# jomle

title: بخش 24
text:
    بخش 24 


  همه نگاه ها به سوى آسمان است. چرا آسمان تيره و تاريك شده است؟
  چه خبر شده است؟ نگاه كن! تا به حال مهتاب را در روز ديده اى؟
  آنجا را مى گويم سرِ امام را بر بالاى نيزه كرده اند و در ميان سپاه دور مى زنند.
  همه زن ها و بچّه ها مى فهمند كه امام شهيد شده است. صداى شيون، همه جا را فرا مى گيرد. شمر با لشكر خود نزديك خيمه ها رسيده است. عدّه اى از سربازان او آتش به دست دارند.
  واى بر من! مى خواهند خيمه هاى عزيزان پيامبر را آتش بزنند.
  آتش شعله مى كشد و زنان همه از خيمه ها بيرون مى زنند.
  نامردها به دنبال زن ها و دختران هستند. چادر از سر آنها مى كشند و مقنعه آنها را مى ربايند.
  هيچ كس نيست از ناموس خدا دفاع كند. همه جا آتش، همه جا بى رحمى و نامردى! زنان غارت زده با پاى برهنه، گريه كنان به سوى قتلگاه امام مى دوند.
  بدن پاره پاره برادر در قتلگاه افتاده است. خواهر چگونه طاقت بياورد، زمانى كه برادر را اين گونه ببيند؟
  زينب(س) چون نگاهش به پيكر صد چاك برادر مى افتد، از سوز دل فرياد برمى آورد: «اى رسول خدا! اى كه فرشتگان آسمان به تو درود مى فرستند، نگاه كن، ببين، اين حسين توست كه به خون خود آغشته است».
  مرثيه جانسوز زينب(س)، همه را به گريه واداشته است. خواهر به سوى پيكر برادر مى رود و كنار پيكر برادر مى نشيند.
  همه نگاه مى كنند كه زينب(س) مى خواهد چه كند؟ او دست مى برد و بدن چاك چاك برادر را از روى زمين برمى دارد و سر به سوى آسمان مى كند: «بار خدايا! اين قربانى را از ما قبول كن».
  به راستى، تو كيستى!
  همه جهان را متعجّب از صبر خود كرده اى!
  اى الهه صبر و استقامت! اى زينب(س)!
  تو حماسه اى بزرگ آفريدى و كنار جسم برادر، تو هم اين گونه رَجَز مى خوانى!
  از همين جا، كنار جسم صد چاك برادر، رسالت خود را آغاز مى كنى تا جهانى را بيدار كنى.

  										***

  يكى از سربازان به عمرسعد مى گويد:
  ـ قربان، يادت نرود دستور ابن زياد را اجرا كنى؟
  ـ كدام دستور؟
  ـ مگر يادتان نيست كه او در نامه خود دستور داده بود تا بعد از كشتن حسين، بدن او را زير سم اسب ها پايمال كنى.
  ـ راست مى گويى.
  آرى! عمرسعد براى اينكه مطمئن شود كه به حكومت رى مى رسد، براى خوشحالى ابن زياد مى خواهد اين دستور را هم اجرا كند.
  در سپاه كوفه اعلام مى كنند: «چه كسى حاضر است تا بدن حسين را با اسب لگدكوب نمايد و جايزه بزرگى از ابن زياد بگيرد؟».
  وسوسه جايزه در دل همه مى نشيند، امّا كسى جرأت اين كار را ندارد.
  سرانجام ده نفر براى اين كار داوطلب مى شوند.
  آنجا را نگاه كن! آن نامرد، طلاهاى فاطمه - دختر امام حسين(ع)- را غارت مى كند. مى بينم كه او گريه مى كند. اين نامرد را مى گويم، ببين اشك در چشم دارد و طلاى دختر حسين را غارت مى كند.
  دختر امام حسين(ع) در بين تلاطم يتيمى و ترس رو به او مى كند و مى گويد:
  ـ گريه هاى تو براى چيست؟
  ـ من دارم طلاى دختر رسول خدا را غارت مى كنم، آيا نبايد گريه كنم؟
  ـ اگر مى دانى من دختر رسول خدا هستم، پس رهايم كن.
  ـ اگر من اين طلاها را نبرم، شخص ديگرى اين كار را خواهد كرد.
  از كار اين مردم تعجّب مى كنم. اشك در چشم دارند و بر غربت و مظلوميّت اين خاندان اشك مى ريزند، امّا بزرگ ترين ظلم ها را در حق آنها روا مى دارند. سپاه كوفه امام حسين(ع) را به خوبى مى شناختند، ولى عشق به دنيا و دنياطلبى، در آنها به گونه اى بود كه حاضر بودند براى رسيدن به پولِ بيشتر، هر كارى بكنند.
  آنجا را نگاه كن! نامرد ديگرى با تندى و بى رحمى گوشواره از گوش دخترى مى كشد. خون از گوش او جارى است.
  تو چقدر سنگ دلى كه تنها براى يك گوشواره، اين گونه گوش ناموس خدا را پاره كرده اى.
  هيچ كس نيست تا از ناموس پيامبر دفاع كند؟
  گويى شير زنى پيدا مى شود. آن زن كيست كه شمشير به دست گرفته است؟ او به سوى خيمه ها مى آيد و مقابل نامردان كوفه مى ايستد و فرياد مى زند: «غيرت شما كجاست؟ آيا خيمه هاى دختران رسول خدا را غارت مى كنيد؟».
  او زن يكى از سپاهيان كوفه است كه اكنون به يارى زينب آمده است.
  شوهر او مى آيد و به زور دست او را گرفته و او را به خيمه خود باز مى گرداند.

  										***

  سُوَيد در ميان ميدان افتاده است. او يكى از ياران امام حسين(ع) است كه امروز صبح به ميدان رفت تا جانش را فداى امامش كند.
  او بعد از جنگى شجاعانه با زخم نيزه اى بر زمين افتاد و بى هوش شد. دشمن به اين گمان كه او كشته شده است او را به حال خود رها كردند.
  اكنون صداى ناله و شيون زنان او را به هوش مى آورد. بى خبر از حوادث كربلا برمى خيزد و پيكر شهدا را مى بيند. اشك در چشمانش حلقه مى زند. كاروان شهدا رفت و من جا مانده ام. همه رفتند، زُهير رفت، على اكبر رفت، عبّاس رفت. خوشا به حال آنها كه جانشان را فداى مولا نمودند. 
  اين صداى شيون، براى چيست؟ خداى من! چه خبر شده است؟
  او نگاه مى كند كه خيمه هاى امام مى سوزد و زنان با سر و پاى برهنه از دست نامردها فرار مى كنند. سويد در خود قدرتى مى بيند، شمشيرى را برمى دارد و به سوى دشمن هجوم مى برد. او فرياد مى زند: «مگر شما غيرت نداريد؟».
  او بار ديگر مى جنگد و شمشير مى زند و بار ديگر باران شمشير بر سرش فرود مى آيد.
  و لحظاتى بعد، سويد آخرين شهيد كربلا، بار ديگر بر روى خاك گرم كربلا مى افتد و روحش به سوى آسمان پر مى كشد.

  										***

  اسب سوارى به دنبال فاطمه دختر امام حسين(ع) است. او نيزه به دست دارد و فاطمه فرار مى كند.
  اين صداى فاطمه است: «آيا كسى هست مرا يارى كند؟ آيا كسى هست مرا از دست اين دشمن نجات دهد؟».
  هيچ كس جوابى نمى دهد و فاطمه در ميان صحرا مى دود. ناگهان ضربه نيزه را در كتف خود احساس مى كند و با صورت روى زمين مى افتد.
  آن مرد از اسب پياده مى شود و مقنعه از سر فاطمه برمى دارد و گوشواره هاى او را مى كشد. خداى من! گوش فاطمه پاره مى شود و صورتش رنگ خون مى گيرد.
  آن مرد برمى خيزد و به سوى خيمه ها مى رود تا غنيمت ديگرى پيدا كند.
  فاطمه سر روى خاك گرم كربلا مى نهد و بى هوش مى شود. من با خود مى گويم، كجايى اى عبّاس تا ببينى با ناموس امام حسين(ع) چه مى كنند.
  صدايى به گوش فاطمه مى رسد: «دختر برادرم، برخيز!».
  اين صدا چقدر آشنا و چقدر مهربان است. او چشم خود را بازمى كند و سر خود را در سينه عمه اش زينب مى بيند.
  ـ فاطمه! بلند شو عزيزم! بايد به دنبالِ بقيّه بچّه ها بگرديم، نمى دانم آنها كجا رفته اند.
  ـ عمّه جان، چادر و مقنعه مرا برده اند. آيا پارچه اى هست تا موى سرم را بپوشانم؟
  ـ دختر برادرم! نگاه كن من هم مانند تو...
  فاطمه نگاه مى كند، مقنعه عمّه را هم ربوده اند و صورت و بدن عمّه از تازيانه ها سياه شده است.
  فاطمه برمى خيزد و با عمّه به سوى خيمه ها مى روند. آنها نزد امام سجّاد(ع) مى روند و مى بينند كه خيمه او هم سوخته و غارت شده است. زير انداز امام را هم برده اند!
  خداى من! امام سجّاد(ع) با صورت بر روى زمين افتاده است. به علّت تشنگى و بيمارى آن قدر ضعف بر امام سجّاد(ع) غلبه كرده كه نمى تواند تكان بخورد.
  آنها كنار امام سجّاد(ع) مى نشينند و صورت او را از خاك برمى دارند. امام به آنها نگاه مى كند و گريه مى كند. آخر چگونه او عمّه و خواهر خود را در آن حالت ببيند و گريه نكند.
  مقنعه خواهر را ربوده اند، گوشواره از گوشش كشيده اند و صورت او خون آلود شده است. كدام مرد مى تواند اين صحنه را ببيند و گريه نكند.
  فاطمه نيز اشك در چشمانش حلقه مى زند. برادر تشنه و بيمار است و توان حركت ندارد.

  										***

  شمر با لشكر خود در ميان خيمه هاى سوخته مى تازد و همه با شتاب مشغول غارت خيمه ها هستند. ناگهان چشم شمر به امام سجّاد(ع) مى افتد.
  او تعجّب مى كند و با خود مى گويد: «مگر مردى هم از اين قوم مانده است. قرار بود هيچ نسلى از حسين باقى نماند».
  شمر به عمرسعد خبر مى دهد و او با عجله مى آيد و در خيمه اى نيم سوخته امام سجّاد(ع) را مى بيند كه در بستر بيمارى افتاده است. او حجّت خدا بر روى زمين است كه نسل امامت به او منتهى شده است.
  عمرسعد فرياد مى زند: «هر چه زودتر او را به قتل برسانيد». شمر به سوى امام سجّاد(ع) مى آيد. زينب اين صحنه را مى بيند و پسربرادر را در آغوش مى گيرد و مى گويد: «اى عمرسعد اگر بخواهى او را بكشى اوّل بايد مرا بكشى».
  صداى شيون و گريه زنان به آسمان مى رسد.
  نمى دانم چه مى شود كه سخن زينب در دل بى رحم عمرسعد اثر مى كند و به شمر دستور مى دهد كه بازگردد.
  من تعجّب مى كنم عمرسعد كه به شيرخواره امام حسين(ع) رحم نكرد و مى خواست نسل امام را از روى زمين بردارد، چگونه مى شود كه از كشتن امام سجّاد(ع) منصرف مى شود؟ اراده خدا اين است كه نسل حضرت زهرا(س) تا روز قيامت باقى بماند.
  عمرسعد به گروهى از سربازان خود دستور مى دهد تا در اطراف خيمه هاى نيم سوخته، نگهبانى بدهند و نگذارند ديگر كسى آسيبى به آنها برساند و مواظب باشند تا مبادا كسى فرار كند.
  دستور فرمانده كل قوا اعلام مى شود كه ديگر كسى حقّ ندارد به هيچ وجه نزديك اسيران بشود.
  آرامش نسبى در فضاى خيمه ها حاكم مى شود و زنان و كودكان آرام آرام به سوى خيمه هاى نيم سوخته بازمى گردند.

  										***

  خورشيد روز عاشورا در حال غروب كردن است. به دستور عمرسعد آب در اختيار اسيران قرار مى گيرد.
  عمرسعد مى خواهد در صحراى كربلا بماند، چون سپاه كوفه خسته است و توان حركت به سوى كوفه را ندارد. از طرف ديگر ابن زياد منتظر خبر است و بايد خبر پيروزى را به او برسانند.
  عمرسعد خُولى را مأمور مى كند تا پيش از حركت سپاه، سرِامام را براى ابن زياد ببرد. سرِامام كه پيش از اين بر سر نيزه كرده اند را از بالاى نيزه پايين مى آورند و تحويل خولى مى دهند. او همراه عدّه اى به سوى كوفه پيش مى تازد.
  خُولى و همراهان پس از طى مسافتى طولانى و بدون معطّلى، زمانى به كوفه مى رسند كه پاسى از شب گذشته است. او به سوى قصر ابن زياد مى رود، امّا درِ قصر بسته و ابن زياد در خواب خوش است.
  او مى خواهد مژدگانى خوبى از ابن زياد بگيرد، پس بايد وقتى بيايد كه ابن زياد سرحال باشد. براى همين، به سوى منزل باز مى گردد تا فردا صبح نزد او بيايد.
  ـ درِ خانه ما را مى زنند.
  ـ راست مى گويى، به نظر تو كيست كه اين وقت شب به درِ خانه ما آمده است.
  اين دو زن نمى دانند كه اكنون شوهرشان، پشت در است. آيا اين دو زن را مى شناسى؟
  اينها همسران خولى هستند. يكى به نام «نَوار»، و ديگرى به نام «اَسَديّه» است.
  صداى خُولى از پشت در بلند مى شود: «در را بازكنيد كه بسيار خسته ام».
  همسران خُولى در را باز مى كنند و او وارد خانه مى شود و تصميم مى گيرد نزد نَوار برود.
  خولى همراه نَوار به سوى اتاق او حركت مى كند. خُولى، سرِامام را از كيسه اى كه در دست دارد بيرون مى آورد و آن را زير طشتى كه در حياط خانه است، قرار مى دهد و به اتاق مى رود. نَوار براى شوهرش نوشيدنى و غذا مى آورد. بعد از شام، نَوار از خُولى مى پرسد:
  ـ خُولى، چه خبر؟ شنيدم تو هم به كربلا رفته بودى؟ 
  ـ تو چه كار به اين كارها دارى. مهم اين است كه با دست پر آمدم، من امشب گنج بزرگى آورده ام.
  ـ گنج! راست مى گويى؟
  ـ آرى، من سرِ حسين را با خود آورده ام.
  ـ واى بر تو! براى من، سرِ پسر پيامبر را به سوغات آوردى. به خدا قسم ديگر با تو زندگى نمى كنم.
  نَوار از اتاق بيرون مى دود و خولى او را صدا مى زند، امّا او جوابى نمى دهد. نَوارمى خواهد براى هميشه از خانه خُولى برود كه ناگهان مى بيند وسط حياطِ خانه، ستونى از نور به سوى آسمان كشيده شده است.
  خدايا! اين ستون نور چيست؟
  او جلو مى رود. اين نور از آن طشت است. كبوترانى سفيد رنگ دور آن طشت پرواز مى كنند.
  نَوار كنار طشت نورانى مى نشيند و تا صبح بر امام حسين(ع) گريه مى كند.


title: بخش 25
text:
    بخش 25


  صبح روز يازدهم محرّم است. خولى در خانه خود هنوز در خواب است.
  ناگهان از خواب بيدار مى شود و نگاهى به بيرون مى كند. آفتاب طلوع كرده است، اى واى، دير شد!
  به سرعت لباس هاى خود را مى پوشد و به حياط مى آيد. سر امام را از زير طشت برمى دارد و به سوى قصر ابن زياد حركت مى كند.
  او كنار درِ قصر مى ايستد و به نگهبانان مى گويد: «من از كربلا آمده ام و بايد ابن زياد را ببينم».
  آرى! امروز ابن زياد عدّه اى از بزرگان كوفه را به قصر دعوت كرده است.
  ابن زياد بر روى تخت نشسته است. خولى وارد قصر مى شود و سلام مى كند و مى گويد: «اى ابن زياد! در پاى من طلاى بسيارى بريز كه سر بهترين مرد دنيا را آورده ام».
  آن گاه سرِ امام را از كيسه بيرون مى آورد و پيش ابن زياد مى گذارد. ابن زياد از سخن او برآشفته مى شود، كه چه شده است كه او از حسين اين گونه تعريف مى كند. 
  خولى براى اينكه جايزه بيشترى بگيرد اين گونه سخن گفت، امّا غافل از آنكه اين سخن، ابن زياد را ناراحت مى كند و هيچ جايزه اى به او نمى دهد و او با نااميدى قصر را ترك مى كند.
  ابن زياد، سرِ امام را داخل طشتى روبروى خود مى گذارد. آن مرد را مى بينى كه كنار ابن زياد است؟ آيا او را مى شناسى؟ او پيشگو يا همان رَمّال است كه ابن زياد او را استخدام كرده است.
  گويى او جادوگرى چيره دست است و چه بسا ابن زياد با استفاده از جادوى او توانسته است مردم كوفه را بفريبد.
  گوش كن! او با ابن زياد سخن مى گويد: «قربان! برخيزيد و با پاى خود دهان دشمن را لگد كوب كنيد».
  واى بر من! ابن زياد برمى خيزد، من چشم خود را مى بندم.
  در اين هنگام از گوشه مجلس فريادى بلند مى شود: «اى ابن زياد! پاى خود را از روى دهان حسين بردار! من با چشم خود ديدم كه پيامبر همين لب هاى حسين را بوسه مى زد، تو پا بر جاى بوسه پيامبر گذاشته اى».
  ابن زياد تعجّب مى كند. كيست كه جرأت كرده با من چنين سخن بگويد؟ او زيد بن اَرْقَم است. يكى از ياران پيامبر كه در كوفه زندگى مى كند و امروز همراه ديگر بزرگان شهر نزد ابن زياد آمده است.
  ابن زياد با شنيدن سخن زيد بن اَرْقَم فرياد مى زند: 
  ـ اى زيدبن ارقم، تو پير شده اى و هذيان مى گويى. اگر عقلت را به علّتِ پيرى از دست نداده بودى، گردنت را مى زدم.
  ـ مى خواهى حكايتى از پيامبر برايت نقل كنم.
  ـ چه حكايتى؟
  ـ روزى من مهمان پيامبر بودم و او حسن(ع) را روى زانوى راستش نشانده بود و حسين(ع) را روى زانوى چپ خود. من شنيدم كه پيامبر زير لب، اين دعا را زمزمه مى كرد: «خدايا، اين دو عزيز دلم را به تو و بندگان مؤمنت مى سپارم». اى ابن زياد، تو اكنون با امانت پيامبر اين چنين مى كنى!
  زيد بن اَرْقَم در حالى كه اشك مى ريزد، از قصر خارج مى شود و رو به مردم كوفه مى كند و مى گويد: «اى مردم! واى بر شما، پسر پيامبر را كشتيد و اين نامرد را امير خود كرديد».

  										***

  عصر روز يازدهم محرّم است. عمرسعد از صبح مشغول تداركات است و دستور داده كه همه كشته هاى سپاه كوفه جمع آورى شوند تا بر آنها نماز خوانده و به خاك سپرده شوند، امّا پيكر شهدا همچنان بر خاك گرم كربلا افتاده است.
  عمرسعد دستور مى دهد تا سر از بدن همه شهدا جدا كنند و آنها را بين قبيله هايى كه در جنگ شركت كرده اند تقسيم كنند.
  كاروان بايد زودتر حركت كند. فردا در كوفه جشن بزرگى برگزار مى شود، آنها بايد فردا در كوفه باشند.
  امام سجّاد(ع) بيمار است. عمرسعد دستور مى دهد تا دست هاى او را با زنجير بسته و پاهاى او را از زير شتر ببندند. شترهاى بدون كجاوه آماده اند و زنان و بچّه ها بر آنها سوار شده اند. كاروان حركت مى كند.
  در آخرين لحظه ها، اسيران به نيروهاى عمرسعد مى گويند: «شما را به خدا قسم مى دهيم كه بگذاريد از كنار شهيدان عبور كنيم».
  اسيران به سوى پيكر شهدا مى روند و صداى ناله و شيون همه جا را فرا مى گيرد. غوغايى برپامى شود و همه خود را از شترها به روى زمين مى اندازند.
  زينب(س) نگاهى به برادر مى كند، بدن برادر پاره پاره است.
  اين صداى زينب(س) است كه همه دشمنان را به گريه انداخته است: «فداى آن حسينى كه با لب تشنه جان داد و از صورتش خون مى چكيد».
  صداى زينب(س) همه را به گريه مى اندازد. زمان متوقّف شده است و حتّى اسب ها هم اشك مى ريزند. سكينه مى دود و پيكر بى جان پدر را در آغوش مى گيرد.
  در كربلا چه غوغايى مى شود! همه بر سر مى زنند و عزادارى مى كنند، امّا چرا امام سجّاد(ع) هنوز بر روى شتر است؟ واى، دست هاى امام در غل و زنجير است و پاهاى او را از زير شتر به هم بسته اند. نزديك است كه امام سجّاد(ع) جان بدهد؟ زينب به سوى او مى دود: 
  ـ يادگار برادرم، چر اين گونه بى تابى مى كنى؟
  ـ عمّه جانم، چگونه بى تابى نكنم حال آنكه بدن پدر و عزيزانم را مى بينم كه بر روى خاك گرم كربلا افتاده اند. آيا كسى آنها را كفن نمى كند؟ آيا كسى آنها را به خاك نمى سپارد؟
  ـ يادگار برادرم، آرام باش. به خدا پيامبر خبر داده است كه مردمى مى آيند و اين بدن ها را به خاك مى سپارند.
  دستور حركت داده مى شود و همه بايد سوار شترها شوند. سكينه از پيكر پدر جدا نمى شود. دشمنان با تازيانه، او را از پدر جدا مى كنند و كاروان حركت مى كند.
  كاروان به سوى كوفه مى رود و صداى زنگ شترها به گوش مى رسد.
  خداحافظ اى كربلا!

  										***

  سپاه عمرسعد به سوى كوفه حركت كرده است. ديگر هيچ كس در كربلا باقى نمى ماند.
  پيكر مطهر امام حسين(ع) و ياران باوفايش، روى خاك افتاده است و آفتاب گرم كربلا بر بدن ها مى تابد. تا غروب آفتاب يازدهم چيزى نمانده است.
  با رفتن سپاه عمر سعد، طايفه اى از بنى اَسَد كه در نزديكى هاى كربلا زندگى مى كردند، به كربلا مى آيند و مى خواهند بدن هاى شهدا را دفن كنند.
  آنها اين بدن ها را نمى شناسند، امّا كبوترانى سفيد رنگ را مى بينند كه در اطراف اين شهدا در حال پرواز هستند.
  به راستى، كدام يك بدن امام است؟ بنى اسد متحيّراند كه چه كنند؟ اين يك قانون است: پيكر امام را بايد امامِ بعدى به خاك بسپارد.
  اين يك قانون الهى است، ولى امام سجّاد(ع) كه اكنون در اسارت است؟ به راستى، چه خواهد شد؟ اين جاست كه خداوند به امام سجّاد(ع) اجازه مى دهد تا از قدرت امامت استفاده كند و به اذن خدا خود را به كربلا برساند و بر بدن پدر و ياران باوفاى كربلا، نماز بخواند و آنها را كفن نمايد و به خاك بسپارد.
  حتماً مى گويى، شهيد كه نيازى به كفن ندارد، پس چرا مى گويى شهدا را كفن كردند؟
  آرى! شهيد نيازى به كفن ندارد و لباسى كه شهيد در آن به شهادت رسيده است، كفن اوست، امّا نامردان كوفه لباس شهدا را غارت كرده اند و براى همين، بايد آنها را كفن نمود و به خاك سپرد.
  امام سجّاد(ع) به راهنمايى بنى اسد مى آيد و آنها را در به خاكسپارى شهدا كمك مى كند.
  نگاه كن! امام به سوى پيكر پدر مى رود. او پيكر صد چاك پدر را در آغوش مى گيرد و با صدايى بلند گريه مى كند و بر بدن پدر نماز مى خواند.
  دست هاى خود را زير پيكر پدر مى برد و مى فرمايد: «بـسم الله و بالله» و پيكر پدر را داخل قبر مى نهد.
  خداى من! او صورت خود را بر رگ هاى بريده گلوى پدر مى گذارد و اشك مى ريزد و چنين سخن مى گويد: «خوشا به حال زمينى كه بدن تو را در آغوش مى گيرد. زندگى من بعد از تو، سراسر غم است تا آن روزى كه من هم به سوى تو بيايم».
  آن گاه روى قبر پوشانده مى شود و با انگشت روى قبر چنين مى نويسد: «اين قبر حسينى است كه با لب تشنه و غريبانه شهيد شد».
  بنى اَسَد نيز همه شهداى كربلا را دفن كرده اند.
  خداى من! اين بوى عطر از كجا مى آيد؟ چه عطر دل انگيزى!
  ـ اين بوى خوش از بدن آن شهيد مى آيد؟
  ـ اين بدن كيست كه چنين خوشبو شده است؟
  ـ اى بنى اسد! اين بدن جَوْن است، غلام سياه امام حسين(ع)!
  همان كسى كه از امام حسين(ع) خواست تا بعد از مرگ، پوستش سفيد و بدنش خوشبو شود. 


title: بخش 26
text:
    بخش 26


  امروز، دوازدهم محرّم است و كاروان به سوى كوفه مى رود. عمرسعد اسيران را بر شترهاى بدون كجاوه سوار نموده است و آنها را همانند اسيرانِ كفّار حركت مى دهد.
  آفتاب گرم بر صورت هاى برهنه آنها مى خورد. كاروان اسيران همراه عمرسعد و عدّه اى از سپاهيان، به كوفه نزديك مى شوند. همان شهرى كه مردمش اين خاندان را به مهمانى دعوت كرده بودند.
  زينب بعد از بيست سال به اين شهر مى آيد. همان شهرى كه چند سال با پدر خود در آن زندگى كرده بود، امّا نسل جديد هيچ خاطره اى از زينب ندارند و او را نخواهند شناخت.
  كاروان اسيران به كوفه مى رسد. همه مردم كوفه از زن و مرد، براى ديدن اسيران بيرون مى ريزند. هميشه گفته اند كه كوفيان وفا ندارند، امّا به نظر من اينها خيلى باوفا هستند.
  حتماً مى گويى چرا؟ نگاه كن! زن و مرد كوفه از خانه ها بيرون آمده اند تا مهمانان خود را ببينند.
  آرى! مردم كوفه روزى اين كاروان را به شهر خود دعوت كرده بودند. آيا انسان، حقّ ندارد مهمان خود را نگاه كند؟ آيا حقّ ندارد به استقبال مهمان خود بيايد؟
  اى نامردان! چشمان خود را ببنديد! ناموس خدا كه ديدن ندارد! 
  اين كاروان يك مرد بيشتر ندارد، آن هم امام سجّاد(ع) است. بقيّه، زن و كودك اند و امام باقر(ع) هم كه پنج سال دارد در ميان آنهاست.
  اسيران را از كوچه هاى كوفه عبور مى دهند. همان كوچه هايى كه وقتى زينب(س) مى خواست از آنها عبور كند، زنان كوفه همراه او مى شدند و زينب(س) را با احترام همراهى مى كردند. كوچه ها پر از جمعيّت شده و نامردان به تماشاى ناموس خدا ايستاده اند. زنان و دختران چادر و روسرى و مقنعه مناسب ندارند.
  عدّه اى نيز، بر بام خانه ها رفته اند و از آنجا تماشا مى كنند. نيروهاى ابن زياد به جشن و پايكوبى مشغول اند. آنها خوشحال اند كه پيروز شده اند و دشمن يزيد نابود شده است.
  تبليغات كارى كرده است كه مردم به اسيران اين كاروان به گونه اى نگاه مى كنند كه گويى آنها اسيرانى هستند كه از سرزمين كفر آورده شده اند.
  آنجا را نگاه كن! زنى در بالاى بام خانه خود با تعجّب به اسيران نگاه مى كند و در اين هياهو فرياد مى زند: «شما اسيران، كه هستيد و اهل كجاييد؟».
  گويى همه اهل اين كاروان، منتظر اين سؤال بودند. گويى يك نفر پيدا شده كه مى خواهد حقيقت را بفهمد.
  يكى از اسيران اين گونه جواب مى دهد: «ما همه از خاندان پيامبر هستيم، ما دختران پيامبر خداييم».
  آن زن تا اين سخن را مى شنود فرياد مى زند: «واى بر من! شما دختران پيامبر هستيد و اين گونه نامحرمان به شما نگاه مى كنند».
  او از پشت بام خانه اش پايين مى آيد و در خانه خود هر چه چادر، مقنعه، روسرى و پارچه دارد برمى دارد و براى زن ها و دختران كاروان مى آورد تا موى هاى خود را با آنها بپوشانند.
  همه در حق اين زن دعا مى كنند، خدا تو را خير دهد.
  عدّه اى از مردم كه مى دانستند اين كاروان خاندان پيامبر است، از شرم سر خود را پايين مى اندازند و آنهايى هم كه بى خبر از ماجرا بودند، از خواب غفلت بيدار شده و شروع به ناله و شيون مى كنند.

  										***

  كاروان به سوى مركز شهر حركت مى كند. برخى از زنان كوفه با ديدن زينب(س)، خاطرات سال ها پيش را به ياد مى آورند.
  او دختر حضرت على(ع) است كه بر آن شتر سوار است، همان كه معلّم قرآن ما بود. آنها كه تاكنون به خاطر تبليغات ابن زياد اين اسيران را كافر مى دانستند، اكنون حقيقت را فهميده اند.
  صداى هلهله و شادى جاى خود را با گريه عوض مى كند و شيون و ناله همه جا را فرا مى گيرد. زنان كوفه، به صورت خود چنگ مى زنند و مردان نيز، از شرم گريه و زارى مى كنند.
  امام سجّاد(ع) متوجّه گريه مردم كوفه مى شود و در حالى كه دستش را به زنجير بسته اند، رو به آنها مى كند و مى گويد: «آيا شما بر ما گريه مى كنيد؟ بگوييد تا بدانم مگر كسى غير از شما پدر و عزيزان ما را كشته است؟».
  اين مردم كوفه هم، عجب مردمى هستند. دو روز قبل، روز عاشورا همه به سوى كربلا شتافتند و امام حسين(ع) را شهيد كردند و اكنون كه به شهر خود برگشته اند براى حسين گريه مى كنند.
  صداى گريه و شيون اوج مى گيرد. كاروان نزديك قصر رسيده است. اين جا مركز شهر است و هزاران نفر جمع شده اند.
  اكنون زينب(س) رسالت ديگرى دارد. او مى خواهد پيام حسين(ع) را به همه برساند. صداى ناله و همهمه بلند است.
  اين صداى على(ع) است كه از گلوى زينب(س) برمى خيزد: «ساكت شويد!».
  به يكباره سكوت همه جا را فرا مى گيرد. شترها از حركت بازمى ايستند و زنگ هايى كه به گردن شترهاست بى حركت مى ماند.
  نگاه كن، شهر يك پارچه در سكوت است: «خداى بزرگ را ستايش مى كنم و بر پيامبر او درود مى فرستم. اى اهل كوفه! اى بىوفايان! آيا به حال ما گريه مى كنيد؟ آيا در عزاى برادرم اشك مى ريزيد؟ بايد هم گريه كنيد و هرگز نخنديد كه دامن خود را به ننگى ابدى آلوده كرديد. خدا كند تا روز قيامت چشمان شما گريان باشد. چگونه مى توانيد خون پسر پيامبر را از دست هاى خود بشوييد؟ واى بر شما، اى مردم كوفه! آيا مى دانيد چه كرديد؟ آيا مى دانيد جگر گوشه پيامبر را شهيد كرديد. آيا مى دانيد ناموس چه كسى را به نظاره نشسته ايد؟ بدانيد كه عذاب بزرگى در انتظار شماست، آن روزى كه هيچ ياورى نداشته باشيد».
  زينب(س) سخن مى گويد و مردم آرام آرام اشك مى ريزند. كوفه در آستانه انفجارى بزرگ است. وجدان هاى مردم بيدار شده و اگر زينب(س) اين گونه به سخنانش ادامه دهد، بيم آن مى رود كه انقلابى بزرگ در كوفه روى دهد.
  به ابن زياد خبر مى رسد، كه زينب(س) با سخنانش مردم كوفه را تحت تأثير قرار داده و با كوچك ترين جرقّه اى ممكن است در شهر شورش بزرگى برپا شود.
  ابن زياد فرياد مى زند: «يك نفر به من بگويد كه چگونه صداى زينب را خاموش كنم؟». فكرى به ذهن يكى از اطرافيان ابن زياد مى رسد.
  ـ سر حسين را مقابل زينب ببريد!
  ـ براى چه؟
  ـ دو روز است كه زينب، برادر خود را نديده است. او با ديدن سر برادر آرام مى شود!
  نيزه دارى از قصر بيرون مى آيد. جمعيّت را مى شكافد و جلو مى رود و در مقابل زينب مى ايستد.
  زينب هنوز سخن مى گويد و فرياد و ناله مردم بلند است، امّا ناگهان ساكت مى شود...،چشم زينب به سرِبريده برادر مى افتد و سخن را با او آغاز مى كند: «اى هلال من! چه زود غروب كرده اى! اى پاره جگرم، هرگز باور نمى كردم چنين روزى برايمان پيش بيايد. اى برادر من! تو كه با ما مهربان بودى، پس چه شد آن مهربانيت! اگر نمى خواهى با من سخن بگويى، پس با دخترت فاطمه سخن بگو با او سخن بگو كه نزديك است از داغ تو، جان بدهد».
  مردم كوفه آن قدر اشك ريخته اند كه صورتشان از اشك خيس شده است.
  زينب اين خطيب بزرگ، پيام خود را به مردم كوفه رساند.
  آنهايى كه براى جشن و شادى در اين جا جمع شده بودند، اكنون خاك بر سر خود مى ريزند. نگاه كن! زنان چگونه بر صورت خود چنگ مى زنند و چگونه فرياد ناله و شيون آنها به آسمان مى رود.
  اكنون زمان مناسبى است تا امام سجّاد(ع) سخنرانى خود را آغاز كند.
  آرى! مأموران ابن زياد كارى نمى توانند بكنند، كنترل اوضاع در دست اسيران است.
  امام از مردم مى خواهد تا آرام باشند و گريه نكنند. اكنون او سخن خويش آغاز مى كند: «خداى بزرگ را ستايش مى كنم و بر پيامبرش درود مى فرستم. اى مردم كوفه! هر كس مرا مى شناسد كه مى شناسد، امّا هر كس كه مرا نمى شناسد، بداند من على، پسر حسين هستم. من فرزند آن كسى هستم كه كنار نهر فرات با لب تشنه شهيد شد. من فرزند آن كسى هستم كه خانواده اش اسير شدند. اى مردم كوفه! آيا شما نبوديد كه به پدرم نامه نوشتيد و از او خواستيد تا به شهر شما بيايد؟ آيا شما نبوديد كه براى يارى او پيمان بستيد، امّا وقتى كه او به سوى شما آمد به جنگ او رفتيد و او را شهيد كرديد؟ شما مرگ و نابودى را براى خود خريديد. در روز قيامت چه جوابى خواهيد داشت، آن هنگام كه پيامبر به شما بگويد: شما از امّت من نيستيد چرا كه فرزند مرا كشتيد».
  بار ديگر صداى گريه از همه جا بلند مى شود. همه به هم نگاه مى كنند، در حالى كه به ياد مى آورند كه چگونه به امام حسين(ع) نامه نوشتند و بعد از آن به جنگ او رفتند.
  امام بار ديگر به آنها مى فرمايد: «خدا رحمت كند كسى كه سخن مرا بشنود. من از شما خواسته اى دارم».
  همه مردم خوشحال مى شوند و فرياد مى زنند: «اى فرزند پيامبر! ما همه، سرباز تو هستيم. ما گوش به فرمان توايم و ما جان خويش را در راه تو فدا مى كنيم و هر چه بخواهى انجام مى دهيم. ما آماده ايم تا همراه تو قيام كنيم و يزيد و حكومتش را نابود سازيم».
  اين سخنان در موجى از احساس بيان مى شود. دست ها همه گره كرده و فريادها بلند است. ترس در دل ابن زياد و اطرافيان او نشسته است.
  به راستى، امام چه زمانى دستور حمله را خواهد داد؟
  ناگهان صداى امام همه را وادار به سكوت مى كند: «آيا مى خواهيد همان گونه كه با پدرم رفتار نموديد، با من نيز رفتار كنيد؟ مطمئن باشيد كه فريب سخن شما را نمى خورم. به خدا قسم هنوز داغ پدر را فراموش نكرده ام».
  همه، سرهاى خود را پايين مى اندازند و از خجالت سكوت مى كنند.
  آرى! همين مردم بودند كه در نامه هاى خود به امام حسين(ع) نوشتند كه ما همه آماده جان فشانى در راه تو هستيم و پس از مدتى همين ها بودند كه لشكرى سى هزار نفرى شدند و براى كشتن او سر از پا نمى شناختند.
  همه با خود مى گويند پس امام سجّاد(ع) چه خواسته اى از ما دارد؟ او كه در سخن خود فرمود از شما مردم خواسته اى دارم. امام به سخن خود ادامه مى دهد: «اى مردم كوفه! خواسته من از شما اين است كه ديگر نه از ما طرفدارى كنيد و نه با ما بجنگيد».
  اى مردم كوفه! خاندان پيامبر، ديگر يارى شما را نمى خواهند. شما مردم امتحان خود را پس داده ايد، شما بىوفاترين مردم هستيد.
  مردم با شنيدن اين سخن، آرام آرام متفرّق مى شوند. كاروان اسيران به سوى قصر ابن زياد حركت مى كند.
  آرى! در اسارت بودن بهتر از دل بستن به مردم كوفه است.

  										***

  اكنون ابن زياد منتظر است تا اسيران را نزد او ببرند. قصر آذين بندى شده و همه سربازان مرتّب و منظّم ايستاده اند.
  ابن زياد دستور داده است تا مجلس آماده شود و سرِامام حسين(ع) را در مقابل او قرار دهند. عدّه اى از مردم سرشناس هم به قصر دعوت شده اند.
  ابن زياد روى تخت خود نشسته و عصايى در دست دارد.
  واى بر من! او با چوب بر لب و دندان امام حسين(ع) مى زند و مى خندد و مى گويد: «من هيچ كس را نديدم كه مانند حسين زيبا باشد».
  انس بن مالك به ابن زياد مى گويد: «حسين شبيه ترين مردم به پيامبر بود. آيا مى دانى كه الان عصاى تو كجاست؟ همان جايى كه ديدم پيامبرآن را مى بوسيد». من آن روز نمى دانستم كه چرا پيامبر لب هاى حسين را مى بوسيد، امّا او امروز را مى ديد كه تو چوب به لب و دندان حسين مى زنى! 
  سربازان وارد قصر مى شوند: «آيا اسيران را وارد كنيم؟».
  با اشاره ابن زياد، اسيران را وارد مى كنند و آنها را در وسط مجلس مى نشانند.
  من هر چه نگاه مى كنم امام سجّاد(ع) را در ميان اسيران نمى بينم. گويا آنها امام سجّاد(ع) را بعداً وارد مجلس خواهند نمود. ابن زياد در ميان اسيران، بانويى را مى بيند كه به صورتى ناآشنا در گوشه اى نشسته است و بقيّه زنان، دور او حلقه زده اند. 
  در چهره او ذلّت و خوارى نمى بينم. مگر او اسير ما نيست؟! او كيست كه چنين با غرور و افتخار نشسته است. چرا رويش را از من برگردانده است؟
  ابن زياد فرياد مى زند: «آن زن كيست؟» هيچ كس جواب نمى دهد. بار دوم و سوم سؤال مى كند، ولى جوابى نمى آيد. ابن زياد غضبناك مى شود و فرياد مى زند: «اينان كه اسيران من هستند، پس چه شده كه جواب مرا نمى دهند».
  آرى! زينب مى خواهد كوچكى و حقارت ابن زيادرا به همگان نشان دهد.
  سكوت همه جا را فرا گرفته است. ابن زياد بار ديگر فرياد مى زند: «گفتم تو كيستى؟».
  جالب است خود آن حضرت جواب نمى دهد و يكى از زنان ديگر مى گويد: «اين خانم، زينب است».
  ابن زياد مى گويد: «همان زينب كه دختر على و خواهر حسين است؟».
  و سپس به زينب رو مى كند و مى گويد: «اى زينب! ديدى كه خدا چگونه شما را رسوا كرد و دروغ شما را براى همه فاش ساخت».
  اكنون زينب(س) به سخن مى آيد و مى گويد: «مگر قرآن نخوانده اى؟ قرآن مى گويد كه خاندان پيامبر را از هر دروغ و گناهى پاك نموده ايم. ما نيز همان خاندان پيامبر هستيم كه به حكم قرآن، هرگز دروغ نمى گوييم!».
  جوابِ زينب كوبنده است. آرى! او به آيه تطهير اشاره مى كند، خداوند در آيه 33 سوره «احزاب» چنين مى فرمايد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا; خداوند مى خواهد تا خطا و گناه را از شما خاندان دور كرده و شما را از هر پليدى پاك نمايد».
  همه مى دانند كه اين آيه در مورد خاندان پيامبر نازل شده است.
  ابن زياد ديگر نمى تواند قرآن را رد كند. به حكم قرآن، خاندان پيامبر دروغ نمى گويند، پس معلوم مى شود كه ابن زياد دروغگوست.
  سخن زينب، همه مردم را به فكر فرو مى برد، عجب! به ما گفته بودند كه حسين از دين خدا خارج شده است، امّا قرآن شهادت مى دهد كه حسين هرگز گناهى ندارد.
  آرى! سخنِ زينب تبليغات و نيرنگ هاى دشمن را نقش بر آب مى كند. اين همان رسالت زينب است كه بايد پيام رسان كربلا باشد.
  ابن زياد باور نمى كرد كه زينب، اين چنين جوابى به او بدهد. آخر زينب چگونه خواهرى است، سر برادرش در مقابل اوست و او اين گونه كوبنده سخن مى گويد.
  ابن زياد كه مى بيند زينب پيروز ميدان سخن شده است، با خود مى گويد بايد پيروزى زينب را بشكنم و صداى گريه و شيون او را بلند كنم تا حاضران مجلس، خوارى او را ببينند.
  او به زينب رو مى كند و مى گويد: «ديدى كه چگونه برادرت كشته شد. ديدى كه چگونه پسرت و همه عزيزانت كشته شدند». همه منتظرند تا صداى گريه و شيون زينب داغديده را بشنوند. او در روز عاشورا داغ عزيزان زيادى را ديده است. پسر جوانش (عَون) و برادران و برادرزادگانش همه شهيد شده اند.
  گوش كن، اين زينب است كه سخن مى گويد: «ما رأيتُ إلاّ جميلا»; «من جز زيبايى نديدم».
  تاريخ هنوز مات و مبهوت اين جمله زينب است. آخر اين زينب كيست؟
  تو معمّاى بزرگ تاريخ هستى كه در اوج قلّه بلا ايستادى و جززيبايى نديدى.
  تو چه حماسه اى هستى، زينب! 
  و چقدر غريب مانده اى كه دوستانت تو را با گريه و ناله مى شناسند، امّا تو خود را مظهر زيبابينى، معرّفى مى كنى.
  تو كيستى اى فرشته زيبابينى! اى مظهر رضايت حق!
  قلم نمى تواند اين سخن تو را وصف كند. به خدا قسم، اگر مردم دنيا همين سخن تو را سرمشق زندگى خود قرار دهند، در زندگى خود هميشه زيبايى ها را خواهند ديد. 
  تو ثابت كردى كه مى توان در اوج سختى و بلا ايستاد و آنها را زيبا ديد.
  اى كاش تو را بيش از اين مى شناختم!
  دشمن در كربلا قصد جان تو را نكرد، امّا اكنون كه اين سخن را از تو مى شنود به عظمت كلام تو پى مى برد و بر خود مى لرزد و قصد جان تو مى كند.
  و تو ادامه مى دهى: «اى ابن زياد! برادر و عزيزان من، آرزوى شهادت داشتند و به آن رسيدند و به ديدار خداى مهربان خود رفتند».
  چهره ابن زياد برافروخته مى شود. رگ هاى گردن او از غضب پر از خون مى شود و مى خواهد دستور قتل زينب(س) را بدهد.
  اطرافيان ابن زياد نگران هستند. آنها با خود مى گويند: «نكند ابن زياد دستور قتل زينب را بدهد، آن گاه تمام اين مردمى كه پشت دروازه قصر جمع شده اند آشوب خواهند كرد».
  يكى از آنها نزد ابن زياد مى رود و به قصد آرام كردن او مى گويد: «ابن زياد! تو كه نبايد با يك زن در بيفتى».
  اين گونه است كه ابن زياد آرام مى شود.

  										***

  اكنون ابن زياد پشيمان است كه چرا با زينب سخن گفته است تا اين گونه خوار و حقير شود.
  چه كسى باور مى كرد كه ابن زياد اين گونه شكست بخورد. او خيال مى كرد با زنى مصيبت زده روبرو شده است كه كارى جز گريه و زارى نمى تواند بكند.
  در اين هنگام امام سجّاد(ع) را در حالى كه زنجير به دست و پايش بسته اند، وارد مجلس مى كنند.
  ابن زياد تعجّب مى كند. رو به نيروهاى خود مى كند و مى پرسد: «چگونه شده كه از نسل حسين، اين جوان باقى مانده است؟».
  عمرسعد مى گويد كه او بيمارى سختى دارد و به زودى از شدّت بيمارى مى ميرد. امام سجّاد(ع) را با آن حالت در مقابل ابن زياد نگاه مى دارند. ابن زياد از نام او سؤال مى كند، به او مى گويند كه اسم اين جوان على است.
  او خطاب به امام سجّاد(ع) مى گويد:
  ـ مگر خدا، على، پسر حسين را در كربلا نكشت؟
  ـ من برادرى به نام على داشتم كه خدا او را نكشت، بلكه مردم او را كشتند.
  ابن زياد مى خواهد كشته شدن على اكبر را به خدا نسبت بدهد. او سپاهى را كه به كربلا اعزام كرده بود به نام سپاه خدا نام نهاده و اين گونه تبليغات كرده بود كه رضايت خدا در اين است كه حسين و يارانش كشته شوند تا اسلام باقى بماند. ولى امام سجّاد(ع) با شجاعت تمام در مقابل اين سخن ابن زياد موضع مى گيرد و واقعيّت را روشن مى سازد كه اين مردم بودند كه حسينو يارانش را شهيد كردند.
  جواب امام سجّاد(ع) كوتاه ولى بسيار دندان شكن است. ابن زياد عصبانى مى شود و بار ديگر خون در رگش به جوش مى آيد و فرياد مى زند: «چگونه جرأت مى كنى روى حرف من حرف بزنى».
  در همين حالت دستور قتل امام سجّاد(ع) را مى دهد. او مى خواهد از نسل حسين، هيچ كس در دنيا باقى نماند. ناگهان شير زن تاريخ، زينب(س) برمى خيزد و به سرعت امام سجّاد(ع) را در آغوش مى كشد و فرياد مى زند: «اگر مى خواهى پسر برادرم را بكشى بايد اوّل مرا بكشى. آيا خون هاى زيادى كه از ما ريخته اى برايت بس نيست؟».
  صداى گريه و ناله از همه جاى قصر بلند مى شود. امام سجّاد(ع) به زينب(س) مى گويد: «عمه جان، اجازه بده تا جواب او را بدهم».
  آن گاه مى گويد: «آيا مرا از مرگ مى ترسانى؟ مگر نمى دانى كه شهادت براى ما افتخار است».
  نگاه كن! چگونه عمّه تنها يادگار برادر خود را در آغوش گرفته است. ابن زياد نگاهى به اطراف مى كند و درمى يابد كه كشتن زينب(س) و امام سجّاد(ع) ممكن است براى حكومت او بسيار گران تمام شود، زيرا مردم كوفه آتشى زير خاكستر دارند وممكن است آشوبى بر پا كنند.
  از طرف ديگر، ابن زياد گمان مى كند كه امام سجّاد(ع) چند روز ديگر به خاطر اين بيمارى از دنيا خواهد رفت. براى همين، از كشتن امام منصرف مى شود.

  										***

  ابن زياد دستور مى دهد تا اسيران را كنار مسجد كوفه زندانى كنند و شب و روز عدّه اى نگهبانى دهند تا مبادا كسى براى آزاد سازى آنها اقدامى كند. سپس نامه اى براى يزيد مى فرستد تا به او خبر بدهد كه حسين كشته شده است و زنان و كودكانش اسير شده اند.
  او بايد چند روز منتظر باشد، تا دستور بعدى يزيد برسد. آيا يزيد به كشتن اسيران فرمان خواهد داد، يا آنكه آنها را به شام خواهد طلبيد.
  چند روزى است كه اسيران وارد كوفه شده اند و در زندان به سر مى برند. شهر تقريباً آرام است. احساسات مردم ديگر خاموش شده است و اكنون وقت آن است كه ابن زياد همه مردم كوفه را جمع كند و پيروزى خود را به رخ آنها بكشد. او دستور مى دهد تا همه مردم براى شنيدن سخنان مهم او در مسجد جمع شوند.
  مسجد پر از جمعيّت مى شود. كسانى كه براى رسيدن به پول به كربلا رفته بودند، خوشحال اند، چرا كه امروز ابن زياد جايزه ها و سكّه هاى طلا را تقسيم خواهد كرد. آرى! امروز، روز جشن و سرور و شادمانى است. امروز، روز پول است، همان سكّه هاى طلايى كه مردم را به كشتن حسين تشويق كرد.
  ابن زياد وارد مسجد مى شود و به منبر مى رود و آن گاه دستى به ريش خود مى كشد و سينه خود را صاف مى كند و چنين سخن مى گويد: «سپاس خدايى را كه حقيقت را آشكار ساخت و يزيد را بر دشمنانش پيروز گرداند. ستايش خدايى را كه حسينِ دروغگو را نابود كرد».
  ناگهان فريادى در مسجد مى پيچد: «تو و پدرت دروغگو هستيد! آيا فرزند پيامبر را مى كشى و بر بالاى منبر مى نشينى و شكر خدا مى كنى؟».
  خدايا! اين كيست كه چنين جسورانه سخن مى گويد؟
  چشم ها مبهوت و خيره به سوى صدا برمى گردد. پيرمردى نابينا كنار يكى از ستون هاى مسجد ايستاده است و بى پروا سخن مى گويد. آيا او را مى شناسى؟
  او ابن عفيف است. سرباز حضرت على(ع)، همان كه در جنگ جَمَل در ركاب على(ع) شمشير مى زد، تا آنجا كه تير به چشم راستش خورد و در جنگ صفيّن هم چشم ديگرش را تقديم راه مولايش كرد.
  او نابيناست و به همين دليل نتوانسته به كربلا برود و جانش را فداى امام حسين(ع) كند. او در اين ايّام پيرى، هر روز به مسجد كوفه مى آيد و مشغول عبادت مى شود. امروز هم او در اين مسجد مشغول نماز بود كه ناگهان با سيل جمعيّت روبرو شد و ديگر نتوانست از مسجد بيرون برود، امّا بى باكى اش به او اجازه نمى دهد كه بشنود كه به مولايش حسين(ع) اين گونه بى حرمتى مى شود.
  ابن زياد فرياد مى زند:
  ـ چه كسى بود كه سخن گفت، اين گستاخ بى پروا كه بود؟
  ـ من بودم، اى دشمن خدا! فرزند رسول خدا را مى كشى و گمان دارى كه مسلمانى!
  آن گاه روى خود را به سوى مردم كوفه مى كند كه مسجد را پر كرده اند: «چرا انتقام حسين را از اين بى دين نمى گيريد؟».
  ابن زياد بر روى منبر مى ايستد. او چقدر عصبانى و غضبناك شده است. خون در رگ هاى گردن او مى جوشد و فرياد مى زند: «دستگيرش كنيد».
  بعد از سخنان ابن عفيف مردم بيدار شده اند. ابن عفيف مردم را به يارى خود فرا مى خواند.
  ناگهان، هفتصد نفر پير و جوان از جابرمى خيزند و دور ابن عفيف را مى گيرند، آرى! ابن عفيف شيخ قبيله اَزْد است، آنها جان خويش را فداى او خواهند نمود.
  مأموران ابن زياد نمى توانند جلو بيايند. هفتصد نفر، دور ابن عفيف حلقه زده اند و او را به سوى خانه اش مى برند. بدين ترتيب، مجلس شادمانى ابن زياد به هم مى خورد و آبروى او مى ريزد و او شكست خورده و تحقير شده و البته بسيار خشمگين، به قصر برمى گردد.
  او فرماندهان خود را فرا مى خواند و به آنها مى گويد: «بايد هر طورى كه شده صداى ابن عفيف را خاموش كنيد، به سوى خانه اش هجوم ببريد و او را نزد من بياوريد».
  سواران به سوى خانه ابن عفيف حركت مى كنند. جوانان قبيله اَزْد دور خانه او با شمشير ايستاده اند. جنگ سختى در مى گيرد، خون است و شمشير و بدن هايى كه بر روى زمين مى افتد. ياران ابن عفيف قسم خورده اند تا زنده اند، نگذارند آسيبى به ابن عفيف برسد.
  سربازان ابن زياد بسيارى از ياران ابن عفيف را مى كشند تا به خانه او مى رسند. آن گاه درِ خانه را مى شكنند و وارد خانه اش مى شوند.
  دختر ابن عفيف آمدن سربازان را به پدر خبر مى دهد. ابن عفيف شمشير به دست مى گيرد:
  ـ دخترم، نترس، صبور باش و استوار!
  اكنون ابن عفيف به ياد روزگار جوانى خويش مى افتد كه در ركاب حضرت على(ع) شمشير مى زد. پس بار ديگر رَجَز مى خواند: «من آن كسى هستم كه در جنگ ها چه شجاعانى را به خاك و خون كشيده ام».
  پدر، نابيناست و دختر، پدر را هدايت مى كند: «پدر! دشمن از سمت راست آمد» و پدر شمشير به سمت راست مى زند.
  دختر مى گويد: «پدر مواظب باش! از سمت چپ آمدند» و پدر شمشير به سمت چپ مى زند.
  تاريخ گفتار اين دختر را هرگز از ياد نخواهد برد كه به پدر مى گويد: «پدر! كاش مرد بودم و مى توانستم با اين نامردها بجنگم، اينها همان كسانى هستند كه امام حسين(ع) را شهيد كردند».
  دشمنان او را محاصره مى كنند و از هر طرف به سويش حمله مى برند. كم كم بازوان پيرمرد خسته مى شود و چند زخم عميق، پهلوان روشن دل را از پاى درمى آورد.
  او را اسير مى كنند و دست هايش را با زنجير مى بندند و به سوى قصر مى برند. ابن زياد به ابن عفيف كه او را با دست هاى بسته مى آورند، نگاه مى كند و مى گويد:
  ـ من با ريختن خون تو به خدا تقرّب مى جويم و مى خواهم خدا را از خود راضى كنم!
  ـ بدان كه با ريختن خون من، غضب خدا را بر خود مى خرى!
  ـ من خدا را شكر مى كنم كه تو را خوار نمود.
  ـ اى دشمن خدا! كدام خوارى؟ اگر من چشم داشتم هرگز نمى توانستى مرا دستگير كنى، امّا اكنون من خدا را شكر مى كنم چرا كه آرزوى مرا برآورده كرده است.
  ـ پيرمرد! كدام آرزو؟
  ـ من در جوانى آرزوى شهادت داشتم و هميشه دعا مى كردم كه خدا شهادت را نصيبم كند، امّا از مستجاب شدن دعاى خويش نااميد شده بودم. اكنون چگونه خدا را شكر كنم كه مرا به آرزويم مى رساند.
  ابن زياد از جواب ابن عفيف بر خود مى لرزد و در مقابل بزرگى ابن عفيف احساس خوارى مى كند.
  ابن زياد فرياد مى زند: «زودتر گردنش را بزنيد» و جلاد شمشير خود را بالا مى گيرد و لحظاتى بعد، پيكر بى سر ابن عفيف در ميدان شهر به دار آويخته مى شود تا مايه عبرت ديگران باشد.


title: بخش 27
text:
    بخش 27


  اسيران هيچ خبرى از بيرون زندان ندارند و هيچ ملاقات كننده اى هم به ديدن آنها نيامده است. كودكان، بهانه پدر مى گيرند و از اين زندان تنگ و تاريك خسته شده اند. شب ها و روزها مى گذرند و اسيران هنوز در زندان هستند.
  به ابن زياد خبر مى رسد كه مردم آرام آرام به جنايت خويش پى برده اند و كينه ابن زياد به دل آنها نشسته است.
  او مى داند سرانجام روزى وجدان مردم بيدار خواهد شد و براى نجات از عذاب وجدان، قيام خواهند كرد. پس با خود مى گويد كه بايد براى آن روز چاره اى بينديشم.
  در اين ميان ناگهان چشمش به عمرسعد مى افتد كه براى گرفتن حكم حكومت رى به قصر آمده است. ناگهان فكرى به ذهن ابن زياد مى رسد: «خوب است كارى كنم تا مردم خيال كنند همه اين جنايت ها را عمرسعد انجام داده است».
  آرى! ابن زياد مى خواهد براى روزى كه آتش انتقام همه جا را فرا مى گيرد، مردم را دوباره فريب دهد و به آنها بگويد كه من عمرسعد را براى صلح فرستاده بودم، امّا او به خاطر اينكه نزد يزيد، عزيز شود و به حكومت و رياست برسد، امام حسين(ع) را كشته است.
  حتماً به ياد دارى موقعى كه عمرسعد در كربلا بود، ابن زياد نامه اى براى او نوشت و در آن نامه به او دستور كشتن امام حسين(ع) را داد، اگر ابن زياد بتواند آن نامه را از عمرسعد بگيرد، كار درست مى شود.
  اكنون ابن زياد نگاهى به عمرسعد مى كند و مى گويد: «اى عمرسعد، آن نامه اى كه روز هفتم محرّم برايت نوشتم كجاست، آن را خيلى زود برايم بياور».
  البته عمرسعد هم به همان چيزى مى انديشد كه ابن زياد از آن نگران است.
  آرى! عمرسعد به اين نتيجه رسيده است كه اگر روزى مردم قيام كنند، من بايد نامه ابن زياد را نشان بدهم و ثابت كنم كه ابن زياد دستور قتل حسين را به من داده است. براى همين، عمرسعد با لبخندى دروغين به ابن زياد مى گويد: «آن نامه را گم كرده ام. وقتى در كربلا بودم، در ميان آن همه جنگ و خونريزى، نامه شما گم شد».
  ابن زياد مى داند كه او دروغ مى گويد پس با صدايى بلند فرياد مى زند: «گفتم آن نامه را نزد من بياور!». عمرسعد ناراحت مى شود و مى فهمد كه اوضاع خراب است. براى همين از جا برمى خيزد و به ابن زياد مى گويد: «آن نامه را در جاى امنى گذاشته ام، تا اگر كسى در مورد قتل حسين به من اعتراضى كرد، آن نامه را به او نشان بدهم».
  نگاه كن! عمرسعد از قصر بيرون مى رود. او مى داند كه ديگر از حكومت رى خبرى نيست! 
  به راستى، چه زود نفرين امام حسين(ع) در حق او مستجاب شد.

  										***

  نامه اى از طرف يزيد به كوفه مى رسد. او فرمان داده است تا ابن زياد اسيران را به سوى شام بفرستد. او مى خواهد در شام جشن بزرگى برپاكند و پيروزى خود را به رخ مردم شام بكشد.
  اسيران را از زندان بيرون مى آورند و بر شترها سوار مى كنند. نگاه كن بر دست و گردن امام سجّاد(ع) غُلّ و زنجير بسته اند.
  آيا مى دانى غُلّ چيست؟ غُلّ، حلقه آهنى است كه بر گردن مى بندند تا اسير نتواند فرار كند. دست هاى زنان را با طناب بسته اند. واى بر من! بار ديگر روسرى و چادر از سر آنها برداشته اند.
  يزيد دستور داده است آنها را مانند اسيرانِ كفّار به سوى شام ببرند. او مى خواهد قدرت خود را به همگان نشان بدهد و همه مردم را بترساند تا ديگر كسى جرأت نكند با حكومت بنى اُميّه مخالفت كند.
  يزيد مى خواهد همه مردم شهرهاى مسير كوفه تا شام ذلّت و خوارى اسيران را ببينند. 
  آفتاب بر صورت هاى برهنه مى تابد و كودكان از ترس سربازان آرام آرام گريه مى كنند. يكى مى گويد: «عمّه جان ما را كجا مى برند؟» و ديگرى از ترس به خود مى پيچد.
  نگاه كن! مردم كوفه جمع شده اند. آن قدر جمعيّت آمده كه راه بندان شده است. همه آنها با ديدن غربت اسيران گريه سر داده اند.
  امام سجّاد(ع) بار ديگر به آنها نگاه مى كند و مى گويد: «اى مردم كوفه، شما بر ما گريه مى كنيد؟ آيا يادتان رفته است كه شما بوديد كه پدر و عزيزان ما را كشتيد».
  نيزه داران نيز، مى آيند. سرهاى همه شهيدان بر بالاى نيزه است.
  شمر دستور حركت مى دهد. سربازان، مأمور نگهبانى از اسيران هستند تا كسى خيال آزاد كردن آنها را نداشته باشد.
  صداى زنگ شترها، سكوت شهر را مى شكند و سفرى طولانى آغاز مى شود.
  چه كسى گفته كه زينب(س) اسير است. او امير صبر و شجاعت است. او مى رود تا تخت پادشاهى يزيد را ويران كند. او مى رود تا مردم شام را هم بيدار كند.
  سرهاى عزيزان خدا بر روى نيزه ها مقابل چشم زنان است، امّا كسى نبايد صدا به گريه بلند كند.
  هرگاه صداى گريه بلند مى شود سربازان با نيزه و تازيانه صدا را خاموش مى كنند. بدن اسيران از تازيانه سياه شده است. 
  كاروان به سوى شام به پيش مى رود. شمر و همراهيان او به فكر جايزه اى بزرگ هستند. آنها با خود چنين مى گويند: «وقتى به شام برسيم يزيد به ما سكّه هاى طلاى زيادى خواهد داد. اى به قربان سكّه هاى طلاى يزيد! پس به سرعت برويد، عجله كنيد و به خستگى كودكان و زنان فكر نكنيد، فقط به فكر جايزه خود باشيد.
  كاروان در دل دشت و صحرا به پيش مى رود. روزها و شب ها مى گذرد. روزهاى سخت سفر، آفتاب سوزان، تشنگى، گرسنگى، گريه كودكان، بدن هاى كبود، بغض هاى نهفته در گلو و...، همراهان اين كاروان هستند.
  لباس همه اسيران كهنه و خاك آلود شده است. شمر مى خواهد كارى كند كه مردم شام به چشم خوارى و ذلت به اسيران نگاه كنند.
  امام سجّاد(ع) در طول اين سفر با هيچ يك از سربازان سخنى نمى گويد. او غيرت خدا است. ناموسش را اين گونه مى بيند، خواهر و همسر و عمه هايش بدون چادر و مقنعه هستند و مردم شهرهاى بين راه آنها را نگاه مى كنند و همه اينها، دل امام سجّاد(ع) را به درد آورده است.
  به هر شهرى كه مى رسند مردم شادمانى مى كنند. آنها را بى دين مى خوانند و شكر خدا مى كنند كه دشمنان يزيد نابود شدند.
  واى بر من! اى قلم، ديگر ننويس. چه كسى طاقت دارد اين همه مظلوميّت خاندان پيامبر را بخواند، ديگر ننويس!
  روزها و شب ها مى گذرد...، كاروان به نزديك شهر شام رسيده است.

  										***

  شمر و سربازان او بسيار خوشحال هستند و به يكديگر مى گويند: «آنجا را كه مى بينى شهر شام است. ما تا سكّه هاى طلا فاصله زيادى نداريم».
  صداى قهقهه و شادمانى آنها بلند است.
  اسيران مى فهمند كه ديگر به شام نزديك شده اند. به راستى، يزيد با آنها چه خواهد كرد؟ آيا دستور كشتن آنها را خواهد داد؟ آيا دختران را به عنوان كنيز به اهل شام هديه خواهد كرد؟!
  نگاه كن! اُمّ كُلْثوم، خواهر امام حسين(ع)، به يكى از سربازان مى گويد: «من با شمرسخنى دارم». به شمر خبر مى دهند كه يكى از زنان مى خواهد با تو سخن بگويد:
  ـ چه مى گويى اى دختر على!
  ـ من در طول اين سفر هيچ خواسته اى از تو نداشتم، امّا بيا و به خاطر خدا، تنها خواسته مرا قبول كن.
  ـ خواسته تو چيست؟
  ـ اى شمر! از تو مى خواهم كه ما را از دروازه اى وارد شهر كنى كه خلوت باشد. ما دوست نداريم نامحرمان، ما را در اين حالت ببينند.
  شمر خنده اى مى كند و به جاى خود برمى گردد. به نظر شما آيا شمر اين پيشنهاد را خواهد پذيرفت. شمر اين نامرد روزگار كه دين ندارد. او تصميم گرفته است تا اسيران از شلوغ ترين دروازه وارد شهر بشوند.
  پيكى را مى فرستد تا به مسئولان شهر خبر دهند كه ما از دروازه «ساعات» وارد مى شويم.

  										***

  در شهر شام چه خبر است؟
  همه مردم كنار دروازه ساعات جمع شده اند.
  نگاه كن! شهر را آذين بسته اند. همه جا شربت است و شيرينى. زنان را نگاه كن، ساز مى زنند و آواز مى خوانند.
  مسافرانى كه اهل شام نيستند در تعجّب اند، يكى از آنها از مردى سؤال مى كند: 
  ـ چه خبر شده است كه شما اين قدر خوشحال ايد؟ مگر امروز روز عيد شماست؟
  ـ مگر خبر ندارى كه عدّه اى بر خليفه مسلمانان، يزيد، شورش كرده اند و يزيد همه آنها را كشته است. امروز اسيران آنها را به شام مى آورند.
  ـ آنها را از كدام دروازه، وارد شهر مى كنند؟
  ـ از دروازه ساعات.
  همه مردم به طرف دروازه حركت مى كنند. خداى من! چه جمعيّتى اين جا جمع شده است!كاروان اسيران آمدند.
  يك نفر در جلو كاروان فرياد مى زند: «اى اهل شام، اينان اسيران خانواده لعنت شده اند. اينان خانواده فسق و فجوراند».
  مردم كف مى زنند و شادى مى كنند. خداى من! چه مى بينم؟
  زنانى داغديده و رنج سفر كشيده بر روى شترها سوار هستند. جوانى كه غُلّ و زنجير بر گردن اوست، سرهايى كه بر روى نيزه ها است و كودكانى كه گريه مى كنند.
  كاروان اسيران، آرام آرام به سوى مركز شهر پيش مى رود.
  آن پيرمرد را مى شناسى؟ او سهل بن سعد، از ياران پيامبر اسلام است و اكنون از سوى بيت المقدس مى آيد.
  او امروز وارد شهر شده و خودش هم غريب است و دلش به حال اين غريبان مى سوزد.
  سهل بن سعد آنها را نمى شناسد و همين طور به سرهاى شهدا نگاه مى كند; امّا ناگهان مات و مبهوت مى شود. اين سر چقدر شبيه رسول خداست؟ خدايا، اين سر كيست كه اين قدر نزد من آشناست؟
  سهل جلو مى رود و رو به يكى از دختران مى كند: 
  ـ دخترم! شما كه هستيد؟
  ـ من سكينه ام دختر حسين كه فرزند دختر پيامبر است.
  ـ واى بر من، چه مى شنوم، شما...
  اشك در چشمان سهل حلقه مى زند. آيا به راستى آن سرى كه من بر بالاى نيزه مى بينم سرِ حسين(ع) است؟
  ـ اى سكينه! من از ياران جدّت رسول خدا هستم. شايد بتوانم كمكى به شما بكنم، آيا خواسته اى از من داريد؟
  ـ آرى! از شما مى خواهم به نيزه داران بگويى سرها را مقدارى جلوتر ببرند تا مردم نگاهشان به سرهاى شهدا باشد و اين قدر به ما نگاه نكنند.
  سهل چهارصد دينار برمى دارد و نزد مسئول نيزه داران مى رود و به او مى گويد:
  ـ آيا حاضرى چهارصد دينار بگيرى و در مقابل آن كارى برايم انجام بدهى؟
  ـ خواسته ات چيست؟
  ـ مى خواهم سرها را مقدارى جلوتر ببرى.
  او پول ها را مى گيرد و سرها را مقدارى جلوتر مى برد.
  اكنون يزيد دستور داده است تا اسيران را مدّت زيادى در مركز شهر نگه دارند تا مردم بيشتر نظاره گر آنها باشند. هيچ اسيرى نبايد گريه كند. اين دستور شمر است و سربازان مواظب اند صداى گريه كسى بلند نشود.
  در اين ميان صداى گريه اُمّ كُلْثوم بلند مى شود كه با صداى غمناك مى گويد: «ياجدّاه، يارسول الله!».
  يكى از سربازان مى دود و سيلى محكمى به صورت اُمّ كلثوم مى زند. آرى! آنها مى ترسند كه مردم بفهمند اين اسيران، فرزندان پيامبر اسلام هستند.
  مردان بى غيرت شام مى آيند و دختران رسول خدا را تماشا مى كنند. آنها به هم مى گويند: «نگاه كنيد، ما تاكنون اسيرانى به اين زيبايى نديده بوديم».
  اين سخن دل امام سجّاد(ع) را به درد مى آورد.

  										***

  مردم به تماشاى گل هاى پيامبر آمده اند. آنها شيرينى و شربت پخش مى كنند و صداى ساز و دهل نيز، همه جا را گرفته است.
  نگاه كن! آن پيرمرد را مى گويم، او از بزرگان شام است و براى ديدن اسيران مى آيد.
  همه مردم راه را براى او بازمى كنند. پيرمرد جلو مى آيد و به امام سجاد(ع) مى گويد: «خدا را شكر كه مسلمانان از شرّ شما راحت شدند و يزيد بر شما پيروز شد».
  آن گاه هر چه ناسزا در خاطر دارد بر زبانش جارى مى كند، ولى امام سجّاد(ع) به او مى گويد:
  ـ اى پيرمرد! هر آنچه كه خواستى گفتى و عقده دلت را خالى كردى. آيا اجازه مى دهى تا با تو سخنى بگويم؟
  ـ هر چه مى خواهى بگو!
  ـ آيا قرآن خوانده اى؟
  پيرمرد تعجّب مى كند. اين چه اسيرى است كه قرآن را مى شناسد. مگر اينها كافر نيستند، پس چگونه از قرآن سؤال مى كند؟
  ـ آرى! من حافظ قرآن هستم و همواره آن را مى خوانم.
  ـ آيا آيه 23 سوره "شورى" را خوانده اى، آنجا كه خدا مى فرمايد: (قُل لاَّ أَسْـَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى); «اى پيامبر! به مردم بگو كه من مزد رسالت از شما نمى خواهم، فقط به خاندان من مهربانى كنيد».
  پيرمرد خيلى تعجّب مى كند، آخر اين چه اسيرى است كه قرآن را هم حفظ است؟
  ـ آرى! من اين آيه را خوانده ام و معنى آن را خوب مى دانم كه هر مسلمان بايد خاندان پيامبرش را دوست داشته باشد.
  ـ اى پيرمرد! آيا مى دانى ما همان خاندانى هستيم كه بايد ما را دوست داشته باشى!
  پيرمرد به يكباره منقلب مى شود و بدنش مى لرزد. اين چه سخنى است كه مى شنود؟
  ـ آيا آيه 33 سوره "احزاب" را خوانده اى، آنجا كه قرآن مى فرمايد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا خداوند مى خواهد كه گناه را از شما خاندان دور كرده و شما را از هر پليدى پاك سازد».
  ـ آرى! خوانده ام.
  ـ ما همان خاندان هستيم كه خدا ما را از گناه پاك نموده است.
  پيرمرد باور نمى كند كه فرزندان رسول خدا به اسارت آورده شده باشند.
  ـ شما را به خدا قسم مى دهم آيا شما خاندان پيامبر هستيد؟
  ـ به خدا قسم ما فرزندان رسول خدا هستيم.
  پيرمرد ديگر تاب نمى آورد و عمامه خود را از سر برمى دارد و پرتاب مى كند و گريه سر مى دهد.
  عجب! يك عمر قرآن خواندم و نفهميدم چه مى خوانم!
  او دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيرد و سه بار مى گويد: «اى خدا! من به سوى تو توبه مى كنم. خدايا! من از دشمنان اين خاندان، بيزارم».
  او اكنون فهميده است كه بنى اُميّه چگونه يك عمر او را فريب داده اند: يعنى يزيد، پسر پيامبر را كشته است و اكنون زن و بچّه او را اين گونه به اسارت آورده است.
  نگاه همه مردم به سوى اين پيرمرد است. او مى دود و پاى امام سجّاد(ع) را بر صورت خود مى گذارد و مى گويد: «آيا خدا توبه مرا مى پذيرد؟ من يك عمر قرآن خواندم، ولى قرآن را نفهميدم».
  آرى! بنى اُميّه مردم را از فهم قرآن دور نگه مى داشتند. چرا كه هر كس قرآن را خوب بفهمد شيعه اهل بيت(ع) مى شود.
  امام سجّاد(ع) به او نگاهى مى كند و مى فرمايد: «آرى، خدا توبه تو را قبول مى كند و تو با ما هستى».
  پيرمرد از صميم قلب، توبه مى كند. او از اينكه امام زمان خويش را شناخته، خوشحال است. او اكنون كنار امام سجّاد(ع)، احساس خوشبختى مى كند.
  پير مرد فرياد مى زند: «اى مردم! من از يزيد بيزارم. او دشمن خداست كه خاندان پيامبر را كشته است. اى مردم! بيدار شويد!».
  مردم همه به اين منظره نگاه مى كنند. ناگهان همه وجدان ها بيدار شده و دروغ يزيد آشكار شود.
  خبر به يزيد مى رسد. دستور مى دهد فوراً گردن او را بزنند، تا ديگر كسى جرأت نكند به بنى اُميّه دشنام بدهد. پيرمرد هنوز با مردم سخن مى گويد و مى خواهد آنها را از خواب غفلت بيدار كند، امّا پس از لحظاتى، سربازان با شمشيرهايشان از راه مى رسند و سر پيرمرد را براى يزيد مى برند.
  مردم مات و مبهوت به اين صحنه نگاه مى كنند. اوّلين جرقه هاى بيدارى در مردم شام زده شده است. يزيد، ديگر، ماندن اسيران را در بيرون از قصر صلاح نمى بيند و دستور مى دهد تا اسيران را وارد قصر كنند.
  اين صداى قرآن از كجا مى آيد؟
  يكى از قاريان شام قرآن مى خواند، او به آيه 9 سوره "كهف" مى رسد: «أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَـبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُواْ مِنْ ءَايَـتِنَا عَجَبًا; آيا گمان مى كنيد كه زنده شدن اصحاب كهف، چيز عجيبى است؟».
  ناگهان صدايى به گوش مى رسد، خداى من! اين صدا چقدر شبيه صداى مولايم حسين است!
  همه تعجّب كرده اند، آرى، اين سر امام حسين(ع) است كه به اذن خدا اين چنين سخن مى گويد: «ريختنِ خون من، از قصه اصحاب كهف عجيب تر است!».


title: بخش 28
text:
    بخش 28


  اين جا قصر يزيد است و او اكنون بر تخت خود نشسته و بزرگان شام را دعوت كرده است تا شاهد جشن پيروزى او باشند.
  سربازان، سر امام حسين(ع) را داخل قصر مى برند. يزيد دستور مى دهد سر را داخل طشتى از طلا بگذراند، و در مقابل او قرار دهند.
  همه در حال نوشيدن شراب هستند و يزيد نيز، مشغول بازى شطرنج است.
  نوازندگان مى نوازند و رقّاصان مى رقصند. مجلس جشن است و يزيد با چوب بر لب و دندان امام حسين(ع) مى زند و خنده مستانه مى كند و شعر مى خواند: «لَعِبَت هاشم بالملك فلا/ خبرٌ جاءَ ولا وحيٌ نَزَل... بنى هاشم با حكومت بازى كردند، نه خبرى از آسمان آمده است و نه قرآنى، نازل شده است. كاش پدرانم كه در جنگ بَدْر كشته شدند، زنده بودند و امروز را مى ديدند. كاش آنها بودند و به من مى گفتند: «اى يزيد، دست مريزاد!». آرى! من سرانجام، انتقام خون پدران خود را گرفتم».
  همگان از سخن يزيد حيران مى شوند كه او چگونه كفر خود را آشكار نموده است. در جنگ بدر بزرگان بنى اُميّه با شمشير حضرت على(ع)، به هلاكت رسيده بودند و از آن روز بنى اُميّه كينه بنى هاشم را به دل گرفتند.
  آنها همواره در پى فرصتى براى انتقام بودند و بدين گونه اين كينه و كينه توزى به فرزندان آنها نيز، به ارث رسيد، امّا مگر شمشير حضرت على(ع) چيزى غير از شمشير اسلام بود؟ مگر بنى اُميّه نيامده بودند تا پيامبر را بكشند؟ مگر ابوسُفيان در جنگ اُحُد قسم نخورده بود كه خون پيامبر را بريزد؟ 
  حضرت على(ع) براى دفاع از اسلام، آن كافران را نابود كرد. مگر يزيد ادّعاى مسلمانى نمى كند، پس چگونه است كه هنوز پدران كافر خود را مى ستايد؟
  چگونه است كه مى خواهد انتقام خون كافران را بگيرد؟ اكنون معلوم مى شود كه چرا امام حسين(ع) هرگز حاضر نشد با يزيد بيعت كند. آن روز كسى از كفر يزيد خبر نداشت، امّا امروز همه متوجه شده اند كه اكنون كسى خليفه مسلمانان است كه حتّى قرآن را هم قبول ندارد.
  به هر حال، يزيد سرمست پيروزى خود است. او مى خندد و فرياد شادى برمى آورد.
  ناگهان فريادى بلند مى شود: «اى يزيد! واى بر تو! چوب بر لب و دندان حسين مى زنى؟ من با چشم خود ديدم كه پيامبر اين لب و دندان را مى بوسيد».
  او ابو بَرْزَه است. همه او را مى شناسند او يكى از ياران پيامبر است.
  يزيد به غضب مى آيد و دستور مى دهد تا او را از قصر بيرون اندازند.

  										***

  يزيد اجازه ورود كاروان اسيران را مى دهد. درِ قصر بازمى شود و امام سجّاد(ع) و ديگر اسيران در حالى كه با طناب به يكديگر بسته شده اند، وارد قصر مى شوند.
  دست همه اسيران به گردن هاى آنها بسته شده است. آنها را مقابل يزيد مى آورند. نگاه كن! هنوز غُلّ و زنجير بر گردن امام سجّاد(ع) است گويى از كوفه تا شام، غُلّ و زنجير از امام جدا نشده است.
  اسيران را در مقابل يزيد نگه مى دارند تا اهل مجلس آنها را ببينند. يكى از افراد مجلس، دختر امام حسين(ع) را مى بيند و از زيبايى او تعجّب مى كند. با خود مى گويد خوب است قبل از ديگران، اين دختر را براى كنيزى از يزيد بگيرم.
  او به يزيد رو مى كند و مى گويد: «اى يزيد، من آن دختر را براى كنيزى مى خواهم».
  فاطمه، دختر امام حسين(ع)، در حالى كه مى لرزد، عمّه اش، زينب را صدا مى زند و مى گويد: «عمّه جان! آيا يتيمى، مرا بس نيست كه امروز كنيزاين نامرد بشوم».
  زينب رو به آن مرد شامى مى كند و مى گويد: «واى بر تو، مگر نمى دانى اين دختر رسول خداست؟».
  مرد شامى با تعجّب به يزيد نگاه مى كند. آيا يزيد دختران پيامبر را به اسيرى آورده است؟ او فرياد مى زند: «اى يزيد، لعنت خدا بر تو! تو دختران پيامبر را به اسيرى آورده اى؟ به خدا قسم من خيال مى كردم كه اينها، اسيران كشور روم هستند».
  يزيد بسيار عصبانى مى شود. او دستور مى دهد تا اين مرد را هر چه سريع تر به جرم جسارت به مقام خلافت، اعدام نمايند.
  يزيد از بيدارى مردم مى ترسد و تلاش مى كند تا هرگونه جرقه بيدارى را بلافاصله خاموش كند.
  او بر تخت خود تكيه داده است و جامِ شرابى به دست دارد. سر امام حسين(ع) مقابل اوست و اسيران همه در مقابل او ايستاده اند.
  امام سجّاد(ع) نگاهى به يزيد مى كند و مى فرمايد: «اى يزيد! اگر رسول خدا ما را در اين حالت ببيند با تو چه خواهد گفت؟».
  همه نگاه ها به اسيران خيره شده و همه دل ها از ديدن اين صحنه به درد آمده است.
  يزيد تعجّب مى كند و در جواب مى گويد: «پدر تو آرزوى حكومت داشت و حق مرا كه خليفه مسلمانان هستم، مراعات نكرد و به جنگ من آمد، امّا خدا او را كشت، خدا را شكر مى كنم كه او را ذليل و نابود كرد».
  امام جواب مى دهد: «اى يزيد، قبل از اينكه تو به دنيا بيايى، پدران من يا پيامبر بودند يا امير! مگر نشنيده اى كه جد من، على بن ابى طالب در جنگ بَدْر و اُحُد پرچمدار اسلام بود، امّا پدر و جد تو پرچمدار كفر بودند!».
  يزيد از سخن امام سجاد(ع) آشفته مى شود و فرياد مى زند: «گردنش را بزنيد».
  ناگهان صداى زينب در فضا مى پيچد: «از كسى كه مادربزرگش، جگرِ حمزه سيدالشهدا را جويده است، بيش از اين نمى توان انتظار داشت».
  مجلس، سراسر سكوت است و اين صداىِ على(ع) است كه از حلقوم زينب(س) مى خروشد: «آيا اكنون كه ما اسير تو هستيم خيال مى كنى كه خدا تو را عزيز و ما را خوار نموده است؟ تو آرزو مى كنى كه پدرانت مى بودند تا ببينند چگونه حسين را كشته اى. تو چگونه خون خاندان پيامبر را ريختى و حرمت ناموس او را نگه نداشتى و دختران او را به اسيرى آوردى؟ بدان كه روزگار مرا به سخن گفتن با تو وادار كرد وگرنه من تو را ناچيزتر از آن مى دانم كه با تو سخن بگويم. اى يزيد! هر كارى مى خواهى بكن، و هر كوششى كه دارى به كار بگير، امّا بدان كه هرگز نمى توانى ياد ما را از دل ها بيرون ببرى. تو هرگز به جلال و بزرگى ما نمى توانى برسى. شهيدانِ ما نمرده اند، بلكه آنها زنده اند و در نزد خداى خويش، روزى مى خورند.
  اى يزيد! خيال نكن كه مى توانى نام و يادِ ما را از بين ببرى! بدان كه ياد ما هميشه زنده خواهد بود.
  يزيد همچون مارى زخمى به گوشه اى مى خزد. سخنان زينب(س) او را در مقابل ميهمانانش حقير كرده است. او ديگر نمى تواند سخن بگويد.
  آرى! بار ديگر زينب افتخار آفريد. او پاسدار حقيقت است و پيام رسان خون برادر.
  همه مهمانان يزيد از ديدن اين صحنه ها حيران شده اند. يزيد ديگر هيچ كارى نمى تواند بكند، او ديگر كشتن امام سجّاد(ع) را به صلاح خود نمى بيند و دستور مى دهد تا مهمانان بروند و غُل و زنجير از اسيران بازكنند و آنها را به زندان ببرند.

  										***

  كاش يزيد اسيران را به زندان مى برد. حتماً تعجّب مى كنى!
  آخر تو خبر ندارى كه يزيد، اسيران را در خرابه اى برده است. در اين خرابه كه كنار قصر يزيد است، روزها آفتاب مى تابد و صورت ها را مى سوزاند و شب ها سياهى و تاريكى هجوم مى آورد و بچّه ها را مى ترساند. نه فرشى، نه رو اندازى، نه لباسى و نه چراغى...
  سربازان شب و روز در اطراف خرابه نگهبانى مى دهند. مردم شام براى ديدن اسيران مى آيند و به آنها زخم زبان مى زنند.
  هنوز بسيارى از مردم اين اسيران را نمى شناسند. خدايا! چه وقت حقيقت را خواهند فهميد؟ شب ها و روزها مى گذرد و كودكان همچنان بى قرارى مى كنند. خدايا، كى از اين خرابه بيرون خواهيم آمد؟

  										***

  امشب، سكينه، دختر امام حسين(ع)، رؤيايى مى بيند:
  محملى از نور بر زمين فرود مى آيد. بانويى از آن پياده مى شود كه دست بر سر دارد و گريه مى كند. خدايا! آن بانو كيست كه به ديدن ما آمده است؟
  ـ شما كيستى كه به ديدن اسيران آمده اى؟
  ـ دخترم، مرا نمى شناسى؟ من مادر بزرگت، فاطمه زهرا هستم.
  سكينه تا اين را مى شنود، در آغوش او مى رود و در حالى كه گريه مى كند، مى گويد: «مادر! پدرم را كشتند و ما را به اسيرى بردند».
  سكينه شروع مى كند و ماجراهاى كربلا و كوفه و شام را شرح مى دهد. اشك از چشمان حضرت زهرا(س) جارى مى شود.
  او به سكينه مى گويد: «دخترم! آرام باش، كه قلب مرا سوزاندى! نگاه كن، دخترم! اين پيراهن خون آلود پدرت حسين(ع) است، من تا روز قيامت، يك لحظه هم اين پيراهن را از خودجدا نمى كنم».
  اين جاست كه سكينه از خواب بيدار مى شود.

  										***

  شب ها و روزها مى گذرد...
  نيمه شب، دختر كوچك امام حسين(ع) از خواب بيدار مى شود، گمان مى كنم نام او رقيّه است.
  او با گريه مى گويد: «من الان پدر خود را در خواب ديدم، باباى من كجاست؟».
  همه زنان گريه مى كنند. در خرابه شام غوغايى مى شود. صداى ناله و گريه به گوش يزيد مى رسد. يزيد فرياد مى زند:
  ـ چه خبر شده است؟
  ـ دختر كوچكِ حسين، سراغ پدر را مى گيرد.
  ـ سر پدرش را براى او ببريد تا آرام بگيرد.
  مأموران سر امام حسين(ع) را نزد دختر مى آورند.
  او نگاهى به سر بابا مى كند و با آن سخن مى گويد: «چه كسى صورت تو را به خون، رنگين نمود؟ چه كسى مرا در خردسالى يتيم كرد؟».
  او با سر بابا سخن مى گويد و همه اهل خرابه، گريه مى كنند. قيامتى برپامى شود، اما ناگهان همه مى بينند كه صداى اين دختر قطع شد. گويى اين كودك به خواب رفته است.
  همه آرام مى شوند، تا اين دختر بتواند آرام بخوابد، امّا در واقع اين دختر به خواب نرفته بلكه روح او، اكنون نزد پدر پر كشيده است.
  بار ديگر در خرابه غوغايى بر پا مى شود. صداى گريه و ناله همه جا را فرامى گيرد.

  										***

  اسيران هنوز در خرابه شام هستند و يزيد سرمست از پيروزى، هر روز سرِ امام حسين(ع) را جلوى خود مى گذارد و به شراب خورى و عيش و نوش مى پردازد.
  امروز از كشور روم، نماينده اى براى ديدن يزيد مى آيد. او پيام مهمى را براى يزيد آورده است.
  نماينده روم وارد قصر مى شود. يزيد از روى تخت خود برمى خيزد و نماينده كشور روم را به بالاى مجلس دعوت مى كند. او كنار يزيد مى نشيند و يزيد جام شرابى به او تعارف مى كند.
  نماينده روم مى بيند كه قصر يزيد، زينت شده است، صداى ساز و آواز مى آيد و رقاصان مى خوانند و مى نوازند. گويى مجلس عروسى است. چه خبر شده كه يزيد اين قدر خوشحال و شاد است؟ ناگهان چشم او به سر بريده اى مى افتد كه روبروى يزيد است:
  ـ اين سر كيست كه در مقابل توست؟
  ـ تو چه كار به اين كارها دارى؟
  ـ اى يزيد! وقتى به روم برگردم، بايد هر آنچه در اين سفر ديده ام را براى پادشاه روم گزارش كنم. من بايد بدانم چه شده كه تو اين قدر خوشحالى؟
  ـ اين، سرِ حسين، پسر فاطمه است.
  ـ فاطمه كيست؟
  ـ دختر پيامبر اسلام.
  نماينده روم تعجّب مى كند و با عصبانيت از جاى خود برمى خيزد و مى گويد: «اى يزيد! واى بر تو، واى بر اين دين دارى تو».
  يزيد با تعجّب به او نگاه مى كند. فرستاده روم كه مسيحى است، پس او را چه مى شود؟
  نماينده كشور روم به سخن خود ادامه مى دهد: «اى يزيد! بين من و حضرت داوود، ده ها واسطه وجود دارد، امّا مسيحيان خاك پاى مرا براى تبرك برمى دارند و مى گويند تو از نسل داوود پيامبر هستى. ولى تو فرزند دختر پيامبر خود را مى كشى و جشن مى گيرى؟ تو چگونه مسلمانى هستى؟! اى يزيد! پيامبر ما، حضرت عيسى(ع) هرگز ازدواج نكرد و فرزندى نيز نداشت و يادگارى از پيامبر ما باقى نمانده است، امّا وقتى حضرت عيسى(ع) مى خواست به مسافرت برود سوار بر درازگوشى مى شد، ما مسيحيان، نعل آن درازگوش را در يك كليسا نصب كرده ايم. مردم هر سال از راه دور و نزديك به آن كليسا مى روند و گرد آن طواف مى كنند و آن نعل را مى بوسند. ما مسيحيان اين گونه به پيامبر خود احترام مى گذاريم و تو فرزند دختر پيامبر خود را مى كشى؟».
  يزيد بسيار ناراحت مى شود و با خود فكر مى كند كه اگر اين نماينده به كشور روم بازگردد، آبروى يزيد را خواهد ريخت. پس فرياد مى زند: «اين مسيحى را به قتل برسانيد».
  نماينده كشور روم رو به يزيد مى كند و مى گويد: «اى يزيد، من ديشب پيامبر شما را در خواب ديدم كه مرا به بهشت مژده داد و من از اين خواب متحيّر بودم. اكنون تعبير خوابم روشن شد. به درستى كه من به سوى بهشت مى روم، «اشهد أنْ لا اله الا الله و أشهد أنّ محمّداً رسول الله».
  همسفرم! نگاه كن!
  او به سوى سر امام حسين(ع) مى رود. سر را برمى دارد و به سينه مى چسباند، مى بويد و مى بوسد و اشك مى ريزد. يزيد فرياد مى زند: «هر چه زودتر كارش را تمام كنيد».
  مأموران گردن او را مى زنند در حالى كه او هنوز سرِ امام حسين(ع) را در سينه دارد.


title: بخش 29
text:
    بخش 29


  به يزيد خبر مى رسد كه بعضى از مردم شام با ديدن كاروان اسيران و آگاهى به برخى از واقعيت ها، نظرشان در مورد او عوض شده و در پى آن هستند كه واقعيت را بفهمند.
  پس زمان آن رسيده است كه يزيد براى فريب دادن و خام كردن آنها كارى بكند. فكرى به ذهن او مى رسد. او به يكى از سخنرانان شام پول خوبى مى دهد و از او مى خواهد كه يك متن سخنرانى بسيار عالى تهيه كند و در آن، تا آنجا كه مى تواند به خوبى هاى معاويه و يزيد بپردازد و حضرت على و امام حسين(ع) را لعن و نفرين كند و از او خواسته مى شود تا روز جمعه وقتى مردم براى نماز جمعه مى آيند، آنجا سخنرانى كند.
  در شهر اعلام مى كنند كه روز جمعه يزيد به مسجد مى آيد و همه مردم بايد بيايند.
  روز جمعه فرا مى رسد. در مسجد جاى سوزن انداختن نيست، همه مردم شام جمع شده اند.
  يزيد دستور مى دهد تا امام سجّاد(ع) را هم به مسجد بياورند. او مى خواهد به حساب خود يك ضربه روحى به امام سجّاد(ع) بزند و عزّت و اقتدار خود را به آنها نشان بدهد.
  سخنران بالاى منبر مى رود و به مدح و ثناى معاويه و يزيد مى پردازد، اينكه معاويه همانى بود كه اسلام را از خطر نابودى نجات داد و...، همچنان ادامه مى دهد تا آنجا كه به ناسزا گفتن به حضرت على و امام حسين(ع) مى رسد.
  ناگهان فريادى در مسجد بلند مى شود: «واى بر تو، كه به خاطر خوشحالى يزيد، آتش جهنم را براى خود خريدى!».
  اين كيست كه چنين سخن مى گويد؟ همه نگاه ها به طرف صاحب صدا برمى گردد.
  همه مردم، زندانى يزيد، امام سجّاد(ع) را به هم نشان مى دهند. اوست كه سخن مى گويد: «اى يزيد! آيا به من اجازه مى دهى بالاى اين چوب ها بروم و سخنانى بگويم كه خشنودى خدا در آن است».
  يزيد قبول نمى كند، امّا مردم اصرار مى كنند و مى گويند: «اجازه بدهيد او به منبر برود تا حرف او را بشنويم».
  آرى! اين طبيعت انسان است كه از حرف هاى تكرارى خسته مى شود. سال هاست كه مردم سخنرانى هاى تكرارى را شنيده اند، آنها مى خواهند حرف تازه اى بشنوند.
  يزيد به اطرافيان خود مى گويد: «اگر اين جوان، بالاى منبر برود، آبروى مرا خواهد ريخت» و همچنان با خواسته مردم موافق نيست.
  مردم اصرار مى كنند و عدّه اى مى گويند: «اين جوان كه رنج سفر و داغ پدر و برادر ديده است نمى تواند سخنرانى كند، پس اجازه بده بالاى منبر برود، چون او وقتى اين همه جمعيّت را ببيند يك كلمه نيز، نمى تواند بگويد».
  از هر گوشه مسجد صدا بلند مى شود: «اى يزيد! بگذار اين جوان به منبر برود. چرا مى ترسى؟ تو كه كار خطايى نكرده اى! مگر نمى گويى كه اينها از دين خارج شده اند و مگر نمى گويى كه اينها فاسق اند، پس بگذار او نيز سخن بگويد كه كيستند و از كجا آمده اند».
  آرى! بيشتر مردم شام از واقعيّت خبر ندارند و تبليغات يزيد كارى كرده است كه همه خيال مى كنند عدّه اى بى دين عليه اسلام و حكومت اسلامى شورش كرده اند و يزيد آنها را كشته است.
  در اين هنگام، كسانى كه تحت تأثير كاروان اسيران قرار گرفته بودند، فرصت را غنيمت مى شمارند.
  آنها اصرار و پافشارى مى كنند تا فرزند حسين(ع) به منبر برود.
  بدين ترتيب، جوّ مسجد به گونه اى مى شود كه يزيد به ناچار اجازه مى دهد امام سجّاد(ع) سخنرانى كند، امّا يزيد بسيار پشيمان است و با خود مى گويد: «عجب اشتباهى كردم كه اين مجلس را برپا كردم»، ولى پشيمانى ديگر سودى ندارد.
  مسجد سراسر سكوت است و امام آماده مى شود تا سخنرانى تاريخى خود را شروع كند: « بسم الله الرحمن الرحيم. من بهترين درود و سلام ها را به پيامبر خدا مى فرستم. هر كس مرا مى شناسد، كه مى شناسد، امّا هر كس كه مرا نمى شناسد بداند كه من فرزند مكّه و منايم. من فرزند زمزم و صفايم. من فرزند آن كسى هستم كه در آسمان ها به معراج رفت و فرشتگان آسمان ها، پشت سر او نماز خواندند. من فرزند محمّد مصطفى هستم. من فرزند كسى هستم كه با دو شمشير در ركاب پيامبر جنگ مى كرد و دو بار با پيامبر بيعت كرد. من پسر كسى هستم كه در جنگ بَدْر و حُنين با دشمنان جنگيد و هرگز به خدا شرك نورزيد. من پسر كسى هستم كه چون پيامبر به رسالت مبعوث شد، او زودتر از همه به پيامبر ايمان آورد. او كه جوانمرد، بزرگوار و شكيبا بود و همواره در حال نماز بود.
  همان كه مانند شيرى شجاع در جنگ ها شمشير مى زد و اسلام مديون شجاعت اوست. آرى! او جدّم على بن ابى طالب است. من فرزند فاطمه هستم. فرزند بزرگْ بانوى اسلام. من، پسر دختر پيامبر شمايم».
  يزيد صداىِ گريه مردم را مى شنود. آنها با دقّت به سخنان امام سجّاد(ع) گوش مى دهند.
  مردم شام، به دروغ هاى معاويه و يزيد پى برده اند. آنها يك عمر حضرت على(ع) را لعن كرده اند و باور كرده بودند كه على(ع) نماز نمى خواند، امّا امروز مى فهمند اوّلين كسى كه به اسلام ايمان آورده حضرت على(ع) بوده است. او كسى بود كه همواره در راه اسلام شمشير مى زد.
  صداى گريه و ناله مردم بلند است. يزيد كه از ترس به خود مى لرزد در فكر اين است كه چه خاكى بر سر بريزد. او نگران است كه نكند مردم شورش كنند و او را بكشند.
  هنوز تا موقع اذان وقت زيادى مانده است، امّا يزيد براى اينكه مانع سخنرانى امام شود دستور مى دهد كه مؤذّن اذان بگويد:
  ـ «الله أكبر، الله أكبر، أشهد انْ لا إله إلاّ الله».
  امام مى فرمايد: «تمام وجود من به يگانگى خدا گواهى مى دهد».
  ـ «أشهد أنّ محمّداً رسول الله».
  امام سجّاد(ع)، عمامه از سر خود برمى دارد و رو به مؤذن مى كند: «تو را به اين محمّدى كه نامش را برده اى قسمت مى دهم تا لحظه اى صبر كنى».
  سپس رو به يزيد مى كند و مى فرمايد: «اى يزيد! بگو بدانم اين پيامبر خدا كه نامش در اذان برده شد، جد توست يا جد من، اگر بگويى جد تو است كه دروغ گفته اى و كافر شده اى، امّا اگر بگويى كه جد من است، پس چرا فرزند او، حسين را كشتى و دختران او را اسير كردى؟».
  آن گاه اشك در چشمان امام سجّاد(ع) جمع مى شود. آرى! او به ياد مظلوميت پدر افتاده است: «اى مردم! در اين دنيا مردى را غير از من پيدا نمى كنيد كه رسول خدا جد او باشد، پس چرا يزيد پدرم حسين را شهيد كرد و ما را اسير نمود».
  يزيد كه مى بيند آبرويش رفته است برمى خيزد تا نماز را اقامه كند. امام به او رو مى كند و مى فرمايد: «اى يزيد! تو با اين جنايتى كه كردى، هنوز خود را مسلمان مى دانى! تو هنوز هم مى خواهى نماز بخوانى».
  يزيد نماز را شروع مى كند و عدّه اى كه هنوز قلبشان در گمراهى است، به نماز مى ايستند. ولى مردم زيادى نيز، بدون خواندن نماز از مسجد خارج مى شوند.

  										***

  مردم شام از خواب بيدار شده اند. آنها وقتى به يكديگر مى رسند يزيد را لعنت مى كنند. آنها فهميده اند كه يزيد دين ندارد و بنى اُميه يك عمر آنها را فريب داده اند.
  اينك آنها مى دانند كه چرا امام حسين(ع) با يزيد بيعت نكرد. اگر او نيز، در مقابل يزيد سكوت مى كرد، ديگر اثرى از اسلام باقى نمى ماند.
  به يزيد خبر مى رسد كه شام در آستانه انفجارى بزرگ است. مردم، دسته دسته كنار خرابه شام مى روند و از امام سجّاد(ع) و ديگر اسيران عذرخواهى مى كنند.
  مأموران حفاظتى خرابه، نمى توانند هجوم مردم را كنترل كنند. يزيد تصميم مى گيرد اسيران را از مردم دور كند. او به بهانه نامناسب بودن فضاى خرابه آنها را به قصر مى برد.
  مردم شام مى بينند كه اسيران را به سوى قصر مى برند تا آنها را در بهترين اتاق هاى قصر منزل دهند. اين حيله اى است تا ديگر كسى نتواند با اسيران تماس داشته باشد.
  ناگهان صداى شيون و ناله از داخل قصر بلند مى شود؟ حالا ديگر چه خبر است؟
  اين صداى هنده، زنِ يزيد، است. او وقتى به صورت هاى سوخته در آفتاب و لباس هاى پاره حضرت زينب(س) و دختران رسول خدا نگاه مى كند، فرياد و ناله اش بلند مى شود.
  نگاه كن! خود يزيد به همسرش هنده مى گويد كه براى امام حسين(ع) گريه كند و ناله سر بدهد!
  آيا شما از تصميم دوم يزيد با خبريد؟ او مى خواهد كارى كند كه مردم باورشان شود كه اين ابن زياد بوده كه حسين را كشته و او هرگز به اين كار راضى نبوده است.
  هنوز نامه يزيد در دست ابن زياد است كه به او فرمان قتل امام حسين(ع) را داده است، امّا اهل شام از آن بى خبراند و يزيد مى تواند واقعيت را تحريف كند.
  يزيد همواره در ميان مردم اين سخن را مى گويد: «خدا ابن زياد را لعنت كند! من به بيعت مردم عراق بدون كشتن حسين راضى بودم. خدا حسين را رحمت كند، اين ابن زياد بود كه او را كشت. اگر حسين نزد من مى آمد، او را به قصر خود مى بردم و به او در حكومت خود مقامى بزرگ مى دادم».
  نگاه كن كه چگونه واقعيت را تحريف مى كنند! يزيد كه ديروز دستور قتل امام حسين(ع) را داده بود، اكنون خود را فدايى حسين معرّفى مى كند. او تصميم گرفته است تا براى امام حسين(ع) مجلس عزايى برپاكند و به همين مناسبت سه روز در قصر يزيد عزا اعلام مى شود.
  همه جا گريه است و عزادارى! عجيب است كه مجلس عزا در قصر يزيد برپامى شود و خود يزيد هم در اين عزا شركت مى كند. زنان بنى اُميه شيون مى كنند و بر سر و سينه مى زنند.
  در همه مجلس ها، ابن زياد لعنت مى شود. فرياد «واى حسين كشته شد»، در همه جاى قصر يزيد بلند است. يزيدى كه تا ديروز شادى مى كرد و مى رقصيد، امروز در گوشه اى نشسته و عزادار است.
  او به همه مى گويد كه خواست خدا اين بود كه حسين به فيض شهادت برسد، خدا ابن زياد را لعنت كند. 
  مردم! نگاه كنيد، كه يزيد، هميشه ابن زياد را لعنت مى كند! يزيد براى امام حسين(ع) مجلس عزا گرفته است و همه زنان بنى اُميّه در عزاى او بر سروسينه مى زنند. يزيد چقدر با خاندان پيامبر مهربان شده است!
  تا امام سجّاد(ع) نيايد، يزيد لب به غذا نمى زند. مردم، ببينيد يزيد چقدر به فرزند رسول خدا احترام مى گذارد. كه بدون او لب به غذا نمى زند.
  آيا مردم شام بار ديگر خام خواهند شد؟ آيا آنها دوباره فريب يزيد را خواهند خورد؟ به هر حال، اكنون زينب و ديگر زنان، اجازه دارند تا براى شهداى خود گريه كنند. در طول اين سفر هر گاه مى خواستند گريه كنند، سربازان به آنها تازيانه مى زدند.

  										***

  يزيد مى داند كه ماندن اسيران در شام ديگر به صلاح او نيست. هر چه آنها بيشتر بمانند، خطر بيشترى حكومت او را تهديد مى كند. اكنون بايد آنها را از شام دور كرد و به مدينه فرستاد.
  بنابراين، امام سجّاد(ع) را به حضور مى طلبد و به او مى گويد: «اى فرزند حسين! اگر مى خواهى مى توانى در شام، پيش من بمانى و اگر هم نمى خواهى مى توانى به مدينه بروى. دستور مى دهم تا مقدمات سفر را برايت آماده كنند».
  امام، بازگشت به مدينه را انتخاب مى كند. يزيد دستور مى دهد تا نُعمان (نعمان بن بَشير) به قصر بيايد.
  نُعمان پيش از ابن زياد، امير كوفه بود. او كسى بود كه وقتى مسلم به كوفه آمد، هيچ واكنش تندى نسبت به مسلم انجام نداد.
  آرى! او سياست مسالمت آميزى داشت، امّا يزيد او را بر كنار و به جاى آن ابن زياد را به اميرى كوفه منصوب كرد. نُعمان بعد از بر كنارى از حكومت كوفه، به شام آمده است.
  يزيد رو به نُعمان مى گويد و مى گويد: «اى نعمان! هر چه سريع تر وسايل سفر را آماده كن. تو بايد با عدّه اى از سربازان، خاندان حسين را به مدينه برسانى. لباس، غذا، آب و آذوقه و هر چه را كه براى اين سفر نياز هست، تهيه كن». اين سربازان همراه تو مى آيند تا محافظ كاروان باشند.
  يزيد مى ترسد كه مردم، دور اين خاندان جمع شوند. اين سربازان بايد همراه كاروان باشند تا مردم شهرها در طول مسير نتوانند با اين خانواده سخنى بگويند.
  آرى! بايد هر چه زودتر اين خانواده را به كشور ديگرى انتقال داد. نبايد گذاشت مردم شام بيش از اين با اين خاندان آشنا شوند وگرنه حكومت بنى اُميه براى هميشه نابود خواهد شد. بايد هر چه زودتر سفر آغاز گردد.
  امام رو به يزيد مى كند و مى فرمايد: «اى يزيد، در كربلا وسايل ما را غارت كرده اند، دستور بده تا آنها را به ما برگردانند».
  آرى! عصر عاشورا خيمه ها را غارت كردند و سپاه كوفه هر چه داخل خيمه ها بود را براى خود برداشتند، امّا يزيد پس از جنگ به ابن زياد نامه نوشت و از او خواست تا همه وسايلى كه در خيمه ها بوده است را به شام بياورند.
  يزيد مى خواست اين وسايل را براى خود نگه دارد تا همواره نسل بنى اُميّه به آن افتخار كند و به عنوان يك سند زنده، گوياى پيروزى بنى اُميه بر بنى هاشم باشد.
  يزيد در جواب مى گويد: «اى پسر حسين! آن وسايل را به شما نمى دهم. در مقابل، حاضر هستم كه چند برابر آن پول و طلا به شما بدهم».
  امام در جواب او مى فرمايد: «ما پول تو را نمى خواهيم. ما وسايلمان را مى خواهيم; چرا كه در ميان آنها مقنعه و گردن بند مادرم حضرت زهرا بوده است».
  يزيد سرانجام براى اينكه امام سجّاد(ع) حاضر شود شام را ترك كند، دستور مى دهد تا آن وسايل را به او باز گردانند.

  										***

  شب است و همه مردم شهر در خواب هستند، امّا كنار قصر يزيد كاروانى آماده حركت است.
  يزيد دستور داده است تا خاندان پيامبر در دل شب و مخفيانه از شام خارج شوند. او نگران است كه مردم شام بفهمند و براى خداحافظى با اين خانواده اجتماع كنند و بار ديگر امام سجّاد(ع) سخنرانى كند و دروغ هاى ديگرى از يزيد را فاش سازد.
  آن روزى كه مردم به اين كاروان فحش و ناسزا مى گفتند، يزيد در روز روشن آنها را وارد شهر كرد و مدت زيادى آنها را در مركز شهر معطّل نمود، امّا اكنون كه مردم شهر اين خاندان را شناخته اند، بايد در دل شب، سفرشان آغاز شود.
  اكنون يزيد نزد اُمّ كُلثوم، دختر على(ع)، مى رود و مى گويد: «اى امّ كُلْثوم! اين سكّه هاى طلا براى شماست. اينها را در مقابل سختى ها و مصيبت هايى كه به شما وارد شده است، از من قبول كن».
  صداى اُمّ كلثوم سكوت شب را مى شكند: «اى يزيد! تو چقدر بى حيا و بى شرمى! برادرم حسين را مى كشى و در مقابل آن سكّه طلا به ما مى دهى. ما هرگز اين پول را قبول نمى كنيم».
  يزيد شرمنده مى شود و سرش را پايين مى اندازد و دستور حركت مى دهد. كاروان، شهر شام را ترك مى كند، شهرى كه خاندان پيامبر در آنجا يك ماه و نيم سختى ها و رنج هايى را تحمّل كردند.

  										***

  كاروان به حركت خود ادامه مى دهد. مهتاب بيابان را روشن كرده است. هنوز از شام فاصله زيادى نگرفته ايم. نُعمان همراه كاروان مى آيد. يزيد به او توصيه كرده است كه با اهل كاروان مهربانى كند و هر كجا كه خواستند آنها را منزل دهد.
  ـ اى نُعمان! آيا مى شود ما را به سوى عراق ببرى.
  ـ عراق براى چه؟ ما قرار بود به سوى مدينه برويم.
  ـ ما مى خواهيم به كربلا برويم. خدا به تو جزاى خير بدهد ما را به سوى كربلا ببر.
  نُعمان كمى فكر مى كند و سرانجام دستور مى دهد كاروان مسير خود را به سوى عراق تغيير دهد. شب ها و روزها مى گذرد و تا كربلا راهى نمانده است.
  اين جا سرزمين كربلاست! همان جايى كه عزيزانمان به خاك و خون غلتيدند.
  هنوز صداى غريبانه حسين به گوش مى رسد. كاروان سه روز در كربلامى ماند و همه براى امام حسين(ع) و عزيزانشان عزادارى مى كنند.
  سه روز مى گذرد و اكنون هنگام حركت به سوى مدينه است.


title: بخش 30
text:
    بخش 30


  كاروان آرام آرام به سوى مدينه مى رود. شب ها و روزها سپرى مى شود.
  نزديك مدينه، امام سجّاد(ع) دستور توقّف مى دهد و سراغ بَشير را مى گيرد، وقتى بشير نزد امام مى آيد، امام به او مى فرمايد:
  ـ اى بشير! پدر تو شاعر بود، آيا تو هم از شعر بهره اى برده اى؟
  ـ آرى! اى پسر رسول خدا!
  ـ پس به سوى شهر برو و مردم را از آمدن ما با خبر كن.
  بَشير سوار بر اسب خود مى شود و به سوى مدينه به پيش مى تازد. امام سجّاد(ع) دستور مى دهد تا خيمه ها را برپا كنند و زنان و بچّه ها در خيمه ها استراحت كنند.
  حتماً به ياد دارى كه اين كاروان در دل شب از مدينه به سوى مكّه رهسپار شد. امام سجاد(ع) ديگر نمى خواهد ورود آنها به مدينه مخفيانه باشد. ايشان مى خواهد همه مردم باخبر بشوند و به استقبال اين كاروان بيايند.
  مردم مدينه از شهادت امام حسين(ع) باخبر شده اند. ابن زياد روز دوازدهم پيكى را به مدينه فرستاد تا خبر كشته شدن امام حسين(ع) را به امير مدينه بدهد.
  دوستان خاندان پيامبر در آن روز گريه ها كردند و ناله ها سر دادند، امّا آنها از سرنوشت اسيران هيچ خبرى ندارند.
  به راستى، آيا يزيد آنها را هم شهيد كرده است؟ همه نگران هستند و منتظر خبراند.
  ناگهان از دروازه شهر اسب سوارى وارد مى شود و فرياد مى زند: «ياأهلَ يَثْربَ لامقامَ لَكُم»; «اى مردم مدينه، ديگر در خانه هاى خود نمانيد».
  همه با هم مى گويند چه خبر است؟ مردم از زن و مرد، پير و جوان، در مسجد پيامبر جمع مى شوند، اى مرد! چه خبرى دارى؟ او به مردم مى گويد: «مردم مدينه! اين امام سجّاد(ع) است كه با عمه اش زينب و خواهرانش در بيرون شهر شما منزل كرده اند».
  همه مردم سراسيمه مى دوند. داغ حسين(ع) براى آنها تازه شده است. غوغايى برپا مى شود. بَشير مى خواهد به سوى امام سجّاد(ع) برگردد، امّا مى بيند همه راه ها بسته شده و ازدحام جمعيّت است. بنابراين از اسب پياده مى شود و پياده به سوى خيمه امام سجّاد(ع) مى رود.
  چه قيامتى برپا شده است! بَشير وارد خيمه امام سجّاد(ع) مى شود. امام را مى بيند در حالى كه اشك مى ريزد و دستمالى در دست دارد و اشك چشم خود را پاك مى كند.
  مردم به خدمت او مى رسند و به او تسليت مى گويند. صداى گريه و ناله از هر سو بلند است.
  امام مى خواهد براى مردم سخن بگويد. همه مردم ساكت مى شوند. پايان اين سفر رسيده است، پس بايد چكيده و خلاصه اين سفر براى تاريخ ثبت شود: «من خدا را به خاطر سختى هاى بزرگ و مصيبت هاى دردناك و بلاهاى سخت شكر و سپاس مى گويم».
  مردم مدينه متعجب اند. به راستى، اين كيست كه اين چنين سخن مى گويد؟
  او با چشم خود شهادت پدر، برادران، عموها و... را ديده است. او به سفر اسارت رفته است و آب دهان انداختن اهل شام به سوى خواهرانش را ديده است، امّا چگونه است كه بازخدا را شكر مى كند؟
  آرى! تاريخ مى داند كه امام خدا را شكر مى كند. زيرا اين كاروان پيش از بازگشت به مدينه توانسته است اسلام را در سرزمين شام زنده كند.
  آرى! اين كاروان ابتدا به كربلا رفت و خون هاى زيادى را در راه دين نثار كرد. سپس با وجود رنج ها و سختى ها رهسپار شام شد تا دين پيامبر را از مرگ حتمى نجات دهد.
  آيا نبايد خدا را شكر كرد كه اسلام نجات پيدا كرده است؟ 
  دينى كه پيامبر براى آن، بسيار خونِ دل خورده بود، بار ديگر زنده شد.
  خون حسين(ع)، تا روز قيامت درخت اسلام را آبيارى مى كند.
  يزيد به خاطر كينه اى كه از پيامبر و خاندان او به دل داشت، مى خواست اسلام را ريشه كن كند. او قصد داشت به عنوان خليفه مسلمانان، ضربه هاى هولناكى را به اسلام بزند و اين امام حسين(ع) بود كه با قيام خود اسلام را نجات داد. 
  آرى! تا زمانى كه صداى اذان از گلدسته ها بلند است، امام حسين(ع) پيروز است. 
  گوش كن! اكنون امام سجاد(ع) آخرين سخنان خود را بيان مى فرمايد: «اى مردم! پدرم، امام حسين(ع) را شهيد كردند. خاندان او را به اسارت گرفته و سر او را به نيزه كردند و به شهرهاى مختلف بردند. كدام دل مى تواند بعد از شهادت او شادى كند. هفت آسمان در عزاى او گريستند. همه فرشتگان خداوند و همه ذرّات دنيا بر او گريه كردند. ما را به گونه اى به اسارت بردند كه گويى ما فرزندان قوم كافريم! شما به ياد داريد كه پيامبر چقدر سفارش ما را به امّت خود مى نمود و از آنها مى خواست كه به ما محبّت كنند. به خدا قسم، اگر پيامبر به جاى آن سفارش ها، از امّت خود مى خواست كه با فرزندان او بجنگند، امّت او بيش از اين نمى توانستند در حق ما ظلم كنند. اين چه مصيبت بزرگ و جان سوزى بود كه امّتى مسلمان بر خاندان پيامبرشان روا داشتند؟ ما اين مصيبت ها را به پيشگاه خدا عرضه مى كنيم كه او روزى انتقام ما را خواهد گرفت».
  سخن امام به پايان مى رسد و پيام مهم او براى هميشه در تاريخ مى ماند. مردم مدينه به ياد دارند كه پيامبر چقدر نسبت به فرزندانش سفارش مى كرد. آنها فراموش نكرده اند كه پيامبر همواره از مردم مى خواست تا به فرزندان او عشق بورزند. 
  به راستى، امّت اسلام بعد از رسول خدا با فرزندان او چگونه رفتار كردند؟
  آخرين سخن امام نيز، اشاره به روزى دارد كه انتقام گيرنده خون امام حسين(ع) خواهد آمد.
  آرى! او روزى خواهد آمد. بياييد من و شما هم براى آمدنش دعا كنيم.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب فرياد مهتاب
  موضوع: حضرت زهرا(س)، شهادت حضرت زهرا (س)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  من مى خواهم براى تو از مادر مظلوم مدينه سخن بگويم، همسفر من باش! 
  بيا به مدينه سفر كنيم و از حوادثى كه بعد از وفات پيامبر در آن شهر روى داد، باخبر شويم.
  به راستى چگونه شد كه مردم مدينه، عهد و پيمان خود را شكستند و مظلوميّت دختر پيامبر را رقم زدند؟
  من مى خواهم تو را با حماسه اى كه حضرت فاطمه(س)، آن را آفريد، آشنا كنم.
  حماسه يارى حقوحقيقت!
  حماسه اى به بلندى تاريخ آزادى وشرافت!
  من مى خواهم مظلوميّت مادرم فاطمه(س) را بيان كنم و تو را از ماجراى خانه اى باخبر كنم كه در آتش كينه سوخت!
  دوست من! بيا با هم دفترِ تاريخ را باز كنيم و در ده ها كتاب پژوهشى - تاريخى به جستجوى حقيقت بپردازيم تا بدانيم بر مادرِ مظلوم شيعه چه گذشته است.
  اين كتاب را به حضرت فاطمه(س) اهدا مى كنم، اميد دارم كه شفاعتش نصيب همه ما گردد.
  در چاپ چهاردهم به بازنگرى قسمت هايى از كتاب پرداختم و سپس متنِ پى نوشت ها را مقدارى خلاصه كردم تا حجم كتاب كمتر شود.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، 1388


title: قسمت اول
text:
    قسمت اول


  نگاه من به آسمانِ پر ستاره دوخته شده است، نمى دانم فردا چه خواهد شد. با خود فكر مى كنم، كاش الان در مدينه بودم!
  خدايا! آيا خواهم توانست بار ديگر پيامبر را ببينم؟
  امروز خبردار شدم كه بيمارى پيامبر، بسيار شديد شده است، ديگر اميدى به بهبودى او نيست. من خيلى نگران هستم. فردا صبح زود به سوى مدينه خواهم رفت، من مى خواهم بار ديگر پيامبر را ببينم.
  اكنون، خورشيد روز سه شنبه، بيست و نهم ماه صَفَر طلوع مى كند و من آماده رفتن مى شوم. دستى به يالِ اسب سفيد و زيبايم مى كشم، پا در ركاب مى نهم، من مى خواهم به سوى مدينه بروم.
  آيا تو نيز همراه من مى آيى؟ تو بايد با عجله همراه من بيايى، از اينجا تا مدينه، دو ساعت راه داريم. عشق ديدن پيامبر مرا بى قرار كرده است، يادم مى آيد آخرين بارى كه پيامبر را ديدم، خبر از رفتن خود مى داد، او ديگر از ماندن در اين قفس تنگ دنيا خسته شده بود و دوست داشت كه به اوج آسمان ها پر بكشد و همنشين فرشتگان گردد. آيا من موفّق خواهم شد بار ديگر پيامبر را ببينم؟
  آنجا را نگاه كن، آيا ديوارهاى شهر مدينه را مى بينى؟
  اكنون ما به مدينه رسيده ايم، بيا جلوتر برويم، به مركز شهر، مسجد پيامبر.
  آيا تو هم صداى گريه ها را مى شنوى؟ براى چه صداى گريه از خانه ها بلند است؟ چه خبر شده است؟
  خداى من! پيامبر از دنيا رفته است.
  اينجا خانه پيامبر است، صداى گريه فاطمه(س)، دختر پيامبر به گوش مى رسد.
  آرى، پيامبر دنيا را وداع گفته است، اكنون على(ع) دارد بدن مطهر آن حضرت را غسل مى دهد.
  پيامبر خودش وصيّت كرده است كه فقط على(ع) بدن او را غسل دهد، فرشتگان آسمانى او را يارى مى كنند.
  من با خود مى گويم خوب است به داخل مسجد پيامبر بروم، مسجدى كه پيامبر در آنجا براى ما بالاى منبر مى رفت و سخن مى گفت، هنوز طنينِ صداى مهربان او در گوش من است.
  خداى من! در اين شهر چه خبر است؟ چرا در اين لحظه، مسجد اين قدر خلوت است؟ پس مردم كجا هستند؟ آيا كسى از راز خلوتى مسجد خبر دارد؟

  										***

  از مسجد بيرون مى آيم، درِ خانه چند نفر از دوستان خود را مى زنم، امّا كسى جواب نمى دهد.
  يك نفر دارد به سوى من مى آيد:
  ـ سلام، آيا مى دانى مردم كجا رفته اند؟ چرا شهر اين قدر خلوت است.
  ـ مگر خبر ندارى كه همه مردم به سقيفه رفته اند؟ 
  ـ سقيفه ديگر كجاست؟ آنجا چه خبر است؟
  ـ همراه من بيا، آنجا خبر مهمّى است.
  من همراه او حركت مى كنم، تو نيز همراه من بيا.
  او مرا به سوى غرب مدينه مى برد، ما از شهر خارج مى شويم.
  آنجا را نگاه كن، آنجا سايبانى است كه به آن سقيفه مى گويند.
  چه جمعيّتى در آنجا جمع شده است! چه سر و صدايى بلند است!
  به راستى اينجا چه خبر است؟
  جمعيّت زيادى در سقيفه جمع جمع شده است، من جمعيّت را مى شكافم و جلو مى روم:
  ـ آقا چه مى كنى، كجا مى خواهى بروى؟ مگر نمى بينى كه راه بسته است؟
  ـ امّا من بايد جلو بروم، مى خواهم براى دوستانم كه كتابِ مرا مى خوانند گزارش بدهم و سخن بگويم، آنها حق دارند بفهمند امروز اينجا چه خبر است.
  هر طور كه هست وارد سقيفه مى شوم، تختى را مى بينم كه پيرمردى بر روى آن خوابيده است.
  جلو مى روم، گويا پيرمرد مريض است، رنگ زردى به چهره دارد.
  يك جوان كنار او ايستاده است، پيرمرد يك جمله مى گويد و جوان سخن او را با صداى بلند تكرار مى كند تا همه بشنوند.
  آيا اين پيرمرد را مى شناسى؟
  او سَعد است، رئيس قبيله خَزْرَج، آن جوان هم، قيس، پسر اوست كه در كنار او ايستاده است.
  حتماً مى دانى كه مدينه از دو طايفه بزرگ اَوْس و خَزْرَج تشكيل شده است، اين دو طايفه قبل از اسلام، همواره در حال جنگ بودند، امّا به بركت اسلام، صلح و آرامش به ميان آنها برگشته است.
  اكنون، بزرگان اين دو طايفه در كنار هم جمع شده اند تا براى آينده اين شهر تصميم بگيرند.
  سعد، بزرگ قبيله خزرج چنين سخن مى گويد: «اى مردم مدينه! شما بايد قدر خود را بدانيد، شما بوديد كه پيامبر را يارى كرديد و اگر شما نبوديد، اسلام به اين شكوه و عظمت نمى رسيد. آرى، مردم شهر مكّه، نه تنها پيامبر را يارى نكردند، بلكه همواره باعث اذيّت و آزار او شدند، امّا خداوند به ما اين توفيق را داد كه يارى پيامبر را بنماييم و ما تا پاى جان او را يارى كرديم. اى مردم مدينه، با شمشيرهاى شما بود كه دين اسلام، قدرت پيدا كرد، آگاه باشيد كه پيامبر از دنيا رفت در حالى كه از شما راضى بود و شما نور چشم او بوديد. اكنون پيامبر به ديدار خدا شتافته است و بعد از او حكومت و خلافت، حقّ شما مى باشد».
  همه مردم يك صدا فرياد مى زنند: «اى سعد! چه زيبا و خوب سخن گفتى، ما فقط به سخن تو عمل مى كنيم، تو بايد خليفه مسلمانان باشى». 
  مردم، حسابى به شور افتاده اند! نگاه كن! چگونه دور سعد مى چرخند و فرياد مى زنند: «اى سعد! تو مايه اميد ما هستى، مرگ بر دشمن تو!».
  اين همان شعارى است كه آنها در روزگار جاهليّت مى خواندند، چه شده است كه اين مسلمانان، به ياد آن روزها افتاده اند؟
  هنوز بدن پيامبر دفن نشده است، آيا بايد اين گونه به جاهليّت برگردند؟
  گوش كن!
  گويا سخن از خلافت است، بحث خيلى جدّى است، اين مردم اينجا جمع شده اند تا جانشين پيامبر را معيّن كنند.
  مگر پيامبر در روز غدير خُمّ، على(ع) را به عنوان خليفه و جانشين خود معيّن نكرده است؟
  مگر همين مردم با على(ع) بيعت نكردند؟ چرا به اين زودى، همه چيز را فراموش كردند؟
  از روز غدير خُمّ، حدود دو ماه گذشته است.
  آيا آنها سخن پيامبر را فراموش كرده اند كه در ميان هزاران نفر، فرياد زد: «مَن كنتُ مَولاه فَهذا عليٌّ مولاه: هر كه من مولا و رهبر او هستم; اين على مولا و رهبراوست».
  من در همين فكرها هستم كه صدايى به گوشم مى رسد، يكى از عقب جمعيّت مى گويد: «مهاجران، سخن ما را قبول نخواهند كرد، آنها با سعد بيعت نخواهند كرد، براى اين كه آنها زودتر از ما مسلمان شده اند و پيامبر از طايفه آنهاست».
  همه به فكر فرو مى روند، آرى، مهاجران كسانى هستند كه در شهر مكّه به پيامبر ايمان آوردند و همراه آن حضرت به مدينه هجرت كردند.
  آنها اوّلين كسانى هستند كه به پيامبر ايمان آوردند و خيلى از آنها از طايفه پيامبر (قريش) هستند.
  يكى جواب مى دهد: «ما به آنها خواهيم گفت: دو خليفه معيّن مى كنيم، يكى از شما، ديگرى از ما».
  سعد اين سخن را مى شنود رو به او مى كند و مى گويد: «اين سخن را نگوييد كه اين آغاز شكست شما خواهد بود، شما بايد بر حرف خود ثابت بمانيد، شما تأكيد كنيد كه خليفه بايد از ميان مردم مدينه باشد، آنها مجبور مى شوند قبول كنند».

  										***

  حتماً تو هم مثل من با ديدن اين صحنه ها خيلى تعجّب مى كنى. من نزديك يكى از اين مردم مى روم، و به او چنين مى گويم:
  ـ مگر در غدير خُمّ، پيامبر، على(ع) را به عنوان جانشين خود معرّفى نكرد؟ پس چرا مى خواهيد در ميان مسلمانان اختلاف بياندازيد؟
  ـ ما اختلاف را آغاز نكرده ايم، اين مهاجران بودند كه اختلاف را شروع كردند.
  ـ عجب حرف هايى مى زنى! اين جمعيّت را شما در اينجا جمع كرده ايد يا مهاجران؟ اين شما هستيد كه مى خواهيد خليفه پيامبر، همشهرى شما باشد، تو را به خدا! دست از اين حرف ها برداريد، قدرى به فكر اسلام باشيد، آيا گناه على(ع) اين است كه اهل مكّه است؟! آخر شما چه كسى را بهتر از او مى توانيد پيدا كنيد؟
  ـ ما با خلافت على، هيچ حرفى نداريم.
  ـ پس براى چه اينجا جمع شده ايد و مى خواهيد سعد را خليفه خود كنيد؟
  ـ خبرهايى به ما رسيده است كه مهاجران مى خواهند شخص ديگرى را به عنوان خليفه معرّفى كنند. ما مى دانيم عُمَر (پسر خطّاب) فكرهايى را درسردارد.
  ـ آخر براى چه؟
  ـ مگر تو نمى دانى بعضى از اين مهاجران كه اهل مكّه هستند، كينه على به دل دارند، مگر نمى دانى در جنگ بدر و اُحُد، على عدّه زيادى از مشركان مكّه را به قتل رساند؟ آنهايى كه به دست على كشته شدند; برادر، پدر و يا يكى از اقوامِ اين مهاجران بودند، براى همين، آنها كينه على را به دل دارند.
  ـ مگر نمى دانى كه على براى دفاع از اسلام دست به شمشير برد؟ اگر شمشير او نبود مشركان، همه مسلمانان را مى كشتند.
  ـ درست است، امّا آن ها امروز به فكر انتقام خون بزرگان خود هستند، آنها قسم خورده اند كه على را خانه نشين كنند، وقتى كه ما از تصميم مهاجران باخبر شديم، تصميم گرفتيم تا از آنها عقب نيفتيم و براى همين اين جلسه را تشكيل داديم، مگر خبر ندارى كه آنها زودتر از ما جلسه گرفته اند و در مورد خلافت به نتايجى رسيده اند؟
  گويا در اين شهر خبرهاى زيادى است، به راستى چه كسانى قسم خورده اند كه حقّ على(ع) را غصب كنند؟ 

  										***

  نمى دانم آيا بدن پيامبر دفن شده است؟ چرا مردم، اين قدر بىوفا شده اند؟ اين ها كه تا ديروز، احترام زيادى به پيامبر مى گذاشتند، چرا امروز نمى خواهند بر بدن پيامبر نماز بخوانند؟
  بيا، من و تو به سوى خانه پيامبر برويم. 
  نگاه كن، على(ع)، بدن پيامبر را غسل داده و كفن نموده است و خودش، اوّلين كسى است كه بر پيكر پاك او، نماز خوانده است.
  پيامبر در آخرين لحظه هاى زندگى خود، از على(ع) خواست، تا زمانى كه بدن او را به خاك نسپرده است از پيكر او جدا نشود.
  نگاه كن، على(ع) از خانه پيامبر بيرون مى آيد و از مردم مى خواهد تا بيايند و بر پيكر پيامبر نماز بخوانند.
  مردم ده نفر، ده نفر، وارد خانه مى شوند و بر آن حضرت، نماز مى خوانند.
  على(ع) تصميم دارد وقتى نماز مسلمانان تمام شود، بدن پيامبر را در خانه خودش دفن كند.
  البتّه عدّه اى مى گويند كه پيامبر را در قبرستان بقيع دفن كنيم، عدّه اى هم مى گويند كه بدن پيامبر را در كنار منبر، در داخل مسجد به خاك بسپاريم.
  امّا نظر على(ع) اين است كه پيامبر در همان مكانى كه جان داده است، دفن شود.
  خانه پيامبر، خانه كوچكى است، مساحت آن، حدود نُه متر مربع است، براى همين، بايد صبر كرد تا مردم ده نفر ده نفر، وارد خانه شوند و نماز بخوانند و اين زمان زيادى مى گيرد.
  نگاه كن، عدّه اى كه نماز خوانده اند، به سوى سقيفه حركت مى كنند تا ببينند آنجا چه خبر است.
  آرى، تعداد كمى هم كه در اينجا بودند به سوى سقيفه مى روند، ديگر اينجا خيلى خلوت شده است، در مقابل، سقيفه خيلى شلوغ است.

  										***

  آنجا را نگاه كن! آن دو نفر را مى گويم كه سراسيمه به اين سو مى آيند. گويا آنها از سقيفه مى آيند.
  نمى دانم چرا آنها خيلى ناراحت هستند، آيا موافقى با آنها سخنى بگوييم؟
  ـ صبر كنيد، آخر با اين عجله به كجا مى رويد؟
  ـ ما هر چه سريع تر بايد نزد بزرگان خود برويم، ما هرگز اجازه نخواهيم داد خليفه از ميان مردم مدينه انتخاب شود.
  آنها اين را مى گويند و به سرعت به سوى خانه پيامبر مى روند.
  يكى از آنها وارد خانه مى شود و در كنار عُمَر (پسر خطّاب) مى نشيند، او دست عُمَر را مى گيرد و به او مى گويد:
  ـ هر چه زودتر بلند شو!
  ـ مگر نمى بينى من اينجا كار دارم؟ پيكر پيامبر هنوز دفن نشده است.
  ـ چاره اى نيست، من با تو كار مهمّى دارم.
  ـ خوب، حرف تو چيست؟
  ـ اينجا كه نمى شود، بايد برويم بيرون.
  عُمَر از جاى خود بلند مى شود و همراه او به بيرون خانه مى رود:
  ـ حرفت را زود بزن! ببينم چه خبرى دارى.
  ـ اى عُمَر، چرا نشسته اى؟ مردم مدينه در سقيفه جمع شده اند و مى خواهند با سعد، بزرگ قبيله خزرج، بيعت كنند. ما بايد زود به آنجا برويم وگرنه همه نقشه هاى ما خراب خواهد شد.
  عُمَر لحظه اى با خود فكر مى كند، او به ياد مى آورد كه مدّتى قبل با مهاجران سخن گفته بود و نقشه خود را به آنان خبر داده بود، اكنون عُمَر باور نمى كند كه انصار اين قدر سريع براى خلافت، دست به كار شده باشند!
  عُمَر با عجله به خانه پيامبر مى رود، شايد خيال كنى او مى خواهد به على(ع) خبر بدهد، امّا اين طور نيست، عمر قبلاً فكرهايى را در سر داشته است، او براى مقام خلافت نقشه هايى كشيده است!!
  خوب است ما هم داخل خانه شويم، نگاه كن، عُمَر دست ابوبكر را گرفته است و از او مى خواهد كه بلند شود.
  ابوبكر به او مى گويد:
  ـ مى خواهى چه كنى؟ چرا اين قدر عجله دارى؟
  ـ بايد با هم به جايى برويم، ما زود برمى گرديم.
  ـ كجا برويم؟ ما تا پيامبر را دفن نكنيم نبايد جايى برويم.
  ـ فتنه اى بزرگ در سقيفه روشن شده است، ما بايد خود را به آنجا برسانيم.
  نگاه كن، عُمَر و ابوبكر همراه با عدّه اى به سوى سقيفه مى روند.


title: قسمت دوم
text:
    قسمت دوم 


  شب تاريك و بيم موج در سقيفه چه شورى بر پا شده است، همه انصار به توافق رسيده اند كه با سعد بيعت كنند.
  آنها دور سعد مى چرخند و شعار مى دهند، ظاهراً هيچ كس با خلافت سعد مخالف نيست.
  سعد بسيار خوشحال است، او تا خلافت و حكومت بر سرزمين حجاز بيش از چند قدم، فاصله ندارد.
  در اين ميان ابوبكر و عُمَر و همراهان او از راه مى رسند، آنها از ديدن اين همه جمعيّت كه در آنجا جمع شده اند تعجّب مى كنند.
  نگاه كن!
  ابوبكر جلو مى رود، او سنّش از همه بيشتر است و ريش سفيد مهاجران مى باشد.
  او رو به مردم مى كند و چنين مى گويد: «اى مردم مدينه! شما بوديد كه دين خدا را يارى كرديد، ما هيچ كس را به اندازه شما دوست نداريم، شما براداران ما هستيد. مگر نمى دانيد كه ما اوّلين كسانى بوديم كه به پيامبر ايمان آورديم. ما از نزديكان پيامبر هستيم. بياييد خلافت ما را قبول كنيد، ما قول مى دهيم كه هيچ كارى را بدون مشورت شما انجام ندهيم».
  مردم مدينه با سخنان ابوبكر به فكر فرو مى روند!
  آرى، در آن سال هاى اوّل كه حضرت محمد(ص) به پيامبرى مبعوث شد، اين مهاجران بودند كه به پيامبر ايمان آوردند!
  گويا دليل هايى كه ابوبكر آورده است همه را قانع كرده است، همه سكوت كرده اند، آرى، خليفه پيامبر كسى است كه زودتر از همه به پيامبر ايمان آورده و از خاندان پيامبر است. فقط او شايستگى خلافت دارد.
  به راستى منظور ابوبكر از اين سخنان چه كسى است؟ 
  نگاه كن، همه مردم، سكوت كرده اند و حق را به ابوبكر داده اند. ابوبكر، چه ماهرانه سخن گفت و فتنه را خاموش كرد.
  آرى، بعد از سخنان ابوبكر، ديگر حناىِ سعد هيچ رنگى ندارد، نگاه كن كه چگونه او و طرفدارانش شكست خوردند.
  مردم مدينه مى دانند كه همه آنها، ده سال بعد از بعثت پيامبر به او ايمان آورده اند، امّا مهاجران، در اوّل بعثت پيامبر به اسلام ايمان آوردند.
  اى ابوبكر! چه دليل هاى خوبى آوردى و فتنه را خاموش كردى! امّا من از تو يك سؤال دارم، تو براى پيروزى مهاجران بر انصار به دو دليل اشاره كردى:
  اوّل: مهاجران به پيامبر زودتر ايمان آوردند.
  دوّم: مهاجران فاميل پيامبر هستند.
  با تو هستم، اى ابوبكر! به همين دليل هايى كه گفتى، فقط على(ع) شايستگى خلافت را دارد.
  مگر شما قبول نداريد اوّلين كسى كه به پيامبر ايمان آورد على(ع) بود؟ اگر شايستگى خلافت به فاميل بودن با پيامبر است على(ع) كه پسر عموى پيامبر است، به راستى كدام يك از شما مهاجران، پسر عموى پيامبر هستيد؟
  مگر پيامبر با على(ع) پيمان برادرى نبست؟ اى ابوبكر! بارها پيامبر فرمود: «على، برادر من در دنيا و آخرت است»؟
  به خدا قسم، امروز مى فهمم كه چرا پيامبر اين جمله را اين همه براى شما تكرار مى كرد.
  او مى دانست كه تو يك روز اينجا مى ايستى و براى خلافت، به اين دو دليل اشاره مى كنى!
  اكنون كه ابوبكر فتنه را خاموش كرده است آيا مردم را به سوى على(ع) دعوت خواهد كرد؟ به فرض كه ما اصلا كار به روز غدير خُمّ نداشته باشيم، اكنون با سخنان ابوبكر، خلافت و حقانيّت على(ع) ثابت شده است.
  امّا وقتى من نگاه به چهره ابوبكر مى كنم، مى فهمم او برنامه ديگرى در سر دارد. شايد بگويى چه برنامه اى؟ با من همراه باش.

  										***

  آنجا را نگاه كن! يكى از بزرگان قبيله خزرج جلو مى آيد و با صداى بلند مى گويد: «به اين سخنان ابوبكر گوش نكنيد و فريب او را نخوريد. ما بوديم كه وقتى مردم مكّه، پيامبر را از آن شهر راندند به آن حضرت پناه داديم و ما با تمام وجود، او را يارى كرديم، براى همين، امروز، خلافت، حقّ ما مى باشد. اگر مهاجران سخن شما را قبول نكنند آنها را از اين شهر بيرون مى كنيم».
  آنگاه، نگاهى به ابوبكر، عُمَر و ديگر مهاجرانى مى كند كه در اينجا هستند و مى گويد: «به خدا قسم، هر كس با ما مخالفت كند با شمشيرهاى ما روبرو خواهدبود».
  بار ديگر، هياهو به پا مى شود، همه سخن اين گوينده را با فرياد خود تأييد مى كنند. نگاه كن! مهاجران، همه ترسيده اند. 
  مردم مدينه (انصار) و مهاجران كه تا ديروز با هم برادر بودند، اكنون براى رياست دنيا در مقابل يكديگر قرار گرفته اند و تشنه خون همديگر شده اند.
  تعداد مهاجران اندك است، و ديگر اميدى براى آنها نيست، كار به جاى حسّاسى رسيده است، سخن از شمشير است و خونريزى!
  همه چيز آماده است براى اين كه مردم با سعد بيعت كنند، آرى، سعد، بزرگِ طايفه خزرج مى رود كه بر تختِ خلافت بنشيند.

  										***

  در اين ميان نگاه من به بَشير مى افتد، نمى دانم او را مى شناسى يا نه؟
  او اهل مدينه است، امّا هميشه به سعد حسادت مىورزيده است. درست است كه سعد، رئيس قبيله اوست، ولى او نمى تواند ببيند كه سعد خليفه مسلمانان بشود.
  حسد در وجود او، آتشى روشن نموده است، اكنون او برمى خيزد و شروع به سخن مى كند: «اى مردم، درست است كه ما پيامبر را به شهر خود دعوت كرديم و او را تا پاى جان يارى كرديم، ولى همه شما مى دانيد كه ما براى خدا اين كار را انجام داديم، نه براى رسيدن به دنيا. آرى، هدف ما رضايت خدا بود، ما مى خواستيم دين خدا را يارى كنيم. امروز نزديكان پيامبر، بيش از ما شايستگىِ خلافت را دارند، من از شما مى خواهم تا حرف آنها را قبول كنيد».
  سخن بشير، بار ديگر همه را به فكر مى اندازد. آرى، خاندان پيامبر بيش از همه، شايستگى خلافت را دارند. 
  اكنون بايد خلافت را به نزديكان پيامبر سپرد، امّا چه كسى از على(ع) به پيامبر نزديك تر؟ مگر پيامبر او را برادر خود خطاب نمى كرد؟ مگر در روز غدير، پيامبر او را به عنوان جانشين خود معرّفى نكرد؟ كاش يك نفر اينجا بود و مردم را به ياد سخنان پيامبر مى انداخت. 
  در اين ميان، يكى از انصار از جاى خود برمى خيزد و اين چنين مى گويد: «اى مردم مدينه، پيامبر از مهاجران بود و همه ما، انصار و ياوران او بوديم! امروز هم ما ياوران و انصارِ كسى خواهيم بود كه جانشين او باشد».
  همه با سخن او به فكر فرو مى روند، انصار بايد يار و ياورِ پيامبر و خليفه او باقى بمانند و خودشان نبايد خليفه بشوند.
  ابوبكر برمى خيزد و در حقّ گوينده اين سخن دعا مى كند و به او مى گويد: «خدا به تو جزاى خير دهد! تو چقدر زيبا سخن گفتى».
  در اين ميان عُمَر برمى خيزد، گويا او مى خواهد براى مردم سخن بگويد.
  همه مردم ساكت مى شوند و او شروع به سخن مى كند، سخن او كوتاه و مختصر است: «اى مردم، بياييد با كسى كه از همه ما پيرتر است بيعت كنيم».
  به راستى منظور عُمَر كيست؟ آيا سنّ زياد، مى تواند ملاك انتخاب خليفه باشد؟ آخر چرا بايد به دنبال سنّت هاى غلط روزگار جاهليّت باشيم؟ 
  آيا درست است كه با رفتن پيامبر از ميان ما، بار ديگر به رسم و رسوم آن روزگاران توجّه كنيم؟

  										***

  ناگهان ابوبكر رو به جمعيّت مى كند و مى گويد: «اى مردم! بياييد با عُمَر بيعت كنيد».
  مردم به يكديگر نگاه مى كنند، همه فرياد مى زنند: «نه، ما با او بيعت نمى كنيم».
  عُمَر رو به آنها مى كند و مى گويد: «به چه دليلى با من بيعت نمى كنيد؟»
  مردم مى گويند: «ما از خودخواهى تو مى ترسيم».
  عُمَر قدرى فكر مى كند و در جواب مى گويد: «پس بياييد با ابوبكر بيعت كنيم»، امّا ابوبكر بار ديگر پيشنهاد بيعت با عُمَر را مى دهد.
  همه نگاه ها به سوى آن دو خيره مى شود.
  ناگهان عُمَر از جا برمى خيزد و مى گويد: «اى ابوبكر، من هرگز بر تو سبقت نمى گيرم، تو بهترين ما هستى، دستت را بده تا با تو بيعت كنم».
  نگاه كن! عُمَر دست ابوبكر را مى گيرد و مى گويد: «اى مردم! با ابوبكر بيعت كنيد».
  حتماً بشير را به خاطر دارى، همان كه لحظاتى قبل به تأييد سخنان ابوبكر براى مردم سخن گفت، او بلند مى شود و به سوى ابوبكر مى رود و با او بيعت مى كند.
  آرى، اوّلين كسى كه با خليفه بيعت مى كند بشير است، او براى اين كه به سعد حسادت مىورزد و مى ترسد سعد خليفه شود با ابوبكر بيعت مى كند.
  يكى از بزرگان مدينه، رو به بشير مى كند و مى گويد: «اى بشير، به خدا قسم، حسدى كه به سعد داشتى تو را وادار كرد تا با ابوبكر بيعت كنى، تو مى ترسيدى كه سعد خليفه شود».
  بعد از آن عُمَر با ابوبكر بيعت مى كند.
  خوب دقّت كن، همانگونه كه برايت گفتم مدينه از دو قبيله بزرگ (اوس و خزرج) تشكيل شده است و اين دو قبيله ساليان سال با هم جنگ و خونريزى داشته اند.
  اكنون، بزرگان قبيله اوس با خود فكر مى كنند، اگر سعد(رئيس قبيله خزرج)، خليفه شود اين افتخارى براى قبيله خزرج خواهد بود.
  آن مرد را نگاه كن! رئيس قبيله اوس را مى گويم. او با صداى بلند فرياد مى زند: «به خدا قسم اگر با ابوبكر بيعت نكنيد قبيله خزرج براى هميشه بر شما حكومت خواهند كرد».
  حسدورزى بزرگان قبيله اوس، آنها را به بيعت با ابوبكرتشويق مى كند. بزرگان قبيله اوس را نگاه كن كه چگونه به سوى ابوبكر مى روند و با او بيعت مى كنند.
  وقتى كه بزرگان قبيله اوس بيعت كردند همه افرادِ آن قبيله هم برمى خيزند و با خليفه بيعت مى كنند.
  ببين، چگونه مردم براى بيعت با ابوبكر، سر از پا نمى شناسند، چگونه تعصّب و روحيه قبيله گرى، مردم را از راه راست، دور كرد.
  همه افراد قبيله اوس با ابوبكر بيعت مى كنند.
  به اين سادگى، اهلِ سقيفه با ابوبكر بيعت مى كنند. تا اين لحظه، هيچ كس سخن از رأى گيرى و شورا به ميان نياورده است، اينجا سخن از رأى گيرى نيست. 
  اگر كسى بگويد اينجا، در سقيفه، رأى گيرى شده است، دروغ گفته است. براى اين كه در اينجا، على(ع)، مقداد، سلمان، ابوذر، عمّار و جمعى ديگر از ياران گرامى پيامبر حاضر نيستند، يك نفر از بنى هاشم هم در اينجا نيست، آيا آنها جزء مسلمانان نيستند؟ آيا آنها حقّ رأى نداشتند؟
  امروز در اينجا مردم با ابوبكر بيعت كردند به اين دليل كه او از خاندان پيامبر است و اوّلين كسى است كه مسلمان شده است، امّا همه مى دانند على(ع) نزديك ترين مردم به پيامبر است و زودتر از ابوبكر اسلام آورده است.
  قبيله اوس با ابوبكر بيعت كردند زيرا امروز آن اختلاف و كينه اى كه ساليان سال، ميان اين دو قبيله وجود داشت، زنده شد.
  آيا مى دانى ميان اين دو قبيله، قبل از اسلام، جنگ سختى در گرفت و خون هاى زيادى به زمين ريخته شد؟ آنها آن روز را «روزبُعاث» نام نهادند، روزى كه جوانان زيادى بر خاك و خون غلطيدند.
  در آن روز قبيله خزرج، پيروز ميدان جنگ شده بود و امروز قبيله اوس مى خواهد انتقام خود را از سعد (بزرگ قبيله خزرج) بگيرد.
  آرى، اگر قبيله اوس با ابوبكر بيعت مى كنند براى اين است كه مى خواهند سعد (بزرگ قبيله خزرج) خليفه نشود!
  آنها خيال مى كنند اگر با ابوبكر بيعت نكنند حتماً سعد خليفه خواهد شد. چه كسانى اين آتش زير خاكستر (كينه بين اوس و خزرج) را امروز روشن كردند؟
  آرى، عدّه اى مى دانستند كه اختلاف اين دو قبيله براى موفقيّت آنها لازم است و براى همين نقشه خود را به خوبى اجرا كردند.

  										***

  آيا به ياد دارى اوّلين كسى كه با ابوبكر بيعت كرد كه بود؟ 
  بشير را مى گويم، او كه يكى از بزرگان قبيله خزرج است، به علّت حسدى كه نسبت به پسرعموى خود، سعد، دارد با ابوبكر بيعت كرد تا مبادا سعد، خليفه شود.
  اكنون، با بيعت كردن بشير، در قبيله خزرج اختلاف افتاده است، عدّه اى طرفدار كار بشير هستند و عدّه اى هم مخالف.
  نگاه كن! بشير مشغول سخن گفتن با افراد قبيله خود (قبيله خزرج) است، او به آنها اين چنين مى گويد: «اكنون كه همه دارند با ابوبكربيعت مى كنند، پس ما از آنها عقب نيفتيم».
  عدّه اى با او موافق مى شوند و مى روند و با ابوبكر بيعت مى كنند.
  سعد (رئيس قبيله خزرج) با مردم سخن مى گويد، امّا ديگر كسى به سخن او گوش نمى كند، او هر طور هست مى خواهد مانع شود تا قبيله او با ابوبكر بيعت كنند.
  امّا ديگر فايده اى ندارد، مردم از هر طرف هجوم مى آورند، و سعد، بزرگ طايفه خزرج در زير دست و پا قرار مى گيرد.
  عدّه اى از طرفداران سعد فرياد مى زنند: «آرام بگيريد، مواظب باشيد مبادا سعد در زير دست و پاى شما پايمال شود».
  در اين ميان عُمَر فرياد مى زند: «سعد را بكُشيد، او را زير دست و پا، پايمال كنيد».
  عُمَر به طرف سعد مى رود و به او مى گويد: «اى سعد، من دوست دارم آن چنان زير دست و پاىِ مردم، پايمال شوى كه همه اعضاى بدنت در هم كوبيده شود».
  قيس، پسرِ سعد، اين سخن را مى شنود جلو مى آيد و ريش عمررا در دست مى گيرد و مى گويد: «به خدا قسم اگر مويى از سر پدرم كم شود نخواهم گذاشت از اينجا سالم بيرون بروى».
  ابوبكر اين صحنه را مى بيند، با عجله به سوى عُمَر مى آيد و به او مى گويد: «اى عُمَر، آرام باش، امروز، روزى است كه ما بايد با آرامش با مردم برخورد كنيم، خشونت، ما را از هدف خود دور مى كند».
  عُمَر با شنيدن اين سخن، آرام مى شود وتصميم مى گيرد تا صحنه را ترك كند و سعد را به حال خود بگذارد.
  اكنون سعد رو به عُمَر مى كند و مى گويد: «اگر من بيمار نبودم و قدرت داشتم با شما جنگ مى كردم».
  آنگاه او به فرزندان خود مى گويد: «مرا از اينجا ببريد». فرزندان سعد، پدر خود را از سقيفه بيرون مى برند.

  										***

  به خليفه خبر مى دهند كه سعد به منزل خود رفته است. بايد هر طور هست او را به سقيفه باز گرداند، او بايد بيعت كند، مگر مسلمانان، همه با ابوبكر بيعت نكردند، او چرا مى خواهد اتّحاد مسلمانان را به هم بزند؟
  از اينجا ديگر، كم كم، سخن اهل سقيفه تغيير مى كند.
  آرى، حالا ديگر هر كس با خليفه مخالف باشد و با او بيعت نكند با اسلام مخالف است.
  حتماً تعجّب مى كنى. آرى، اكنون كه بيشتر مسلمانان با ابوبكر بيعت كرده اند، ديگر او، نماد اسلام شده است و مخالفت با او مخالفت با اسلام است!
  خليفه، عدّه اى را به خانه سعد مى فرستد تا از او بخواهند كه براى بيعت كردن به سقيفه بيايد.
  فرستاده خليفه به خانه سعد مى رود و پيامِ خليفه را به او مى رساند.
  سعد در جواب مى گويد: «تا جان در بدن دارم هرگز با شما بيعت نخواهم كرد».
  فرستاده خليفه به سوى سقيفه باز مى گردد و سخن سعد را براى خليفه بازمى گويد.
  خليفه به فكر فرو مى رود كه اكنون چه بايد كرد. عُمَر رو به خليفه مى كند و مى گويد: «اى خليفه، سعد را به حال خود نگذار، او بايد با شما بيعت كند».
  در اين ميان يكى از اطرافيان به خليفه مى گويد: «سعد را به حال خود بگذاريد، او آدم لجبازى است، او هرگز با شما بيعت نخواهد كرد تا كشته شود و با ريختن خون او، تمام قبيله او در فكر انتقام خواهند افتاد و اين براى خلافت شما خوب نيست، او پيرمردى مريض است و يك پيرمرد مريض و تنها، هيچ كارى بر ضدّ شما نمى تواند انجام دهد».
  خليفه اين سخن را مى پسندد و ديگر كسى را به دنبال سعد نمى فرستد.


title: قسمت سوم
text:
    قسمت سوم 


  آيا موافقى با هم سرى به خانه پيامبر بزنيم؟
  نگاه كن! على(ع) بدن پيامبر را در خانه آن حضرت به خاك سپرده است و كنار قبر آن حضرت نشسته است.
  بنى هاشم هم اينجا هستند، عبّاس، عموى پيامبر در كنارى نشسته است.
  مقداد و سلمان و ابوذر و چند نفر ديگر هم اينجا هستند.
  آرى، خيلى از مسلمانان در مراسم دفن پيامبر حاضر نشدند.
  يك نفر سراسيمه به اين سو مى آيد. او از همه مى پرسد كه على(ع) كجاست؟
  اگر على(ع) را مى خواهى برو كنار قبر پيامبر، او را آنجا مى توانى ببينى.
  او مى خواهد خبر مهمّى را به على(ع) بگويد.
  خبر او اين است: «مردم در سقيفه با ابوبكر بيعت كردند».
  مولايت را نگاه كن! او شروع به خواندن آيه دوم سوره «عنكبوت» مى كند: (أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُواْ أَن يَقُولُواْ ءَامَنَّا وَهُمْ لاَيُفْتَنُونَ)، آيا مردم خيال مى كنند وقتى گفتند ما ايمان آورديم، امتحان نمى شوند؟».
  آرى، اين مردم كسانى بودند كه ادّعاى ايمانِ آنها، همه دنيا را گرفته بود، امّا امروز كه امتحان پيش آمد چند نفر سر بلند بيرون آمدند؟ چند نفر توانستند از اين فتنه نجات پيدا كنند؟
  آرى، امروز، روز امتحان بزرگ الهى بود و متأسّفانه خيلى ها در اين آزمون بزرگِ تاريخ، سرافكنده شدند.
  گوش كن! صدايى از بيرون خانه به گوش مى رسد: «اى على! مردم در سقيفه با ابوبكر بيعت كرده اند، همه ما آماده هستيم تا تو را در راه جنگ با آنها يارى كنيم».
  آيا موافقى بيرون برويم و ببينيم كيست كه اين گونه سخن مى گويد؟
  خداى من! اين ابوسفيان است! همان كسى كه براى كشتن پيامبر، جنگ بدر و اُحد را به راه انداخت. اكنون چه شده است كه او امروز دلش براى اسلام مى سوزد؟ نه او دلش براى اسلام نمى سوزد، او نقشه اى در سر دارد.
  او نزديك مى آيد و چنين مى گويد: «اى على! دستت را بده تا با تو بيعت كنم».
  مولايت را نگاه كن، چگونه جواب ابوسفيان را مى دهد: «اى ابوسفيان! تو از اين سخنان خود قصدى جز مكر و حيله ندارى».
  ابوسفيان اين سخن را كه مى شنود از آنجا دور مى شود.
  آرى، ابوسفيان پيش خود نقشه كشيده بود تا امروز انتقام خود را از اسلام بگيرد. او اوّلين كسى است كه خبر سقيفه را براى على(ع) آورد، او كه شمشير زدن و شجاعت على(ع) در جنگ ها را ديده بود، خيال مى كرد اكنون نيز، على(ع) شمشير به دست خواهد گرفت و به جنگ اهل سقيفه خواهد رفت و جنگ داخلى در مدينه روى خواهد داد و آن وقت بهترين فرصت خواهد بود تا دشمنان اسلام به مدينه حمله كنند و ديگر هيچ اثرى از اسلام باقى نماند و او به آرزوى خود برسد.
  امّا ابوسفيان نمى دانست كه على(ع)، اين گونه اميد او را نا اميد خواهد كرد. آرى، آن حضرت براى اسلام زحمت هاى زيادى كشيده است، اكنون اجازه نخواهد داد تا ابوسفيان به خواسته خود برسد. اگر ديروز شمشير على(ع)، مايه نجات اسلام شد امروز صبر او، مايه بقاى اسلام است.

  										***

  اكنون، اهل سقيفه همه با ابوبكر بيعت كرده اند، و موقع آن فرا رسيده است كه خليفه را به مركز شهر ببرند. خليفه همراه با كسانى كه در سقيفه هستند به مسجد شهر مى رود.
  در مسير به هر كس برخورد مى كنند او را مجبور مى كنند تا با ابوبكر بيعت كند.
  آرى، مسلمانان بر خلافت ابوبكر، متّحد شده اند و هر كس كه با اين اتّحاد و يگانگى، مخالف باشد كشته خواهد شد.
  حتماً مى گويى به چه جرمى؟ به جرم بر هم زدن وحدت مسلمانان!
  امّا سؤال من اين است كه آيا همه مسلمانان با ابوبكر بيعت كرده اند؟ هنوز كه بنى هاشم و على(ع) با او پيمان نبسته اند؟ اين چه وحدتى است كه شما از آن سخن مى گوييد؟
  نگاه كن! خليفه را با چه احترامى به مسجد مى برند! 
  على(ع)، پيكر پيامبر را دفن كرده و به خانه خود رفته است. عدّه اى از مردم در مسجد پيامبر جمع شده اند، در اين ميان، عثمان همراه با بنى اُميّه در گوشه اى از مسجد نشسته اند.
  در اين هنگام ابوبكر را وارد مسجد مى كنند و او را بر بالاى منبر پيامبرمى نشانند.
  عُمَر نگاهى به مسجد مى كند، مى بيند كه ابوسفيان با عدّه اى از بنى اُميّه در گوشه اى نشسته اند در ميان آنها عثمان هم به چشم مى خورد. ابوسفيان با ديگران بر ضدّ خليفه سخن مى گويد. به راستى چگونه مى توان ابوسفيان را راضى كرد؟
  راه حلّى به ذهن خليفه مى رسد. يك نفر پيام مهمّى را براى ابوسفيان مى آورد: «به تو قول مى دهيم كه فرزندت، معاويه را در حكومت خود شريك كنيم».
  ابوسفيان لبخندى مى زند و مى گويد: «آرى، ابوبكر چه خوب خليفه اى است كه صله رحم نمود و حقّ ما را ادا كرد».
  اكنون ابوسفيان و بنى اُميّه براى بيعت با خليفه مى آيند. آرى، اين گونه ابوسفيان حاضر مى شود كه با خليفه بيعت كند. 
  عُمَر رو به بقيّه مى كند و مى گويد: «چرا هر كدام از شما در گوشه اى نشسته ايد؟ بياييد با خليفه رسول خدا، ابوبكر بيعت كنيد».
  عثمان از جا بلند مى شود و نزد ابوبكر مى رود و با او بيعت مى كند، با بيعت عثمان همه بنى اميّه با ابوبكر بيعت مى كنند.
  اكنون، همه نگاه ها متوجّه بنى هاشم و خاندان پيامبر است، آيا آنها با ابوبكر بيعت خواهند كرد؟

  										***
  در اين ميان، جمعيّت زيادى وارد شهر مدينه مى شوند، خدايا! اين همه جمعيّت از كجا آمده اند و در اين شهر چه مى خواهند؟ 
  نگاه كن! همه آنها از قبيله أسلم مى باشند. مردم اين قبيله در اطراف مدينه زندگى مى كنند، آنان امروز به مدينه آمده اند تا ابوبكر را يارى كنند. آنها به سوى مسجد مى روند، وقتى عُمَر از آمدن آنان با خبر مى شود، خيلى خوشحال مى شود و يقين مى كند كه ديگر پيروزى از آن خليفه است.
  هنوز عدّه اى از مردم شهر با خليفه بيعت نكرده اند، خوب است آنها را با پول راضى كنيم!چه كسى است كه بتواند در مقابل پول استقامت كند؟ اين پول ها را بايد براى زنان اين شهر فرستاد. بايد از راه زنان در دل ها نفوذ كرد، هر كس بتواند زنان را به سوى خود جذب كند جامعه را مى تواند از آنِ خود بنمايد.
  كيسه هاى پول به سوى خانه هاى مدينه برده مى شوند. ابوبكر در منبر خود به اين سخن ها اشاره مى كند كه در حكومت من غذاهاى خوب براى شما مهيا خواهد بود و روزهاى خوبى در انتظارتان است.
  آنجا را نگاه كن! بيرون مسجد، كنار درِ آن خانه را مى گويم. آن زن چه مى گويد، چرا صداى خود را بلند كرده است؟
  آيا مى خواهيد دين مرا با پول بخريد؟ هرگز! هرگز نخواهيد توانست مرا از دينم جدا كنيد، من اين پول هاى شما را قبول نمى كنم.
  خدايا، اين شير زن كيست كه اين گونه سخن مى گويد؟
  او از طايفه بنى عَدىّ است، او با گوش خود شنيده كه پيامبر، در روز غدير، على(ع) را به عنوان خليفه و جانشين خود معرّفى نموده است. اكنون، او چگونه براى پول و مال دنيا، دست از مولاى خود بردارد؟
  آفرين بر تو اى شير زن مدينه! كاش مردان مدينه به اندازه تو غيرت داشتند و اين گونه على(ع) را تنها نمى گذاشتند.

  										***

  اكنون، كار تبليغات شروع مى شود، بايد كارى كرد كه اين مردم باور كنند كه ابوبكر خليفه رسول خداست.
  ابوبكر بر روى منبر نشسته است، ناگهان يك نفر از درِ مسجد وارد مى شود و رو به ابوبكر مى كند و مى گويد: «اى خليفه خدا».
  همه تعجّب مى كنند، آيا ابوبكر اين قدر مقام پيدا كرده كه خليفه خدا شده است؟!
  ابوبكر از بالاى منبر فرياد مى زند: «من خليفه خدا نيستم، بلكه خليفه رسول خدا هستم و به اين راضى هستم كه مرا به اين نام بخوانيد».
  آرى، اين گونه است كه لقب خليفه رسول خدا براى ابوبكر، عنوان رسمى شناخته مى شود. بعد از آن خليفه سخنان خود را ادامه مى دهد: «اى مردم! هيچ كس شايستگى خلافت را همانند من ندارد، آيا من اوّلين كسى نبودم كه نماز خواندم، آيا من بهترين يار پيامبر نبودم؟».
  همه كسانى كه در پاى منبر خليفه نشسته اند سخن او را تأييد مى كنند، آرى، همه كسانى كه اينجا هستند به ياد دارند على(ع) اوّلين كسى است كه به پيامبر ايمان آورد و با آن حضرت نماز خواند.
  مگر تا مدّت ها، فقط على(ع) و خديجه(س) همراه پيامبر نماز نمى خواندند؟
  آن روزها كه هنوز ابوبكر مسلمان نشده بود، امّا اكنون كسى جرأت ندارد حقيقت را بگويد.

  										***

  آن كيست كه در كوچه هاى مدينه مى گردد و فرياد مى زند: «همه مسلمانان با ابوبكر بيعت كرده و او را به عنوان خليفه رسول خدا انتخاب نموده اند، پس هر چه زودتر براى بيعت كردن با او به مسجد بياييد».
  نمى دانم او را شناختى يا نه؟
  او عُمَر است، از وقتى كه خبردار شده است عدّه اى از مردم هنوز با ابوبكربيعت نكرده اند، در كوچه هاى مدينه مى گردد و همه را به بيعت با ابوبكر فرا مى خواند.
  آرى، عدّه اى از مردم در خانه هاى خود مخفى شده اند، عُمَر مى خواهد هر طور شده است آنها را براى بيعت با ابوبكر به مسجد بكشاند.
  عدّه اى با شنيدن صداى عُمَر براى بيعت با خليفه از خانه هاى خود خارج مى شوند.
  ولى عدّه ديگرى به اين سادگى حاضر نيستند با ابوبكر بيعت كنند، آنها كسانى هستند كه مى خواهند به على(ع) وفادار بمانند.
  بايد فكر اساسى كرد. به نظر شما، عُمَر چه راه حلّى را انتخاب خواهد كرد؟
  آرى، بايد به سراغ على(ع) رفت، تا زمانى كه او با ابوبكر بيعت نكرده است، نمى توان بقيّه مردم را مجبور به بيعت با ابوبكر كرد.
  براى همين عُمَر به سوى مسجد رفته و به خليفه چنين مى گويد: «اى خليفه پيامبر! تا زمانى كه على بيعت نكند بيعت بقيّه مردم به درد ما نمى خورد، هر چه زودتر كسى را به دنبال على بفرست تا او را به اينجا بياورد و او با تو بيعت كند».
  ابوبكر، قُنفُذ را به حضور مى طلبد و به او مى گويد: «نزد على(ع) برو و به او بگو كه خليفه رسول خدا تو را مى طلبد».
  نمى دانم نام قُنفُذ را شنيده اى يا نه؟ او مردى بسيار خشن و سياه دل مى باشد و براى همين در اين روزها براى اهداف خليفه، خيلى مفيد است.

  										***

  قنفذ همراه با عدّه اى به سوى خانه على(ع) حركت مى كند. درِ خانه به صدا در مى آيد، على(ع) از خانه بيرون مى آيد:
  ـ از من چه مى خواهى؟
  ـ اى على! هر چه زودتر به مسجد بيا كه خليفه پيامبر تو را مى خواند.
  ـ آيا فراموش كرده ايد كه پيامبر مرا خليفه و جانشين خود قرار داده است؟
  قنفذ نمى داند چه جواب بگويد، براى همين به سوى مسجد باز مى گردد.
  ابوبكر وقتى مى بيند كه قُنفُذ تنها آمده است به او مى گويد:
  ـ پس على كجاست؟ چرا او را نياوردى؟
  ـ وقتى به على گفتم كه خليفه پيامبر تو را مى طلبد در جواب گفت كه پيامبر مرا خليفه و جانشين خود قرار داده است.
  همه كسانى كه در مسجد هستند به ياد سخنان پيامبر مى افتند، آرى، پيامبر بارها و بارها بالاى همين منبر (كه الان ابوبكر بر روى آن نشسته است) در مورد جانشينى على(ع) سخن گفته است.
  ترديد در دل همه كاشته مى شود، همه با خود مى گويند: «چرا ما به اين زودى سخنان پيامبر را فراموش كرديم؟»
  عُمَر نگاهى به جمعيّت مى كند، مى فهمد كه الان است كه سخن على(ع)، باعث بيدارى اين مردم شود. براى همين عُمَر رو به ابوبكر مى كند و فرياد مى زند: «به خدا قسم، اين فتنه فقط با كشتن على تمام مى شود. آيا به من اجازه مى دهى كه بروم و سرِ او را براى تو بياورم؟»
  ترس در وجود همه مى نشيند، آيا به راستى عُمَر اين كار را خواهد كرد؟
  ابوبكر رو به عُمَر مى كند و از او مى خواهد كه بنشيند.
  امّا او نمى نشيند، ابوبكر او را قسم مى دهد كه آرام بگيرد وبنشيند.
  عُمَر مى نشيند و ابوبكر رو به قُنفُذ مى كند و مى گويد: «برو به على بگو كه ابوبكر تو را مى طلبد، همه مسلمانان با ابوبكر بيعت كرده اند و تو هم يكى از آنها هستى و بايد براى بيعت به مسجد بيايى».
  قنفذ اين بار همراه با ده نفر به سوى خانه على(ع) مى رود و مى گويد:
  ـ اى على! ابوبكر تو را مى طلبد، تو بايد براى بيعت با او به مسجدبيايى.
  ـ پيامبر به من وصيّت كرده است كه وقتى او را دفن نمودم از خانه خود خارج نشوم تا اين كه قرآن را به صورت كامل بنويسم.
  نگاه كن! 
  على(ع) بعد از گفتن اين سخن وارد خانه مى شود و در را مى بندد. او براى حفظ اسلام، صبر مى كند و در خانه خود مى نشيند. پيامبر از دنيا رفته است و هنوز قرآن به صورت كامل، جمع آورى نشده است، درست است كه عدّه اى به فكر رياست و حكومت دنياى خود هستند، امّا على(ع) به فكر قرآن است.
  قنفذ به سوى مسجد باز مى گردد و سخن على(ع) را به ابوبكر مى گويد. خليفه، خيلى ناراحت است، براى اين كه ديگر نمى تواند على(ع) را به زور از خانه بيرون بياورد، همه فهميده اند كه على(ع) مشغول جمع آورى قرآن است و ديگر كسى نمى تواند مزاحم على(ع) شود، گويا چاره اى نيست، بايد صبر كرد تا على(ع)، كار نوشتنِ قرآن را تمام كند.

  										***

  امروز پنج شنبه، اوّل ماه ربيع الأوّل است، مردم براى خواندن نماز در مسجد جمع شده اند. على(ع) وارد مسجد مى شود. همه تعجّب مى كنند، او كه قسم خورده بود تا قرآن را ننويسد از خانه خود خارج نشود.
  خوب نگاه كن، آيا آن پارچه را مى بينى كه در دست هاى اوست؟ على(ع) قرآن را نوشته و در داخل اين پارچه گذاشته و به مسجد آورده است.
  او با صداى بلند با مردم سخن مى گويد: «اى مردم، من در اين مدّت، مشغول نوشتن قرآن بودم، نگاه كنيد، اين قرآنى است كه من نوشته ام، من به تفسير همه آيه هاى قرآن آگاه هستم چرا كه از پيامبر در مورد همه آنها سؤال كرده ام».
  اگر كسى خواهان فهم قرآن باشد بايد نزد على(ع) برود، زيرا او از همان ابتداىِ نزول قرآن همراه با پيامبر بود و هر گاه آيه اى نازل مى شد، تفسير آن را از پيامبر مى پرسيد.
  در اين هنگام عُمَر از جا بلند مى شود و مى گويد: «ما نياز به قرآن تو نداريم».
  وقتى كه عُمَر اين سخن را مى گويد على(ع) قرآنى را كه نوشته است به خانه خود مى برد. 
  اين مردم چقدر زود سخن پيامبر را فراموش كردند، پيامبر فرمود: «من شهر علم هستم و على(ع) دروازه آن است و هر كس خواهان علم است آن را از على(ع) بياموزد». چرا اينان امروز با على(ع) اين گونه برخورد مى كنند؟ مگر آنان خواهند توانست قرآن را به درستى تفسير كنند؟


title: قسمت چهارم
text:
    قسمت چهارم


  هنوز تعدادى از ياران گرامى پيامبر مثل سلمان، مقداد، ابوذر و عمّار با خليفه بيعت نكرده اند، هم چنين عبّاس، عموى پيامبر هم براى بيعت نيامده است.
  اين ها به خانه على(ع) رفت و آمد مى كنند و بر سر بيعتى كه در غدير نموده اند باقى هستند.
  اكنون بايد كارى كرد تا آنها هم با خليفه بيعت كنند. مهمّ ترين شخصيتى كه در اين ميان به چشم مى خورد عبّاس عموى پيامبر است، اگر آنها بتوانند او را به سوى خود جذب كنند، خيلى از مشكلاتشان، بر طرف خواهد شد.
  آرى، او ريش سفيدِ بنى هاشم است و اگر او حاضر شود با خليفه بيعت كند امتياز بسيار خوبى براى حكومت ابوبكر خواهد بود.
  ديگر هوا تاريك شده است، نگاه كن، خليفه همراه با عُمَر و چند نفر ديگر از خانه بيرون مى آيند.
  آيا موافقى ما هم همراه آنها برويم و ببينيم كه آنها در اين تاريكى شب به كجا مى روند؟
  نگاه كن! آنها به سوى محله بنى هاشم مى روندو درِ خانه عبّاس، عموى پيامبر را مى زنند.
  عبّاس در را باز مى كند و خليفه و همراهانش وارد مى شوند:
  ـ شما هم همراهيان خليفه هستيد؟
  ـ نه، من نويسنده ام، اين هم دوست عزيز من است. خواننده كتابم است، ما آمده ايم ببينيم خليفه با شما چه كار دارد.
  ـ خوش آمديد.
  ما وارد خانه مى شويم و در گوشه اتاق مى نشينيم.
  نگاه كن، عبّاس در فكر است كه خليفه در اين وقت شب براى چه به خانه او آمده است.
  ابوبكر دستى به ريش هاى سفيدش مى كشد و سخن خود را آغاز مى كند و من هم قلم و كاغذ را برمى دارم و مى نويسم: «خداوند پيامبرش را براى هدايت ما فرستاد و او براى هدايت ما تلاش نمود تا آن كه به سوى خدا سفر كرد. بعد از مرگ پيامبر، مردم مرا به عنوان خليفه انتخاب كردند و من هم اين مقام را قبول كردم و اميدوارم كه بتوانم وظيفه سنگين خود را با توكّل به خدا به خوبى انجام دهم. شنيده ام كه يك نفر مى خواهد ميان مسلمانان اختلاف بياندازد و او تو را كه عموى پيامبر هستى به عنوان يار و ياور خود معرّفى مى كند. اى عبّاس! چقدر خوب است تو هم مانند بقيّه مردم با من بيعت كنى. اگر تو اين كار را بكنى من قول مى دهم كه بعد از خود، تو را به عنوان جانشين معرّفى كنم، زيرا تو عموى پيامبر هستى و مردم به تو توجّه زيادى دارند، اگر تو با ما بيعت كنى هم به نفع خودت و هم به نفع اسلام است».
  همه منتظر هستند تا ببينند عبّاس چه مى گويد؟ آيا او براى رسيدن به رياست و حكومت، دست از يارى حق بر خواهد داشت؟
  اكنون عُمَر چنين مى گويد: «اى عبّاس، ما نمى خواهيم در ميان مسلمانان اختلاف بيفتد، ما نمى خواهيم كسى تو را به عنوان شخص تفرقه انگيزبشناسد».
  لحظه سرنوشت سازى است، آيا عبّاس سخن آنها را قبول خواهد كرد؟
  در اين شب ها هواداران خليفه اصلا خواب نداشته اند، آنها به خانه خيلى از بزرگان شهر رفته اند و آنها را با وعده پول و حكومت خريده اند.
  آيا امشب هم آنها خواهند توانست اين معامله را انجام بدهند و ايمان و مردانگى عبّاس را بخرند و به او حكومت و رياست بدهند؟ همه سكوت كرده اند، به راستى عبّاس چه خواهد گفت؟
  اگر عبّاس اين معامله را انجام بدهد براى على(ع) بسيار گران تمام خواهد شد، وقتى مردم بفهمند كه ريش سفيدِ بنى هاشم، دست از يارى على(ع) برداشته است چه قضاوت خواهند كرد؟ خدايا، تو خودت عبّاس را در اين انتخاب يارى كن!
  همه سخن هاى خود را گفته اند، اكنون منتظر جواب عبّاس هستند.
  اكنون، عبّاس سخن مى گويد: «اى ابوبكر، اگر مردم جمع شدند و تو را انتخاب نمودند پس چگونه مى گويى جانشين و خليفه پيامبر هستى؟ پيامبر كى وكجا تو را جانشين خودش قرار داد؟ اگر مردم تو را انتخاب كردند آيا ما بنى هاشم از اين مردم نبوديم، آيا ما حق رأى دادن نداشتيم؟ شايد بگويى: «من به خاطر خويشاوندى با پيامبر به اين مقام رسيدم»، در اين صورت به تو مى گويم كه ما از تو به پيامبر نزديك تر هستيم. امّا اين كه مى گويى بعد از خودت، خلافت را به من مى دهى مگر اين خلافت ارث پدر توست كه به هر كس مى خواهى مى بخشى؟ اگر حقّ مسلمانان است چرا به ديگران مى بخشى؟ اگر حقّ خودت است براى خودت نگه دار و اگر حقّ بنى هاشم است، ما تمام حقّ خود را مى خواهيم و تنها به قسمتى از آن راضى نمى شويم».
  سخنان دندان شكن عبّاس، همه را نااميد مى كند، آنها در مقابل اين سخنان، هيچ جوابى ندارند كه بگويند. خليفه آمده بود تا عبّاس را از على(ع) جدا كند، امّا اكنون، سخنان عبّاس، او را شرمنده كرده است.
  خليفه هيچ جوابى ندارد بگويد، آخر در مقابل اين سخنان چه مى تواند بگويد؟ براى همين خليفه همراه با دوستانش بدون خداحافظى از خانه بيرون مى روند.

  										***

  امروز روز جمعه، دوّم ماه ربيع الأوّل است، چهار روز است كه پيامبر از ميان ما رفته است. عدّه اى در مسجد جمع شده اند و هر كسى سخنى مى گويد:
  ـ چرا على(ع) به مسجد نمى آيد و پشت سر خليفه پيامبر نماز نمى خواند؟
  ـ او هنوز با خليفه بيعت نكرده است، امروز هم روز جمعه است، اوّلين نماز جمعه به امامت ابوبكر برگزار مى شود، هر طور كه شده بايد على(ع) را به مسجد آورد.
  ـ مگر خبر نداريد كه عدّه اى از مخالفان ما در خانه على(ع) جمع شده اند، ما بايد هر چه سريع تر جمع آنها را متفرّق كنيم.
  قرار مى شود كه با خليفه در اين مورد صحبت شود.
  آرى، وحدت اسلامى در خطر است، شايد طرفداران على(ع) بخواهند بر ضدّ حكومت اسلامى قيام كنند! ما بايد هر چه سريع تر آنها را دستگير كنيم.
  ابوبكر با نظر آنها موافق است، و دستور حمله به خانه على(ع) را مى دهد.
  عُمَر از جاى خود برمى خيزد و همراه با گروه زيادى به سوى خانه على(ع) حركت مى كند.
  در ميان اين جمعيّت، رئيس قبيله اوس هم به چشم مى خورد، وقتى رئيس قبيله اوس به ميدان آمده است يعنى همه اين طايفه به ميدان آمده اند.
  امّا در خانه على(ع) چه خبر است؟ عدّه اى از ياران آن حضرت در اينجا جمع شده اند، آيا آنها را مى شناسى؟
  سلمان، مقداد، عمّار، ابوذر، در اين ميان طلحه و زبير را هم مى بينم.
  نگاه كن، آن پيرمرد هم، عبّاس، عموى پيامبر است. هيچ كدام از آنها با خليفه بيعت نكرده اند، آنها مى خواهند بر بيعتى كه با على(ع) نموده اند وفادار بمانند.
  اگر امروز، اكثريّت مردم از امام زمان خود، على(ع)، جدا شده اند، امّا اين جمع كوچك ثابت كرده اند كه مى توان پيرو اكثريّت نبود، مى توان راه صحيح را انتخاب كرد، مى توان طرفدار حق و حقيقت بود.

  										***

  على(ع) با گروهى از ياران خود داخل خانه نشسته اند كه ناگهان سر و صداى جمعيّت زيادى به گوش آنها مى رسد.
  آرى، عُمَر با هواداران خود آمده است. درِ خانه به شدّت كوبيده مى شود. اين صداى عُمَر است كه در فضا پيچيده است: «اى كسانى كه در اين خانه هستيد هر چه سريع تر بيرون بياييد، اگر اين كار را نكنيد اين خانه را آتش مى زنم».
  خداى من! چه مى شنوم؟ كدام خانه را مى خواهند آتش بزنند؟ خانه اى كه جبرئيل بدون اجازه وارد نمى شود؟!
  واى! با لگد به اين در مى كوبند و فرياد مى زنند.
  اكنون وقت آن است كه زبير از جاى خود بلند شود، او شمشير خود را برمى دارد و به بيرون خانه مى آيد.
  شمشير در دست زبير مى چرخد و فرياد مى زند: «چه كسى ما را صدا مى زند؟».
  همه سكوت مى كنند. نگاه زبير به عُمَر مى افتد، به سوى او حمله مى كند، عُمَر فرار مى كند و زبير هم به دنبال او مى دود.
  در اين ميان، يك نفر سنگ بزرگى را برمى دارد و به سوى زبير پرتاب مى كند، سنگ به كمر زبير اصابت مى كند، درد در تمام اندام او مى پيچد و شمشير از دست او مى افتد.
  در اين ميان، يك نفر عباى خود را بر صورت زبير مى اندازد، دور زبير حلقه زده، او را دستگير مى كنند. شمشير زبير را بر سنگى سخت مى زنند و مى شكنند.
  من اينجا ايستاده ام و به زبير نگاه مى كنم!
  با خود فكر مى كنم: آيا زبير خواهد توانست تا آخرين لحظه، در راه على(ع) باقى بماند؟ تاريخ چه روزهايى را در پيش رو دارد!
  مى ترسم روزى فرا برسد كه زبير با شمشير را به جنگ على(ع) برود!
  آن روز هيچ كس باور نخواهد كرد كه زبير، روزى در راه على(ع)، اين گونه جانفشانى كرده است!

  										***

  هنوز جمعى از ياران على(ع) در داخل خانه هستند. عُمَر بار ديگر فرياد مى زند: «اگر از اين خانه بيرون نياييد اين خانه را آتش مى زنم».
  به راستى چه بايد كرد؟ 
  اينان مى خواهند اين خانه را به آتش بكشند. اين خانه، خانه وحى است، محل نزول فرشتگان است. بايد هر طور كه شده حرمت اين خانه را نگه داشت.
  اكنون فاطمه(س) نزد كسانى كه در اين خانه هستند مى آيد و از آنان مى خواهد تا خانه را ترك كنند. مقداد، سلمان، عمّار، ابوذر و همه كسانى كه در اين خانه هستند بيرون مى روند.
  نگاه كن! بيرون از خانه گروهى از ياوران خليفه ايستاده اند و همه ياران على(ع) را دستگير مى كنند.
  اكنون، عُمَر مى خواهد وارد خانه شود، او مى خواهد على(ع) را به مسجد ببرد، امّا فاطمه(س) اكنون به يارى على(ع) مى آيد.
  اين فرياد بلند فاطمه(س) است كه در همه جا طنين انداخته است: «اى رسول خدا، ببين كه بعد از تو با ما چه مى كنند».
  صداى فاطمه(س)، آن قدر مظلومانه است كه خيلى ها را به گريه مى اندازد، نگاه كن! خيلى از مردمى كه همراه عُمَر آمده بودند برمى گردند.
  اكنون، فاطمه(س) از خانه بيرون مى آيد و به سوى ابوبكر مى رود. زنان بنى هاشم خبردار مى شوند و از خانه هاى خود بيرون مى آيند و به دنبال فاطمه(س) حركت مى كنند.
  فاطمه(س) نزد ابوبكر مى رود و به او مى گويد: «اى ابوبكر، به خدا قسم، اگر على را به حال خود رها نكنى نفرين خواهم نمود».
  ابوبكر، براى عُمَر پيغام مى فرستد كه هر چه زودتر على(ع) را رها كند.
  همه مى فهمند تا زمانى كه على(ع)، فاطمه(س) را دارد نمى شود كارى كرد.

  										***

  اكنون، فاطمه(س) به سوى خانه مى آيد، ديگر در اين خانه كسى جز على(ع) نيست و همه ياران او به مسجد برده شده اند. ياران با وفاىِ على(ع) مجبور به بيعت شده اند، آنها را با زور به مسجد برده اند تا با ابوبكر بيعت كنند.
  شب فرا مى رسد، هوا تاريك مى شود، على(ع) همراه با فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) از خانه بيرون مى آيند.
  آيا تو مى دانى اين عزيزان خدا مى خواهند به كجا بروند؟
  آيا موافقى همراه آنها برويم. 
  نگاه كن! آنها درِ خانه يكى از انصار را مى زنند. صاحب خانه با خود مى گويد كه اين وقت شب كيست كه درِ خانه ما را مى زند؟ او سراسيمه بيرون مى آيد، على(ع)، فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) را مى بيند، فاطمه(س) با او سخن مى گويد:
  ـ آيا به ياد دارى كه تو در غدير خُمّ با على بيعت كردى، آيا به ياد دارى كه پدرم او را به عنوان جانشين و خليفه خود معيّن كرد؟
  ـ آرى، اى دختر رسول خدا. 
  ـ پس چرا پيمان خود را شكستى؟
  ـ اگر على، زودتر از ابوبكر خود را به سقيفه مى رساند ما با او بيعت مى كرديم.
  ـ آيا مى خواستى على، پيكر پيامبر را به حال خود رها كند و به سقيفه بيايد؟
  او به فكر فرو مى رود و از كارى كه كرده است اظهار پشيمانى مى كند. على(ع) به او مى گويد: «وعده من و تو، فردا صبح، كنار مسجد، در حالى كه موهاى سر خود را تراشيده باشى».
  او قبول مى كند و قول مى دهد كه فردا، صبح زود آنجا حاضر باشد. اكنون، على(ع)، فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) به سوى خانه ديگرى مى روند.
  و همه اين سخن ها را با صاحب آن خانه، هم مى گويند و او هم قول مى دهد فردا، صبح زود بيايد. و خانه بعدى...و باز هم خانه بعدى...
  سيصد و شصت نفر به على(ع) قول مى دهند كه فردا براى يارى او بيايند، همه آنها عهد و پيمان مى بندند كه تا پاى جان به ميدان بيايند و از حقّ دفاع كنند. على(ع) به سلمان، مقداد، عمّار و ابوذر هم خبر مى دهد كه فردا صبح در محلّ وعده حاضر شوند.
  										***

  امروز شنبه، سوّم ماه ربيع الأوّل است، من صبح زود از خواب بيدار مى شوم و به محلّ وعده مى روم.
  على(ع) زودتر از همه آمده است، او منتظر كسانى است كه قول داده اند او را يارى كنند.
  مقداد زودتر از همه آمده است. او در اين روزها، گلِ سرسبد ياران مولا شده است، عشق و ايمان او به راه على(ع) از همه بيشتر است.
  نگاه كن! او شمشير خود را در دست گرفته است و به مولايش على(ع) نگاه مى كند، او منتظر است تا ببيند مولايش چه فرمانى مى دهد.
  آفرين بر تو! تو كيستى و چرا ما تو را نمى شناسيم؟ چگونه شد كه گوى سبقت را از همه ربودى! 
  كاش فرصت مى بود درباره مقام تو بيشتر مى نوشتم و دوستانم را با تو بيشتر آشنا مى كردم، در اين لحظه، تو يگانه دوران شدى و مايه افتخار على(ع)! تو تنها كسى هستى كه در قلب خود، ذرّه اى شك به راه على(ع) نكردى!
  تو مقداد هستى كه لحظه نابِ افتخار را آفريدى!
  بعد از مدّتى، سلمان، ابوذر و عمّار نيز از راه مى رسند، امّا هر چه صبر مى كنيم شخص ديگرى نمى آيد.
  آنانى كه ديشب به فاطمه(س) قول دادند كجا رفتند؟
  گويا منتظر آنها بودن، هيچ فايده اى ندارد، آنها نمى خواهند به قول خود وفاكنند.
  امروز مى گذرد، شب فرا مى رسد. بايد حجّت را بر اين مردم، تمام كرد، امشب هم على(ع)، همراه با فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) به درِ خانه بزرگان اين شهر مى رود. اين مردم، بار ديگر قول مى دهند كه فردا صبح براى يارى حق قيام كنند، امّا باز هم به عهد خود وفا نمى كنند.
  آرى، اين مردم از مرگ مى ترسند، آنها مى دانند كه هر كس بخواهد با خليفه در بيفتد جانش در خطر خواهد بود.
  امروز مخالفت با خليفه يعنى مخالفت با اسلام!! هر كس مخالفتى كند مرگ در انتظار او خواهد بود.
  در سومين شب، على(ع)، فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) به درِ خانه بزرگان انصار و مهاجران مى روند و باز آنها بى وفايى مى كنند.
  خبر به گوش خليفه مى رسد كه على(ع)، شب ها همراه با همسرش به درِخانه مردم مى رود و از آنها مى خواهد تا براى يارى او قيام كنند.
  اين خبر، خليفه و هواداران او را بسيار ناراحت مى كند، آنها تصميم مى گيرند تا هر چه سريع تر اقدامى انجام بدهند.

  										***

  روز دوشنبه فرا مى رسد، امروز روز هفتم است كه پيامبر از دنيا رفته است. ديگر صلاح نيست كه على(ع) بدون بيعت با خليفه در اين شهر باشد، بايد هر طور شده است او را مجبور به بيعت كرد.
  عُمَر نزد ابوبكر مى رود و از او اجازه مى گيرد تا براى آوردن على(ع) اقدام كند. ابوبكر به او اجازه مى دهد و خودش نيز همراه با عُمَر با جمعيّت زيادى به سوى خانه على(ع) حركت مى كنند، آنها مى خواهند هر طور هست او را براى بيعت به مسجد بياورند.
  ابوبكر و عُمَر همراه با گروهى از طرفداران به سوى خانه على(ع) به راه مى افتند، وقتى نزديك خانه على(ع) مى رسند، فاطمه(س) آنان را مى بيند، او سريع درِ خانه را مى بندد. عُمَر جلو مى آيد درِ خانه را مى زند و فرياد مى زند: «اى على! در را باز كن و از خانه خارج شو و با خليفه پيامبر بيعت كن، به خدا قسم، اگر اين كار را نكنى، خونِ تو را مى ريزيم و خانه ات را به آتش مى كشيم».
  همه نگاه مى كنند، خالد با شمشير ايستاده است، آنها مى خواهند امروز على(ع) را به مسجد ببرند. آيا مى دانى آنها به خالد، لقب «شمشير اسلام» داده اند. آرى، امروز اين شمشير اوست كه به خليفه خدمت مى كند!
  اين مردم مى دانند كه على(ع) مأمور به صبر است، براى همين جرأت كرده اند كه اين گونه صداى خود را بلند كنند. اينجا خانه همان جوانمرد شجاعى است كه در همه جنگ ها، پهلوانان عرب از او هراس به دل داشته اند، او كسى است كه در جنگ خيبر به تنهايى قلعه خيبر را فتح نمود، امّا امروز براى حفظ اسلام، صبرمى كند.
  در روزهاى آخر زندگى پيامبر، على(ع) نزد پيامبر بود، پيامبر به على(ع) خبر داد كه بعد از مدّتى، حوادثى در اين شهر روى مى دهد، پيامبر از على(ع) بيعت گرفت كه اگر كسى براى يارى او نيامد، با دشمنان جنگ نكند و خون خود و اهل بيت و شيعيانش را حفظ كند.
  اكنون همه منتظر هستند تا على(ع) جواب بدهد، امّا اين صداى فاطمه(س) است كه به گوش مى رسد: «اى گمراهان! از ما چه مى خواهيد؟»
  عُمَر خيلى عصبانى مى شود فرياد مى زند: 
  ـ به على بگو از خانه بيرون بيايد، و اگر اين كار را نكند من اين خانه را آتش مى زنم!
  ـ اى عُمَر! آيا مى خواهى اين خانه را آتش بزنى؟
  ـ به خدا قسم، اين كار را مى كنم، زيرا اين كار براى حفظ اسلام بهتر است.
  ـ چگونه شده كه تو جرأت اين كار را پيدا كرده اى؟ آيا مى خواهى نسل پيامبر را از روى زمين بردارى؟
  ـ اى فاطمه! ساكت شو، محمّد مرده است، ديگر از وحى و آمدن فرشتگان خبرى نيست، همه شما بايد براى بيعت بيرون بياييد، اكنون، اختيار با خودتان است، يكى از اين دو را انتخاب كنيد: بيعت با خليفه، يا آتش زدن همه شما.
  ـ بار خدايا، از فراق پيامبر و ستم اين مردم به تو شكايت مى كنم.
  عدّه اى از همراهان عُمَر چون سخن فاطمه(س) را مى شنوند پشيمان مى شوند، نگاه كن! اين ابوبكر است كه دارد گريه مى كند، همه كسانى كه صداى فاطمه(س) را مى شنوند به گريه مى افتند.
  آرى، آنها به ياد سفارش هاى پيامبر در مورد فاطمه(س) مى افتند، پيامبر در روزهاى آخر زندگانى خود به ياران خود فرمود: «با خاندان من مهربان باشيد، اى مردم، خانه دخترم، فاطمه(س)، خانه من است، هر كس حريم او را پاس ندارد، حريم خدا را پاس نداشته است».
  آيا به راستى عُمَر مى خواهد اين خانه را آتش بزند؟ عُمَر به كسانى كه گريه مى كنند رو مى كند و مى گويد: «مگر شما زن هستيد كه گريه مى كنيد؟».
  آنگاه با خشم فرياد مى زند:
  ـ اى فاطمه! اين حرف هاى زنانه را رها كن، برو به على بگو براى بيعت با خليفه بيايد.
  ـ آيا از خدا نمى ترسى كه به خانه من هجوم آوردى؟
  ـ در را باز كن، اى فاطمه! باور كن اگر اين كار را نكنى من خانه تو را به آتش مى كشم.
  عُمَر مى بيند فايده اى ندارد، فاطمه(س) براى يارى على(ع) به ميدان آمده است. عدّه اى از هواداران خليفه، به خانه هاى خود مى روند، آنها ديگر طاقت ديدن اين صحنه ها را ندارند.
  امّا عُمَر بسيار ناراحت و عصبانى شده است، او خيال نمى كرد كه فاطمه(س) اين گونه از على(ع) دفاع كند.


title: قسمت پنجم
text:
    قسمت پنجم


  عُمَر فرياد مى زند: «برويد هيزم بياوريد».
  آنجا را نگاه كن! عدّه اى دارند هيزم مى آورند.
  خداى من چه خبر است؟ اين ها چه مى خواهند بكنند؟ هر كس را نگاه مى كنى هيزم در دست دارد، همه آنها به يك سو مى روند.
  آنها به سوى خانه فاطمه(س) مى آيند. اين دستور عُمَر است كه هيزم بياوريد، آنها دارند در اطراف خانه فاطمه(س)، هيزم جمع مى كنند.
  خداى من اين ها مى خواهند چه كنند؟ آيا عُمَر مى خواهد اين خانه را آتش بزند؟ 
  عُمَر فكر مى كند كه اهل اين خانه، مرتدّ و از دين خدا خارج شده اند، و براى همين بايد آنها را از بين برد، براى حفظ اسلام بايد دشمنان خليفه را نابود كرد.
  لحظه اى نمى گذرد تا اين كه هيزم زيادى در اطراف خانه جمع مى شود.
  عُمَر را نگاه كن! او شعله آتشى را در دست گرفته و به اين سو مى آيد. او فرياد مى زند: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  هيچ كس باور نمى كند، آخر به چه جرم و گناهى مى خواهند اهل اين خانه را آتش بزنند؟ اينجا خانه اى است كه جبرئيل بدون اجازه وارد نمى شود، اينجا خانه اى است كه فرشتگان آرزو مى كنند به آن قدم نهند.
  اى مسلمانان، مگر فراموش كرده ايد؟ اين خانه، همان خانه اى است كه پيامبر چهل روز آمد و در كنار درِاين خانه ايستاد و به اهل اين خانه سلام داد و آيه تطهير را خواند. 
  آيا آيه تطهير را مى شناسى؟ سوره «أحزاب»، آيه 33، آنجا كه قرآن مى گويد: «إِنّمَا يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا: خدا اراده كرده است كه خاندان پيامبر را از هر پليدى پاك نمايد».
  آرى، اهل اين خانه، به حكم قرآن، معصوم و از هر گناهى پاك هستند. پس چرا عُمَر مى خواهد اين خانه و اهل اين خانه را در آتش بسوزاند؟
  عُمَر مى خواهد كار را يكسره كند، بايد كارى كرد كه ديگر هيچ كس جرأت مخالفت با خليفه را نداشته باشد، بايد اين خانه را آتش زد، اين خانه محلِ جمع شدن دشمنان خليفه است، اينجا را بايد آتش زد تا ديگر كسى نتواند در اينجا جمع شود.
  آرى، وقتى اين خانه را آتش بزنند ديگر هيچ كس جرأت مخالفت با حكومت اسلامى را نخواهد داشت، آن وقت ديگر همه مردم تسليم خليفه پيامبر خواهندبود.
  تا زمانى كه على(ع) بيعت نكرده است حكومت اسلامى در خطر است، بايد به هر قيمتى شده على(ع) را مجبور به بيعت كرد و اگر او حاضر به بيعت نشود بايد او را سوزاند.
  عدّه اى جلو مى آيند و به عُمَر مى گويند:
  ـ در اين خانه فاطمه، حسن و حسين هستند.
  ـ باشد، هر كه مى خواهد باشد، من اين خانه را آتش مى زنم.
  هيچ كس جرأت نمى كند مانع كارهاى عُمَر شود، آخر او قاضى بزرگ حكومت است، او فتوا داده كه براى حفظ اسلام، سوزاندن اين خانه واجب است.
  عُمَر مى آيد، شعله آتش را به هيزم مى گذارد، آتش شعله مى كشد.
  درِ خانه نيم سوخته مى شود. عُمَر جلو مى آيد و لگد محكمى به در مى زند.
  خداى من، فاطمه(س) پشت در ايستاده است...
  فاطمه(س) بين در و ديوار قرار مى گيرد، صداى ناله اش بلند مى شود. عُمَر در را فشار مى دهد، صداى ناله فاطمه(س) بلندتر مى شود. ميخِ در كه از آتش داغ شده است در سينه فاطمه(س) فرو مى رود.
  اى قلم، خاموش شو! كدام دل طاقت دارد؟ چه كسى تاب دارد كه تو شرح سيلى خوردن ناموس خدا را بدهى...؟ 
  گوشواره از گوش فاطمه(س) جدا مى شود و او با صورت بر روى زمين مى افتد.
  فريادى در فضاى مدينه مى پيچد: «بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند».
  فاطمه(س) به كنار ديوار پناه مى برد. عُمَر و يارانش وارد خانه مى شوند، خالد همان كه او را «شمشير اسلام» لقب داده اند شمشيرش را از غلاف بيرون مى كشد و مى خواهد فاطمه(س) را به قتل برساند.
  واى بر من! او مى خواهد فاطمه(س) را به قتل برساند، او چرا مى خواهد چنين كند؟ پدرِ خالد از كافرانى است كه در جنگ بدر به دست على(ع) كشته شده است، اكنون او مى خواهد انتقام خون پدرِ كافر خود را بگيرد.
  ناگهان على(ع) با شمشيرش جلو مى آيد. درست است پيامبر على(ع) را مأمور كرده تا در بلاها صبر كند، امّا اينجا ديگر جاى صبر نيست. خالد تا برقِ شمشير على(ع) را مى بيند شمشيرش را رها مى كند.سپس او به سوى عُمَر مى رود، گريبان او را مى گيرد، عُمَر مى خواهد فرار كند، على(ع) او را محكم به زمين مى زند، مشتى به بينى و گردنِ او مى كوبد. هيچ كس جرأت ندارد براى نجات عُمَر جلو بيايد، همه ترسيده اند، بعضى ها فكر مى كنند كه على(ع) ديگر عُمَر را رها نخواهد كرد و خون او را خواهد ريخت، امّا على(ع) عُمَر را رها مى كند و مى گويد: «اى عُمَر! پيامبر از من پيمان گرفت كه در مثل چنين روزى، صبر كنم. اگر وصيّت پيامبر نبود، تو هرگز جرأت نمى كردى وارد اين خانه شوى».
  آرى، على(ع) به ياد وصيّت پيامبر افتاده است، گويا پيامبر از او خواسته كه فقط تا اين اندازه از حريم خانه اش دفاع كند، اگر على(ع) عُمَر را به قتل برساند، جنگ داخلى روى خواهد داد و بعد از آن، دشمنان به مدينه حمله خواهند كرد، على(ع) مى خواهد براى حفظ اسلام صبر كند.

  										***
  هواداران خليفه وارد خانه مى شوند، و به سراغ على(ع) مى روند. تعداد آنها زياد است، آنها با شمشيرهاى برهنه آمده اند، على(ع) تك و تنهاست.
  آنها مى خواهند على(ع) را از خانه بيرون ببرند. هر كارى مى كنند نمى توانند او را از جاى خود حركت بدهند. به راستى چه بايد بكنند؟ عُمَر دستور مى دهد تا ريسمانى بياورند، ريسمان را بر گردن على(ع) مى اندازند، عمر فرياد مى زند: «الله اكبر، الله اكبر»، همه جمعيّت با او هم صدا مى شوند، آنها مى خواهند على(ع) را به سوى مسجد ببرند تا با خليفه بيعت كند.
  در اين ميان فاطمه(س) به همسرش نگاه مى كند، مى بيند همه، گرد او حلقه زده اند، امروز على(ع) تك و تنها مانده است، هيچ يار و ياورى ندارد.
  خدايا! اين چه صبرى است كه تو به على(ع) داده اى؟! چقدر مظلوميّت وغربت!آنها مى خواهند على(ع) را از خانه بيرون ببرند، فاطمه(س) از جا برمى خيزد، تنها مدافع امامت قيام مى كند. او مى آيد و در چهارچوبه درِ خانه مى ايستد، او راه را مى بندد تا نتوانند على(ع) را ببرند.
  بايد كارى كرد، فاطمه(س) هنوز جان دارد، بايد او را نقش بر زمين كرد. عُمَر به قُنفُذ اشاره مى كند، قُنفُذ با غلافِ شمشير فاطمه(س) را مى زند، خود عُمَر هم با تازيانه مى زند...
  بازوى فاطمه(س) از تازيانه ها كبود مى شود.
  واى بر من! اين بار به قصد كُشتن، فاطمه(س) را مى زنند، آرى، تا زمانى كه فاطمه(س) زنده است نمى توان على(ع) را براى بيعت برد.
  بايد كارى كرد كه فاطمه(س) نتواند راه برود، بايد او را خانه نشين كرد!
  عُمَر لگد محكمى به فاطمه(س) مى زند، اينجاست كه صداى فاطمه(س) بلند مى شود، او خدمتكار خود را صدا مى زند: «اى فِضّه مرا درياب! به خدا محسن(ع) مرا كشتند».
  فاطمه(س) بى هوش بر روى زمين مى افتد. هر كس در هر جاى دنيا گرفتار مى شود، على(ع) را صدا مى زند، اما من نمى دانم چرا فاطمه(س)، در اين لحظه، على(ع) را صدا نزد!
  فاطمه بى هوش شده است، ديگر مى توان على(ع) را به مسجد برد، على(ع) نگاهى به همسرش مى كند، اشك در چشمانش حلقه مى زند، او فِضّه را صدا مى زند و از او مى خواهد كه فاطمه(س) را كمك كند، آرى! محسن(ع)، شهيد شده است. 
  فرشتگان در تعجّب از صبر على(ع) هستند. اگر نمى ترسيدم مى گفتم كه خدا هم از صبر او در تعجّب است!
  آرى، اين همان عهدى است كه پيامبر در روزهاى آخر زندگى از على(ع) گرفت.
  آن لحظه اى كه پيامبر به او گفت: «على جان! بعد از من، مردم جمع مى شوند حقّ تو را غصب مى كنند و به ناموس تو بى حرمتى مى كنند، تو بايد در مقابل همه اين ها صبر كنى».
  و على(ع) هم در جواب پيامبر چنين گفت: «اى رسول خدا، من در همه اين سختى ها و بلاها صبر مى كنم».
  چرا على(ع) بايد همه اين ها را به چشم خود ببيند و صبر كند؟ امروز، اسلام به صبر على(ع) نياز دارد، فقط صبر اوست كه مى تواند دين خدا را حفظ كند.
  على(ع) خود و همسرش را فداى دين خدا مى كند، آرى، اين خاندان آماده اند تا همه هستى خود را در راه خدا فدا كنند. اين آغاز راه است، محسن(ع)، اوّلين شهيد اين راه است، كربلا هم در پيش است...
  فاطمه(س) اكنون بر روى زمين افتاده است، مردم اين شهر فقط نگاه مى كنند!
  واى بر شما اى مردم! شما به چشم خود ديديد كه پيامبر هر گاه فاطمه(س) را مى ديد تمام قد به احترامش مى ايستاد؟ چرا اين قدر زود همه چيز را فراموش كرديد، چرا؟

  										***

  اكنون، خليفه در مسجد آماده است تا على(ع) را براى بيعت بياورند.
  آنان كه فاطمه(س) را نقش بر زمين كرده اند اكنون على(ع) را به مسجد مى برند.
  قنفذ خيلى خوشحال است چرا كه خوش خدمتى خود را به عُمَر نشان داده است. فرماندارى شهر مكّه (مهمّ ترين شهر بعد از مدينه) در انتظار اوست. با جنايتى كه امروز انجام داد، حكومت مكّه از آنِ اوست.
  نگاه كن، چگونه مولا را به سوى مسجد مى برند. على(ع) را از كنار قبر پيامبر عبور مى دهند، او رو به قبر پيامبر مى كند و اشكش جارى مى شود.
  او با پيامبر سخن مى گويد: «اى رسول خدا، ببين با برادر تو چه مى كنند!».
  نگاه كن، همراه او، حسن و حسين(ع) هم هستند، آنها هم اشك مى ريزند. در اطراف ابوبكر عدّه اى با شمشير ايستاده اند، عُمَر شمشير خود را بالاى سر على(ع) گرفته است.
  عُمَر رو به على(ع) مى كند و به او مى گويد: «اى على! با ابوبكر بيعت كن و اگر اين كار را نكنى گردنت را مى زنم».
  آنگاه على(ع) رو به عُمَر مى كند و مى گويد: «اگر مرا بكشيد بنده اى از بندگان خدا و برادر پيامبر را كشته ايد».
  ابوبكر رو به او مى كند و مى گويد: «تو بنده خدا هستى، امّا برادر پيامبرنيستى».
  على(ع) رو به او مى كند و مى گويد: «آيا آن روز كه پيامبر ميان مسلمانان، پيمان برادرى مى بست را فراموش كرده ايد؟ پيامبر در آن روز فقط با من پيمان برادرى بست».
  همه سكوت مى كنند، آرى، خاطره اى براى همه زنده مى شود. روزى كه پيامبر بين مسلمانان، پيمان برادرى مى بست، ميان هر دو نفر از آنها عقد برادرى برقرار كرد. در آن روز، على(ع) با چشم گريان نزد پيامبر آمد و فرمود: «اى رسول خدا، بين همه مردم، پيمان برادرى بستى، امّا مرا فراموش كردى».
  پيامبر رو به على(ع) كرد و فرمود: «اى على! تو در دنيا و آخرت برادر من هستى».
  آرى، على(ع) برادر پيامبر و نزديك ترين افراد به رسول خداست.

  										***

  مسجد پر از جمعيّت است، اكنون على(ع) رو به مردم مى كند و مى گويد: «اى مردم! شما را قسم مى دهم آيا شما از پيامبر نشنيديد كه در غدير فرمود: «من كنت مولاه فهذا عليٌ مولاه: هر كه من مولاى اويم اين على، مولاى اوست»؟ آيا فراموش كرديد كه پيامبر هنگامى كه به جنگ تبوك مى رفت مرا جانشين خود در اين شهر قرار داد؟».
  همه كسانى كه اينجا نشسته اند، سخن على(ع) را تصديق مى كنند، امّا هيچ كس بلند نمى شود تا على(ع) را يارى كند.
  هر كس كه مى خواهد به يارى حق برخيزد نگاهش به شمشيرهايى مى افتد كه در دست هواداران خليفه است.
  در روز غدير خُمّ، همه با على(ع) بيعت كردند، امّا امروز او را تنها گذاشته اند، آرى، اين كه با على(ع) بيعت كنى مهمّ نيست، مهمّ اين است كه بتوانى به بيعت و پيمان خود وفادار بمانى.
  آرى، امروز فتنه اى آمده كه همه را ترسانده است، كيست كه جرأت يارى حق را داشته باشد؟
  وقتى تنها دختر پيامبر را اين چنين به خاك و خون مى كشند ديگر چه كسى جرأت دارد از على(ع) حمايت كند؟
  آرى، حمله به خانه دختر پيامبر با هدف كاملا مشخصى، انجام گرفت، بعد از اين حمله ديگر، ترس در دل همه مردم كاشته شد.
  وقتى كه اين حكومت با دختر پيامبر اين گونه رفتار كند پس با بقيّه مخالفان چه خواهد كرد؟

  										***

  ابوبكر به على(ع) مى گويد: «تو چاره اى ندارى، بايد با من بيعت كنى».
  گوش كن، مولايت چقدر زيبا در جواب ابوبكر سخن مى گويد: «اى ابوبكر، من با تو بيعت نمى كنم، اين تو هستى كه بايد با من بيعت كنى. تو ديروز به دستور پيامبر با من بيعت كردى، چه شده است كه پيمان خود را فراموش كرده اى؟ من شنيده ام كه مردم را به دليل خويشاوندى خود با پيامبر به بيعتِ خود فرا خوانده اى، اكنون، من هم به همان دليل تو را به بيعت با خود فرا مى خوانم! تو خود مى دانى من به پيامبر از همه شما نزديك تر هستم».
  ابوبكر به فكر فرو مى رود و جوابى ندارد كه بگويد.
  يادت هست در سقيفه، ابوبكر از خويشاوندى خود با پيامبر سخن گفت، و با همين نكته توانست مردم را به بيعت خود فرا خواند.
  اگر قرار است مقام خلافت به خويشاوندى با پيامبر باشد كه على(ع) از همه به پيامبر نزديك تر است، او پسر عموى پيامبر است و تنها كسى است كه پيامبر با او پيمان برادرى بسته است.
  مولايت را نگاه كن، در حالى كه ريسمان به دست هاى او بسته اند و شمشير بالاى سر او نگه داشته اند با خليفه سخن مى گويد.
  درست است كه او در مقابل همه سختى ها و مصيبت ها صبر كرده است امّا اكنون او حق و حقيقت را با شعر بيان مى كند.
  او پيام بزرگ خود را به تاريخ مى دهد، اكنون اين على(ع) است كه با زبان شعر از حقّ خود دفاع مى كند.
  من يك آرزو دارم، نمى دانم آن را در اينجا بگويم يا نه، امّا براى تو كه دوست خوب من هستى مى گويم: كاش همه شيعيان دنيا، اين شعر را حفظ بودند.
  اين صداى على(ع) است كه از حلقوم تاريخ بيرون مى آيد و براى هميشه حق بودن شيعه را ثابت مى كند. گوش كن: 
  «فَإنْ كُنْتَ بِالشُورى مَلِكْتَ اُمورَهُم/فَكيفَ بِهذا وَالمُشيرُون غُيِّبُ».
  «وإنْ كنتَ بالقُربى حَجَجْتَ خَصيمَهُم/فَغَيْرُكَ أَولى بِالنَّبيِّ وأَقْرَبُ».
  «اى ابوبكر! اگر تو با رأى گيرى به اين مقام رسيدى، چگونه شد كه بنى هاشم را براى رأى دادن خبر نكردى؟ اگر به دليل خويشاوندى با پيامبر به اين مقام رسيدى، كسانى غير از تو به پيامبر نزديك تر بودند».
  سخن على(ع) همه را به فكر فرو مى برد، به راستى كه مولا، چقدر منطقى سخن مى گويد.
  نگاه كن! جمعى از مردم مدينه كه در مسجد حاضر هستند چون اين سخن را مى شنوند رو به على(ع) مى كنند و مى گويند: «اگر ما اين سخن تو را در سقيفه شنيده بوديم فقط با تو بيعت مى كرديم».
  على(ع) رو به آنها مى كند و مى گويد: «آيا مى خواستيد من بدن پيامبر را بدون غسل و كفن رها كنم و بيايم براى خلافت نزاع كنم؟».
  آرى، اين ها مى خواهند نيامدن على(ع) به سقيفه را بهانه كار خود قرار بدهند امّا على(ع) در جواب آنها ادامه مى دهد: «بعد از روز غدير، براى هيچ كس بهانه اى باقى نمانده است».
  آرى، پيامبر در غدير خُمّ، همه مردم را جمع كرد و دستور داد كه همه با على(ع) بيعت كنند.
  اكنون، على(ع) با سخنان خود تمام مسجد را در اختيار خود گرفته است، آنها على(ع) را همچون اسير به مسجد آوردند، امّا خودشان در مقابل كلام او، اسيرشده اند.
  در مسجد هياهو مى شود، از هر طرف سر و صدا بلند مى شود، مردم به ياد روز غدير افتاده اند، آنها پشيمان هستند كه چرا به اين زودى سخنان پيامبر خود را فراموش كردند.
  عُمَر مى بيند الان است كه اوضاع خراب شود، از جا بلند مى شود و رو به ابوبكر مى كند و فرياد مى زند: «چرا بالاى منبر نشسته اى و هيچ نمى گويى؟ آيا دستور مى دهى تا من گردن على(ع) را بزنم؟».
  بار ديگر ترس در وجود همه مى نشيند، شمشيرها در دست هواداران خليفه مى چرخد! همه مردم آرام مى شوند، هر كس بخواهد اعتراض كند با شمشيرهاى برهنه روبرو خواهد بود. 
  صداى گريه به گوش مى رسد. اين صداى گريه از كجاست؟
  نگاه كن، حسن و حسين(ع) كه سخن عُمَر را شنيده اند گريه مى كنند. على(ع) نگاهى به فرزندان خود مى كند و به آنها مى گويد: «گريه نكنيد عزيزانم!».
  فرشتگان از ديدن اشك چشمان حسن و حسين(ع) به گريه افتاده اند.


title: قسمت ششم
text:
    قسمت ششم


  عُمَر رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «تو هيچ چاره اى ندارى، تو حتماً بايد خليفه بيعت كنى».
  على(ع) رو به او مى كند و مى گويد: «شيرِ خلافت را خوب بدوش كه نيمى از آن براى خودت است، به خدا قسم، حرصِ امروز تو، براى رياست فرداى خودت است».
  آنگاه رو به جمعيّت مى كند و مى گويد: «اگر ياورانى وفادار داشتم هرگز كار من به اينجا نمى كشيد».
  در اين هنگام يكى از ميان جمعيّت بلند مى شود و نزد على(ع) مى آيد و چنين مى گويد: «اى على! ما هرگز علم و مقام تو را انكار نمى كنيم، ما مى دانيم كه تو از همه ما به پيامبر نزديك تر بودى، امّا تو هنوز جوان هستى! نگاه كن، ابوبكر پيرمرد و ريش سفيد ماست و امروز شايستگى خلافت را دارد، تو امروز با او بيعت كن، وقتى كه پير شدى نوبت تو هم مى رسد، آن روز، هيچ كس با خلافت تو مخالفت نخواهد كرد.
  آرى، اشكال در اين است كه على(ع) جوان است، سنّ زيادى ندارد، ريش هاى صورتش سفيد نشده است.
  اين سخن، خيلى چيزها را براى تاريخ روشن مى كند، بعد از وفات پيامبر سنّت هاى جاهليّت زنده شده اند، عرب هاى آن زمان، هميشه رياست پيران را قبول مى كردند و براى آنها قابل تحمّل نبود كسى بر آنها حكومت كند كه سنّ او از آنها كمتر است.
  امروز مولاى تو حدود سى سال دارد، درست است كه او همه خوبى ها و كمال ها را دارد، امّا براى اين مردم هيچ چيز مانند يك مشت ريش سفيد نمى شود، براى آنها ارزش ريش سفيد از همه خوبى ها بيشتر است.
  البتّه بعضى از اين مردم، فكر مى كنند كه خليفه بايد خيلى جدّى باشد و هميشه قيافه اخمو داشته باشد تا همه از او بترسند، امّا على(ع) هميشه لبخند به لب دارد و اهل شوخى است و براى همين به درد خلافت نمى خورد.

  										***

  آن خانم كيست كه وارد مسجد مى شود؟ او اينجا چه مى خواهد؟ آيا او را مى شناسى؟ او امّ سَلَمه، همسر پيامبر است.
  او به اينجا آمده است تا يارى حق را نمايد. او رو به عُمَر مى كند و مى گويد: «چقدر زود حسد خود را نسبت به آل محمّد نشان داديد؟» همه اهل مسجد به سخنان اُمّ سَلَمه گوش مى كنند، عُمَر مى ترسد كه اگر او به سخن خود ادامه بدهد همه چيز خراب شود، براى همين فرياد مى زند: «ما چه كار به سخن زنان داريم؟»
  نگاه كن! عُمَر دستور مى دهد تا اُمّ سَلَمه را از مسجد بيرون كنند.
  مگر اُمّ سَلَمه همسر پيامبر نيست، مگر احترام او بر همه واجب نيست، مگر او امّ المؤمنين (مادر مؤمنان) نيست، پس چرا بايد با او اين گونه برخورد كرد؟
  چرا بايد ناموس پيامبر را اين گونه از مسجد بيرون كرد؟

  										***

  ابوبكر بار ديگر فرياد مى زند: «اى على! برخيز و بيعت كن، زيرا اگر اين كار را نكنى ما گردن تو را مى زنيم».
  هنوز ريسمان بر گردن على(ع) است، او نگاهى به قبر پيامبر مى كند و آيه 150 از سوره اعراف را مى خواند: (إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِى وَكَادُواْ يَقْتُلُونَنِى). «مردم مرا تنها گذاشتند و مى خواستند مرا به قتل برسانند».
  آرى، تاريخ تكرار مى شود، موسى(ع)، برادرش هارون را به جاى خود در قوم بنى اسرائيل قرار داد و خود به كوه طور رفت.
  بعد از رفتن او، قوم بنى اسرائيل، گوساله پرست شدند و هارون هر چه به آنها نصيحت كرد سخنش را نپذيرفتند.
  آنها هارون را تنها گذاشتند و او را در مقابل دشمنش يارى نكردند.
  وقتى موسى از كوه طور بازگشت و ديد همه مردم دچار فتنه شده و كافر شده اند از هارون توضيح خواست.
  هارون به موسى گفت: «مردم مرا تنها گذاشتند و مى خواستند مرا به قتل برسانند».
  امروز هم على(ع) همان سخن هارون را به زبان مى آورد، آرى امروز، امّت اسلامى، على(ع) را تنها گذاشتند.
  على(ع) نگاهى به آسمان مى كند و چنين مى گويد: «بار خدايا! تو شاهد هستى كه پيامبرت به من دستور داد اگر بيست يار وفادار يافتم با اينان جنگ كنم».
  افسوس كه على(ع)، جز سلمان، مقداد، عمّار و ابوذر، يار وفادار ديگرى نيافت، او بايد صبر پيشه كند.
  به راستى چه خواهد شد؟ آيا على(ع) بيعت خواهد كرد؟ شمشير را بالاى سر على(ع) نگاه داشته اند، همه منتظر دستور خليفه اند.نفس ها در سينه حبس شده است، همه نگاه مى كنند. تاريخ، مظلوميّت على(ع) را به تماشا نشسته است. آيا او با ابوبكر بيعت خواهد كرد؟ ناگهان فريادى بلند مى شود: «پسرعمويم، على را رها كنيد! به خدا قسم، اگر او را رها نكنيد، نفرين خواهم كرد».
  عُمَر و هواداران او تعجّب مى كنند، آنان كه فاطمه(س) را نقش بر زمين كرده و محسن او را كشته بودند، به راستى فاطمه(س) چگونه توانست خود را به اينجا برساند و اين گونه على(ع) را يارى كند؟
  اكنون فاطمه(س) كنار قبر پيامبر است، او آمده است تا از امامِ خود دفاع كند، صداى فاطمه(س) به گوش مى رسد: «به خدا قسم، اگر على را رها نكنيد، گيسوان خود را پريشان مى كنم، پيراهنِ پيامبر را بر سر مى افكنم و شما را نفرين مى كنم...».
  ناگهان لرزه بر ستون هاى مسجد مى افتد، گويا زلزله اى در راه است، همه نگران مى شوند، نكند فاطمه(س) نفرين كند!!
  خليفه و هواداران او مى فهمند كه اينجا ديگر فاطمه(س) صبر نخواهد كرد، فاطمه(س) آماده است تا نفرين كند، ترس تمام وجود آنان را فرا مى گيرد، چشم هاى آنان به ستون هاى مسجد خيره مانده است كه چگونه به لرزه در آمده اند! عذاب خدا نزديك است!! 
  سلمان به سوى فاطمه(س) مى دود تا با او سخن بگويد، او مى بيند كه فاطمه(س) دست هاى خود را به سوى آسمان گرفته است و مى خواهد نفرين كند، سلمان با فاطمه(س) سخن مى گويد: «بانوى من! پدر تو براى مردم، مايه رحمت و مهربانى بود، مبادا تو مايه عذاب براى اين مردم باشى!».
  فاطمه(س) به ياد مهربانى هاى پدر مى افتد و دست هاى خود را پايين مى آورد، لرزش ستون هاى مسجد تمام مى شود، همه جا آرام مى شود، خليفه دستور داده است كه على(ع) را رها كنند.
  اكنون شمشير از سر على(ع) برمى دارند و ريسمان را هم از گردنش باز مى كنند. على(ع) مى تواند به خانه خود برود.
  آرى، تا زمانى كه فاطمه(س) هست، نمى توان از على(ع) بيعت گرفت!
  اكنون على(ع) به سوى فاطمه(س) مى آيد...
  فاطمه(س) نگاهى به على(ع) مى كند، او خدا را شكر مى كند و لبخندى به روى على(ع) مى زند، همه هستىِ فاطمه(س)، على(ع) است، تا فاطمه(س) هست چه كسى مى تواند هستىِ فاطمه(س) را از او بگيرد.
  خدا مى داند كه فاطمه(س) چگونه و با چه حالى خود را به اينجا رسانده است تا حق و حقيقت را يارى كند...

  										***

  فاطمه(س) در بستر بيمارى قرار گرفته است، اين همان چيزى بود كه دشمنان مى خواستند، آنها مى خواستند فاطمه(س) را خانه نشين كنند تا ديگر براى دفاع از على(ع) از خانه بيرون نيايد.
  فاطمه(س) از يك طرف داغدار پدر است، هنوز مصيبت او را فراموش نكرده است، از طرف ديگر مظلوميّت على(ع)، قلب او را به درد آورده است.
  اگر چه فاطمه(س) بيمار شده است، امّا هنوز به فكر يارى امام خود است، او دختر خديجه(س) است، همان بانويى كه تمام ثروت خود را در راه پيامبر خرج كرد و او را يارى نمود. فاطمه(س) هم مى خواهد اكنون با ثروت خود على(ع) را يارى كند.
  اگر ابوبكر با پول توانست عدّه زيادى را به سوى خود جذب كند، چرا من اين كار را نكنم؟
  وقتى آنها پول را در راه باطل خرج مى كنند، چرا من پول خود را در راه حقّ صرف نكنم؟فاطمه(س) به فكر آغاز يك نبرد اقتصادى است، امّا او چگونه مى خواهد اين كار را انجام بدهد؟
  مگر او چقدر پول دارد؟ شايد تو هم خيال مى كنى فاطمه(س) فقير است. اگر من به تو بگويم كه كسى در مدينه بيش از او سرمايه ندارد، تعجّب مى كنى.
  افسوس كه ما فاطمه(س) را فقير معرّفى كرده ايم; كسى كه محتاج نان شب خود بود! ما بايد فاطمه(س) را از نو بشناسيم.
  فاطمه(س) كسى است كه ساليانه هفتاد هزار دينار سرخ درآمد دارد. آيا مى دانى اين مقدار يعنى چقدر پول؟ بيش از سيصد كيلو طلاى سرخ! 
  حالا تو بنشين حساب كن، هر مثقال طلا (پنج گرم) چقدر قيمت دارد، آن را در شصت هزار ضرب كن!
  اين فقط درآمد يك سال اوست، اصلِ سرمايه او خيلى بيش از اين حرف هاست. دشمن خيال نكند فاطمه(س) بيمار است و ميدان را خالى كرده است، نه، او تازه به ميدان مبارزه آمده است.

  										***

  آقاى نويسنده، براى من گفتى كه فاطمه(س) ساليانه هفتاد هزار دينار درآمد دارد، امّا نگفتى چگونه و از كجا.
  خوب، اين سؤال شما بود، ولى سؤال من از شما كه دوست خوب من هستى: آيا نام فدك را شنيده اى؟ 
  فدك! تو چه مى دانى كه فدك چيست. فدك، شمشير برّنده فاطمه(س) است. نام فدك است كه لرزه بر اندام حكومت سياهى ها مى اندازد.
  فدك، سرزمينى آباد و حاصلخيز است، اين سرزمين، چشمه هاى آب فراوان و نخلستان هاى زيادى دارد، فاصله آن تا مدينه حدود دويست و هفتاد كيلومتراست.
  مى دانم دوست دارى قصّه فدك را برايت بگويم. جريان به سال هفتم هجرى برمى گردد، يعنى حدود سه سال قبل. 
  آن روز، يهوديانِ قلعه خيبر دور هم جمع شدند و تصميم گرفتند تا به مدينه حمله كنند، امّا پيامبر از تصميم آنها باخبر شد و با سپاه بزرگى به سوى خيبر حركت كرد. قلعه خيبر به محاصره نيروهاى اسلام در آمد.
  سپاه اسلام به سوى قلعه نزديك شد، امّا برق شمشير «مَرحَب»، پهلوان يهود، همه را فرارى داد. سپاه اسلام مجبور به عقب نشينى شد و سرانجام پيامبر تصميم گرفت تا على(ع) را به جنگ پهلوان يهود بفرستد.
  صداى على(ع) در فضاى ميدان طنين افكند: «من آن كسى هستم كه مادرم مرا حيدر نام نهاد».
  و جنگ سختى ميان اين دو پهلوان در گرفت و سرانجام «مَرحَب» به قتل رسيد. على(ع) به قلعه حمله كرد و آن را فتح كرد.
  خيبر منطقه آبادى بود، نخل هاى خرما و زمين هاى سرسبزى داشت و پيامبر همه غنيمت هاى اين سرزمين را در ميان رزمندگان اسلام تقسيم كرد.
  در نزديكى هاى خيبر، گروهى ديگر از يهوديان، در فدك زندگى مى كردند. آنها نيز با يهوديانِ خيبر همدست شده بودند، پيامبر قصد داشت كه به فدك حمله كند، پيامبر منتظر بود تا سپاه اسلام از خستگى بيرون بيايند و با روحيّه بهترى به جنگ با يهوديان فدك بروند.
  در يكى از اين روزها، پيرمردى به سوى اردوگاه اسلام آمد و سراغ پيامبر را گرفت، يارانِ پيامبر، او را نزد آن حضرت بردند.
  او فرستاده مردم فدك بود و از طرف آنها پيام مهمّى را براى پيامبر آورده بود. او به پيامبر گفت: «اى محمّد، مردمِ فدك مرا فرستاده اند تا من از طرف آنها با شما پيمان صلح را امضا كنم، آنها حاضر هستند كه نيمى از سرزمين خود، فدك را به شما بدهند و شما از حمله به آنها صرف نظر كنى و در مقابل، آنها فرمانروايى شما را نيز قبول مى كنند».
  پيامبر لحظاتى فكر كرد و لبخندى بر لب هاى او نشست، او با اين پيشنهاد موافقت كرد.
  پيمان صلح نوشته شد، سپاهيان اسلام همه خوشحال شدند، ديگر از جنگ و لشكركشى خبرى نبود، آرى، سرزمين فدك بدون هيچ گونه جنگ و لشكركشى تسليم شد.
  در اين ميان جبرئيل فرود آمد و آيه ششم سوره «حشر» نازل شد: «وَمَآ أَفَآءَ اللَّه...: آن غنائمى كه در به دست آوردن آن، لشكركشى نكرده ايد، مالِ پيامبراست».
  خدا فدك را به پيامبر بخشيد، فدك، مالِ پيامبر شد. اين حكم قرآن بود و هيچ كس با آن مخالف نبود و همه با دل و جان، حكم خدا را قبول كردند.
  خدا دوست داشت به پيامبر خود كه در راه او اين همه تلاش كرده است هديه اى بدهد.
  پيامبر شخصى را در فدك به عنوان كارگزار خود قرار داد و به سوى مدينه بازگشت.
  پيامبر، دلش براى دخترش، فاطمه(س) خيلى تنگ شده بود، براى همين اوّل به خانه فاطمه(س) رفت.
  وقتى پيامبر وارد خانه شد ديد كه اُم اَيمَن به ديدن فاطمه(س) آمده است.
  اُم اَيمَن، يكى از زنانى بود كه به خاندان پيامبر علاقه زيادى داشت، شوهر او يكى از فرماندهان بزرگ سپاه اسلام بود.
  فاطمه(س)، حسن و حسين(ع) در كنار پيامبر نشستند، پيامبر به عزيزان دل خود نگاه مى كرد و لبخند مى زد. آرى، دلخوشى پيامبر در اين دنيا، فقط اهل اين خانه بود.
  در اين هنگام، جبرئيل نازل شد و آيه 26 سوره «إسراء» را براى پيامبر خواند: «وَءَاتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ: اى پيامبر، حقّ خويشان خود را ادا كن».
  پيامبر به فكر فرو رفت، به راستى منظور خدا از اين فرمان چيست؟
  ـ اى جبرئيل آيا مى شود برايم بگويى كه من حقّ و حقوق چه كسى را بايدبدهم؟
  ـ اى حبيب من، اجازه بده من نزد خدا بروم و جواب را بگيرم و برگردم.
  لحظاتى گذشت، جبرئيل باز گشت:
  ـ اى جبرئيل، چه خبر؟
  ـ خدا مى گويد كه تو بايد فدك را به فاطمه بدهى، فدك از اين لحظه به بعد مالِ اوست.
  پيامبر نگاهى به فاطمه(س) كرد و فرمود: 
  ـ دخترم، فاطمه! خدا به من دستور داده است تا فدك را به تو بدهم، من فدك را به تو بخشيدم.
  آرى، در آغاز اسلام، خديجه (مادر فاطمه)، همه دارايى و ثروت خود را در راه پيشرفت اسلام داد و اكنون، خدا مى خواست تا ثروتى را كه خديجه(س) در راه اسلام خرج كرده است به دختر او، فاطمه(س) برگرداند.
  فدك از آنِ فاطمه(س) شد، پيامبر همه غنيمت هاى فدك را تحويل او داد.
  فاطمه(س) به فقراى مدينه خبر داد تا به خانه او بيايند و همه آن غنائم را بين آنها تقسيم كرد. همه فقيران خوشحال شدند، آرى، تا فاطمه(س) هست، ديگر هيچ فقيرى، غم و غصّه ندارد.
  اين قصّه فدك بود كه برايت گفتم. اكنون مى دانى كه فاطمه(س) ثروتى بس بزرگ دارد. 
  درست است كه فاطمه(س) در بستر بيمارى است، امّا امروز مى خواهد با ثروت خود، حق را يارى نمايد. همين روزهاست كه كارگزار او از فدك بيايد و درآمد امسال فدك را به او تحويل بدهد. فاطمه(س) با اين پول مى تواند كارهاى زيادى بكند.
  در گوشه اى از مدينه جلسه اى تشكيل شده است. در اين جلسه خليفه همراه با عُمَر و جمع ديگرى حضور دارند. عُمَر مشغول سخن گفتن با خليفه است: 
  ـ اى خليفه! تو مى دانى كه مردم بنده دنيا هستند و همه به پول علاقه دارند، تو بايد فدك را از فاطمه بگيرى تا مردم به اين خاندان علاقمند نشوند.
  ـ امّا فدك از آنِ فاطمه است، همه مردم اين را مى دانند، سه سال است كه فدك در دست اوست.
  ـ من فكر همه چيز را كرده ام، فقط كافى است نماينده و كارگزار فاطمه را از فدك بيرون كنى.
  ابوبكر سخن عُمَر را قبول مى كند، عدّه اى را مأمور مى كند تا به فدك بروند و كارگزار فاطمه(س) را از آنجا بيرون كنند.


title: قسمت هفتم
text:
    قسمت هفتم


  خبر به فاطمه(س) مى رسد كه خليفه، كارگزار او را از فدك بيرون كرده و آنجا را تصرّف كرده است.
  فاطمه(س) تصميم مى گيرد نزد خليفه برود و با او سخن بگويد: 
  ـ اى ابوبكر! تو كه ادّعا مى كنى خليفه پيامبر هستى، چرا فدك مرا غصب نموده اى و كارگزار مرا از فدك اخراج كرده اى؟
  ـ مگر فدك، مالِ توست؟
  ـ آيا تو نشنيده اى كه پيامبر فدك را به من بخشيد؟
  ـ اى دختر رسول خدا، برو براى اين سخن خود شاهد بياور.
  فاطمه(س) قبول مى كند و مى رود تا شاهد بياورد.
  آن روز كه پيامبر، فدك را به فاطمه(س) داد اُم اَيمَن و على(ع) شاهد بودند.
  فاطمه(س) به خانه اُم اَيمَن مى رود و جريان را براى او تعريف مى كند.
  اُم اَيمَن برمى خيزد و همراه با فاطمه(س) به مسجد مى آيد، على(ع) هم مى آيد.
  اُم اَيمَن رو به ابوبكر مى كند و مى گويد: 
  ـ اى ابوبكر، من از تو سؤالى دارم.
  ـ چه سؤالى؟
  ـ بگو بدانم آيا شنيده اى كه پيامبر فرمود: «اُم اَيمَن، زنى از زنان بهشت است»؟
  ـ آرى، شنيده ام. 
  ـ اگر قبول دارى كه من از اهل بهشتم، اكنون، شهادت مى دهم كه پيامبر فدك را به فاطمه(س) بخشيد.
  على(ع) هم شهادت مى دهد كه پيامبر فدك را به فاطمه(س) داده است.
  ابوبكر به فكر فرو مى رود، او ديگر چاره اى ندارد جز اين كه فدك را به فاطمه برگرد(س)اند.
  فاطمه(س) از ابوبكر مى خواهد تا سندى به او دهد كه همه بدانند فدك ازآنِ اوست. ابوبكر كاغذى را مى طلبد و در آن مى نويسد كه فدك از آن فاطمه است.(س)
  ابوبكر سند فدك را به فاطمه(س) مى دهد، در همين لحظه، عُمَر از راه مى رسد. او مى بيند كه ابوبكر كاغذى را به دست فاطمه(س) داده است. او از جريان خبر ندارد، براى همين رو به ابوبكر مى كند و مى پرسد: 
  ـ اين كاغذ چيست كه به فاطمه داده اى؟
  ـ فاطمه نزد من آمد و ادّعا كرد كه فدك از آن اوست، من به او گفتم كه شاهد بياورد، او رفت و اُمّ اَيمَن و على را به عنوان شاهد آورد و آنها شهادت دادند كه پيامبر فدك را به فاطمه داده است. 
  ـ خوب، آن وقت تو چه كردى؟
  ـ من هم سندى نوشتم و آن را به فاطمه دادم.
  ـ اى خليفه، مگر نمى دانى كه يك عرب بيابان گرد به نام ابن حَدَثان پيدا شده و شهادت داده كه اين سخن را از پيامبر شنيده است: «پيامبران از خود هيچ ارثى باقى نمى گذارند، و هر مالى كه از آنها بماند صدقه است». اين سخن و حديث پيامبر است. هم چنين دختر من (حَفصه)، و دختر خودت (عايشه) نيز اين حديث را شنيده اند. 
  آرى! فدك از پيامبر بود و اكنون كه او از دنيا رفته است فدك، صدقه است و مالِ همه مسلمانان است.
  ـ اى عُمَر، اُم اَيمَن و على شهادت داده اند كه پيامبر فدك را به فاطمه بخشيده است، من با شهادت اين دو نفر چه كنم؟
  ـ جناب خليفه، شهادت على قبول نيست چون شوهر فاطمه است و به نفع خودش گواهى مى دهد، امّا اُم اَيمَن هم يك زن است و همه مى دانند كه شهادت يك زن به تنهايى قبول نيست، امّا مشكل اين است كه ابوبكر سندى را نوشته و به دست فاطمه(س) داده است.
  بايد هر چه زودتر اين سند را از فاطمه(س) گرفت! نگاه كن، عُمَر به سرعت به ميان كوچه مى دود، او مى خواهد هر چه زودتر خود را به فاطمه(س) برساند.
  خداى من! او راه را بر فاطمه(س) مى بندد و مى گويد: «اين نوشته را به من بده». فاطمه(س) نامه را نمى دهد، عُمَر سيلى به صورت او مى زند و هر طور كه شده سند را مى گيرد و آن را پاره مى كند.
  اشك در چشمان فاطمه(س) حلقه مى زند، چرا هيچ كس به يارى دختر پيامبر نمى آيد؟

  										***

  على(ع) به دنبال فرصت مناسبى است تا با خليفه در مورد فدك سخن بگويد. او يك روز صبر كرده است، اكنون او به سوى مسجد مى رود.
  مسجد پر از جمعيّت است، على(ع) جلو مى آيد و چنين مى گويد:
  ـ اى ابوبكر، چرا فدك را از فاطمه گرفتى؟
  ـ فدك براى همه مسلمانان است، فاطمه براى سخن خود بايد شاهد معتبربياورد.
  ـ اى خليفه، من سؤالى از تو دارم.
  ـ سؤال خود بپرس!
  ـ اگر كسى خانه اى داشته باشد و آن خانه در تصرّف او باشد و من بيايم و بگويم كه خانه از من است، و از تو بخواهم ميان ما حكم كنى چه مى كنى؟
  ـ از تو كه ادّعا مى كنى خانه مال توست شاهد مى طلبم، امّا از صاحب خانه شاهد نمى خواهم چون خانه در تصرّف اوست.
  ـ چرا اين حكم را مى كنى؟
  ـ اين حكم رسول خداست، از كسى كه ملكى را در تصرّف دارد شاهد نبايد خواست، طرف مقابل بايد شاهد بياورد.
  ـ اكنون سؤال ديگرى از تو دارم.
  ـ بپرس.
  ـ سه سال است كه فدك در تصرّف فاطمه است، او در آنجا كارگزار داشته است، اكنون كه افرادى ادّعا مى كنند كه فدك از بيت المال است، خوب، تو بايد از آنها بخواهى براى گفته خود شاهد بياورند، فاطمه نبايد شاهد بياورد، اين قانون اسلام است، پس چرا بر خلاف قانون اسلام حكم كردى؟
  ابوبكر مى ماند چه جواب بدهد. اينجاست كه عُمَر به كمك خليفه مى آيد، آخر، او قاضى اين حكومت است!
  عُمَر مى گويد: «اى على! اين سخنان را رها كن، اگر فاطمه دو شاهد عادل آورد، سخن او را قبول مى كنيم و اگر دو شاهد نداشت ما فدك را به او نمى دهيم، يعنى اصلاً نمى توانيم اين كار را بكنيم، اسلام به ما اجازه نمى دهد زيرا فدك از بيت المال است».
  على(ع) بار ديگر رو به خليفه مى كند و مى گويد: 
  ـ آيا قرآن را قبول دارى؟
  ـ آرى.
  ـ بگو بدانم آيه تطهير را خوانده اى؟
  ـ كدام آيه؟ 
  ـ آيه 33 سوره أحزاب، آنجا كه قرآن مى گويد: «إِنّمَا يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا: خداوند اراده كرده است كه خاندان پيامبر را از هر پليدى پاك نمايد.
  ـ آرى، اين آيه را خوانده ام. 
  ـ بگو بدانم اين آيه در مورد چه كسى نازل شده است؟
  ـ در مورد تو و فاطمه، حسن و حسين.
  ـ اى ابوبكر، اكنون از تو سؤالى مى كنم، اگر چند نفر نزد تو بيايند و شهادت بدهند كه فاطمه، كار خلافى انجام داده است، تو چه مى كنى؟
  ـ ما در اجراى قانون اسلام هيچ كوتاهى نمى كنيم، درست است فاطمه دختر پيامبر است امّا اگر كار خلافى انجام دهد مجازاتش مى كنيم.
  ـ آيا مى دانى كه در اين صورت كافر شده اى؟ 
  ـ براى چه؟
  ـ زيرا خدا در قرآن به پاكى و عصمت فاطمه شهادت داده است و تو شهادت خدا را رها مى كنى و شهادت مردم را قبول مى كنى! تو قرآن را انكار مى كنى.
  ـ عجب! من اصلاً به اين مطلب فكر نكرده بودم.
  ـ اى ابوبكر، تو سخن فاطمه را در مورد فدك قبول نكردى، امّا سخنِ يك عرب بيابان گرد را قبول كردى، تو به سخن ابن حَدَثان اعتماد كردى. مگر خدا در قرآن به پاكى و راستگويى فاطمه شهادت نداده است؟ بگو بدانم آيا شهادت خدا بالاتر است يا شهادت آن عرب بيابان گرد؟ 
  ابوبكر نمى داند چه بگويد. همه مردم فهميده اند كه ابوبكر بر خلاف قرآن، سخن گفته است. عُمَر هم هيچ جوابى ندارد كه بگويد.
  مردمى كه در مسجد نشسته اند براى اوّلين بار از خليفه ناراحت مى شوند. چرا بايد خليفه بر خلاف قرآن سخن بگويد؟ بعضى ها فرياد مى زنند: «به خدا قسم، على، راست مى گويد».
  با سخنان شيوا و محكم على(ع)، ضربه بزرگى بر حكومت خليفه وارد شده است. ديگر وقت آن است كه على(ع) به خانه برگردد.

  										***

  آيا راهى هست كه خليفه را از اين همه ظلم و ستم باز داشت؟ نمى دانم.
  على(ع) در خانه خود نشسته است و دارد مى كند. ناگهان، فكرى به ذهن اومى رسد.
  خوب است نامه اى براى خليفه بنويسم. 
  نامه براى چه؟
  خليفه كه در مسجد است و هر وقت بخواهى او را ببينى مى توانى، امّا تو مى دانى وقتى يك مطلب روى كاغذ مى آيد باعث تمركز بيشتر مى شود و بهتر در ذهن مخاطب نقش مى بندد.
  تأثير يك متن نوشته شده، خيلى بيشتر از گفتار است. على(ع) در حال نوشتن نامه مهمّ خود است.
  مى دانم كه خيلى دلت مى خواهد از متن اين نامه باخبر شوى.
  اين نامه على(ع) است:
  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
  به خدا قسم، اگر اجازه داشتم با شما جنگ مى كردم و با شمشير خود همه شما را به سزاى كارهايتان مى رساندم. من همان كسى هستم كه با لشكرهاى زيادى جنگ كرده و آنها را شكست داده ام. 
  آن روزى كه من مرد ميدان بودم شما در گوشه خانه در آسايش بوديد.
  شما مى دانيد كه من نزد پيامبر چقدر عزيز بودم.
  اگر من سخنى بگويم مى گوييد كه على حسادت مىورزد، اگر سكوت كنم خيال مى كنيد من از مرگ مى ترسم.
  من همان كسى هستم كه در جنگ ها به استقبال مرگ مى رفتم، آيا يادتان هست چگونه به قلبِ دشمن، حمله مى كردم؟ امّا من امروز در مقابل همه سختى ها صبر مى كنم. 
  نامه على(ع) به پايان مى رسد.
  على(ع) اين نامه را براى ابوبكر مى فرستد. ابوبكر نامه را باز مى كند و آن رامى خواند. 
  با خواندن اين نامه، ترس تمام وجود ابوبكر را فرا مى گيرد، او به ياد شجاعت على(ع) مى افتد. على(ع) كسى است كه پهلوانان عرب را به خاك و خون كشيده است. او يك بار ديگر نامه را مى خواند، على(ع) در اين نامه از شجاعت و برقِ شمشير خود سخن گفته است.

  										***

  خليفه دستور مى دهد تا مردم در مسجد جمع شوند، او مى خواهد براى مردم سخنرانى كند. به راستى چه خبر شده است؟ او بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «اى مردم! من مى خواستم پولِ فدك را صرف تقويت سپاه اسلام بنمايم، امّا على با اين نظر مخالفت كرده و مرا تهديد كرده است، گويا او با اصل خلافت من مخالف است. من از همان روز اوّل، از درگير شدن با على مى ترسيدم و از جنگ با او گريزان بودم».
  آرى، سخنان خليفه نشان مى دهد كه او خيلى ترسيده است، اگر دسته گلى به آب بدهد و خود را از خلافت بر كنار كند چه خواهيم كرد؟
  آن وقت همه نقشه ها خراب خواهد شد.
  بايد به او قوّت قلب داد، بايد او را راهنمايى كرد.
  من بايد از جا برخيزم. اگر من يك ساعت كنار خليفه نباشم او همه چيز را خراب مى كند.
  اين عُمَر است كه با خود سخن مى گويد. و سرانجام برمى خيزد و چنين مى گويد:
  اى حضرت خليفه!
  چرا اين قدر ترسو و ضعيف هستى؟ من چقدر زحمت كشيدم تا اين خلافت را براى تو آماده كردم، امّا تو حاضر نيستى از آن بهره مند بشوى.
  من بودم كه نيروهاى شايسته و كاردان را گرد تو جمع كردم و دشمنانت را آرام كردم. اگر من با تو نبودم على، استخوان هاى تو را در هم شكسته بود.
  برو خدا را شكر كن اى جناب خليفه، كه من در كنار تو بودم و هستم، البتّه كسى كه بر مقام خلافت نشسته است بايد شكر خدا را هم بكند.
  آيا بار ديگر از على ترسيده اى؟ ما مى توانيم على را با نيرنگ آرام كنيم. على كسى است كه پهلوانان عرب را كشت، امّا نترس، از تهديد او وحشت نكن كه من او را آرام مى كنم.
  سخنان عُمَر به پايان مى رسد.
  بار ديگر آرامش به قلب خليفه باز مى گردد و لبخند بر صورتش مى نشيند.
  عُمَر به خليفه قول داده كه هر طور هست على(ع) را آرام كند، امّا به راستى او چگونه مى خواهد اين كار را بكند؟
  آيا او خواهد توانست به قول خود عمل كند، آيا او خواهد توانست خليفه را براى هميشه از اين غم نجات دهد؟ آرى! خليفه جهان اسلام نياز به آرامش دارد، بايد هر طور هست آرامش را به او هديه كرد تا بتواند به راحتى به امور حكومتى بپردازد.

  										***

  اينجا خانه خليفه است، او به سخنان عُمَر فكر مى كند، عُمَر به او قول داده است كه على(ع) را آرام كند. 
  امّا چگونه؟ آيا او مى خواهد فدك را به فاطمه(س) باز گرداند؟ اين كار يعنى پايان خلافت ابوبكر.
  خليفه كسى را مى فرستد تا عُمَر نزد او بيايد. نگاه كن، عُمَر با عجله به خانه خليفه مى آيد.
  وقتى خليفه نگاهش به او مى افتد مى گويد:
  ـ به نظر تو اكنون بايد چه كنيم؟
  ـ من مى گويم كار را يكسره كنيم و على(ع) را به قتل برسانيم.
  ـ آخر چگونه؟! كشتن على(ع) كار ساده اى نيست.
  ـ من يك نفر را سراغ دارم كه مى تواند اين كار را بكند.
  ـ چه كسى؟
  ـ خالد (پسر وليد).
  خليفه به فكر فرو مى رود، چاره اى نيست، بايد على(ع) را ترور كرد.
  او كسى را به دنبال خالد مى فرستد تا هر چه زودتر بيايد.
  خالد نزد خليفه مى آيد.
  نگاه كن! آن خانم كيست كه پشت در ايستاده است؟ گويا او هم سخنان اين سه نفر را شنيده است. آيا او را مى شناسى؟
  او اسماء همسر ابوبكر است، امّا اين زن با شوهرش از زمين تا آسمان تفاوت دارد، اين زن از دوست داران على(ع) است.
  ـ اى اسماء! با تو هستم، چرا رنگ از چهره تو پريده است؟
  ـ مگر نمى شنوى كه اين سه نفر چه مى گويند؟
  من گوش تيز مى كنم تا صداى آنها را بشنوم.
  ـ اى خالد، ما مى خواهيم مأموريّت ويژه اى به تو بدهيم.
  ـ آن مأموريّت چيست؟
  ـ كشتن على.
  ـ من چگونه او را بكشم؟
  ـ فردا، در هنگام نماز جماعت. 
  ـ در نماز جماعت؟
  ـ آرى، تو بايد در نماز، كنار على قرار بگيرى، وقتى كه من سلام نماز را گفتم تو فوراً شمشير مى كِشى و كار را تمام مى كنى.
  اكنون، اسماء نمى داند چه كند، خدايا! خودت به او كمك كن! او چگونه بايد اين خبر را به على(ع) برساند؟
  تو چه پيشنهادى دارى؟
  ناگهان، فكرى به ذهن اسماء مى رسد. او كنيز خود را صدا مى زند و به اومى گويد: 
  ـ همين الان به خانه على(ع) برو، و سلام مرا به او برسان و اين آيه قرآن را بخوان و برگرد.
  ـ كدام آيه؟ 
  ـ آيه 20 سوره قصص، آنجا كه خدا از زبان دوست حضرت موسى(ع) مى گويد: (إِنَّ المَلأَ يَأتَمِروُنَ بِكَ لِيَقتُلُوكَ فَاخرُج)، «اى موسى، مردم مى خواهند تو را بكشند پس هر چه زودتر از اين شهر خارج شو».
  كنيز حركت مى كند تا خود را به خانه على(ع) برساند.
  اين آيه در مورد حضرت موسى(ع) است، وقتى كه فرعون تصميم گرفت تا او را به قتل برساند يك نفر او را ديد و به او خبر داد تا هر چه سريع تر فرار كند.
  كنيز به درِ خانه فاطمه(س) رسيده است، او در مى زند، على(ع) در را باز مى كند، كنيز آيه قرآن را مى خواند. 
  على(ع) در جواب مى گويد: «سلام مرا به اسماء برسان و بگو خداوند نگهبان على است». كنيز خداحافظى مى كند و به خانه برمى گردد.


title: قسمت هشتم
text:
    قسمت هشتم


  ـ آقاى نويسنده، بلند شو، چقدر مى خوابى؟ صداىِ اذان صبح مى آيد.
  ـ من خيلى خسته ام، ديشب تا دير وقت، مشغول نوشتن بودم.
  ـ ما بايد به مسجد برويم، مگر يادت رفته است كه خالد مى خواهد مولايمان را به قتل برساند؟
  ـ خداى من، اصلا يادم نبود.
  به سوى مسجد حركت مى كنيم، گويا دير كرده ايم، نماز شروع شده است، خالد در كنار على(ع) در صفّ اوّل ايستاده است، ما هيچ كارى نمى توانيم بكنيم.
  على(ع) مجبور است كه در نماز جماعت شركت كند، شركت كردن على(ع) در اين نماز جماعت، هرگز به معناى تاييد اين حكومت نيست.
  آخرِ نماز است، ابوبكر دارد تشهد مى خواند. الان موقع آن است كه ابوبكر سلام نماز رابدهد.
  امّا چرا او سكوت كرده است؟ گويا او نمى داند چه كند. سلام نماز را بدهد يا نه؟ اگر سلام بدهد خالد شمشير خواهد كشيد.
  ابوبكر مى داند كه على(ع) خيلى شجاع است، خالد نخواهد توانست اين نقشه را عملى كند. او با خود مى گويد: «حالا من چه كنم؟ عجب اشتباهى كردم كه به حرف عُمَر گوش دادم».
  چند دقيقه مى شود كه ابوبكر سكوت كرده است، مردم بيچاره نمى دانند چه شده است، چرا ابوبكر سلام نماز را نمى دهد؟
  رنگ ابوبكر زرد شده است. ناگهان، راه حلّى به ذهن او مى رسد. او قبل از سلام مى گويد: لاتَفْعَلَنَّ ما أَمَرْتُكَ: آنچه گفتم انجام نده.
  و سپس مى گويد: السَلامُ عَلَيْكُم وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكاتُهُ.
  همه مردم تعجّب مى كنند، اين ديگر چه نمازى بود؟ منظور خليفه از اين سخن چه بود؟
  آرى، اين نمازِ جديد خليفه است، آرى، شما مى توانى قبل از سلام، هر چه دل تنگت خواست بگويى.
  اكنون على(ع) از جاى خود برمى خيزد، و رو به خالد مى كند:
  ـ اى خالد، خليفه به تو چه دستورى داده بود؟
  ـ به من گفته بود كه گردن تو را بزنم.
  ـ و تو مى خواستى اين كار را بكنى؟
  ـ اگر خليفه مرا از اين كار باز نمى داشت تو را مى كشتم.
  در اين هنگام، على(ع) دست مى برد و با يك حركت، خالد را بر زمين مى اندازد و گلوى او را مى گيرد. خالد فرياد مى زند و مردم را به كمك مى طلبد، هيچ كس جرأت ندارد نزديك شود، خالد دست و پا مى زند. ابوبكر چه كند؟ الان خالد كشته مى شود، ما به او نياز داريم، او شمشير اسلام ما مى باشد!!
  بايد هر طور هست او را نجات داد.
  عُمَر به طرف عبّاس، عموى پيامبر مى رود، و از او مى خواهد كه نزد على(ع) برود و شفاعت خالد را بكند. 
  عبّاس جلو مى آيد، نگاهى به على(ع) مى كند و با دست اشاره به قبر پيامبر مى كند و مى گويد: «فرزندِ برادرم، تو را به حقّ صاحب اين قبر، قسم مى دهم خالد را رها كن».
  على(ع) به ياد وصيّت هاى پيامبر مى افتد، گويا پيامبر را مى بيند كه به او مى گويد: «على جان! بعد از من بايد بر همه سختى ها و بلاها صبر كنى».
  اكنون، على(ع) دستش را از روى گلوى خالد برمى دارد، خالد برمى خيزد و فرار مى كند. 
  نگاه كن! عبّاس جلو مى آيد و على(ع) را در آغوش گرفته، پيشانى او را مى بوسد.

  										***

  وقتى فاطمه(س) متوجّه مى شود كه خليفه براى كشتن على(ع) نقشه ريخته است بسيار ناراحت مى شود.
  آنها حقّ على(ع) را گرفتند، فدك را غصب كردند، اكنون مى خواهند على(ع) را هم از فاطمه(س) بگيرند. ديگر نمى توان سكوت كرد، وقت فرياد است، 
  فريادى به بلندى تاريخ! 
  فريادى كه حق وحقيقت را يارى كند.
  فاطمه(س) مى داند كه امروز تمام حقّ در قامت على(ع) جلوه كرده است و او براى يارى على(ع) مى آيد.
  او چادر خود را بر سر كرده و همراه با زنان بنى هاشم به سوى مسجد حركت مى كند. وقت نماز نزديك است، مسجد پر از جمعيّت است.
  همه مسلمانان، در فكر اين هستند كه فاطمه(س) براى چه كارى به مسجد آمده است.
  فاطمه(س) در گوشه اى از مسجد مى نشيند، در همان جا پرده اى مى زنند. سكوت بر فضاى مسجد، سايه افكنده است.
  فاطمه(س) آهى از عمق وجودش مى كشد، نمى دانم اين «آه» چه بود كه همه مردم را به گريه انداخت. براى لحظاتى همه مردم گريه مى كنند.
  آهِ فاطمه(س)، قيامتى بر پا كرده و موجى از اشك را در بين مردم مى افكند.
  اين آه، جلوه تمام مظلوميّت است.
  لحظاتى بعد، سكوت به مسجد باز مى گردد وفاطمه(س) سخن خود را آغازمى كند: 
  										بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
  من خداى بزرگ را براى همه آن نعمت هايى كه به ما داده است شكر مى كنم.
  من گواهى مى دهم كه پدرم، محمّد فرستاده اوست، خدا او را براى هدايت مردم فرستاد و او در اين راه، تلاش زيادى نمود تا آن زمان كه به جوار رحمت الهى رفت.
  اى مردم! پيامبر، قرآن را در ميان شما به يادگار گذاشت و شما مى دانيد كه در اين قرآن، همه دستورهاى آسمانى آمده است، اگر شما به قرآن عمل كنيد به سعادت خواهيد رسيد.
  اين دستورات قرآن است كه براى سعادت شماست:
  	توحيد، قلب شما را از شرك و بت پرستى پاك مى كند.
  	نماز، نشانه فروتنى و تواضع ما نسبت به خدا است.
  	روزه، سياهى ها را از دل هاى شما بر طرف مى كند.
  	حج، باعث تقويت ايمان و خداپرستى شما مى شود.
  	ولايت ما، از اختلاف در ميان امّت اسلامى جلوگيرى مى كند...
  اى مردم! شما مى دانيد كه من فاطمه هستم و پدرم محمّد است. 
  شما، آب هاى آلوده و غذاهاى پست مى خورديد و زبون و خوار بوديد، پدر من بود كه شما را از آن وضع نجات داد و شما را عزيز نمود.
  آيا به ياد داريد هرگاه كه دشمنان اسلام به جنگ شما مى آمدند پدرم، على را براى مقابله با آنها مى فرستاد؟
  على مى رفت و هيچ گاه ميدان را ترك نمى كرد و تا دشمنان را نابود نمى كرد از ميدان باز نمى گشت، براى همين او عزيزترين شخص نزد پدرم بود، آرى، هنگامى كه جنگ سخت مى شد شما فرار مى كرديد.
  چه شد كه وقتى پيامبر از دنيا رفت كينه هاى خود را آشكار ساختيد و به دنبال شيطان دويديد؟ چه شد كه فريب شيطان را خورديد و راه خود را گم كرديد؟ 
  چقدر زود، عهد و پيمان خود را كه در غدير بسته بوديد فراموش كرديد. هنوز پيكر پاك پيامبر روى زمين بود كه در سقيفه دور هم جمع شديد و كارى را كه نبايد مى كرديد انجام داديد.
  شما مى گوييد كه از ترس فتنه، عجله كرديم و براى خود، خليفه انتخاب نموديم، چرا دروغ مى گوييد؟ شما به دنبال فتنه ها رفتيد، شما دعوت شيطان را اجابت كرديد و گمراه شديد.
  شما سخن پيامبر خود را در مورد على رها كرديد و به دنبال هوس هاى خود رفتيد، شما به خاندان پيامبر خود خيانت كرديد.
  همه مردم سكوت كرده اند و به سخنان فاطمه(س) گوش فرا مى دهند.
  اكنون او رو به انصار (مردم مدينه) مى كند و مى گويد: 
  اى كسانى كه دين پدرم را يارى كرديد!
  چرا به دادخواهى من جواب نمى دهيد؟ اين چه ضعف و ترسى است كه در شما مى بينم؟ چقدر زود شما تغيير كرديد.
  شما قدرت و نيرو داريد، من مى دانم براى شما بسيار آسان است كه از حقوق ما دفاع كنيد.
  امروز آنچه را لازم بود براى شما گفتم، من مى دانستم كه ترس و ذلّت، تمام وجودِ شما را فرا گرفته است، امّا چه بايد مى كردم؟ سينه ام تنگ شده بود. من مى خواستم با شما اتمام حجّت كرده باشم، «وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَـلَمُواْ أَىَّ مُنقَلَب يَنقَلِبُونَ: به زودى كسانى كه ستم كردند خواهند دانست كه سرنوشت آنها چه مى باشد».
  سخنان فاطمه(س) به پايان مى رسد.
  همه مردم در فكر فرو رفته اند، آيا درست بود كه ما اين گونه مزد زحماتِ پيامبر را داديم؟
  آنها به ياد سخنان پيامبر مى افتند كه فرمود: «فاطمه پاره تن من است»، امّا ما با پاره تن پيامبر چه كرديم.

  										***

  فاطمه(س) هنوز در مسجد نشسته است، بايد فكرى كرد، بايد به سخنان فاطمه(س) جوابى داد، بايد اثر سخنان فاطمه(س) را خنثى كرد و بار ديگر مردم را فريب داد.
  اكنون ابوبكر با صداى بلند به فاطمه(س) مى گويد:
  اى دختر پيامبر! تو سرور همه زنان و دختر بهترين پيامبران هستى! تو در گفتار خود راستگو و در عقل و معرفت، سرآمد همه هستى. هيچ كس نمى خواهد حقّ تو را بگيرد.
  من در مورد فدك، فقط به سخن پدرت عمل كرده ام. من خدا را شاهد مى گيرم كه از پيامبر شنيدم كه فرمود: «ما پيامبران، هيچ ثروتى از خود به ارث نمى گذاريم، ما فقط، علم و حكمت به ارث مى گذاريم،و هر چه از ما باقى بماند براى همه مردم است».
  اى فاطمه! اين سخن پدر توست و براى همين، من مى خواهم كه پول فدك را صرف خريد اسلحه براى سپاه اسلام بنمايم. من مى خواهم سپاه اسلام را با پول فدك تقويت كنم و همه مسلمانان با اين كار من موافق هستند.
  اى فاطمه! من همه دارايى خودم را در اختيار تو قرار مى دهم.
  من هرگز نمى خواهم مال و ثروت تو را به زور از تو بگيرم، امّا چه كنم؟ من نمى توانم بر خلاف سخن پدرت، پيامبر، عمل كنم.
  سخنان ابوبكر به پايان مى رسد. 
  هواداران خليفه خيلى خوشحال هستند، آنها با خود چنين مى گويند: «ابوبكر چه خليفه خوبى است! او مى خواهد همه ثروت و دارايى خود را به دختر پيامبر بدهد، معلوم مى شود كه او بسيار مهربان و دلسوز است».
  آرى! مردم فكر مى كنند كه خليفه، فدك را براى تقويت اسلام مى خواهد، آنها خيال مى كنند كه خليفه مى خواهد با پول فدك، جبهه ها را تقويت كند.
  درست است كه فاطمه(س) دختر پيامبر است، امّا او هم بايد به حديث پيامبر پايبند باشد، اين سخن پيامبر است كه هر چه از مال و ثروت دنيا بعد از او باقى بماند براى همه مسلمانان است و از بيت المال حساب مى شود.
  آيا مى بينى كه براى رسيدن به دنيا و رياست چند روزه آن، چگونه دروغ مى گويند و حديثِ دروغ مى سازند؟

  										***

  ابوبكر خوشحال است و لبخند به لب دارد. او خيال مى كند كه جواب محكمى به فاطمه(س) داده است.
  هيچ كس باور نمى كند كه فاطمه(س) ديگر بتواند جوابى به خليفه بدهد، امّا فاطمه(س) مى خواهد خليفه را رسوا كند.
  آيا يادت هست برايت گفتم كه فدك را خداوند به پيامبر بخشيد و پيامبر هم آن را به فاطمه(س) داد؟
  چند روز قبل، وقتى كه فاطمه(س) براى پس گرفتن فدك نزد ابوبكر آمده بود، ابوبكر به او گفت كه برو و شاهد بياور و وقتى فاطمه(س) شاهد آورد، شهادت على(ع) و اُم اَيمَن قبول نشد.
  اكنون، فاطمه(س) مى داند كه خليفه شهادت شاهدان او را قبول نخواهد كرد، براى همين او از راه ديگرى وارد مى شود.
  اكنون، فاطمه(س) از اين مطلب كه فدك در زمان پيامبر، مالِ او بوده است چشم پوشى مى كند.
  امّا فاطمه(س) اكنون مى خواهد از راه ديگرى ثابت كند فدك مال اوست.
  آيا شما مى توانيد حدس بزنيد؟
  آفرين بر شما! درست حدس زديد، از راه ارث.
  اگر ما فرض كنيم كه اصلا پيامبر فدك را به فاطمه(س) نداده باشد، بعد از مرگ پيامبر، طبق قانون ارث فدك به فاطمه(س) مى رسد. هيچ كس نمى تواند اين مطلب را انكار كند كه خدا فدك را به پيامبر داده است، اين را همه قبول دارند.
  پس، فدك مال پيامبر بود، وقتى پيامبر از اين دنيا رفت، يك دختر و چند همسر داشت. طبق قانون اسلام، چيزى از اصل زمين فدك به همسران پيامبر نمى رسد، فقط قسمتى از درختانِ آن سرزمين، به آنها مى رسد. تمام زمين فدك به فاطمه(س) مى رسد، و البتّه درختان آن را بايد قيمت كرد، و يك هشتم قيمت آن را به همسران پيامبر داد.
  خوب، اين قانون ارث اسلام است كه همه قبول دارند، امّا امروز ابوبكر حديثى را از پيامبر نقل كرد كه پيامبران از خود چيزى به عنوان ارث باقى نمى گذارند.
  با اين حديث، فدك بعد از پيامبر از بيت المال، حساب مى شود و فاطمه(س) هيچ حقّى در آن ندارد. مردم، باور كرده اند كه واقعاً پيامبر اين حديث را گفته است.
  امّا ناگهان صداى فاطمه(س) در فضاى مسجد مى پيچد:
  اى ابوبكر!
  تو مى گويى پيامبر فرموده كه هيچ كس از پيامبران، ارث نمى برد، آيا تو قرآن را قبول دارى؟ مگر نشنيده اى كه خدا در سوره «نمل»، آيه 16 مى گويد: (وَوَرِثَ سُلَيْمانُ دَاوُودَ): «سليمان از داوود ارث برد».
  مگر داوود پيامبر نبود، پس چگونه شد كه سليمان از او ارث برد؟
  آيا سخن زكريا را در قرآن خوانده اى؟ آنجا كه خدا در سوره «مريم» در آيه5 از زبان او مى گويد: (فَهَبْ لِى مِن لَّدُنكَ وَلِيًّا يَرِثُنِى): «خدايا! به من فرزندى عنايت كن كه از من ارث ببرد».
  آيا يحيى، پيامبر خدا نيست؟
  آيا مى شود يحيى از زكريا ارث ببرد، سليمان از داوود ارث ببرد، امّا من از پدرم ارث نبرم؟ چرا به پيامبر دروغ مى بندى؟ آيا مى خواهى به قانون روزگار جاهليّت حكم كنى؟
  آيا مى دانى معنى سخنى كه گفتى چه بود؟ مگر پيامبر، خود پيرو قرآن نبود؟ چطور مى شود كه آن حضرت بر خلاف قرآن سخن بگويد؟
  هر چه مى خواهى انجام بده، امّا بدان به زودى خداوند ميان من و تو داورى خواهد كرد.
  سخنان فاطمه(س) به پايان مى رسد.
  مردم با شنيدن سخن فاطمه(س) به فكر فرو مى روند، عجب! پيامبر بارها گفته بود كه بعد از من افرادى پيدا خواهند شد كه حديث دروغين به من نسبت خواهند داد.
  اوّلين نفر آن دروغگويان، همين جناب خليفه است! پيامبر به ما دستور داد تا هرگاه حديثى را شنيديم، آن را به قرآن عرضه كنيم، اگر آن حديث مخالف قرآن بود، هرگز آن را قبول نكنيم.
  اكنون معلوم شد كه خليفه، نسبتِ دروغ به پيامبر داده است، آبروى خليفه رفت!
  همه كسانى كه در مسجد هستند با سخنان فاطمه(س) از خواب غفلت بيدار شده اند. فاطمه(س) اكنون به هدف خود رسيده است، او مى خواست به بهانه فدك، حقيقت اين حكومت را براى مردم بازگو كند و در اين كار موفّق شد.
  او پيروز اين ميدان است، صداى او براى هميشه در گوش تاريخ، طنين انداز است. سخن او چراغ راه هر كسى است كه طالب حقيقت است.
  اين فرياد فاطمه(س)، مايه آزادى و آزادگى است! 
  اكنون، فاطمه(س) رو به قبر پيامبر مى كند و چنين مى گويد: «اى پدر! بعد از تو حوادثى در اين شهر روى داد كه اگر تو مى بودى هيچ كدام از آنها پيش نمى آمد. تا زمانى كه تو زنده بودى همه مردم به من احترام مى گذاشتند و من پيش همه عزيز بودم، ولى اكنون كه تو از ميان ما رفته اى، در حقّ من ستم مى كنند و من هر لحظه در فراق تو اشك مى ريزم».
  مسجد سراسر اشك و گريه مى شود، سر و صداها بلند مى شود، هياهويى برپامى گردد.
  فاطمه(س) مسجد را ترك مى كند، او كار روشن گرى را به خوبى انجام داده است.

  										***

  يك روز از ماجراى فرياد مهتاب مى گذرد، خليفه در خانه خود نشسته است، او خيلى نگران است. عُمَر به ديدن خليفه آمده است:
  ـ چقدر خوب بود كه تو مرا به حال خود مى گذاشتى! 
  ـ چرا باور ندارى كه من دلسوز تو هستم؟
  ـ ديدى كه فاطمه با سخنان خود چگونه آبروى ما را نزد مردم برد.
  ـ ناراحت نباش، چند روز ديگر، مردم، همه چيز را فراموش مى كنند.
  ـ امّا من نگران هستم، ديدى او چگونه مرا از عذاب فرداى قيامت ترساند.
  ـ جناب خليفه، تو نماز بخوان، دين خدا را به پا دار، به مردم احسان و نيكى كن، ديگر نگران نباش، مگر قرآن نخوانده اى؟ 
  ـ چطور؟
  ـ قرآن در سوره هود در آيه 114 مى گويد: (إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّـَاتِ): «كارهاى خوب، گناهان را پاك مى كند»، تو فاطمه را ناراحت كرده اى امّا اين يك گناه است وقتى تو كارهاى خوب زيادى انجام دهى مى توانى آن گناه را از بين ببرى.
  ـ اى عُمَر، تو چقدر غصّه و غم هاى مرا برطرف ساختى، خدا تو را براى من نگه دارد.
  ـ جناب خليفه! اكنون وقت آن است كه يك سخنرانىِ خوب براى اين مردم داشته باشى.
  ـ پيشنهاد خوبى است.
  خليفه دستور مى دهد تا همه مردم در مسجد جمع شوند، او مى خواهد براى مردم سخنرانى كند.


title: قسمت نهم
text:
    قسمت نهم


  مسجد پر از جمعيّت شده است، همه منتظر هستند تا ابوبكر به بالاى منبر برود و سخنرانى خود را آغاز كند.
  انتظار به سر مى آيد و خليفه به بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «اى مردم! چرا به هر سخنى گوش مى دهيد؟ اين آرزوها و زياده خواهى ها در زمان پيامبر كجا بود؟ هر كس قبلاً اين سخن ها را شنيده است برخيزد و سخن بگويد! خدا او را لعنت كند كه رسول خدا هم او را لعنت كرده است! او روباهى است كه شاهدش دم اوست. او همانند امّ طِحال است، همان زنى كه دوست داشت نزديكان او دامن آلوده باشند. ببينيد او چگونه فتنه انگيزى مى كند. نگاه كنيد او چگونه زنان را به يارى خود دعوت مى كند».
  به راستى منظور ابوبكر از اين سخن ها كيست؟
  يعنى او چه كسى را روباه مى داند، چه كسى دم روباه است؟
  خداى من! نكند منظور او...
  اى قلم، بگذار آنچه را مى دانم بنويسم، اگر چه حقيقت تلخى است، امّا من قول داده ام همه آنچه را مى دانم براى دوستان خوبم بنويسم.
  اى مولاى من! آيا به من اجازه مى دهى در اين كتاب، اين جمله را بنويسم؟
  تو كه از عشقى كه اين قلم به نام و مرام تو دارد آگاه هستى، من مى خواهم بنويسم تا همه بدانند تو چقدر مظلوم هستى.
  ابوبكر مى خواهد بگويد كه على(ع) براى برپا نمودن فتنه، فاطمه(س) را جلو انداخته است و او را شاهد خود قرار داده است،
  نمى دانم قصّه امّ طِحال را برايت بگويم يا نه؟ امّ طِحال، نام زن بدكاره اى است كه در روزگار جاهليّت به فسق و فجور مشهور بود، او زنان فاميل خود را به زنا تشويق مى كرد.
  اكنون ابوبكر، مولاىِ تو را به آن زن تشبيه مى كند. 
  مولاى من! مرا ببخش، من مى خواهم مظلوميّت تو را روايت كنم. من فكر مى كنم معناى سخن ابوبكر اين است: «على براى رسيدن به هدف خود از زنان كمك مى گيرد همان گونه كه امّ طِحال، براى رسيدن به مقصود خود از زنان قوم خويش كمك مى گرفت».
  شايد هم معناى سخن ابوبكر چيزى بدتر از اين باشد، نمى دانم...
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: آقاى نويسنده! تو اشتباه مى كنى! شايد منظور ابوبكر از اين سخنان، على(ع) و فاطمه(س) نباشد، آخر او چگونه مى تواند بالاى منبر پيامبر به عزيزان پيامبر جسارت كند؟
  خدا كند حق با تو باشد!
  گوش كن!
  اين صداى كيست كه مى آيد؟ اين صداى يك زن است كه فرياد بر آورده است: «اى ابوبكر! آيا تو به فاطمه چنين طعنه مى زنى؟ مگر نمى دانى فاطمه، همچون جانِ پيامبر و پاره تن اوست؟ فاطمه در دامنِ پرهيزكاران تربيت شده و در آغوش فرشتگان، بزرگ شده است. او بهترين زنان جهان است و همچون مريم(س)، مقامى بزرگ دارد. به خدا قسم! فاطمه در آغوش پيامبر بزرگ شد و پيامبر همواره دستش را زير سر او قرار مى داد. چرا فراموش كرده ايد كه شما در حضور پيامبر هستيد و او شما را مى بيند؟ واى بر شما، به زودى سزاى كارهاى خود را خواهيد ديد».
  آيا مى دانى او چه كسى است كه سخن مى گويد؟
  او اُم سَلَمه، همسر گرامى پيامبر است، او نتوانست طاقت بياورد كه ابوبكر به فاطمه(س)، اين گونه بى احترامى كند.
  براى همين، با سخن خود، كمى از فضايل فاطمه(س) را براى مردم بيان مى كند.
  اكنون، ابوبكر دستور مى دهد تا حقوق يك سال او را قطع كنند. درست است كه اُم سَلَمه، همسر پيامبر است، ولى چون از فاطمه(س) حمايت كرده است بايد بعد از اين، در فقر زندگى كند، حقوق يك سال او پرداخت نخواهد شد.
  آرى، اكنون مى توانى بفهمى چرا اين مردمى كه در مسجد هستند در مقابل سخن هاى خليفه هيچ نمى گويند.
  آنها دنيا را دوست دارند، سكّه هاى سرخ طلا را دوست دارند، آنها مى ترسند حقوق بيت المال آنها قطع شود، پول، جواب معمّاىِ سكوت اين مردم است.

  										***

  به فاطمه(س) خبر مى رسد كه خليفه بر روى منبر پيامبر، على(ع) را دشنام داده است.
  اين سخن، دل فاطمه(س) را به درد مى آورد و غم و غصّه در دل او مى نشيند.
  بيمارى او شدّت مى يابد، اكنون، ديگر او آرزوى ديدار پدر را دارد و شب و روز، گريه كار اوست.
  او بعضى از روزها به قبرستان اُحُد مى رود و قبر حضرت حمزه، عموى پيامبر را زيارت مى كند و بعد از گريه كردن به خانه اش برمى گردد.
  به راستى اگر حمزه زنده بود هيچ كس جرأت نمى كرد كه چنين ظلم و ستم در حقّ فاطمه(س) روا دارد.
  اگر به خانه او بروى مى بينى كه هميشه دستمال بر سر خود بسته است. هر وقت كه او حسن و حسين(ع) را مى بيند اشكش جارى مى شود، زيرا با ديدن آنها، خاطراتى براى او زنده مى شود.
  حتماً مى گويى كدام خاطره؟ سخن فاطمه(س) را بشنو، متوجّه مى شوى: «حسن جانم! حسين جانم! آيا به ياد داريد چگونه پيامبر شما را در آغوش مى گرفت و مى بوسيد؟ او كه شما را خيلى دوست داشت كجا رفت؟ چرا او به اينجا نمى آيد و شما را در آغوش نمى گيرد؟».
  چند روز مى گذرد، فاطمه(س) به ياد روزگار پدر و اذان بلال مى افتد.
  يادش به خير!
  وقتى كه بلال، اذان مى گفت پدرم از جاى خود برمى خاست، وضو مى گرفت و به سوى مسجد مى رفت، كاش مى شد بلال يك بار ديگر اذان بگويد! من دوست دارم صداى او را بشنوم. 
  بلال با خود عهد كرده است كه بعد از وفات پيامبر، ديگر اذان نگويد، به بلال خبر مى دهند كه فاطمه(س) دوست دارد صداى اذان تو را بشنود.
  نگاه كن، بلال به مسجد مى آيد و آماده است تا موقع اذان شود و براى شادى دل فاطمه(س) اذان بگويد.
  الله أكبر، الله أكبر.
  اين صداى بلال است كه به گوش مى رسد. صداى ناله فاطمه(س) بلند مى شود.
  أشهد أنْ لا إله إلاّ الله.
  گريه فاطمه(س) شديدتر مى شود، امان از موقعى كه بلال مى گويد:
  أشهد أنّ محمّداً رسول الله.
  فاطمه(س) ضجّه مى زند و بى هوش بر روى زمين مى افتد، مردم به بلال مى گويند: «ديگر اذان نگو كه فاطمه(س) ديگر طاقت ندارد»، بلال اذان خود را قطع مى كند.

  										***

  فاطمه(س) ديگر از اين مردم خسته شده است، اين مردم به سخنان او گوش نكردند و دشمن او را يارى كردند، آنها على(ع) را خانه نشين كردند، فرزند او، محسن(ع) را كشتند.
  فاطمه(س) ديگر از اين دنيا خسته است، بيمارى او شدّت يافته است، او شب و روز گريه مى كند. صداى گريه فاطمه(س)، فرياد مظلوميّت است.
  او با گريه حق را يارى مى كند.
  اكنون، فاطمه(س) به سوى قبر پدر مى رود. آيا مى آيى من و تو هم همراه اوبرويم.
  فاطمه(س) قبر پدر را در آغوش مى گيرد و مى گويد: «اى پدر! بعد از رفتن تو مردم ما را تنها گذاشتند، صبر من ديگر تمام شده است. بار خدايا! مرگ مرا سريع برسان كه زندگى دنيا براى من تيره و تار شده است».
  او در كنار قبر پدر بى هوش مى شود. زنان مدينه به سوى او مى دوند، آب مى آورند و بر صورتش مى ريزند تا به هوش آيد.
  همه از خود اين سؤال را دارند: «چرا بايد يگانه دختر پيامبر اين گونه گريه كند؟».
  زنان مدينه با شوهران خود سخن مى گويند: «آخر چرا بايد حقّ فاطمه را غصب كنند؟ آخر چرا كسى فاطمه را يارى نمى كند؟»
  بچّه ها، بزرگ ترها، زنان و مردان، همه با شنيدن گريه فاطمه مى فهمند كه ظلم بزرگى به او شده است.
  اين گريه، دل هر كس را به درد مى آورد. بايد هر طور هست صداى گريه فاطمه را خاموش كنيم. اين گريه براى حكومت از هر چيزى خطرناك تراست.
  چگونه مى توان فاطمه را آرام كرد. بايد نقشه اى كشيد.

  										***

  چند نفر از همسايگان نزد على(ع) آمده اند و دارند با او سخن مى گويند.
  ـ يا على! ما براى فاطمه احترام قائل هستيم، امّا شما مى دانيد كه ما نياز به آرامش داريم.
  ـ منظور شما از اين سخن چيست؟
  ـ فاطمه هم شب گريه مى كند هم روز، ما از تو مى خواهيم سلام ما را به او برسانى و به او بگويى كه يا شب گريه كند و روز آرام باشد تا ما بتوانيم استراحت كنيم، يا روز گريه كند و شب آرام باشد، ما نياز به آرامش داريم.
  ـ باشد، من به فاطمه مى گويم.
  على(ع) به سوى خانه خود حركت مى كند و در گوشه اى مى نشيند. او با خود فكر مى كند چگونه سخن همسايه ها را به فاطمه(س) بگويد. فاطمه(س) به او نگاه مى كند و مى فهمد كه او حرفى براى گفتن دارد، امّا خجالت مى كشد بگويد.
  ـ على جان! تو سخنى با من دارى؟
  ـ فاطمه جان! همسايه ها به من گفته اند كه به تو بگويم يا روز گريه كنى يا شب.
  ـ على جان! من به زودى از بين اين مردم مى روم و به پيش خداى خود مى روم!
  آرى، اين گونه است كه فاطمه(س) را از گريه كردن منع مى كنند، او ديگر نبايد به كنار قبر پيامبر بيايد و گريه كند. صداى گريه او، مردم را آزار مى دهد. او اوّلِ صبح، از خانه بيرون مى رود. او با اين بيمارى كجا مى رود؟
  نگاه كن! او به سوى قبرستان بقيع مى رود. حسن و حسين(ع) نيز همراه او هستند. او در گوشه اى از قبرستان مى نشيند و شروع به گريه مى كند. خورشيد، بالا مى آيد، آفتاب داغ مدينه بر فاطمه(س) مى تابد. فاطمه(س) از جاى خود بلند مى شود، او به دنبال سايه مى گردد.
  آنجا درخت كوچكى هست، فاطمه(س) زير سايه درخت مى نشيند و به گريه خود ادامه مى دهد.
  غروب آفتاب مى شود، على(ع) به دنبال فاطمه(س) مى آيد و او را به خانه مى برد.

  										***

  شب در گوشه اى از مدينه جلسه اى تشكيل مى شود.
  ـ فاطمه براى گريه كردن به بقيع رفته است، اين براى ما خطر دارد.
  ـ آرى، تا ديروز فاطمه در خانه خود گريه مى كرد، امّا امروز به بقيع رفته است، اگر مردم بفهمند چه خواهد شد؟
  ـ به راستى چه بايد كنيم؟
  ـ ما بايد درختى كه فاطمه زير سايه اش مى نشيند قطع كنيم تا آفتاب او را اذيّت كند و مجبور شود به خانه برگردد.
  چند نفر با تبر به سوى بقيع مى روند و آن درخت را قطع مى كنند.
  فردا صبح، فاطمه(س) با حسن و حسين(ع) به سوى بقيع مى آيد. آفتاب بالا آمده است، امّا اينجا ديگر درختى نيست تا فاطمه(س) زير سايه اش بنشيند.
  آنجا را نگاه كن! على(ع) براى ديدن فاطمه(س) آمده است. او مى بيند كه فاطمه(س) در آفتاب نشسته است. على(ع) آستين خود را بالا مى زند:
  ـ مى خواهى چه كار كنى، مولاى من؟
  ـ مى خواهم براى فاطمه سايه بانى بسازم.
  بيا من و تو هم مولاى خود را كمك كنيم، بيا برويم ساقه درخت خرما بياوريم...
  خسته نباشى!
  اين گونه است كه بَيتُ الاَحزان (خانه غم ها) ساخته مى شود. سايبانى كوچك براى گريه كردن فاطمه(س).
  فاطمه جان! بيا در زير اين سايه بان بنشين. 
  روزها و شب ها مى گذرد...

  										***

  خبرى در شهر مى پيچد: «بيمارى فاطمه(س) شديد شده است، او ديگر نمى تواند از خانه بيرون بيايد». عدّه اى از زنان مدينه به عيادت او مى آيند.
  آنها در كنار فاطمه(س) مى نشينند و حال او را مى پرسند.
  فاطمه(س) رو به آنان مى كند و مى گويد: «بدانيد كه من از شوهرانِ شما ناراضى هستم، زيرا آنها ما را تنها گذاشتند و به دنبال هوس هاى خود رفتند. عذاب بسيار سختى در انتظار آنها مى باشد، واى بر كسانى كه دشمن ما را يارى كردند».
  زنان مدينه با شنيدن سخنان فاطمه(س) به گريه مى افتند. آنها نزد شوهران خود مى روند و به آنها مى گويند كه فاطمه(س) از دست شما ناراضى است.
  شما كه از پيامبر شنيده ايد كه فرمود: «فاطمه، پاره تن من است، هر كس او را اذيّت و آزار دهد مرا آزرده است»، شما بايد برويد و فاطمه را راضى و خوشنودسازيد.
  مردان مدينه چاره اى ندارند، بايد به سخنان زنان گوش دهند.
  نگاه كن! بزرگان اين شهر به سوى خانه فاطمه(س) مى آيند. آنها مى خواهند از فاطمه(س) عذر خواهى كنند.
  درِ خانه به صدا در مى آيد، على(ع) در را باز مى كند. گروهى از مردم مدينه به عيادت فاطمه(س) آمده اند. آنها وقتى با فاطمه(س) روبرو مى شوند چنين مى گويند: «اى سرورزنان! اگر على زودتر از بقيّه به سقيفه مى آمد ما با او بيعت مى كرديم ولى ما چه كنيم؟ على به سقيفه نيامد و ما ناچار شديم با ابوبكر بيعت كنيم».
  آرى، آنها مى خواهند گناه همه كارهاى خود را به گردن على(ع) بياندازند، مقصّر خودِ على(ع) است كه به سقيفه نيامد.
  امّا همه مى دانند كه على(ع) در آن لحظه، مشغول غسل دادن بدن پيامبر بود، آيا درست بود كه على(ع) بدن پيامبر را رها كند و به سقيفه برود؟
  مگر اين مردم در غدير با على(ع) بيعت نكرده بودند، پس چه شد كه پيمان خود را شكستند؟
  تاريخ به ياد دارد كه فاطمه(س) و على(ع) به درِ خانه مردم رفته، از آنها طلب يارى كردند ولى چرا كسى جواب آنها را نداد؟
  اين مردم مى خواهند براى بى وفايىِ خود عذر بياورند، امّا خودشان هم مى دانند اين عذر بدتر از گناه است.
  فاطمه(س) رو به آنها مى كند و مى گويد: «از پيش من برويد، من نمى خواهم شما را ببينم، آيا بهانه ديگرى هم داريد كه بگوييد؟ شما مقصّر هستيد كه در حقّ ما كوتاهى كرديد». همه، سرهاى خود را پايين مى اندازند.

  										***

  اكنون، حالِ فاطمه(س) روز به روز بدتر مى شود. همه مى دانند كه همين روزهاست كه روح فاطمه(س) از قفس تنگ دنيا پربكشد و به اوج آسمان ها پروازكند.
  همه مردم مى دانند كه فاطمه(س) از خليفه ناراضى است و براى همين بايد فكرى كرد.
  به خليفه خبر مى دهند كه روزهاى پايانىِ زندگى فاطمه(س) فرا رسيده است. از ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) بيش از پنجاه روز گذشته است. خليفه تصميم مى گيرد تا به عيادت فاطمه(س) برود، شايد بتوان او را راضى كرد.
  درِ خانه زده مى شود. فضّه، خدمتكار فاطمه(س)، در را باز مى كند. ابوبكر و عُمَر را مى بيند:
  ـ ما آمده ايم تا از فاطمه عيادت كنيم.
  ـ صبر كنيد تا من به او خبر بدهم.
  فضّه به داخل خانه مى رود، خليفه بسيار خوشحال است، او با خود مى گويد الان مى روم و با سخنان خود فاطمه را راضى مى كنم.
  فضّه برمى گردد و مى گويد: «فاطمه اجازه نداد شما داخل شويد». آنها خيال مى كنند كه شايد امروز فاطمه(س) كار خاصى داشته است. براى همين مى روند و فردا باز مى گردند، امّا اين بار هم فاطمه(س) به آنها اجازه نمى دهد. 
  آنها براى بار سوم مى آيند و نااميد مى شوند:
  ـ حالا چه كنيم؟
  ـ بايد از على بخواهيم تا از فاطمه براى ما اجازه بگيرد.
  آيا على(ع) اين كار را خواهد كرد؟
  نگاه كن، خليفه دارد با على(ع) سخن مى گويد.
  ـ اى على! تا كى مى خواهى با ما دشمنى كنى؟
  ـ مگر چه شده است؟
  ـ ما مى دانيم كه تو به فاطمه گفته اى كه ما را به خانه راه ندهد، آيا ما حق نداريم به عيادت دختر پيامبر خود برويم، تو بايد فاطمه(س) را راضى كنى.
  ـ باشد، من با فاطمه سخن مى گويم.
  به راستى، آيا فاطمه(س) اجازه خواهد داد كه خليفه به عيادت او بيايد؟
  نگاه كن!
  على(ع) كنار بستر فاطمه(س) نشسته است، او نگاهى به صورت پژمرده همسرش مى كند، از فاطمه(س) جز مشتى استخوان، چيزى نمانده است. فاطمه چشمان(س) خود را باز مى كند، على(ع) را در كنار خود مى بيند. او على(ع) را به خوبى مى شناسد، مى داند اين طور نگاه كردن على(ع) معناى خاصى دارد:
  ـ على جان! آيا چيزى مى خواهى به من بگويى؟
  ـ ابوبكر و عُمَر به ديدار تو آمده اند، امّا تو به آنها اجازه نداده اى.
  ـ آرى، من هرگز به آنها اجازه نمى دهم كه به ديدن من بيايند، على جان! من هرگز با آن دو نفر سخن نمى گويم.
  ـ امّا من به آنها قول داده ام تا تو را راضى كنم كه آنها به اينجا بيايند.
  ـ على جان! من سؤالى از تو دارم.
  ـ چه سؤالى؟ 
  ـ آيا تو مى خواهى آنها به اينجا بيايند؟
  ـ من راضى به اين كار نيستم، امّا صلاح مى بينم كه آنان به اينجا بيايند.
   ـ على جان! اين خانه، خانه خودت است من هم كنيز تو هستم، من روى حرف تو حرفى نمى زنم، آنها مى توانند به ديدنم بيايند.
  ببين، چگونه فاطمه(س) براى شاد نمودن شوهرش، از حرف خود مى گذرد. به خدا قسم! دنيا عشقى زيباتر از عشق فاطمه(س) به على(ع) نديده است.


title: قسمت دهم
text:
    قسمت دهم


  على(ع) به خليفه خبر مى دهد كه آنها مى توانند به خانه او بيايند. ابوبكر و عُمَر وارد خانه على(ع) مى شوند. سلام مى كنند و مى نشينند. فاطمه(س) به آرامى، جواب سلام آنها را مى دهد ولى روى خود را برمى گرداند.
  عُمَر نگاهى به ابوبكر مى كند و از او مى خواهد تا سخن خود را آغاز كند.
  ابوبكر چنين مى گويد:
  ـ اى فاطمه! اى عزيز دل پيامبر، تو مى دانى كه من تو را بيش از دخترم،عايشه دوست دارم.
  امّا فاطمه(س) جوابى نمى دهد. آنها برمى خيزند، به راستى آنها كجا مى خواهند بروند؟ آنها جايى نمى خواهند بروند، مى روند آن طرف بنشينند تا روبروى فاطمه(س) باشند.
  فاطمه(س)، اين بار هم صورت خود را از آنها برمى گرداند، ابوبكر سخن خود را ادامه مى دهد: «اى دختر پيامبر!آيا مى شود ما را ببخشى؟ من براى به دست آوردن رضايت شما، از خانه، ثروت، زن و بچّه و هستى خود دست كشيده ام!».
  به راستى آيا ابوبكر راست مى گويد؟ اگر اين خاندان اين قدر پيش او احترام دارند پس چرا دستور حمله به اين خانه و اهل اين خانه را داد؟
  فاطمه(س) همان طور كه روى خود را به ديوار كرده است به او مى گويد: «آيا تو حرمت ما را نگاه داشتى تا من تو را ببخشم؟»
  ابوبكر سر خود را پايين مى اندازد، هيچ جوابى ندارد كه بگويد. اكنون موقع آن است كه فاطمه(س) از آنها سؤال خود را بكند:
  ـ شما اينجا آمده ايد چه كنيد؟
  ـ ما آمده ايم به خطاى خود اعتراف كنيم و از تو بخواهيم كه ما را ببخشى.
  ـ من سؤالى از شما مى كنم اگر راستش را بگوييد مى فهمم كه واقعاً براى عذر خواهى آمده ايد. 
  ـ هر چه مى خواهى بپرس كه ما راستش را به تو خواهيم گفت.
  ـ آيا شما از پيامبر شنيديد كه فرمود: «فاطمه، پاره تن من است و من از او هستم، هر كس او را آزار دهد مرا آزار داده است و هر كس مرا آزار دهد خدا را آزرده است؟»
  ـ آرى، اى دختر پيامبر! ما اين حديث را از پيامبر شنيديم.
  ـ شكر خدا كه شما به اين سخن اعتراف كرديد.
  نگاه كن! فاطمه(س) دست هاى ناتوان خود رابه سوى آسمان مى گيرد و روى خود را به سوى آسمان مى كند و از سوز دل چنين مى گويد: «بار خدايا! تو شاهد باش، اين دو نفر مرا آزار دادند و من از آنها راضى نيستم».
  آنگاه رو به آنها مى كند و مى گويد: «به خدا قسم! هرگز از شما راضى نمى شوم، من منتظر هستم تا به ديدار پدرم بروم و شكايت شما را به او بكنم».
  اينجاست كه ابوبكر با صداى بلند گريه مى كند: «واى بر من، من از غضب تو به خدا پناه مى برم، امان از عذاب خدا، اى كاش، به دنيا نيامده بودم و چنين روزى را نمى ديدم!».
  عُمَر نگاهى به ابوبكر مى كند و مى گويد: «آرام باش، من تعجّب مى كنم كه چگونه مردم تو را به عنوان خليفه انتخاب كردند، چرا با خشم يك زن، بى قرار مى شوى؟ مگر چه شده است؟ تو يك زن را از خود رنجانده اى، دنيا كه تمام نشده است».
  ابوبكر با شنيدن سخن عُمَر، مقدارى آرام مى شود. فاطمه(س)، سخن عُمَر را مى شنود، براى همين مى گويد: «من بعد از هر نماز شما را نفرين مى كنم».
  بار ديگر صداى گريه ابوبكر بلند مى شود. عُمَر از جاى خود بلند مى شود، ابوبكر هم برمى خيزد و آنها خانه را ترك مى كنند.
  آيا به راستى ابوبكر از نفرين فاطمه(س) ترسيد؟ 
  آن طور كه من مى دانم ابوبكر بسيار زيرك است، هدف او از اين سخنان، چيز ديگرى بود. اگر او واقعاً از كردار خود پشيمان شده بود، چرا اين قدر زود از سخن خود دست كشيد؟ معلوم مى شود كه او اين سخنان را از روى واقعيّت نگفت.

  										***

  على(ع)، كنار فاطمه(س) نشسته است، فاطمه(س) خوشحال است كه درس خوبى به خليفه داده است.
  فاطمه(س) نگاهى به على(ع) مى كند و مى گويد: 
  ـ على جان! تو از من خواستى كه آنها را به خانه راه دهم، آيا آنچه را از من خواستى انجام دادم؟
  ـ آرى.
  ـ حالا من اگر از تو يك چيز بخواهم قبول مى كنى؟
  ـ آرى، فاطمه جانم!
  ـ من از تو مى خواهم كه وقتى من از اين دنيا رفتم نگذارى اين دو نفر بر جنازه ام نماز بخوانند.
  آرى! فاطمه(س) به فكر اين است كه براى هميشه تاريخ، پيام مهمّى بگذارد. هر كس كه تاريخ را بخواند از خود سؤال خواهد كرد كه چرا ابوبكر بر پيكردخترِپيامبر نماز نخواند.

  										***

  خليفه به سوى مسجد مى رود، امّا هنوز دارد گريه مى كند. او با خود فكر مى كند آيا رياست چند روزه دنيا، ارزش آن را داشت كه من فاطمه(س) را از خودبرنجانم؟
  مردم وقتى گريه خليفه را مى بينند، تعجّب مى كنند، نزد او مى آيند و چنين مى گويند: 
  ـ چه شده است اى خليفه! چرا گريه مى كنى؟
  ـ آيا درست است كه هر كدام از شما در كمال آرامش باشيد و مرا به حال خود رها كرده باشيد؟ من به اين بيعت شما نياز ندارم، من ديگر نمى خواهم خليفه شما باشم.
  مردم تعجّب مى كنند، مگر فاطمه(س) به خليفه چه گفته است كه او اين قدر عوض شده است؟
  آرى، ابوبكر از نفرين فاطمه(س)، خيلى ترسيده است.
  اگر چه فاطمه(س) در بستر بيمارى است، امّا تا جان دارد از حق، دفاع مى كند.
  مردم نمى دانند چه كنند، چگونه خليفه خود را آرام كنند. سرانجام تصميم گرفته مى شود تا عدّه اى نزد خليفه بروند و به او چنين بگويند: «اى خليفه، اگر تو از مقام خود، كناره گيرى كنى اسلام نابود خواهد شد، امروز بقاى اسلام به خلافت توست، هيچ كس نمى تواند جاى تو را بگيرد».
  و اين گونه است كه خليفه آرام مى شود.

  										***

  اكنون فاطمه(س) لحظه به لحظه بدتر مى شود، او گاهى از هوش مى رود و گاهى به هوش مى آيد.
  او ديگر براى پرواز به سوى آسمان ها آماده است، او مى خواهد به ديدار پدر مهربان خود برود، امشب شب سيزدهم ماه «جَمادى الاولى» است. 
  در اين مدّت، فاطمه(س) چقدر بلا و سختى كشيده است.
  آيا امشب با من به عيادت فاطمه(س) مى آيى؟
  خداى من! گويا امشب در اين خانه خبرهايى است! فاطمه(س) در بستر بيمارى است، نگاه على(ع) به چهره همسرش، خيره شده است.
  فاطمه(س) چشمان خود را باز مى كند، على(ع) را در كنار خود مى بيند، رو به او مى كند و مى گويد:
  ـ على جان! من الان، خوابى ديدم.
  ـ در خواب چه ديده اى، اى عزيز دلم؟
  ـ در خواب، پدرم را ديدم، او در قصر سفيدى نشسته بود، وقتى با او روبرو شدم به من گفت: «دخترم، نزد من بيا كه من مشتاق تو هستم».
  ـ تو در جواب چه گفتى؟
  ـ من به او گفتم: «به خدا قسم، من نيز مشتاق ديدار تو هستم».
  ـ و پيامبر چه گفت؟
  ـ او به من چنين گفت: «تو به زودى مهمان من خواهى بود».
  اشك در چشمان على(ع) حلقه مى زند، او باور نمى كند كه امشب، آخرين شبِ زندگى فاطمه(س) باشد.
  نگاه على(ع) به صورت فاطمه(س) دوخته شده است. ناگهان فاطمه(س) اين چنين مى گويد: «عليكُم السّلام».
  على(ع) به خود مى آيد، آيا كسى وارد اتاق شده است؟ تو هر چه نگاه مى كنى كسى را نمى بينى. پس فاطمه(س) به چه كسى سلام كرد؟
  فاطمه(س) رو به على(ع) مى كند و مى گويد: «پسر عمو، نگاه كن، جبرئيل به ديدن من آمده است، الان او به من سلام كرد و من جواب او را دادم، او به من خبر داد كه امشب، شب آخر زندگى من است و من فردا به اوج آسمان ها پرواز مى كنم».
  آرى، سفر فاطمه(س) قطعى شده است، در آسمان ها غوغايى به پا شده است، همه خود را براى مراسم استقبال از فاطمه(س) آماده مى كنند.

  										***

  اكنون، فرصت خوبى است تا فاطمه(س) حرف هاى خود را با على(ع) بزند. على(ع) سر فاطمه(س) را به سينه گرفته است و به شدّت گريه مى كند. قطرات اشك على(ع) بر صورت فاطمه(س) مى ريزد.
  فاطمه(س) اين چنين سخن مى گويد:
  ـ على جان! تو بايد در مرگ من صبر داشته باشى، يادت هست در روز آخر زندگى پدرم، او به من وعده داد كه من زودتر از همه به او ملحق خواهم شد، اكنون موقع وعده پيامبر است. على جان! اگر در زندگى از من كوتاهى ديدى ببخش و مرا حلال كن.
  ـ اى فاطمه! تو نهايت عشق و محبّت را به من ارزانى داشتى، تو با سختى هاى زندگى من ساختى، تو هيچ كوتاهى در حقّ من نكردى.
  ـ على جان! از تو مى خواهم كه بعد از من با فرزندانم، مهربانى بيشترى داشته باشى، بعد از من با دختر خواهرم، اَمامه، ازدواج كن، زيرا او با فرزندان من مهربان است.
  ـ فاطمه جان! تو به زودى حالت خوب مى شود و شفا مى يابى.
  ـ نه، من به زودى نزد پدر خود مى روم، على جان! من وصيّت ديگرى هم دارم.
  ـ چه وصيتّى؟
  ـ بدنم را شب غسل بده، شب به خاك بسپار، تو را به خدا قسم مى دهم مبادا بگذارى آنهايى كه بر من ظلم كردند بر سر جنازه من حاضر شوند، آنهايى كه مرا با تازيانه زدند; محسن(ع) مرا كشتند نبايد بر پيكر من نماز بخوانند.
  ـ چشم، فاطمه جان! من قول مى دهم نگذارم آنها بر پيكر تو نماز بخوانند.
  ـ على جان! من مى خواهم قبرم مخفى باشد.
  ـ چشم، فاطمه جان! 
  ـ على جان! از تو مى خواهم كه خودت مرا غسل دهى و كفن نمايى و در قبر بگذارى، على جان! بعد از آن كه مرا دفن كردى، بالاى قبرم بنشين و قرآن و دعا بخوان، تو كه مى دانى من سخت مشتاق تو هستم و چقدر شيداى صداى دلنشين تو هستم! على جان! به سر قبرم بيا، چرا كه دل من به تو انس دارد.
  ـ فاطمه جان! من وصيّت هاى تو را انجام مى دهم، ولى من هم چند خواسته از تو دارم.
  ـ چه خواسته اى؟ 
  ـ اگر من در حقّ تو كوتاهى كردم مرا حلال كنى و ببخشى، ديگر اين كه وقتى نزد پيامبر رفتى سلام مرا به او برسانى.
  اشك در چشمان على(ع) حلقه مى زند، بغض راه گلوى على(ع) را مى بندد، فاطمه(س) منتظر است تا على(ع) سخن خود را تمام كند.
  مى دانم كه تو هم منتظر هستى، به راستى على(ع) چه مى خواهد بگويد؟
  ـ فاطمه جان! وقتى نزد پدر خود رفتى مبادا از من پيش او شكايت كنى.
  خدايا، منظور على(ع) از اين سخن چيست؟
  آرى، او بغضى نهفته در گلو دارد، او اشك مى ريزد و نمى تواند سخن بگويد...
  على(ع) فقط گريه مى كند، سر فاطمه(س) بر سينه اوست، فاطمه(س)، امانت خدا در دست او بود، فاطمه(س)، تمام عشق على(ع) بود، امّا دشمنان با عشق على(ع) چه كردند؟ در مقابل چشم على(ع)، او را تازيانه زدند، سيلى به صورتش زدند، پهلويش را شكستند و او براى حفظ اسلام صبر كرد، پيامبر از او خواسته بود كه در همه اين بلاها صبر كند. او به پيامبر قول داده بود، بايد بر سر قول خود باقى مى ماند.
  على(ع) نگاهى به صورت فاطمه(س) مى كند، مى بيند كه فاطمه(س) گريه مى كند، به راستى چرا فاطمه(س) گريه مى كند؟ او كه به زودى به آرزويش كه رهايى از قفس دنيا بود مى رسد، پس چرا اشكش جارى شده است؟
  على(ع) رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ فاطمه جان! چرا گريه مى كنى؟
  ـ من براى غربت و مظلوميّت تو گريه مى كنم، مى دانم كه بعد از من با سختى ها و بلاهاى زيادى روبرو خواهى شد.
  ـ فاطمه جان! گريه نكن، من در راه خدا بر همه آن سختى ها صبر خواهم نمود...

  										***

  على جان! از نگاه تو بوى غم مى آيد، گريه مكن كه گريه تو دل مرا مى سوزاند!
  على جان! من فاطمه تو هستم، مگر نمى گفتى هر گاه دلم مى گيرد، با نگاه به چهره فاطمه آرام مى گيرم؟ پس چرا به من نگاه نمى كنى؟ چرا سر خود را به زير افكنده اى؟ نكند از سرخىِ چشم و كبودى صورت من غمگين شده اى؟ 
  جانِ فاطمه، سرت را بالا بگير، جانِ من به فداى تو! فاطمه تو، فدايىِ توست: روُحى لَكَ الفِداء...
  على جان! من بار سفر بسته ام و به زودى از پيش تو مى روم، امّا بدان كه تو هميشه در قلب من هستى، پيوند من و تو، هرگز از هم گسسته نمى شود.
  على جان! با من سخن بگو، غم دل خود را برايم بازگو كن! مى دانم كه وقتى من رفتم، تو هيچ كسى را نخواهى داشت تا با او درددل كنى، تو به بيابان پناه خواهى برد و با چاه سخن خواهى گفت...
  على جان! وقتى اشك چشم يتيمان مرا ببينى، وقتى نگاه كنى و ببينى حسن و حسين من، زانوىِ غم در بغل گرفته اند، چه خواهى كرد؟
  										***

  امروز سيزدهم ماه جمادى الاُولى است، هفتاد و پنج روز از وفات پيامبر گذشته است. گروهى از مردم مى خواهند به عيادت فاطمه(س) بيايند، امّا فاطمه(س) گفته است كه به هيچ كس، اجازه ملاقات ندهند. او مى خواهد در اين روز آخر زندگى به حال خودش باشد.
  سَلمى در كنار فاطمه(س) است. نمى دانم اين خانم را مى شناسى يا نه. او همسرِابى رافع است. اين خانم و شوهرش همواره به خاندانِ پيامبر عشق مىورزند.
  سَلمى در زمان پيامبر در خانه آن حضرت خدمت مى كرد، و اكنون، اين افتخار نصيب او شده كه پرستار حضرت فاطمه(س) باشد.
  على(ع) هم در كنار فاطمه(س) نشسته است، گاهى فاطمه(س) از هوش مى رود و گاه به هوش مى آيد. فرزندان فاطمه(س) در كنار مادر نشسته اند و آخرين نگاه هاى خود را به او مى كنند.
  نزديك اذان ظهر است، على(ع) با فاطمه(س) خداحافظى مى كند و به سوى مسجد حركت مى كند.
  فاطمه(س)، سَلمى را صدا مى زند و با كمك او برمى خيزد، وضو گرفته و لباسى نو به تن نموده و خود را خوشبو مى كند.
  فاطمه(س) مى خواهد به ديدار خدا برود. او از سَلمى مى خواهد تا چادر نماز او را بياورد.
  سَلمى، چادر نماز فاطمه(س) را مى آورد و به او مى دهد. هنوز تا اذان ظهر فرصت باقى است.
  او روى خود را به سوى قبله مى كند و چنين مى گويد: «سلام من بر جبرئيل! سلام من بر رسول خدا! بار خدايا من به سوى پيامبر تو مى آيم، من به سوى رحمت تو مى آيم».
  فاطمه(س) رو به قبله مى خوابد و چادر خود را به سر مى كشد و به سَلمى مى گويد: «مرا تنها بگذار و بعد از لحظاتى مرا صدا بزن، اگر جواب تو را ندادم بدان كه من نزد پدر خويش رفته ام». 
  فاطمه(س) دست خود را زير گونه خود مى گذارد و چادر خود را بر سر مى كشد.
  سَلمى از اتاق بيرون مى رود. صدايى به گوش فاطمه(س) مى رسد، كسى او را صدا مى كند: «دخترم! فاطمه جانم! نزد من بيا كه منتظرت هستم...».

  										***

  الله أكبر، الله أكبر.
  اين صداى اذان ظهر است كه مى آيد، خوب است بروم و فاطمه(س) را براى نماز بيدار كنم.
  سَلمى مى آيد و فاطمه(س) را صدا مى زند، امّا جوابى نمى شنود.
  اى دختر پيامبر!
  باز هم جوابى نمى آيد.
  نزديك مى آيد، چادر را از روى صورت فاطمه(س) كنار مى زند.
  واى بر من! فاطمه(س) از دنيا رفته است.
  او صورت فاطمه(س) را مى بوسد و مى گويد: «سلام مرا به پيامبر برسان».
  سَلمى شروع به گريه كردن مى كند. در اين هنگام، حسن و حسين(ع) از راه مى رسند. آنها سراغ مادر را مى گيرند. سَلمى جوابى نمى دهد، آنها به سوى مادر مى روند.
  آنها هر چه مادر را صدا مى زنند جوابى نمى شنوند. حسن(ع) كنار مادر مى آيد و مى گويد: «مادر، با من سخن بگو قبل از اين كه جان بدهم». 
  او روى مادر را مى بوسد، امّا مادر جوابى نمى دهد.
  حسين(ع) جلو مى آيد و مادر را مى بوسد و مى گويد: «مادر! من پسرت حسين هستم با من سخن بگو».
  سَلمى، حسن و حسين(ع) را دلدارى مى دهد و از آنها مى خواهد تا به مسجد بروند و به پدر خبر بدهند.
  آنها در حالى كه گريه مى كنند به سوى مسجد مى دوند. همه صداى گريه حسن و حسين(ع) را مى شنوند، خدايا چه خبر شده است؟ آنها نزد پدر مى آيند و خبر شهادت مادر را به پدر مى دهند.
  وقتى على(ع) اين خبر را مى شنود، بى قرار مى شود و از هوش مى رود. آرى، داغ فاطمه(س) بر على(ع) بسيار سخت است. عدّه اى بر صورت على(ع) آب مى ريزند.
  على(ع) به هوش مى آيد و مى گويد: «اى دختر پيامبر، بعد از تو چه كسى مايه آرامش من خواهد بود؟»


title: قسمت يازدهم
text:
    قسمت يازدهم


  على(ع) همراه با فرزندان خود به سوى خانه حركت مى كند. مردم خبردار مى شوند، غوغايى در شهر به پا مى شود.
  زنان مدينه همه با هم ناله و زارى مى كنند، گويى كه از صداى شيون آنها، شهر به لرزه در آمده است. آن زن كيست كه به اين سو مى آيد؟ آيا او را مى شناسى؟
  او عايشه، همسر پيامبر است، او مى خواهد وارد خانه على(ع) شود، امّا سَلمى، مانع او مى شود:
  ـ تو نمى توانى وارد اين خانه شوى.
  ـ براى چه؟
  ـ فاطمه(س) وصيّت كرده است كه بعد از مرگ، ما به هيچ كس اجازه ندهيم كنار پيكر او بيايد.
  آرى، عايشه همان كسى است كه حديث دروغ از پيامبر نقل كرد كه به فاطمه(س)، هيچ ارثى نمى رسد، اكنون او نبايد به كنار پيكر فاطمه(س) بيايد.
  عايشه خيلى ناراحت مى شود و برمى گردد.
  نگاه كن! مردم به سوى خانه على(ع) مى آيند. على(ع) از خانه بيرون مى آيد، حسن و حسين(ع) هم همراه او هستند، آنها گريه مى كنند. مردم با ديدن گريه حسن و حسين(ع) به گريه مى افتند. قيامتى بر پا مى شود!
  همه منتظر هستند تا على(ع)، پيكر فاطمه(س) را به مسجد ببرد تا آنها بر او نماز بخوانند و در تشييع جنازه او شركت كنند. بعضى ها مى گويند: «الان هوا تاريك مى شود، بايد هر چه زودتر مراسم تشييع جنازه را شروع كرد».
  در اين ميان، على(ع) سخنى به ابوذر مى گويد و از او مى خواهد تا براى همه بگويد. 
  ابوذر رو به مردم مى كند و با صداى بلند مى گويد: «اى مردم، تشييع جنازه فاطمه(س) به تأخير افتاده است، خواهش مى كنم به خانه هاى خود برويد».
  مردم با شنيدن سخن ابوذر متفرّق مى شوند. آنها خيال مى كنند چون غروب نزديك است، على(ع) مى خواهد فردا مراسم با شكوهى براى فاطمه(س) بگيرد و براى همين، تشييع پيكر فاطمه(س) را به تأخير انداخته است. 

  										***

  هوا تاريك شده است و مردم مدينه در خواب هستند، امّا امشب در خانه على(ع)، همه بيدار هستند، على(ع) و سَلمى و فضه و يتيمان فاطمه(س).
  على(ع) دارد بدن فاطمه(س) را غسل مى دهد، بقيّه كمك مى كنند. فاطمه(س) وصيّت كرده است كه على(ع) او را با پيراهن غسل دهد.
  على(ع) مى خواهد فاطمه(س) را در پارچه بهشتى كه پيامبر به او داده است، كفن نمايد. او دارد بندهاى كفن را مى بندد. ناگهان چشمش به فرزندانش مى افتد. آنها دوست دارند براى آخرين بار مادر خود را ببينند.
  على(ع) آنها را صدا مى زند و مى گويد: «عزيزانم! بياييد و براى آخرين بار، مادر خود را ببينيد».
  يتيمان جلو مى آيند و با مادر سخن مى گويند: «مادر، سلام ما را به پيامبربرسان».
  صداى گريه آنها سكوت شب را شكسته است. خداى من! چه مى شنوم؟
  اين صداى ناله فاطمه(س) است كه به گوش من مى رسد. ناگهان، بندهاى كفن بازمى شود. 
  فاطمه(س) دست هاى خود را باز مى كند و فرزندانش را به سينه مى چسباند.
  صداى گريه فاطمه(س) با صداى گريه يتيمان در هم مى آميزد. در آسمان غوغايى به پا مى شود. فرشتگان بى تاب مى شوند.
  صدايى از آسمان به گوش مى رسد: «اى على! يتيمان را از مادر جدا كن، فرشتگان از ديدن اين منظره به گريه افتاده اند».
  على(ع) جلو مى آيد و يتيمان را از مادر جدا مى كند.

  										***

  اكنون على(ع)، رو به فرزندش، حسن(ع) مى كند و از او مى خواهد تا برود و به ابوذر خبر بدهد كه وقت تشييع جنازه فاطمه(س) فرا رسيده است.
  آرى، على(ع) مى خواهد فاطمه(س) را شبانه دفن كند. حسن(ع) همراه با حسين(ع) به خانه ابوذر مى رود.
  ابوذر هم به خانه سلمان، مقداد، عمّار، عبّاس (عموى پيامبر) و حُذَيفه مى رود و به آنها خبر مى دهد.
  اين شش نفر در تاريكى شب به سوى خانه على(ع) مى آيند. آنها براى نماز خواندن بر پيكر فاطمه(س) مى آيند. 
  على(ع) جلو مى ايستد و اين شش مرد پشت سر او صف مى بندند، يتيمان فاطمه(س) و سَلمى و فضه هم به صف ايستاده اند.
  نگاه كن! فرشتگان، فوج فوج به اين خانه مى آيند، جبرئيل را ببين، همه آمده اند تا بر پيكر فاطمه(س) نماز بخوانند.
  اكنون اين سيزده نفر مى خواهند بدن فاطمه(س) را تشييع كنند.
  صبر كن!
  على(ع) مى خواهد دو ركعت نماز بخواند. 
  مولايت به نماز ايستاده است. نماز على(ع) تمام مى شود، او دست هاى خود را رو به آسمان مى گيرد و دعا مى كند. به راستى او با خداى خود چه مى گويد؟
  پيكر فاطمه(س) را در تابوتى (كه به دستور خود او ساخته شده است) قرارمى دهند. 
  اكنون، على(ع) دستور مى دهد تا دو شاخه درخت خرما را آتش بزنند و در جلو تابوت حركت بدهند.
  تشييع جنازه آغاز مى شود. صدايى به گوش مى رسد: «او را به سوى من بياوريد».
  خدايا! اين صدا از كجاست؟
  اين صداى قبرى است كه قرار است فاطمه(س) در آنجا دفن شود.
  آنجا قبرى آماده است، تابوت را همانجا به زمين مى گذارند.
  على(ع) مى خواهد پيكر فاطمه(س) را داخل قبر بنهد. دو دست ظاهر مى شود و بدن زهرا را تحويل مى گيرد. هيچ كس نمى داند اين دست هاى كيست.
  على(ع) با قبر فاطمه(س) سخن مى گويد: «اى قبر! من امانت خودم را به تو مى سپارم، اين دختر پيامبر است».
  اكنون، على(ع)، همه هستى خود را به خاك قبر مى سپارد. ندايى به گوش مى رسد: «اى على! بدان كه من از تو به فاطمه مهربانتر خواهم بود».
  على(ع) بدن فاطمه(س) را داخل قبر مى نهد و چنين مى گويد: «بِسمِ اللهِ وَبِاللهِ وَعلى مِلّةِ رَسُولِ اللهِ. به نام خدا و براى خدا و بر دين رسول خدا! فاطمه جان! من تو را به خدا مى سپارم و راضى به رضاىِ او هستم».
  همه فرشتگان در تعجّب از صبر على(ع) هستند. او در همه اين سختى و بلاها به رضاى خدا انديشه دارد.
  على(ع) براى هميشه از فاطمه(س) خداحافظى مى كند و با چشمانى گريان، خشتِ لحد را مى چيند و خاك بر روى قبر مى ريزد، فقط خدا مى داند كه امشب در دل على(ع) چه مى گذرد.

  										***

  على(ع) كنار قبر فاطمه(س) نشسته است، او آرام آرام، اشك مى ريزد. او چه كند؟ غمى بزرگ بر دل دارد، همه هستى او در خاك آرميده است.
  بغضى نهفته در گلوى على(ع) نشسته است، اشك بر گونه هايش جارى است. اكنون، ديگر او با چه كسى درد دل كند؟
  گوش كن! على(ع) دارد با يك نفر حرف مى زند: «اى پيامبر! امانتى را كه به من داده بودى به تو برگرداندم. به زودى دخترت به تو خواهد گفت كه بعد از تو، اين امّت، چقدر به ما ظلم و ستم نمودند. از فاطمه خود سؤال كن كه مردم با ما چه كردند».
  آرى، على(ع)، امانت پيامبر را به او تحويل داده است. على(ع) به ياد آن روزى افتاده است كه پيامبر، دستِ فاطمه(س) را در دست او گذاشت و به او فرمود: «على جان! اين امانت من است».
  چه روزى بود آن روز! روزى كه على(ع) عروس خود را به خانه اش مى آورد، آن روز پيامبر به على(ع) گفت كه فاطمه من، امانتِ من است، پاره تن من است. 
  اكنون آن سخن پيامبر در گوش على(ع) طنين انداخته است. اشك در چشم على(ع) نشسته است، به راستى اگر پيامبر از على(ع) سؤال كند كه على جان! وقتى من اين امانت را به تو سپردم، پهلويش شكسته نبود، بازويش كبود نبود; على(ع) چه جوابى خواهد داد؟

  										***

  همه ايستاده اند و به على(ع) نگاه مى كنند، على(ع) دارد اشك مى ريزد. يك نفر بيايد زير بازوهاى على(ع) را بگيرد و او را از كنار قبر فاطمه(س) بلند كند.
  عبّاس (عموى پيامبر) جلو مى آيد، دست على(ع) را مى گيرد و او را بلندمى كند.
  على(ع) آخرين سخن هاى خود را با فاطمه(س) مى گويد: «فاطمه جان! من مى روم، امّا دلم پيش توست. به خدا قسم! اگر از دشمنان، نگران نبودم كنار قبر تو مى ماندم و از اينجا نمى رفتم و همواره به گريه مى پرداختم».
  على(ع) برمى خيزد و رو به آسمان مى كند و مى گويد: «بار خدايا، من از دختر پيامبر تو راضى هستم».
  آنگاه مقدارى آب روى قبر فاطمه(س) مى ريزد و از قبر فاطمه(س) جدامى شود.
  ـ دوست من! گريه بس است! اين كتاب را به كنارى بگذار و برخيز! اكنون، موقع عمل است، بايد به وصيّت فاطمه(س) عمل كنيم.
  ـ مگر چيزى از همه وصيّت او مانده است؟ 
  ـ آرى، او وصيّت كرده كه قبرش مخفى باشد.
  ـ چگونه اين كار را انجام دهيم؟
  ـ بيا دست به كار شويم. بايد چهل قبر حفر كنيم و آنها را پر از خاك كنيم. عجله كن ما وقت زيادى نداريم، ما بايد در جاى جاى بقيع، قبر بكنيم. 
  چهل قبر آماده مى شود. بايد همه متفرق شويم، به خانه هاى خود برويم.
  صداى اذان صبح بلند مى شود:
  الله أكبر، الله أكبر.
  مردم مدينه از خواب بيدار مى شوند.

  										***

  خليفه در مسجد نشسته است، او منتظر است تا پيكر فاطمه(س) را به مسجد بياورند و او بر آن نماز بخواند.
  آرام آرام، مردم خود را براى مراسم تشييع جنازه آماده مى كنند.
  خبرى در ميان مردم رد و بدل مى شود: «ديشب، على، بدن فاطمه را به خاك سپرده است».
  مردم به سوى قبرستان بقيع مى روند، مى خواهند قبر فاطمه(س) را زيارت كنند، امّا با چهل قبر تازه روبرو مى شوند. به راستى قبر فاطمه(س) كدام است؟
  هيچ كس نمى داند، آيا به راستى فاطمه(س) در اين قبرستان دفن شده است؟ نكند فاطمه(س) در جاى ديگرى دفن شده باشد؟
  مردم، همديگر را سرزنش مى كنند و مى گويند: «ديديد كه چگونه از ثوابِ تشييع جنازه فاطمه محروم شديم، ما حتى نمى دانيم كه قبراوكجاست».
  مردم زيادى در بقيع جمع مى شوند. آنها با خود فكر مى كنند كه چرا فاطمه(س) را مخفيانه به خاك سپردند؟ چرا قبر او نامعلوم است؟
  اين كار پيام سياسى مهمّى براى همه دارد، اين كار، فريادِ بلند اعتراض است. 
  نگاه كن! خليفه و عُمَر دارند به اين سو مى آيند. قبر فاطمه(س) معلوم نيست در كجاست؟ عُمَر عصبانى مى شود. او مى داند مخفى بودن قبر فاطمه(س)، براى تاريخ، يك علامت سؤال بزرگ است.
  هر كس كه تاريخ را بخواند با خود خواهد گفت: «چرا قبر فاطمه(س) مخفى است؟»، جواب اين سؤال، آبروى خلافت را مى برد. او مى خواهد هر طور شده است اين علامت سؤال را پاك كند.
  بايد خليفه بر پيكر فاطمه(س) نماز بخواند. عُمَر مى خواهد اين قبرها را بشكافد و پيكر فاطمه(س) را از قبر بيرون بياورد تا خليفه بر آن نماز بخواند.
  در اين ميان نگاه عُمَر به مقداد مى خورد به سوى او مى رود و مى گويد: 
  ـ چه موقع فاطمه را دفن كرديد؟
  ـ ديشب.
  ـ چرا اين كار را كرديد؟ چرا صبر نكرديد تا ما بر پيكر دختر پيامبر نماز بخوانيم؟
  ـ خود فاطمه وصيّت كرده بود كه تو و خليفه بر او نماز نخوانيد.
  عُمَر عصبانى مى شود، به سوى مقداد حمله مى كند و شروع به زدن او مى كند، آن قدر مقداد را مى زند تا خسته مى شود. مقداد از جا بلند مى شود، خون از سر و صورت او مى ريزد.
  اكنون موقع آن است كه مقداد با مردم سخن بگويد: «اى مردم! دختر پيامبر از دنيا رفت در حالى كه بعد از دو ماه، زخم پهلوى او خوب نشده بود، آيا مى دانيد چرا؟ براى اين كه شما با غلاف شمشير به پهلوى او زديد».
  آرى، شما كه با فاطمه(س) اين گونه برخورد كرديد چگونه توقّع داريد كه او اجازه دهد شما در تشييع جنازه او حاضر شويد؟

  										***

  على(ع) در خانه نشسته است كه به او خبر مى دهند عمرمى خواهد قبرها را بشكافد تا پيكر فاطمه(س) را پيدا نمايد.
  على(ع) برمى خيزد.
  شمشيرِ ذوالفقار را در دست مى گيرد و از خانه بيرون مى آيد.
  نگاه كن! او چقدر خشمگين است، رگ هاى گردن او پر از خون شده است.
  عُمَر جلو مى آيد و مى گويد: «اى على! اين چه كارى بود كه تو كردى؟ ما پيكر فاطمه را از قبر بيرون مى آوريم تا خليفه بر آن نماز بخواند».
  على(ع) دست مى برد و عُمَر را با يك ضربه بر زمين مى زند و روى سينه او مى نشيند و مى گويد: «تا امروز هر كارى كرديد من صبر كردم، امّا به خدا قسم، اگر دست به اين قبرها بزنيد با شمشير به جنگ شما مى آيم، به خدا، زمين را از خون شما سيراب خواهم نمود».
  همه على(ع) را مى شناسند، اگر على(ع) قسم بخورد به قسم خود عمل مى كند. چه كسى مى تواند در مقابل شمشير على(ع) ايستادگى كند؟
  ابوبكر در فكر نجات عُمَر است، چه كند، چگونه على(ع) را آرام كند؟ جلو مى آيد و به على(ع) مى گويد: «تو را به حقّ پيامبر قسم مى دهم عُمَر را رها كن، ما از تصميم خود منصرف شديم، ما هرگز اين كار را انجام نمى دهيم».
  على(ع)، عُمَر را رها مى كند و مردم متفرّق مى شوند. آرى، على(ع) به فاطمه(ع) قول داده بود كه قبر او براى هميشه مخفى بماند. على(ع) خيلى دلش مى خواهد كنار قبر فاطمه(س) برود.
  فاطمه(س) از على(ع) خواسته است كه على(ع) بر سر قبر فاطمه(س) برود و قرآن بخواند.
  اشك در چشم على(ع) حلقه زده است، او دلش مى خواهد به كنار قبر فاطمه(س)برود.
  امّا بايد تا شب صبر كرد، وقتى كه هوا تاريك تاريك شود على(ع) به ديدار فاطمه(س) خواهد رفت و در خلوت شب با او سخن خواهد گفت. 
  به راستى او با همسر سفر كرده اش چه خواهد گفت؟
  جا دارد او اين گونه با او سخن گويد:
  فاطمه جانم!
  سرانجام ديشب، نيمه شب، من از همه چيز باخبر شدم.
  وقتى در تاريكى شب، پيكر تو را غسل مى دادم، دستم به زخم بازوى تو رسيد. دلم مى سوزد. چرا هرگز از زخم بازويت به من چيزى نگفتى؟
  										

  بانوى من! 
  تو خود مى دانى كه هنگام نوشتن اين كتاب، چقدر بر مظلوميّت تو گريستم، اين قلم، نيازمند نگاه توست، عشق تو در دلم زبانه مى كشد... به راستى چه كسى جز تو شايستگى مقام شفاعت را دارد؟ آن روزى كه ندا دهنده اى در آسمان ندا مى دهد كه چشمان خويش را فرو گيريد تا فاطمه دختر محمّد9 گذر كند! چگونه باور كنم كه در آن روز، مرا و خوانندگان اين كتاب را فراموش مى كنى و ما را در غربت و تنهايى رها مى كنى؟ هرگز! هرگز! تو مادر مهربانى ها هستى! همه ما منتظر آن روز باشكوه هستيم! روزى كه تو دست ما را بگيرى و...

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب آسمانى ترين عشق 
  موضوع: فضيلت شيعه بودن، محبت حضرت على(ع)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه

   
  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  خدا عشقى بزرگ در قلب ما قرار داده است و به همين جهت ما بايد شكرگزار او باشيم.
  اگر آن عشق نبود، اين همه شور در زندگى ما هم نبود.
  من از عشقى آسمانى سخن مى گويم، عشقى كه تمام وجود ما را دربرگرفته است.
  كسانى كه خود عشق هم عاشق آنها است!
  آرى، من از عشق به پيامبر و امامان معصوم(ع) سخن مى گويم.
  در اين كتاب مى توانى با ارزش اين عشق آسمانى، بيشتر آشنا شوى و آنگاه در مسير رضايت آنها گام بردارى.
  من براى تو گوهرهاى زيبايى را انتخاب كرده ام كه اميدوارم برايت جالب و جذاب باشد.
  كتابم را به چهارده معصوم پاك اهدا مى كنم، به آن اميد كه روز قيامت شفاعتشان نصيب خوانندگان اين كتاب گردد.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، تير 1388


title: تو همواره با ما خواهى بود!
text:
    تو همواره با ما خواهى بود!


  من مسافرى بودم كه از راه دورى براى ديدن امام خويش به مدينه آمده بودم.
  حضور در اين شهر را براى خود سعادتى بزرگ مى دانستم، چرا كه مى توانستم از درياى گهربار امام صادق(ع) بهره كافى ببرم.
  در مدّت اقامت خود در شهر مدينه تلاش مى كردم در هر فرصت ممكن، در خانه آن حضرت حضور پيدا كنم و از رفتار و گفتار ايشان براى خود و دوستانم توشه اى بگيرم. براى همين بيشترين وقت من در خانه آن حضرت سپرى مى شد.
  يك روز كه در خانه امام صادق(ع) بودم ديدم كه پيرمردى كه به سختى مى توانست راه برود وارد خانه شد.
  او با كمك عصاى خويش، آرام آرام قدم برمى داشت، كمرش خميده شده بود و ضعف و ناتوانى بر او غلبه كرده بود.
  از ظاهرش معلوم بود كه از راه دورى آمده است. گويا روزهاى طولانى در سفر بوده تا به مدينه رسيده است.
  او خدمت امام عرض سلام كرد و امام با كمال مهربانى جواب سلامش را داد.
  امام او را به نزد خود فرا خواند. او به نزد امام رفته، دست امام را بوسيد و ناگهان شروع به گريه كرد.
  آن چنان با صداى بلند گريه مى كرد كه همه ما منقلب شديم!
  همه در فكر فرو رفتيم كه علّت اين گريه چيست؟
  در اينجا امام رو به او كرد و فرمود: اى شيخ! چرا گريه مى كنى؟
  اينجا بود كه پيرمرد پرده از راز درون خويش برداشت و گفت: سال هاى سال است كه اميد دارم حكومت شما برقرار گردد و روزگار آقايى و بزرگوارى شما را ببينم. آرزو داشتم كه بتوانم براى شما قدمى بردارم، امّا اكنون پير شده ام و پاى من لب گور است، ديگر من چه كارى مى توانم براى شما انجام دهم؟ آيا آن قدر زنده خواهم بود كه عزّت شما را با چشم ببينم؟
  امام با شنيدن سخنان پيرمرد اشك از چشمانش جارى شد. راستش را بخواهى، هر كس در آن محفل بود اشكش جارى شد.
  پيرمرد يك عمر آرزويى داشته است و اكنون ديگر از رسيدن به آرزوى خود نااميد شده است.
  آن هم چه آرزويى! آرزوى فداكارى كردن و شمشير زدن در ركاب امام زمان خويش.
  ولى اكنون ديگر توان راه رفتن ندارد. او چه مى توانست بكند، جز اينكه اشك بريزد و بر آرزوى از دست رفته خويش گريه كند.
  همه منتظر بوديم ببينيم كه امام صادق(ع) چه جوابى به او مى دهد.
  امام لحظه اى درنگ كرد و سپس فرمود: اى شيخ! اگر آرزويت برآورده نشد، ناراحت نباش كه تو در روز قيامت با ما خواهى بود.
  اين سخن امام، پيرمرد را آرام نمود. چه وعده اى از اين بهتر كه او در روز قيامت با اهل بيت(ع) باشد.
  آيا مى خواهى من و تو هم چنين آرزويى داشته باشيم؟!
  بيا ما هم مثل آن پيرمرد آرزو كنيم تا براى امام زمان خويش جان فشانى كنيم و در لشكر آن حضرت براى نابودى بى عدالتى ها مبارزه كنيم!
  بيا آرمان بلندى را براى خويش انتخاب كنيم!
  آنگاه چه ضررى به ما مى رسد، اگر ظهور آن حضرت را درك نكنيم؟ چرا كه ما در روز قيامت با امام خويش خواهيم بود.


title: طاقت دورى يارم را ندارم!
text:
    طاقت دورى يارم را ندارم!


  نمى دانم تا به حال عاشق شده اى يا نه؟
  اگر عاشق شده باشى، مى دانى كه در آن حال نمى توانى دورى يار خويش را تحمّل كنى و تلاش مى كنى هر طور هست به وصال دلبر برسى و آنگاه با نگاهى قلب خويش را آرام كنى.
  حالا مى خواهم تو را از عشق خود باخبر كنم.
  من در شهر مدينه زندگى مى كنم و مشغول كسب و كار حلال هستم تا بتوانم لقمه نانى براى زن و بچّه ام تهيّه كنم.
  امّا از شما چه پنهان، من محبّت عجيبى به رسول خدا دارم و براى همين، گاهى از خود بى خود مى شوم و ديگر دستم به كار نمى رود. آن گاه كار و كسب خويش را رها مى كنم و به سوى مسجد پيامبر مى روم و خدمت آن حضرت مى رسم.
  چون نگاهم به آن حضرت مى خورد دلم آرام مى گيرد. من هيچ گاه از ديدن او سير نمى شوم.
  من بعد از مدّتى به محلّ كار خويش برمى گردم امّا باز دلم تنگ مى شود. دل من، هواى يار را مى كند. نمى دانم چه كنم؟! برمى خيزم و به سوى مسجد مى شتابم...
  اكنون در مدينه زندگى مى كنم و فاصله من تا مسجد پيامبر زياد نيست، با اين حال، طاقت دورى پيامبر را ندارم، پس هنگامى كه روز قيامت شود، چه خواهم كرد؟!
  معلوم نيست كه من در كجا باشم؟ شايد جايگاه من به خاطر گناهانم در دوزخ باشد و شايد هم خدا به من رحم كند و گناهانم را ببخشد و در بهشت جايم دهد!
  امّا من كجا و رسول خدا كجا! يارم در بالاترين مقام و جايگاه بهشتى منزل خواهد نمود، اگر دلم براى او تنگ شود و بخواهم او را ببينم چه كنم؟
  اين غصّه اى است كه مدّت ها است به دل دارم و امروز تصميم دارم آن را به پيامبر بگويم.
  به مسجد مى روم، مى بينم ياران آن حضرت گرداگرد ايشان حلقه زده اند.
  من نيز از فرصت استفاده كرده، درد دل خود را با پيامبر مطرح مى كنم: اى رسول خدا! روز قيامت هنگامى كه شما در بالاترين جايگاه قرار بگيريد، من چگونه دورى شما را تحمّل كنم؟
  پيامبر با شنيدن سؤال من به فكر فرو مى رود و جوابم را نمى دهد.
  بعد از مدّتى، جبرئيل آيه اى از قرآن را براى پيامبر مى آورد: «هر كس اطاعت خدا و فرستاده او را بنمايد، در روز قيامت در كنار پيامبران و شهدا و مؤمنان و صالحان خواهد بود».
  اكنون، پيامبر مرا صدا مى زند و اين آيه را برايم مى خواند و به من بشارت مى دهد كه در روز قيامت در كنارش خواهم بود.


title: آنانى كه بر منبرهاى نور مى نشينند!
text:
    آنانى كه بر منبرهاى نور مى نشينند!


  من و جمعى ديگر از اهل مدينه در گوشه اى از مسجد نشسته، مشغول گفتگو بوديم.
  در گوشه ديگر حضرت على(ع) مشغول نماز و دعا بود و چنان سرگرم عبادت بود كه متوجّه حضور ما نبود.
  در اين ميان پيامبر وارد مسجد شد، ما از جاى خود برخاستيم و به ايشان عرض ادب نموديم.
  خيلى دوست داشتم كه پيامبر لحظاتى در كنار ما مى نشست امّا آن حضرت به گوشه ديگر مسجد رفت، همان جايى كه حضرت على(ع) مشغول عبادت بود.
  پيامبر در كنار حضرت على(ع) نشست.
  ما هم تصميم گرفتيم كه در كنار پيامبر باشيم براى همين از آن جا بلند شديم و خود را به ايشان رسانديم.
  در اين ميان پيامبر نگاهى به سمت راست خود نموده، سپس نگاهى به سمت چپ خود نمود و فرمودند: خداوند در طرف راست عرش و هم چنين در طرف چپ عرش، عدّه اى را بر منبرهايى از نور مى نشاند و صورت آنان مانند ماه مى درخشد.
  سخن پيامبر به اينجا كه رسيد، ابوبكر از جاى خود بلند شد و خطاب به پيامبر گفت: اى رسول خدا! آيا من جز آنها هستم؟
  پيامبر در جواب او فرمود: بنشين!
  آن جايگاهى كه پيامبر در موردش سخن مى گويد، جايگاه بسيار بالايى است و هر كسى نمى تواند بر آن منبرهاى نور قرار بگيرد.
  بعد از آن عُمَر بن خطّاب از جاى برخاست و همان سؤال را تكرار كرد و پيامبر هم از او خواست كه در جاى خود بنشيند.
  به راستى چه افرادى در كنار عرش خدا بر منبرهاى نور قرار مى گيرند؟
  به نظر شما، آيا راهى هست كه بتوانيم ما هم يكى از آنها باشيم؟
  سكوت بر فضاى مسجد غلبه كرده است، هر كسى در اين فكر است كه چه كسانى در عرش خدا چنين جايگاهى دارند؟
  در اين ميان ابن مسعود از جاى خود برخاست و خطاب به پيامبر فرمود: پدر و مادرم فداى شما باد، آيا مى شود ويژگى آن افراد را براى ما بگوييد تا آنها را بشناسيم؟
  پيامبر دست خود را به كتف على(ع) زد و فرمود: كسانى كه در عرش خدا بر منبرهايى از نور قرار مى گيرند، على و شيعيان او هستند.
  دوست من! اگر من و تو شيعه واقعى مولاى خويش باشيم خداوند ما را بر آن منبرهاى نورانى جاى مى دهد.


title: كسانى كه صورت هاى نورانى دارند
text:
    كسانى كه صورت هاى نورانى دارند


  پيامبر در جمع ياران خود نشسته بود و براى آنها سخن مى گفت و همه از وجود پيامبر بهره مى گرفتند.
  نمى دانم چه شد كه سخن از روز قيامت به ميان آمد و پيامبر به اين مناسبت فرمود: وقتى روز قيامت بر پا شود، افرادى را مى بينى كه صورت هاى آنها مانند ماه شب چهارده مى درخشد و همه آرزو مى كنند، كاش جاى آنها بودند.
  پيامبر اين سخن خويش را سه بار تكرار كرد. همه مى خواستيم بدانيم كه اين افراد چه كسانى مى باشند.
  در اين هنگام شخصى سؤال كرد: آيا آنها همان شهيدانى مى باشند كه جان خود را در راه اسلام فدا كرده اند؟
  پيامبر در جواب فرمود: آنها ثواب شهدا را دارند امّا اين طور نيست كه در جبهه جنگ شهيد شده باشند.
  آيا آنها پيامبرانند؟ آيا آنها جانشينان پيامبران هستند؟
  جواب منفى است. پس به راستى آنها چه كسانى هستند؟ آيا آنها از فرشتگان هستند؟ 
  آنها از فرزندان آدم هستند و بر روى همين زمين زندگى كرده اند. آنها كسانى هستند كه همه فرشتگان و شهدا آرزوى مقام ايشان را دارند.
  اى رسول خدا! آيا مى شود آنها را براى ما معرفى كنيد؟
  در اين هنگام پيامبر نگاهى به اطراف خود مى كند. به راستى او به دنبال چه كسى مى گردد؟
  او نگاهى به على(ع) كرده و با دست به او را نشان مى دهد و مى فرمايد: كسانى كه روز قيامت صورت هايشان چون ماه مى درخشد و همه آرزوى مقام آنها را دارند، على و شيعيان او هستند.


title: عبادتى كه ادامه پيدا مى كند!
text:
  عبادتى كه ادامه پيدا مى كند!


  من همراه با عدّه اى از ياران امام صادق(ع)، خدمت آن حضرت بوديم.
  در اين ميان امام رو به من كرد و فرمود: شيعه ما چه زنده باشد و چه مرده، خدا را عبادت مى كند.
  من از شنيدن اين سخن خيلى تعجّب كردم، وقتى مرگ به سراغ ما بيايد، ديگر چگونه مى توانيم خدا را عبادت نماييم؟!
  براى همين رو به امام كرده و گفتم: چگونه وقتى شيعه شما مرگش فرا رسيد، عبادت خدا را مى كند؟! مگر با مرگ، پرونده اعمال انسان بسته مى شود؟ پس چگونه است كه بعد از مرگِ شيعه، هنوز او در حال عبادت است.
  امام رو به من كرده و فرمودند: 
  وقتى لحظه مرگِ شيعه ما فرا برسد و جان به جان آفرين تسليم كند، دو فرشته اى كه مأمور ثبت كردار و گفتار او بودند به سوى آسمان پرواز مى كنند. آنها مأموريّت خود را پايان يافته مى يابند و خيال مى كنند ديگر در روى زمين كارى ندارند.
  هنگامى كه آنها به آسمان مى رسند، خطاب به خداوند عرضه مى دارند: بار خدايا! ما را مأمور ثبت اعمال بنده خود كرده بودى، اكنون عمر او به سر آمد و مأموريّت ما تمام شد. به ما اجازه بده تا در آسمان يا در زمين به عبادت تو بپردازيم!
  خداوند به آنان مى گويد: اى فرشتگان من! در آسمان من كسانى كه عبادت مرا مى كنند، زياد هستند و من به عبادت آنها نياز ندارم و در زمين هم افراد زيادى عبادت مرا مى كنند و من از همه اين عبادت ها بى نياز هستم.
  اكنون به شما مأموريّت تازه اى مى دهم. از شما مى خواهم كه به زمين برگرديد و به كنار قبر بنده من برويد و در آن جا نماز بخوانيد.
  اين دو فرشته خطاب به خداوند عرضه مى دارند: بار خدايا! چگونه اين بنده تو شايسته محبّت تو شده است؟!
  و خداوند در جواب آنها مى فرمايد: اين به خاطر محبّتى است كه به خاندان پيامبر من داشته است.
  و آن دو فرشته به كنار قبر آن بنده برمى گردند.
  آنها تا روز قيامت مشغول نماز و عبادت مى شوند و ثواب همه آنها براى آن مؤمن نوشته مى شود. البته ثواب يك ركعت نماز آن فرشتگان به اندازه ثواب هزار ركعت نماز انسان ها مى باشد.
  سخن امام به پايان مى رسد.
  من با خود فكر مى كنم كه وقتى شيعه اى جان بدهد، عبادتش بيش از موقعى است كه زنده است.
  وقتى شيعه از دنيا برود آن دو فرشته براى او نماز مى خوانند و هر ركعت نماز آنها با هزار ركعت نماز انسان برابرى مى كند!


title: مگر شما على را مى شناسيد؟
text:
    مگر شما على را مى شناسيد؟


  پيامبر در سفر معراج خود، وقتى به بيت المقدّس مى رسد و قرار مى شود به سوى آسمان ها حركت كند، خداوند براى او وسيله اى از نور آماده مى كند و ايشان بر آن سوار مى شود و به سوى آسمان حركت مى كند.
  هنگامى كه پيامبر به آسمان دوّم مى رسد و فرشتگان، آن نور را مى بينند، به سجده رفته و مى گويند: اين نور چقدر به نور خداى ما شبيه است.
  و جبرئيل فرياد مى زند: أَشْهَدُ أَنْ لا إِلهَ اِلاَّ الله.
  فرشتگان چون صداى جبرئيل رامى شنوند، او رامى شناسند و از او مى پرسند: چه كسى همراه تو است؟
  جبرئيل به آنان خبر مى دهد كه پيامبر آخرالزّمان به آسمان آنها آمده است.
  پس فرشتگان به سوى پيامبر مى شتابند و عرض سلام و ادب مى كنند و از او مى خواهند تا سلام آنها را به حضرت على(ع) برساند.
  پيامبر سؤال مى كند: مگر شما على را مى شناسيد؟
  آنان جواب مى دهند: چگونه او را نشناسيم و حال آنكه خداوند در مورد او از ما پيمان گرفته است و ما هر روز پنج بار به صورت شيعيان او نگاه مى كنيم.
  اكنون پيامبر به سوى آسمان سوّم حركت مى كند. چهل نور ديگر بر نور پيامبر اضافه مى شود. ملائكه چون عظمت اين نور را مى بينند، همگى به سجده مى روند و همان كلام فرشتگان آسمان اوّل و دوّم را تكرار مى كنند كه اين نور چقدر به نور خداى ما شبيه است!
  جبرئيل فرياد مى زند: أَشْهَدُ أَنْ لا إِلهَ إلاَّ الله.
  فرشتگان مى فهمند كه حضرت محمد(ص) به آسمان آنها آمده است. پس همه به او خوش آمد مى گويند: خوش آمدى اى محمّد! اى آخرين پيامبر خدا!
  و جملگى براو سلام مى كنند و از او در مورد حضرت على(ع) سؤال مى كنند.
  پيامبر از آنان مى پرسد: مگر شما على رامى شناسيد؟
  آنان در جواب مى گويند: چگونه على(ع) را نشناسيم در حالى كه ما وقتى دور بيت المعمور" طواف مى كنيم، نام او و فرزندان و شيعيان او را مى بينيم كه بر آن خانه نوشته شده است.
  حتماً مى دانى كه بيت المعمور، خانه خدا و كعبه فرشتگان است و در آسمان چهارم قرار دارد.
  اى شيعيان! اكنون جا دارد كه بر خود بباليد و افتخار كنيد كه به خاطر اين محبّتى به مولايتان داريد آن قدر مقام پيدا كرده ايد كه فرشتگان بر دورِ نام شما طواف مى كنند.


title: چرا پيامبر گريه مى كند؟
text:
    چرا پيامبر گريه مى كند؟


  روز قيامت فرا رسيده است و همه انسان ها سر از خاك برداشته اند. كوه ها متلاشى شده اند و آسمان شكافته شده است.
  چه غوغايى بر پا شده است!
  همه جا را ترس و اضطراب فرا گرفته است!
  همه مردم در صحراى قيامت جمع شده اند و تشنگى بر همه غلبه كرده است. گرماى شديد به گونه اى است كه نفس كشيدن بر همه سخت شده است.
  نمى دانم چقدر زمان گذشته است، آن قدر مى دانم كه اگر به سال هاى دنيا حساب كنى به اندازه پنجاه سال مى شود كه همه مردم در صحراى قيامت جمع شده اند و همه در وحشت به سر مى برند.
  هر كسى با خود فكر مى كند كه سرانجام من چه خواهد شد؟
  آيا خواهم توانست به سلامت از پل صراط عبور كنم؟
  مردم ديگر خسته شده اند، پس خدا كى مى خواهد حسابرسى را شروع كند؟
  گوش كن، صدايى مى آيد!
  اين صدا از عرش خدا مى آيد، يكى از فرشتگان از طرف خداوند با صداى بلند فرياد مى زند: پيامبر مهربانى ها; محمّد كجاست؟
  اينجا است كه پيامبر ما جلو مى رود و خود را به حوض كوثر مى رساند.
  بعد از آن، اين صدا در همه صحراى محشر مى پيچد: اميرالمؤمنين، على مرتضى(ع) كجاست؟
  تو با چشم خود مى بينى كه مولايت از جاى خود برخاسته، به سمت حوض كوثر مى رود و در كنار رسول خدا قرار مى گيرد.
  اكنون خداوند تصميم گرفته است بندگان خوبش را به دست پيامبر و حضرت على(ع) از آب كوثر سيراب كند.
  تشنگى بر همه غلبه كرده است، به خاطر همين همه به سمت حوض كوثر هجوم مى برند!
  امّا همه نمى توانند از اين آب بنوشند!
  اين آب گوارا مخصوص بندگان خوب خدا است و براى همين فرشتگانى مأمور هستند تا نگذارند گنهكاران به كنار اين آب بيايند.
  عدّه اى از شيعيان براى نوشيدن آب به سمت حوض كوثر مى آيند امّا فرشتگان آنها را بر مى گردانند!
  آنها شيعيانى هستند كه در دنيا به گناه آلوده شده و فريب شيطان را خورده بودند.
  پيامبر اين صحنه را نظاره مى كند، او شيعيان را مى شناسد و مى بيند كه چگونه در آتش تشنگى مى سوزند امّا نمى توانند خود را به كنار حوض كوثر برسانند.
  اشك در چشمان درياى مهربانى حلقه مى زند، پيامبر اشك مى ريزد و مى گويد: بار خدايا! شيعيان على را مى بينم كه نمى توانند به كنار حوض كوثر بيايند.
  آيا خداوند دوست دارد اشك چشمان بهترين دوست خود را ببيند؟
  هرگز! خدا فرشته اى را مى فرستد تا پيام او را به پيامبر برساند.
  آن پيام چيست؟ پيام خدا اين است: «اى محمّد! من به خاطر تو اجازه مى دهم تا شيعيانِ على كه در دنيا مرتكب گناه شده اند از آب كوثر بنوشند».
  پيامبر خوشحال مى شود، چرا كه خداوند اجازه داده است. فرمان الهى صادر مى شود كه هركس شيعه على است مى تواند از آب كوثر بنوشد!
  شيعيان گروه گروه در حالى كه اشك شوق به چشم دارند به سوى حوض كوثر مى آيند و از دستان پيامبر و حضرت على(ع) سيراب مى شوند.


title: در سه لحظه شاد خواهى بود!
text:
    در سه لحظه شاد خواهى بود!


  يك روز پيامبر خطاب به حضرت على(ع) فرمودند:
  اى على! خوشا به حال كسى كه تو را دوست داشته باشد!
  دوستان تو در سه جا شاداب خواهند بود: آن لحظه اى كه عزرائيل براى گرفتن جانشان بيايد، آنها مرا زيارت خواهند كرد، وقتى پيكرشان در قبر گذاشته شود و نكير و منكر براى سؤال و جواب بيايند، تو را خواهند يافت كه به كمك آنها آمده اى، وقتى در روز قيامت از هر گروهى بخواهند همراه امام خود باشند، شيعيان تو در كنار تو جمع خواهند شد، زيرا تو امام آنها هستى.
  اى على! برادرانت را بشارت ده كه خداوند از آنها راضى است.
  تو و شيعيانت از ترس روز قيامت در امان هستيد.
  روز قيامت تو در كنار حوض كوثر مى ايستى و هر كس را بخواهى سيراب مى كنى و دشمنان خويش را از آب دور مى سازى!
  اى على! شيعيان تو از آفتاب روز قيامت در امان خواهند بود، چرا كه خداوند براى آنها سايه اى قرار مى دهد.
  بهشت مشتاق تو و شيعيان تو مى باشد و فرشتگان براى آمرزش گناهان آنها همواره دعامى كنند.
  اى على! پرونده اعمال شيعيان تو هر روز جمعه به دست من مى رسد و به كردار نيك آنها دلشاد مى شوم و براى گناهان آنها طلب بخشش مى كنم.
  شيعيان خود را بشارت بده كه نام آنها در آسمان ها بيش از زمين برده مى شود.
  به شيعيان و دوستانت بگو از گناه و معصيت دورى كنند.
  سخن پيامبر به پايان رسيد.
  دوست من! اكنون كه ما اين سخن پيامبر را شنيديم بايد تصميم بگيريم با كردار خوب، باعث خوشحالى پيامبر بشويم و از گناه دورى كنيم.


title: آيا تو را شاد كردم؟
text:
    آيا تو را شاد كردم؟


  نام من ابوبصير است، من يكى از ياران نزديك امام صادق(ع) بودم و آن حضرت به من علاقه زيادى داشت.
  من عمر خود را در راه دفاع از مكتب تشيّع صرف نمودم و وقتى به روزگار پيرى خود رسيدم، احساس كردم كه به زودى مرگ به سراغ من خواهد آمد.
  براى همين تصميم گرفتم به حضور امام مهربان خويش برسم و براى آخرين بار او را ببينم.
  بار سفر بستم و خود را به مدينه رساندم. چون حضور امام خود رسيدم و عرض سلام و ادب نمودم در گوشه اى نشستم. بعد از مدّتى خدمت امام عرض كردم: من عمر خود را كرده ام و ديگر مرگ من نزديك است امّا نمى دانم كه آخرت من چگونه خواهد بود؟ آيا اهل بهشت خواهم بود و با شما همنشين مى شوم يا اينكه به دوزخ خواهم رفت؟
  امام نگاهى به من كرد و فرمود: چه شده است كه تو اين چنين سخن مى گويى؟ آيا نمى دانى كه خداوند جوانان شما را احترام مى گيرد و از پيران شما حيا مى كند؟
  گفتم: چگونه خدا از جوانان ما احترام مى گيرد و از پيران ما حيا مى كند؟
  آن حضرت فرمود: جوانان شما را با بخشش گناهانشان احترام مى كند و از پيران شما حيا مى كند كه حسابرسى كند.
  گفتم: آيا اين لطف خدا شامل حال همه مسلمانان مى شود يا فقط براى شيعيان مى باشد؟
  ايشان فرمود: به خدا قسم اين لطف خدا فقط مخصوصِ شيعيان ما مى باشد. مردم به گروه هاى مختلفى تقسيم شدند و هر كس براى خود رهبر و امامى انتخاب كرده است. آيا به اين شاد نيستيد كه شما از خاندان پيامبر خود پيروى كرده ايد. شما كسانى را به عنوان رهبر انتخاب كرده ايد كه خدا آنها را انتخاب نموده است. شاد باشيد كه خدا به شما نظر مهربانى دارد. در روز قيامت، هر كسى آن چه را كه شما از محبّت ما در سينه هايتان داريد، نداشته باشد هيچ كار خوب او قبول نمى شود. آيا تو را شاد نساختم؟
  گفتم: فدايت شوم، باز هم برايم سخن بگو!
  فرمود: آيا در قرآن اين آيه را خوانده اى كه خداوند مى فرمايد: (فرشتگانى كه در عرش، ستايش خداوند را مى كنند و براى اهل ايمان استغفار مى نمايند)، به خدا قسم آن فرشتگان براى بخشش گناهان شيعيان ما دعا مى كنند و از خداوند مى خواهند تا گناه دوستان مرا ببخشد! آيا دلت شاد شد؟
  گفتم: فدايت شوم، باز هم برايم سخن بگو!
  فرمود: خداوند در قرآن مى فرمايد: (اى كسانى كه بر خويش ستم كرده ايد از رحمت خدا نااميد نشويد كه خدا جميع گناهان شما را مى بخشد)، به خدا قسم، منظور خدا در اين آيه فقط شيعيان ما مى باشند كه خداوند گناهان آنها را مى بخشد! آيا دلت شاد نشد؟
  گفتم: باز هم برايم سخن بگو!
  فرمود: هر آيه اى كه در قرآن در مورد بهشتيان نازل شده است در واقع در مورد ما و شيعيان ما مى باشد. آيا شاد نشدى؟
  گفتم: آرى، ديگر آرام شدم و از مرگ هراسى به دل ندارم.
  اين چنين بود كه با يك دنيا اميد به سفرى زيبا و دلنشين از حضور امام خويش مرخص شدم و مى دانستم كه بعد از مرگ روزگار خوشى در انتظار من است.


title: ستارگانى كه در زمين منزل مى كنند!
text:
    ستارگانى كه در زمين منزل مى كنند!


  آيا تا به حال به تماشاى آسمان نشسته اى؟
  آسمانى صاف و بدون دود را مى گويم. به راستى كه زندگى در شهرها چه چيزهايى را از ما گرفته است!
  زمين را كه نگاه مى كنى سياهى آسفالت را مى بينى و آسمان را كه نظر مى كنى سياهى دود!
  آن آسمان پر از ستاره كه دل ها را مى ربود كجا رفت؟
  به هر حال اگر يك شب به مسافرت رفتى و در جادّه اى بيرون از شهر رانندگى كردى در جاى مناسبى توقّف كن و از ماشين پياده شو و آن همه عظمت را در دل آسمان ببين!
  چقدر اين آسمان قشنگ است و چقدر ستارگان نورافشانى مى كنند!
  اين جمله همان كلامى است كه يك شب بر زبان يكى از ياران امام صادق(ع) جارى شد.
  چه ستارگان درخشنده اى!
  آن شب، شبى صاف بود و هيچ ابرى در آسمان مدينه نبود!
  ياران گرد شمع وجود امام خويش حلقه زده بودند و يكى از بهترين شب هاى عمر خويش را سپرى مى كردند.
  وصال امام، نعمت بزرگى بود كه آنها نمى توانستند شكر آن را به جا آورند.
  ستارگان زيبا، همگى اين محفل نور را نگاه مى كردند.
  اى پسر رسول خدا! اين ستارگان چقدر زيبا هستند!
  اين سخنِ يكى از ياران امام بود.
  اينجا بود كه آن حضرت رو به او نمود و فرمود: شما از زيبايى ستارگان لذّت مى بريد. آيا مى دانيد فرشتگانى كه در آسمان هستند از چه چيزى لذّت مى برند؟
  منظور امام از اين فرشتگان، جبرئيل، ميكائيل، اسرافيل و عزرائيل مى باشد كه چهار فرشته بزرگ خداوند هستند و مقام آنها از همه فرشتگان بالاتراست.
  امام در ادامه سخن خود فرمود: «آنها وقتى به زمين نگاه مى كنند در زمين، نورهاى زيبايى مى بينند. آن نورها از نور اين ستارگانى كه شما مى بينيد زيباتر هستند. آيا مى دانيد نورهاى زمين (كه بهترين فرشتگان را مجذوب خود مى كند)، همان شيعيان ما هستند؟ شيعيان ما آن چنان نورافشانى مى كنند كه فرشتگان به يكديگر مى گويند: «چقدر نور شيعيان زيبا است، اين همان نور ايمان است كه خداوند در قلب دوستان و شيعيان ما قرار داده است تا در تاريكى هاى زمين نور افشانى كنند».
  آرى، هر چقدر زمين بيشتر در تاريكى بى ايمانى و كفر فرو رود، نور دوستان اهل بيت(ع) بيشتر جلوه نمايى مى كند و خداوند به بركت وجود ايشان مردم را هدايت مى كند.


title: از ترس روز قيامت در امان هستيم
text:
    از ترس روز قيامت در امان هستيم


  نام من اصبَغ بن نُباته است و يكى از ياران نزديك حضرت على(ع) مى باشم.
  يك روز قرآن مى خواندم به اين آيه رسيدم، آنجا كه خدا مى فرمايد: «وَهُم مِّن فَزَع يَوْمَئِذ ءَامِنُونَ: و آنها از ترس روز قيامت در امان هستند».
  با خود گفتم: آنها چه كسانى هستند كه خداوند در موردشان اين گونه سخن مى گويد.
  هر چه فكر كردم نتوانستم جوابى براى اين سؤال خودم بيابم.
  با خود گفتم: خوب است نزد مولايم حضرت على(ع) بروم و از ايشان بخواهم تا اين مطلب را برايم توضيح دهند.
  به سوى مسجد كوفه حركت كردم، چرا كه مى دانستم مولايم زودتر از اذان در مسجد حاضر مى شود.
  خدمت ايشان رسيدم و سؤال خويش را مطرح كردم.
  آن حضرت نگاهى به من كرده، فرمودند: اى اصبغ! چه سؤال خوبى نمودى، به راستى كسى تا به حال تفسير اين آيه را از من نپرسيده است.
  من خيلى تعجّب كردم، چرا كه هزاران نفر در شهر كوفه قرآن را بارها و بارها خوانده اند ولى چطور شده است براى هيچ كدام، اين سؤال مطرح نشده است كه چه كسانى، روز قيامت از ترس در امان هستند؟!
  به ياد آوردم كه آنها قرآن را براى ثواب مى خوانند نه براى فهميدن!
  قرآن كتابى است كه بايد آن را فهميد نه آنكه آن را فقط براى ثواب تلاوت كرد.
  آرى، بى جهت نيست كه گفته اند قرآن خواندنى كه همراه با فهم نباشد خيرى نيست.
  به هر حال مولايم از اين كه سؤال خوبى را از او پرسيده ام خيلى خوشحال شد و برايم شروع به سخن گفتن كرد.
  اى اصبغ!
  وقتى اين آيه نازل شد، من همين سؤال تو را از پيامبر نمودم: اى رسول خدا! چه افرادى روز قيامت از وحشت در امان هستند؟
  پيامبر در جواب فرمود: اى على! اين سؤالى است كه من از جبرئيل كرده ام و پاسخ آن را از او شنيده ام.
  حتماً تو هم مانند من مى گويى كه عجب حكايتى شد، مثل اين كه اين سؤال خيلى مهم است كه پيامبر پاسخ آن را از جبرئيل خواسته است! به راستى جواب جبرئيل چه بوده است؟
  تو مى دانى كه جبرئيل هيچ گاه از پيش خود سخن نمى گويد، او هر چه مى گويد از طرف خدا است!
  پيامبر فرمود كه جبرئيل به من اين چنين گفت: اى محمد! وقتى روز قيامت بر پا شود، خداوند شيعيان على را همراه با تو و خاندان تو محشور مى كند. آن هنگام است كه خداوند آنها را به خاطر محبّتى كه نسبت به تو و برادرت على دارند از ترس روز قيامت ايمن مى سازد.
  آنگاه پيامبر رو به من كرد و فرمود: اى على! به خدا قسم شيعيان تو در روز قيامت شاد و خرّم خواهند بود.
  اكنون ديگر من معناى اين آيه را مى دانم و فهميدم كه اگر شيعه واقعى مولايم باشم روزى كه همه مردم در اضطراب باشند من غرق شادى خواهم بود، چرا كه من همراه با پيامبر مهربان و مولاى مهربانى چون حضرت على(ع) محشور خواهم شد.
  آيا كسى كه در كنار مولايش باشد اضطراب دارد؟
  مگر هر جوانمردى، درس جوانمردى را از مولاى من نگرفته است؟
  آيا مى دانى كه مردانگى و وفا هم شاگرد مولاى من است؟
  آيا با وجود چنين مولايى، عيب نيست كه من بترسم؟!
  آن روز من در كنار مولايم هستم، براى چه نگران باشم، وقتى چشمم به چهره مولاى مهربانم بيفتد، آن چنان محو جمالش مى شوم كه هيچ غمى به دل من نخواهد ماند.
  آن روز، دلرباى او براى من كافى است.


title: آيا تو را بشارت بدهم
text:
  آيا تو را بشارت بدهم


  اسم من جابر بن عبدالله است و اهل مدينه ام! حتماً نام مرا شنيده اى. من يكى از ياران پيامبر هستم و بعد از حادثه عاشورا، در روز «اربعين» به كربلا آمدم و قبر امام حسين(ع) را زيارت كردم.
  يك روز پيامبر به من فرمود: «آن قدر عمر مى كنى كه امام باقر را مى بينى. پس سلام مرا به او برسان!».
  خداوند نيز آن قدر عمر به من داد كه اين مأموريّت را انجام دادم. 
  در عمر طولانى خود خاطره هاى زيادى دارم كه براى شما خيلى جالب مى باشد. اكنون مى خواهم يكى از آن خاطره ها را برايت بگويم تا عشق و علاقه ات به مولا على(ع) زيادتر شود. هر وقت اين خاطره را به ياد مى آورم، خدا را شكر مى كنم كه اين گونه قلب مرا با عشق مولايم آشنا كرد.
  يك روز با جمعى از دوستان در كنار پيامبر نشسته بوديم و با آن حضرت مشغول گفتگو بوديم.
  من متوجّه شدم كه پيامبر درِ مسجد را نگاه مى كند و لبخند مى زند. با خود گفتم چرا پيامبر به آن طرف نگاه مى كند. چرا اين قدر پيامبر خوشحال شده است؟
  خوب نگاه كردم، ديدم اين حضرت على(ع) است كه دارد به طرف پيامبر مى آيد.
  حضرت على(ع) آمد و خدمت پيامبر، عرض سلام و ادب نمود و كنار پيامبر نشست.
  بعد از مدّتى پيامبر به سكوت فرو رفتند، گويا وحى بر او نازل مى شد. ناگهان پيامبر رو به حضرت على(ع) كرد و در حالى كه صورتشان از خوشحالى مانند گل مى درخشيد فرموند: على جان! آيا مى خواهى مژده اى به توبدهم؟
  حضرت على(ع) عرض كرد: آرى.
  پيامبر فرمود: اكنون جبرئيل در كنار من ايستاده و پيام مهمّى را از طرف خدا برايم آورده است.
  با شنيدن اين جمله دوست داشتيم بدانيم كه خداوند در اين لحظه چه پيامى براى پيامبر فرستاده است.
  آن پيام آسمانى اين چنين بود: 
  خدا به شيعيان على هفت امتاز مى دهد:
  	1. جان دادن آنها آسان خواهد بود.
  	2. در تنهايى و وحشت ها، انيس و همدمى خواهند داشت.
  	3. در تاريكى قبر و روز قيامت نورى با آنها خواهد بود.
  	4. از ترس روز قيامت در امان خواهند بود.
  	5. در هنگام حسابرسى نصيب زيادى از رحمت خدا خواهند داشت.
  	6. از پل صراط به سلامت عبور خواهند نمود.
  	7. قبل از همه مردم وارد بهشت خواهند شد.
  ما اوّلين افرادى بوديم كه اين پيام آسمانى را مى شنيديم و خيلى خوشحال بوديم. همه تصميم گرفتيم تا اين پيام را به همه مردم برسانيم تا آنها هم از اين ماجرا با خبر شده و به حضرت على7 علاقمند شوند.


title: خاطره اى از طواف!
text:
    خاطره اى از طواف! 


  تيرماه سال 1383 بود و من براى اوّلين بار به زيارت خانه خدا رفته بودم و سعى مى كردم از اين سفر معنوى كمال استفاده را بنمايم.
  راستش را بخواهيد در موقع ظهر كه هوا خيلى گرم بود براى طواف مى رفتم چون آن موقع به علّت آفتاب سوزان گرد خانه خدا مقدارى خلوت مى شد و من مى توانستم با حضور قلب بيشترى گرد آن خانه مقدّس طواف كنم.
  هنگام طواف حال خوشى داشتم، گويا در دنياى ديگرى بودم، تمام توجّه من به صاحب خانه و خانه زيبايش بود.
  قسمتى از دعاهاى امام سجّاد(ع) را زير لب زمزمه مى كردم: «بار خدايا! اگر مى دانستم كه عذاب كردن براى تو فايده اى دارد از تو مى خواستم تا به من صبرى عنايت كنى تا عذاب تو را تحمّل كنم! امّا مى دانم معصيت و گناهم به تو هيچ ضررى نرساند، پس از تو مى خواهم آن چه راكه به تو ضرر نزند، ببخشايى».
  از شما چه پنهان، اشك از چشمانم جارى شده بود و حال خوشى داشتم. 
  در آن لحظه من با خداى خويش خلوت كرده بودم و اصلا كارى به شيعه و سنّى نداشتم، ناگهان متوجّه شدم كه يك نفر در كنارم مداوم مى گويد: «اَللّهُمَّ العَن هذَا الباكى، خدايا! اين گريه كننده را لعنت كن!».
  آن قدر اين جمله را در كنارم تكرار كرد كه حضور قلب مراگرفت.
  من يك لحظه با خود گفتم: منظور او كيست؟ خوب كه دقّت كردم، فهميدم كه منظور او، خود من هستم!
  خيلى تعجّب كردم، آخر مگر من چه كرده بودم كه بايد در كنار خانه خدا اين طور مورد لعن قرار گيرم.
  نگاهى به آن مرد انداختم و فهميدم آنچه را كه بايد بفهمم. او يكى از برادران مسلمان بود كه داشت حقّ برادرى را ادا مى كرد.
  او هم چنان با غضب و خشم به من نگاه مى كرد، با خود گفتم: خوب است با او سخن بگويم و بپرسم مگر من چه كرده ام كه اين چنين رفتار مى كنى.
  به زودى فهميدم كه او فقط به خاطر شيعه بودنم مرا لعن مى كند و جالب اين كه به اين كار خود افتخار هم مى كرد.
  سخن ما به درازا كشيد و در پايان او گفت: شيعيان همه مستحقّ لعن و نفرين هستند و من با لعن كردن آنها به خداى متعال تقرّب مى جويم.
  آنگاه به سرعت از من دور شد.
  آن روز دل من خيلى شكست، مگر شيعه چه جرمى انجام داده كه بايد اين چنين در كنار خانه خدا مورد لعن واقع شود؟!
  مگر غير اين است كه ما محبّت و عشق مولايمان على(ع) به سينه داريم؟!
  آيا جرم ما اين است كه دنباله رو دوازده امام هستيم!
  از شما چه پنهان، حالم خيلى گرفته شد.
  رفتم و در گوشه اى از مسجدالحرام نشستم و به فكر فرو رفتم.
  مدّتى گذشت تا اين كه يك دفعه به ياد سخنى از امام صادق(ع) افتادم.
  اين سخن مثل آبى بود كه بر آتش ريخته شود و مرا نيز آرام كرد. برخاستم و بقيّه طواف خود را تمام كردم.
  جالب اين كه به دنبال آن مرد مى گشتم تا از او تشكّر كنم. حق داريد تعجّب كنيد!
  آيا شما مى خواهيد بدانيد كدام حديث در آن لحظه باعث شد تا من انرژى خود را بازيابم و اين چنين مرا متحوّل كرد؟
  سخن امام صادق(ع) اين است: «در پرونده اعمال يكى از شيعيان ما، هيچ عمل خوب ثبت نشده است، ولى خداوند، پرونده او را پر از خير و خوبى مى كند. آيا علت آن را مى خواهيد بدانيد؟ وقتى او از كنار دشمنان ما عبور مى كند، دشمنان ما، او را - به خاطر محبّت ما - لعن كرده و دشنام مى دهند و خدا هم در آن لحظه رحمت خود را بر آن شيعه ما نازل مى كند».
  آيا من نبايد ممنون آن مردى باشم كه با اين كار خود باعث شد تا آن همه رحمت خدا به سوى من جذب شود؟!
  اگر او با من دشمنى كرد، به خاطر آن بود كه من شيعه بودم، او بغض مولايم را به سينه داشت و چون دستش فعلا به من مى رسيد، كينه خود را بر سرم خالى كرد.


title: به شوهرت على بگو بيايد!
text:
    به شوهرت على بگو بيايد!


  بيمارى پيامبر شدّت گرفته است و همه نگران حال او مى باشند.
  حضرت فاطمه(س) همواره در كنار بستر پدر است. گويى تمام غم هاى دنيا، مهمان دل او هستند.
  حال پيامبر لحظه به لحظه بدتر مى شود و مسلمانان بايد خود را براى غروب آن خورشيد مهربانى، آماده نمايند.
  پيامبر گاه از هوش مى رود و گاه به هوش مى آيد.
  در اين لحظات تنها فاطمه(س) است كه آرام آرام كنار بستر پدر اشك مى ريزد.
  اين بار كه پيامبر به هوش آمد، دخترش را كنار بستر خود ديد، ولى فهميد كه برادرش على آنجا نيست.
  گويا پيامبر دلتنگ برادر خود شده است!
  براى همين صدا زد: دخترم! شوهرت على را خبر كن تا بيايد.
  حضرت فاطمه(س) فوراً از امام حسن(ع) خواست تا برود و پدر را خبر كند. 
  امام حسن(ع) به سرعت به نزد پدر آمد و گفت: بابا! رسول خدا، شما را مى طلبد.
  حضرت على(ع) با عجله خود را به كنار بستر پيامبر رساند.
  پيامبر فرمود: على جان! نزديك بيا! حضرت على(ع) نزديك پيامبر رفت.
  پيامبر فرمود: على جان سرت را پايين بياور مى خواهم سخنى با تو بگويم. حتماً سخن مهمّى است كه پيامبر مى خواهد به حضرت على(ع) بگويد. سخنانى بين رسول خدا و حضرت على(ع) ردّ و بدل مى شود.
  من خيلى دلم مى خواهد بدانم اين سخنان چيست و پيامبر در اين لحظات آخر چه مطلبى را به حضرت على(ع) مى گويد.
  مثل اين كه پيامبر مژده اى به حضرت على(ع) داد كه او اين قدر خوشحال شده است.
  سخن پيامبر تمام مى شود و لبخند بر چهره مولايت مى نشيند.
  آيا اجازه مى دهى من نزديك بروم و از حضرت على(ع) سؤال كنم كه پيامبر به او چه فرمود؟
  اى مولاى مهربان، من نويسنده اى هستم كه زيبايى هاى شما را براى شيعيانتان مى نويسم، آيا مى شود به من بگوييد كه پيامبر در اين لحظات حسّاس به شما چه فرمود كه اين قدر شاد شديد؟!
  پيامبر به من فرمود: «آيا اين آيه قرآن را خوانده اى كه خداوند مى فرمايد: كسانى كه به خدا ايمان آوردند و كارهاى نيك انجام داده اند، بهترين مردمان هستند».
  من گفتم: آرى، اى رسول خدا!
  پيامبر فرمود: «منظور خداوند از بهترين مردمان، تو و شيعيان تو مى باشد كه در روز قيامت در حالى كه صورت هاى شما از نور مى درخشد محشور مى شويد و از آب حوض كوثر سيراب مى شويد».
  پيامبر فرمود: «اى على! آيا اين آيه قرآن را خوانده اى كه خداوند مى فرمايد: كسانى كه كافر شدند در آتش جهنّم قرار خواهند گرفت و آنان بدترين مردمان هستند».
  من گفتم: آرى، اى رسول خدا!
  پيامبر فرمود: «منظور خدا از بدترين مردمان كه در آتش خواهند سوخت، دشمنان تو مى باشند كه در روز قيامت با چهره هاى سياه در حالى كه تشنه هستند به آتش عذاب گرفتار خواهند شد».
  دوست من! 
  بيا از خداوند بخواهيم كه ما را شيعه واقعى مولايمان قرار دهد، به راستى كه آنان در روز قيامت، هيچ اندوه و ترسى نخواهند داشت و آن روز براى آنها، روز سرور و شادمانى خواهد بود.


title: سه قصر عجيب و غريب در بهشت!
text:
    سه قصر عجيب و غريب در بهشت!


  شما اسم دخترت را چه گذاشته اى؟ 
  رومينا، مهسا، مهيا. مى خواستى اسم دخترت قديمى نباشد. امّا فكر نكردى كه براى دخترت اسمى آسمانى انتخاب كنى. نام «فاطمه» نامى آسمانى و الهى است.
  امامان ما همواره دستور داده اند تا نام آنها را بر روى كودكان خود بگذاريم.
  وقتى تاريخ را مطالعه مى كنى، مى بينى كه خود آنها نيز نام يكى از دخترانشان را فاطمه گذاشته اند.
  امروز مى خواهم شما را با شش فاطمه آشنا كنم. فاطمه دختر امام رضا(ع)، فاطمه دختر امام كاظم(ع)، فاطمه دختر امام صادق(ع)، فاطمه دختر امام باقر(ع)، فاطمه دختر امام سجاد(ع)، فاطمه دختر امام حسين(ع)!
  اين شش فاطمه، حديثى را نسل در نسل براى من و تو نقل كرده اند.
  اين حديث را فاطمه از فاطمه از فاطمه از فاطمه از فاطمه از فاطمه شنيده است.
  آخرين فاطمه، دختر امام حسين(ع) است كه اين حديث را از عمّه خود امّ كلثوم شنيده است.
  امّ كلثوم دختر فاطمه زهرا(س) اين حديث را از مادر بزرگوار خويش شنيده است.
  آرى، روزى حضرت فاطمه(س) در حضور پدرش، رسول خدا نشسته بود كه سخن از سفر آسمانى (معراج) به ميان مى آيد.
  به راستى پدر در شب معراج در آسمان ها چه ديديد و چه شنيديد؟
  پيامبر براى دخترش شروع به سخن مى كند: 
  شب معراج از هفت آسمان و عرش گذر كردم و به بهشت رسيدم!
  در بهشت قصرى با شكوه ديدم كه تمامش از دُرهاى سفيد ساخته شده بود.
  پرده اى جلو در اين قصر آويخته شده بود. جمله اى كه روى پرده نوشته بود توجّه مرا به سوى خود جلب كرد: «خوشا به حال شيعه على! چه كسى در مقام و منزلت مانند شيعه على است».
  من داخل اين قصر شدم و به قصر ديگر رسيدم كه از عقيق سرخ بود. درب اين قصر از سنگ هاى قيمتى سبز رنگ بود و بر درب آن پرده اى آويخته شده بود.
  چون آن پرده را كنار زدم ديدم بر روى آن در چنين نوشته شده است: «شيعه على را به پاك بودن تولّدش بشارت بدهيد».
  قصرى ديگر رسيدم كه از زمرد سبز بود كه مثل و مانند نداشت و درب آن با ياقوت بهشتى زينت شده بود، پرده اى بر در آن آويزان بود و بر روى آن نوشته شده بود: «شيعه على سعادتمند هستند».
  اينجا بود كه به جبرئيل رو كردم و سؤال كردم: «اين قصرهاى زيبا از آن چه كسى مى باشند؟».
  جبرئيل در پاسخ چنين گفت: «اى محمّد! اين قصرها براى على است. و در روز قيامت، همه مردم برهنه محشور مى شوند مگر شيعيان على».
  سخن پيامبر به پايان مى رسد.
  دوست من! اين كرامتى است كه خداوند به شيعيان على(ع) داده است. آرى، روز قيامت روزى است كه همه مردم در ذلّت خواهند بود مگر شيعيان واقعى حضرت على(ع)!


title: من براى شيعه تو دعا كردم!
text:
    من براى شيعه تو دعا كردم!


  يك روز پيامبر اسلام حضرت على(ع) را صدا زد و فرمود: اى على! خدا، روحِ امّت مرا تا روز قيامت به من نشان داد و من كوچك و بزرگ آنها را ديدم. آن لحظه اى كه روح امّت خويش را مشاهده مى كردم، شيعيان تو را شناختم و براى آنها دعا كردم و براى آنها طلب رحمت كردم».
  اينجا بود كه لبخند شادى بر صورت حضرت على(ع) نقش بست. او از اين كه پيامبر اين قدر با شيعه او مهربان است خيلى خوشحال شد.
  دوست من! تو بايد خدا را بسيار شكر كنى كه عشق و محبّت مولا على(ع) را در قلبت قرار داده است.
  خدا را شاكر باش و از او بخواه كه همواره شيعه واقعى آن حضرت باشى.
  باور كن آن روز كه پيامبر روح تو را ديد تو را شناخت و دانست كه شيعه حضرت على(ع) خواهى بود، از اين رو براى تو دعا كرد!
  نمى دانم تاكنون اثر آن دعاى پيامبر مهربانى را در وجود خودت احساس كرده اى؟!
  نمى دانم تاكنون به مدينه رفته اى يا نه؟
  به هر حال اميدوارم خدا به زودى اين سفر را نصيب كند.
  وقتى كه وارد حرم رسول خدا شدى و رو به روى ضريح قرار گرفتى چنين بگو: اى رسول خدا! آن روز كه من در گِل بودم، تو براى من دعاكردى و استغفار نمودى. اكنون كه تو را شناختم و به ديدارت آمدم بار ديگر برايم دعا كن و به من مهربانى كن كه من عشق حضرت على(ع) را در سينه دارم.
  دوست من! اكنون ادامه سخن رسول خدا خطاب به حضرت على(ع) را برايت نقل مى كنم: «اى على! وقتى روز قيامت فرا برسد، تو و شيعيانت از قبر بيرون مى آييد در حالى كه چهره هاى شما مانند ماه شب چهارده مى درخشد.
  غم و غصّه ها از دل شما برداشته شده و سختى ها از شما دور است. همه مردم همه در ترس و اضطراب هستند امّا شما در امن و امان هستيد».
  پيامبر مى داند كه روز قيامت، روزِ اضطراب بزرگى است، آتش جهنّم زبانه مى كشد و ستمكاران را مى ترساند. 
  در آن روز هيچ نعمتى مانند امنيّت نيست و براى همين خداوند آن را به شيعيان على7 عنايت مى كند.


title: كارى كه همه فرشتگان انجام مى دهند!
text:
    كارى كه همه فرشتگان انجام مى دهند!


  آيا از تعداد فرشتگان الهى خبر داريد؟ آيا مى دانيد تعداد آنها بى شمار است؟
  نقل شده است كه هر قطره باران و برفى كه بر روى زمين مى بارد همراه آن فرشته اى است كه بايد آن را به جايى كه ببارد برساند.
  حالا اگر بتوانى قطرات باران را حساب كنى، خواهى توانست تعداد فرشتگانى كه فقط مأمور باران هستند بشمارى.
  تازه هيچ كس نمى داند كه در هفت آسمان و عرش خدا چقدر فرشته مشغول عبادت هستند.
  جالب است كه يكى از اصحاب امام صادق(ع) از آن حضرت در مورد تعداد فرشتگان سؤال كرد.
  آن حضرت در جواب فرمود: «تعداد فرشتگان آسمان ها زيادتر از تعداد ريگ هاى زمين است! در هر جاى آسمان ها كه قدم بنهى، فرشته اى مشغول عبادت خداوند مى باشد».
  دوست من! فكر مى كنم كه خيلى به جا است اگر بگويم كه تعداد فرشتگان بى شمار است و فقط خداوند تعداد آنها را مى داند.
  امّا به راستى فرشتگان در آسمان ها و زمين چه مى كنند؟ در جواب بايد گفت هر كدام از آنها مأموريّت خاصّى دارند، براى مثال با هر انسانى دو فرشته هستند كه اعمال خوب و بد او را ثبت مى كنند.
  بعضى از آنها مأمور رساندن روزى بندگان خدا هستند و هر كدام از فرشتگان، مأموريّت ويژه اى دارند كه آن را بدون كم و زياد انجام مى دهند.
  پس هر يك از فرشته ها كار خاصّى را انجام مى دهند امّا سؤالى كه از شما دارم اين است، كدام كار است كه همه فرشتگان آن را انجام مى دهند؟
  آيا مايل هستى جواب را از زبان امام صادق(ع) بشنوى؟
  آن حضرت فرمودند: «همه فرشتگان هر روز با محبّت به ما به خدا تقرّب مى جويند و براى دوستانمان دعا مى كنند و از خدا مى خواهند تا گناهان آنها را ببخشايد و از دشمنان ما بيزارى مى جويند!».
  آيا حالا ديگر باور كرده اى، اين عشقى كه در سينه دارى آسمانى ترين عشق است و به خاطر اين عشق هر روز فرشتگان زيادى براى تو دعا مى كنند؟!


title: به پاى منبر خورشيد برويم!
text:
    به پاى منبر خورشيد برويم!


  آيا تا به حال پاى سخنرانى پيامبر بوده اى؟ آيا دوست دارى آن چه را رسول خدا در يكى از سخنرانى هاى خود بيان مى كند، بشنوى؟
  پس بيا با هم به مدينه برويم، به مسجد پيامبر! 
  جمعيّت، داخل مسجد موج مى زند و تعداد زيادى پاى منبر رسول خدا نشسته اند. من و تو هم بايد در ميان اين جمعيّت انبوه، جايى براى نشستن پيدا كنيم. سكوت همه جا را فرا گرفته است.
  همه آماده اند تا سخنان پيامبر را بشنوند. اگر اجازه بدهى، من هم قلم و كاغذم رابردارم و اين سخنرانى پيامبر را براى آيندگان ثبت كنم.
  					بسم الله الرحمن الرحيم
  حمد و ستايش مخصوص خداوند متعال است، خداوندى كه مثل و مانند ندارد.
  خوشا به حال كسى كه على را دوست بدارد و واى به حال كسى كه او را دشمن بدارد.
  اى على! من شهر علم هستم و تو دروازه آن، هر كس كه بخواهد وارد شهر علم شود بايد از دروازه آن وارد شود.
  اى على! دوستان تو در بهشت فردوس منزل خواهند نمود. هر كس تو را دوست بدارد مرا دوست داشته است و هر كس تو را دشمن بدارد مرا دشمن داشته است.
  به شيعيان خود بشارت بده كه خداوند از آنها راضى است چون به امامت تو راضى شدند!
  تو و شيعيانت كنار حوض كوثر خواهيد بود و از آن سيراب خواهيد شد و در آن روز در كمال آرامش خواهيد بود در حالى كه همه مردم در ترس و اضطراب خواهند بود!
  فرشتگان مشتاق تو و شيعيان تو هستند و براى شما دعا مى كنند و مشتاق ديدار شما هستند!
  پرونده اعمال شيعيان تو هر هفته به من عرضه مى شود و من به اعمال خوب آنها شاد مى شوم و چون در پرونده آنها گناهى ببينم براى آنها استغفار مى كنم.
  از تو مى خواهم، سلام مرا به شيعيانت برسانى، آنها كه مرا ديده اند و آنها كه مرا نمى بينند.
  به آنها بگو كه همه برادران من هستند و من مشتاق ديدار آنها هستم.
  به شيعيان خبر بده كه خداوند به آنها افتخار مى كند و هر روزجمعه به ايشان نظر رحمت خاصّى مى نمايد و به فرشتگان دستور مى دهد تا براى آنها استغفار كنند.
  از شيعيانت بخواه كه از گناه و معصيت دورى كنند و گرد نافرمانى خدا نگردند.
  در اينجا سخن پيامبر به پيايان مى رسد.
  به راستى كه اين سخنرانى رسول خدا يكى از خاطره انگيزترين سخنرانى هاى آن حضرت مى باشد و ما بايد خيلى خدا را شكر كنيم كه توفيق پيدا كرديم و اين سخنان زيبا را شنيديم.
  آرى، پيامبر براى مردم حجّت را تمام كرد و بسيارى از فضايل حضرت على(ع) را بيان كرد.
  ديگر هيچ كس نمى تواند بگويد كه من از فضايل حضرت على(ع) خبر نداشتم.


title: شيعيان ما در كجا خواهند بود؟
text:
    شيعيان ما در كجا خواهند بود؟


  حسد ريشه بسيارى از گناهان بزرگ است، اگر بخواهيم از ديد تاريخ نگاه كنيم، مى بينيم كه شيطان هم به خاطر حسد به آدم سجده نكرد.
  او هزاران سال خدا را عبادت نمود و در آسمان ها چقدر نماز خوانده بود!
  او نمى توانست ببيند كه حضرت آدم(ع) خلق شود و بدون آن كه عبادت هاى زيادى انجام دهد به يك باره آن قدر مقام پيدا كند كه بايد همه فرشتگان و حتّى خود او بر آدم سجده كنند.
  حسد بود كه او را وادار كرد از دستور خدا سر باز زند و براى هميشه مورد لعن و نفرين خداوند قرار گيرد.
  شما مى دانيد كه پيامبر همواره فضايل حضرت على(ع) را براى مردم بيان مى كردند و به آنها گوشزد مى كردند كه اگر خواهان سعادت و خوشبختى دنيا و آخرت هستيد دل در گرو مهر حضرت على(ع) بنديد و دنباله رو ايشان باشيد.
  ولى ما مى بينيم كه عدّه اى از مردم به اين توصيه پيامبر گوش فرا ندادند و حاضر نشدند در مسير صحيح حركت نمايند.
  آنها ولايت حضرت على(ع) را قبول نكردند و براى همين بود كه در ميان مسلمانان اختلاف ايجاد نمودند.
  آرى، آنها نمى توانستند ببينند، حضرت على(ع) كه همه خوبى ها را در خود جمع كرده است به مقام امامت بعد از رسول خدا هم مى رسد.
  تاريخ نشان مى دهد، در زمان رسول خدا، حسودانى بودند كه مولاى ما را با زخم زبان اذيّت و آزار مى كردند.
  آنها به حضرت على(ع) مى گفتند: اگر پيامبر در مورد تو اين قدر مهربانى مى كند براى اين است كه تو داماد او هستى! كاش ما هم داماد پيامبر بوديم.
  اين سخنان، دل مولاى ما را به درد مى آورد ولى صبر مى كرد. نمى دانم كه امروز حسودان چه سخنى به حضرت على(ع) گفتند كه صبر او تمام شد و براى همين به نزد پيامبر آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! من از دست حسودان به شما شكايت مى كنم.
  پيامبر نگاهى به حضرت على(ع) كرد و فرمود: على جان! فرداى قيامت، اوّلين افرادى كه وارد بهشت مى شوند من و تو و فرزندان تو خواهيم بود و دوستان تو نيز همراه ما وارد بهشت خواهند شد.
  آرى، پيامبر در واقع مى خواست اين نكته را براى حضرت على(ع) بيان كند كه بگذار حسودان هر چه مى خواهند، بگويند. خداوند به تو و شيعيان تو اين لطف را كرده است كه بهشت را مخصوص شما آفريده است.
  اينجا بود كه دل حضرت على(ع) آرام شد، زيرا چشم حسودان، آن روز كور خواهد شد كه ببينند، دوستان و شيعيان او نيز با چه احترامى وارد بهشت مى شوند.


title: نكته هاى دوازده گانه
text:
    نكته هاى دوازده گانه


  1. روز قيامت كه همه جا آفتاب سوزان باشد شيعيان واقعى در سايه عرش خدا قرار خواهند داشت و از آفتاب سوزان در امان خواهند بود.
  2. امام صادق(ع) در سخنى فرمودند: «شيعيان ما جزيى از وجود ما هستند و براى همين در شادى ما شاد و در غم ما غمناك مى شوند، هر كس بخواهد به ما نيكى كند به شيعيان ما نيكى كند، چرا كه نيكى كردن به شيعه ما به خود ما مى رسد».
  3. هر كس محبّت حضرت على(ع) به دل داشته باشد، خداوند عبادت هاى او را قبول مى كند و دعاى او را مستجاب مى نمايد و هر كس دشمنى او به دل داشته باشد، روز قيامت محشور مى شود در حالى كه از رحمت خدا نااميد است.
  4. در روز قيامت كه مردم برهنه محشور مى شوند شيعيان در حالى به صحراى قيامت مى آيند كه لباس هايى از نور بر تن دارند و چهره هايشان نورافشانى مى كند.
  5. هنگامى كه شيعيان مى خواهند از روى پل صراط عبور كنند يكى از فرشتگان صدا مى زند: «اى آتش جهنّم! خاموش شو!» آنگاه به اذن خداوند، شعله آتش فروكش مى كند.
  امّا جهنم يك سخنى با شيعيان دارد. آيا مى دانيد به شيعيان چه مى گويد؟ 
  «عجله كنيد كه نور شما شعله هاى مرا خاموش كرد! عجله كنيد!».
  6. همه ما مى دانيم كه دوازده امام(ع) به شيعيان خود بسيار علاقه داشته، به آنها محبّت زيادى دارند امّا اين محبّت هر چه قدر زياد باشد به اندازه محبّت خداوند نيست.
  حضرت على(ع) به قنبر فرمودند: «علاقه و محبّت خدا به شيعيان ما بيش از علاقه اى است كه ما به شيعيانمان داريم».
  7. شهادت آرزوى همه انسان هاى خوب است امّا اين نكته را بايد مورد توجّه قرار دهيم كه اگر كسى شيعه واقعى باشد و به وظايف خود عمل كند، آن لحظه كه مرگ او فرا برسد، خداوند براى او ثواب شهيد مى نويسد!
  8. آنها كه محبّت امير مؤمنان(ع) را به دل داشته و در راه محبّت آن حضرت اهل صدق و راستى باشند، منزلشان در بهشت جاودان در كنار خانه حضرت على(ع) خواهد بود.
  به راستى، چه سعادتى از اين بالاتر كه انسان در بهشت همسايه حضرت على(ع) باشد!
  9. هنگامى كه مردم در حسابرسى باشند و ترس، وحشت و تشنگى بر آنها غلبه كرده باشد، خداوند شيعيان را به مهمانى بزرگى دعوت مى كند و براى آنها سفره پذيرايى آماده مى سازد و آنان در ناز و نعمت خواهند بود، حال آنكه مردم از گرسنگى و تشنگى بى تاب شده اند.
  10. روز قيامت موقعى كه قرار مى شود، درِ بهشت باز شود و بندگان خوب خدا وارد بهشت شوند، خداوند پرچمى را به دست حضرت على(ع) مى دهد كه نام آن «لواء الحمد: پرچم ستايش» مى باشد، هر كس كه در گرد اين پرچم قرار گيرد، مى تواند به سلامت از پل صراط عبور كند.
  در آن روز شيعيان و دوستان حضرت على(ع)، همگى گرداگرد اين پرچم جمع مى شوند و به سلامت از پل صراط عبور مى كنند.
  11. اگر شيعيان دچار غرور نمى شدند، فرشتگان هر روز به آنان سلام مى كردند و صداى آنها را مى شنيدند.
  آرى، شيعه آن قدر مقام دارد كه فرشتگان آرزو دارند به آنان سلام
  كرده و جواب بشنوند.
  12. رسول خدا در سخن خود وعده مى دهد كه جايگاه شيعيان، بهشت خواهد بود، به شرط آنكه شيعه اعمال و كردار امامان خويش را انجام دهد و آنها را الگو و سرمشق خود قرار دهد و از انجام كارهاى ناپسند جلوگيرى كند و همواره به محاسبه اعمال و كردار خود بپردازد.
  به هر حال، ما همواره بايد از گناه دورى كنيم، چرا كه بعضى از گناهان مى توانند عشق و محبّت به اهل بيت(ع) را در وجود ما كم رنگ كنند. براى همين شيعه بايد از آلوده شدن به گناه پرهيز كند و تلاش نمايد تا اعمال و كردار او به گونه اى باشد كه مورد رضايت امامان معصوم(ع) قرار گيرد.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب بهشت فراموش شده
  موضوع: احترام به پدر و مادر
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا شما پدر و مادر خود را دوست داريد؟ آيا مى خواهيد عشق و محبّت شما به آنها بيشتر و بيشتر شود؟
  آيا مى دانيد چگونه مى توانيد از قلب پدر و مادر خويش به اوج آسمان ها پرواز كنيد؟ آيا مى دانيد اگر پدر و مادر را از خود راضى كنيد، خدا از شما خشنود مى شود؟
  برادرم!، خواهرم! آيا مى خواهيد به درياى بى انتهاى رحمت الهى متّصل شويد؟ آيا مى خواهيد خدا به شما نظر رحمت بكند؟
  بياييد به پدر و مادر خود نيكى كنيد، بياييد قدرى با آنان مهربان تر باشيد.
  اين كتاب را براى كسانى نوشته ام كه مى خواهند با احترام به پدر و مادر به سوى خوشبختى دنيا و آخرت گام بردارند.
  من تلاش كرده ام كه با نگاهى نو به آموزه هاى دينى به شما كمك كنم تا بار ديگر عاشق پدر و مادرتان شويد!
  من اين كتاب را برايت نوشتم و اكنون نوبت شما است تا كتاب خودت را بخوانى و بدانى كه پدر و مادرت همان بهشت گمشده تو مى باشند.
  اين كتاب را به پدر و مادر عزيز خود تقديم مى كنم، زيرا آنها بهشتى هستند كه خدا به من ارزانى داشته است.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، آبان 1388


title: با اين سرعت كجا مى روى؟
text:
    با اين سرعت كجا مى روى؟


  نمى دانم تا به حال به اين مطلب فكر كرده اى كه كدام يك از كارهاى خوب، زودتر از همه كارها، باعث خشنودى خدا مى شود؟
  من يك روز تصميم گرفتم تا تمام كارهاى خوب خود را مورد بررسى قرار داده و ببينم كه خشنودى خدا را چگونه مى توانم زودتر به سوى خود جذب كنم.
  براى همين مدّت زيادى روى اين موضوع فكر كردم.
  در واقع من يك مسابقه برگزار كرده بودم و مى خواستم ببينم كدام يك از كارهاى خوب مى تواند مرا در آغوش مهربانى خداوند قرار دهد.
  خواننده محترم!
  آيا شما هم تا به حال روى اين مطلب فكر كرده ايد؟
  مى دانم كه شما كارهاى خوب زيادى در زندگى انجام داده ايد.
  يادت هست، لباس احرام پوشيدى و گرد خانه خدا طواف كردى؟
  يادت هست چقدر به بيچارگان كمك نمودى؟
  در ماه رمضان و شبهاى قدر چقدر با خداى مهربان خويش نجوا و مناجات داشتى؟
  به راستى در ميان اين همه كار خوب، كدام كار است كه گوى سبقت را از همه ربوده و مى تواند باران رحمت خدا را براى ما بفرستد؟
  آرى، خداوند منتظر ما است، تا به بهانه اى به سوى او رو كنيم و او ما را در آغوش مهربانى خود جاى دهد، و خوشا به حال كسانى كه لذّت خوشحالى خدا را چشيدند و قلبشان آرام گرفت.
  آيا موافقيد تا لحظه اى خدمت امام صادق(ع) برويم و از آن حضرت سؤال كنيم كه: اى آقاى ما! كدام كار مى تواند ما را زودتر به خشنودى و رحمت خدا برساند؟
  جالب اين است كه آن امام زيبايى ها، صدها سال قبل به سؤال من و تو پاسخ داده است: هيچ عبادتى زودتر و سريع تر از احترام به پدر و مادر، نمى تواند خشنودى خداوند را در پى داشته باشد.
  دوست من! در اين سخنِ امام، دقّت كن. چرا آن حضرت احترام به پدر و مادر را به ما سفارش مى كند؟
  چرا به جاى نيكى به پدر و مادر از احترام گرفتن به آنها ياد مى كند؟
  تو خوب مى دانى كه احترام گرفتن يك مرحله بالاتر از نيكى كردن است.
  ممكن است يك نفر واقعاً به پدر و مادر پير خود نيكى كند و از همه جهت به آنها رسيدگى نمايد.
  براى آنها تمام امكانات رفاهى را فراهم نمايد، مثلا در ماه يك ميليون تومان به آنها بدهد، امّا در قلب خويش با آنها خداحافظى كرده باشد.
  اين خدمت رسانى نمى تواند خشنودى خدا را به سوى ما جذب كند.
  ما بايد در قلب خويش جايگاهى براى پدر و مادرمان قرار دهيم و در قلب خود نسبت به آنها محبّت داشته باشيم. اين همان احترام به پدر و مادر است.
  اگر تو ميليون ها تومان پول به پدر و مادر خود بدهى، امّا در قلب خويش به آنها عشق نورزى، پدر و مادرت خيلى زود متوجّه مى شوند كه تو از سر تكليف و وظيفه و يا حسّ ترحّم به آنها كمك مى كنى. اين كار، دل پدر و مادرت را غمناك مى كند.
  تو بايد به پدر و مادر خويش عشق بورزى و به اين عشق افتخار كنى و با همين عشق به آنها خدمت كنى.
  شايد نتوانى از آنها حمايت مالى بنمايى، امّا در قلب خويش، عشق مقدّسى را جاى مى دهى و آنها را دوست مى دارى.
  اين را باور كن كه پدر و مادر خيلى زود متوجّه مى شوند كه آيا در قلب خود براى آنها جايگاهى قرار داده اى يا نه!
  اگر خداى ناكرده به غرور مبتلا شوى و عشق به پدر و مادرت را كسر شأن خود بدانى و احترام گرفتن از آنها را باعث پايين آمدن كلاس خود بدانى، پدر و مادر به تو هيچ نمى گويند، ولى اين را از نگاه تو مى فهمند.
  امّا بدان كه ديگر بزرگ ترين و بهترين عبادت را از دست داده اى و زمانى اين را متوجّه مى شوى كه بعد از ساليانى دراز، بر سر قبر آنها مى نشينى و افسوس مى خورى كه اى كاش يك لحظه ديگر پدر و مادرم زنده بودند تا عشق خويش را نثارشان كنم، ولى افسوس كه ديگر خيلى دير است.
  پس تا پدر و مادر در كنار تو هستند، برخيز و بهترين عشق ها و محبّت ها را نثارشان كن تا خداى مهربان اين احترام تو را نسبت به پدر و مادر ببيند و آنگاه از تو خشنود گردد، چرا كه رضايت خداوند در گرو رضايت پدر و مادر است.
  چه مدالى بالاتر از اين كه خدا از تو راضى و خشنود باشد.
  بى جهت نيست كه پيامبر به يكى از ياران خود فرمودند: «به پدر و مادر خود نيكى كن كه پاداش تو بهشت خواهد بود».
  آرى، با نيكى به پدر و مادر و مهربانى با آنها مى توانى هم در اين دنيا در آرامش و خوشبختى زندگى كنى و هم در آخرت در بهشت جاودان منزل كنى.


title: مادر اين جوان كجاست؟
text:
    مادر اين جوان كجاست؟


  به رسول خدا خبر دادند كه يكى از جوانان مدينه آخرين لحظه هاى عمر خود را سپرى مى كند.
  پيامبر با شنيدن اين خبر همراه با تعدادى از ياران خود به سوى خانه آن جوان حركت كرد.
  پيامبر وارد خانه شد و در كنار بستر آن جوان نشست.
  آن جوان چشمانش را باز كرد و ديد كه پيامبر مهربانى ها، در كنار او نشسته است.
  اينجا بود كه آن جوان خوشحال شد و اشك در چشمانش نشست.
  او به پيامبر نگاه مى كرد و سخنى نمى گفت.
  سختى هاى لحظه جان دادن، زبان او را بند آورده بود و ديگر قادر به سخن گفتن نبود.
  تو نمى دانى كه آن جوان چه لحظات سختى را پشت سر مى گذاشت. خوب است در اينجا با هم دعا كنيم كه در آن لحظه هاى سخت جان دادن، پيامبر نيز يار و ياور ما باشد.
  همه مى دانستند كه ديگر عمر اين جوان به سر آمده است.
  مردم يك نگاه به اين جوان مى كنند و يك نگاه به پيامبر و منتظرند ببينند كه پيامبر در اين لحظات براى نجات جوان چه خواهد كرد.
  پيامبر رو به او مى كند و چنين مى فرمايد: اى جوان! اقرار به يگانگى خداوند بنما، "لااِلهَ اِلاَّالله" را بر زبان جارى كن.
  امّا آن جوان هر چه تلاش مى كند، زبانش به ذكر «لا اِلهَ اِلاَّ الله» گشوده نمى شود.
  آرى، او نمى تواند سخن بگويد. همه به فكر فرو مى روند، مگر اين جوان چه كرده است كه به چنين سرنوشتى گرفتار شده است.
  او اكنون سزاى كدامين گناه خويش را مى بيند؟ آيا اين جوان راه نجاتى دارد؟
  اينجا است كه پيامبر سراغ مادرِ اين جوان را مى گيرد.
  اتّفاقاً، مادرش كنار بستر او نشسته است. پيامبر رو به مادر مى كند و مى فرمايد: آيا شما از پسر خود ناراضى هستى؟
  مادر آهى از دل مى كشد و مى گويد: آرى، من از او ناراضيم و مدّت شش سال است كه با او سخن نگفته ام.
  اكنون معلوم مى شود كه چرا اين جوان در لحظه جان دادن زبانش بند آمده است و اين همه سختى مى كشد.
  گناه بزرگ او اين است كه مادر را از خود ناراضى كرده است.
  او دل مادر خود را شكسته است و براى همين بايد اين گونه جان بدهد.
  پيامبر رو به مادر مى كند و مى فرمايد: من از تو مى خواهم تا او را ببخشى و از او راضى شوى.
  مادر چون سخن رسول خدا را مى شنود، رو به آن حضرت مى كند و مى گويد: من او را بخشيدم، خدا هم او را ببخشايد.
  با شنيدن اين سخن، شادى و سرور بر چهره پيامبر مى نشيند و آنگاه پيامبر از جوان مى خواهد تا ذكر لااِلهَ اِلاَّالله را بگويد.
  اين بار همه صداى جوان را مى شنوند كه ذكر لااِلهَ اِلاَّالله را با صداى بلند مى گويد.
  آرى، همان لحظه اى كه مادر از او راضى شد، سختى هاى جان دادن نيز از او برطرف شد.


title: چهار نگاهى كه عبادت است
text:
    چهار نگاهى كه عبادت است


  خوب است براى يافتن حقيقت به مكّه سفر كنيم، گويا كمى دير رسيديم، چرا كه پيامبر رحلت كرده اند.
  بهتر است، اكنون كه آن حضرت در ميان ما نيست و روح بلندش به ملكوت اعلى پيوسته است، به سراغ راستگوترين صحابى اش برويم.
  در ميان اين همه جمعيّت بايد ابوذر را پيدا كنيم، زيرا او راستگوترين فرد روزگار است.
  خداى من! كجا مى توانيم ابوذر را پيدا كنيم؟ آيا تو او را ديده اى؟
  به هر حال بعد از چند روز پرس و جو، خبردار مى شويم، مطلوب ما اكنون در كنار كعبه مى باشد.
  با عجله خود را به مسجدالحرام مى رسانيم. در ميان آن همه جمعيّت، او را مى يابيم. بعد از سلام، روى او را مى بوسيم و در كنارش مى نشينيم. مى خواهيم با او مشغول گفتگو شويم.
  مدّت زيادى است كه ما در جستجوى او بوده ايم. اكنون كه به او رسيده ايم، مى بينيم، ابوذر به گوشه اى نگاه مى كند و چشم از آنجا برنمى دارد.
  خدايا! مگر آن جا چه خبر است؟ چرا ابوذر چشم از آن جا بر نمى دارد؟ خوب نگاه مى كنم، مى دانيد چه كسى را مى بينم؟
  آرى، على بن ابى طالب(ع) را مى بينم كه مشغول نماز است. جاى تو خالى است تا ببينى، چگونه ابوذر مبهوت جمال او شده است.
  نمى دانم چه مدّت گذشته، ولى ابوذر همين طور فقط به جمال على(ع) نگاه مى كند!
  از او مى پرسم: اى ابوذر! چرا نگاه خود را از صورت على(ع) برنمى دارى؟
  او در پاسخ چنين مى گويد: من اين كار را مى كنم، چرا كه از رسول خدا شنيدم كه فرمود: «اگر به چهار چيز، نگاه كنى، نگاه تو عبادت حساب مى شود: نگاه به على، نگاه پدر و مادر از روى مهربانى، نگاه به قرآن و نگاه كردن به كعبه».
  حق با تو است، اكنون مى فهمم كه چرا اين قدر به على(ع) نگاه مى كردى.


title: چه كنم تا به آرزويم برسم؟
text:
    چه كنم تا به آرزويم برسم؟


  از حرم حضرت معصومه(س) بيرون مى آمدم كه جوانى به سويم آمد. بعد از سلام، گفت: مى خواستم، چند لحظه وقت شما را بگيرم.
  نگاهى به او كردم، ديدم از بس گريه كرده، چشمانش قرمز شده است.
  به او گفتم: در خدمت شما هستم.
  به گوشه اى از صحن رفتيم و او شروع به سخن گفتن كرد. او گفت: اهل تبريز هستم، حاجت مهمّى دارم و مى خواهم به آرزوى خود برسم. امّا هر كارى كردم، دعايم مستجاب نشد. هر دعايى كه به من معرّفى شد، خواندم. هر ذكر و دعايى كه فكرش را بكنى، خواندم ولى نتيجه نگرفتم. من ديگر درمانده شده ام، نمى دانم چه كنم؟ آيا راه حلّى به فكرتان مى رسد؟
  من نگاهى به او كرده، گفتم: اشكال كار همين است كه تو هر چه را شنيدى، عمل كردى بدون اين كه تحقيق كنى، آيا آن چه را شنيده اى، درست است يا نه.
  او تعجّب كرد و گفت: آدم بيچاره اى مانند من به هر چه اميدوارش كند، دل مى بندد تا شايد مشكلش حل شود.
  گفتم: مگر نمى خواهى مشكل تو برطرف شود و به آرزوى خود برسى؟ پس بايد راهى را انتخاب كنى كه مورد تأييد امامان معصوم(ع) باشد. كدام يك از كارهايى را كه براى رفع مشكل خود انجام داده اى، مورد تأييد آنها مى باشد؟
  جوان به فكر فرو رفت، او سخن مرا به خوبى دريافت كرد.
  اگر مى خواهى دعا كنى، اگر مى خواهى به خواسته ات برسى، بايد خاطرت جمع باشد كه گردِ خرافات نمى گردى.
  حالا ديگر آماده بود تا او را راهنمايى كنم تا زودتر به آرزوى خود برسد. آيا مى دانيد به او چه پيشنهادى دادم؟
  به او گفتم: آيا پدر شما زنده است؟
  او گفت: بله، چطور؟
  به او گفتم: چون به شهر خود بازگشتى به نزد پدرت برو، دست او را از روى ادب و احترام ببوس و از او بخواه برايت دعا كند، چرا كه امام صادق(ع) فرموده كه دعاى پدر در حقّ فرزند مستجاب است.
  جوان رو به من كرد و گفت: به همين سادگى!، من هم در جواب گفتم: به همين سادگى!
  بعد از بيست روز در منزل مشغول نوشتن كتاب هايم بودم كه تلفن زنگ زد. گوشى را برداشتم، صداى همان جوان را شنيدم كه به خاطر رسيدن به حاجتش از من تشكّر مى كرد.
  يار در خانه و ما گرد جهان مى گرديم!
  ما براى رسيدن به حاجت خود، چه كارها كه نمى كنيم! چه سفرها كه نمى رويم! چه چلّه نشينى ها كه نمى كنيم! چه پول ها كه خرج نمى كنيم!
  اى جوان عزيز! تا سايه پدر بر سرت هست، قدر اين نعمت را بدان و هرگاه به مشكلى برخورد كردى از او بخواه تا برايت دعا كند.
  ممكن است دعاى پدر در حقّ خودش مستجاب نشود، امّا دعاى او در حقّ فرزندش، مستجاب است.
  ممكن است بگويى پدر من زياد با خدا و اهل نماز نيست، چطور مى شود دعاى او مستجاب شود؟
  دوست خوب من! اين قانونى است كه خدا خودش گذاشته است. خداوند، دعاى پدر در حقّ فرزندش را مستجاب مى كند.
  آيا مى دانى علّت اين قانون چيست؟
  خداى مهربان خود مى داند كه وقتى تو نزد پدر مى روى و از او مى خواهى برايت دعاكند، چقدر قلب پدر شاد مى شود و به خود مى بالد و از سوز دل برايت دعا مى كند.
  خدا مى خواهد ما جوانان قدردان پدران خود باشيم، آنهارا فراموش نكنيم، همواره آنان را بزرگ بشماريم.
  اى جوان! خدا مى خواهد دست پدر را ببوسى و عشق و محبّت را به او هديه كنى.
  خدا مى خواهد تا كانون خانواده شما گرم و صميمى باقى بماند. او مى خواهد جامعه مسلمانان در عطش محبّت نسوزد.
  براى همين اين قانون را در نظام خلقت قرار داده و به فرشتگان آسمان ها دستور داده است كه هرگاه پدرى براى فرزندش دعا كرد همه مانع ها و حجاب هاى استجابت اين دعا را بردارند.
  عزيزم! مى دانم در زندگى مشكلاتى دارى كه مدّت زيادى است به دنبال برطرف شدن آنها هستى.
  حتماً آرزوهاى بزرگى دارى كه «آرزو بر جوان عيب نيست و بزرگى هر كس به بزرگى آرزوى اوست».
  برخيز! همين حالا به خانه پدرت برو، دستش را ببوس و از او بخواه براى تو دعا كند.


title: بهترين اعمال نزد خدا چيست؟
text:
    بهترين اعمال نزد خدا چيست؟


  امروز به اين فكر فرو رفتم كه خداى مهربان چه كارى را بيش از همه كارها دوست دارد.
  به راستى خدايى كه خود زيبا است، كدام يك از اعمال ما را زيباتر مى بيند و آن را بيشتر مى پسندد.
  خواننده عزيز، آيا شما حاضرى مرا كمك كنى؟
  آخر من مى خواهم هر طور شده، آن كار زيبا را انجام دهم و از آن راه به خداى بزرگ نزديك شوم.
  چه خوب است با هم كتاب هاى حديث را ورق زده، مطالعه كنيم يا تحقيق نماييم تا به جواب خود برسيم.
  براى يافتن جواب بايد سفر كنيم به چهارده قرن قبل، به شهر مدينه، به مسجد پيامبر اسلام!
  نگاه كن، چگونه ياران پيامبر به گرد آن حضرت حلقه زده اند!
  يك شمع در ميان صدها پروانه!
  همه سراپا گوش هستند تا از حضور پيامبر استفاده نمايند.
  در اين ميان نگاه من متوجّه ابن مسعود مى شود كه بى صبرانه منتظر است تا از پيامبر سؤالى بپرسد.
  آيا ابن مسعود را مى شناسى؟ او يكى از ياران گرامى رسول خدا است كه همراه با آن حضرت از شهر مكّه به مدينه هجرت كرده است.
  او اوّلين كسى است كه آيات قرآن را در شهر مكّه با صداى بلند به گوش همه مردم رساند.
  به هر حال من در وجود ابن مسعود، عطش فهم و دانستن را مى بينم. او به دنبال فرصت مناسبى است تا سؤال خود را از پيامبر بپرسد.
  سؤال او اين است: اى رسول خدا! مى خواهم بدانم، خداوند كدام يك از كارهاى بندگان خود را بيش از همه دوست دارد.
  پيامبر در جواب او مى فرمايد: خداوند، نماز اوّل وقت را بيش از همه اعمال دوست دارد.
  آرى، نماز ستون دين و معراج مؤمن است كه به وسيله آن مؤمن مى تواند پله هاى كمال را پشت سر بگذارد و به ملاقات خداوند برسد.
  ابن مسعود ادامه مى دهد: اى رسول خدا! بعد از نماز، خداوند كدام كار را بيش از همه كارها دوست مى دارد؟
  پيامبر از اين كه مى بيند، ابن مسعود تا اين اندازه به دنبال كسب كمال است، خوشحال مى شود، رو به او مى كند و مى فرمايد: بعد از نماز، خداوند نيكى به پدر و مادر را بيش از هر كارى دوست مى دارد.
  ابن مسعود سؤال مى كند: بعد از آن، خدا چه كارى را بيش از همه كارها دوست مى دارد؟
  پيامبر مى فرمايد: جهاد در راه خدا.
  دوست خوبم! اگر خوب در اين سخن رسول خدا دقّت كنى، مى بينى كه نيكى به پدر و مادر از جهاد در راه خدا بالاتر شمرده شده است.
  مگر جهاد در راه خدا، ثواب بسيار زيادى ندارد؟ در روز قيامت يكى از درهاى بهشت مخصوص كسانى است كه در راه خدا جهاد كرده باشند.
  با اين حال، دين ما نيكى به پدر و مادر را از جهاد در راه خدا بالاتر مى داند.
  بسيار جاى تعجّب است كه ما با وجود پدر و مادر نتوانيم رحمت و بخشش خدا را به سوى خود جذب كنيم، چرا كه از راه نيكى به پدر و مادر مى توان باران مهربانى خدا را به سوى خود نازل كرد.


title: در آن آسمان ها چه خبرى است؟
text:
    در آن آسمان ها چه خبرى است؟


  آيا موافقى با هم سفرى به بهشت داشته باشيم؟
  بهشت جايگاه بندگان خوب خدا است و هر كس در آن مسكن گزيند از غم و غصّه رها شده است و جز شادى و كاميابى در انتظار او نيست.
  بهشت خانه زندگى و سلامتى است و هيچ ناراحتى در آن جا نيست. مؤمنان هر چه آرزو كنند برايشان آماده مى شود.
   آيا مى دانى كه بهشت طبقه هاى متعدّدى دارد و هر كس به ميزان مقامى كه دارد در قسمتى از بهشت منزل مى كند و زندگى زيباى خويش را ادامه مى دهد.
  آيا مى دانيد بالاترين طبقه بهشت كجاست؟ آرى، «عليّين» بالاترين جايگاه بهشت مى باشد و خانه رسول خدا و حضرت على(ع) در آن جا مى باشد.
  مگر عشق رسول خدا و فرزندان او را به دل ندارى؟ آيا مى خواهى خداوند منزلى در «عليّين» به تو بدهد؟
  فكرش را بكن، در بالاترين مرتبه بهشت، جايى كه منزلگاه عزيزان خدا است، قرار بگيرى!
  آيا سعادتى بالاتر از اين مى توانى تصوّر كنى؟
  دوست خوبم! منزل تو در «عليّين»، نشانه اين است كه بالاترين مقام ها را در دنياى معنويّت كسب كرده اى و توانسته اى در كنكور دنيا به بهترين رتبه دست پيدا كنى و براى همين خداوند بهترين ها را در آخرت به تو داده است.
  فكر مى كنم كه ديگر اشتياق آن را پيدا كرده اى تا با هم راه رسيدن به اين سعادت را مورد بررسى قرار دهيم.
  حتماً نام ابوحمزه ثمالى را شنيده اى؟!
  ابوحمزه ثمالى يكى از ياران بسيار عزيز امام سجاد(ع) و امام باقر(ع) است. او همان كسى است كه دعاى امام سجاد(ع) در سحرهاى ماه رمضان را نقل كرده و براى همين آن دعا به نام «دعاى ابوحمزه ثمالى» مشهور شده است.
  اكنون مى خواهم، برايت بگويم كه همين آقاى ابوحمزه از امام باقر(ع) اين سخن را نقل مى كند كه خلاصه آن، چنين است: «هر كس با پدر و مادر خود مهربان باشد و به آنها نيكى كند و در رفع احتياجات آنها بكوشد، خداوند در روز قيامت او را در عليّين جاى دهد و جايگاه او را بالاى همه جايگاه ها قرار دهد».
  به راستى اگر مشتاق هستى تا در بالاترين مقام بهشتى قرار بگيرى، برخيز و از همين الان برنامه اى براى خود بريز و طبق آن برنامه احترام ويژه اى از پدر و مادر خود بگير.
  پدر و مادر، سرمايه اى هستند كه اگر از اين سرمايه خوب استفاده كنى، مى توانى پلّه هاى كمال را يكى پس از ديگرى طى كنى و خود را به آن جا برسانى كه در بهترين مرتبه بهشت در كنار دوستان عزيز خدا جاى بگيرى.
  من مى دانم كه اين كار را مى كنى و از صميم قلب دست پدر و مادر خود را مى بوسى و خداى بزرگ را هم شكر مى كنى، از اين كه او به تو چنين سعادتى داده است كه با خدمت كردن، مهربانى نمودن و عشق ورزيدن به پدر و مادر به او نزديك شوى.


title: ثواب سفر حج در هم آغوشى چشم تو
text:
    ثواب سفر حج در هم آغوشى چشم تو


  از راه دورى براى انجام حجّ واجب حركت كرده و بيابان ها را پشت سرگذاشته بودم.
  طوفان هاى شن بر سر راهم ظاهر مى شدند و من هر بار ناچار بودم تا آرام شدن طوفان، صبر كنم.
  همين باعث شد كه نتوانم روز عرفه، خود را به مكّه برسانم، اين راه طولانى را طى كرده بودم ولى نتوانستم حجّ واجب را بجاى آورم. خيلى ناراحت بودم كه چنين سعادتى را از دست دادم.
  يكى از دوستانم به من پيشنهاد داد تا پيش پيامبر بروم و با او در اين مورد سخن بگويم.
  اكنون مى خواهم نزد پيامبر بروم، خوب است كه همراه من بيايى.
  من رو به پيامبر مى كنم ومى گويم: اى رسول خدا! من براى انجام حج به سوى مكّه حركت كردم، امّا نتوانستم به موقع به مكّه برسم. خيلى دلم مى خواهد كه ثواب حج را داشته باشم، با توجّه به اين كه ثروت زيادى دارم، ممكن است مرا راهنمايى فرماييد تا پول خود را در چه كار خيرى صرف كنم تا در عوض، خداوند ثواب حج را برايم بنويسد.
  پيامبر سر مباركش را پايين مى آورد و لحظه اى فكر مى كند.
  آنگاه رو به من مى كند و مى فرمايد: به آن كوه بلند نگاه كن! اگر به اندازه آن كوه، طلا داشته باشى و همه را در راه خدا صرف كنى به آن ثوابى كه حاجى كسب كرده است نمى رسى. وقتى حاجى از خانه اش حركت مى كند، به هر قدمى كه برمى دارد، خداوند ده گناه او را مى بخشد و ده ثواب نيكو به او مى دهد. چون طواف خانه خدا را انجام داد، خداوند همه گناهان او را مى بخشد.
  دوست من! اكنون ديگر از ثواب بسيار زياد حجّ خانه خدا آگاه شدى، آيا اكنون آماده هستى تا قصّه ديگرى از پيامبر برايت نقل كنم؟
  يك روز پيامبر در جمع ياران خود نشسته بود و سخن از احترام به پدر و مادر به ميان آمد.
  آن حضرت چنين فرمودند: وقتى فرزندى به پدر و مادر خود نيكى كند و به آنها نگاه محبّت آميز بنمايد، خداوند براى هر نگاه او ثواب انجام يك حج مى نويسد.
  ياران پيامبر سخت متعجّب شدند. آخر چگونه چنين چيزى ممكن است؟ امّا اين سخن از رسول خدا است، او كه از خود سخن نمى گويد، او كه اشتباه نمى كند.
  همه گيج شده اند، براى همين همه يك صدا گفتند: اى رسول خدا! اگر فرزندى در روز صد بار به صورت پدر و مادر خود نگاه كند، آيا خدا به او ثواب صد حج مى دهد؟
  تو مى دانى كه جواب پيامبر يك كلمه بود: بله.
  تعجّب ما به خاطر اين است كه نمى دانيم بزرگوارى و كرم خدا تا چه اندازه است.
  دوست خوبم! حج آن قدر ثواب دارد كه اگر ميليون ها تومان ثروت داشته باشى و همه را در راه خدا انفاق كنى به ثواب حاجى نمى رسى، امّا ارزش نگاه محبّت آميز به پدر و مادر نزد خداوند بالاتر از آن است كه همه ثروت خود را در راه خدا صرف كنى.
  عزيزم! هيچ كدام از كارهاى خدا بدون حكمت نيست، او يك نگاه تو به پدر و مادرت را از ميليون ها تومان كمك به فقرا بيشتر دوست دارد!
  اگر توفيق پيدا كنى به فقرا كمك كنى و پولى را در راه خير صرف كنى، به خاطر تربيت صحيح پدر و مادرت مى باشد.
  براى همين تلاش كن تا هميشه با ديده احترام به پدر و مادر نگاه كنى.
  نكند تو هم مثل آن آقايى باشى كه هر سال پول زيادى براى امور خير مصرف مى كرد، امّا پدر و مادر خود را به خانه سالمندان سپرده بود و چند ماه، يك بار به آنها سر مى زد.
  خدا نمى خواهد، ما پدر و مادر خود را فراموش كنيم، براى همين يك نگاه به صورت پدر و مادر را بيشتر از سفر حج خريدارى مى كند.
  يادم نمى رود در سوّمين سفر حج خود (سال 1387) در كاروان ما آقايى بود كه در صحراى عرفات خيلى گريه مى كرد و اشك مى ريخت و خدا خدا مى كرد. من به حال و هواى او غبطه مى خوردم. 
  اين جريان گذشت. اتّفاقاً در يكى از روزهاى آخر سفر، همسر آن آقا نزد من آمد و گفت كه شوهرش مدّت پنج سال است با پدر و مادر خود قهر است واصلا با آنها سخن نمى گويد.
  او از من درخواست كرد تا با شوهرش سخن بگويم و از او بخواهم تا موقع بازگشت به ايران با پدر و مادر خود آشتى كند.
  اين جا بود كه من از كار او خيلى تعجّب كردم، اين حاجى ما، دل پدر و مادر خود را خون كرده و پنج سال است با آنان سخن نمى گويد، اكنون به سفر حج آمده، در صحراى عرفات خدا را صدا مى زند، در حالى كه پدر و مادرش از او ناراضى هستند.
  به آن حاجى گفتم: تو به سفر حج آمده اى، امّا مى دانى در اين مدّت پنج سال از چقدر ثواب و فضيلت محروم بوده اى و از همه مهّم تر اين كه خدا را از خود ناراضى داشته اى.
  اى جوانانى كه مى خواهيد به خدا نزديك شويد! اى كسانى كه آرزوى سفر حج و زيارت خانه خدا را داريد! بياييد كه يار در خانه است و ما گرد جهان مى گرديم! از همين امروز تصميم بگيريد، با عشق، محبّت و صميميّت به صورت پدر و مادر خود نگاه كنيد و بدانيد كه اين گونه مى توانيد، پلّه هاى كمال و معنويت را طى كنيد.
  عزيزانم! به خدا قسم! ما معناى عرفان و معنويت را نفهميديم. نگذاشتند بفهميم كه چگونه به خدا نزديك شويم. 
  واقعاً اگر ما اين مطالب را مى دانستيم، چقدر كانون خانواده هاى ما گرم تر بود.
  آيا ديگر اين قدر پدران و مادرانِ جامعه ما در خانه سالمندان تنهايى مى كشيدند؟ 
  من چقدر از افراد را ديده ام كه به مراسم مذهبى آمده، با گريه و ناله خدا را صدا زده اند، در حالى كه در همان لحظات، دل پدران و مادرانِ آنها از تنهايى سخت گرفته، اشك به چشم داشته اند.
  چقدر از جوان ها را مى شناسم كه به اسم عرفان، از كانون گرم خانواده خود جدا شده و دل پدر و مادرشان را شكسته اند و به خيال خود به خدا رسيده اند. نه، هرگز اين عرفان نيست! بلكه سراب است!


title: در يك شب، چهارده قرن عبادت كردم!
text:
    در يك شب، چهارده قرن عبادت كردم!


  در مسجد نشسته ايم كه جوانى وارد مى شود و سراغ پيامبر را مى گيرد و نزد ايشان مى رود.
  بعد از سلام، مى گويد: اى رسول خدا! من خيلى علاقه دارم كه به جهاد بروم و در راه خدا با دشمنان جنگ نمايم.
  پيامبر مى فرمايد: به جهاد برو و بدان كه اگر شهادت نصيب تو شود، به سعادت بزرگى دست يافته اى و اگر بازگردى، خداوند تمام گناهانت را مى بخشد، همانند روزى كه از مادر متولّد شده اى.
  جوان چون سخن رسول خدا را شنيد، به فكر فرو رفت. او كه مشتاق جهاد و شهادت بود، مشتاق تر شد و بى قرار. امّا نمى دانم كه چرا اين جوان اين گونه ناآرام است؟
  مثل اين كه بر سر دو راهى گير كرده است. آيا موافقى كنار او برويم و با او سخن بگوييم. شايد بتوانيم به او كمكى كنيم.
  ـ اى جوان! چرا اين قدر در فكر هستى؟
  ـ من عاشق جهاد هستم و مى خواهم هر چه زودتر خود را به لشكريان اسلام برسانم و در راه دين و مكتبم جان فشانى كنم.
  ـ خوب اين كه ناراحتى ندارد، يك يا على بگو و حركت كن!
  ـ آقاى نويسنده! من نمى توانم، اين قدر سريع تصميم بگيرم! براى اين كه پدر و مادرم پير شده اند و كسى را جز من ندارند، دلخوشى آنها در تمام دنيا، من هستم و دوست دارند، در كنارشان باشم، زيرا آنها با من انس دارند.
  ـ پس مشكلت اين است، پدر و مادرت تنها هستند و مى خواهند در كنار آنها بمانى.
  ـ آرى، آنها با رفتن من به جهاد ناراحت مى شوند، زيرا آنها كسى را جز من ندارند.
  ـ خوب است در اين مورد با پيامبر مشورت كنى.
  جوان بار ديگر به حضور پيامبر مى رود و مى گويد: اى رسول خدا! مى خواهم به جهاد بروم، امّا پدر و مادرم پير شده اند و از رفتن من ناراحت مى شوند، زيرا آنها با من انس مى گيرند.
  پيامبر تا اين سخن جوان را مى شنود، مى فرمايد: اى جوان! كنار پدر و مادر خود بمان. به خدايى كه جانم در دست قدرت او است، اين كه يك شب كنار پدر و مادر خود بمانى و آنها با تو انس بگيرند از يك سال جهاد در راه خدا بالاتر است.
  دوست خوبم! آيا قبول دارى كه ما از دين واقعى، فاصله گرفته ايم؟ من جوان ها زيادى را مى شناسم كه به خيال خودشان حسرت شهادت دارند، امّا دريغ از يك مهربانى نسبت به پدر و مادرشان!
  چقدر از افراد را مى شناسم كه با خدا و اهل نماز و بندگى اند و مى خواهند خدا را خوشحال كنند، امّا پدر و مادر خود را به آسايشگاه ها تحويل داده و آنها در تنهايى و بى كسى مرده اند.
  اين اسلامى است كه ما براى خودمان ساخته ايم!
  يادم نمى رود، آن حاجى را كه سالى يك بار به عمره وكربلا مى رود، سالى صد ميليون تومان پول در راه خير صرف مى كند، مدرسه مى سازد، به يتيم ها رسيدگى مى كند، هر روز جمعه دعاى ندبه مى خواند و اشك مى ريزد كه امام زمان(ع) كى مى آيى تا در ركاب تو جهاد كنم و برايت جان فشانى نمايم؟!
  امّا همين حاجى عزيز، مادر مهربان خود را به خانه سالمندان برده و اگر خيلى هنر كند، يك بار در ماه به او سر مى زند.
  بعضى وقت ها به اين نتيجه مى رسم كه در دين دارى، خيلى راه را اشتباه مى رويم. 
  اين حاجى ما كه گريه مى كند و مى خواهد پاى ركاب امام زمان(ع) جهاد كند، نمى داند كه اگر مادر خود را به خانه بياورد و با احترام از او نگهدارى كند، براى هر شبى كه مادر به او انس گرفته است، ثواب يك سال جهاد را براى او مى نويسند. مگر امام زمان(ع)، از ما چه مى خواهد؟
  مگر دين او با دين جدّش رسول خدا فرق مى كند؟
  عزيز دلم! اگر پدر و مادرت در خانه سالمندان هستند، همين الان برخيز و او را به خانه خود بياور. بگذار بچّه هايت، احترام به پدر و مادر را از خود تو ياد بگيرند.
  فراموش نكن تو هم پير مى شوى و هر طور كه امروز با پدر و مادرت رفتار نمايى، فرزندانت هم، همان رفتار را با تو خواهند داشت.
  تا پدر و مادرت زنده هستند، خودت را از اين ثواب ها محروم مكن!
  وقتى پيامبر مى فرمايد: «يك شب كنار پدر و مادر بودن از يك سال جهاد بالاتر است»، بايد من و تو بنشينيم و روى اين سخن ساعت ها فكر كنيم.
  مى شود از شما خواهشى كنم؟ اين سخن رسول خدا را روى يك كاغذ با خطّ زيبا بنويس و آن را قاب بگير و در خانه ات نصب كن.
  هر بار كه به اين تابلو نگاه كنى، وجودت ناخودآگاه اين پيام مهمّ را دريافت مى كند.
  راستى! داشت يادم مى رفت، اين نكته را اشاره كنم كه پيامبر يك روز جهاد در راه خدا را بالاتر از چهل سال عبادت مى داند.
  آن طور كه من حساب كردم يك شب كنار پدر و مادر بودن، بيش از پنج ميليون روز عبادت، ثواب داد، آرى، پنج ميليون روز!
  به عبارت ديگر: اگر يك شب كه در كنار پدر و مادر خود باشى بهتر از اين است كه 142 قرن عبادت كرده باشى!
  چند صباحى است كه جوانان ما به عرفان و معنويّت گرايش زيادى پيدا كرده اند، در اينجا مى خواهم فرياد بزنم، شايد جوانان اين مرز و بوم صدايم را بشنوند:
  براى رسيدن به معنويّت، براى رسيدن به خدا، براى رفتن به آغوش مهر خدا، هيچ راهى بهتر و نزديك تر از مهربانى به پدر و مادر نيست.
  جوانان عزيز! اگر سعادت دنيا و آخرت را مى خواهيد; اگر بركت زندگى را مى خواهيد; به پدر و مادر خود مهربانى كنيد!


title: چرا با مادر تند حرف زدى؟
text:
    چرا با مادر تند حرف زدى؟


  نام من ابراهيم است و اهل كوفه هستم.
  مدّتى بود كه عشق ديدار امام صادق(ع) را در سر داشتم و به دنبال فرصت مناسبى بودم تا به مدينه سفر كنم و ضمن زيارت قبر پيامبر، امام خويش را هم ملاقات نمايم.
  مقدمات سفر را فراهم مى كردم كه مادرم متوجّه شد، براى سفرى دور و دراز آماده مى شوم.
  ـ پسرم! مى خواهى به سفر بروى؟
  ـ آرى.
  ـ به سلامتى، كجا؟
  ـ مدينه.
  تا مادرم نام مدينه را شنيد، اشك در چشمانش حلقه زد.
  ساليان سال بود كه او هم آرزوى مدينه به دل داشت، زيارت قبر پيامبر همه دل ها را بهارى مى كند. اين جا بود كه تصميم گرفتم، هر طور شده مادرم را هم همراه خود به مدينه ببرم.
  سفر طولانى و سختى را پشت سر گذاشته، به مدينه رسيديم.
  منزل مناسبى را در مدينه تهيّه نمودم.
  همراه مادرم به زيارت قبر رسول خدا و پس از آن به خانه امام صادق(ع) رفتم.
  نمى دانيد كه ديدار امام مهربانى ها، چقدر زيبا و دلنشين بود!
  خانه كوچك و ساده او در نظرم به اندازه تمام دنيا جلوه مى كرد.
  همه خوبى ها در اين خانه جمع شده بود. 
  يكى از شب ها كه به خانه امام صادق(ع) رفته بودم، سخن به درازا كشيد.
  از بس مجذوب سخنان امام شدم، گذشت زمان را فراموش كردم.
  به خود كه آمدم، فهميدم زمان از ساعتى كه هر شب به خانه برمى گشتم، گذشته و الان مادرم نگران شده است.
  براى همين از حضور امام(ع) خداحافظى كرده، با سرعت خود را به خانه رساندم.
  وقتى به خانه رسيدم، مادر خيلى نگران بود.
  او به من گفت: فكر نمى كنى در اين شهر جز تو كسى را ندارم؟ چرا اين قدر دير كردى؟ دلم هزار جا رفت، گفتم نكند مأموران حكومتى تو را دستگير كرده باشند.
  نمى دانم چه شد كه از جا در رفتم و با عصبانيت بر سرش فرياد زدم و او را ناراحت كردم.
  بعد از لحظاتى كه خشمم فرو نشست، با خود فكر كردم، اين چه كارى بود كه انجام دادم؟!
  مادرم حق دارد، نگران شود، مأموران حكومت بنى عبّاس همه رفت و آمدها را به خانه امام صادق(ع) زير نظر دارند.
  آنها به شدّت از شيعيان مى هراسند. كارى بود كه شده و مادرم را ناراحت كرده بودم.
  پس از نماز صبح به سوى خانه امام صادق(ع) حركت كردم.
  در راه فكر مى كردم، كاش از مادر عذرخواهى مى نمودم، امّا با خود گفتم، حالا نزد امام صادق(ع) مى روم، چون دوستانم مى آيند، من از فيض سخنان امام محروم مى شوم، وقتى برگشتم، مى روم و مادر را از خودم راضى مى كنم.
  وارد خانه امام(ع) شدم و سلام كردم. 
  امام جواب سلام مرا داد، سپس رو به من كرد و فرمود: اى ابراهيم! چرا ديشب با مادر خود با صداى بلند سخن گفتى؟ چرا دل او را شكستى؟ آيا فراموش كردى كه او براى بزرگ كردن تو چقدر زحمت كشيده است؟
  من خيلى تعجّب كردم، جريان تندى من با مادرم را هيچ كس نمى دانست، امّا اكنون امام صادق(ع) در مورد رفتار بد من با مادرم سخن مى گويد.
  آرى، او نماينده خدا در روى زمين است و خداوند او را از اين موضوع باخبر كرده است.
  از خجالت سرم را پايين انداختم. 
  امام به سخنان خود ادامه داد: مگر او نبود كه تو را در آغوش گرفت و از شيره جانش، تو را سيراب كرد؟
  من كه نمى توانستم به صورت امام(ع) نگاه كنم با شرمندگى گفتم: آرى، او براى من زحمت هاى زيادى كشيده است.
  رنگ از صورتم پريده بود چون نزد امام شرمنده شده بودم.
  امام با مهربانى به من فرمود: سعى كن كه ديگر با صداى بلند، با مادرت سخن نگويى و او را ناراحت نكنى.
  از آن روز تصميم گرفتم تا همواره به مادر خود مهربانى كنم و بيشتر احترام او را بگيرم.


title: پوست گاوى كه پر از طلا شد
text:
    پوست گاوى كه پر از طلا شد


  جوانى هستم كه چند سالى است به خريد و فروش مشغول شده ام.
  البتّه مغازه و سرمايه چندانى هم ندارم.
  جنسى را به صورت عمده خريدارى مى كنم و به صورت جزئى مى فروشم و از اين طريق زندگى خود را مى گذرانم.
  امروز وقتى در بازار عبور مى كردم به مشترى خوبى برخورد نمودم.
  او مقدار زيادى از كالاى مرا مى خواست.
  وقتى به او گفتم چند انبار از آن كالا را دارم، خيلى خوشحال شد.
  بر سر قيمت به توافق رسيديم و معامله قطعى شد.
  خيلى خوشحال بودم، زيرا اين معامله به اندازه كاسبى يك سال برايم سود داشت.
  قرار شد مشترى، كالا را همان لحظه تحويل بگيرد.
  انبار در خانه بود، به سوى خانه آمديم تا كالا رابه او تحويل دهم.
  كليد انبار در جاى خاصّى از اتاق قرار داشت.
  وارد اتاق شدم تا كليد را بردارم، ديدم پدرم درست جايى خوابيده كه كليد انبار را گذاشته ام.
  با خود فكر كردم، آيا پدر را از خواب بيدار كنم و كليد را بردارم يا اينكه از اين معامله پر سود صرف نظر كنم؟
  مشترى عجله داشت، مى خواست بار را تحويل بگيرد.
  از اتاق بيرون آمدم، به او گفتم: بايد صبركنى تا پدرم از خواب بيدار شود.
  او مدّتى صبر كرد و من چند بار به داخل اتاق آمدم ولى پدر هنوز در خواب عميقى بود، زيرا شب قبل براى آبيارى به مزرعه رفته بود.
  به مشترى گفتم: جنس شما آماده است، امّا بايد صبر كنى تا پدرم بيدار شود.
  او گفت: اى جوان! تو چقدر كم عقل هستى! وقتى پدرت بفهمد، چنين پول زيادى نصيب تو شده، خوشحال مى شود كه او را بيدار كرده اى.
  امّا قبول نكردم، زيرا خواب و آسايش پدرم براى من از همه ثروت دنيا بالاتر و باارزش تر بود.
  به هر حال مشترى رفت و معامله به هم خورد. بعد از ساعتى، پدر از خواب بيدار شد.
  وقتى از ماجرا با خبر شد، مرا صدا زد و از من تشكّر كرد.
  سپس چنين گفت: پسرم! من از مال دنيا چيز زيادى ندارم، امّا گوساله اى را كه تازه به دنيا آمده، به تو مى بخشم.
  من هم از پدر تشكر كردم و رويش را بوسيدم. شايد شما تعجّب كنيد، پولى كه از آن معامله به دست مى آوردم، معادل ده ميليون تومان بود، امّا اين گوساله اى كه پدر به من داد، ارزشش صد هزارتومان بيشتر نبود.
  از سخن پدرم تعجّب كردم ولى چيزى نگفتم و دل او را نشكستم، زيرا پدر نمى دانست كه به خاطر بيدار نكردن او از چه سودى چشم پوشى كرده ام.
  با خود فكر كردم كه شايد پدر خيال مى كند، من به خاطر صدهزار تومان پول او را از خواب بيدار نكردم.
  بعد از چند سال فهميدم كه پدرم مى دانست چه مى كند. او فهميده بود كه به خاطر او از سود ده ميليون تومانى گذشته ام.
  آن روز ديگر پدرم از دنيا رفته بود، روزى كه همين گوساله باعث شد تا من به صد ميليارد تومان پول برسم.
  حتماً تعجّب مى كنى، چطور يك گوساله صدهزار تومانى، باعث اين همه ثروت شد؟!
  آرى، دعاى پدر باعث اين معجزه شد، زيرا موقعى كه پدر گوساله را به من داد، نگاهى به آسمان كرد و با خداى خويش سخنى گفت و دعايى نمود و همان دعا كار خودش را كرد و مرا به آن همه ثروت رساند.
  آيا مايل هستى ادامه داستان مرا بدانى؟
  در قوم بنى اسرائيل دو پسر عمو با هم سر مسأله اى اختلاف داشتند و اين باعث كينه و دشمنى بين آنها شد.
  يك شب يكى از آنها به در خانه ديگرى آمد و در زد. وقتى صاحب خانه بيرون آمد به بهانه اى او را به جاى خلوت برد و او را به قتل رساند و جنازه اش را به محلّه اى كه گروه ديگرى از بنى اسرائيل زندگى مى كردند برد و به منزل بازگشت.
  صبح روز بعد، خبر در تمام شهر پيچيد كه يكى از جوانان بنى اسرائيل توسط طايفه ديگرى به قتل رسيده است.
  همان شخص قاتل عدّه اى از جوانانِ طايفه خود را جمع كرد و به اسم خونخواهى به سوى محلّه اى كه جنازه مقتول در آن جا پيدا شده بود حركت كرد و فرياد برآورد كه پسر عمويم توسط شما كشته شده است بايد قاتل را پيدا كنيد تا او را قصاص كنيم.
  خوب است بدانى، قوم بنى اسرائيل دوازده طايفه بودند و در ميان آنها گاه گاهى اختلافات طايفه اى پيش مى آمد.
  اوضاع خيلى خراب شد و نزديك بود كه جنگ داخلى ميان بنى اسرائيل در بگيرد.
  ريش سفيدان بنى اسرائيل جمع شدند و خدمت حضرت موسى(ع) رفتند و از او كمك خواستند تا از خداوند بخواهد قاتل را مشخص نمايد و از بروز جنگ طايفه اى ميان بنى اسرائيل جلوگيرى شود.
  حضرت موسى(ع) با خدا سخن گفت.
  از جانب خداوند وحى آمد كه شما بايد گاوى را بكشيد تا قاتل معين شود.
  ريش سفيدها نگاهى به هم كردند و گفتند: اى موسى! ما را مسخره مى كنى؟ ما مى گوييم شهر در خطر جنگ طايفه اى است، تو به ما مى گويى يك گاو بكشيد.
  حضرت موسى(ع) فرمود: اين دستور خداوند است.
  هر لحظه خبر مى رسيد كه خون جوانان به جوش آمده و آنها شمشيرها را در دست گرفته اند و مى خواهند با يكديگر جنگ كنند.
  ريش سفيدهاى بنى اسرائيل گفتند: اى موسى! به خدا بگو تا ويژگى هاى اين گاو را معين كند.
  حضرت موسى(ع) از طرف خداوند ويژگى اين گاو را معين كرد كه اين گاو پير نباشد، رنگش زرد يك دست باشد، خلاصه ويژگى هاى آن گاو معلوم شد.
  مردم به دنبال آن گاو مى گرديدند تا آن را خريدارى كرده، پيش حضرت موسى(ع) بياورند.
  من خودم هم خبر نداشتم كه آن گاوى را كه خدا نشان كرده، همان گوساله اى است كه پدرم چند سال پيش به من داده و اكنون يك گاو شده است.
  مردم هم خبر ندارند، سِرّ اين كه خداوند روى اين گاو به خصوص تأكيد دارد، چيست؟!
  به هر حال بنى اسرائيل شروع به جستجو كردند و همه خانه ها را گشتند تا بالاخره گاو مرا پيدا كردند و گفتند اين همان گاوى است كه خداوند معيّن كرده است.
  عدّه زيادى از مردم به خانه من آمدند و خواستند گاو مرا بخرند.
  من از جريان خبر نداشتم و اصلا نمى خواستم گاو را بفروشم چون هديه پدرم بود.
  با خود فكر كردم، چرا بايد آن را بفروشم؟ چرا مى خواهند آن را بكشند؟
  آنها قيمت را بالا بردند، قيمت معمولى گاو دوميليون تومان بود، امّا آنها گفتند آن را ده ميليون تومان مى خريم.
  گفتم: من نمى فروشم.
  قيمت را تا صدميليون تومان بالا بردند، امّا باز هم گفتم كه من فروشنده نيستم.
  آنها نااميد نزد حضرت موسى(ع)، برگشتند و گفتند: اى موسى! آيا مى شود خداوند گاو ديگرى را معيّن كند.
  حضرت موسى(ع) فرمود: نه، فقط همان گاو!
  آنها دوباره برگشتند و گفتند: هر چه تو بگويى، آيا يك ميليارد تومان خوب است؟
  من گفتم: من گاوم را نمى فروشم. من مى خواستم ديگر از آنها راحت شوم. پيش خودم گفتم يك چيزى بگويم تا آنها منصرف شوند و بروند، چون من از اصل ماجرا خبر نداشتم، براى همين گفتم: به شرطى مى فروشم كه پوست اين گاو را پر از طلا و جواهرات كنيد و به من برگردانيد.
  آنها نگاهى به هم كردند و رفتند، من هم راحت شدم. امّا آتش جنگ در ميان بنى اسرائيل شعله مى كشيد و هر لحظه ممكن بود نسل بنى اسرائيل در آن بسوزد.
  زنان بنى اسرائيل راضى شدند و به شوهران خود پيشنهاد دادند، هر زنى يك قطعه از طلا وجواهراتش را بدهد، بهتر از آن است كه يك جوانش در اين جنگ كشته شود.
  بالاخره تصميم گرفتند و به اندازه اى كه پوست گاو پر شود، طلا جمع كردند و به خانه من آوردند.
  من خيلى تعجّب كردم و با خود گفتم كه آيا اين همه طلا و جواهرات را كه بيش از صد ميليارد تومان ارزش دارد، براى خريد گاو آورده اند؟
  البتّه باور نمى كردم كه آنها براى گاو دو ميليون تومانى، اين همه طلا بدهند.
  در كمال ناباورى طلاها را گرفتم و گاو را تحويل دادم. قرار شد، پوست گاو را بعداً بياورند تا طلاها را در آن بريزم واگر كم بود دوباره بياورند، امّا تصميم گرفتم، همراه آنها بروم.
  با آن جمعيّت زياد گاو را نزد حضرت موسى(ع) برديم. حضرت موسى(ع) دستور داد گاو را كشتند و بعد از مدتى به اذن خدا آن جوان زنده شد. حضرت موسى(ع) از او سؤال كرد: چه كسى تو را به قتل رساند؟
  او هم پسر عموى خود را نشان داد و جريان آن شب را براى حضرت موسى(ع) تعريف كرد.
  به هر حال آتش فتنه فروكش كرد و مردم به خانه هاى خود بازگشتند. همه به من مى گفتند: چقدر خوش شانس هستى، صد ميليارد تومان ثروت به تو رسيد.
  وقتى به سوى خانه باز مى گشتم به ياد دعاى پدر افتادم. موقعى كه من به خاطر احترام او از آن معامله و سود ده ميليون تومانى دست شستم.
  اكنون به خاطر دعاى او به چنين ثروتى رسيدم. آرى، من خوش شانس و سعادتمند بودم، زيرا دعاى پدرم همراه من بود.
  اگر در زندگى خود به دنبال شانس هستيد، دعاى پدر را دريابيد و از او بخواهيد براى شما دعا كند.
  دوست خوبم! نمى دانم تا به حال چند بار قرآن را ختم كرده اى، چند بار سوره بقره را خوانده اى؟
  آيا مى دانى قسمت عمده اين داستان در سوره بقره آيات 67 تا 72 آمده است. نمى دانم تا كى قرآن را فقط براى ثواب خواهيم خواند و به معانى و پيام هاى آن توجّه نخواهيم كرد.
  خداوند متعال از بيان داستان گاو بنى اسرائيل در كتاب خود هدف و مقصودى دارد، امّا افسوس كه اكثر ما مسلمانان، قرآن را كتاب مقدّسى كرده ايم كه فقط بايد آن را ببوسيم و تلاوت كنيم، ولى براى فهميدن پيام هاى بزرگ آن كمتر وقت بگذاريم.
  به اميد روزى كه قرآن را نه كتاب تلاوت، بلكه كتاب درسى خويش بدانيم كه بايد آن را بفهميم و به دستورات آن عمل كنيم!


title: آيا عمر طولانى مى خواهى؟
text:
    آيا عمر طولانى مى خواهى؟


  زندگى ماشينى امروز با خطرات زيادى همراه شده است.
  هر روز، خبر از بين رفتن عدّه اى از هموطنان را در تصادف ها مى شنويم.
  اين يك نمونه از مرگ هاى ناگهانى است.
  آيا شما راهى مى شناسيد كه به وسيله آن بتوانيد مرگ هاى ناگهانى را از خود دور كنيد؟
  آيا موافقيد سخن امام باقر(ع) را در اين زمينه براى شما نقل كنم؟
  آن حضرت فرمودند: «نيكى به پدر و مادر و صدقه دادن (به صورت مخفيانه) فقر را از شما دور مى كند و عمر شما را طولانى نموده و هفتاد نوع مرگ بد (مرگ ناگهانى) را از شما دور مى گرداند».
  در سخنى ديگر از امام صادق(ع) چنين نقل شده است: «اگر دوست داريد خداوند عمر شما را طولانى نمايد، پدر و مادر را از خود خوشحال نگه داريد».
  به راستى، وقتى شما با رفتار پسنديده خود باعث مى شويد تا قلب پدر و مادرتان شاد شود، خداوند متعال هم به عمر شما مى افزايد.
  پيامبر يك روز به مسجد آمدند و به ياران خود فرمودند: ديشب خوابى ديدم و مى خواهم براى شما تعريف كنم.
  همه سراپا گوش شدند تا پيامبر لب به سخن بگشايد.
  به هر حال، اين خواب در نزد حضرت مهمّ بوده است كه مى خواهد براى ياران خود بيان كند.
  پيامبر فرمودند: ديشب در عالم رؤيا ديدم كه مرگ يكى از يارانم فرارسيده و عزرائيل هم براى قبض روح او آمده است. همين كه عزرائيل مى خواست جان او را بگيرد، ديدم نيكى به پدر و مادر به شكل جوانى زيبا، ظاهر شد و نگذاشت.
  آرى، چون آن مرد به پدر و مادر خود مهربانى مى كرد و در حقّ آنها نيكى مى نمود، خداوند هم به خاطر همين ويژگى، عمر او را طولانى نمود و او را از مرگِ حتمى نجات داد.
  جالب تر اين كه همين نيكى به پدر و مادر، مى تواند باعث برطرف شدنِ سختى هاى جان دادن، شود.
  امام صادق(ع) فرمودند: «اگر دوست داريد موقع مرگ، سختى هاى جان دادن از شما برداشته شود، به ديدار فاميل خود رفته، با پدر و مادر خود مهربان باشيد كه در اين صورت خدا سختى هاى لحظه مرگ را از شما دور مى كند و در زندگى خود هيچ گاه فقير نمى شويد».
  بياييد همه با هم پيمان ببنديم كه با پدر و مادر خود به بهترين صورت، رفتار كنيم تا خداوند نيز به عمر و زندگى و ثروت ما بركت عنايت كند. اين قانونِ نظام خلقت است كه هر كس با پدر و مادر خود مهربان باشد، خداوند عمرى طولانى و باعزّت به او مى دهد و فقر و بدبختى را از زندگى او دور مى كند.


title: با يك نگاه تند، نمازت قبول نمى شود
text:
    با يك نگاه تند، نمازت قبول نمى شود


  هنگامى كه به درگاه خدا به نماز مى ايستى، خداوند آن چنان باران رحمت و مهربانى خود را بر تو نازل مى كند كه اگر اين را مى دانستى هرگز نمى خواستى نمازت را به پايان ببرى.
  در مورد اهمّيت نماز، سخن بسيار گفته شده است و حتماً شنيده اى كه در روز قيامت اوّل عملى كه مورد بررسى قرار مى گيرد، نماز مى باشد.
  اگر نماز مورد قبول واقع شد، همه كارهاى نيك انسان مورد قبول واقع مى شود، امّا اگر نماز قبول نشود، اعمال خوب و نيكوىِ ديگر هم مورد قبول واقع نمى شود.
  دوست من! حتماً مى دانى كه براى اين كه نماز مورد قبول خداوند واقع شود، بايد احكام نماز را به دقّت مراعات كنيم.
  لباس ما نبايد از پول حرام خريدارى شده باشد;
  وضوى ما بايد درست باشد و...
  امّا من امروز مى خواهم شما را با يكى از شرايط قبولى نماز آشنا سازم كه فكر مى كنم كمتر شنيده باشى!
  امام صادق(ع) فرمودند: «اگر پدر و مادرى در حقّ فرزند خود ظلم بنمايند و آن فرزند به پدر و مادر خود با خشم و غضب نگاه كند، خداوند نمازهاى آن فرزند را قبول نمى كند».
  شايد پدر يا مادرى به وظيفه اش، آن طور كه شايسته و بايسته است، عمل نكند، امّا اين نبايد باعث شود تا فرزندان، احترام آنها را نگيرند.
  حال اگر پدر و مادر مهربانى دارى كه در راه تربيت تو كوتاهى نكرده اند، بايد حواست را خيلى جمع كنى!
  مبادا با عصبانيت به آنها نگاه كنى، زيرا در اين صورت نمازت مورد قبول درگاه خداوند نمى شود.
  نه تنها نماز بلكه همه اعمال خوب تو مورد قبول خدا واقع نمى شود!
  آنها كه هزاران كار نيكو انجام مى دهند، امّا دل پدر و مادر خود را مى شكنند به بيراهه مى روند.
  آنها روز قيامت مى بينند كه هيچ كدام از كارهاى خيرشان مورد قبول نيست، آن وقت اشك پشيمانى مى ريزند.


title: چه شده است كه با من مهربان تر شده اى؟!
text:
    چه شده است كه با من مهربان تر شده اى؟!


  من در خانواده اى مسيحى بزرگ شدم و براى همين جوانى مسيحى بودم.
  محلّ زندگى من شهر كوفه بود و در آنجا به كسب و كار مشغول بودم.
  در شهر خود با بعضى از ياران امام صادق(ع) آشنا شدم و همين آشنايى سبب شد تا من در مورد حقانيّت اسلام و شيعه تحقيق بيشترى كنم.
  كم كم به مكتب شيعه علاقمند شدم و دين اسلام را به عنوان دين خود قبول كرده و مسلمان شدم و از پيروان امام صادق(ع) گرديدم.
  من با مادر خود زندگى مى كردم و صلاح نديدم كه خبر مسلمان شدن خود را به او بگويم، زيرا تمام فاميل، برايم درد سر درست مى كردند.
  ارتباط من با شيعيان كوفه بسيار زياد شده بود و در جلساتشان شركت مى كردم و وظايف دينى خود را از آنها فرا گرفته، از چشمه سار معارف اهل بيت(ع) سيراب مى شدم.
  كم كم عشق ديدن امام صادق(ع) در وجودم شعلهور شد و به دنبال فرصتى بودم تا به سرزمين عربستان سفر كرده و امام خويش راملاقات كنم.
  به بهانه تجارت، عازم سفر شدم و به خدمت امام صادق(ع) رسيدم.
  اوّلين بارى كه حضور امام زيبايى ها رسيدم، با روى باز از من پذيرايى كرد و برايم دعا نمود.
  در همان بار اوّل كه او را ديدم، توصيه كرد كه با مادر مسيحى خود مهربان باش.
  در ضمن خبر داد كه به زودى مادرت از دنيا مى رود و از من خواست كه خودت كار به خاك سپارى او را به عهده بگير.
  از اين سخن امام تعجّب كردم كه چرا ايشان تأكيد داشت، دفن كردن مادرت را خودت انجام بده.
  بعد از چند روز به كوفه بازگشتم.
  چون نصيحت امام صادق(ع)، همواره در گوشم طنين انداز بود، برنامه منظّمى ريختم تا بيشتر بتوانم كنار مادرم باشم.
  با اين كه مى توانستم، خدمتكارى برايش بگيرم، امّا اين كار را نكردم.
  خودم برايش غذا مى پختم و لباس هايش را مى شستم.
  به هر حال، هر كارى كه از دستم برمى آمد، براى مادر انجام مى دادم.
  مدّتى گذشت، يك روز مادرم مرا صدا زد و گفت: پسرم! چه خبر شده است؟! قبلا اين گونه احترام مرا نمى گرفتى، از وقتى كه از سفر برگشته اى، رفتارت با من خيلى بهتر شده است.
  نمى دانستم چه بگويم، سرانجام به او گفتم: در سفر خود با آقاى بزرگوارى آشنا شدم، او به من گفت كه به شما خدمت بيشترى نمايم.
  مادرم با شنيدن سخن من به فكر فرو رفت و گفت: آيا اين آقايى كه مى گويى پيامبر است؟
  گفتم: نه، مادر گفت: پسرم! سخن او، سخن پيامبران است.
  گفتم: مادر! او امام صادق و ششمين پيشواى شيعيان است و از فرزندان حضرت محمّد آخرين فرستاده خداوند مى باشد و من به تازگى به اين دين گرويده ام.
  مادر كه با دقّت به حرف هايم گوش مى داد، رو به من كرد و گفت: از دينِ تازه ات، بيشتر برايم بگو كه اين بهترين دين مى باشد.
  من هم به معرّفى اسلام پرداخته، شهادتين را به او ياد دادم و او نيز مسلمان شد. گفتگوى ما طولانى شد. ظهر بود و صداى مؤذن به گوش مى رسيد.
  وضو و نماز را به او ياد دادم و او نيز نماز ظهر و عصر را خواند.
  سپس ناهار را خورديم و او استراحت كرد.
  عصر كه شد، باز هم از دين اسلام برايش گفتم. او نماز مغرب و عشا را هم خواند. ناگهان حالش دگرگون شد، با صدايى ضعيف مرا صدا زد: پسرم! هر آنچه امروز برايم گفتى، بار ديگر بازگو!
  با چشمانى گريان، اعتقاد به خداپرستى و پيامبرى حضرت محمّد و ولايت اهل بيت(ع) را برايش گفتم و او هم با من تكرار كرد: اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ الله، اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً رَسوُلُ الله. اَشْهَدُ اَنَّ عَليّاً وَلىُّ الله.
  و بعد از لحظاتى، صداى مادر قطع شد و جان به جان آفرين تسليم كرد.
  صبح كه شد، دوستان خود را باخبر كردم. او را طبق دستور اسلام غسل و كفن نموده، تشييع جنازه كرديم. بر بدن مادرم نماز خوانديم و او را دفن كرديم.


title: بهترين راه توبه
text:
    بهترين راه توبه


  هيچ چيز مانند گناه انسان را از رسيدن به كمال و سعادت دور نمى كند.
  متأسّفانه شيطان، همواره تلاش مى كند تا انسان را از مسير صحيح بندگىِ خدا خارج نمايد و او را به گردابِ گناه بيندازد.
  براى همين سعى كنيم تا با كمك گرفتن از خداوند، در دام وسوسه هاى شيطان نيفتيم و با سپرى كردنِ زندگى افتخارآميز به ديدار معبود بشتابيم.
  اكنون اين سؤال مطرح است كه ما چگونه مى توانيم آثار شوم گناهان را از بين ببريم تا دوباره مورد لطف و عنايت خداوند قرار گيريم؟
  همه مى دانيم كه خداوند، درِ توبه را به سوى بندگان خود باز گذاشته و وعده فرموده كه گناه توبه كنندگان را مى بخشد.
  خدا در قرآن از عشق و محبّت خود نسبت به توبه كنندگان سخن به ميان آورده است.
  شايد برايتان جالب باشد كه احترام به پدر و مادر و نيكى به آنها، اثر بسيار زيادى در بخشش گناهان دارد.
  خداوند به خاطر نيكى به پدر و مادر از گناه بندگان گذشته، آنها را مورد لطف خود قرار مى دهد.
  بسيار مناسب مى بينم كه در اين جا حكايتى را براى شما نقل كنم.
  پيامبر نماز خود را تمام كرده بود كه جوانى وارد مسجد شد و سراغ ايشان را گرفت.
  همه مردم تعجّب كرده بودند، چطور شده كه اين جوان به مسجد آمده است؟! زيرا او به فسق و فجور مشهور شده بود.
  به هر حال مردم، پيامبر را نشان دادند و او خدمت حضرت آمد.
  در حالى كه اشك مى ريخت، سر خود را پايين انداخته، به پيامبر عرضه داشت: اى رسول خدا! جوانى هستم كه گناه و معصيت زيادى انجام داده ام، مى خواهم توبه كنم، آيا راهى هست كه خداوند توبه مرا قبول كند؟
  پيامبر نگاهى به او كرد و فرمود: اى جوان! آيا پدر و مادرت زنده هستند؟
  جوان در پاسخ گفت: فقط پدرم زنده است و مادرم از دنيا رفته است.
  پيامبر فرمود: اى جوان! برو و تا مى توانى به پدرت خدمت كن!
  جوان خيلى خوشحال شد، از حضرت تشكّر كرد و از مسجد خارج شد.
  در اين هنگام پيامبر رو به ياران خود كرد و فرمود: كاش مادر اين جوان زنده بود!
  منظور پيامبر اين بود كه اگر اين جوان سعادت داشت كه خدمتگزارى مادرش را بكند، بسيار بهتر مى توانست، آثار گناهان خود را از بين ببرد و مشمول عفو و بخشش خداوند قرار گيرد.
  دوست خوبم! 
  تا پدر و مادر تو زنده هستند از اين توفيق بزرگ استفاده كن و با نيكى كردن به آنها بخشش خداوند را به سوى خود جذب كن.
  به خدا قسم با كمك كردن و مهربانى نمودن به پدر و مادر مى توانى روح خود را از آلودگى ها و سياهى ها پاك سازى!
  حتماً دقّت كرده اى كه وقتى خدمتى به پدر يا مادر خود مى كنى، در وجودت احساس سبكى و نشاط مى كنى!
  آيا در فصل پاييز كه برگ درختان زرد مى شود به باغ رفته اى؟
  آيا ديده اى، وقتى باد مىوزد، چگونه برگ درختان بر روى زمين مى ريزند؟
  آرى، اگر چشم باطن داشتيم، مى ديديم كه چگونه گناهان ما هنگام نيكى به پدر و مادر، فرو مى ريزند.
  آيا توجّه كرده اى، لحظه اى كه دست پدر يا مادرت را مى بوسى، چقدر نشاط روحى به تو دست مى دهد؟!
  اين نشاط و سبكى براى اين است كه روح ما از تيرگى گناهان پاك شده است.
  گويا، زنجيرهايى كه از انجام گناهان، روح ما را در بند كرده، باز مى شوند و او مى تواند آزادانه پرواز كند.
  تصوّر كنيد، شخصى يك هفته بدن خود را نشسته باشد. وقتى به حمام مى رود و بدن خود را تميز مى شويد، احساس سبكى و راحتى مى كند، چون بدنش از آلودگى پاك شده است.
  وقتى دست پدر و مادرت را مى گيرى و بر آن بوسه مى زنى و عشق و مهربانى خود را نثارشان مى كنى، گناهان از صفحه روحت زدوده مى شوند، در نتيجه احساس سبكى و نشاط مى كنى.
  خلاصه كلام آن كه مكتب ما همان طور كه نماز، روزه، استغفار، دعا و گريه را براى پاك شدن گناهان معرّفى مى كند، نيكى به پدر و مادر و احترام گرفتن از آنها را هم به عنوان يكى از بهترين راه هاى بخشش گناه اعلام مى نمايد.


title: آيا به فكر پدر و مادرت هستى؟
text:
    آيا به فكر پدر و مادرت هستى؟


  سعيد يكى از دوستان بسيار خوب من است.
  او يك روز به منزل من آمد و در مورد مشكلش سخن گفت.
  از گفته هايش چنين برداشت كردم كه مدّتى است، بركت از زندگى او رفته و وضع كاسبى اش به هم ريخته و حسابى هم مقروض است.
  قبل از اين، همه حسرت كاسبى او را مى خوردند و از اين كه كار او اين همه رونق دارد، انگشت به دهان مى گرفتند، امّا اكنون با سيلى صورت خود را سرخ نگه مى دارد.
  سعيد از من براى رفع مشكلش راهنمايى خواست.
  او انسانى مؤمن و ديندار بود و به همه، دستورات دينى عمل مى كرد، براى همين خيلى در اين زمينه فكر كردم كه مشكل از كجاست.
  از شما چه پنهان، حسابى گيج شده بودم، زيرا اين رفيق ما همه كارهايش درست بود.
  اهل نماز و بندگى خدا بود و به فقرا و بيچارگان هم كمك مى كرد، مانده بودم كه گير كار او چيست؟!
  از او سؤال كردم كه اين مشكلات از چه زمانى برايت پيش آمد؟
  او مقدارى فكر كرد و گفت: حدود دو سالى مى شود، وقتى كه پدرم از دنيا رفت.
  ناگهان جرقه اى در ذهنم زده شد، پيش خود گفتم كه سر نخ را پيدا كردم.
  به او گفتم: از زمانى كه پدرت از دنيا رفت، اين مشكلات شروع شد؟
  او آهى كشيد و گفت: آرى، پدرم بركت زندگيم بود. خيلى احترام او را مى گرفتم و هر روز به او سر مى زدم. او خيلى در حقّ من دعا مى كرد، خدايش رحمت كند.
  گفتم: راستش را بگو، از وقتى كه بابايت از دنيا رفته، چقدر به فكر او هستى؟ آيا سر قبر او مى روى؟
  او سرش را پايين انداخت و گفت: اين قدر گرفتارى دارم كه ديگر به اين كارها نمى رسم.
  گفتم: سعيد جان! گره كور زندگى تو اين است كه تو عاقّ پدرت شده اى؟
  او تعجّب كرد و گفت: شما كه مى دانى، پدرم تا زنده بود، چقدر از او احترام مى گرفتم، او بارها مى گفت كه از دست تو راضى هستم.
  من رو به او كردم و گفتم: آرى، پدرت تا زنده بود از تو راضى بود، امّا وقتى كه از دنيا رفت، ديگر به او سر نزدى، برايش كار خيرى انجام ندادى، او را فراموش كردى، اكنون پدرت از تو ناراضى شده، دلش از دست تو شكسته و براى همين بركت از زندگيت رفته است.
  سعيد سرش را پايين انداخت و به فكر فرو رفت.
  من ادامه دادم: ما فكر مى كنيم، بايد احترام پدر و مادر را تا زنده هستند، بگيريم و سعى مى كنيم، آنها از ما راضى باشند، امّا نمى دانيم وقتى دستشان از دنيا كوتاه مى شود، چقدر به كمك ما نياز دارند، منتظر ما هستند تا به آنها سر بزنيم، به سر قبرشان برويم و برايشان كار خيرى بكنيم.
  وقتى ما اين كارها را انجام مى دهيم، خيلى خوشحال مى شوند و برايمان دعا مى كنند، خدا هم به خاطر خوشحالى آنها خير و بركت به زندگى ما عطا مى كند.
  امّا اگر آنها را فراموش كنيم و ديگر بر سر قبرشان نرويم و به يادشان نباشيم، آنها غمناك شده، از ما ناراضى مى شوند و در واقع ما عاقّ پدر و مادر مى شويم، آن وقت است كه بركت از زندگى ما مى رود و مشكلات يكى پس از ديگرى به سراغمان مى آيند. 
  امام باقر(ع) فرموده اند: «اگر فرزندى بعد از مرگ پدر و مادر خود به ياد آنها نباشد و براى آنها دعا نكند، در واقع عاقّ پدر و مادر شده است».
  سعيد ديگر به راز گمشده مشكلات خود پى برد و اشك در چشمانش حلقه زد.
  بعد از ساعتى هر دو با هم، كنار قبر پدر او رفتيم.
  او همان جا به نيّت پدرش، پول زيادى براى كار خيرى در نظر گرفت و با خود عهد كرد هر هفته بر سر قبر پدر بيايد.
  يك ماه گذشت و سعيد مهمان خانه من بود، امّا اين بار براى تشكّر آمده بود، زيرا همه مشكلاتش حل شده بود.
  به قول خودش، دست به هر چه مى زد، طلا مى شد، زيرا پدر از او راضى شده بود.
  اگر پدر و مادر شما از دنيا رفته اند، سعى كنيد به ياد آنها باشيد و برايشان كارهاى خير انجام دهيد تا همواره دعايشان همراه زندگيتان باشد. در اين صورت است كه سعادت و خوشبختى را تجربه خواهيد كرد.
  جالب است، بدانيد كه نيكى به پدر و مادر بعد از مرگ آنها از فضيلت و ارزش بيشترى نزد خداوند برخوردار است، زيرا بعد از مرگ، به نيكى كردن ما احتياج بيشترى دارند.
  دست آنها از اين دنيا كوتاه است و وقتى ما به يادشان، كار خيرى انجام مى دهيم، خيلى خوشحال مى شوند.


title: آيا خير زياد را مى خواهى؟
text:
    آيا خير زياد را مى خواهى؟


  در مورد زيارت كربلاى امام حسين(ع) سخن بسيار گفته شده است و همواره امامان معصوم(ع) ما را تشويق و ترغيب به زيارت آن حضرت نموده اند.
  از سخن امام صادق(ع) چنين استفاده مى شود كه هر كس به كربلا برود خداوند «خير زياد» به او عنايت مى نمايد.
  آرى، وقتى پا به صحراى كربلا مى گذارى سراسر عشق و شعور مى شوى، زيرا آن جا سرزمينى است كه تمامى زيبايى ها در مقابل تمامى زشتى ها ايستادگى و جان فشانى نمود.
  كربلا، درس آزادگى و دلدادگى را به همه تاريخ ياد مى دهد و تو، چون كربلايى مى شوى، اين همه پيام هاى پر معنى را با وجودت درك مى كنى و تحوّلى بزرگ در تو ايجاد مى شود و به «خير زياد» مى رسى!
  دوستان من!
  به نظر شما اگر توفيق يارمان نبود و نتوانستيم به كربلا برويم، چگونه مى توانيم به «خير زياد» برسيم؟
  شايد بعضى ها بتوانند هر سال به كربلا بروند و سالى يك بار به «خير زياد» برسند، امّا سخنم اين است، آيا مى توانيد مرا كمك كنيد تا من هر روز به «خير زياد» برسم؟ شما چه پيشنهادى داريد؟ آيا موافقيد، پاسخ خود را از امام صادق(ع) بشنويم؟
  آن حضرت فرموده اند: «چرا شما براى پدر و مادر خود كار خير انجام نمى دهيد؟ چرا به نيّت آنها، نماز، روزه و حج انجام نمى دهيد؟ چرا به جاى آنها به فقرا كمك نمى كنيد؟ آگاه باشيد! هرگاه براى پدر و مادر خود كار خيرى انجام دهيد، خداوند، هم به پدر و مادر شما و هم به خود شما پاداش مى دهد و هم چنين خداوند "خيرزياد" به شما عنايت مى كند».
  دوست من! پدر و مادرت، چه زنده باشند و چه از دنيا رفته باشند، برايشان نماز بخوان و روزه بگير و منتظر باش تا خدا نيز به تو «خير زياد» كرم كند.
  البتّه تو مى دانى، اگر پدر و مادر زنده باشند، نمى توان برايشان نماز و روزه واجب بجا آورد، بلكه بايد به نيّت آنها نماز مستحبّى خواند و روزه مستحبّى گرفت، امّا اگر پدر و مادرت از دنيا رفته اند، مى توانى به نيّت آنها نماز بخوانى و روزه هم بگيرى.
  عزيزم! وقتى به مكّه مى روى، حتماً سعى كن به نيّت آنها زيارت كنى، نماز بخوانى و طواف خانه خدا بجا آورى.
  اگر به مكان زيارتى رفتى به جاى آنها زيارت كن و به ياد آنها باش.
  حالا ديگر مى دانى كه هر لحظه مى توانى «خير زياد» را به سوى خود جذب كنى!
  آرى، براى جذب «خير زياد» دو راه دارى:
  الف. به سفر كربلا بروى و ضريح شش گوشه امام حسين(ع) را زيارت كنى.
  ب. همين الان وضو بگيرى و به نيّت پدر و مادرت دو ركعت نماز بخوانى، يا دست در جيب مبارك خود كنى و به نيّت آنها صدقه اى كناربگذارى!
  البتّه مى دانى، من نمى خواهم زيارت امام حسين(ع) را كم رنگ نشان دهمـ همه هستى من فداى ذرّه ذرّه خاك كربلاـ امّا در اين جا مى خواهم، احترام به پدر و مادر را از زاويه جديدى براى تو مطرح كنم.
  شايد يادت نباشد، امّا همين مادرت بود كه تو را در بغل مى گرفت و ماه محرّم به حسينيه مى برد و براى امام حسين(ع) گريه مى كرد و تو را شير مى داد.
  اين عشق به امام حسين(ع) با شير مادر در وجود تو عجين شده است.
  تو نبايد اين مادر را فراموش كنى! مبادا كربلا بروى و مادر مهربانت را از ياد ببرى.


title: عبادتى بزرگ را كشف كرده ام
text:
    عبادتى بزرگ را كشف كرده ام


  آيا تا به حال فكر كرده ايد كه هدف خداوند از خلقت انسان چه بوده است؟
  اگر به قرآن مراجعه كنيم، متوجّه مى شويم كه خداوند ما را براى عبادت و بندگى خويش خلق نموده است.
  البتّه اين عبادت و بندگى براى خداوند هيچ نفعى ندارد بلكه در سايه آن روح ما رشد كرده، آمادگى پيدا مى كند تا به مقام هاى بسيار والايى برسد.
  آرى، هر چقدر ما بتوانيم بيشتر به عبادت بپردازيم به خدا نزديك تر شده، مى توانيم به سوى سعادت ابدى خود پيش برويم.
  در صورتى كه در زندگى بشر نيايش و عبادت وجود نداشته باشد، روح انسان لطافت خود را از دست مى دهد و قلب انسان در غوغاى زندگىِ روزمره به تاريكى و سياهى مى گرايد.
  و به راستى كه با همين عبادت كردن خداوند است كه قلب انسان صفا پيدا مى كند و اين را به يقين بدانيم كه جز در سايه عبادت و نيايش با خداوند سبحان، روح و روان انسان به آرامش نمى رسد.
  خواننده محترم! از شما سؤال مى كنم: وقتى كلمه «عبادت» را مى شنوى يا مى خوانى، چه چيزى به ذهن تو خطور مى كند؟
  فكر مى كنم، جواب شما اين خواهد بود: نماز، روزه، حج و...
  امّا مى خواهم امروز و در اين جا شما را با عبادت ديگرى آشنا كنم كه شايد كمتر به آن توجّه كرده باشيد.
  اگر شما در كنار پدر و مادر خود زندگى مى كنيد به من قول بدهيد كه به اين دستور عمل كنيد!
  كتاب را زمين بگذار و كنار پدر و مادر خود برو و به پيشانى آنها بوسه بزن!
  باور كن كه تو عبادتى بس بزرگ انجام داده اى، زيرا مولاى ما حضرت على(ع) فرمودند: «بوسه بر صورت پدر و مادر عبادت است».
  آرى، بوسيدن پدر و مادر در دين ما به عنوان عبادت معرّفى شده است!
  از آن زمان كه ما عبادت را در نماز و روزه خلاصه كرديم به اين جا رسيديم كه پدران و مادران ما در عطش مهربانى ما سوختند!
  خوب من!
  تو براى چه، روزى پنج بار نماز مى خوانى؟ مگر نمى خواهى به دستور دين اسلام عمل كنى.
  خوب، همان اسلامى كه نماز را به عنوان عبادت براى تو معرّفى كرده، بوسيدن پدر و مادر را هم به عنوان عبادت معرّفى كرده است.
  من چگونه فرياد بزنم كه مردم صدايم را بشنوند؟
  چرا ما مسلمانان فقط به بعضى از دستورات اسلام عمل مى كنيم؟
  آيا ديگران اين طور خواسته اند كه ما فقط عبادت را نماز، روزه وحج بدانيم؟
  بارها شده، وقتى سخن حضرت على(ع) را براى شيعيانِ آن حضرت نقل كرده ام، بسيار تعجّب كرده و افسوس خورده اند كه چرا تا زمانى كه پدر و مادر آنها زنده بود، يك نفر پيدا نشد، اين سخن مولاى مهربان را برايشان بگويد.
  عزيز دل! اگر پدر و مادرت زنده هستند، تا مى توانى صورتشان را ببوس.
  خودت را عادت بده، همان طور كه روزى پنج بار نماز مى خوانى، روزى پنج بار هم صورت آنها را ببوسى!
  آن وقت ببين، چقدر به خدا نزديك مى شوى! چقدر معنويّت و عرفان در تو رشد مى كند!
  چرا بايد پدران و مادران در جامعه ما مسلمانان اين طور در آسايشگاه ها دِق كنند و بميرند و فرزندان آنهاـ به خيال خودشانـ براى رسيدن به خدا، هزاران كيلومتر سفر كنند تا يك عمره بجا آورند و عبادتى كرده باشند!
  سفر عمره خيلى خوب است و هيچ كس در مستحب بودن اين سفر و تحوّلى كه مى تواند در انسان ايجاد كند شك ندارد، امّا منظور من اين است، فقط هنگامى دين اسلام مى تواند، باعث سعادت ما شود كه به همه برنامه هاى آن عمل كنيم.
  هرگز يادم نمى رود، در مكّه كه بودم، يكى از برادران به من گفت: به آرزوى خود رسيدم و چهارده سفر به مكّه آمدم.
  به او گفتم: بگو بدانم، چند بار روى پدر خود را بوسيده اى؟
  در جواب گفت: تا به حال چنين كارى را انجام نداده ام.
  بياييد با هم تصميم بگيريم كه اين عبادت را در جامعه خود زنده كنيم; بياييد فهم خود را از دين اسلام تغيير دهيم.
  اگر از من دلگير نشوى، اين چنين بگويم، بياييد دوباره مسلمان شويم.
  به اميد آن روزى كه همه فرزندان، اوّل صبح، صورت پدر و مادر خود را ببوسند و اين گونه به خدا نزديك شوند.
  آن وقت خداوند چقدر رحمت و بركت خويش را بر ما نازل خواهد نمود. آن وقت چقدر عشق، صفا و صميميّت در خانواده هاى ما به چشم خواهد خورد.
  آن وقت همه دنيا حسرت عشقى را خواهند خورد كه در ميان ما وجود دارد. من و تو بايد با كمك هم آن فرداى زيبا را بسازيم.
  از همين الان شروع كنيم. من قلم را كنار مى گذارم و نزد پدر و مادرم مى روم تا صورت آنها را ببوسم، تو هم كتاب را كنار بگذار و نزد پدر و مادرت برو و روى آنها را ببوس.
  اگر ديدى كه خجالت مى كشى، اشكال ندارد، من هم دفعه اوّل خجالت كشيدم، امّا راه حلّى براى تو دارم.
  برگرد و اين كتاب را در دست بگير و اين حديث حضرت على(ع) را براى پدر و مادرت بخوان: «بوسيدن صورت پدر و مادر عبادت است». آنگاه بگو، مى خواهم به اين فرمايش مولايم عمل كنم.
  باور كن، در اين لحظه كه صورت پدر و مادرت را مى بوسى، قلب مولاى خود را شاد مى كنى. مولاى تو از اين كار تو خيلى خوشحال مى شود.
  بيا و با يك بوسه، غبار مظلوميّت از چهره سخن مولاى خود بردار!


title: چرا بوى خوش بهشت را احساس نمى كنند؟
text:
    چرا بوى خوش بهشت را احساس نمى كنند؟


  اين جا صحراى قيامت است و همه براى حسابرسى آماده شده اند.
  ناگهان بوى خوشى به مشام همه مى رسد.
  همه از هم مى پرسند، اين بوى خوش از كجا است كه ما را چنين مدهوش خود كرده است؟!
  من در اين ميان از فرشتگان مى پرسم كه اين بوى خوش از كجا است؟
  و جواب مى شنوم: «خداوند بهشت را براى بندگان خوب خود آماده كرده است. امروز به دستور خداوند پرده از جلو بهشت برداشته شد و براى همين بوى خوش آن تمام صحراى قيامت را فرا گرفت».
  همه انسان ها از خوب و بد بوى بهشت را احساس مى كنند مگر يك گروه كه هرگز بوى بهشت را احساس نخواهند كرد.
  آيا شما مى دانيد، آن گروه چه كسانى هستند؟
  آنها كسانى هستند كه با پدر و مادر خويش بدرفتارى كرده اند!
  آنها كه عاقّ پدر و مادر شده اند!
  حتماً شما مى دانيد، كسى كه پدر و مادرش از او ناراضى باشند به اصطلاح مى گويند، عاقّ پدر و مادر شده است.
  ما بايد حواسمان خيلى جمع باشد، مبادا عاقّ پدر و مادر شويم.
  زيرا عاقّ پدر و مادر شدن، گناهى است كه هر كس به آن مبتلا شود در همين دنيا سزاى آن را مى بيند، بركت از زندگى او مى رود، عمرش كوتاه مى شود و خير از زندگى خود نمى بيند.
  كسى كه عاقّ پدر و مادر شود، روى عزّت و سربلندى را نمى بيند و خود را بايد براى ذلّت و خوارى آماده كند.
  آيا مى دانى، خدا در روز قيامت به كسى كه عاقّ پدر و مادر باشد، اصلا نظر مهربانى نمى كند؟
  من و تو بايد در مقابل پدر و مادر خيلى با دقّت عمل كنيم، مبادا آنها را ناراحت كنيم، زيرا حضرت على(ع) مى فرمايد: «هر كس پدر و مادر خويش را ناراحت نمايد، عاقّ آنها شده است».
  براى همين هرگاه شيطان تو را فريب داد و حرفى زدى يا كارى كردى كه پدر و مادر از تو ناراحت شدند، سريع نزد آنها برگرد و عذرخواهى كن و تا خاطرت جمع نشده است كه آنها از صميم قلب و با تمام وجود تو را بخشيده اند، از آنها جدا نشو.
  مبادا به پدر و مادرت، نگاه تندى كنى كه اين خودش يك نوع عاق شدن است!
  به هر حال اگر راز و رمز سعادت و خوشبختى را مى خواهى در يك كلام خلاصه مى شود و آن نيكى و احترام به پدر و مادر است.
  من نمى گويم كه پدر و مادران همه بى عيب و نقص هستند;
  من نمى گويم كه به خاطر خوبى پدر و مادر به آنها نيكى كن،
  نه! سخن من اين است كه پدر و مادر خود را به خاطر دستور خدا احترام كن، همين پدر و مادرى كه الان دارى را مى گويم با همه عيب ها و نقص ها!
  اين كه پدر و مادر تو بى عيب و نقص باشند و تو احترام آنها را بگيرى، هنر نيست.
  خداى متعال از اين خوشحال مى شود كه تو احترام پدر و مادر خود را مى گيرى اگر چه آنها بعضى مواقع خطاكار باشند.
  من نمى گويم كه اشتباه پدر و مادرت را قبول كن، نه، تو صاحب فكر و انديشه هستى، امّا به آن معنى نيست كه به آنها بى احترامى كنى و ديگر به آنها نيكى نكنى!
  اى جوان عزيز! احترام پدر و مادرت را بگير، اگر چه آنها مسلمان نباشند!
  احترام پدر و مادرت را بگير، اگر چه آنها خداپرست هم نباشند!
  اين دستور اسلام است.
  اگر پدر و مادر به تو گفتند، دست از خدا و دين بردار و به سوى گناه و معصيت برو، نبايد گوش به حرف آنها بدهى، امّا باز هم بايد احترام آنها را بگيرى!
  احترام به پدر و مادر شرايط ندارد، اگر خواهان سعادت هستى بايد احترام آنها را بگيرى و در حقّ آنها نيكى كنى.
  شخصى خدمت امام رضا(ع) آمد و عرضه داشت: «پدر و مادر من كافرند، وظيفه من نسبت به آنها چيست؟».
  امام رضا(ع) فرمودند: با آنها مدارا كن، زيرا پيامبر فرموده اند: «خداوند دين اسلام را دين مهربانى قرار داده است».
  جانم به فداى شما، اى امام رضا! كه دستور دادى تا شيعه تو با پدر و مادر كافر خود با مهربانى رفتار كند، امّا اى كاش مى بودى و مى ديدى كه جوانان امروز، به خاطر اندك اختلاف سليقه، چگونه با پدران و مادران خويش رفتار مى كنند!
  واى بر كسانى كه چون مقدارى مسلمانيشان گل كرد و اهل نماز و طاعت شدند، ديگر پدر و مادر خود را نامسلمان مى خوانند!
  يادم نمى رود، روزى كه پدر يكى از جوانان همشهريم به خانه من آمد، او در حالى كه اشك مى ريخت، با من درد دل مى كرد و مى گفت: پسرم تازگى اهل عرفان شده و به خدا رسيده است و شب ها تا صبح نماز مى خواند، امّا به من مى گويد: تو كافر هستى! آخر چرا؟ به خاطر اين كه گاهى در بعضى مسائل با او اختلاف نظر دارم. يك نفر نيست به او بگويد، تو مسلمانى را از پدرت ياد گرفتى، او نماز را به تو ياد داد، او تو را به مسجد برد.
  به هر حال با خود عهد ببند كه از اين به بعد احترام پدر و مادرت را بگيرى و در حقّ آنها نيكى كنى.
  خيلى دوست دارم، با تمام وجودت، به اين سخن امام باقر(ع) گوش بدهى.
  آن حضرت فرمود: «خداوند نيكى به پدر و مادر را بر همه واجب كرده است، خواه آنها انسان هاى نيكوكارى باشند، خواه انسان هاى گنهكار».
  آرى، اين قانون خداوند است و هيچ كس نمى تواند بگويد چون پدر و مادرم آدم هاى بدى بودند، چون اهل گناه و معصيت بودند، با آنها بدرفتارى كردم!
  ما بايد در هر شرايطى به پدر و مادر خود نيكى كنيم، زيرا اين دستور خداوند است.
  دوست من! اگر خداى ناكرده، دل پدر و مادرت را شكسته اى، همين الان كتاب را زمين بگذار و به نزد آنها برو و رويشان را ببوس و عذرخواهى كن و با عمل خويش ثابت كن كه از گفته يا كرده خود پشيمان هستى و هر طور مى توانى، دل آنها را به دست بياور تا خدا را خشنود كنى.
  مگر نمى دانى كه اگر مى خواهى خدا را خوشحال كنى بايد پدر و مادر را خشنود سازى؟!
  تا زمانى كه پدر و مادرت از تو ناراضى هستند، خدا هم از تو ناراضى است، پس تلاش كن به قلب مهربان آنها راهى پيدا كنى تا راهى به سوى خدا پيدا كنى.
  به خدا قسم، اگر از اين راهى كه به تو گفتم بروى، مى بينى كه خيلى زود مى توان به خدا رسيد.
  شايد كسى پيدا شود كه عاقّ پدر و مادر بوده ولى الان ديگر پدر يا مادرش از دنيا رفته اند، او ديگر نمى تواند با پدر و مادر سخن بگويد و احترام آنها را بگيرد در اين صورت او بايد چه كند؟
  خوشبختانه در سخن امام صادق(ع) راه حلّى براى اين مورد پيدا كرده ام.
  امام صادق(ع) فرمودند: «اگر كسى در زمانى كه پدر و مادرش زنده بوده اند، عاقّ آنها شده است، مى تواند براى آنها روزه بگيرد و نماز بخواند و به نيّت آنها كار خير انجام دهد و در صورتى كه به اين كار ادامه دهد، پدر و مادرش راضى شده، او نيز از عاق بودن نجات پيدا مى كند».
  در اين جا چند نكته را كه در سخنان اهل بيت(ع) به آنها اشاره شده است براى شما ذكر مى كنم:
  هيچ گاه به آنها خيره خيره نگاه نكن، مگر اينكه اين نگاه از روى عشق و صميميت باشد. صدايت را از صداى آنها بالاتر نبر.
  سعى كن، هيچ گاه پدرت را با نام كوچكش صدا نزنى. هيچ گاه جلوتر از پدرت راه نرو. اگر وارد مجلسى شدى تا پدر ننشسته است تو زودتر ننشينى.
  هنگامى كه در حضور آنها هستى با خضوع و خشوع كامل باش. اگر به چيزى نياز داشتند، اجازه نده كه از تو خواهش كنند، تو زودتر از آن كه آنها بگويند، برايشان تهيّه كن.
  در مقابل رفتارشان به خصوص وقتى كه به سنّ پيرى رسيدند صبر داشته باش و بدان كه از اين راه مى توانى رضايت خداوند را براى خود خريدارى كنى.
  اميدوارم اين كتاب توانسته باشد، عشق و علاقه تو را به پدر و مادرت زيادتر كرده باشد و با خواندن آن مانند من باور كرده باشى كه پدر و مادر بهشت گمشده ما هستند و قبل از اين كه آنها را از دست بدهيم قدرشان را بدانيم.
  آرى، اگر پدر و مادر از ميان ما بروند، هيچ چيز در دنيا نمى تواند، جاى خالى آنها را براى ما پر كند.
  پس بيا احترامشان را بيشتر بگيريم و همواره در راه خشنودى آنها گام برداريم و بدانيم كه از قلب پدر و مادر تا خدا راهى نيست.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب فقط به خاطر تو 
  موضوع: اخلاص در عمل، پرهيز از ريا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  															بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا تو هم با من موافقى كه جامعه ما دچار آفت ريا و خودنمايى شده است؟
  من معتقدم، اگر در جامعه اى ريا و خودنمايى زياد بشود، لحظه به لحظه افراد آن از معنويّت و عشق دور مى شوند.
  آرى، ريا آفت بزرگى براى عشق است، از درى كه ريا بيايد، عشق مى رود.
  چقدر زيبا بود اگر همه كارهاى ما فقط به خاطر خدا بود!
  آيا تا به حال فكر كرده ايد زندگى در جامعه اى كه ريا و خودنمايى در آن وجود ندارد، چقدر دلنشين است؟!
  آيا شما هم با من موافق هستيد كه وقتى در زندگى همه چيز به خاطر خدا باشد چقدر لذّت بخش است؟!
  اين كتاب به شما كمك مى كند تا با ضررهاى ريا و خودنمايى بيشتر آشنا شويد و شما را با آثار و بركت هاى اخلاص بيشتر آشنا مى كند.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.


  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، بهمن 1387


title: به به! چه عمل زيبايى!
text:
    به به! چه عمل زيبايى!


  خدايا! مى خواهم به آسمان ها سفر كنم. مى خواهم بدانم آنجا چه خبر است.
  هر كسى در اين دنيا آرزويى دارد و اين هم آرزوى من بود.
  خلاصه خيلى به خدا التماس كردم، مى خواستم به اوج آسمان ها بروم و از آن جا براى شما بنويسم.
  سرانجام، يك شب خدا دلش به حال من سوخت و مرا به آسمان ها برد.
  در آنجا فرشته زيبايى را ديدم كه بسيار خوشحال بود و براى كارى به پيش خدا مى رفت.
  خيلى دلم مى خواست بدانم او براى چه اين قدر خوشحال است.
  به نزد او رفتم، سلام كردم و از راز خوشحالى او پرسيدم.
  او به من رو كرد و چنين گفت: چرا خوشحال نباشم؟ چه كسى بهتر از من هست، من دارم هديه اى بزرگ را پيش خدا مى برم.
  گفتم: چه هديه اى؟
  گفت: من مأمور نوشتن كارهاى خوب يكى از بندگان خدا هستم، امشب او يك كار بزرگى انجام داده است، من مى خواهم گزارش كار او را به پيش خدا ببرم، نمى دانى وقتى خدا پرونده اين فرد را ببيند، چقدر خوشحال مى شود.
  اكنون، آن فرشته، پرونده را به خدا مى دهد، خدا به آن نگاهى مى كند. من با خود فكر مى كنم كه الان خدا خيلى خوشحال خواهد شد و پاداش بزرگى براى صاحب اين كار در نظر خواهد گرفت.
  امّا ناگهان صدايى به گوشم مى خورد: «اين كار را به جهنّم بيندازيد، زيرا كه صاحب آن، اين كار را براى من انجام نداده است».
  آن فرشته به سوى جهنم حركت مى كند تا آن كار را در جهنّم بيندازد. من فهمديم خدا كارى كه براى غير او انجام گرفته باشد، قبول نمى كند.


title: راهى براى كشف اخلاص
text:
    راهى براى كشف اخلاص

   
  گاهى براى تو پيش مى آيد كه با خود فكر مى كنى، آيا اين كارى كه من انجام مى دهم واقعاً براى خدا است؟
  باز هم فكر مى كنى ولى نمى توانى جوابى درست به اين سؤال بدهى. اگر اين كارت به خاطر خدا نباشد، معلوم است ديگر انتظار هيچ ثوابى را از خدا نبايد داشته باشى. دست از كار خوبت برمى دارى.
  آرى، كارى كه به خاطر خدا نباشد همان بهتر كه انجامش ندهى.
  امّا، دوست من، صبر كن!
  شايد اين فكر را شيطان به ذهن تو انداخته باشد.
  مگر نمى دانى كه شيطان خيلى زرنگ است، او مى خواهد هر طورى كه شده، نگذارد كه تو كار خوبى انجام بدهى.
  براى همين وقتى مى بيند تو مشغول انجام يك كار خوب هستى مى خواهد هر طور شده تو را از ادامه آن باز دارد و به تو بگويد اين كار را كه انجام مى دهى به خاطر مردم است، پس آن را رها كن.
  حالا من مى خواهم به تو ياد بدهم چگونه متوجّه بشوى كه آيا كارى را كه انجام مى دهى براى خدا است يا براى مردم!
  آيا در اين كار ريا مى كنى يا واقعاً به خاطر خدا آن را انجام مى دهى.
  دقّت كن! به قلب خودت مراجعه كن، اگر دوست دارى كه مردم از همه كارهاى تو تعريف كنند، بدان كه دچار آفت ريا شده اى.
  امّا اگر تعريف مردم از همه كارهايت براى تو مهمّ نيست و به وظيفه خود عمل مى كنى، چه مردم بفهمند، چه نفهمند، نشانه اين است كه عمل تو واقعاً به خاطر خدا است.
  امّا اگر منتظر باشى تا مردم از اين كار تو با خبر شوند و از تو تعريف و تمجيد كنند، بدان كه اين عمل را خدا از تو قبول نخواهد كرد، چرا كه تو در نيّت خود اخلاص نداشته اى.


title: مى خواهم همه اين را بدانند
text:
    مى خواهم همه اين را بدانند


  خيلى وقت ها مى شود كه تو يك كار خوبى را به خاطر خدا انجام مى دهى و تلاش مى كنى تا هيچ كس از آن با خبر نگردد.
  امّا بعد از مدّتى مى بينى كه اين كار خير تو بر سر زبان ها افتاده است و عدّه اى از مردم در مورد كار خوب تو سخن مى گويند.
  آن وقت تو تعجّب مى كنى، آخر چه كسى به اين مردم خبر داده است؟!
  همه تلاش من اين بود تا كسى از انجام اين كار با خبر نشود، پس چرا همه در مورد آن سخن مى گويند.
  آيا مى دانى چرا؟
  دوست من! هنگامى كه تو داشتى آن كار خوب را انجام مى دادى يك نفر تو را مى ديد و از راز تو باخبر بود.
  او مى دانست كه تو اين كار را به خاطر او انجام مى دهى، او اين كار تو را زير نظر داشت!
  او با مهربانى به تو نگاه مى كرد و با تو سخن مى گفت.
  اما تو صداى او را نشنيدى!
  آرى، خداى خوب تو داشت تو را نگاه مى كرد و با تو چنين سخن مى گفت:
  بنده خوب من!
  تو اين كار را به خاطر من انجام مى دهى و سعى مى كنى تا كسى از آن باخبر نشود، امّا بدان كه من اين كار تو را در ميان همه مردم پخش خواهم كرد.
  من كارى خواهم كرد كه همه از اين كار تو باخبر شوند و همه از اين عمل تو سخن بگويند.
  تو اين كار زيبا را براى من به صورت مخفى انجام دادى، من هم كار خودم را مى كنم.
  من مى خواهم زيبايى كار تو را همگان بدانند.


title: لباس گران قيمت بر تن خورشيد
text:
    لباس گران قيمت بر تن خورشيد


  من براى زيارت خانه خدا به مكّه آمده ام، مى دانم كه تو هم آرزوى اين سفر را به دل دارى! بيا با هم يك طوافى گرد كعبه بنماييم.
  آنجا را نگاه كن! آن پيرمرد را مى گويم، ببين چگونه نماز مى خواند و اشك مى ريزد.
  واقعاً چه مرد باخدايى است، خوشا به حالش، او لباسى بسيار ساده بر تن كرده است.
  آرى، او تمام زهد را در وجود خود خلاصه كرده است.
  آيا موافقى نزديك برويم و اسم او را بپرسيم.
  ـ سلام، مردِ خدا!
  ـ سلام.
  ـ قبول باشد، اسم شما چيست؟
  ـ من عبّاد هستم.
  ـ خوشا به حال تو كه اين قدر اهل نماز و عبادت هستى!
  ـ خواهش مى كنم.
  خلاصه، از شما چه پنهان كه من حسابى مجذوب اين پيرمرد شده ام.
  در اين ميان، نگاهم به درِ مسجد مى خورد، آقايى را مى بينم كه وارد مسجد الحرام شده و مشغول طواف مى شود.
  خداى من! اين آقا كيست كه اين گونه دل مرا ربود!
  من از جا بلند مى شوم و به سوى او مى روم، او در حال طواف با خداى خود مناجات مى كند.
  به يكى از اطرافيان خود مى گويم: آيا شما اين آقا را مى شناسيد؟ او مى گويد: چگونه است كه او را نمى شناسى؟ او امام صادق(ع) است.
  من تا اين سخن را مى شنوم خود را به نزد آن حضرت مى رسانم و سلام مى كنم و ايشان با مهربانى جواب سلام مرا مى دهد.
  همراه با آن حضرت مشغول طواف خانه خدا مى شوم. 
  بعد از لحظاتى، عبّاد را مى بينم كه به سوى ما مى آيد. وقتى او روبروى امام صادق(ع) قرار مى گيرد با دست به لباس آن حضرت اشاره مى كند و مى گويد: «چرا تو اين لباس گران قيمت را به تن كرده اى؟ مگر تو فرزند على نيستى؟ مگر على لباس ساده به تن نمى كرد؟». 
  در اينجا توجّه من به لباس امام صادق(ع) جلب مى شود. آن حضرت لباس زيبا و گران قيمتى را به تن كرده است.
  نگاهى هم به لباس عبّاد مى كنم، او لباسى بسيار ساده به تن نموده است. هر كس به عبّاد نگاه كند، زهد و ترك دنيا را در او مى بيند.
  عجب! عبّاد مى خواهد درس زهد و ترك دنيا را به امام صادق(ع) ياد بدهد.
  به راستى چرا امام صادق(ع) از زهد دور شده است؟ آيا او به دنيا علاقه پيدا كرده است؟
  بايد منتظر بمانم و ببينم كه امام(ع) به او چه جوابى مى دهد.
  امام نگاهى به عبّاد مى كند و مى فرمايد: «اى عبّاد! در زمان حضرت على(ع)، لباس همه مردم ساده بود ولى امروز مردم همه از لباس هاى زيبا استفاده مى كنند، من نمى خواهم همانند تو با پوشيدن لباس ساده، ريا كنم و مردم را به سوى خود جذب كنم».
  آرى! خداوند، زيبايى هاى زندگى را بر بندگان خود حرام نكرده است. وقتى كه خداوند به ما نعمتى داد، بايد از آن استفاده كنيم.
  زهد اين نيست كه دنيا را ترك كنيم و همواره فقيرانه زندگى كنيم، بلكه زهد اين است كه دل به دنيا نبنديم.


title: مهر «باطل شد» كجاست؟
text:
    مهر «باطل شد» كجاست؟


  هيچ وقت يادم نمى رود روزى را كه مهمان امام باقر(ع) بودم.
  خانه كوچك و ساده اى كه براى من از همه دنيا بزرگتر و زيباتر بود.
  اينجا خانه امام من بود.
  من خدمت امام دو زانو نشسته بودم و به چهره مبارك او نگاه مى كردم.
  در اين ميان امام رو به من كرد و فرمود:
  «آيا مى دانى كه حفظ و نگهدارى يك كار خوب سخت تر از انجام آن مى باشد؟».
  من قدرى فكر كردم، به راستى منظور از حفظ كار خوب چيست؟من مى دانستم در اين سخن، حكمت بزرگى نهفته است و مى خواستم آن را كشف كنم تا براى همه تاريخ، براى تو كه امروز اين كتاب را مى خوانى به يادگار بگذارم.
  من بايد از خود امام باقر(ع)، توضيح اين سخن را بپرسم، آيا تو نيز با من موافقى؟
  براى همين رو به امام(ع) كردم و گفتم: «منظور شما از حفظ عمل خوب چيست؟».
  امام(ع) لبخندى زدند و فرمودند: «شما مى خواهى به خاطر خدا به يك خانواده نيازمند كمك كنى، براى همين كاملا مخفيانه، بدون آنكه كسى متوجّه بشود به آن خانواده كمك ارزشمندى مى كنى. خداوند براى تو ثواب زيادى را مى نويسد، تو با اين كار، خدا را از خود راضى كرده اى. امّا بعد از مدّتى، تو اين كار خوب خودت را براى دوستان و آشنايان خود نقل مى كنى، در اينجا ديگر تو ريا كرده اى، نتوانستى آن كار خوب خودت را حفظ و نگه دارى كنى، براى همين آن كار خوب تو ديگر مورد قبول خدا واقع نمى شود. آرى، وقتى تو اين كار خود را در ميان مردم تعريف مى كنى، خدا هم به فرشتگانى كه مأمور پرونده اعمال و كردار تو هستند، دستور مى دهد تا در پرونده تو تجديد نظر بكنند و اينجاست آن كار كه مورد قبول واقع شده بود از پرونده تو حذف مى شود».
  اينجاست كه مى فهمم نبايد كار نيك خودم را براى مردم بيان كنم، زيرا در اين صورت در روز قيامت ثوابى براى آن كار به من نمى رسد.


title: نمى توانى خدا را فريب بدهى!
text:
    نمى توانى خدا را فريب بدهى!


  در جامعه بعضى افراد را مى بينيم كه مى خواهند سر خدا هم كلاه بگذارند.
  از اين سخن من تعجّب نكن، منظور من اين است كه بعضى ها مى خواهند با كارهاى خود خدا را هم فريب بدهند.
  امّا افسوس! آنها نمى دانند هيچ كس نمى تواند خدا را فريب بدهد.
  چرا كه او بر هر آنچه در قلب ما مى گذرد، آگاهى دارد.
  آيا مى دانى چرا من در مورد اين افراد سخن گفتم؟
  علّت آن اين است كه يك روز يكى از ياران پيامبر از آن حضرت سؤال كرد: «اى رسول خدا! ما چگونه مى توانيم از سختى هاى روز قيامت نجات پيدا كنيم؟».
  پيامبر به او نگاهى كرد و فرمود: «تنها راه نجات اين است كه هرگز نخواهيد خدا را فريب بدهيد، زيرا هر كس بخواهد خدا را فريب بدهد از ايمان بهره اى نخواهد برد و خودش ضرر خواهد نمود».
  همه كسانى كه اطراف پيامبر بودند با شنيدن اين سخن تعجّب كردند، آخر چگونه مى شود كه كسى بخواهد خدا را هم فريب بدهد؟
  پيامبر كه متوجّه تعجّب ياران خود شد رو به آنها كرد و چنين فرمود:
  كسى كه كار خوب و نيكويى را انجام مى دهد، امّا او در نيّت خود اخلاص ندارد، او اين كار را با ريا انجام مى دهد، اين شخص مى خواهد خدا را فريب بدهد، امّا در واقع خودش را فريب داده است.
  كارى كه از روى ريا انجام شود نه تنها ثوابى ندارد بلكه عذاب هم دارد چرا كه اين كار يك نوع شرك است.
  بياييد از ريا دورى كنيم و كارهاى خود را فقط به خاطر خدا انجام بدهيم.


title: من از رياكار بيزار هستم!
text:
  من از رياكار بيزار هستم!


  اينجا مدينه است و من در مسجد در كنار ديگر مسلمانان نشسته ام.
  راستش را بخواهيد من به عشق ديدن پيامبر از راه دورى به اين شهر آمده ام.
  نگاهم به در مسجد است، كى مى شود كه خورشيد مدينه از اين در طلوع كند؟
  آن جا را نگاه كن! پيامبر دارد وارد مسجد مى شود، تپش قلب من تند و تندتر مى شود.
  از جا بر مى خيزم و به آن حضرت سلام مى كنم...
  خدايا، تو چقدر اين پيامبرت را متواضع آفريده اى.
  او در جمع ياران خود مى نشيند، هيچ ترتيب و آدابى نمى جويد.
  همه منتظر هستند، مسجد سراسر سكوت است، همه مى خواهند از سخنان او بهره بگيرند.
  پيامبر نگاهى به آنها مى كند و آهى مى كشد و چنين مى گويد: «ياران من! روزى خواهد آمد كه من در ميان شما نخواهم بود و در آن روز مردم عوض خواهند شد، آنها ظاهر خود را بسيار زيبا جلوه خواهند داد، امّا دل هاى آنها تاريك خواهد بود. آنها دين را براى دنيا خواهند خواست، در آن روز، دين ابزارى براى رسيدن به دنيا خواهد شد.
  دين دارى آنها چيزى جز ريا نخواهد بود. آنها از خدا هيچ ترسى نخواهند داشت و در خلوت، گناهان بسيار انجام خواهند داد. در آن روزگار، مردم به بلاى بزرگى مبتلا خواهند شد».
  من به فكر فرو مى كنم، به راستى آن بلاى بزرگ چه خواهد بود؟
  بعد از لحظاتى خود پيامبر جواب اين سؤال مرا مى دهند: «آن روز مردم دعا خواهند نمود، امّا خدا دعاى آنها را مستجاب نخواهد كرد».
  آرى، پيامبر تأكيد مى كند كه وقتى در جامعه ريا رواج پيدا كند هيچ دعايى مستجاب نخواهد شد.
  آن روزى كه دين وسيله اى براى رسيدن به دنيا و پول بشود ديگر خدا به گريه ها و اشك ها و دعاهاى ما توجّهى نخواهد كرد.
  چرا كه ما دين خدا را وسيله رسيدن به آرزوهاى مادّى و دنيايى خود قرار داده ايم.


title: چه كس بيش از من ضرر كرده است؟
text:
    چه كس بيش از من ضرر كرده است؟


  صدايى را كه مى شنوى، صداى «صُورِ اسرافيل» است كه به گوش همه مى رسد و روح به جسم آنها برمى گردد.
  من هم بايد از جاى خويش برخيزم، همه انسان ها زنده شده اند و از قبرهاى خود بيرون آمده اند.
  قيامت بر پا شده است، چه غوغايى است.
  عجب روزى است، امروز فرشتگانى كه هيچ گناهى ندارند سخت نگرانند، پس واى به حال من.
  چه غوغايى است، همه از هم فرار مى كنند، مادر از فرزند، برادر از برادر و...، هر كسى به فكر خويش است.
  آتش جهنّم زبانه مى كشد و همه از شرّ آن به خدا پناه مى برند.
  حسابرسى آغاز مى شود; عدّه اى به سوى بهشت حركت كرده اند و عدّه اى را هم به سوى جهنّم مى برند.
  همه ما براى حسابرسى در صف ايستاده ايم.
  در اين ميان چشمم به پرويز مى خورد، او يكى از دوستان من است كه جلو من، در صف ايستاده است.
  من او را به خوبى مى شناسم، او در دنيا كارهاى خوب زيادى انجام داده بود، او چند مدرسه و يك مسجد ساخته بود.
  از شما چه پنهان، من هميشه آرزو مى كردم كاش جاى او بودم، آخر او كارهاى خوب زيادى انجام داده بود.
  من خاطرم جمع بود كه او اهل بهشت است، براى همين آهسته درِ گوش او گفتم: پرويز جان! تو كه امروز كارت درست است، مستقيم به بهشت مى روى، من شنيده ام كه خداوند به اهل بهشت اجازه شفاعت مى دهد، نكند ما را فراموش كنى!
  در اين ميان، فرشتگان جلو مى آيند و پرويز را صدا مى زنند.
  خداى من! چرا اين فرشتگان با دوست من اين گونه سخن مى گويند: «اى كسى كه به خداى خود شرك ورزيده اى! اى كسى كه گناهكار هستى! اى كسى كه مى خواستى خداى خود را فريب بدهى! اى كسى كه امروز ضرر بزرگى كرده اى!».
  من تعجّب مى كنم، شايد فرشتگان دنبال شخص ديگرى باشند!
  امّا نه، آنها دست پرويز را مى گيرند و براى حسابرسى مى برند.
  اشك در چشمان پرويز جمع شده است، من سر خود را پايين مى گيرم، خدايا! چه شده است؟!
  صدايى در فضا مى پيچد، فرشتگان دارند با پرويز سخن مى گويند: «هيچ كدام از كارهاى تو مورد قبول نيست! زيرا تو همه اين كارها را براى اين انجام دادى تا مردم ببينند و از تو تعريف كنند، تو خودت خوب مى دانى كه نيّت تو خدايى نبود، براى همين امروز هم برو مزد خود را از مردم بگير».
  امروز هيچ كس به اندازه پرويز پشيمان نيست، كاش او اين كارها را به خاطر خدا انجام داده بود و امروز خدا پاداشى بس بزرگ به او مى داد.
  امّا افسوس! نيّت او خالص نبود و همه كارهاى خود را براى رياكارى انجام داده بود.


title: كارى كوچك امّا بزرگ
text:
    كارى كوچك امّا بزرگ


  حتماً برايت پيش آمده است كه يك كار خيلى كوچك را به خاطر خدا انجام مى دهى و بعد از مدّتى مى بينى كه اين كار در چشم مردم بسيار بزرگ جلوه مى كند.
  يك مثال مى زنم تا منظورم را بهتر برسانم.
  نزديك زمستان است و هوا رو به سردى مى رود به شما خبر مى دهند كه خانواده اى فقير نياز به بخارى دارند و نمى توانند آن را تهيّه كنند.
  شما يك بخارى تهيّه مى كنيد و بدون اينكه كسى بفهمد براى آن خانواده مى فرستيد.
  امّا بعد از مدّتى مى بينيد كه اين خبر در محل مى پيچد و مردم به اين كار شما آفرين مى گويند.
  شما تعجّب مى كنى، چون اين كار به نظرتان كار كوچكى بود كه ارزش اين همه تعريف و تشويق را نداشت.
  آرى، درست است اين كارى كوچك بود، امّا چون با اخلاص همراه شد در درگاه خدا كار بزرگى، حساب شد.
  آيا مى خواهى با يكى از قانون هاى خدا آشنا شوى؟
  وقتى تو كارى (هر چند كوچك) را به خاطر خدا انجام بدهى خدا آن را در نظر مردم بزرگ جلوه مى دهد.
  از طرف ديگر اگر كسى كار بزرگى را انجام بدهد ولى قصد او خودنمايى و ريا باشد خداوند آن كار را در نظر مردم كوچك جلوه مى دهد.
  آرى، قلب ها در دست خدا است و او است كه مى تواند كسى را عزيز و بزرگ كند، همان طور كه او مى تواند كسى را ذليل و خوار كند.
  ما بايد تلاش كنيم تا در همه كارهاى زندگى خود اخلاص داشته باشيم و بدانيم كه كارى كه همراه با اخلاص باشد كوچك نيست بلكه آن كار خيلى بزرگ است.


title: من بهترين شريك هستم!
text:
    من بهترين شريك هستم!


  فرض كن دوستى دارى كه به تو و برادرت علاقه زيادى دارد.
  روزى تو با برادرت به ديدن او مى روى و او رو به شما مى كند و مى گويد: «من اين صد ميليون را به تو و برادرت مى بخشم».
  حالا سؤال من اين است تو در اين صورت چه مى كنى؟
  خوب، معلوم است كه اين پول را به صورت مساوى بين خود و برادرت تقسيم مى كنى، پنجاه ميليون براى خودت، پنجاه ميليون براى برادرت.
  آرى، شما در اين پول با هم شريك هستيد، پس بايد به طور مساوى ميان شما تقسيم شود.
  امّا اگر برادر تو بگويد كه من اين پول را نمى خواهم، همه پول براى تو باشد، چقدر خوشحال مى شوى!
  اين چه شريك خوبى است كه از سهم خود مى گذرد.
  حيف كه همه اين حرف ها در دنياى خيال است، كجا مى توان چنين شريكى پيدا كرد؟
  اگر شما به من بگويى كه آيا شما خودت چنين شريكى سراغ داريد، جواب من مثبت خواهد بود.
  حتماً مى گويى اين چه انسان خوبى است كه همه سهم خود را به شريكش واگذار مى كند.
  امّا آن كسى كه من در مورد او سخن مى گويم انسان نيست.
  او خداى من و تو است.
  آرى، خدا يك چنين اخلاقى دارد كه هر گاه او را با كسى شريك كنند همه سهم خود را به شريكش مى بخشد.
  دوست من! وقتى تو كار خوبى انجام مى دهى ولى در اين كار مردم و خدا (هر دو) را در نظر مى آورى، يعنى اين كار را هم براى خدا و هم براى مردم انجام مى دهى تا هم خدا به تو ثواب دهد و هم مردم از تو تعريف كنند، پس تو در اين كار خدا و مردم را شريك كرده اى.
  امّا خدا سهم خودش را به مردم مى بخشد!
  اين اخلاق خدا است، روز قيامت كه تو در برابر او مى ايستى و توقع دارى به تو پاداش بدهد به تو مى گويد:
  «تو آن كار را براى من و براى مردم انجام دادى، تو مردم را در اين كار شريك من قرار دادى، من هم سهم خودم را به مردم بخشيدم، برو از آنها پاداش خود را بگير».
  آرى، خدا كارى را قبول مى كند كه فقط به خاطر او انجام شده باشد.
  او كارى را كه بوى ريا و خودنمايى داشته باشد قبول نمى كند.
  پس حواست باشد، نكند در كارهايى كه انجام مى دهى مردم را شريك كنى! تو بايد تلاش كنى تا همه كارهايت به خاطر خدا باشد، آنها را با اخلاص انجام بده و از ريا و خودنمايى دورى كن.
  فقط در اين صورت خداوند كارهاى تو را قبول خواهد نمود.


title: آيا مى دانى اينجا چه خبر است؟
text:
  آيا مى دانى اينجا چه خبر است؟


  ماه رمضان كه فرامى رسد، همه دلها مملو از عشق به خدا مى شود، چه روزها و شب هاى باصفايى!
  لحظه هاى ناب با خدا بودن، با خدا سخن گفتن.
  نمى دانم آيا تا به حال پيش آمده است كه يك بار بنشينى و پيرامون دعاهايى كه در ماه رمضان مى خوانيم، قدرى فكر كنى.
  نكند تو هم از كسانى باشى كه فقط به خواندن چند جمله عربى (بدون ترجمه و بدون فكر) اكتفا مى كنند.
  نه، من مى دانم كه تو اهل فكر و انديشه هستى و مى دانى در موقع دعا از خدا چه مى خواهى و با او چه مى گويى.
  راستش را بخواهى من وقتى مى بينم بعضى افراد دعا مى خوانند و با خدا حرف مى زنند.
  امّا نمى دانند كه با او چه مى گويند و از او چه مى خواهند، خيلى ناراحت مى شوم و غصّه مى خورم.
  مى خواستم اين سؤال را از شما بپرسم: در ماه رمضان، مهمّ ترين حاجتى كه ما از خدا مى خواهيم چيست؟ چه حاجتى در دعاهاى مختلف تكرار شده است؟
  درست گفتى، آزاد شدن از آتش جهنّم، آتشى كه جسم و جان گنهكاران را مى سوزاند.
  آرى، اهل جهنّم در آتش مى سوزند، امّا از دست عدّه اى همواره شكايت دارند.
  آنها با صداى بلند از دست رياكاران فرياد و ناله مى زنند.
  چرا؟، مگر رياكاران با آنها چه كرده اند؟
  اهل جهنّم از شدّت آتشى كه رياكاران در آن عذاب مى شوند، به ستوه مى آيند.
  آرى، آتشى كه رياكاران در آن مى سوزند، آن قدر سوزنده است كه همه اهل جهنّم به شكوه مى آيند.
  رياكارانى كه اهل نماز و روزه بوده اند، كارهاى خوب زيادى انجام داده اند، امّا قصد آنها فقط خودنمايى بوده است، آنها در سخت ترين جاى جهنّم عذاب مى شوند.
  آرى، سزاى كسى كه ريا كند چيزى جز آتش نيست.
  آيا مى دانى چرا عذاب رياكاران از همه بيشتر است؟
  براى اين كه اينان به اسم دين، دنيا را مى خواستند، اين ها در دنيا با كارهاى خود آبروى دين خدا را برده اند.
  جامعه اى كه دينداران آن ريا كنند، در آتشِ نفرت از دين، خواهد سوخت.
  بار خدايا! خودت ما را از ريا و خودنمايى نجات بده!


title: من در انتظار تعريف تو نيستم
text:
    من در انتظار تعريف تو نيستم


  آيا تا به حال فكر كرده اى كه چه افرادى در مقابل وسوسه هاى شيطان مى توانند مقاومت كنند؟
  قرآن اين پيام مهمّ را مى دهد كه وسوسه هاى شيطان بر روى بندگان بااخلاص خدا اثرى ندارد.
  آرى، بندگان بااخلاص خدا كه همه كارهاى آنها فقط براى خدا است در پناه لطف خدا در امن و امان هستند و خداوند آنها را از شرّ شيطان حفظ مى كند.
  امّا عمل بااخلاص چيست و بنده بااخلاص خدا كيست؟
  چه كسى در عمل بااخلاص است؟
  من در اين جا مى خواهم سخن امام صادق(ع) را براى شما نقل كنم تا شما هم با عمل بااخلاص آشنا شوى.
  آن حضرت فرمودند:
  «عمل بااخلاص اين است كه وقتى آن را انجام دادى از هيچ كس انتظار تعريف كردن نداشته باشى، تو آن كار را فقط براى خدا انجام بدهى و از او هم انتظار تعريف داشته باشى».
  دوست خوب من!
  آرى، كسى بنده بااخلاص خدا است كه وقتى كار خوبى انجام مى دهد به اين نكته توجّه دارد كه قصد و نيّت او فقط رضاى خدا و تقرب به او باشد و براى همين هرگز حاضر نيست پاداش خدا را با تعريف مردم عوض كند.
  او دلش در گرو خداى خويش است، او از خداى خود انتظار پاداش دارد و براى همين براى او فرق نمى كند، مردم قدر او را بدانند يا نه، تعريف او را بكنند يا نه، او وظيفه خود را انجام مى دهد و جز از خداى خود انتظار مزد ندارد.
  آرى، كسى كه روحيّه اش اين گونه است، ديگر شيطان در او نمى تواند نفوذ كند، هيچ چيز نمى تواند مانع فعاليّت او شود.
  اگر همه مردم او را دشنام دهند، اگر او را بترسانند و...، او باز هم به راه خود ادامه مى دهد، زيرا او به خاطر خداى خويش قدم در اين راه گذاشته است و خوب مى داند كه خداى مهربان او، شاهد همه تلاش هاى او هست.
  خوش به حال كسى كه در زندگى چند روزه دنيا، فقط به خاطر او تلاش مى كند و دل در گرو عشق محبوب واقعى خود دارد.


title: كسانى كه حكمت را مى خواهند بشتابند!
text:
    كسانى كه حكمت را مى خواهند بشتابند!


  ما بايد تلاش كنيم تا همه كارهاى ما بااخلاص باشد و البتّه اين كارى است كه در مرحله اوّل سخت به نظر مى رسد.
  امّا همه كارهاى بزرگ با قدم اوّل شروع مى شود، بيا شروع كنيم، من لحظه اى قلم را نگه مى دارم و سعى مى كنم تا نوشتنم فقط به خاطر او باشد، تو هم لحظه اى خواندن اين كتاب را متوقّف كن و بگو: اى خدا، فقط به خاطر تو مى خوانم!
  آرام، آرام ما مى توانيم در همه كارهايمان بااخلاص شويم. آن وقت است كه خدا كارهاى ما را قبول مى كند و مزدى بس بزرگ به ما مى دهد.
  دوست من! در اينجا مى خواهم مژده اى به تو بدهم، اگر فقط چهل روز اين گونه زندگى كنى و همه كارهاى تو براى خدا باشد، يك اتّفاق مهم برايت روى مى دهد.
  حتماً مى پرسى چه اتّفاقى؟
  من اين سخن را از خود نمى گويم، اين سخن از پيامبر است: «هر كس چهل روز، در همه كارهاى خود اخلاص داشته باشد خداوند چشمه هاى حكمت را در قلب او جارى مى كند».
  آرى، اخلاص مى تواند چشمه هاى گهربار حكمت را در وجود تو جارى كند، آن وقت ديگر تو مى توانى خود و ديگران را از اين حكمت هاى ناب بهره مند سازى، تو مى توانى مايه هدايت تشنگان شوى.
  آيا فكر كرده ايد كه چرا خداوند به اهل اخلاص، اين جايزه را مى دهد؟
  خدا خودش مى داند كه هيچ چيز برتر و بهتر از حكمت نيست، حكمت همان گمشده اى است كه مايه سعادت انسان مى شود.
  البتّه تو خود مى دانى منظور رسول خدا از چشمه هاى حكمت، فلسفه يونان باستان نيست. حكمتى كه پيامبر از آن سخن مى گويد، نورى است الهى كه خدا بر قلب هر كس بخواهد نازل مى كند.
  اين حكمت، علمى است كه از طرف خدا مى آيد، امّا فلسفه از يونان مى آيد.
  كسى مى تواند كافر باشد و خدا را هم قبول نداشته باشد ولى ذهن او پر از آموخته هاى فلسفى باشد. ما در اين جا از حكمتى سخن مى گوييم كه نور دارد و مايه روشنى قلب مى شود.


title: خدا با كسى شوخى ندارد
text:
    خدا با كسى شوخى ندارد


  آيا مرا مى شناسى؟ نام من مَعاذ بن جَبَل است، يكى از ياران پيامبر اسلام هستم.
  امروز صبح به خانه آن حضرت رفتم، خدمتش سلام كرده و نشستم.
  در اين ميان، پيامبر نگاهى به آسمان انداخت و دعايى كرد و بعد رو به من نمود و فرمود: «اى معاذ! فرشتگانى كه مأمور ثبت كردار انسان ها هستند، وقتى اعمال نيك بنده اى از بندگان را به نزد خدا مى برند، همه آنها خوشحال هستند زيرا مى بينند كه اين بنده چه اعمال خوب و زيبايى انجام داده، او همواره مشغول عبادت بوده و كارهاى نيك زيادى انجام داده است.
  فرشتگان آسمان ها وقتى زيبايى پرونده اعمال اين شخص را مى بينند بسيار خوشحال مى شوند و همه آنها جمع مى شوند تا اين پرونده را نزد خدا ببرند.
  اكنون فرشتگان در نزد خدا ايستاده اند، آنها به خدا مى گويند كه اين بنده تو كارهاى خوبى انجام داده است.
  امّا خداوند به آنها مى گويد:
  «اى فرشتگان من! شما مأمور نوشتن اعمال بنده من بوديد و همه كارهاى او را ثبت كرديد امّا من از قلب او آگاهى دارم، او اين كارها را به خاطر من انجام نداده است، قصد او از همه اين كارها، ريا و خودنمايى بوده است، براى همين لعنت من بر او باد».
  در اينجا همه فرشتگان كه اين سخن خدا را مى شنوند، چنين مى گويند: «اكنون كه قصد او ريا و خودنمايى بوده است پس لعنت ما هم بر او باد».
  كسى كه براى ريا دست به انجام كارى مى زند، مورد لعن و نفرين خدا قرار مى گيرد. خدا با هيچ كس شوخى ندارد.
  آرى، شايد كسى بتواند همه مردم را فريب بدهد و با انجام كارهاى رياكارانه، بتواند براى مدّتى در ميان مردم جا باز كند، امّا او بايد بداند مورد لعن و نفرين خدا واقع مى شود.
  شايد تعجّب كنى، چرا خدا اين قدر به رياكارى حساس است؟
  چرا مجازات رياكار را با لعن مى دهد؟
  تو نمى دانى وقتى جامعه اى دچار آفت ريا مى شود چه خطرى معنويّت را تهديد مى كند، در آن جامعه، دين و معنويّت ابزار دنياپرستى مى شود، كسانى كه رياكارند، دزدانِ راه معنويّت مى شوند.
  آنان براى رسيدن به رياست چند روزه دنيا و دستيابى به پست و مقام، با نام دين، دكّان باز مى كنند و جوانان را فريب مى دهند.
  جوانانى كه با عشق مقدّسى، سرمايه جوانى خود را به پاى اين شيّادان مى ريزند و بعد از گذشت مدّتى كه مى فهمند سر آنها كلاه رفته است از دين و معنويّت بيزار مى شوند.
  اگر امروز به جامعه خود نگاه كنيم، مى بينيم يكى از علّت هايى كه باعث شده است تا بعضى جوانان از دين فاصله بگيرند وجود همين افراد رياكار بوده است.
  امّا خداوند حق است، او بدون هيچ ملاحظه اى، رياكاران را نفرين مى كند، هر كس كه مى خواهد باشد.
  ساحت قدس خدا جاى هيچ فريب كارى نيست، او با هيچ كس شوخى ندارد، هر كس بخواهد با دين او بازى كند و جوانان را فريب بدهد در آتش غضب و قهر او خواهد سوخت.


title: مردم را بيش از خدا قبول داشت
text:
    مردم را بيش از خدا قبول داشت


  من مدّت زيادى در فكر بودم كه چرا خداوند اين قدر از شخص رياكار ناراحت مى شود و او را مورد لعن و نفرين خود قرار مى دهد.
  آيا تو مى توانى به من كمك كنى؟
  من ساعت ها روى اين موضوع فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم.
  يك نفر را در نظر بگير كه براى اين كه در ميان مردم به عنوان شخص درستكار و مؤمن جلوه كند به رياكارى و خودنمايى دست مى زند و هميشه در مقابل مردم سجاده آب مى كشد و نمازهاى طولانى و گريه هاى دروغين مى كند.
  آيا مى دانى او چه فكرى دارد؟
  او در واقع مردم را بيش از خدا قبول دارد.
  او فكر مى كند اگر در ميان مردم محترم شود همه مشكلات او حل مى شود، او فكر مى كند كه قدرت مردم بيش از قدرت خدا است، اگر اين طور نبود او هرگز ريا نمى كرد.
  پس كسى كه ريا مى كند با اين كار خود نشان مى دهد كه خدا را ضعيف تر از مردم مى پندارد، او براى اينكه نزد مردم عزيز شود دست به اين كارها مى زند، او هرگز تلاش نمى كند كه خالصانه، به در خانه خدا برود و از او عزّت بخواهد.
  او با اين كار خود در واقع دارد خدا را تحقير مى كند، او به خدا مى گويد كه اى خدا، من اين مردم را قدرتمندتر از تو مى دانم، من براى اينكه به هدف خود برسم، سعى مى كنم تا نزد اين مردم عزيز شوم، من كار ندارم كه پيش تو عزيز هستم يا نه، تو كه كارى دستت نيست، من بايد اين مردم را دريابم تا آنها به خوبى من پى ببرند و مرا با بزرگى و احترام ياد كنند.
  آرى، شخص رياكار با اين كار خود نشان مى دهد كه خداشناسى او مشكل دارد، او خداى خود را نشناخته است، قدرت مردم را بيش از قدرت خدا مى داند.
  براى همين است كه خدا اين قدر از انسان رياكار ناراحت مى شود و رياكار را مورد لعن و نفرين خود قرار مى دهد.
  آرى، خدا عملى را كه به اندازه سر سوزنى در آن ريا و خودنمايى باشد، قبول نمى كند.


title: شيطانى كه خيلى زيرك است
text:
    شيطانى كه خيلى زيرك است


  من در مورد ريا و خودنمايى سخن زياد گفتم امّا فكر مى كنم كه بايد به يك نكته مهم اشاره كنم.
  شيطان دشمن واقعى ما مى باشد، او منتظر است هر طور شده مانع سعادت ما شود.
  براى همين او وقتى مى بيند كه ما كار خوبى را انجام مى دهيم بسيار ناراحت مى شود، براى همين نزد ما مى آيد و چنين مى گويد:
  «بهتر است اين كار را ترك كنى، زيرا تو دارى ريا و خودنمايى مى كنى».
  شايد باور نكنى كه شيطان از اين راه مى خواهد، مانع شود كه تو آن كار خوب را تمام كنى.
  آرى، شيطان خيلى زرنگ است، او از هر راهى مى آيد تا ما را از انجام كار خير باز دارد.
  در اين جا با هدف اينكه مبادا ما دچار ريا بشويم، مى خواهد ما را وسوسه كند.
  به نظر شما در اين گونه مواقع چه بايد كرد؟
  آيا موافقى تا من حكايتى را براى تو نقل كنم؟
  يك روز حضرت على(ع) نزد پيامبر آمد و به آن حضرت فرمود:
  «اى رسول خدا! گاهى پيش مى آيد كه ما مشغول نماز مى شويم و شيطان نزد ما مى آيد و به ما مى گويد كه تو دارى ريا مى كنى، در اين گونه موارد ما چه بايد بكنيم؟».
  پيامبر در جواب فرمودند كه در آن هنگام اين دعا را بخوانيد: «أَعُوذُ بِكَ أَنْ أُشْرِكَ بِكَ شَيْئاً وَ أَنَا أَعْلَمُ وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِمَا لاَ أَعْلَمُ. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه دانسته به تو شرك بورزم و از گناهان خود از تو طلب مغفرت مى كنم».
  دوست خوب من!
  هنگامى كه تو به خاطر خدا، كار خوبى انجام مى دهى، اگر مردم هم تو را بينند، نگران نباش!
  تو نبايد براى انجام كار خوب به گوشه خلوت خانه خود بروى!
  اصلا بعضى از كارهاى خوب را فقط مى توان در ميان مردم انجام داد، مثلا مگر مى شود نماز جماعت را در خلوت خانه بخوانى!
  تو بايد به مسجد بروى و در صف نماز بايستى، امّا حواست باشد كه اين كار را فقط به خاطر خدا انجام دهى.
  نكند يك وقت شيطان فريبت بدهد و بگويى كه من در نماز جماعت حاضر نمى شوم، چرا كه نيّتم خالص نيست.
  اين فكر اشتباه است، تو بايد در جامعه حضور داشته باشى.
  تو بايد به خلق خدا خدمت كنى امّا نيّت تو فقط خدا باشد.
  اگر همه افرادى كه كار خير در جامعه انجام مى دهند، مدرسه و مسجد مى سازند، به فقرا رسيدگى مى كنند و...، با خود اين فكر را بكنند، بسيارى از كارهاى جامعه بر روى زمين مى ماند.
  هنر اين است كه در متن جامعه باشى، حضور تو در جامعه پررنگ باشد، براى مردم كارهاى خوب انجام دهى، امّا نيّت تو در همه اين كارها، خدايى باشد، تو بايد تمرين كنى تا نيّت خود را خالص كنى.
  عزيز دلم!
  وقتى تو مى خواهى به يك خانواده فقير كمك كنى، اوّل شيطان تو را وسوسه مى كند كه چرا مى خواهى اين كار را بكنى؟ اين همه زحمت كشيده اى و پول به دست آورده اى كه به اين و آن بدهى!
  امّا تو تصميم گرفته اى، اين كار خوب را انجام بدهى، شيطان مى بيند كه از آن راه نتوانست تو را فريب بدهد از راه ديگر مى آيد، به تو مى گويد كه اين كارى كه تو انجام مى دهى ريا است، اين كار را انجام نده.
  اينجا است كه تو بايد بدانى اين شيطان است كه اكنون با اين سخن مى خواهد مانع شود تو يك كار خوب انجام بدهى.
  آرى، تو هرگز نبايد به خاطر ترس از ريا، انجام كار خوب را ترك كنى.
  تو كار خوب را كه نيّت كرده اى انجام بده، امّا قبل از آن لحظه اى با خود و خداى خود خلوت كن.
  به او بگو: خدايا! به من كمك كن تا نيّت خود را در اين كار خالص كنم و اين كار را فقط براى تو انجام دهم.
  من به تو قول مى دهم كه خداى مهربان، مهمان قلب تو مى شود، و همه فكرهاى دنيايى از تو دور مى شود.
  نور خدايى به قلب تو مى تابد و تو فقط به خاطر خدا آن كار زيبا را انجام مى دهى.


title: آن كه بااخلاص است، شجاع است
text:
    آن كه بااخلاص است، شجاع است


  سعى كن در زندگى، آرمانى بزرگ داشته باشى و در اين صورت است كه زندگى براى تو معناى زيبايى پيدا مى كند.
  كسى كه در زندگى، آرمان ندارد، فقط زنده است، ولى زندگى نمى كند; امّا آن كس كه داراى آرمانى بزرگ است، از لحظه لحظه هاى زندگى خود، بهره مى برد و زندگى براى او زيبا مى شود.
  امّا فقط داشتن آرمان، كافى نيست، تو بايد شجاع باشى و براى رسيدن به هدف و آرمانت، تلاش كنى.
  به راستى چگونه مى توان شجاعت را به دست آورد، چگونه مى توان از هيچ كس و هيچ چيز نترسيد و به سوى هدف به پيش رفت؟
  آيا مى خواهيد راه كسب شجاعت را به شما ياد بدهم؟
  وقتى كه تو كارى را فقط به خاطر خدا انجام دهى، خداوند شجاعت را در قلب تو قرار مى دهد، به گونه اى كه از هيچ چيز و هيچ كس نمى ترسى، بلكه همه از تو مى ترسند.
  آرى، وقتى نيّت تو خدايى شد و براى رضاى خدا دست به آفرينش آينده اى زيبا و روشن زدى، خدا به كمك تو مى آيد و براى همين شجاع مى شوى و ديگر از هيچ چيز نمى ترسى.
  تو اين كار را براى خدا انجام مى دهى، آرمان تو رنگ و بوى خدايى دارد، تو براى خدا تلاش مى كنى، پس خدا به يارى تو مى آيد، او به قلب تو نگاه مى كند، مى داند كه تو اهل خودنمايى نيستى، براى همين به قلب تو شجاعت را هديه مى كند و تو با سرعت هر چه تمام تر به سوى هدف خود مى روى.
  تو مى روى تا هدف را در آغوش بگيرى، همه تعجّب مى كنند كه تو اين نيرو و شجاعت را از كجا به دست آورده اى؟!
  آنها نمى دانند كه تمام نيروى تو از اخلاصى است كه در قلب تو منزل كرده است.


title: شهيدى كه در آتش جهنّم افتاد
text:
    شهيدى كه در آتش جهنّم افتاد


  آيا موافقى قصّه يك شهيد را براى تو بگويم، شهيدى كه به دستور خدا در آتش جهنّم انداخته مى شود.
  تعجّب نكن!
  اين قصّه، ساخته ذهن من نيست كه بخواهى اعتراض كنى!
  اين سخن پيامبر اسلام است!
  شايد نقل اين حديث براى عدّه اى خوشايند نباشد امّا وظيفه يك نويسنده اين است كه واقعيّت را بگويد!
  آرى، من مى خواهم قصّه شهيدى را بگويم كه خدا او را از سر در آتش جهنّم مى اندازد.
  روز قيامت فرا مى رسد، موقع حسابرسى است، نوبت به حسابرسى شهدا مى رسد.
  عدّه زيادى از شهدا كه به خاطر خدا جهاد كرده اند به سوى بهشت مى روند.
  آنها مى توانند دوستان خود را شفاعت كنند، خدا امروز مقامى بس بزرگ به آنها مى دهد.
  شهدايى كه در ركاب پيامبر شمشير زده اند، افرادى مثل حمزه سيّدالشّهدا كه تا آخرين قطره خون خود براى يارى اسلام مبارزه كردند.
  در اين ميان اسم شخصى را مى خوانند تا براى حسابرسى بيايد.
  خداوند به او مى گويد:
  «تو در دنيا چه كردى؟ چه عمل و كار خيرى انجام داده اى؟».
  اين بنده خدا تعجّب مى كند!
  اسم او در ليست شهدا است امّا چرا خدا با او اين گونه سخن مى گويد؟!
  به هر حال او بايد جواب دهد، او با كمال افتخار مى گويد: بارخدايا! من در راه تو مبارزه نمودم و جان خويش را در اين راه فدا كردم.
  خدا به او مى گويد: اى دروغگو! آيا تو براى من به جبهه رفتى؟، آيا به خاطر من جنگ كردى؟، من كه از دل تو آگاه بودم، تو در هنگام جنگ و مبارزه، مى خواستى شجاعت خود را به رخ همرزمان خود بكشى، تو مى خواستى تا همه از تو با بزرگى ياد كنند، تو به خاطر اسم و رسم جنگ كردى.
  اين جا است كه اين شخص شرمنده مى شود، آبروى او پيش همه ريخته شده است، همه از او به نام شهيد ياد مى كردند، چقدر از او احترام كرده بودند، امّا امروز خدا او را دروغگو خطاب مى كند.
  هيچ كس جرأت ندارد با تصميم خدا مخالفت كند.
  اين شهيدِ راه نام و شهرت بوده است نه شهيد راه خدا!
  به راستى خدا، با اين شهيد راه نام و شهرت، چه خواهد كرد؟
  خدا رو به فرشتگان مى كند و مى گويد: «او را به جهنم بياندازيد».
  اين گونه است كه او را در آتش جهنّم مى اندازند.
  باز تكرار مى كنم كه خدا با هيچ كس تعارف ندارد، خدا دشمن رياكاران است، او آتش جهنّم را براى رياكاران آماده كرده است.
  و البتّه تو خود مى دانى كه من هرگز نخواستم مقام شهداى واقعى را كمرنگ نمايم.
  همه ما آرزو داريم كه خدا روز قيامت شفاعت شهيدان را نصيبمان گرداند ولى من براى انجام وظيفه با قلم خود به شرح اين حديث پرداختم.
  ما پيرو آن مكتبى هستيم كه سياهى جوهر دانشمند را برتر از سرخى خون شهدا مى داند.


title: اشك در چشم خورشيد مدينه
text:
    اشك در چشم خورشيد مدينه 


  همراه من بيا، من دارم به مسجد پيامبر مى روم، پيامبر در مسجد است و گروهى از مسلمانان گرد او جمع شده اند.
  خدمت پيامبر سلام كرده، جواب مى شنوم و مى نشينم.
  نگاهم به صورت پيامبر است، او مشغول سخن گفتن است، از هر درى سخنى به ميان مى آيد و ايشان هر آنچه براى هدايت و كمال ما لازم است برايمان مى گويد.
  در اين ميان، پيامبر سخنان خود را قطع مى كنند. سكوت بر فضاى مسجد سايه مى اندازد. ناگهان قطرات اشك از چشم پيامبر جارى مى شود.
  چه شده است، چرا پيامبر گريه مى كند؟
  آيا پيامبر به ياد خاطره دردناكى افتاده است؟
  من رو به پيامبر مى كنم و مى گويم: «اى رسول خدا، چه چيز شما را به گريه انداخته است؟».
  پيامبر با مهربانى به من رو مى كند و مى فرمايد: «من براى امّت خود گريه مى كنم، من براى آنها نگران هستم، من مى دانم كه امّت من هرگز بت پرست نخواهند شد، آنها ديگر گرد كفر و شرك نخواهند رفت ولى خطر بزرگى آن ها را تهديد مى كند».
  به راستى آن خطر بزرگ چيست كه اشك پيامبر براى آن جارى شده است؟!
  صبر كن تا پيامبر سخن خود را كامل كند: «امّت من دچار ريا و خودنمايى خواهند شد».
  آرى، ريا همان شرك كوچك است و خطرى است كه مسلمانان را تهديد مى كند.
  هر كس كه اهل ريا و خودنمايى باشد، خدا او را دوست ندارد، خدا از او بيزار است و او را در جهنّم عذاب خواهد كرد.


title: من مى خواهم خوشحال باشم
text:
    من مى خواهم خوشحال باشم


  در اين جا مى خواهم نكته اى دقيق را براى تو بيان كنم.
  آيا برايت پيش آمده كه كارى را فقط به خاطر خدا انجام دهى و بعد از آن مردم متوجّه شوند و از آن كار تعريف كنند و تو خوشحال شوى؟
  خوب است يك مثال از خودم بزنم، الان ساعت 3 نيمه شب است و من در گوشه اتاق خود نشسته ام و دارم اين كتاب را مى نويسم.
  من سعى مى كنم اين قلم زدنم به خاطر خدا باشد و با هزار زحمت، نيّت خود را خالص مى كنم.
  اين كتاب تمام مى شود و براى چاپ آن اقدام مى كنم
  بعد از مدّتى كتاب به دست خوانندگان خوب آن مى رسد، و آنها اين كتاب را مى خوانند.
  بعد از مدّتى، گوشى همراه من زنگ مى خورد و من گوشى رابرمى دارم.
  يكى از خوانندگان خوب كتابم با من تماس گرفته است و او از كتاب، تعريف مى كند.
  شما جاى من باشيد آيا خوشحال نمى شويد؟
  معلوم است، هر نويسنده اى وقتى مى بيند كه كتابش براى مردم مفيد واقع شده است، خوشحال مى شود.
  امّا بعضى ها فكر مى كنند اين خوشحال شدن با اخلاص سازگارى ندارد، يعنى اگر كسى كارى را براى خدا انجام داده است و نيّت او فقط خدا بوده است، نبايد اصلا از تعريف مردم خوشحال شود و اگر مردم از كارش تعريف كردند و او خوشحال شد، نشانه اين است كه او رياكار بوده است.
  به نظر شما آيا اين سخن درست است؟ شما چه كمكى مى توانيد به من بكنيد؟
  آيا موافق هستيد خدمت امام باقر(ع) برويم و ببينيم نظر آن حضرت در اين مورد چيست؟
  آن حضرت در حديث خود به اين نكته اشاره مى كنند:
  «وقتى مى خواهى كارى را شروع كنى، سعى كن تا نيّت خالص باشد، تلاش كن آن كار را فقط به خاطر خدا انجام بدهى، نه براى اينكه مردم از تو تعريف كنند».
  وقتى نيّت تو براى خدا باشد، حال اگر مردم از كار تو باخبر شدند و از تو تعريف كردند و تو خوشحال شدى، نگران نباش، اين خوشحالى با اخلاص منافات ندارد.
  وقتى بفهمى مردم از كار خوب تو تعريف مى كنند كاملا طبيعى است كه خوشحال بشوى، اين خوشحالى هيچ ربطى با ريا ندارد، تو كه كارت را براى اين كه مردم از تو تعريف بكنند انجام نداده اى، تو با خداى خود معامله كرده اى.
  پس تا زمانى كه نيّت تو درست و خدايى باشد، نبايد به خاطر خوشحالى كه از تعريف كردن مردم در قلبت ايجاد مى شود نگران باشى.
  وقتى كه مردم كار زيباى تو را مى بينند، وظيفه خود مى دانند كه از تو تعريف كنند تا تو به ادامه راه تشويق شوى.
  آرى، انسان نياز به تشويق دارد.
  امّا بايد حواست جمع باشد، وقتى مردم از تو تعريف كردند، مبادا دچار غرور بشوى.
  تو مى دانى كه اگر توفيق خداوندى نبود، هرگز نمى توانستى اين كار را انجام بدهى.
  براى همين در جواب تعريف ها و تشويق هاى مردم به اين نكته اشاره مى كنى كه من وسيله اى بيش نبودم، لطف خداوند بود كه مرا به اين كار موفّق كرد.


title: هشدار! از اين شخص بترسيد
text:
    هشدار! از اين شخص بترسيد


  آيا مى دانى ريشه بسيارى از گرفتارى هاى جامعه ما چيست؟
  آيا شما با من موافق هستيد كه نبودن اخلاص در ميان بعضى از روحانيون و مسئولان جامعه، آفت بزرگى براى جامعه ما مى باشد.
  تا كى افرادى براى رسيدن به رياست و پست و مقام بر سر و كله هم بزنند و فرصت هاى ناب سازندگى را نابود سازند؟
  اگر كسانى كه لياقت پست و مقامشان را ندارند، كنار مى رفتند و آن را به اهل آن واگذار مى كردند، جامعه ما دچار اين همه نابسامانى نبود.
  اگر همه مسئولان به خاطر خدا كار مى كردند، اكنون در كجا بوديم؟
  مگر پيامبر نفرمودند: «اگر كسى مسئوليّتى را در جامعه قبول كند، در حالى كه مى داند كسى بهتر و لايق تر از او هست، او به اسلام و مسلمين خيانت كرده است».
  اگر ما به اين سخن پيامبر عمل مى كرديم، بسيارى از مشكلات جامعه برطرف مى شد.
  چقدر بجا است كه اين سخن امام صادق(ع) را براى شما نقل كنم: «هر گاه ديديد كه دانشمندى دنيا را دوست دارد از او دورى كنيد، چرا كه وقتى كسى دنيا را دوست دارد، تمام فكر او هم دنيا مى شود».
  اين سخن امام صادق(ع)، خيلى صريح و روشن است، از دانشمندى كه عاشق دنيا است فاصله بگير!
  اگر نشانه هاى عشق به دنيا را در وجود دانشمندى ديدى وظيفه دارى از او دورى كنى و اگر اين كار را نكردى، هر چه ديدى از چشم خودت ديده اى. 
  اگر دچار فتنه شدى و ايمانت را از دست دادى، خودت مقصّر هستى، در روز قيامت به تو خواهند گفت: چرا هشدار امام صادق(ع) را گوش نكردى؟
  آرى، دانشمندى كه عاشق دنيا و رياست آن شد راهزنى بيش نيست، بايد از او ترسيد!
  مگر عشق به دنيا، ريشه همه زشتى ها نمى باشد، براى همين وقتى دانشمندى خود شيفته و عاشق دنيا مى شود، همه زشتى ها را در خود جاى مى دهد.
  عشق به دنيا، خود مايه فساد است امّا وقتى اين عشق در قالب دين و معنويّت آميخته مى شود، مى تواند زشتى هايى بزرگ بيافريند.
  امان از موقعى كه دين و معنويّت، ابزارى براى رسيدن به اهداف دنيايى باشد!
  اگر نگاهى به تاريخ بكنيد، مى بينيد هميشه دانشمندانى كه شيفته دنيا و رياست آن بوده اند، چگونه مسير تاريخ را عوض نموده اند و باعث گمراهى مردم شده اند.
  آيا موافقى شما را با يكى از آنها آشنا كنم؟
  نمى دانم شُرَيح قاضى را مى شناسى يا نه؟
  او در زمان حضرت على(ع) قضاوت كوفه را به عهده داشت و مردم كوفه به او اعتماد زيادى داشتند.
  وقتى كه امام حسين(ع)، مسلم را به كوفه فرستاد و هجده هزار نفر با او بيعت كردند، ابن زياد به نزد شُرَيح قاضى رفت و با پول بسيار زيادى كه به او داد، او را همراه و همگام خود كرد.
  روزى كه مردم كوفه همراه با مسلم قيام كردند و جان ابن زياد در خطر بود، چيزى كه ابن زياد را نجات داد و توانست مردم را متفرّق كند، زبان شُرَيح قاضى بود.
  او با اين نيرنگ خود بزرگترين ظلم را به تاريخ نمود.
  اهل كوفه باور نمى كردند كه شُرَيح قاضى دروغ بگويد. او در زمان حضرت على(ع) قاضى شهر بوده است. او به ظاهر، مردى مؤمن و درستكار است.
  آرى، هر جاى تاريخ كه دانشمندى مقدّس نما به خدمت حكومت ظالمى در آمده است، حركت هاى آزادى بخش در آغاز، خاموش شده است.
  شُرَيح قاضى، آتش خشم مردم كوفه را خاموش كرد امّا با اين كار خويش آتشى برافروخت كه تا صبح قيامت خاموشى نخواهد داشت.
  مگر رياست چند روزه دنيا، چقدر ارزش داشت؟


title: خدا بايد از تو تعريف كند
text:
    خدا بايد از تو تعريف كند


  حتماً در زندگى خود به افرادى برخورد كرده اى كه كار و كاسبى آنها بركت زيادى دارد، آنها به هر كارى دست بزنند، خداوند به كار آنها بركت خاصّى مى دهد و سود زيادى نصيب آنها مى شود.
  گاهى هم افرادى را مى بينيم كه زحمت زيادى مى كشند، امّا كار آنها بركت ندارد و چيز زيادى گيرشان نمى آيد.
  همه اين ها اين اعتقاد را تقويت مى كند كه روزى دست خداوند است و او است كه هر طور بخواهد روزى بندگان خود را مى رساند.
  اگر او اراده كند كه روزىِ ما زياد شود به هر وسيله اى باشد بركتى به زندگى ما مى دهد كه خودمان تعجّب مى كنيم.
  امّا اگر او نخواهد روزى ما زياد باشد، ما هر چه تلاش كنيم راه به جايى نمى بريم.
  حالا من مى خواهم توجّه شما را به نكته ديگرى جلب كنم.
  در جامعه افرادى را مى بينيم كه همه كارهاى آنها به خاطر خدا است، آنها تا آن جا كه بتوانند كارهاى خوب خود را مخفى مى كنند، امّا بعد از مدّتى مى بينى كه همه مردم از آن افراد تعريف مى كنند، خوبى آنها تمام جامعه را فراگرفته است.
  از طرف ديگر افرادى را مى بينيم كه براى اسم و رسم خود تلاش مى كنند و پول زيادى خرج مى كنند امّا نتيجه اى نمى گيرند.
  به نظر شما، علّت اصلى اين جريان چيست؟ آيا موافقى با هم سخنى از حضرت عيسى(ع) بشنويم: يك روز حضرت عيسى(ع) به ياران خود رو كرد و فرمود: «هر گاه يكى از شما بخواهد، پولى در راه خدا بدهد تلاش كند كه هيچ كس از آن باخبر نگردد; آگاه باشيد، همان طور كه روزى در دست خداوند است و آن را بين بندگان تقسيم مى كند، همين طور او است كه محبوب شدن را تقسيم مى كند».
  آرى، مگر ما اعتقاد نداريم كه آرامش قلب ها و محبّت در دل ها به دست خدا است، تو همه كارهايت را براى خدا انجام بده و نيّت خود را خالص كن، خداوند خودش مى داند، چگونه ياد و محبّت تو را در دل ها قرار بدهد.
  خداوند كارى مى كند كه مردم، بندگانِ بااخلاص را دوست داشته باشند و همه از آنها احترام بگيرند. خدا ياد و نام بندگانى را كه اهل ريا و خودنمايى نيستند در ميان جامعه رواج مى دهد، كارى مى كند كه همه مردم از آنها به بزرگى ياد كنند.


title: استاد شما هستم و شاگرد او!
text:
    استاد شما هستم و شاگرد او!


  من استاد مشهورى هستم و شاگردان زيادى دارم كه آنها از من احترام زيادى مى گيرند.
  من هر روز ساعت ده صبح در كلاس درس حاضر مى شوم و براى شاگردانم درس مى گويم.
  امروز ساعت هشت صبح از خانه خارج شدم تا به ديدن يكى از دوستان خود بروم.
  وقتى كه از منزل دوست خود خارج شدم ساعت نه و نيم بود، با خود فكر كردم كه خوب است مستقيم به محل درس خود (مسجد محل) بروم و منتظر شوم تا شاگردانم بيايند.
  براى همين زودتر از هميشه وارد مسجد شدم و در گوشه اى نشستم.
  در اين ميان نگاهم به آن گوشه مسجد خورد، شخصى را ديدم كه سه نفر دور او را گرفته اند و او دارد براى آنها درس مى گويد.
  من در همان لحظه اوّل متوجّه شدم كه او بايد استاد بزرگى باشد امّا وقتى به او نگاه كردم، ديدم كه او لباسى بسيار ساده بر تن دارد و سه نفر بيشتر گرد او نيستند.
  ... ديگر فرصت نيست، شاگردان من كم كم به مسجد آمدند و من بايد درس را شروع كنم.
  براى همين برمى خيزم و روى منبر مى روم و درس را آغاز مى كنم.
  امّا من در فكر اين هستم كه آن شيخى كه در گوشه مسجد درس مى گفت، چه كسى بود؟
  يك روز مى گذرد و من امروز زودتر از ديروز به مسجد مى روم و در جايى نزديك آن شيخ مى نشينم تا صداى او را به خوبى بشنوم.
  آرى، درست حدس زدم، او دانشمندى بزرگ است، او بسيار محقّقانه درس مى دهد، او اگر چه اسم و رسم مرا ندارد امّا واقعاً استاد است.
  اكنون من در دو راهى قرار گرفته ام، من مقام علمى اين شيخ را شناخته ام، راستش را بخواهيد دلم مى خواهد شاگردى او را بكنم و از او مطالب علمى را ياد بگيرم.
  از طرف ديگر من استاد صدها نفر هستم، آيا درست است اين شهرت و مقام را رها كنم؟
  شيطان به من مى گويد: تو هر طور شده است بايد نگذارى اين شيخ در اينجا درس بدهد، اگر شاگردانت مقام علمى او را بفهمند، همه به طرف او خواهند رفت و ديگر كسى به تو احترام نخواهد گذاشت.
  امّا من فريب اين سخن شيطان را نمى خورم، من تصميم خود را گرفته ام.
  آيا تو از تصميم من خبر دارى؟ آيا مى دانى من مى خواهم چه كنم؟
  من با خودم عهد كرده ام كه درس خواندن و درس گفتنم به خاطر خدا باشد، اكنون كه يك نفر بهتر از من مى تواند درس بگويد، چرا من مانع شوم؟ چرا دنبال رياست باشم؟
  بايد صبر كنم تا همه شاگردانم بيايند. مسجد پر از جمعيّت مى شود و من مثل هر روز بالاى منبر قرار مى گيرم.
  همه شاگردانم كتاب ها و دفترهاى خود را باز مى كنند، همه آماده اند تا من درس را شروع كنم.
  لحظه بسيار مهمّى است، من در دو راهى بزرگ زندگى خود قرار گرفته ام.
  خدايا تو خودت كمك كن تا بر هواى نفس و شيطان پيروز شوم! تو ياريم كن تا بتوانم بر رياست طلبى پيروز شوم.
  من رو به همه مى كنم و مى گويم: شاگردانم! امروز مى خواهم مطلب تازه اى را به شما بگويم، خوب دقّت كنيد.
  همه شاگردان به سوى من خيره مانده اند، من چنين مى گويم: آن جا را نگاه كنيد، آن شيخ بزرگ را مى بينيد كه در آن گوشه مسجدنشسته است.
  همه نگاه ها به آن سو خيره مى شود. بعد ادامه مى دهم: آن شيخ، استاد واقعى شما است، من خودم هم دوست دارم كه شاگردى او را بكنم، همه ما بايد برويم و خدمت او زانوى ادب بزنيم و شاگردى او را بكنيم.
  من از روى منبر بلند مى شوم و همراه با جمعيّت به نزد آن شيخ بزرگ مى روم.
  و او با اصرار من بر روى منبر مى نشيند و شروع به درس گفتن مى كند.
  همه باور مى كنند كه او گمشده آنها بوده است. به راستى اين شيخ گمنام كيست؟ آيا مى خواهى او را براى شما معرفى كنم؟
  او شيخ انصارى است كه تازه به نجف آمده است، او شيخ گمنامى بود كه با اين كار من كم كم استاد مشهورى شد و بعدها به عنوان بزرگترين رهبر جهان تشيّع مطرح شد.
  من هر وقت به ياد اين خاطره مى افتم به خودم مى بالم و خدا را شكر مى كنم كه در آن موقع مرا يارى نمود تا بر هواى نفس خود پيروز شدم.
  مى دانم كه مى خواهى من خودم را برايت معرّفى كنم، من سيّد حسين كوه كمره اى هستم.


title: چه جمعيّتى با من نماز مى خوانند
text:
    چه جمعيّتى با من نماز مى خوانند


  من در مشهد زندگى مى كنم، خبردار شدم كه حاج شيخ عبّاس قمى (نويسنده كتاب معروف مفاتيح الجنان) به مشهد آمده است.
  با توجّه به اين كه يكى دو روز بيشتر به ماه مبارك رمضان باقى نمانده، من همراه با عدّه اى از دوستان خود نزد ايشان رفتم.
  از او خواستيم تا در ماه رمضان به مسجد گوهرشاد (كه در صحن مطهر امام رضا(ع) مى باشد) بيايد و امام جماعت بشود.
  با اصرار ما اين پيشنهاد را قبول كرد. چند روز گذشت و ماه رمضان فرا رسيد و نماز جماعت به امامت ايشان برگزار شد.
  روز به روز نماز جماعت شلوغ و شلوغ تر مى شد، مردم خودشان به يكديگر خبر مى دادند و هر روز ما شاهد جمعيّت بيشترى بوديم.
  من در پيش خودم خيلى خوشحال بودم، چرا كه مردم به فيض نماز جماعت مى رسيدند.
  تا اين كه روز دهم ماه رمضان شد. حاج شيخ عبّاس مثل هر روز، نيم ساعت زودتر از اذان آمد و در محراب نشست و مشغول خواندن قرآن شد.
  اذان ظهر گفته شد و نماز ظهر مثل هر روز برگزار شد.
  بعد از نماز ظهر ايشان مرا صدا زدند.
  وقتى من نزديك رفتم، گفت: من امروز نمى توانم، نماز عصر را بخوانم.
  بعد از جاى خود بلند شد و به منزل رفت. من بعد از نماز به منزل او رفتم، او رو به من كرد و گفت: من ديگر براى خواندن نماز جماعت نمى آيم.
  من خيلى تعجّب كردم و علّت را از او سؤال كردم. او گفت: راستش را بخواهى امروز، در ركعت چهارم نماز كه بودم، يك نفر براى اين كه به نماز برسد با صداى بلند "ياالله" گفت، صداى او از فاصله بسيار دورى به گوشم رسيد، اينجا بود كه من فهميدم جمعيّت بسيار زيادى، پشت سر من نماز مى خوانند; ناگهان من در پيش خودم احساس خوشحالى كردم از اين كه چقدر مردم زيادى پشت سر من نماز مى خوانند، كسى كه از زيادى جمعيّتى كه پشت سر او نماز مى خوانند، خوشحال شود لياقت امام جماعت بودن را ندارد.
  من هيچ جوابى نداشتم بدهم، به راستى كه او اسوه تقوا بود و به شدّت مواظب بود تا روح پاكش آلوده نشود.
  آرى، او همان لحظه اى كه فهميد ديگر امام جماعت شدنش به خاطر خدا نيست، به اين كار ادامه نداد، زيرا مى دانست كه اخلاص تنها رمز قبولى اعمال است و اگر در كارى اخلاص نباشد، خدا آن را قبول نمى كند.


title: خدايا، با عشق رياست چه كنم؟
text:
    خدايا، با عشق رياست چه كنم؟


  ميرزاى شيرازى را مى شناسى؟ همان كسى كه فتواى تحريم تنباكوىِ مشهور است. او استاد من بود، من هر چه دارم از او دارم، من مدّت ها در مجلس درس او زانو زدم و از او بهره هاى علمى زيادى بردم.
  چند روزى بيمارى استاد شديدتر شده بود، همه فهميده بودند كه او روزهاى آخر عمر خود را سپرى مى كند.
  همه نگران بودند، من نيز مانند بقيّه شاگردان براى شفاى او بسيار دعا كردم.
  روزى در خانه نشسته بودم كه خبر آوردند استاد از دنيا رفت.
  شهر نجف سراسر عزا شد. همه عزادار مرد بزرگى شدند كه افتخار جهان اسلام بود، به راستى چقدر زود بود كه ما استادى به بزرگى او را از دست بدهيم.
  شب هنگام كه به خانه برگشتم، ناگاه در دل خود خوشحالى و شادمانى احساس كردم.
  يعنى چه؟ استاد بزرگوار من، ميزراى شيرازى از دنيا رفته است و من خوشحالم!
  من خيلى با خود فكر كردم، چه شده است، كجاى كار خراب شده است. ساعت ها با خود فكر كردم، سرانجام فهميدم كه اشكال كار كجا بوده است.
  آرى، ميرزاى شيرازى، رهبر بزرگ جهان تشيّع از دنيا رفته است و از طرف ديگر، مردم مرا بهترين و باسوادترين شاگرد او مى دانند و به زودى آنها به سوى من خواهند آمد و من را به عنوان رهبر خود انتخاب خواهند كرد.
  عجب، من از اين كه رهبر و مرجع تقليد اين مردم بشوم، خوشحال هستم!
  اين يك خطر است، من يك عمر درس خواندم و زحمت كشيدم تا خدا از من راضى باشد، من به خاطر خدا درس خواندم و مجتهد شدم.
  امّا اكنون مى بينم كه رياست را دوست دارم، من از اين كه فردا به عنوان رهبر جامعه معرّفى خواهم شد، خوشحال هستم، اين خود يك هشدار است.
  بايد فكرى بكنم، خدايا! من چه كنم؟
  آيا من خواهم توانست از اين موقعيّت پيش آمده بگذرم؟
  فهميدم، بايد به مولايم پناه ببرم.
  ـ در اين نيمه شب كجا مى روى؟
  ـ من به حرم مطهّر حضرت على(ع) مى روم. مى روم تا از او كمك بگيرم، آيا تو هم همراه من مى آيى؟
  من وارد حرم مى شوم و مستقيم به كنار ضريح مى روم و شروع به گريه مى كنم.
  آقا جان، كمكم كن! من به تو پناه آورده ام! من احساس خطر مى كنم، گويا حس مى كنم كه رياست را دوست دارم.
  تا صبح در حرم مى مانم و سرانجام حاجت خود را مى گيرم.
  صبح كه مردم به نزد من آمدند و مى خواستند تا مرا به عنوان رهبر خود انتخاب كنند، به آنها گفتم كه من لياقت مرجعيّت دينى را ندارم، به سراغ شخصى ديگرى برويد كه از من بهتر باشد.
  آرى، من به راحتى توانستم از اين موقعيّت پيش آمده بگذرم و در اين امتحان الهى پيروز و سربلند بيرون بيايم.
  اگر مى خواهى نام مرا بدانى، من سيّد محمد فشاركى هستم.


title: كاش تو هم يك نويسنده بودى!
text:
    كاش تو هم يك نويسنده بودى!


  مى دانى كه نوشتن يك كتاب چقدر زحمت دارد، چه شب هايى را بايد تا صبح بيدار باشى تا بتوانى اين كلمات را كنار هم بچينى و كتابى براى مردم بنويسى كه براى آنها مفيد باشد.
  من هم بعد از روزها تلاش، كتابى به نام «منازل الاخرة» نوشتم، من در اين كتاب به شرح سفر قبر و قيامت پرداختم و مى خواستم تا مردم را با سفر آخرت خود بيشتر آشنا كنم.
  خدا را شكر كه كتاب من چاپ شد و در دسترس مردم قرار گرفت.
  پدرم كه به من خيلى علاقه دارد، روزها براى اينكه نمازش را به جماعت بخواند به حرم حضرت معصومه(س) مى رود و بعد از نماز هم در مجلسى كه در حرم تشكيل مى شود، مى نشيند و از سخنرانى سخنرانان مذهبى استفاده مى كند.
  من در اتاق مطالعه خود مشغول فيش بردارى براى تهيّه كتاب بعدى خود هستم كه صداى درِ خانه به گوشم مى خورد.
  از جا برمى خيزم، مى روم و در خانه را باز مى كنم. فكر مى كنى چه كسى به ديدن من آمده است؟


title: پدرم به ديدنم آمده است.
text:
     پدرم به ديدنم آمده است.


  من خيلى خوشحال مى شوم، از شما چه پنهان، هر وقت پدر به خانه من مى آيد، نشانه اين است كه با من كار مهمّى دارد.
  سريع، كتاب هايى كه در اتاق پخش شده است، جمع و جور مى كنم و از پدر مى خواهم بنشيند.
  من مى روم يك سينى چاى مى آورم و در مقابل پدر، دو زانو مى نشينم.
  منتظر هستم تا پدر سخن خويش را آغاز كند، البتّه اين را بگويم كه پدر من سواد خواندن و نوشتن ندارد.
  پدر نگاهى به من مى كند و مى گويد: عباس! امروز در حرم حضرت معصومه(س) بودم، آقايى كه منبر رفته بود، كتابى را در دست گرفته بود و از آن خيلى تعريف مى كرد، فكر مى كنم اسم آن "منازل الاخرة" بود، او از روى آن كتاب براى ما حديث هم خواند، جايت خالى بود چه حديث هايى در آن كتاب نوشته شده بود. پسرم، كاش تو هم منبر مى رفتى و براى مردم حديث مى خواندى. تا كى مى خواهى گوشه اين خانه بنشينى؟
  من سر خود را پايين انداختم، چند بار خواستم بگويم كه پدرجان! كتابى را كه منبرى براى مردم خوانده است، همان كتابى است كه من نوشته ام، من نويسنده آن كتاب هستم، امّا ديدم اين طورى ريا مى شود، درست نيست من از خودم تعريف كنم، من اين كتاب را براى خدا نوشته ام، نه اين كه نزد پدر خويش به آن افتخار كنم.
  من رو به پدر خود كردم و گفتم: پدر جان، اين كارها توفيق مى خواهد، دعا كن خدا به من هم توفيق انجام اين كارهاى خوب را بدهد.
  پدر هم در حقّ من دعا كرد، و همان دعاى او بود كه باعث شد خدا به من توفيق نوشتن كتاب هايى مثل مفاتيح الجنان» بدهد كه در هر خانه اى كه بروى آن را مى يابى. 
  فكر مى كنم كه مرا شناختى، من شيخ عبّاس قمى، نويسنده كتاب مشهور مفاتيح الجنان هستم.

  													پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب راز خشنودى خدا 
  موضوع: كمك به ديگران، خدمت به مردم
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  															بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا شما مى خواهيد خداى مهربانِ خويش را خوشحال سازيد؟
  آيا دوست داريد كه به راز خشنودى خداوند پى ببريد؟
  به راستى بهترين راه براى اين كه ما بتوانيم خدا را خوشنود كنيم چيست؟
  آرى، براى اينكه بتوانيم خدا را خوشنود سازيم راه هاى مختلفى وجود دارد امّا من مى خواهم به شما كمك كنم تا بهترين راه آن را بيابيد.
  من مى خواهم شما را با اين راز آشنا كنم.
  اميدوارم كه شما بعد از خواندن اين كتاب بتوانيد در زندگى خود تحوّل مثبتى ايجاد كنيد و گام هاى بلندى به سوى سعادت برداريد.
  اين كتاب را به مرحوم آيت الله عاملى آرانى تقديم مى كنم.
  شما مى توانيد دليل سخنان مرا در پيوست هايى كه برايتان ذكر كرده ام، بيابيد.
  بسيار خوشحال مى شوم كه از نظرات شما در مورد اين كتاب بهره ببرم، منتظر شما هستم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، مهر 1387


title: آيا مى خواهى خدا با تو سخن بگويد؟
text:
    آيا مى خواهى خدا با تو سخن بگويد؟


  خداى مهربان برنامه مشخّصى براى زندگى ما قرار داده است و اگر ما به دستورات خداوند عمل كنيم به سعادت دنيا و آخرت مى رسيم.
  البتّه هر كار خوبى پاداش مخصوص خود را دارد براى مثال نماز ستون دين است و به عنوان معراج مؤمن معرّفى شده است.
  آرى، نماز رحمت خداوند را به سوى انسان نازل مى كند و حتماً شنيده اى كه بهترين كارها نزد خدا، نماز مى باشد.
  امّا از شما چه پنهان من تا به حال نديده و نشنيده ام كه چون بنده اى نماز بخواند خود خدا با او سخن بگويد و به او وعده بهشت بدهد.
  شايد بگويى آخر مگر مى شود كه خدا به خاطر خواندن چند ركعت نماز با بنده اش سخن بگويد؟ شما چه نويسنده پر توقعى هستى!
  شايد حق با شما باشد اين نمازهايى كه من مى خوانم خيلى كار دارد تا مورد قبولِ درگاه خداوند قرار گيرد تا چه رسد كه به خاطر اين چند ركعت نماز، خدا با من حرف بزند. امّا تو مى دانى آرزو كه بر جوان عيب نيست! در اين دنيا هر كس آرزويى دارد ما هم يك بار هوس كرديم خدا با ما سخن بگويد.
  آيا شما به من كمك مى كنيد تا من به اين آرزوى خود برسم؟
  البتّه خودم هم خوب مى دانم كه اين آرزوى بزرگى است امّا تو مى دانى بزرگى انسان ها به بزرگى آرزوى آنها است.
  بعضى ها آرزو دارند كه خانه خوب، ماشين خوب و... داشته باشند، خوب قيمت آنها هم به اندازه قيمت آن خانه و ماشين و... است.
  امّا اگر من و تو آرزويمان، جذب مهربانى خدا باشد قيمت و ارزش ما به اندازه ارزش مهربانى خدا خواهد بود!
  فكر مى كنم كه شما هم با من هم عقيده شده ايد و مى خواهيد با هم كارى كنيم كه خدا با ما سخن بگويد و مهربانى خويش را به ما ارزانى نمايد؟
  آيا برخيزيم و صدها ركعت نماز بخوانيم تا به اين خواسته خود برسيم؟ يا آنكه به مكّه سفر كنيم و حج بجا آوريم تا خداوند با ما سخن بگويد؟
  دوست من! آيا موافقى خدمت امام صادق(ع) برويم و از آن حضرت راهنمايى بخواهيم؟
  آرى، اعتقاد ما بر اين است كه سخن آن امام، مى تواند سعادت و رستگارى را براى ما به ارمغان آورد.
  آيا آماده اى سخن نور را بشنوى: «وقتى به مسلمانى كمك كردى و مشكل او را برطرف كردى، خداوند با تو اين چنين سخن مى گويد: پاداش تو بر من واجب است، من پاداش تو را بهشت قرار مى دهم».
  عجب، كمك به يك مسلمان اين قدر پيش خدا ارزش دارد كه وقتى او مى بيند تو به برادر مسلمانت كمك كردى با تو سخن مى گويد.
  اى كاش ما گوش شنوا داشتيم و اين سخن يار را مى شنيديم.
  امّا اگر چه ما نتوانيم صداى خدا را بشنويم كه با ما سخن مى گويد امّا به فرموده امام صادق(ع) ايمان داريم و براى همين وقتى يكى از افراد جامعه براى كارى پيش ما آمد ما به او كمك مى كنيم و مى دانيم كه درست در همان لحظه خداوند با ما سخن مى گويد!


title: با عشق تو به دوستانت نيكى مى كنم
text:
    با عشق تو به دوستانت نيكى مى كنم


  آيا دوست دارى يك روز امام زمان(ع) خود را به خانه ات دعوت كنى و آن حضرت بر سر سفره تو بنشيند؟
  آيا دوست دارى به امام زمان(ع) خود هديه اى بدهى و باعث خوشحالى آن حضرت شوى؟
  اگر بشنوى كه امام زمان(ع) مشكلى دارد، آيا هر كارى كه از دستت برمى آيد براى امام مهربان خود انجام نمى دهى؟
  آيا دلت براى نجف و حرم حضرت على(ع) تنگ نشده است؟
  آيا آرزوى زيارت كربلاى امام حسين(ع) را به دل ندارى؟
  آيا نمى خواهى به كاظمين و سامرا بروى و قلب خودت را در آنجا صفا دهى؟
  كدام شيعه است كه چنين آرزوهايى را نداشته باشد؟
  امّا دست ما كوتاه و خُرما بر نخيل!
  چه كنيم كه توفيق، يارمان نيست! ما كجا و حضور امام زمان(ع) در خانه ماكجا!
  آيا مى خواهى راهى يادت دهم كه بتوانى به اين آرزوها برسى!
  اين راه حلّى است كه امام كاظم(ع) بيان كرده اند: «هر كس نمى تواند به زيارت ما بيايد، پس به زيارت دوستان ما برود».
  امام زمان تو غايب است و نمى توانى او را ببينى، و او را زيارت كنى!
  كربلا و نجف نمى توانى بروى، امّا مى توانى همين الان به ديدن يكى از دوستان خوبت بروى كه عشق اهل بيت(ع) را به سينه دارد و باور كن اگر به ديدن او بروى مثل اين است كه به كربلا رفته اى! مثل اين است كه امام زمان خود را زيارت كرده اى!
  آيا مى خواهى ادامه سخن امام كاظم(ع) را بشنوى؟
  آن حضرت فرمودند: «هر كس نمى تواند به ما نيكى و احسان كند; به شيعيان ما نيكى كند».
  مگر نمى خواهى به امام زمان(ع) خود خدمت كنى؟ مگر آرزو ندارى امام زمان(ع) را مهمانِ خانه خود كنى؟
  برخيز و چند نفر از فقرا را به خانه خود دعوت كن و آنها را بر سر سفره خود مهمان كن!
  در جامعه ما چقدر افراد مؤمنى هستند كه زير بار قرض هستند، تو يكى از آنها را پيدا كن و قرض او را ادا كن!
  باور كن كه تو با اين كار قلب امام زمان(ع) خويش را خوشحال كرده اى، و آن گاه خدا هم از تو خوشنود مى شود و به تو افتخار مى كند.


title: اى حاجى به كجا مى روى؟
text:
    اى حاجى به كجا مى روى؟


  نمى دانم تا به حال به سفر مكّه رفته اى يا نه؟
  اگر تا كنون به اين سفر سراسر معنوى نرفته اى، اميدوارم خداوند به زودى توفيقت دهد تا به زيارت خانه خدا بروى.
  به هر حال سفر به مكّه در زمانِ شما بسيار آسان شده است زيرا شما سوار بر هواپيما مى شويد و بعد از چند ساعت خود را به سرزمين حجاز مى رسانيد امّا در زمانى كه من زندگى مى كردم سفر حج با سختى هاى بسيار زيادى همراه بود، بيابان هاى خشك و بى آب و علف عربستان و همچنين حمله راهزنان باعث مى شد كه عدّه اى از حاجيان در مسير راه جان به جان آفرين تسليم كنند.
  به هر حال من با توجّه به همه اين مشكلات، از شهر خودم، كوفه به عشق زيارت خانه خدا حركت كردم.
  در بيابان گر به شوق كعبه خواهى زد قدم
  سرزنش ها گر كند خار مغيلان غم مخور
  و به راستى كه خداوند چه جاذبه اى در خانه خود قرار داده است كه اين چنين دل ها را بى قرار كرده است.
  شكر خدا من به موقع، به مكّه رسيدم و توانستم اعمال حج را انجام دهم.
  بعد از پايان اعمال حج، تصميم گرفتم به شهر مدينه بروم و قبر رسول خدا را زيارت نموده و ديدارى با امام صادق(ع) داشته باشم زيرا من از شيعيان آن حضرت بودم و مدّت ها بود كه آرزو داشتم آن امام زيبايى ها را از نزديك ببينم.
  آرام آرام به شهر مدينه نزديك مى شدم، عطر حضور يار را احساس مى كردم و اشك از چشمانم جارى بود.
  بعد از زيارت حرم رسول خدا به سوى خانه امام خويش حركت نموده و وارد خانه شدم.
  چون رو به روى امام واقع شدم، سلام عرضه داشتم و در گوشه اى نشستم، احساس عجيبى داشتم در مقابل دريايى از مهربانى و بزرگى خود را ذرّه اى ناچيز يافتم.
  به صورت نورانى امام خويش چشم دوخته و منتظر بودم تا فرصتى پيش آيد تا با آن حضرت سخن بگويم.
  در اين ميان امام نگاهى به من كرد و از من علّت حضور در مدينه را پرسيد. من گفتم: فدايت شوم! براى سفر حج به مكّه آمدم و قبل از بازگشت به كوفه، به مدينه آمدم.
  امام دعا كردند كه خدا حجّ مرا قبول كند.
  بعد از آن امام فرمودند: آيا مى دانى كه خداوند براى حاجى چه ثوابى قرار داده است؟
  در جواب گفتم: نمى دانم.
  امام فرمودند: وقتى بنده اى به گرد خانه خدا طواف كند و دو ركعت نماز طواف را بخواند و بين صفا و مروه سعى كند، خداوند براى او شش هزار ثواب مى نويسد و شش هزار گناه او را مى بخشد و مقام او را شش هزار مرتبه بالا مى برد.
  من از شنيدن سخن امام صادق(ع) خيلى تعجّب كردم، آخر چگونه مى شود به خاطر يك طواف، خداوند اين همه ثواب به بنده خود بدهد.
  براى همين رو به امام خود نموده و گفتم: اين ثواب بسيار زيادى است!
  امام وقتى اين سخن مرا شنيد به من فرمود: آيا مى خواهى كارى رابه تو ياد دهم كه ثواب آن از طواف هم بيشتر باشد؟
  گفتم: بله.
  امام فرمود: كمك نمودن به برادر مؤمن و برآورده كردن حاجت او، نزد خدا بالاتر از ده حج مى باشد.
  اين جا بود كه به فكر فرو رفتم و پيش خود تصوّر كردم كه اگر من در شهر كوفه مشكلى از برادر مؤمن خود برطرف مى كردم، قرض قرض دارى را مى دادم يا اسباب ازدواج يك جوان را فراهم مى كردم خداوند ده برابر اين سفر حج، به من ثواب مى داد.


title: بهشت مشتاق تو شده است
text:
    بهشت مشتاق تو شده است


  همه، آرزوى مرا دارند! همه مى خواهند به من برسند.
  آيا مرا مى شناسى؟ من سراسر شادى و سرورم، به من كه برسى ديگر غم و غصّه ندارى.
  به من كه برسى به امنيّت ابدى رسيده اى، بندگان خوب خدا براى رسيدن به وصال من شب ها بيدارى مى كشند و با خداى خويش راز و نياز مى كنند.
  من خيلى زيبا و باصفا هستم! تو هم بارها و بارها وصال مرا از خدا خواسته اى!
  حالا مى دانى من كيستم؟ آرى، من بهشت هستم كه همه در آرزوى وصالم هستند.
  خدا مرا آن قدر خوب آفريده است كه همه مشتاق من هستند امّا امروز مى خواهم با شما در مورد عشق خودم سخن بگويم.
  من بهشتى هستم كه تو عاشق من هستى امّا شايد برايت جالب باشد بدانى كه من عاشق چه كسى هستم.
  من عملى را به تو ياد مى دهم كه اگر آن را انجام دهى، مرا مشتاق خود كرده اى!
  همين الان از جاى خود بلند شو و دل يكى از بندگان خوب خدا را شاد كن!
  آيا نيازمندى را مى شناسى كه در مخارج زندگى خود درمانده باشد؟
  آيا يتيمى را مى شناسى كه گرسنه خوابيده باشد؟
  آيا بيمارى را مى شناسى كه در گوشه بيمارستان براى مخارج عمل جراحى خود مانده باشد؟
  اكنون برخيز و يكى از اين كارها را انجام بده و بدان كه با اين كار خود مرا مشتاق خود مى كنى!
  تو يك عمر مشتاق من بوده اى امّا امروز، منِ بهشت را مشتاق خود كن...
  خسته نباشى، دست مريزاد!
  اكنون، من در اشتياق تو هستم، مى خواهم به تو برسم امّا چگونه؟
  من خواهان تو شده ام، دست خودم نيست، چه كنم تو در دنياى خاكى زندگى مى كنى و من در دنياى ديگرى هستم!
  امّا هرطور شده، مى خواهم تو را خوشحال كنم!
  براى همين تصميم مى گيرم تا از ميوه هاى خوشمزه بهشتى به تو بدهم! مى خواهم با هديه اى تو را شاد سازم، چرا كه تو دل مؤمنى را شاد ساخته اى، امّا خداوند متعال با من سخن مى گويد: «اى بهشت، آرام باش! فقط پيامبران و جانشينان آنها مى توانند در دنيا از ميوه ها و غذاهاى تو بهره ببرند».
  اين يك قانون است! امّا براى اين كه دل من نشكند خداوند به من اجازه مى دهد تا در روز قيامت، هديه خود را به تو بدهم.
  آيا تا آن روز صبر مى كنى؟
  نگاه كن! آن جوانان زيبا را مى بينى كه ظرف هاى ميوه در دست دارند و به سوى تو مى آيند.
  آنها را من فرستاده ام تا در اين صحراى قيامت كه همه گرسنه و تشنه اند از تو پذيرايى كنند! امّا تو حواست نيست، آتش جهنّم زبانه مى كشد و ترس تمام وجودت را فراگرفته است!
  در اين ميان ديگر فرصتى براى خوردن ميوه و غذاى بهشتى ندارى!
  براى همين است كه دل من مى شكند!
  بار خدايا! اين بنده تو سخت مضطرب است!
  اين جا است كه فرشته اى از جانب خداوند فرياد مى زند: «هر آن كس كه غذا و ميوه هاى بهشتى خورده باشد از آتش جهنّم آزاد مى شود».
  وقتى تو اين صدا و اين وعده خداوند را مى شنوى از ميوه ها و غذاهايى كه برايت فرستاده ام، مى خورى و من هم در دل خود مى خندم و شاد مى گردم، چرا كه بالاخره توانستم به آرزوى خود برسم!
  آرى تو دل مؤمنى را در دنيا شاد كردى و من هم تو را شاد كردم، آن هم با پذيرايى كه موجب شد تو از آتش جهنّم آزاد گردى!


title: زير سايه عرش خدا
text:
    زير سايه عرش خدا


  من در شهر رى زندگى مى كنم و از دوستداران اهل بيت(ع) هستم و همواره خدا را به خاطر نعمت شيعه بودن، شكر مى كنم.
  حكومت عبّاسيان به خاطر وحشتى كه از شيعيان داشتند، همواره تلاش مى كردند تا آنها را تحت فشارهاى مختلف قرار دهند.
  يكى از اين فشارها گرفتن ماليات هاى بسيار سنگين از شيعيان بود و هدف از اين كار اين بود كه هيچ گاه شيعيان نتوانند به استقلال اقتصادى برسند.
  به هر حال فرماندار شهر رى، ماليات بسيار سنگينى براى من معلوم كرده بود كه اگر همه زندگى خود را مى فروختم، نمى توانستم آن را پرداخت كنم.
  در واقع هدف حكومت اين بود كه شيعيان همواره در فقر و بيچارگى باشند و به قول معروف، هميشه به فكر فراهم نمودن آب و غذاى خانواده خود باشند و فرصت پرداختن به بحث هاى سياسى و تشكيل حكومت را نداشته باشند.
  من در فكر بودم كه چه كنم، آيا خانه و كاشانه خود را بفروشم و اين پول زور را بدهم؟
  در اين فرصت فرماندار شهر، عوض شد و از طرف حكومت بغداد، شخص ديگرى به عنوان فرماندار معرّفى شد.
  از آن جهت كه ميزان ماليات هر كس در دفترى مخصوص ثبت شده بود، مأموران اخذ ماليات به سراغ تك تك افراد مى رفتند و هر طورى كه بود آن مبلغ را دريافت مى كردند.
  من با خود فكر مى كردم كه به زودى نوبت من خواهد شد و آن وقت بايد كل زندگى خود را براى ماليات بدهم.
  يك روز يكى از دوستانم به ديدن من آمد و وقتى نگرانى زياد مرا متوجّه شد، به من گفت:
  شنيده ام كه فرماندار جديد به امام كاظم(ع) علاقه زيادى دارد، به نزد او برو و به او بگو كه از شيعيان آن حضرت هستى، او براى تو تخفيفى در نظر خواهد گرفت.
  من از اين سخن دوست خود بسيار تعجّب كردم و گفتم: چگونه مى شود، يك شيعه در حكومت ظلم و ستم خدمت كند؟ 
  دوستم در پاسخ گفت: اين دستور خود امام كاظم(ع) است كه بعضى از شيعيان در اين حكومت مشغول كار شوند و از اين طريق به خلق خدا خدمت كنند.
  من با شنيدن اين سخن، بسيار خوشحال شدم امّا باور نمى كردم، راستش را بخواهيد خيلى نگران بودم، مى ترسيدم كار از اين هم كه هست بدتر شود، چرا كه اگر اين مطلب دروغ از آب درآيد من در گرفتارى بيشترى خواهم افتاد، اگر فرماندار از دشمنان سرسخت شيعه باشد، حتماً ماليات مرا از اين هم بيشتر خواهد كرد. خدايا! چه كنم؟ به كجا پناه ببرم؟
  يك روز در حالى كه بسيار ناراحت بودم به اين فكر افتادم كه بلند شوم و به شهر مدينه بروم و خدمت امام مهربان خويش برسم و از او كمك بطلبم.
  مگر من شيعه امام كاظم(ع) نيستم؟، خوب چرا مشكل خود را با آن حضرت در ميان نگذارم.
  تصميم خود را گرفتم و با اوّلين كاروانى كه به سرزمين حجاز مى رفت به مدينه رفتم زيرا امام در آن شهر سكونت داشت.
  وقتى به مدينه رسيدم، بعد از زيارت حرم رسول خدا به خانه امام كاظم(ع) رفتم و بعد از عرض سلام و ادب، اوضاع و احوال پريشان خود را به آن حضرت گفتم.
  آن حضرت مقدارى فكر كرد و بعد از آن قلم و كاغذى طلبيد و شروع به نوشتن كرد.
  وقتى نوشتن نامه تمام شد، امام(ع) مرا صدا زند و به من فرموند: اين نامه را براى فرماندار شهر رى ببر و سلام مرا هم به او برسان.
  اين جا بود كه فهميدم فرماندار جديد شهر رى، از شيعيان مى باشد.
  آيا مى خواهى نامه امام كاظم(ع) را براى شما نقل كنم؟
  اين نامه بسيار كوتاه و مختصر بود: «به نام خدا. آگاه باش، خداوند در عرش خود سايه رحمتى دارد كه فقط سه نفر را در آن جا مسكن مى دهد: كسى كه به برادر خود نيكى كند، غمى از دل برادر خود بزدايد و يا قلب برادر خود را خوشحال كند. بدان كه آورنده نامه، برادر دينى تو است. والسّلام». 
  اين نامه امام كاظم(ع) بود و تو خود مى دانى كه به خاطر مسايل امنيتى نامه را بايد بسيار كوتاه مى نوشت و از ذكر نام خوددارى مى كرد.
  من نامه را گرفتم، آن را بوسيدم و با امام(ع) خداحافظى كردم و به سوى شهر و ديار خود حركت كردم.
  چون به شهر رى رسيدم به خانه خود رفتم و در فكر فرو رفتم كه چگونه اين نامه را به دست فرماندار برسانم، اگر اطرافيان فرماندار مى فهميدند كه من نامه اى از امام كاظم(ع) براى فرماندار آورده ام، هم براى من و هم براى فرماندار درد سر درست مى شد، چون نيروهاى اطّلاعاتى خليفه عبّاسى همه جا بودند و همه امور را زير نظر داشتند.
  سرانجام به اين نتيجه رسيدم كه خودم به در خانه فرماندار بروم و نامه را به او تحويل بدهم.
  براى همين يك شب كه هوا حسابى تاريك شده بود به طرف خانه فرماندار حركت كردم، عدّه اى از سربازان از خانه او محافظت مى كردند، آنها تا مرا ديدند از من سؤال كردند كه اين جا چه مى كنى و چه مى خواهى؟
  گفتم: مى خواهم فرماندار را ببينم.
  آنها با تندى به من نگاه كردند و گفتند: فردا صبح بيا و فرماندار را ببين.
  امّا من بايد فرماندار را به صورت خصوصى مى ديدم ولى او هيچ شناختى از من نداشت. من نمى توانستم به سربازان بگويم كه از طرف امام كاظم(ع) نامه اى براى فرماندار دارم.
  ناگهان فكرى به ذهنم رسيد، يادم آمد كه شيعيان وقتى مى خواستند حديث و سخنى از امام كاظم(ع) مطرح كنند از ايشان با عنوان «صابِر» ياد مى كردند و با اين كار، دشمنان خيال مى كردند كه آنان در مورد فردى به نام صابر سخن مى گويند.
  من هم در اين جا به سربازان گفتم: به فرماندار بگوييد كه فرستاده صابر آمده است و نامه اى براى شما دارد.
  سربازان با شنيدنِ سخن من به يكديگر نگاه كردند و با هم سخن گفتند. آنها خيال كردند كه من از نيروهاى مخفى حكومت هستم و براى همين در اين تاريكى شب به خانه فرماندار آمده ام و حتماً نامه محرمانه اى دارم كه بايد به فرماندار برسانم.
  يكى از سربازان گفت: همين جا صبر كن تا پيام تو را به فرماندار برسانم.
  من خدا، خدا مى كردم كه فرماندار متوجّه منظور من بشود و خودش بفهمد كه اين صابرى كه نامه او دست من است، امام كاظم(ع) است.
  ناگهان ديدم كه درِ خانه باز شد و فرماندار در حالى كه پايش برهنه است به سوى من آمد و مرا در آغوش گرفت و پيشانى مرا بوسيد!
  آنها وقتى ديدند كه فرماندار خودش با پاى برهنه به استقبالِ من آمده است، خيلى تعجّب كردند.
  فرماندار با چه احترامى مرا به داخل خانه خود برد و در بهترين نقطه خانه خود نشاند و خودش دو زانو مقابل من نشست. آنگاه به من گفت: بگو بدانم حال امامم چگونه بود؟ آيا حال ايشان خوب بود؟
  من او را از سلامتى امام كاظم(ع) خبر دادم، او بسيار خوشحال شد و خدا را شكر كرد.
  به او گفتم كه نامه اى از طرف امام كاظم(ع) براى او دارم و بعد نامه را نشانش دادم.
  او از جايش بلند شد و تمام قد ايستاد، با كمال احترام نامه را از من تحويل گرفت، بوسيد، آن را باز كرد و شروع به خواندن كرد.
  من منتظر بودم ببينم او در مقابل نامه امام چه خواهد كرد.
  ناگهان ديدم كه يكى از مأموران مخصوص خود را صدا زد و به او گفت: محاسبه كن كه من چقدر مال و ثروت دارم، همه پول نقد، املاك، لباسها و... را حساب كن!
  آن مأمور هم مثل من از اين دستور فرماندار بسيار تعجّب كرد، تمام اموال فرماندار محاسبه شد و فرماندار نصفِ همه دارايى خود را به من بخشيد و مقدارى هم زيادتر از سهم خود را به من داد!
  بعد به من گفت: برادرم! آيا تو را خوشحال كردم؟
  من كه در اين وقت شب از تعجّب، نمى دانستم چه كنم، گفتم: بله، به خدا قسم مرا بسيار خوشحال نمودى.
  با پولى كه آن شب فرماندار به من داد، مى توانستم تمام ماليات خود را بدهم و پول زياد هم بياورم.
  در اين ميان فرماندار دستور داد، مأمور اخذ ماليات را احضار كنند، وقتى مأمور ماليات آمد به او دستور داد كه تمام مالياتى را كه براى من معيّن شده بود، ببخشد و بعد از آن هم خود فرماندار دست نوشته اى به من داد كه به عنوان مدرك همراه داشته باشم تا از پرداخت ماليات معاف باشم.
  بعد از اين با فرماندار خداحافظى كرده، به منزل خود آمدم.
  مدّتى در اين فكر بودم، چگونه اين همه لطف و مهربانى را كه فرماندار در حقّ من كرد، جبران كنم.
  به فكرم رسيد كه براى جبران ذرّه اى از اين همه محبّت، خوب است امسال به نيابت از فرماندار به سفر حج بروم و براى او يك حج بجا آورم و در ضمن به ديدن امام كاظم(ع) بروم و گزارش كار فرماندار را بدهم كه او در مقابل يك نامه دو سطرى شما چه كارها كه نكرد!
  براى همين، موقع حج، به سوى سرزمين حجاز حركت كردم و اعمال حج را بجا آوردم و بعد از آن خدمت امام كاظم(ع) رفتم.
  بعد از عرض سلام، براى آن حضرت جريان آن شب و نحوه برخورد فرماندار را بيان كردم.
  وقتى داشتم كارهاى فرماندار را بيان مى كردم، ديدم كه صورت امام كاظم(ع) از خوشحالى مى درخشد.
  وقتى تمام جريان را تعريف كردم به آن حضرت عرضه داشتم: آقاى من! مى بينم كه شما هم از كار فرماندار بسيار خوشحال شده ايد.
  امام(ع) فرمود: به خدا قسم، فرماندار شهر رى مرا خوشحال كرد و پدرم حضرت على(ع) را نيز خوشحال نمود.او جدّم رسول خدا را خوشحال نمود. به خدا قسم، او خدا را خوشحال نمود.


title: بيست و پنج هزار فرشته براى تو
text:
    بيست و پنج هزار فرشته براى تو


  حتماً برايتان پيش آمده است كه شخصى به شما مراجعه كند و در حالى كه مشكلى دارد از شما بخواهد به او كمك كنيد.
  خوب بعضى وقت ها با يك تلفن مى توانى مشكل او را حل كنى!
  امّا من امروز متوجّه شدم كه بايد دعا كنيم و از خدا بخواهيم يك نفر به ما مراجعه كند تا مشكل او را حل كنيم و براى حل مشكل او مجبور باشيم چند قدم راه برويم!
  تو مى دانى كه من نمى خواهم در مورد فوايد راه رفتن سخن بگويم چون بحث ما در مورد ورزش نيست، اگر چه پياده روى بسيار مفيد و لازم است. به قول معروف بهترين دكتر براى سلامتى ما همين پياده روى است. امّا من مى خواهم از منظر معنويّت و كمال روحى با شما سخن بگويم.
  اميدوارم شما بعد از خواندن اين فصل سعى كنيد تا براى رفع مشكل مؤمنى قدم برداريد و راه برويد!
  چرا كه اين راه رفتن با راه رفتن هاى ديگر خيلى فرق مى كند.
  خيلى وقت ها شخص گرفتارى به ما مراجعه مى كند و ما مى توانيم با كمك گرفتن از ديگران مشكل او را حل كنيم.
  خوب تلفن را برمى داريم و با دوستان خود سخن مى گوييم!
  امّا من مى خواهم بگويم اين بار بلند شو و براى رفع مشكل مؤمنى، با دوستان خود قرار ملاقات بگذار و پيش آنها برو و حضورى با آنها سخن بگو كه در اين صورت اثر بسيار زيادترى دارد.
  خوب، حالا ديگر آماده شدى تا براى رفع مشكل مؤمنى راه بروى، پس بدان همين كه اوّلين قدم را برمى دارى، خداوند دو فرشته از فرشتگان خويش را همراه تو مى كند!
  آنها مأموريّت دارند هر كجا كه بروى همراه تو بيايند!
  يكى از آنها سمت راست تو قرار مى گيرد و ديگرى در سمت چپ تو!
  آيا مى دانى آنها براى چه همراه تو هستند؟
  خدا اين دو فرشته را همراه تو مى كند تا اوّلا براى گناهان تو استغفار كنند و از خداوند بخواهند تا گناهان تو را ببخشايد، ثانياً آن دو فرشته براى برآورده شدن حاجت خود تو دعا كنند!
  دوست من! اين مطلبى را كه برايت گفتم در سخن امام صادق(ع) به آن اشاره شده است.
  اگر به دنبال آن هستى كه خدا گناهانت را ببخشايد، فقط به فكر اين نباش كه تسبيح در دست بگيرى و هزار بار «استغفر الله» بگويى!
  برخيز و به مردم كمك كن، براى رفع گرفتارى آنها تلاش كن، به مردم محبّت كن، تا به اين وسيله فرشتگانى كه دعايشان مستجاب است براى آمرزش گناهان تو دعا كنند!
  عزيزم، اگر حاجت مهمّى دارى و مدّت هاست كه هر چه دعا مى كنى به آرزوى خود نمى رسى اين دستور را عملى كن.
  بلند شو و براى رفع مشكل مؤمنى قدم بردار و باور كن در اين صورت فرشتگان براى تو دعا مى كنند تا به حاجتت برسى!
  نمى خواهد اين قدر اين در و آن در بزنى!
  به خدا قسم با خدمت كردن به افراد مؤمن، مى توانى به اوج آسمان ها برسى، مى توانى به حاجت خودت برسى، مى توانى از سياهى گناهان پاك شوى!
  آيا باز هم برايت بگويم؟
  آيا خبر دارى وقتى براى رفع مشكل مؤمنى قدم برمى دارى نگاه بيست و پنج هزار فرشته به تو است و در سايه مهربانى آنها راه مى روى؟
  هر قدمى كه برمى دارى خداوند براى تو ثواب كار نيك، مى نويسد و گناهى از گناهان تو را مى بخشد!
  به راستى آيا تجربه كرده اى كه در سايه مهربانى بيست و پنج هزار فرشته بودن چه مزه اى دارد؟
  كاش چشم دل ما باز بود و خودمان، اين همه عظمت را مى ديديم كه وقتى براى كمك به مردم قدم برمى داريم، در عالم بالا چه غوغايى مى شود! بيست و پنج هزار فرشته مأمور مى شوند تا بر سر تو سايه مهربانى بگسترانند!
  به راستى ما چقدر از عرفان واقعى فاصله گرفته ايم؟
  جوانان ما براى رسيدن به معنويت و كمال به چه راه هايى كشيده شده اند و سر از رياضت ها درآورده اند.
  يك نفر نيست به آنها بگويد اگر مى خواهيد به خدا برسيد بياييد به مردم خدمت كنيد و باور كنيد كه اين گونه به خدا بسيار نزديك تر خواهيد شد.
  دشمنان اسلام مى دانند كه معارف اصيل اسلام مى تواند دنيا و آخرت ما را آباد كند براى همين ما را به ويژه جوانان ما را به آن سمت سوق مى دهند كه تا سخن از خدا و عرفان مى شود همه به ياد چله نشينى و ذكر و ورد بيفتند و نه به ياد عشق و صميميّت و خدمت كردن به يكديگر; چرا كه اگر جامعه ما بر محور اين سه عنصر پايه گذارى شود سالم ترين جامعه خواهد بود و دشمنان ما از همين مى ترسند كه ما عاشق يكديگر باشيم و همديگر را دوست بداريم.
  البتّه دوست داشتنى كه از سر شعور و فهم و با رويكردى عرفانى باشد!
  دوستان خوبم! وقتى به احاديث اهل بيت(ع) مراجعه مى كنم، غصّه تمام وجودم را فرامى گيرد كه چرا ما اين قدر از شناخت برنامه هاى امامان خود دور افتاده ايم!
  امّا هنوز هم دير نيست و ما با كمك هم مى توانيم آينده اى زيبا براى جامعه خود بسازيم كه «سپيده بسيار نزديك است!».
  فردايى را با دستان خود مى سازيم كه در آن عشق به مردم مؤمن جزء بهترين عبادت ها و راه رسيدن به خدا، خوشحال كردن مردم باشد.
  چرا كه من و تو به راز خشنودى خدا پى برده ايم.


title: درهاى بهشت به رويم گشوده شد
text:
    درهاى بهشت به رويم گشوده شد


  نمى دانم نام «مُلْتَزَم» را شنيده اى؟
  ملتزم، نام قسمتى از كعبه است كه داراى فضيلت بسيار زيادى مى باشد.
  ملتزم همان قسمتى از كعبه است كه هنگام تولّد على(ع) شكافته شد و فاطمه بنت اسد (مادرِآن حضرت)، وارد كعبه شد.
  ملتزم همان جايى است كه چون آدم(ع) در هنگام طواف خانه خدا به آنجا رسيد خداوند به او وحى كرد: «اى آدم هر كس از فرزندان تو در اين مكان به گناهان خود اعتراف كند و از من بخواهد كه گناهان او را ببخشم، من او را مى بخشم».
  پس يادت باشد هرگاه توفيق پيدا كردى كه به زيارت خانه خدا بروى در آن مكان مقدّس از گناهان خود استغفار نما.
  به هر حال يكى از بهترين مكان ها براى توبه و طلب بخشش از خداوند، ملتزم مى باشد.
  امّا آدرس دقيق آن را اگر بخواهى، وقتى طواف خانه خدا را از مقابل حجرالاسود آغاز مى كنى و كعبه را دور مى زنى از مقابل مقام ابراهيم مى گذرى و بعد از آن وقتى حجر اسماعيل را هم دور زدى، آرام آرام به سوى ركن يمانى مى روى، حدود يك متر و نيم قبل از ركن يمانى، ملتزم قرار دارد.
  دعا در اين مكان مستجاب است و خداوند حاجت هاى بندگان خود را خيلى سريع مى دهد.
  اكنون كه با ملتزم آشنا شدى، بدان وقتى به عشق زيارت خانه خدا به مكّه مى روى و مشغول طواف مى شوى، خداوند در مقابل اين طواف به تو يك هديه مخصوص مى دهد.
  البتّه اين هديه را در كنار ملتزم مى گيرى.
  آيا مى دانى هديه خدا در آن جا چيست؟
  آرى، وقتى هفت دور گرد كعبه طواف كنى و در دور آخر رو به روى ملتزم برسى خداوند دستور مى دهد تا در آن لحظه همه درهاى بهشت به سوى تو باز شوند!
  آن جا ديگر اگر ياد و حواست باشد، مى توانى حاجات بسيار مهمّ خودت را به خدا بگويى، چرا كه درياى رحمت خدا به سوى تو باز شده است!
  البتّه مى دانم كه با خود چنين مى گويى: خوشا به حال آنها كه اين توفيق را دارند، امّا من كجا و زيارت خانه خدا كجا!
  دوست من! امام صادق(ع) در سخن خود برآورده كردن حاجت مؤمنى را بهتر از ده طواف معرّفى مى نمايند.
  وقتى در سخن امام(ع) دقّت كنيم به دو نكته برمى خوريم:
  الف. در هنگام طواف درهاى بهشت براى طواف كننده باز مى شود.
  ب. برآورده كردن حاجت مؤمن، ده برابر طواف ارزش دارد.
  فكر مى كنم شما هم به اين نتيجه رسيده ايد كه هنگام برآوردن حاجت مؤمن، خداوند ده بار درهاى بهشت را براى ما باز مى كند!
  اگر طواف خانه خدا باعث مى شود تا درهاى مهربانى و رحمت خدا به سوى ما گشوده شود، پس حتماً هنگامى كه براى رفع مشكل فرد مؤمنى قدمى برمى داريم، مهربانى بيشترى از جانب خدا به سوى ما نازل مى شود.
  پس از اين كه نمى توانى به سفر زيارتى خانه خدا بروى غمگين مباش. برخيز و دلى را شاد كن. باور كن كه ده برابر كسانى كه گرد خانه دوست مى گردند، رحمت خدا را به سوى خود جذب كرده اى!
  خواننده محترم!
  بايد در اين جا با كمال شجاعت بگويم كه اگر دلى را شاد كنى و براى رفع گرفتارى مؤمنى قدم بردارى، خداوند نه تنها به اندازه ده حج بلكه به اندازه هزار حج قبول شده به تو پاداش مى دهد!
  خداوند به تو به اندازه هزار حاجى، مهربانى نازل مى كند!
  يعنى تو در شهر خود بوده اى، امّا نزد خدا برتر از هزار حاجى بوده اى!
  تو يك حاجى هستى به توان هزار!
  حتماً از حرف من تعجّب كرده اى!
  امّا اين سخن از خود من نيست، اين كلام امام صادق(ع) است: «برآوردن حاجت مؤمن، بهتر از هزار حج قبول شده است».
  عزيز من! شايد سؤال كنى، چگونه است يك بار امام صادق(ع) برآورده كردن حاجت مؤمن را با ده حج برابر مى داند و يك بار با هزار حج؟!
  اگر مقدارى فكر كنى، مى توانى به جواب پرسش خود برسى!
  گاه مؤمنى به شما مراجعه مى كند و از شما تقاضاى كمك مى كند و شما با يك تلفن مشكل او را حل مى كنى، اين كار چند دقيقه بيشتر وقت نمى برد، امّا وقتى مشكل مؤمن بسيار بزرگ است و با اين همه تو به او قول مى دهى كه كمكش كنى و براى همين شروع به فعّاليت و تلاش مى كنى، شايد لازم باشد به مسافرت بروى و خلاصه اينكه اين كار چند روز وقت تو را مى گيرد، خوب معلوم است خداوند عادل است و طبق عدل خود رفتار مى كند و براى يك كار ثواب ده حج قرار مى دهد و براى كار ديگر ثواب هزار حج!
  حالا تو كدام را انتخاب مى كنى، فكر مى كنم مى گردى و هر مؤمنى را كه مشكل بزرگ ترى دارد، پيدا مى كنى و كمر همّت را مى بندى و مشكل او را حل مى كنى!
  آفرين بر تو! به راستى تو شايسته آن هستى كه خداوند، هزار برابر حاجى تو را دوست داشته باشد!


title: اعتكاف خود را فراموش نكن!
text:
    اعتكاف خود را فراموش نكن!


  چند سالى است كه مراسم اعتكاف در جامعه ما رواج پيدا كرده است و در روزهاى سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم ماه رجب، مردم گروه گروه به مساجد رفته و معتكف مى شوند.
  براى اعتكاف بايد سه روز، روزه بگيرى، در مسجد بمانى و مشغول عبادت باشى.
  اگر بتوانى در مسجدالحرام و در كنار كعبه به اعتكاف مشغول شوى كه ثواب بسيار زيادى دارد.
  امّا فكر كن، اگر بخواهى در مسجدالحرام معتكف شوى، بايد صبر كنى تا خدا توفيق سفر به مكّه را به تو بدهد.
  امّا آيا مى خواهى كارى را به شما ياد دهم كه ثواب اعتكاف در مسجدالحرام را داشته باشد؟!
  البتّه اين نكته را بدان، كارى را كه مى گويم اگر انجام دهى، ثواب شصت روز اعتكاف در مسجدالحرام را خواهى داشت؟
  پيامبر اسلام فرمودند: «هر گاه براى برآوردن حاجت مؤمن، گام برمى دارى، بدان كه اين گام برداشتن نزد خدا بهتر از اين است كه دو ماه در مسجدالحرام اعتكاف بنمايى».
  به راستى كه دين ما چه دين كاملى است؟
  در كدام مكتب مى توانى ارزش كمك كردن به مردم را اين قدر بالا بيابى!
  افسوس و صد افسوس كه ما چقدر از دين واقعى فاصله گرفته ايم.
  چند سال قبل، در مراسم اعتكاف چشمم به يكى از پزشكان افتاد كه از بيمارستان مرخصى گرفته بود و به عشق اعتكاف، به مسجد جمكران آمده بود.
  به او گفتم كه وظيفه تو در حال حاضر، رسيدگى به بيمارانى است كه چند ماه است در نوبت مى باشند تا با دستان باكفايت شما جراحى شوند، امّا يكباره بدون برنامه ريزى قبلى به اين جا آمده اى و همه جراحى هاى خود را لغو كرده اى، چه خبر است كه مى خواهى به خيال خود به خدا برسى!
  امّا چه كنم كه پزشك ما به تازگى به «عرفان» رو كرده بود، مى گفت كه من بايد به خدا برسم و از غير او جدا شوم!
  آخر تا به كى در جامعه ما بايد به خاطر فهم غلطِ دين به بيراهه كشيده شوند؟
  خدا مى داند بيمارانى كه در اين مدّت سه روز به خاطر مرخصى اين پزشك، عمل جراحيشان عقب افتاده بود، چقدر درد و رنج كشيده بودند!
  من نمى گويم كه پزشكان جامعه ما، مرخصى نروند، هر انسانى نياز به استراحت دارد، سخن من اين است كه ما عرفان را بد فهميده ايم!
  كاش اين آقاى پزشك مى دانست با كمك به بيماران خود مى توانست چندين برابر اين اعتكاف در مسجد جمكران، به خدا نزديك شود!
  مگر ما ادّعا نداريم كه پيرو اهل بيت(ع) هستيم و آنان سرمشق و الگوى ما هستند؟
  آيا موافقيد داستانى را از زندگى امام حسن(ع) براى شما نقل كنم:
  بسيارى از مردم مدينه خود را براى اعتكاف در مسجد پيامبر آماده مى كردند. البتّه عدّه اى هم از اطراف براى انجام مراسم اعتكاف خود را به مدينه رسانده بودند.
  در مسجد پيامبر بودم كه ديدم امام حسن(ع) به مسجد آمدند و در گوشه اى از مسجد اعتكاف خود را شروع كردند.
  من بسيار خوشحال شدم كه امسال مى توانم در اين مراسم در كنار امام حسن(ع) باشم و از فيض حضور آن امام همام استفاده كنم.
  براى همين خود را كنار امام رساندم و خدمت آن حضرت عرض سلام و ادب نمودم و با كسب اجازه در جوار ايشان معتكف شدم.
  حال و هواى امام(ع) در موقع دعا و نماز براى من بسيار دلنشين بود و روح من همواره غرق در عظمتى بود كه در كنار ايشان حضور داشتم.
  امام(ع) همواره مشغول دعا و راز و نياز با خدا بودند و براى تك تك لحظه هاى خود برنامه داشتند.
  آن مرد كيست كه سراغ امام حسن(ع) را از همه مى گيرد؟ او چرا اين قدر نگران و مضطرب است؟
  او به كنار امام(ع) آمد و گفت: اى پسر رسول خدا! چند ماه قبل پولى را از فردى قرض گرفتم و به او قول دادم كه سر موعد پول را به او برگردانم، امّا چند روز از موعد گذشته است و من نمى توانم قرضم را ادا كنم براى همين آن فرد تصميم گرفته است مرا زندان نمايد، آيا مى شود شما بياييد با او سخن بگويد تا او به من چند روزى مهلت دهد تا بتوانم آن پول را فراهم نمايم.
  امام با شنيدن سخن آن مرد از جا برخاست و به سوى در مسجد حركت كرد.
  چون شخص معتكف جز براى انجام كارهاى ضرورى نبايد از مسجد خارج شود و اين كار هم كار چندان ضرورى نبود براى همين خيال كردم كه امام(ع) فراموش كرده است كه در حال اعتكاف است، پس به سوى ايشان رفتم و گفتم: اى پسر رسول خدا! آيا شما فراموش كرده ايد كه در حال اعتكاف هستيد؟
  امام(ع) نگاهى به من كرد و فرمودند: نه فراموش نكرده ام، امّا من از پدرم شنيدم كه از جدّم رسول خدا روايت كرد كه هر كس براى رفع مشكل برادر دينى خود قدم بردارد مثل اين است كه خدا را نُه، هزار سال عبادت كرده باشد، آن هم عبادتى كه شب ها تا به صبح در حال نماز و روزها روزه دار باشد.
  بعد امام(ع) با سرعت از مسجد پيامبر خارج شد تا مشكل آن بنده خدا را برطرف كند.
  من در مسجد ماندم و فكر كردم كه در اين اعتكاف سه روز، روزه مى گيرم و نماز مى خوانم امّا اگر يك حاجت برادر مؤمن را ادا مى كردم به اندازه هزار سال عبادت نزد خدا ثواب داشتم.
  بايك حساب سرانگشتى به اين نتيجه رسيدم كه اگر مشكلى از برادر مؤمن خود برطرف مى كردم به فرموده رسول خدا ثواب من 118 هزار برابر بيشتر از سه روز اعتكاف بود.


