم را به دست يكى از آنها بدهد امّا پيامبر صدا مى زند: «على را براى من بياوريد».
  سلمان و ابوذر به سوى خيمه على(ع) مى روند تا على(ع) را به آنجا بياورند، لحظاتى مى گذرد. 
  آنجا را نگاه كن، سلمان دست على(ع) را گرفته است او را به اين سو مى آورد. مثل اين كه على(ع) هيچ كجا را نمى بيند. هنوز دستمال بر چشم او بسته شده است.
  بعضى ها با ديدن اين منظره خوشحال مى شوند. آرى، على(ع) امروز هم نمى تواند به ميدان برود. پيامبر چاره اى ندارد بايد پرچمِ عقاب را به يكى از ما بدهد.
  اكنون على(ع) كنار پيامبر ايستاده است. او سلام مى كند، پيامبر جواب مى دهد. پيامبر به او مى گويد: 
  ـ على جان! چه شده است؟ 
  ـ چشمم به شدت درد گرفته است و سردرد آزارم مى دهد.
  پيامبر روى زمين مى نشيند و مى گويد: «على جان! بنشين و سرت را روى زانوى من بگذار».
  على(ع) روى زمين مى نشيند، سر خود را آرام روى زانوى پيامبر مى گذارد. اكنون پيامبر سر على(ع) را به سينه مى گيرد; گويى خورشيد در سينه آسمان آرام گرفته است.
  همه نگاه مى كنند، پيامبر دستمال را از چشم على(ع) باز مى كند، و دست خود را به چشم او مى كشد و دعا مى خواند. دستِ مسيحاى پيامبر بر روىِ چشم حقيقت بين على(ع) است.
  پيامبر با خداى خويش سخن مى گويد: «خدايا! على را از گرما و سرما محفوظ بدار».
  اكنون مى توان فهميد كه درد چشم على(ع) از سرماى زمستان اينجاست. پيامبر دعا مى كند تا ديگر هرگز سرما و گرما على(ع) را آزار ندهد. 
  بايد بدانى كه على تا آخر عمر ديگر دچار چشم درد نخواهد شد.
  ناگهان على(ع) چشم خود را باز مى كند، بالاى سر خود را نگاه مى كند چهره زيباى پيامبر را مى بيند.
  على(ع) لبخندى مى زند تا دل پيامبر شاد شود. وقتى پيامبر لبخند او را مى بيند همه غم هايش برطرف مى شود.
  نگاه كن! على(ع) از جا برمى خيزد، او شفا گرفته است. هيچ دردى احساس نمى كند. اكنون على(ع) همان على(ع) هميشگى است كه نامش لرزه بر اندام دشمن مى اندازد!
  على(ع) همچون تندرى به خيمه مى رود و وقتى برمى گردد اين برقِ ذوالفقار است كه آسمان را روشن مى كند. او اكنون مقابل پيامبر مى ايستد.
  لبخند شادمانى بر صورت پيامبر نقش مى بندد. اكنون پيامبر، على(ع) دارد، ديگر چه غم دارد. راست گفته اند هر كس على(ع) دارد غم ندارد.

  										* * *

  وقتى يك نفر مى خواهد به جنگ برود زِره به تن كرده و كلاه خود بر سر مى گذارد; امّا پيامبر پيراهن خود را براى على(ع) آورده است تا به جاى زِره آن را بر تن كند.
  امّا آيا مى دانى چرا پيامبر به جاى زِره، پيراهن براى على(ع) آورده است؟
  اين يك پيراهن معمولى نيست، يك تاريخ است كه حكايتى شنيدنى دارد:
  اين پيراهن در اصل از حضرت ابراهيم(ع) است، هنگامى كه نمرود مى خواست ابراهيم(ع) را به جرم خداپرستى در آتش اندازد، جبرئيل به زمين آمد تا بزرگ پرچمدار توحيد را يارى كند.
  جبرئيل براى ابراهيم(ع)، لباسى بهشتى آورد كه ابراهيم را از هر بلايى حفظ مى كرد و به دليل پوشيدن همين پيراهن بود كه ابراهيم(ع) در آتشِ نمرود نسوخت.
  اين پيراهن از پيامبرى به پيامبر بعدى به ارث رسيد و در زمانى، پيراهنِ يوسف(ع) شد.
  اكنون پيامبر آن را به على(ع) مى دهد تا به ميدان جنگ برود. آيا مى دانى اين پيراهن نزد او و فرزندانش باقى خواهد ماند؟
  وقتى آخرالزمان فرا برسد، مهدى(ع) ظهور خواهد كرد تا در جهان، عدالت را برقرار كند. مهدى(ع) در موقع ظهورش، همين پيراهن را به تن خواهد داشت.
  اكنون مى دانى اين پيراهنى كه به تن على(ع) است حلقه اتصال گذشته و آينده است.
  نگاه كن! پيامبر عمامه خود را به دور سر على(ع) مى پيچد، اين عمامه كلاه خود على(ع) است.
  اكنون پرچم را به على(ع) مى دهد و مى گويد: 
  ـ على جان! به سوى دشمن برو و بدان كه چهار فرشته همراه تو هستند.
  ـ آنها چه فرشتگانى هستند؟
  ـ جبرئيل در طرف راست; ميكائيل در سمت چپ; عزرائيل روبروى تو و اسرافيل در پشت سر تو خواهند بود. نصر و يارىِ خدا در بالاى سر توست و دعاى من هم بدرقه راهت است.
  ـ على جان! وقتى با دشمن روبرو شدى، اسم خود را به نام زبان عِبرى به آنها بگو.
  ـ براى چه؟
  ـ در كتاب هاى آنها كه به زبان عبرى است ذكر شده است كه روزگارى، «ايليا» مى آيد و خيبر را فتح مى كند. «ايليا» همان نام تو، به زبان عِبْرى است.
  اكنون پيامبر روى على(ع) را مى بوسد و او را روانه ميدان مى كند.
  على به سوى ميدان مى رود، چند قدم دور مى شود و مى ايستد. پيامبر در همه جنگ ها، ابتدا دشمن را به صلح دعوت مى كرد. على(ع) مى خواهد بپرسد كه يهوديان خيبر را به صلح و اسلام دعوت بكند يا نه؟ زيرا آنها بر ضدّ اسلام فتنه هاى زيادى كرده اند.
  وقتى على(ع) سؤال خود را مى پرسد، پيامبر جواب مى دهد: «اى على! آنها را به حقيقت اسلام دعوت كن و بدان اگر خدا يك نفر را به دست تو هدايت كند براى تو از تمامى گنج هاى دنيا بهتر است».
  على(ع) پاسخ خويش را گرفته است، بايد ابتدا يهوديان را به اسلام دعوت كند و اگر قبول نكردند به روى آنها شمشير بكشد.
  پيامبر باور دارد كه على(ع) امروز پيروز اين ميدان خواهد بود، براى همين به او مى گويد: «اى على! وقتى ديدى كه يهوديان از قلعه بيرون مى آيند و به نخلستان ها پناه مى برند، جانشان را در امان بدار».
  اكنون شيرِ خدا آماده است تا به سوى ميدان برود. نگاه كن! پرچمِ عقاب در دست چپ دارد و ذوالفقار را در دست راست!
  او چه با شتاب مى رود! لشكر اسلام به دنبال او مى آيند. آنها فرياد مى زنند: «اى على! كمى آهسته تر»; امّا على(ع) پيش مى رود، گويى اصلاً لشكرى همراه او نيست.
  اگر همه لشكر اسلام هم فرار كنند، براى او مهمّ نيست. او فقط به وظيفه اش فكر مى كند. او فقط مى خواهد قلعه خيبر را فتح كند.

  										* * *

  سپاه يهود مقابل قلعه اصلى خيبر صف كشيده است. همان قلعه اى كه ستادِ فرماندهى يهود است.
  بعد از سه روز شكست پى در پى مسلمانان، يهوديان تصميم گرفته اند تا امروز كار را يكسره كنند. آنها خيال مى كنند كه لشكر اسلام امروز هم فرار خواهند كرد. آنها مى خواهند بعد از فرار مسلمانان به اردوگاه آنها هجوم ببرند. آنها براى پيروزىِ نهايى خود را آماده كرده اند.
  سپاهيان يهود منتظر آمدن لشكر اسلام هستند; امّا آنها منظره اى را مى بينند كه برايشان خيلى عجيب است! مردى به سوى آنها مى آيد و مسافت زيادى از لشكر جلوتر افتاده است، او حتماً فرمانده لشكر است، زيرا پرچم سياه بر دوش دارد.
  آنها نمى دانند كه شير بيشه ايمان با عقاب مى آيد!
  او مى خواهد يك تنه به جنگ بيست هزار نفر بيايد. همه تعجّب كرده اند كه پس از شكست هاى روزهاى قبل، چگونه شده است كه اين جوان اين گونه پرشور پيش مى تازد؟ 
  همه نگاه مى كنند، آن ها مى خواهند بدانند اين جوان كيست؟ او مى آيد و پرچم را در وسط ميدان به زمين مى كوبد. 
  صداى او سكوت اين سرزمين را مى شكند: «اى قوم يهود! من على(ع) هستم، نامم به زبان عِبرى «ايليا» است. من از شما مى خواهم تا از جنگ با اسلام دست برداريد».
  ناگهان صداى پيرمردى از ميان لشكر يهود بلند مى شود، او فرياد مى زند: «به خدا قسم! ما شكست خورديم و نابود شديم».
  همه به او نگاه مى كنند، او يكى از علماى يهود است. همه او را مى شناسند. او چرا چنين سخن مى گويد؟ منظور او از اين حرف چيست؟ 
  او بار ديگر مى گويد: «من در كتاب ها خوانده ام سرزمين خيبر از هر خطرى محفوظ است تا آن زمان كه ايليا به آنجا بيايد. او خيبر را فتح خواهد نمود».
  اين سخن باعث مى شود تا ترس بر دل سپاهيان بنشيند. بايد با تبليغات بر اين ترس غلبه كرد. بايد كارى كرد كه همه سپاهيان يهود خيال كنند كه سربازان موسى(ع) هستند و دستِ موسى(ع) بر سر آنهاست. مگر خدا رود نيل را براى يهوديان نشكافت؟ مگر خدا دشمن ما، فرعون را نابود نكرد؟ امروز هم خدا ايليا را نابود خواهد كرد.
  اكنون بزرگان يهود مى خواهند مَرحَب را به جنگ على(ع) بفرستند. مَرحَب فرمانده اى شجاع و پهلوان پهلوانان است و همه باور دارند كه او با يك ضربت، على(ع) را به قتل مى رساند.
  همه نگاه ها به مَرحَب دوخته شده است. او شمشيرش را در دست مى فشارد و به سوى ميدان رزم مى تازد و چون اژدهايى خشمگين مى ايستد.
  لشكر اسلام كه از راه رسيده اند پشت سر على(ع) و در مقابل سپاه يهود صف مى بندند.
  رسم بر اين است كه ابتدا جنگ تن به تن آغاز شود. على(ع) ذوالفقار خود را در دست مى فشارد و جلو مى رود. مَرحَب همه پيكر خود را با زِره پوشانده است و كلاه خودى بر سر دارد; امّا على(ع) عمامه اى بر سر دارد و پيراهنى بر تن!
  سكوت بر فضاى ميدان سايه انداخته است. همه نگاه مى كنند. نتيجه چه خواهد شد؟

  										* * *

  در همه جنگ ها رسم بر اين است كه وقتى جنگجويان وارد ميدان مى شوند با خواندن رَجَز خود را معرّفى مى كنند. رَجَز نوعى شعر حماسى است.
  اكنون مَرحَب به معرّفى خود مى پردازد: «قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ اَنّي مَرْحَب...اهل خيبر مى دانند كه نام من «مَرحَب» است. من جنگجوى شجاع و پهلوانى بزرگ هستم. تاكنون هر كس كه به جنگ من آمده است خونش را به زمين ريخته ام».
  اكنون نوبت على(ع) است كه رجز بخواند و خودش را معرّفى كند، گوش كن اين صداى على(ع) است كه در فضاى ميدان مى پيچد: «اَنَا الَّذي سَمَّتْني أُمّي حَيْدَرَة...من آن كسى هستم كه مادرم، نام مرا «حَيدَر» نهاد. من شير بيشه شجاعتم. من با شمشيرم مرگ شما را رقم مى زنم».
  عجيب است على(ع) نامى را كه مادرش بر او نهاده بود بر زبان مى آورد: «حيدر»، آرى، در روزگار نوجوانى، هرگاه مادر، شجاعت على(ع) را مى ديد او را «حيدر» صدا مى زد.
  در زبان عربى به شيرى كه از هيچ چيز نمى ترسد «حيدر» مى گويند. وقتى مَرحَب اين نام را مى شنود خاطره اى برايش زنده مى شود. خاطره اى از روزگارى دور و دراز! 
  در روزگار نوجوانى كه مشغول فرا گرفتن شمشير زدن بود، همه از او تعريف مى كردند و به او نويد مى دادند كه به زودى قهرمان بزرگى خواهد شد. 
  يك روز زنى كه كارش پيش گويى آينده بود به او گفت: «اى مَرحَب! به جنگ هر كس كه مى خواهى برو و هرگز نترس كه تو پيروز خواهى شد; امّا يادت باشد به جنگ كسى كه نام او حيدر است نرو، زيرا مرگ تو به دست او خواهد بود».
  اين خاطره در ذهن مَرحَب نقش مى بندد، يك لحظه ترس از مرگ بر وجودش سايه مى افكند. قدمى به عقب بر مى دارد تا فرار كند; امّا هواى نفس با او سخن مى گويد: كجا مى روى مرحب! تو فرمانده يك سپاه هستى و از يك جوان مى ترسى؟ نگاه كن، اين جوان نه زِرهى دارد نه كلاه خودى! او اصلاً مرد جنگ نيست! تو مى توانى با يك ضربه كارش را تمام كنى! مى دانم تو از نام حيدر ترسيده اى؟ مگر فقط در دنيا همين جوان نامش حيدر است؟
  اين گونه است كه مَرحَب قدم به پيش مى گذارد. 
  على(ع) به او نگاه مى كند، على(ع) هيچ گاه آغازگر جنگ نبوده است صبر مى كند تا مَرحَب اوّلين ضربه را فرود آورد.
  مَرحَب شمشير خود را بالا مى آورد و نعره اى مى زند. فرياد او وحشت در دل همه مى نشاند. على(ع) ضربه او را با سپر خويش مى گيرد. 
  مَرحَب از على(ع) بلندتر است، ناگهان على(ع) از جا برمى خيزد، او سبكبال است، زيرا زِره اى به تن ندارد. مَرحَب غرق زِره و آهن است. ذوالفقار على(ع) بر كلاه خود مَرحَب فرود مى آيد. 
  صداى ضربت ذوالفقار در فضا مى پيچد.اين ضربه آن قدر سريع و برق آسا است كه مَرحَب نمى فهمد چه شد. ضربه على(ع) كلاه خود مَرحَب را مى شكافد و ذوالفقار بر فرق مَرحَب مى نشيند. سر او شكافته مى شود.
  مَرحَب بر روى زمين مى افتد و هرگز بلند نمى شود.

  										* * *

  لا فَتى اِلاّ عَلىّ; لا سَيْفَ اِلاّ ذُو الْفِقارِ
  هيچ جوان مردى چون على نيست. هيچ شمشيرى چون ذوالفقار نيست.
  اين صداى فرشتگان است كه امروز در همه آسمان ها به گوش مى رسد.
  فرشتگان امروز به ياد خاطره جنگ اُحد افتاده اند زيرا آن روز هم همين ندا را سر دادند.
  يهوديان باور نمى كنند كه فرمانده و پهلوان بزرگ آنها كشته شده باشد. همه خيره به پيكر بى جان مَرحَب نگاه مى كنند كه در وسط ميدان افتاده است. همه مات و مبهوت هستند. نمى دانند چه كنند.
  نگهبانان بالاى قلعه كه اين صحنه را مى بينند فرياد مى زنند: «مَرحَب كشته شد»، به اين صورت است كه خيلى سريع، خبر در سرتاسر قلعه پخش مى شود.
  على(ع) در وسط ميدان ايستاده است، بايد جنگجوى ديگرى به جنگ او برود.
  حارِث، برادر مَرحَب جلو مى آيد، او نيز از پهلوانان يهود است. او همه خشم خود را در شمشيرش خلاصه مى كند; امّا بعد از دقايقى پيكر بى جانش بر زمين مى افتد.
  ياسر و عامر كه از ديگر قهرمانان يهود هستند به ميدان مى آيند ولى چقدر زود به ضربت ذوالفقار از پا در مى آيند.
  با كشته شدن چهار سردار بزرگ يهود شرايط جنگ تغيير مى كند، ديگر هيچ كس حاضر نيست به جنگ على(ع) برود. يهوديان دچار ترس و اضطراب شده اند. آنها به گفته آن پيرمرد ايمان مى آورند كه ساعتى پيش فرياد زد: «به خدا قسم! ما شكست خورديم و نابود شديم». 
  آرى، اين همان ايليا است كه آمده تا نابودى يهود را رقم بزند. عدّه زيادى از سربازان به سوى قلعه عقب نشينى مى كنند.
  در اين ميان علماى يهود فرياد مى زنند: اى ترسوها كجا مى رويد؟ مگر شما قسم نخورده ايد كه از آرمانِ يهود دفاع مى كنيد؟ 
  اكنون حمله دسته جمعى آغاز مى شود، لشكر اسلام به ميدان مى آيد، جنگ سختى در مى گيرد، باقيمانده سپاه يهود با لشكر اسلام به جنگ مى پردازند. شمشيرها به هم مى خورد، نيزه ها فرود مى آيند.
  مسلمانان كه شجاعت فرمانده جوان خود را ديده اند، هجوم مى برند، آنها مى خواهند هر طور شده است خود را به قلعه برسانند. در اين ميان عدّه اى از آنان شهيد مى شوند.
  كارزار سختى است، مسلمانان با تمام وجود شمشير مى زنند، على(ع) همچون صاعقه به جان شيران يهود مى افتد و آنان را به خاك مى افكند.
  سپاه يهود مى فهمد كه ديگر مقاومت فايده اى ندارد، همه شجاعان آنها كشته شده اند. علماى يهود اوّلين كسانى هستند كه فرار مى كنند. درب قلعه باز مى شود، سپاه يهود وارد قلعه مى شود، اكنون ديگر هيچ كس بيرون قلعه نيست.
  سربازان يهود داخل اين قلعه محكم پناه گرفته اند، از بالاى برج ها سنگر گرفته اند و نيزه و سنگ و تير به سوى مسلمانان پرتاب مى كنند. 
  در اين شرايط فتح قلعه كار بسيار سختى است. هر كس كه به قلعه نزديك شود، آماج تيرها و نيزه ها قرار مى گيرد.
  اگر مى شد درب قلعه را گشود كار خيلى خوبى بود; امّا اين درب از جنس سنگ است، دربِ چوبى نيست كه بتوان آن را شكست يا با آتش سوزاند. هرگز نمى توان به داخل اين قلعه نفوذ كرد!
  اكنون يهوديان نفس راحتى مى كشند، آنها به محكم بودن قلعه خود اطيمنان دارند. اين قلعه را با صرف پول بسيار زيادى ساخته اند و سال هاى سال در پناه آن سالم مانده اند. براى همين است كه كسى تا به حال نتوانسته است ساكنان اين قلعه را شكست بدهد.


title: سردار فاتح خيبر مى آيد
text:
    سردار فاتح خيبر مى آيد


  آنجا را نگاه كن! على(ع) به سوى درب قلعه مى رود، اين كار بسيار خطرناك است، نكند يهوديان از بالاى برج ها او را هدف قرار بدهند، گويا على(ع) به هيچ چيز جز درب قلعه توجّه ندارد، او مى خواهد خود را به آن برساند. 
  خدايا! خودت او را كمك كن! 
  على(ع) كنار درب قلعه رسيده است، بر روى آن، سوراخ كوچكى به اندازه دست انسان وجود دارد كه از آن براى ديدن بيرون قلعه استفاده مى شود. على(ع) دست در اين حلقه مى كند.
  الله اكبر!
  الله اكبر!
  اين فرياد على(ع) است كه در همه جا مى پيچد.
  ناگهان و در يك لحظه، على(ع) درب قلعه را از جا مى كند، گويى كه زلزله اى بر اركان قلعه فرو مى افتد!
  همه نگاه مى كنند درب قلعه بر روى دست خدايى على(ع) است.
  اين معجزه خدايى است، اين كار كار خدايى است، كار بشر نيست، گويا دست خدا در آستين على(ع) جلوه كرده است!
  على(ع) درب قلعه را به گوشه اى پرتاب مى كند، صدايى مهيب در همه جا مى پيچد، گرد و غبارى عجيب به هوا مى رود.
  همه يهوديان اين منظره را مى بينند. آنها مات و مبهوت مى شوند و مى فهمند كه ديگر مقاومت هيچ فايده اى ندارد. پناه گرفتن در قلعه بى درب چه فايده اى دارد؟
  در يك چشم به هم زدن، تمامى شمشيرها فرو مى افتد، سپرها رها مى شود و كمان ها به گوشه اى پرت مى شود.
  همه دست هاى خود را بر سر مى نهند و تسليم مى شوند. اين تنها راه نجات از مرگ است.
  گروهى با سرعت از قلعه به بيرون فرار مى كنند و به نخلستان ها پناه مى برند. اين همان صحنه اى است كه پيامبر پيش بينى كرده و به على(ع) گفته بود كه وقتى ديدى يهوديان به نخلستان ها پناه مى برند، جانشان را در امان بدار!
  اكنون على(ع) فرياد بر مى آورد و به لشكريان اسلام دستور مى دهد دست از جنگ بكشند، هيچ كس حق ندارد به روى يهوديان شمشير بكشد.
  و اين گونه است كه جنگ تمام مى شود و ديگر يك نفر هم كشته نمى شود، قلعه مهمّ خيبر سقوط كرده و ستاد فرماندهى يهود تصرّف شده است.
  خبر فتح قلعه خيبر به قلعه هاى ديگر مى رسد. اين خبر زلزله اى در آنجا به پا مى كند.
  آنها كه همه اميدشان به قلعه قَموص بود روحيّه خود را از دست مى دهند. آنها مى دانند كه ديگر مقاومت فايده اى ندارد. نه قلعه هاى آنها استحكام قَموص را دارد و نه نيروهاى آنها به اندازه نيروهاى آن قلعه است.
  به راحتى مى توان پيش بينى كرد كه به زودى قلعه هاى ديگر هم تسليم خواهند شد. در واقع با فتح قلعه قَموص، پايان حكومت يهود بر خيبر رقم خورده است.

  										* * *

  اسب سوارى به سوى اردوگاه مى رود و فرياد مى زند: «على قلعه را فتح كرد».
  اين خبر به گوش پيامبر مى رسد، او خدا را شكر مى كند، شجاعت و رشادت على(ع) قلب پيامبر را غرق شادى مى كند و به استقبال على(ع) مى رود.
  اكنون فرمانده پيروز خيبر نزد پيامبر مى آيد. پيش از رسيدن على(ع)، نسيمى مىوزد، بوى عطرى به مشام مى رسد، جبرئيل به مهمانى پيامبر مى آيد.
  پيامبر به چهره جبرئيل خيره مى شود، او را خندان مى يابد:
  ـ اى جبرئيل! چه شده است كه اين قدر خوشحال هستى؟
  ـ من على را خيلى دوست دارم. او اكنون به اين سو مى آيد، براى همين خيلى خوشحالم.
  سردار بزرگ خيبر مى آيد، پيامبر به استقبالش مى شتابد و او را در آغوش مى گيرد و مى گويد: «على جان! تو امروز مرا خوشحال كردى».
  وقتى على(ع) اين سخن را مى شنود، اشك در چشمانش حلقه مى زند، خداى من! على(ع) دارد گريه مى كند!
  اين چه معمايى است؟ كاش مى شد جلو بروم و از راز گريه او سؤال كنم!
  پيامبر با دست خود اشك از چشمان على(ع) پاك مى كند و به او مى گويد: 
  ـ على جان! چرا گريه مى كنى؟
  ـ اى رسول خدا! اين گريه شوق است، وقتى فهميدم كه تو از من خشنود هستى، اشك شادى بر ديدگانم نشست. دست خودم نبود.
  ـ على جان! خدا هم امروز از تو خشنود است. تو امروز همه فرشتگان را خوشحال كردى.
  در اين هنگام يكى از ياران پيامبر جلو مى آيد و به پيامبر خبر مى دهد كه على(ع) چگونه درب قلعه خيبر را از جا كند و آن را پرتاب كرد.
  پيامبر در جواب مى گويد: «به خدا قسم امروز چهل فرشته از بهترين فرشتگان خدا، على(ع) را يارى كردند».
  پيامبر با اين سخن خويش از راز موفّقيت على(ع) پرده بر مى دارد و بر بازوى سردار بزرگ خود بوسه مى زند.

  										* * *

  من تو را خوب مى شناسم، تو چون هنرمند متعهدى هستى، مى دانى كه وظيفه سنگينى به عهده دارى. تو بايد با زيبايى هنر، حقيقت خيبر را جاودانه كنى.
  رو به آسمان مى كنى و مى گويى: خدايا! مرا يارى كن! من مى خواهم شعرى در وصف على(ع) بگويم.
  قدم مى زنى و فكر مى كنى. كلمه ها در ذهن تو مى گذرند. لحظه اى كه على(ع) درب قلعه را بر سر دست گرفت در ذهن تو مرور مى شود. تو مى خواهى براى سردار بزرگ امروز شعرى بگويى. 
  تو حَسّان هستى، شاعر بزرگ عرب!
  سرانجام آن حسّ زيبا را در وجود خودت احساس مى كنى، به ياد بيمارى على(ع) مى افتى.
  دوست دارى زبان حال او را چنين بگويى:
  «گر طبيبانه بيايى به سر بالينم/به دو عالم ندهم لذّت بيمارى را».
  به سوى پيامبر مى روى. سلام مى كنى.
  اكنون اجازه مى خواهى تا شعرت را بخوانى!
  پيامبر خوشحال مى شود، همه سكوت كرده اند تا شعر تو را بشنوند: «وَكانَ عَليٌّ أرمَدَ الْعَينِ يَبْتَغي/ دَوَاءً فَلَمّا لَمْ يُحِسَّ مُداوِياً...على(ع) به دردچشم مبتلا شده بود و به دنبال درمانى براى خود بود ولى كسى نبود او را مداوا كند. پيامبر على(ع) را طلبيد و چشم او را شفا داد، آرى، اين بيمارى چه خوش بيمارى بود و اين درمان چه خوب درمانى!! در آن روز پيامبر چنين گفت: «من پرچم را به دست آن مرد شجاعى مى دهم كه مرا دوست دارد، خدا را دوست دارد و خدا هم او را دوست دارد و قلعه خيبر را فتح مى كند». آن روز پيامبر فقط على(ع) را به عنوان وزير و برادرش انتخاب نمود».
  پيامبر به تو آفرين مى گويد، شعر تو خيلى زيباست و هيچ گاه فراموش نخواهد شد. همه اين مردم كه عرب زبان هستند آن را حفظ خواهند كرد و به بچّه هاى خود خواهند آموخت.
  اى حَسّان! تو خودت را با اين شعر جاودانه كردى.
  كاش من مى توانستم اوجِ زيبايى شعر تو را به زبان فارسى بيان كنم; امّا هرگز نمى شود همه زيبايى يك شعر را در ترجمه آن بيان كرد.
  رسم است كه وقتى شاعرى براى بزرگى شعر مى گويد به او پاداشى مى دهند; امّا امروز پيامبر به تو پاداش نمى دهد. تو با دست خالى آمدى و با دست خالى هم بر مى گردى! 
  به دنبالت مى آيم. مى خواهم تو را در آغوش بگيرم و ببوسم. تو يادِ مولاى مرا براى هميشه زنده نگه داشتى. 
  از تو سؤال مى كنم چرا پيامبر به تو پاداشى نداد؟ و تو به من لبخند مى زنى و هيچ نمى گويى. 
  تو مى خواهى خودم به پاسخ اين سؤال برسم. من فكر مى كنم. پيامبر با اين كار مى خواست پيامى به تاريخ بدهد. من بايد آن را كشف كنم.
  و باز هم فكر مى كنم و سرانجام آن را مى يابم: در ميان اين مردم شاعران ديگرى بودند; امّا چرا فقط تو براى على(ع) شعر گفتى؟ چرا بقيه آنها شعرى نسرودند؟
  آرى، هر كسى توفيق ندارد براى على(ع) شعر بگويد. بايد براى اين كار انتخاب بشوى. 
  تو قبل از اين كه شعر خود را براى پيامبر بخوانى پاداش خود را گرفتى. وقتى ديگران در فكر خال و ابروىِ يار خود هستند، تو مى آيى و براى على(ع) شعر مى گويى! اين به اين معناست كه تو را انتخاب كرده اند.
  به خدا قسم وقتى كسى براى على(ع) قدمى بر مى دارد، شعرى مى گويد، قلمى مى زند، اگر همه دنيا را به پايش بريزى كم است. او نبايد خودش را ارزان بفروشد كه خيلى ضرر مى كند!
  آيا همه دنيا لياقت دارد پاداش كسى باشد كه براى على(ع) قدم برمى دارد؟
  هرگز!
  پاداش او، فقط خود على(ع) است.

  										* * *

  گويى اسب سوارى از آن دوردست ها با سرعت به سوى ما مى آيد. او پرچمى نيز در دست دارد.
  آيا صدايش را مى شنوى؟
  بشارت! بشارت!
  گويا او خبر خوبى را آورده است. او از اسب پياده مى شود و نزد پيامبر آمده و بعد از سلام مى گويد: «اى رسول خدا! جعفر به سوى شما مى آيد».
  وقتى پيامبر نام جعفر را مى شنود صورتش همچون گل مى شكفد و بسيار خوشحال مى شود و خدا را شكر مى كند.
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: اين جعفر كيست كه پيامبر اين قدر از آمدن او خوشحال شد؟
  من در جواب مى گويم: جعفر فرزند ابوطالب است، او برادر على(ع) است. پانزده سال قبل وقتى كه مسلمانان در مكه بودند بت پرستان آنها را اذيت مى كردند، پيامبر گروهى از مسلمانان را به سرپرستى جعفر به كشور حبشه فرستاد. اكنون بعد از اين همه سال، جعفر بازگشته است.
  جعفر وقتى به مدينه رسيده است با گروهى از همراهان خود براى يارى پيامبر به خيبر مى آيد.
  بعد از لحظاتى، جعفر از راه مى رسد، پيامبر به استقبال او رفته و او را در آغوش مى گيرد و پيشانى او را مى بوسد.
  نگاه كن! اشك شوق در چشمان پيامبر حلقه مى زند و رو به جعفر مى كند و مى گويد: اى جعفر! نمى دانم امروز خدا را به كدامين نعمت شكر كنم; به بازگشت تو از حبشه يا به فتح خيبر به دست برادرت على؟
  جعفر لبخندى مى زند، اكنون برادرش على(ع)، او را در آغوش مى گيرد، تمام وجود آنها از عشق به يكديگر لبريز شده است. 
  نگاه كن! جعفر به سوى اسب خود مى رود، و بعد از لحظه اى برمى گردد. بسته اى روى دست گرفته و به اين سو مى آيد. او چنين مى گويد: «اى رسول خدا! وقتى مى خواستم از حبشه بيايم، نجاشى، پادشاه حبشه اين پارچه زرباف را به من داد تا به شما تقديم كنم».
  پيامبر در حقّ نجاشى دعا مى كند. و هديه او را از جعفر مى گيرد.
  همه نگاهشان به اين پارچه گران قيمت است. در بافتن اين پارچه از طلا استفاده شده است.
  در اين هنگام پيامبر رو به همه مى كند و مى گويد: «اين پارچه قيمتى را به كسى مى دهم كه خدا و مرا دوست دارد و خدا و من هم او را دوست داريم». 
  همه نگاه ها به سوى على(ع) مى رود. مردم ديگر مى دانند كه منظور پيامبر از اين سخن على(ع) است.
  اكنون على(ع) جلو مى رود و پيامبر اين هديه ارزشمند را به او مى دهد.

  										* * *

  پيامبر از آمدن جعفر خيلى خوشحال است، براى همين رو به جعفر مى كند و مى گويد: اى جعفر آيا مى خواهى به تو هديه ارزشمند بدهم؟
  جعفر در جواب مى گويد: آرى.
  همه كسانى كه اين سخن را مى شنوند خيال مى كنند كه پيامبر مى خواهد هديه اى مثل طلا به جعفر بدهد. به راستى هديه مخصوص پيامبر چيست؟
  پيامبر مى گويد: اى جعفر! من به تو نمازى ياد مى دهم تا براى تو از همه دنيا بهتر باشد. 
  جعفر بسيار خوشحال مى شود، او مى خواهد هر چه زودتر اين هديه گرانبها را از پيامبر دريافت كند.
  پيامبر ادامه مى دهد: اى جعفر! اين نماز باعث بخشش همه گناهان تو مى شود هر چند گناهانت بسيار زياد باشد.
  بعد پيامبر نمازى را به او ياد مى دهد كه به نام «نماز جعفر طيّار» مشهور مى شود و براى روا شدن حاجت هاى مهمّ سفارش شده است.
  همه مى خواهند بدانند اين نماز چگونه خوانده مى شود. پيامبر روش خواندن اين نماز را اين گونه به جعفر ياد مى دهد: 
  وضو مى گيرى و رو به قبله مى ايستى و «الله اكبر» مى گويى، بعد از خواندن حمد، سوره «زلزال» مى خوانى. سپس 15 بار ذكر «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر» را مى گويى.
  بعد به ركوع مى روى و به جاى ذكر ركوع، 10 بار همان ذكر را تكرار مى كنى. سر از ركوع بر مى دارى و در همان حالت كه ايستاده اى 10 بار اين ذكر را مى گويى. آنگاه به سجده مى روى. در سجده به جاى ذكر سجده، 10 بار آن ذكر را تكرار مى كنى. سر از سجده بر مى دارى و همان طور كه نشسته اى 10 بار آن ذكر را مى گويى.
  سپس به سجده رفته 10 بار آن ذكر را مى گويى. بعد از سجده دوّم نيز مى نشينى و 10 بار ذكر را تكرار مى كنى. 
  اكنون بلند مى شوى و ركعت دوّم را مانند ركعت اوّل مى خوانى، فقط يادت باشد بعد از حمد سوره «عاديات» را بخوانى. همچنين قبل از ركوع مى توانى قنوت بخوانى. بعد وقتى بعد از سجده دوّم 10 بار اين ذكر را گفتى، تشهد و سلام را مى گويى. 
  اكنون بايد برخيزى و يك نماز ديگر بخوانى، نماز دوّم را مانند نماز اوّل مى خوانى با اين تفاوت كه بعد از حمد، در ركعت اوّل سوره «نصر» و در ركعت دوّم سوره (قل هو الله احد ) را مى خوانى. البته مى توانى به جاى سوره هاى «زلزال»، «عاديات» و «نصر»، در همه ركعت ها همان سوره (قل هو الله احد ) را بخوانى.


title: چشم ها را بايد شست!
text:
    چشم ها را بايد شست! 


  اكنون كه قلعه قَموص فتح شده است پيامبر فعلاً تصميم حمله به قلعه هاى ديگر را ندارد. در واقع پيامبر مى خواهد به آنها فرصت بدهد تا آنها خودشان تسليم شوند. 
  آرى، خبر شكست مهمّ ترين قلعه يهود به همه سرزمين حجاز خواهد رفت و به زودى همه كسانى كه به فكر دشمنى با اسلام بودند تغيير موضع خواهند داد. 
  اكنون پيامبر يكى از ياران خود را كه «مَحيصه» نام دارد، مى طلبد و از او مى خواهد تا به سوى سرزمين فَدَك حركت كند و با آنها گفتگو كند. اگر آنها حاضر بشوند تسليم بشوند چه بهتر وگرنه لشكر اسلام بعد از فتح همه قلعه ها به آنجا خواهد رفت.
  مردم فدك همه يهودى هستند و قبل از اين با يهوديان خيبر هم پيمان شده بودند. آنها وقتى بفهمند قلعه قَموص سقوط كرده است، خواستار صلح خواهند شد.
  مَحيصه سوار بر اسب مى شود و به سوى فدك به پيش مى تازد.
  لشكر اسلام در اردوگاه است. همه از پيروزى امروز خوشحال هستند.
  شب فرا مى رسد و تو به خيمه خود مى روى تا استراحت كنى. من هم مشغول نوشتن خاطرات امروز مى شوم. 
  ساعتى مى گذرد. دوباره بى خوابى به سراغم مى آيد. نمى دانم چه كنم؟
  خوب است برخيزم و در بيرون خيمه قدرى قدم بزنم.
  از آن طرف صدايى به گوشم مى خورد. گويا دو نفر با هم سخن مى گويند:
  ـ ديدى على امروز چه كرد؟ همه با چشم خود ديدند كه چگونه درب قلعه را از جا كند. اكنون هيچ آبرويى براى ما نمانده است. ما فرمانده شكست خورده هستيم و على سردار فاتح خيبر!
  ـ چرا اين موضوع براى شما اين قدر بزرگ شده؟ من نقشه اى دارم. ما مى توانيم اين كار على را كوچك جلوه بدهيم. بايد تلاش كنيم تا تاريخ طورى نوشته شود كه ما مى خواهيم!
  ـ يعنى چه؟ مگر مى شود حقيقت را مخفى كرد؟
  ـ ما بايد به فكر آينده باشيم. ما بايد تلاش كنيم تا آيندگان از حقيقت ماجراى امروز با خبر نشوند.
  ـ آخر چگونه مى شود اين كار را كرد؟
  ـ براى هر كارى راهى وجود دارد. ما بايد به يك نفر پول بدهيم و از او بخواهيم تا هميشه از فتح خيبر سخن بگويد. او بايد هر جا مى نشيند بگويد: مردم! كاش شما مى بوديد در روز خيبر مى ديديد كه على چگونه در خيبر را از جا كند. او بايد به عنوان راوىِ خيبر شناخته شود.
  ـ فايده اين كار چيست؟
  ـ به زودى عدّه اى نويسنده پيدا مى شوند كه مى خواهند در مورد خيبر كتاب بنويسند. آن وقت آنها سراغ همين راوىِ خيبر مى آيند كه ما او را درست كرديم. او فتح خيبر را آن طورى مى گويد كه من مى گويم.
  ـ مگر تو فتح خيبر را چگونه مى گويى؟
  ـ همه عظمت امروز در اين بود كه على درب قلعه خيبر را از جا كند. ما بايد اين كار را كوچك جلوه بدهيم. من دوست دارم كه آيندگان باور كنند كه اندازه درب قلعه خيبر، 2 متر طول و 1 متر عرض داشته و پهناى آن هم فقط 10 سانتيمتر بوده است!
  ـ اين ممكن نيست! اين اندازه اى كه تو مى گويى اندازه درِ يك اتاق است، نه در بزرگ ترين قلعه خيبر!
  ـ ما بايد قصّه خيبر را طورى بگوييم كه همه باور كنند! مثلاً مى گوييم كه در هنگام جنگ، سپرِ على از دستش افتاد، على با كمال شجاعت به طرف درب قلعه رفت و آن را از جا كند و به جاى سپر استفاده كرد.
  ـ آن وقت به طور ناخودآگاه همه باور مى كنند كه درب خيبر به اندازه يك سپر بوده است!
  ـ حالا يك كم از سپر بزرگ تر باشد اشكال ندارد.
  ـ واقعاً كه تو هوش زيادى دارى. يادم باشد حتماً برايت اسپند دود كنم!!
  ـ البته اين كارها خرج دارد. آيا حاضر هستى پول خرج كنى؟ بايد از جيب خودت مايه بگذارى.
  ـ اين را از من به يادگار داشته باش! بهترين راه براى تحريف حقيقت اين است كه به گفتن قسمتى از آن اكتفا كنى. هرگز با حقيقت مخالفت نكن، بلكه قسمتى از آن را بگو! باور كن به هدف خودت مى رسى.
  من از شنيدن اين سخنان بسيار تعجّب مى كنم، آخر چرا اين ها مى خواهند حقيقت را مخفى كنند؟ آيا آنها در نقشه خود موفّق خواهند شد؟

  										* * *

  ـ چقدر مى خوابى! ساعت هشت صبح است و تو هنوز خواب هستى!
  ـ راست مى گويى، همسفر!
  با شنيدن صداى تو از جا بلند مى شوم. به بيرون خيمه مى آيم. نگاهى مى كنى و مى فهمى كه من حالم گرفته است. غمى پنهان را در وجودم مى خوانى.
  با هم قدم مى زنيم. ناگهان نگاهم به «ابورافع» مى خورد. او يكى از علاقمندان على(ع) است. با خود مى گويم خوب است پيش او بروم و ماجراى ديشب را به او بگويم.
  نزد او مى روم و با او سخن مى گويم. او به فكر فرو مى رود. بعد از لحظاتى خنده اى مى كند و مى گويد: من فكر خوبى دارم. بايد چند نفر از مسلمانان را جمع مى كنيم و برويم درب قلعه خيبر را از زمين بلند كنيم». 
  ابورافع با شش نفر از دوستان خود به سوى قلعه خيبر مى روند. او به من مى گويد: 
  ـ تو قلم و كاغذ خود را بردار و همراه ما بيا. بايد حواست باشد كه اندازه درب قلعه را ننويسى.
  ـ چرا؟
  ـ زيرا اگر اين كار را بكنى نوشته تو را از بين خواهند برد!
  ـ چه كسى اين كار را خواهد كرد؟
  ـ كسانى كه ديشب آنها را ديده اى. وقتى بفهمند تو مى خواهى دروغ آنها را آشكار كنى برايت درد سر درست خواهند كرد.
  ـ پس من چه بنويسم؟
  ـ تو اصلاً كارى به متر و اندازه درب قلعه نداشته باش. تو بى خيال يك گوشه اى بنشين و ماجراى بلند كردن درب را بنويس.
  من قبول مى كنم و همراه آنها مى روم. و چنين مى نويسم: «اينجا سرزمين خيبر است. ما كنار درب قلعه خيبر هستيم كه ديروز على(ع) آن را از جا كند. يك گروه هفت نفره مى خواهند اين درب را از زمين بلند كنند; امّا هر چه تلاش مى كنند موفّق نمى شوند».
  اكنون ما به سوى اردوگاه باز مى گرديم. در ميان راه به يكى از ياران پيامبر به نام جابر بن عبد الله انصارى برخورد مى كنيم، او رو به ما مى كند و مى پرسد:
  ـ از دور ديدم كه با رفقا كنار درب قلعه بوديد؟
  ـ آرى، مى خواستيم آن را بلند كنيم; امّا نتوانستيم.
  ـ شما با اين هفت نفر مى خواستيد اين كار را بكنيد؟
  ـ آرى.
  ـ شما خيلى خوش خيال هستيد. ما با چهل نفر رفتيم تا آن درب را بلند كنيم نتوانستيم، آن وقت شما با هفت نفر مى خواستيد اين كار را بكنيد.
  ـ راست مى گويى؟!
  ـ اگر باور نمى كنى چهل نفر را جمع كنيد و برويد ببينيد مى توانيد كارى از پيش ببريد.
  اينجاست كه عظمت كارى كه على(ع) كرد برايم بيشتر معنا پيدا مى كند و به ياد سخن پيامبر مى افتم. وقتى او شنيد على(ع) درب قلعه را از جا كنده است فرمود: «به خدا قسم! چهل فرشته على(ع) را يارى كردند».
  حالا مى فهمم چرا پيامبر در اين سخن خود سوگند به نام خدا خورد. او مى خواست براى همه تاريخ پيامى را بفرستد. اگر درب قلعه خيبر، درِ كوچكى بود، ديگر چه نيازى بوده كه خدا چهل فرشته را از آسمان بفرستد تا على(ع) را يارى كنند!!
  يك پهلوان مى تواند درى را كه اندازاش دو متر در يك متر است جابجا كند; امّا درب قلعه خيبر آن قدر سنگين و بزرگ بوده است كه بايد چهل فرشته براى يارى على(ع) بيايند!
  امّا يك سؤال: چرا چهل فرشته به يارى على(ع) آمدند؟ مگر على(ع) جلوه اى از قدرت خدا نيست؟ 
  مگر او نمى توانست اين درب را به تنهايى بلند كند؟
  من فكر مى كنم كه پيامبر مى دانست عدّه اى تلاش مى كنند تا حقيقت را مخفى كنند. پيامبر اين گونه با آن ها مقابله كرد. هر كسى كه اين سخن پيامبر را بشنود مى فهمد كه كار على(ع)، شبيه به معجزه بوده است. 
  قَموص، بزرگ ترين قلعه سرزمين خيبر است و درب آن، به اندازه اى بزرگ است كه يك لشكر با همه تشكيلاتش، به راحتى از درگاه آن عبور مى كند.
  اين درب را از صخره اى محكم تراشيده بودند تا مقاوم و محكم باشد و من فكر مى كنم كه وزنِ اين درب، چند هزار كيلو باشد!
  آرى، على(ع) اين درب را با دست خدايى خود از جا كند.
  امّا سؤال آخر: اگر چهل نفر نتوانستند آن درب را بلند كنند پس چگونه يهوديان آن درب را باز و بسته مى كردند؟ 
  يهوديان اين درب را با چند لولاى بزرگ بر ديوارهاى بلند قلعه نصب كرده بودند. در واقع سنگينىِ آن، روىِ لولاهاى بزرگ بود.
  آرى، وقتى درب به ديوار قلعه متصل بود با كمك چند نفر باز و بسته مى شد; من مى گويم وقتى آن درب از جا كنده شد و بر روى زمين افتاد چهل نفر نتوانست آن را از جا بلند كند. 
  بنازم دست خيبر گشاى مولايم على(ع) را كه با يك دست اين درب را از جا كند. آرى دست او دست خداست!

  										* * *

  اكنون از هفت قلعه خيبر، چهار قلعه در تصرّف يهوديان است، پيامبر نمى خواهد با آنها وارد جنگ شود، آنها سرانجام چاره اى جز تسليم شدن ندارند.
  چند روز مى گذرد، سه قلعه ديگر هم تسليم مى شوند. در واقع از هفت قلعه خيبر، فقط يك قلعه باقى مانده است. آيا مى دانى نام آخرين قلعه چيست؟
  آن قلعه را «سلالِم» مى خوانند; گويا همه رهبران و بزرگان يهود در همان قلعه هستند.
  مى بينم كه تو نگاهى به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ چرا همه رهبران در آخرين قلعه جمع شده اند؟ چرا وقتى قلعه هاى قبلى فتح شد، هيچ كدام از رهبران يهود در آن نبودند؟
  ـ راست مى گويى! يادت هست وقتى على(ع) قلعه خيبر فتح كرد ما هيچ كدام از سران يهود را آنجا پيدا نكرديم. به راستى چرا؟ 
  اكنون بايد برويم و به دنبال جواب بگرديم. بعد از سؤال كردن از چند نفر به اين جواب مى رسيم: قلعه هفت گانه خيبر سال ها پيش ساخته شده اند و همه آن ها با تونل هاى مخفى زير زمينى با يكديگر ارتباط دارند. اين تونل ها براى روز مبادا ساخته شده اند و فقط رهبران يهود از آن اطّلاع دارند. هر قلعه اى كه در آستانه فتح قرار مى گرفت سران يهود از آن تونل هاى مخفى به قلعه ديگر مى رفتند.
  اكنون همه آنها در آخرين قلعه جمع شده اند; ولى آنها به زودى مى فهمند كه پناه گرفتن در آن قلعه نيز هيچ فايده ندارد. به زودى دست خيبرگشاىِ على(ع)، آنجا را هم فتح خواهد كرد.

  										* * *

  آن مرد كيست كه به اين سو مى آيد؟ يكى از يهوديانى است كه از قلعه سلالم بيرون آمده است. او مى خواهد پيامبر را ببيند.
  ـ اى محمّد! اگر راه فتح قلعه را به تو بگويم به من امان مى دهى؟
  ـ آرى، تو در امان هستى. 
  ـ همراه من بياييد تا به شما بگوييم چه بايد بكنيد.
  ـ پيشنهاد تو چيست؟
  ـ تنها چشمه آب اين قلعه از پاى آن كوه به قلعه مى رود. از چشمه تا داخل قلعه كانالى زير زمينى وجود دارد كه من از آن آگاه هستم. من مى خواهم شما را نزديك آن كانال ببرم تا آن را خراب كنيد. وقتى آب قلعه قطع بشود آنها تسليم خواهند شد.
  ـ اى مرد يهودى! ما منتظر مى مانيم تا خداوند ما را يارى نمايد و هرگز آب قلعه را قطع نمى كنيم.
  مرد يهودى به فكر فرو مى رود، پيامبر حاضر نيست آب بر روى دشمن يهودى خود ببندد.
  اين درسى است كه پيامبر به همه مسلمانان تاريخ مى دهد كه هرگز آب بر روى دشمنِ كافر خود هم نبندند. 
  به نظر شما آيا مسلمانان بعد از پيامبر به اين نكته توجّه خواهند داشت؟
  هيچ گاه نبايد آب را بر روى دشمن بست!! 

  										* * *

  خبر به من مى رسد كه لشكر اسلام آماده حمله به قلعه سلالِم است. قلعه اى كه پناهگاه سران يهود شده است.
  لشكر اسلام خود را به قلعه سلالِم نزديك مى كند، همه آماده هستند تا به دستور پيامبر حمله را آغاز كنند.
  در اين ميان يكى از بالاى قلعه فرياد بر مى آورد: «اى محمّد! اجازه بده يك نماينده بفرستيم تا با تو سخن بگويد».
  پيامبر قبول مى كند. درب قلعه باز مى شود، سوارى از قلعه بيرون مى زند و نزد پيامبر مى آيد و چنين مى گويد: «اگر به كِنْدَه امان بدهى، او تسليم مى شود».
  حتماً مى پرسى «كِنْدَه» كيست؟ او همان كسى كه براى مبارزه با اسلام اقدامات زيادى انجام داد. همان كسى كه در جنگ خندق، بت پرستان مكه را به جنگ با پيامبر تشويق كرد.
  عدّه اى مى گويند ما به سادگى مى توانيم اين قلعه را فتح كنيم و سران يهود را به مجازات برسانيم، پس نبايد به سران فتنه امان داده شود; امّا پيامبر رو به فرستاده يهود مى كند و مى گويد: «او در امان است».
  مرد با خوشحالى به سوى قلعه باز مى گردد. لحظاتى مى گذرد، «كِنْدَه» از قلعه خارج مى شود و به اين سو مى آيد.
  كِنْدَه مى داند كه پيامبر به او امان داده است، او اكنون به فكر اين است كه جان رفقاى خود را نجات دهد. او نزد پيامبر مى آيد و مى گويد: «ما را ببخش و ما را امان بده. همه ما تسليم مى شويم و از اين سرزمين مى رويم. همه اموال و نخلستان هاى ما از آنِ شما باشد، فقط اجازه بده كه هر كدام از ما يك لباس همراه خود برداريم و برويم، آيا بر ما ترحّم مى كنى و ما را امان مى دهى؟».
  پيامبر نگاهى به او مى كند و در جواب به او مى گويد: «آرى، همه شما در امان هستيد».
  چهره كِنْدَه از شادى مى شكفد، او مى داند وقتى محمّد سخنى بگويد هرگز از سخن خود بر نمى گردد، اگر آسمان ها هم فرو ريزند او سخنش را پس نمى گيرد.
  كِنْدَه ادامه مى دهد: «اى محمّد! اجازه بده تا سران يهود را بياورم تا همگى با تو سخن بگويند و پيمان نامه صلح بنويسيم».
  پيامبر قبول مى كند. كِنْدَه به قلعه باز مى گردد و بعد از مدّتى با تعدادى از سران يهود باز مى گردد.
  آنها به پيامبر پيشنهاد مى دهند كه نيمى از سرزمين خيبر مال يهوديان باشد و آنها در اين سرزمين بمانند.
  من خيلى تعجّب مى كنم. تا قبل از اين كِنْدَه مى گفت كه ما از اين سرزمين مى رويم و از همه اموال خود فقط يك لباس همراه خود برمى داريم; امّا چه شد كه اكنون مى خواهند در خانه و كاشانه خود بمانند و حتّى نيمى از نخلستان هاى خيبر مال خود آنها باشد!
  آنها مى دانند كه با كريمان كار دشوار نيست. آنها محمّد را به خوبى مى شناسند. وصف او را در تورات خوانده اند. او مظهر مهربانى خداوند است. 
  پيامبر پيشنهاد آنان را قبول مى كند. اكنون خواسته ديگرى دارند: «اى محمّد! نصف نخلستان ها مال شماست; اجازه بده آنها هم در دست ما باشد. ما آخر هر سال، سهم شما را مى دهيم». پيامبر قبول مى كند.
  بعد مى گويند: «اى محمّد! وقتى قلعه قَموص فتح شد كتاب آسمانى ما، تورات به دست ياران تو افتاد، از تو مى خواهيم تا آن را به ما باز گردانى».
  پيامبر به يارانش دستور مى دهد تا آن تورات را بياورند و به آنها تحويل بدهند.
  اينجاست كه من به فكر فرو مى روم. در جنگ خندق اين يهوديان همراه با مشركان به مدينه حمله كردند. به راستى اگر آنها در آن جنگ پيروز مى شدند آيا صفحه اى از قرآن را باقى مى گذاشتند؟ آيا بر ما رحم مى كردند؟ 
  يهوديان خيبر يك خواسته ديگر هم دارند: «اى محمّد! اجازه بده بر دين و آيين خود باشيم». پيامبر اين سخن آنها را هم قبول مى كند.
  آرى، پيامبر مى خواهد تاريخ شهادت بدهد او هيچ كس را مجبور به پذيرفتن اسلام نمى كند!
  اگر او به اين سرزمين آمده است براى اين است كه يهوديان هر روز او را آزار مى دادند و دشمنانش را تقويت مى كردند و از هر گوشه و كنار به او و پيروانش حمله مى بردند. 
  پيامبر با لشكر خود به اينجا آمد تا يهوديان از فتنه ها و دشمنى ها دست بردارند. اكنون كه يهوديان شكست خورده اند بايد در حقّشان بزرگوارى كرد، اين مرام پيامبر است. به خدا قسم بايد پيامبر خود را دوباره بشناسيم. چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد!
  افسوس و صد افسوس كه پيامبرمان را جورى شناختيم كه ديگران برايمان به تصوير كشيدند! افسوس كه...

  										* * *

  پيمان نامه صلح نوشته مى شود. پيامبر در اين پيمان نامه تأكيد مى كند كه هر وقت مسلمانان بخواهند مى توانند يهوديان را از خيبر بيرون كنند. اين به اين جهت است كه هرگز يهوديان به فكر جنگ با مسلمانان نيفتند.
  اكنون نيمى از سرزمين خيبر مالِ مسلمانان است. پيامبر مى خواهد آن را بين ياران خود تقسيم كند. همه مى دانند كه پيامبر عدالت را مراعات مى كند.
  پيامبر از لشكريان اسلام مى خواهد تا هر كس غنيمتى در ميدان جنگ به دست آورده است، بياورد تا به طور مساوى بين همه تقسيم شود.
  گويا بعضى ها غنيمت هايى را براى خود برداشته اند. يكى از ياران پيامبر رو به همه مى كند و مى گويد: «عبادزد را فراموش نكنيد».
  وقتى مردم اين سخن را مى شنوند سريع هر چه غنيمت براى خود جمع كرده بودند مى آوردند و تحويل مى دهند. 
  من خيلى تعجّب مى كنم. با خود مى گويم اين ماجراى عبادزد چيست كه اين چنين مردم را تحت تأثير قرار داده است.
  از چند نفر سؤال مى كنم. جواب مى شنوم: يكى از ياران پيامبر چند روز قبل در ميدان جنگ كشته شد. 
  لشكر اسلام پيكر او را به اردوگاه آورد. همه به حال اين شهيد غبطه مى خوردند و به او مى گفتند روز قيامت ما را شفاعت كن!
  پيامبر از ماجرا با خبر شد و رو به يارانش كرد و گفت: «او هرگز شهيد نيست! او اكنون در آتش جهنّم است».
  همه تعجّب كردند، چگونه مى شود كسى كه جانش را در راه اسلام داده است به جهنّم برود؟
  اما سخن پيامبر حق بود. پيامبر مى خواست به يارانش درس مهمّى بدهد: هر كس كه در ميدان جنگ كشته شد شهيد نيست!
  وقتى پيامبر تعجّب يارانش را ديد به آنها رو كرد و گفت: «او به خاطر يك عبا كه از غنائم برداشته بود به جهنّم رفت»!
  وقتى من اين ماجرا را مى شنوم مى فهمم كه چقدر بايد در حفظ اموال بيت المال دقّت كنم. آرى، همه غنائم از بيت المال است و قبل از اين كه تقسيم بشود نبايد كسى از آن چيزى براى خود بردارد.
  اكنون پيامبر با دقّت همه غنائم را تقسيم مى كند. نصف سرزمين خيبر هم كه از آنِ مسلمانان است تقسيم مى شود تا موقعى كه خرماهاى خيبر برداشت شد سهم هر كس مشخص باشد. 
  همه از تقسيم غنائم خوشحال هستند زيرا پيامبر عدالت را به صورت كامل مراعات كرده است.
  آيا موافقى نكته جالبى را برايت بگويم؟ پيامبر به عُمَر بن خطّاب همان اندازه سهم مى دهد كه به على(ع) داده است. پيامبر هيچ فرقى بين سردارِ فرارى و سردارِ فاتح خيبر نمى گذارد.
  اكنون ماجراى سرزمين خيبر تمام شده است. نمى دانم آيا به مدينه باز مى گرديم يا اين كه بايد به سوى فَدَك برويم؟
  فدك آخرين سنگر يهود است و وقتى آنها هم تسليم شوند ديگر سرزمين حجاز از فتنه يهود آسوده خواهد شد.

  										* * *

  چند اسب سوار به سوى ما مى آيند. آنها كيستند و در اينجا چه مى خواهند؟
  نزديك تر مى شوند، الان مى توانم به راحتى آنها را ببينم. اين كه همان آقاى «مَحيصه» است كه پيامبر او را به فَدَك فرستاده بود. فكر مى كنم كسانى كه همراه او هستند بزرگان فدك باشند.
  من جلو مى روم، سلام مى كنم و از مَحيصه مى خواهم تا برايم توضيحاتى بدهد.
  او در جواب من مى گويد: «وقتى من به فدك رفتم به آنها خبر دادم كه مهمّ ترين قلعه خيبر فتح شده است. آنها حرف مرا باور نكردند; امّا بعد از چند روز خبر سقوط خيبر به آنها رسيد و آنها خيلى ترسيدند و فهميدند كه ديگر مقاومت فايده اى ندارد. آنها مى دانستند كه اگر نخواهند تسليم شوند لشكر اسلام به سرزمين آنها خواهد آمد اكنون آنها همراه من براى صلح با پيامبر به اينجا آمده اند».
  همسفرم! آن پيرمرد را مى بينى كه همراه مَحيصه مى آيد، آيا او را مى شناسى؟ او رهبر مردم فدك است. اسمش «يوشع» است.
  مَحيصه با همراهانش وارد خيمه پيامبر مى شوند. سلام كرده و مى نشينند. مَحيصه به پيامبر مى گويد كه آنها حاضر هستند نيمى از سرزمين فدك را واگذار كنند. آنها مى خواهند پيامبر همانگونه كه با مردم خيبر برخورد كرد با آنها برخورد كند و اجازه بدهد بر دين و آيين خود باقى بمانند.
  پيامبر پيشنهاد آنها را قبول مى كند و پيمان نامه صلح ميان پيامبر و سران فدك نوشته مى شود. 
  اكنون سران فدك خيلى خوشحال هستند زيرا آنها همان امتيازاتى را دارند كه مردم خيبر دارند. يعنى محتواى پيمان نامه آنها مثل پيمان نامه مردم خيبر است.
  البته يك تفاوتى در اينجا هست كه مردم خيبر، بهترين سرداران خود را از دست دادند، ولى مردم فدك، هيچ هزينه اى نكرده اند!
  به هر حال، مردم خيبر و فدك مى توانند آزادانه بر دين يهود باقى بمانند.

  										* * *

  من فكر مى كردم كه پيامبر به سرزمين فدك خواهند رفت تا غنائم آنجا را بين مسلمانان تقسيم كند; امّا خبر به من مى رسد كه پيامبر همراه با مسلمانان قصد دارند به سوى مدينه حركت كنند.
  مگر نيمى از نخلستان هاى آباد فدك براى مسلمانان نيست؟ چرا به آنجا نمى رود تا اين غنيمت را بين مسلمانان تقسيم كند؟ اين كار بايد توسط خود پيامبر انجام شود تا هيچ اختلافى پيش نيايد.
  لشكر اسلام قصد مدينه را دارد. چرا هيچ كس در مورد فدك حرفى نمى زند؟ گويا اصلاً قرار نيست سرزمين فدك تقسيم شود. 
  خوب است از آن پيرمردى كه آنجا ايستاده است سؤال بكنم. نزد او مى روم، سلام كرده و مى گويم:
  ـ چرا پيامبر به فدك نمى رود تا آنجا را بين مسلمانان تقسيم كند؟
  ـ چطور شده اين سؤال را مى كنى؟ نكند بوى پول به مشامت رسيده است و مى خواهى سهم بيشترى از غنيمت ها ببرى؟
  ـ نه، من دارم كتابى مى نويسم. مى خواهم براى دوستانم بنويسم كه غنيمت فدك چه خواهد شد؟
  ـ گفتى كه دارى كتاب مى نويسى! ببينم، تو چه جور نويسنده اى هستى كه قرآن نمى خوانى؟
  ـ بابا! بگو نمى خواهم جواب تو را بدهم. چرا اين طورى حرف مى زنى!
  ـ پسر جان! چرا ناراحت مى شوى! منظور من اين است كه اگر قرآن بخوانى در آن جواب سؤال خودت را مى يابى.
  ـ يعنى قرآن سرنوشت سرزمين فدك را بيان كرده است.
  ـ آرى.
  ـ مى شود بگويى كدام سوره و كدام آيه؟
  ـ پسر جان! كاش يك بار قرآن را مطالعه كرده بودى!! كاش يكبار به فهم قرآن توجّه مى كردى. آخر من از دست شما نويسندگان چه كنم؟ مسلمان هستيد و اين قدر بيگانه با قرآن شده ايد؟ قرآن مى خوانيد و آن را نمى فهميد!
  من سرم را پايين مى اندازم. راستش را بخواهيد از او خجالت مى كشم. كاش به جاى خواندن قرآن به فهم آن توجّه مى داشتم; مگر على(ع) نفرمود: «قرائت قرآن كه با تدبّر و تفكّر همراه نباشد هيچ خيرى در آن نيست».
  ولى مى گويند: «ماهى را هر وقت از آب بگيرى تازه است». بايد با خود عهد ببندم كه به فهم قرآن بيشتر توجّه كنم.
  در همين فكرها هستم كه صداى پيرمرد به گوشم مى رسد: 
  ـ قرآن مى گويد: (وَمَآ أَفَآءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَآ أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْل وَلاَرِكَاب )، «آن غنائمى كه در به دست آوردن آن لشكر كشى نكرده ايد از آنِ پيامبر است».
  ـ اين آيه در كدام سوره است؟
  ـ سوره حشر، آيه ششم. 
  ـ آيا مى شود قدرى برايم توضيح بدهيد؟
  ـ سرزمين هايى كه به تصرف مسلمانان درآيد دو قسم هستند: قسم اوّل مانند سرزمين خيبر كه براى تصرف آن لشكر اسلام از مدينه به اينجا آمد و به جنگ با دشمنان پرداخت. اين سرزمين ها مالِ همه مسمانان است و بايد بين آنها تقسيم شود; امّا قسم دوم مانند سرزمين فدك كه اصلاً لشكر اسلام به آنجا نرفته است و جنگى صورت نگرفته است. اين سرزمين ها از آنِ پيامبر است. اين حكمى است كه خدا در اين آيه بيان كرده است.
  ـ خيلى ممنون پدر جان!
  اكنون ديگر فهميده ام كه چرا هيچ كس در مورد تقسيم فدك حرفى نمى زند. همه مسلمانان از اين حكم خدا با خبر هستند و مى دانند كه خدا در مقابل سختى هاى زيادى كه پيامبر كشيده است، فدك را به او داده است.


title: پيش به سوى سرزمين ياس
text:
    پيش به سوى سرزمين ياس 


  صبح زود است و همه آماده حركت به سوى مدينه هستند. ما ديگر بايد با سرزمين خيبر خداحافظى كنيم.
  نگاه تو به خيبر خيره مى ماند، جايى كه معجزه دست خدايى على(ع) را با چشم ديدى!
  تاريخ هيچ گاه اين معجزه را فراموش نخواهد كرد. نام خيبر با نام على(ع) گره خورده است.
  ديگر هيچ كس خيبر را بدون على(ع) نخواهد شناخت. 
  لشكر اسلام به سوى مدينه به پيش مى رود. آفتاب بالا آمده است. صداى زنگ شترها سكوت دشت را مى شكند.
  ساعتى مى گذرد. اكنون ما به يك دو راهى مى رسيم. يك راه به طرف جنوب مى رود و به مدينه مى رسد. راه ديگر به سمت غرب و تو را به فَدَك مى رساند.
  لشكر اسلام به راه مدينه مى رود، مقصد ما شهر پيامبر است; امّا چشم تو به راه فدك خيره مانده است و در فكر فرو رفته اى. صدايت مى زنم:
  ـ همسفر! كجايى! اينجا نيستى! 
  ـ آرى، دلم در سرزمين فدك است. كاش مى شد به فدك مى رفتم و از نزديك آنجا را مى ديدم.
  ـ مگر در فدك چه خبر است كه مى خواهى آنجا بروى؟
  ـ نمى دانم; امّا حسّ غريبى به من مى گويد كه من بايد فدك را از نزديك ببينم. گمان مى كنم يك رازى در آينده اين فدك است كه مرا بى قرار كرده است. فدك گمشده من است. نمى دانم چه كنم؟
  ـ خوب زودتر اين را به خود من مى گفتى. ما با هم به فدك مى رويم.
  ـ جانِ من راست مى گويى! 
  ـ بله كه راست مى گويم. شايد باور نكنى; امّا بدان كه در همه دنياى به اين بزرگى، بزرگ ترين سرمايه ام تو هستى. يك خواننده و همسفر خوب!
  لحظه اى با خود فكر مى كنم. مى خواهم جورى برنامه ريزى كنم كه ما به فدك برويم، آنجا را ببينيم و سريع برگرديم طورى كه قبل از ورود پيامبر به مدينه به لشكر اسلام ملحق شويم. اين نياز به برنامه ريزى دقيقى دارد:
  از خيبر تا فدك حدود 70 كيلومتر راه است كه ما با اسب هاى خود مى توانيم در يك روز به آنجا برسيم. يك روز هم مى خواهيم آنجا بمانيم. فاصله فدك تا مدينه حدود 140 كيلومتر است كه ما مى توانيم اين فاصله را دو روزه برويم.
  در واقع سفر ما به فدك و بازگشت به مدينه چهار روز طول خواهد كشيد; امّا فاصله خيبر تا مدينه 120 كيلومتر است و چون عدّه اى با پاى پياده هستند و به صورت قافله حركت مى كنند سه يا چهار روز در راه خواهند بود. فكر مى كنم ما مى توانيم بعد از بازگشت از فدك در نزديكى هاى مدينه به آنها ملحق شويم.
  و اين گونه است كه سفر دو نفرى ما آغاز مى شود و ما به سوى سرزمين فدك به پيش مى رويم.

  										* * *

  به راستى فدك چگونه جايى است؟ آيا آنجا باغ دورافتاده اى است؟ بعضى ها هم مى گويند آنجا باغ حاصلخيزى است و براى همين خدا آن را به پيامبر داده است. اگر فدك باغ است، وسعت آن چقدر است؟
  در همين فكرها هستم و در حقّ تو دعا مى كنم. اگر تو نبودى من هيچ وقت به فكرم نمى رسيد كه به فدك بروم و آنجا را از نزديك ببينم. از قديم گفته اند شنيدن كى بود مانند ديدن!
  آفتاب به وسط آسمان رسيده است. وقت نماز فرا رسيده است. فكر مى كنم كنار آن درخت، چشمه اى باشد، خوب است نمازمان را آنجا بخوانيم. 
  بعد از نماز، نان و خرمايى را كه همراه خودت دارى، مى آورى و اين ناهار ما مى شود. من مى خواهم كمى استراحت كنم; تو مى گويى: «راه تو را مى خواند».
  تا چشم به هم مى زنم سوار اسب سفيدت شده اى. من هم بلند مى شوم و سريع به سفر خود ادامه مى دهيم. 
  غروب نزديك است و مقدارى از راه باقى مانده است. فدك، پشت همان رشته كوه است. خورشيد در افق فرو مى رود، هوا تاريك مى شود. بايد شب را در همين جا اتراق كنيم. 
  صبح زود به سوى فدك مى رويم. اكنون مى توانى نخلستان هاى فدك را ببينى.
  خداى من! چه نخلستان هاى بزرگى! 
  تا چشم كار مى كند درخت هاى سر به فلك كشيده خرما!
  من از تعجّب نزديك است شاخ در بياورم!! آيا اينجا همان جايى است كه مى گفتند يك باغ است؟ كجاى فدك به باغ مى خورد؟ كيلومترها نخلستان در اينجاست! 
  فدك يك باغ نيست يك سرزمين حاصلخيز است!
  ساعتى در اين نخلستان ها راه مى رويم. چشمه هاى آب در اينجا جارى است. انواعِ درختان ميوه به چشم مى آيند.
  خيلى دلم مى خواهد بدانم مساحت اين سرزمين چقدر است. خوب است از يكى از اهالى اينجا سؤال كنيم. آنجا گروهى از كشاورزان مشغول آبيارى هستند. نزديك مى رويم و سؤال مى كنيم. آنها جواب مى دهند نخلستان هاى فدك حدود ده هكتار مى باشد (هر هكتار، ده هزار متر مربع است).
  جلوتر كه مى رويم به قلعه بزرگى مى رسيم. اين همان قلعه اى است كه مردم فدك در آن زندگى مى كنند.
  فكر مى كنم كه خداوند هديه اى ارزشمند به پيامبر خود داده است و فدك درآمد بسيار زيادى داشته باشد. البته پيامبر درآمد فدك را ميان فقيران مدينه تقسيم خواهد كرد. 
  در حال حاضر اسلام در حال گسترش است. عدّه زيادى از مسلمانان كه در مكّه زندگى مى كنند در شرايط سختى هستند. مكه در تصرف بت پرستان است. مسلمانان آنجا خانه و زندگى خود را رها مى كنند و با دست خالى به سوى مدينه مى آيند. 
  تا چه زمانى پيامبر بايد شاهد فقر و ندارى ياران خود باشد؟
  خدا به او ثروتى داده است تا بتواند به مسلمانان فقير كمك كند تا خانه اى براى خود تهيه كنند و زندگى دست و پا كنند.
  تو در نخلستان ها قدم مى زنى. اينجا را خيلى دوست دارى. طبيعت زيباى اينجا چشم تو را نوازش مى دهد. 
  اينجا سرزمينى نيمه كوهستانى است و هواى بهترى نسبت به مدينه دارد. چشمه هاى جارى آب، صداى پرندگان، پرواز پرنده ها براى تو روح بخش است. 
  مى دانم دوست دارى چند روزى اينجا بمانى و صفا كنى; امّا قرار ما اين بود كه بعد از ديدن فدك، زود به سوى مدينه باز گرديم.
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: لحظه اى ديگر صبر كن! و باز در دل نخلستان ها مى روى. 
  نمى دانم تو را چه شده است؟ چرا نمى توانى از فدك دل بكنى؟ چرا دلت اسير اين سرزمين شد؟ چرا؟
  ناگهان نسيم مىوزد و تو بوى گل ياس را احساس مى كنى. مدهوش مى شوى.
  آخرين نگاه تو به سرزمين فدك با بوى گل ياس آميخته شده است. فدك هميشه تو را به ياد گل ياس مى اندازد. در گوشه قلبت مى نويسى: «فدك، سرزمين گل ياس است».
  رو به من مى كنى و مى گويى: اين بوى ياس از كجاست؟ من نمى دانم، تو نمى دانى، هيچ كس نمى داند. 
  گذشت زمان اين راز را آشكار خواهد كرد.


title: مشتاق بوى بهشت شده ام!
text:
    مشتاق بوى بهشت شده ام!


  ما به سوى مدينه حركت مى كنيم، خيلى دلم مى خواهد همراه با پيامبر وارد شهر بشويم.
  تو از من مى پرسى كه اين همه عجله براى چه؟ حالا چه اشكالى دارد ما يك روز بعد از پيامبر به شهر برسيم. 
  امّا من چيزى را مى دانم كه بعداً به تو خواهم گفت، فعلاً فرصت نيست. فقط دنبال من بيا!
  خسته شده ايم; امّا باز پيش مى تازيم...
  ديگر راه زيادى تا مدينه نمانده است. نگاه كن! آنجا را مى گويم. لشكر اسلام را مى بينم. خدا را شكر كه به موقع رسيديم. 
  گروهى براى استقبال از پيامبر به بيرون شهر آمده اند. همه خوشحال هستند كه لشكر اسلام با پيروزى كامل به مدينه باز گشته است.
  وارد شهر مى شويم، دود اسفند همه جا را فرا گرفته است. همه جا جشن و سرور است. 
  ياران پيامبر به سوى خانه هاى خود مى روند، همسران و بچّه هاى آنها چشم انتظار هستند.
  حتماً پيامبر هم به خانه خود مى رود. همسرش، عايشه انتظار او را مى كشد. معلوم است وقتى مردى از سفر مى آيد اوّل به خانه خودش مى رود.
  امّا نه، پيامبر از كنار در خانه خودش عبور مى كند، مثل اين كه او نمى خواهد به خانه خودش برود!
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ پيامبر به كجا مى رود؟ 
  ـ من شنيده بودم كه پيامبر وقتى از سفر مى آيد هيچ وقت، اوّل به خانه خودش نمى رود. مى خواستم اين صحنه را با چشمان خود ببينم. براى همين اين قدر عجله داشتم كه زود به مدينه برسم.
  ـ جواب سؤال مرا بده، پيامبر كجا مى رود؟
  ـ نگاه كن، آنجا خانه فاطمه(س) است. او به خانه فاطمه(س) مى رود.
  پيامبر درِ خانه را مى زند. حسن و حسين(ع) مى آيند، پيامبر گل هاى خود را در بغل مى گيرد، آنها را مى بوسد و مى بويد. بعد وارد خانه مى شود. فاطمه اش را در آغوش مى گيرد و رويش را مى بوسد.
  دير وقتى است كه پيامبر بوى بهشت را استشمام نكرده است. او دلش هواى بوى بهشت كرده است. براى همين پيامبر فاطمه اش را مى بوسد. فاطمه(س) پيامبر را به ياد سيب بهشت مى اندازد.
  و باز در ذهن تو سؤالى نقش مى بندد و مى پرسى: قصّه سيب بهشت چيست؟ 
  من خسته ام و كيلومترها راه آمده ام; امّا وقتى مى بينم كه تو شوق دانستن دارى بر سر ذوق مى آيم. از قديم گفته اند: «مُستمِع، صاحب سخن را بر سر ذوق آورد».
  بيا اينجا بنشين، مى خواهم برايت قصّه يك سفر آسمانى را بگويم.
  شبى كه پيامبر به آسمان ها سفر كرد، سفر معراج!
  او هفت آسمان را پشت سر گذاشته بود و اكنون در بهشت بود...

  										* * *

  به به! عجب بوى خوشى مى آمد!
  او نگاهى به اطراف خود كرد و پرسيد: اين بوى خوش از چيست كه تمام بهشت را فرا گرفته و بر عطر بهشت، غلبه پيدا كرده است؟
  او مدهوش اين بو شده بود. براى همين از جبرئيل سؤال كرد: اين عطر خوش چيست؟
  جبرئيل گفت: اين بوى سيب است! سيصد هزار سال پيش، خداى متعال، سيبى با دست خود آفريد. اى محمّد! سيصد هزار سال است كه اين سؤال براى ما بدون جواب مانده است كه خداوند اين سيب را براى چه آفريده است؟
  همه مى خواستند به راز خلقت اين سيب پى ببرند. 
  و ناگهان دسته اى از فرشتگان نزد او آمدند. آنان همراه خود همان سيب را آورده بودند.
  سپس آنها گفتند: اى محمّد! خدايت سلام مى رساند و اين سيب را براى شما فرستاده است.
  آرى، او آن شب مهمان خدا بود و خدا مى دانست از مهمان خود چگونه پذيرايى كند.
  خداوند، سيصد هزار سال قبل، هديه پيامبر خود را آماده كرده بود.
  هدف خدا از خلقت آن سيب خوشبو چه بود؟
  امّا فرشتگان به راز خلقت سيب پى نبردند. 
  بايد صبر كنند تا پيامبر آن سيب را بخورد و بعد از آن، فاطمه، پا به عرصه گيتى گذارد، آن وقت، رازِ خلقت اين سيب براى همه معلوم مى شود.
  فاطمه(س) به دنيا آمد و پيامبر همواره او را مى بوسيد. ديگر فاطمه(س) بزرگ شده بود و مادر حسن و حسين(ع) بود; امّا او باز هم فاطمه(س) را مى بوسيد.
  عايشه كه اين منظره را مى ديد زبان به اعتراض گشود. او به عايشه گفت: «فاطمه من از آن ميوه بهشتى خلق شده است، هرگاه دلم براى بهشت تنگ مى شود فاطمه ام را مى بويم و مى بوسم».
  آرى، فاطمه او بوى بهشت مى دهد.

  										* * *

  پيامبر هنوز در خانه فاطمه(س) است. اين خانه، بهشت پيامبر است. ساعتى مى گذرد، اكنون پيامبر به خانه خود مى رود.
  ما هم كه خيلى خسته ايم. بيا به خانه دوستم كه در اين شهر است برويم.
  درِ خانه دوستم را مى زنم. او از ديدن ما خوشحال مى شود و ما را به داخل خانه دعوت مى كند. از شدت خستگى خوابمان مى برد.
  بعد از چند ساعت او ما را صدا مى زند. مثل اين كه خيلى خوابيده ايم، صداى اذان مى آيد.
  سريع براى نماز آماده مى شويم، وضو مى گيريم و به مسجد مى رويم. 
  من با خود فكر مى كنم كاش مى شد هميشه در اين شهر مى مانديم و از حضور پيامبر استفاده مى كرديم. انسان هر چه در اين شهر بماند سير نمى شود.
  بعد از نماز قدرى در مسجد مى نشينيم و بعد به سوى خانه دوستمان مى رويم. 
  مى بينم كه در فكر هستى. مى فهمم كه دلت براى خانواده ات تنگ شده است.
  راستش را بخواهى من هم دلم هواى وطن كرده است. رو به تو مى كنم و مى گويم:
  ـ همسفر! آيا نمى خواهى براى خانواده خود سوغاتى بخرى؟ 
  ـ مگر تصميم گرفته اى كه برگرديم؟ 
  ـ به هر حال، ما بايد سوغاتى ها را بخريم و كم كم براى رفتن آماده بشويم. 
  ـ حالا نمى شود بدون سوغاتى به شهر خود برگرديم.
  ـ نه، پيامبر دستور داده وقتى از سفر بر مى گرديد حتماً براى خانواده خود يك هديه اى ببريد اگر چه آن هديه، قطعه سنگى باشد.
  با هم قرار مى گذاريم تا فردا براى خريد سوغات به بازار مدينه برويم.

  										* * *

  ـ نگاه كن، همسفر! اينجا بازار مدينه است، چه چيزى مى خواهى بخرى؟
  ـ خوب است در خريد، عجله نكنيم. بيا اوّل در بازار چرخى بزنيم، جنس هاى مختلف را ببينيم بعداً تصميم مى گيريم. 
  آنجا را نگاه كن! گروهى زيادى از مردم وارد بازار مى شوند. سر و صدايى بلند است. چه خبر شده است؟
  آنها فقيران مدينه هستند، اينجا چه مى خواهند؟ آيا براى خريد آمده اند؟ 
  نه، آنها در گوشه اى جمع شده و روى زمين مى نشينند. گويا منتظر كسى هستند. 
  جلو مى روى و به يكى از آنها مى گويى: 
  ـ چه خبر شده است كه همگى به اين جا آمده ايد؟ 
  ـ مگر تو خبر ندارى كه على(ع) امروز به بازار مى آيد؟
  ـ خوب، على(ع) مثل همه مردم براى خريد به بازار مى آيد. 
  ـ امّا بازار آمدنِ امروز او با روزهاى ديگر فرق مى كند. او مى خواهد پارچه زرباف خود را بفروشد.
  ـ مگر على(ع) پارچه زرباف دارد؟
  ـ مى گويند پارچه را پيامبر در روز خيبر به على(ع) هديه داده است.
  ـ همان پارچه گران قيمت كه پادشاه حبشه براى پيامبر فرستاده بود.
  ـ آرى. امروز على(ع) مى خواهد آن را بفروشد و پول آن را ميان ما تقسيم كند.
  ـ راست مى گويى! على(ع) آن هديه ارزشمند را مى خواهد بفروشد!!
  ـ مگر نمى دانى او چقدر مهربان است. او هرگز نمى تواند گرسنگى ما را ببيند. 
  ـ ببينم. مگر شما در خيبر نبوديد و از غنائم خيبر به شما سهمى نرسيد؟
  ـ نه، ما نمى توانستيم در جنگ شركت كنيم. نگاه كن، بعضى از ما پير و شكسته هستيم، عدّه اى هم بيمار.
  ـ خيلى غصّه ام شد. يعنى شما هيچ سهمى از خيبر نداريد؟
  ـ درست است كه ما سهمى از نخلستان هاى خيبر نداريم; امّا هرگز غصّه نمى خوريم.
  ـ چرا؟
  ـ چون ما على(ع) داريم! صبر كن تا ببينى على(ع) امروز چگونه همه ما را ثروتمند مى كند.
  ناگهان سر و صدا بلند مى شود: «على آمد». همه مى دوند. ما هم به آن سو مى رويم.
  نگاه كن! على(ع) پارچه زرباف را روى دست دارد. طلاهاى آن در زير نور خورشيد مى درخشد. 
  على(ع) جواهر سازى را صدا مى زند و از او مى خواهد تا طلاهاى اين پارچه زرباف را از آن خارج كند. 
  بعد از مدّتى حدود هزار مثقال طلا از آن پارچه به دست مى آيد. اكنون على(ع) اين هزار مثقال طلا را دست مى گيرد! 
  اكنون على(ع) مى تواند با اين مقدار طلا، كارهاى زيادى بكند. من فكر مى كنم على(ع) مقدارى از اين پول ها را به فقيران بدهد و بقيّه را براى خود نگه دارد. 
  او مى تواند براى همسر خود، لباس نو بخرد. فاطمه(س) شريك زندگى اوست. اين پارچه زرباف را پدر فاطمه(س) به او هديه داده است. شايد هم يك جواهرى براى فاطمه(س) بخرد. 
  على(ع) كنار بازار بر روى زمين مى نشيند. همه فقيران دور او حلقه مى زنند. على(ع) دست مى برد و از اين طلاها به فقيران مى دهد. هر كس يك مشت طلا!
  هر كس كه طلا مى گيرد فرياد مى زند، شادى مى كند، عدّه اى كه هنوز طلا نگرفته اند، هجوم مى برند، مى ترسند كه به آنها چيزى نرسد.
  على(ع) رو به آنها مى كند و از آنها مى خواهد آرام باشند، آن قدر طلا هست كه به همه آنها برسد. على(ع) مشت مشت طلاها را به فقيران مى دهد.
  خداى من! اين چه صحنه اى است كه من مى بينم! على(ع) از جا بلند مى شود، حتّى يك ذرّه از آن طلاها هم باقى نمانده است. او همه هزار مثقال طلا را در راه خدا انفاق كرده است.
  نگاه كن! على(ع) با دست خالى به سوى خانه مى رود. 
  پس چه شد آن هديه اى كه من خيال مى كردم براى فاطمه(س) خواهد خريد؟ 
  ديگر هيچ كس همراه على(ع) نيست. همه فقيران رفته اند و على(ع) تنهاى تنهاست.
  او نگاهى به مغازه ها مى كند، فقيران مدينه را مى بيند كه به مغازه ها هجوم برده اند، يكى بعد از ماه ها گوشت مى خرد، ديگرى ميوه مى خرد.

  										* * *

  على(ع) به سوى خانه مى رود. درِ خانه را مى زند، او منتظر است تا فاطمه(س) در را باز كند.
  من با خود مى گويم: چگونه على(ع) مى تواند با دست خالى به خانه برود؟
  درِ خانه باز مى شود، على(ع) نگاهش به فاطمه(س) مى افتد، شايد او مى خواهد سرش را پايين بگيرد امّا فاطمه(س) به رويش لبخند مى زند.
  به خدا قسم! اين لبخند فاطمه(س) براى على(ع) از همه دنيا ارزشمندتر است.
  حسن(ع) مى دود، حسين(ع) مى آيد، على(ع) آنها را بغل مى كند، مى بوسد و مى بويد. 
  تنها چيزى كه در اين خانه پيدا نيست دست هاى خالى على(ع) است.
  به خدا هيچ كس نمى تواند بزرگى اين خانه كوچك را به تصوير بكشد. 
  همسفر و همراز من! چگونه برايت بگويم كه آن شب همه در اين خانه، گرسنه خوابيدند؟
  باور كردن آن سخت است. مى دانم. شايد بعضى ها بگويند كه نويسنده افسانه مى گويد!!
  امّا اين حقيقت دارد: 
  على(ع) همه هزار مثقال طلا را به فقيران بخشيد. از همه خانه ها بوى غذا مى آيد; امّا امشب على(ع) و فاطمه(س) گرسنه هستند.
  فرشتگان مات و مبهوت اين صحنه اند. مى دانند كه هرگز ديگر شاهد چنين منظره اى نخواهند بود.
  اين اوج ايثار است. اوج مردانگى است. اوج انسانيّت است. 
  آنها اكنون مى فهمند كه چرا خدا به آنها گفت به آدم سجده كنند. امشب آنها به سجده خود بر اين آدم افتخار مى كنند.
  همسفرم! امشب قلم در دست من نيست. نمى دانم چه بگويم؟ چه بنويسم؟ 
  امشب هر بار كه فاطمه(س) به چهره على(ع) لبخند مى زند، اشك من جارى مى شود. من نمى توانم ديگر بنويسم. خدايا! اين فاطمه(س) كيست؟ تو فقط او را مى شناسى و بس! 
  خدايا! امشب به من فهماندى كه چرا فاطمه خودت را اين قدر دوست دارى!
  امشب فهميدم كه چرا تو با شادى او شاد مى شوى و با غضب او غضبناك!
  آرى، على(ع) هديه اى از پدر فاطمه(س) گرفته و امروز آن را فروخته است و با دست خالى به خانه آمده است. بچّه هاى فاطمه(س) گرسنه اند; امّا فاطمه(س) به گونه اى رفتار مى كند كه مبادا على(ع) غصّه بخورد. اينجا بهشتِ على(ع) است!
  درست است كه در اين خانه غذايى يافت نمى شود; امّا فاطمه(س) با لبخندش براى على(ع) بهشتى ساخته است. بهشتى كه على(ع) آن را با بهشت خدا هم عوض نمى كند. فاطمه(س) بهشت على(ع) است. 

  										* * *

  فردا فرا مى رسد. تو از خانه بيرون مى روى. بايد براى امروز فكرى بكنى. ديگر نمى شود با دست خالى به خانه بروى. بايد هر طور هست پولى تهيه كنى و غذايى به خانه ببرى. 
  با خود فكر مى كنى; خوب است به نخلستان هاى مدينه بروى و آنجا كار كنى و مزدى بگيرى.
  مى خواهى به نخلستان بروى كه در ميانه راه، پيامبر را مى بينى. او با چند نفر به سوى تو مى آيند.
  صورتت مثل گل مى شكفد، جلو مى روى سلام مى كنى، جواب مى شنوى. حُذَيفه، عمّار، سلمان، ابوذر و مقداد كه از علاقمندان تو هستند و اكنون همراه پيامبر هستند.
  اكنون، پيامبر رو به تو مى كند و مى گويد: «على(ع) جان! شنيديم كه ديروز معامله خوبى كردى و پارچه زرباف را هزار سكّه طلا فروخته اى. آيا نمى خواهى ما را به خانه خود دعوت كنى و به ما غذايى بدهى».
  تو به فكر فرو مى روى. در خانه تو هيچ غذايى پيدا نمى شود. فكر مى كنى كه به پيامبر چه بگويى. 
  تو لبخند مى زنى و مى گويى: «اى رسول خدا! قدم به چشم من بنهيد، شما صاحب خانه هستيد».
  تو همه را به مهمانى دعوت مى كنى و پيامبر و پنج يار با وفاى او را براى ناهار به خانه مى برى. 
  تو در همه راه در فكر هستى. تو تصميم داشتى تا پولى تهيه كنى. گندم و گوشت بخرى و به خانه بيايى; امّا باز با دست خالى به سوى خانه برگشته اى! 
  تنها هم كه نيامدى، با خودت مهمان هم آورده اى! 
  تا چشم به هم مى زنى به خانه رسيده اى. در مى زنى. حسن(ع) در را باز مى كند. وارد خانه مى شوى و بعد مهمانان وارد مى شوند و آنها را به اتاق راهنمايى مى كنى.
  شايد نمى دانى چگونه نزد فاطمه ات بروى. برايت سخت است كه دوباره با دست خالى با فاطمه(س) روبرو شوى; امّا تو فاطمه(س) را مى شناسى.
  نزد فاطمه(س) مى روى. كنار فاطمه(س) ظرف غذايى را مى بينى. غذايى آماده كه بوى خوش آن همه فضا را گرفته است. فاطمه(س) بار ديگر، مثل هميشه به روى تو لبخند مى زند. تو هم لبخند مى زنى! به به! چه غذاى خوشمزه اى! 
  مهمانان منتظر هستند. ظرف غذا را برمى دارى و نزد پيامبر باز مى گردى. 
  سفره را پهن مى كنى، همه مشغول خوردن غذا مى شوند. عجب غذاى خوشمزه اى! چقدر هم پرگوشت است!
  هر چه مهمانان از اين غذا مى خوردند از ظرف غذا چيزى كم نمى شود. همه تعجّب مى كنند. ديگ غذا به حال اوّل خودش است. چه رمز و رازى در اين غذا است؟
  بعد از صرف غذا، پيامبر از جا بلند مى شود و نزد فاطمه(س) مى رود و سؤال مى كند: «دخترم! بگو بدانم اين غذا از كجا بود». 
  فاطمه(س) چه بگويد؟ بايد جواب سؤال پدر را بدهد. او آيه 37 سوره آل عمران را مى خواند: «هُوَ مِنْ عِندِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيْرِ حِسَاب، اين غذا از طرف خداوند است، او به هر كس كه بخواهد روزى بى اندازه مى دهد». آرى، تاريخ تكرار شده است. صدها سال پيش، زكريا(ع) نزد مريم(س) آمد، كنار محراب او ظرف غذايى ديد. زكريا(ع) از مريم(س) پرسيد: اين غذا از كجاست؟ و مريم(س) پاسخ داد: «اين غذا از طرف خداوند است، خداوند به هر كس كه بخواهد روزى بى اندازه مى دهد».
  و امروز فاطمه(س) همان سخن را تكرار مى كند. اين غذايى بود كه فرشتگان از بهشت براى فاطمه(س) آورده اند. 
  اشك در چشم پيامبر حلقه مى زند، اين اشك شوق است. اشك شادى است.
  اكنون پيامبر رو به آسمان مى كند و مى گويد: «بار خدايا! من از تو ممنون هستم. تو همان مقامى را كه به مريم(س) دادى به دخترم نيز عطا كردى».
  امروز پيامبر خيلى خوشحال است. او به فاطمه اش افتخار مى كند. فاطمه(س) پاره تن اوست.

  										* * *

  ـ آقاى نويسنده! نمى شود مقدار بيشترى در اينجا بمانيم. 
  ـ براى چه؟ 
  ـ دلم اسير اين خانه شده است. دوست دارم مدّتى ديگر بمانم و بيشتر با على(ع) و فاطمه(س) آشنا شوم.
  ـ اتّفاقاً من هم در همين فكر بودم.
  اين گونه مى شود كه برنامه بازگشت به شهر خود را عقب مى اندازيم. 
  صداى اذان بلال به گوش مى رسد. بلند مى شويم و به مسجد مى رويم و پشت سر رسول خدا نماز مى خوانيم. 
  بعد از نماز مردم به خانه هاى خود مى روند. فقط چند نفر كنار پيامبر باقى مانده اند. 
  پيامبر مى خواهد امروز به خانه اُمّ اَيمن برود و او را ببيند. پيامبر گاه گاهى به خانه او سر مى زند. آيا موافقى ما هم همراه پيامبر برويم؟
  تو با من موافقى. خيلى دلت مى خواهد بدانى اُمّ اَيمن كيست. پيامبر از مسجد بيرون رفت. ما نيز بايد برويم. همراه پيامبر كوچه هاى مدينه را پشت سر مى گذاريم. 
  الان ما كنار خانه اُمّ اَيمن هستيم. پيامبر درِ خانه را مى زند. پسر اُمّ اَيمن مى آيد و در را باز مى كند. پيامبر وارد خانه مى شود. وقتى پيامبر اُمّ اَيمن را مى بيند او را «مادر» خطاب مى كند و حال او را مى پرسد و مدّتى با او سخن مى گويد.
  بعد از لحظاتى پيامبر از جا بلند مى شود و با اُمّ اَيمن خداحافظى مى كند و از خانه بيرون مى رود.
  ما پيامبر را تا نزديك مسجد همراهى مى كنيم و سپس به خانه دوستمان مى رويم. وقتى به آنجا رسيديم مى پرسى: آيا مى دانى چرا پيامبر اُمّ اَيمن را «مادر» خطاب كرد؟
  من در جواب مى گويم: وقتى پيامبر به دنيا آمد، براى او دايه اى گرفتند. حليمه سعديّه دو سال از پيامبر نگهدارى كرد. بعد پيامبر نزد مادرش آمنه آمد. اُمّ اَيمن به آمنه نيز كمك مى كرد. بعد از مدّتى آمنه از دنيا رفت و بعد از آن، عبدالمطلب پيامبر را خانه خود برد. اُمّ اَيمن هم به خانه او رفت. در واقع، اُمّ اَيمن در حقِّ پيامبر مادرى مى كرد.
  وقتى رسول خدا به پيامبرى مبعوث شد، اُمّ اَيمن از اوّلين زنانى بود كه به او ايمان آورد.
  اكنون اُمّ اَيمن پسرى به نام «اُسامه» دارد و پيامبر به او خيلى علاقه دارد. اين اسامه جوان بسيار لايقى است، به زودى آوازه سپاه اسامه در همه جا خواهد پيچيد.
  نكته جالب اين است كه پيامبر در سخن خود اُمّ اَيمن را اهل بهشت معرّفى كرده است.
  حكايت مهاجرت اُمّ اَيمن بسيار شنيدنى است. آيا موافق هستى آن را برايت بگويم: 
  اين حكايت از سال ها پيش است. وقتى كه پيامبر دستور داد تا مسلمانان به سوى مدينه هجرت كنند، اُمّ اَيمن به سوى مدينه حركت كرد.
  او از بيابان هاى مكّه در منطقه اى به نام «مُنصَرَف» گرفتار شد. آبى كه همراه او بود تمام شد. هوا گرم بود و تشنگى او را آزار مى داد. او نگاهى به آسمان دوخت و دعايى كرد.
  ناگهان چشم او به سطل آبى افتاد كه بالاى سر او از طنابى سفيد آويزان شد. او از آن نوشيد و از مرگ حتمى نجات پيدا كرد.
  از آن روز به بعد ديگر اُمّ اَيمن هيچ گاه تشنه اش نمى شود. 
  روزهاى تابستانى را روزه مى گيرد، روزهايى كه همه از تشنگى در عذاب هستند; اُمّ اَيمن تشنگى را احساس نمى كند. آرى، او زنى بهشتى است كه در اين دنيا از آب بهشت نوشيده است.
  وقتى تو اين حكايت را مى شنوى دوست دارى بيشتر با اُمّ اَيمن آشنا شوى. تو مى خواهى بدانى كه او چه كرده كه خدا به او اين گونه نظر كرده است.
  از من مى خواهى تا فردا با هم به خانه اُمّ اَيمن برويم. من قبول مى كنم. 
  تو منتظر هستى تا فردا فرا برسد، گويا اين موضوع براى تو بسيار جالب است. آخر چگونه يك زن مى تواند آن قدر مقام پيدا كند كه از آسمان براى او آب بهشتى نازل شود؟ 

  										* * *

  ما كنار خانه اُمّ اَيمن ايستاده ايم. در مى زنيم. پسر او اسامه در را باز مى كند. 
  ـ ما مى خواهيم با اُمّ اَيمن سخن بگوييم.
  ـ چند لحظه صبر كنيد تا به مادر خبر بدهم. 
  بعد از لحظاتى ما وارد خانه مى شويم و به آن اتاقِ روبرويى مى رويم و منتظر مى مانيم.
  اكنون اُمّ اَيمن وارد اتاق مى شود. بعد از سلام و احوال پرسى، تو با اشاره به من مى فهمانى كه من بايد سؤال كنم. آخر تو خجالت مى كشى. من صدايم را صاف مى كنم و مى گويم: 
  ـ ببخشيد، ما حكايتى را در مورد شما شنيده ايم و مى خواهيم در مورد آن سؤالى از شما بكنيم.
  ـ چه حكايتى؟ 
  ـ اين كه شما در بيابان گرفتار شديد و هيچ آبى همراه شما نبود و خدا از آسمان براى شما آب فرستاد.
  ـ آن نظر لطف خدا بود. خدا به بندگان خودش هميشه نظر مهربانى دارد.
  ـ ما مى خواهيم بدانيم شما در زندگى چه كارى انجام داده ايد كه خدا اين لطف را در حقّ شما كرد.
  ـ براى چه مى خواهى اين را بدانيد؟
  ـ آخر من مى خواهم اين كرامت بزرگ را براى ديگران بگويم. جوانان ما به شدت نيازمند كسانى هستند كه از آنها الگو بگيرند.
  ـ حالا كه اين طور شد برايت مى گويم. آن لطفى كه خدا در آن بيابان به من نمود، يك راز بيشتر ندارد. 
  ـ اين راز چيست؟ 
  ـ راز خدمتگزارى فاطمه(س). من خدمتگزار فاطمه(س) بودم و هستم. خداوند اگر آن روز به من نظر لطفى كرد فقط به خاطر اين بوده است.
  ـ يعنى خدمت به فاطمه(س) اين قدر ارزش دارد؟
  ـ آرى، پسرم! خدمت به فاطمه(س) سعادتى است كه نصيب هر كس نمى شود. هر كس به فاطمه(س) و آرمان و مكتبِ او خدمت كند پيش خدا عزيز مى شود.
  ناگهان اشك در چشمانش حلقه مى زند و ديگر نمى تواند سخن بگويد. من و تو تعجّب مى كنيم. چرا حال اُمّ اَيمن منقلب شد؟ 
  اُمّ اَيمن اشك هاى چشمش را پاك مى كند و مى گويد: 
  ـ ببخشيد، دست خودم نبود. من خاطرات زيادى از فاطمه(س) دارم و هر وقت به ياد آنها مى افتم بى اختيار اشكم جارى مى شود. 
  ـ آيا براى ما از آن خاطرات حرفى مى زنى؟ من مى خواهم آنها را در كتابم بنويسم تا همه از اين خاطرات باخبر بشوند.
  اُمّ اَيمن به فكر فرو مى رود. بعد از مدّتى رو به ما كرده و مى گويد: باشد. من بعضى از آن خاطرات را براى شما مى گويم.
  ما خيلى خوشحال مى شويم; امّا صداى اذان مى آيد. بايد براى نماز به مسجد برويم. 
  قرار مى شود كه فردا يك ساعت قبل از اذان ظهر اينجا باشيم.

  										* * *
  نزديك ساعت يازده صبح است. ما به سوى خانه اُمّ اَيمن حركت مى كنيم. در خانه را مى زنيم.
  امروز خود اُمّ اَيمن در خانه را براى ما باز مى كند. معلوم مى شود او منتظر ما بوده است. وارد اتاق شده و مى نشينيم. من قلم و كاغذ خود را آماده مى كنم و منتظر مى مانم.

  	* اُمّ اَيمن اوّلين خاطره خود را چنين بيان مى كند: 
  شب عروسى فاطمه(س) بود. همه مهمان خانه پيامبر بوديم. مى خواستيم بعد از شام، فاطمه(س) را به خانه على(ع) ببريم.
  يادم نمى رود آن شب پيامبر دست على(ع) و فاطمه(س) را گرفت و روى سينه خود گذاشت. سپس هر دو را بوسيد و دست فاطمه(س) را در دست على(ع) گذاشت. 
  پيامبر همراه ما بود. وقتى فاطمه(س) وارد خانه على(ع) شد، پيامبر لحظه اى كنار خانه على(ع) ايستاد و فرمود: «من با دوستانِ شما دوست هستم و با دشمنان شما دشمن مى باشم».
  همه تعجّب كردند كه چرا پيامبر اين جمله را در كنار درِ خانه على مى گويد. چه رمز و رازى در اين مكان است؟ نمى دانم. خدا و پيامبرش بهتر مى دانند. 
  به هر حال، پيامبر، گل ياسش را به على سپرد و به خانه خود رفت.
  از شما چه پنهان آن شب من خيلى ناراحت بودم. آخر مراسم عروسى فاطمه(س) خيلى ساده برگزار شده بود. هيچ كس بر سر فاطمه(س) نُقل و سكّه نريخت! آخر آن زمان رسم بود وقتى عروس پا به خانه شوهر مى گذاشت بر سر عروس، نُقل و سكّه مى ريختند!
  آن شب گذشت. فرداى آن شب، خانه يكى از همسايه ها عروسى بود. من هم به آنجا رفتم. در آن مراسم بر سر عروس نقل و سكّه زيادى ريختند. من هم مقدارى از آنها را برداشتم.
  مى خواستم به خانه خود بروم; امّا با خود گفتم بروم و پيامبر را ببينم. پيامبر نگاهى به دست من كرد و گفت: اُمّ اَيمن! همراه خود چه دارى؟ 
  نمى دانم چه شد كه با اين سؤال پيامبر بغضم تركيد و اشكم جارى شد. 
  پيامبر خيلى تعجّب كرد. من همانطور كه گريه مى كردم سكّه ها را نشان پيامبر دادم و گفتم: اى رسول خدا! اين ها سكّه هايى است كه بر سر عروس همسايه ما ريختند; امّا در عروسى فاطمه(س) هيچ كس براى او اين كار را نكرد. مگر فاطمه(س) از دختران ديگر چه كم داشت؟
  در آن لحظه اشك من جارى شد، زيرا دلم از حرف هايى كه شنيده بودم مى سوخت. من خودم از بعضى ها شنيده بودم كه مى گفتند: «فاطمه(س) كه خواستگارهاى خوب و پولدار داشت پس چرا همسر على(ع) شد؟ على(ع) كه از مال دنيا چيزى ندارد».
  كاش آن شب على(ع) پولى قرض مى كرد نُقل و سكّه بر سر عروس خود مى ريخت!
  پيامبر رو به من كرد و گفت: گريه نكن! به خدا قسم! در شب عروسى فاطمه(س)، جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل با هزاران فرشته به زمين آمدند. آن شب خدا دستور داد تا درخت «طُوبى» بر سر فاطمه(س) جواهرات بهشتى بريزد و فرشته ها، اين جواهر بهشتى را برمى داشتند. اُمّ اَيمن! خدا آن شب درخت طوبى را به فاطمه(س) هديه داد».
  با شنيدن اين سخن من آرام شدم. سكّه هايى را كه در دستم بود بر روى زمين ريختم. 
  اين سكّه ها مال دنيا بود و تمام شدنى!
  خدا چيزى به فاطمه(س) داد كه هيچ وقت تمام نمى شود و جاويد و ابدى است.
  شايد بخواهى بيشتر از درخت طوبى بدانى پس گوش كن: 
  درخت طوبى، درخت بزرگى است. اگر پانصد سال زير سايه آن راه بروى، باز از سايه آن بيرون نمى روى.
  هر شاخه آن صد نوع ميوه دارد، هر ميوه اى كه بخواهى مى توانى از آن بچينى و اگر از شاخه آن ميوه بچينى، فورى جاى آن ميوه ديگرى سبز مى شود. در همه خانه هاى بهشتى شاخه اى از آن وجود دارد. روزىِ همه اهل بهشت از اين درخت است. پيامبران هم همه مهمانِ كرم فاطمه(س) هستند. 
  در زير اين درخت، چهار نهر جارى است: نهرى از آب گوارا، نهرى از شير، نهرى از شراب بهشتى، نهرى ازعسل».
  ديگر چه بگويم؟ هر وقت به بهشت بروى مى توانى عظمت درخت طوبى را ببينى. آن وقت مى توانى بفهمى كه خدا در شب عروسى فاطمه(س) چه چيزى به فاطمه(س) داده است.

  	* اُمّ اَيمن دوّمين خاطره خود را چنين بيان مى كند:
  چند سال قبل، يك شب خواب پريشانى ديدم، از خواب بيدار شدم شروع به گريه كردم. مى ترسيدم بلايى براى پيامبر پيش بيايد. تا صبح كارِ من گريه بود. همسايه ها كه صداى گريه مرا شنيده بودند به خانه ام آمدند. 
  آنها از من سؤال كردند چه شده است؟ 
  من جرأت نمى كردم خواب خود را تعريف كنم و همانطور گريه مى كردم.
  خبر به گوش پيامبر رسيد و كسى را به دنبال من فرستاد. من نزد پيامبر رفتم. او به من گفت:
  ـ اُمّ اَيمن! چه شده است؟ خوابت را تعريف كن، ببينم چه چيزى تو را نگران كرده است.
  ـ نه، من نمى توانم آنچه را در خواب ديده ام به زبان بياورم. خدايا! از همه بلاها به تو پناه مى برم!
  ـ هر خوابى تعبير خودش را دارد. تو خوابت را بگو تا آن را تعبير كنم.
  ـ ديشب خواب ديدم كه پاره اى از بدن شما در دست من بود. خاك بر سرم! چه بلايى مى خواهد براى شما پيش بيايد؟
  ـ اين كه خواب خوبى است! مبارك است!!
  ـ آيا درست شنيده بودم؟ يعنى هيچ بلايى نمى خواهد براى شما پيش بيايد؟
  ـ اُمّ اَيمن! به زودى فاطمه پسرى به نام حسين به دنيا مى آورد. حسين پاره تن من است و تو پاره تن مرا در بغل مى گيرى.
  از آن روز به بعد من منتظر بودم تا حسين(ع) به دنيا بيايد. مدّتى گذشت و خبر تولّد حسين(ع) به من رسيد.
  به خانه فاطمه(س) رفتم. حسين(ع) را در آغوش گرفتم. او را بوسيدم. او چقدر شبيه پيامبر بود.
  هنوز پيامبر حسين(ع) را نديده بود. از فاطمه(س) تقاضا كردم تا حسين را براى پيامبر ببرم. او قبول كرد.
  حسين در آغوش من بود و من به سوى خانه پيامبر رفتم. وارد خانه شدم. پيامبر تا نگاهش به من افتاد فهميد كه من حسين(ع) را براى او آورده ام. از جا برخواست، چهره اش از شادى مى درخشيد. جلو آمد. در حالى كه لبخندى بر لب داشت گفت: اُمّ اَيمن! يادت هست خواب ديده بودى كه پاره تن من در دست تو بود. ديدى خواب تو چگونه تعبير شد.
  من در خواب ديده بودم كه پاره اى از پيكر پيامبر بر روى دستم است. نگاهى به دستم كردم، حسين(ع) بر روى دست من مى خنديد. من حسين(ع) را روى دست پيامبر نهادم. اشك شوق پيامبر جارى شد. حسين(ع) را مى بوسيد و مى بوييد. نمى دانم چرا لب هاى او را بوسه مى زد؟

  	* سوّمين خاطره اُمّ اَيمن را با هم مى شنويم:
  وقتى كه حسين كوچك بود من براى كمك به فاطمه(س) به خانه او مى رفتم. يك روز كه به آنجا رفتم، ديدم كه فاطمه(س) كنار آسياب دستى خوابش برده است. 
  آن روزها ما خودمان بايد گندم را با آسياب كوچك خانگى آسياب مى كرديم و نان مى پختيم. كار آسياب كردن گندم كار مشكلى بود و ساعتى وقت مى گرفت. 
  گويا آن روز فاطمه(س) خسته شده بود كه كنار آسياب خوابش برده بود. من با چشم خود ديدم كه آسياب خودش دارد مى چرخد. خيلى تعجّب كردم.
  نگاهى به گهواره كردم، ديدم كه حسين در گهواره است ولى اين گهواره خودش تكان مى خورد.
  چيز عجيب تر اين كه تسبيح فاطمه(س) را ديدم كه گويى يك نفر آن را مى چرخاند.
  من با تعجّب به اين منظره نگاه مى كردم. دلم نيامد فاطمه(س) را از خواب بيدار كنم. از خانه بيرون آمدم. با خود گفتم نزد پيامبر بروم و ماجرا را به او بگويم.
  به خانه پيامبر رفتم. سلام كردم و گفتم: 
  ـ امروز در خانه فاطمه(س) چيز عجيبى ديدم.
  ـ مگر در آنجا چه ديدى؟
  ـ ديدم كه فاطمه(س) خواب است و آسياب خودش مى چرخد، گهواره حسين خود به خود تكان مى خورد و تسبيح فاطمه(س) خود به خود مى چرخد.
  ـ اُمّ اَيمن! فاطمه من در اين روزهاى تابستان روزه مى گيرد، در اين هواى گرم تشنگى بر او غلبه مى كند. او به خواب رفته است; امّا خداى او كه بيدار است. خدا سه فرشته را براى يارى فاطمه فرستاد. يكى از آنها آسياب را مى چرخاند، ديگرى گهواره حسين را تكان مى دهد، سوّمى با تسبيح فاطمه ذكر مى گويد و خدا ثواب اين ذكر را براى فاطمه قرار مى دهد.
  ـ آيا مى شود نام آن فرشته ها را براى من بگويى؟
  ـ آن فرشته اى كه آسياب را مى چرخاند جبرئيل بود، و ميكائيل گهواره حسين را تكان مى داد و آن فرشته كه ذكر خدا مى گفت اسرافيل بود.
  من آن روز فهميدم كه فقط من نيستم كه افتخار خدمت گذارى فاطمه(س) را دارم، بلكه فرشتگان بزرگ نيز خدمت فاطمه(س) مى كنند.
  همسفر خوبم! 
  ما سه خاطره زيبا از اُمّ اَيمن شنيديم صداى اذان ظهر به گوش مى رسد. بايد به مسجد برويم. ديگر خداحافظى مى كنيم و براى نماز به سوى مسجد حركت مى كنيم.
  تو در كوچه هاى مدينه همراه من مى آيى. امروز فهميده اى كه فرشتگان هم خدمت فاطمه(س) مى كنند. با خود فكر مى كنى. من هم فكر مى كنم. گمان مى كنم حرف دل ما يكى است:
  بيا به آرمانِ فاطمه خدمت كنيم!
  من با قلمم، امّا تو چگونه؟


