# jomle

title: خداحافظ اى چشمه آسمان
text:
    خداحافظ اى چشمه آسمان 


  خبر نازل شدن عذاب بر حارث به گوش همه مردم مى رسد، آنها به سخنان پيامبر يقين بيشترى پيدا كرده اند.
  من اميدوارم كه اين خبر براى منافقان كه در ميان اين مردم هستند درس عبرتى باشد.
  پيامبر نگاه به مردم مى كند، مى بيند كه هلاك شدنِ حارث، زمينه خوبى در مردم ايجاد كرده است.
  خيلى به جا است كه پيامبر براى مردم سخنرانى كند.
  الان بايد از فرصت پيش آمده استفاده كرد، پيامبر دستور مى دهد تا همه مردم پاى منبر جمع بشوند.
  او به بالاى منبر رفته، رو به مردم مى كند و مى گويد: «اى مردم! خوشا به حال كسى كه ولايت على را قبول كند و واى بر كسى كه با على دشمنى كند، على و شيعيان او در روز قيامت به سوى بهشت خواهند رفت و در آن روز، هيچ ترس و واهمه اى نخواهند داشت. خداوند از آنها راضى خواهد بود و آنها غرق رحمت و مهربانى خدايند. شيعيان على به خوشبختى هميشگى خواهند رسيد و در بهشت منزل خواهند كرد و فرشتگان بر آنان سلام خواهند كرد».
  مراسم غدير با اين سخنان پيامبر به پايان مى آيد، آخرين سخنان پيامبر در غدير، وعده بهشت براى شيعيان على(ع)است.
  هر كسى كه به ولايت على(ع) وفادار بماند و او را دوست بدارد، در بهشت منزل خواهد نمود.
  همسفرم!
  مراسم غدير رو به پايان است، مردم ديگر مى خواهند به خانه و كاشانه خود برگردند.
  آنها نزد پيامبر مى آيند و اجازه مى خواهند تا حركت خود را آغاز كنند.
  پيامبر به آنها اجازه مى دهد، مردم خود را براى حركت آماده مى كنند، خيمه ها جمع مى شود.
  ساعت حدود چهار بعد از ظهر است، من با خودم مى گويم كاش امشب هم اينجا مى مانديم و صبح زود حركت مى كرديم.
  امّا مردم ديگر مى خواهند هر چه زودتر نزد خانواده هاى خود بازگردند.
  اهل مكّه و يمن براى خداحافظى مى آيند آنها با پيامبر وداع مى كنند و به سوى شهر خود مى روند. سپس آنانى كه منزلشان در مسير عراق و مصر است با پيامبر خداحافظى كرده و حركت مى كنند.
  پيامبر هم همراه با مردم مدينه به سوى مدينه حركت مى كند.
  من و تو تصميم داريم به مدينه برويم. ما اكنون بايد با غدير خُم، اين بركه زيبا، وداع كنيم، به راستى كه دل كندن از اينجا سخت است.
  بيا تا با اين سرزمين آخرين سخن هاى خود را بگوييم:
  اى غدير!
  اى زمزمه آبِ حيات!
  اى بركه اى كه يكباره، چشمه آسمان شدى!
  به راستى كه تو همواره، گنج بزرگ تاريخ خواهى ماند.
  ما سوگند مى خوريم كه هرگز فراموشت نكنيم;
  و تا نفس در سينه داريم، از حقيقت تو دم بزنيم;
  تا جان در بدن داريم، به شكوه تو بيافزاييم;
  و حماسه جاويد تو را رونقى دوباره ببخشيم.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب گمشته دل
  موضوع: امام زمان، انتظار ظهور، انتظار
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  دورِ خانه خدا خلوت شده بود و من مى توانستم كنار درِ كعبه بايستم. آنجا جايى است كه تو روزى مى آيى، مى ايستى و فرياد بر مى آورى: «اى مردم دنيا! من مهدى هستم».
  لحظاتى آنجا ايستادم و به تو فكر كردم، دلم هواى تو را كرده بود، نمى دانستم چه بايد بكنم. بر دورى تو اشك مى ريختم.
  نمى دانم چه شد كه به ياد دوستان خوبم افتادم. آنها بارها از من خواسته بودند تا در مورد تو برايشان بنويسم. من دست به دعا برداشتم، شنيده بودم كه دعا در آنجا مستجاب مى شود، از خدا خواستم به من توفيق دهد تا بعد از سفر كتابى بنويسم كه جوانان بهتر بتوانند روزگار غيبت تو را بشناسند.
  اين گونه بود كه بعد از سفر، قلم را در دست گرفتم و شروع به نوشتن كردم، تو خودت مرا كمك كردى تا اين كتاب را تمام كنم.
  اكنون اسم آن را «گمگشته دل» مى گذارم، اميدوارم كه اين تلاش را از من قبول كنى. تو خودت خوب مى دانى كه من آقايى جز تو ندارم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										خرداد ماه 1390


title: مى خواهى از همه بهتر باشى؟
text:
    مى خواهى از همه بهتر باشى؟


  يك شب داشتم به دوران هاى مختلف تاريخى فكر مى كردم. با خود گفتم خوشا به حال كسانى كه در زمان پيامبر زندگى مى كردند، كسانى كه پيامبر را يارى كردند و با تمام وجود از دستورهاى آن حضرت اطاعت مى كردند. به راستى كه آنها بهترين مردم تاريخ بودند. 
  بعد از مدّتى فكرى به ذهنم رسيد، با خودم گفتم: ياران امام حسين(ع) كه در كربلا شهيد شدند از مردم همه زمان ها بهتر بودند، زيرا آنها جان خويش را فداى امام خود نمودند و اسلام واقعى را زنده نگه داشتند.
  نمى دانم آيا تو هم با اين سخن من موافق هستى؟ آيا مى توانيم كسانى را پيدا كنيم كه از ياران امام حسين(ع) بهتر باشند؟
  من مدّت ها بر اين عقيده بودم تا اين كه با سخنى از امام سجاد(ع) روبرو شدم. اين سخن برايم خيلى عجيب بود، من جواب سؤال خويش را در اين سخن يافتم.
  امام سجاد(ع) به يكى از ياران خود چنين گفتند: «بدان كه روزگار غيبت امام دوازدهم، بسيار طولانى مى شود. آيا مى دانى بهترين مردم در همه زمان ها چه كسانى مى باشند؟ كسانى كه در زمان غيبت، زندگى مى كنند و به امامت امام زمان خود اعتقاد دارند و در انتظار ظهور هستند. آنها بهترين مردم همه زمان ها هستند. آنها خود مَظهَر ظهور هستند و گلِ سرسبد دنيا هستند».
  دوست خوب من! 
  باور كن، تو خود كه در اين روزگار غيبت زندگى مى كنى اگر به وظيفه خود عمل كنى، از مردم همه روزگاران بهتر خواهى بود و نزد خدا مقامى بس بزرگ خواهى داشت.
  «إنَّ أَهْلَ زَمانِ غَيبَتِهِ... أَفضَلُ أَهلِ كُلِّ زَمان: همانا مردم روزگار غيبت امام زمان... از مردم همه زمان ها بهتر مى باشند».
  يعنى اگر تو بتوانى منتظر واقعى امام زمان باشى، حتّى از ياران امام حسين(ع) هم بهتر هستى.
  درست است كه تو در روزگار غيبت قرار گرفته اى و از ديدار امام زمان خويش بى بهره اى، امّا مى توانى از اين شرايط به گونه اى استفاده كنى كه همه مردم تاريخ، حسرت درك و كمال تو را داشته باشند.
  البتّه تو براى رسيدن به اين مقام بايد دو شرط را مراعات كنى: 
  الف: به امامت امام زمان خويش اعتقاد داشته باشى و در اين اعتقاد به يقين رسيده باشى و خود مظهر ظهور ايشان باشى. تو بايد سطح اطّلاعات و آگاهى خود را در زمينه امامِ خود زياد و زيادتر كنى و براى هر شكّ و شبهه اى، جوابى آماده داشته باشى. 
  ب: تو بايد منتظر واقعى باشى، يعنى همواره به ياد آن حضرت باشى و براى آمدنش لحظه شمارى كنى. فكر مى كنم خود مى دانى كلمه «انتظار» چه معنايى دارد و به چه كسى منتظر مى گويند. تو هم بايد با تمام وجودت هر لحظه و هر ساعت منتظر آمدن امام خويش باشى، كردار و رفتارت بايد به گونه اى باشد كه باعث خشنودى امام تو بشود، تو بايد يك مسلمان واقعى باشى، كسى كه به عمل، اسلام را قبول كرده است، نه اين كه فقط به اسم، مسلمان است!
  دوست خوبم! 
  آيا دوست دارى ادامه سخن امام سجاد(ع) را برايت نقل كنم؟
  گوش كن اين سخن امامِ تو است: «در روزگار غيبت كسانى هستند كه به اندازه اى از فهم و معرفت و شناخت مى رسند كه ديگر غيبت و حضور امام برايشان مساوى است. آنان مانند كسانى هستند كه در ركاب پيامبر بوده و براى دفاع از اسلام شمشير زده اند. آنان شيعيان واقعى و بندگان خوب خدا هستند». اكنون كه اين سخن را خواندى آيا باز هم از اين كه امام زمان تو غايب است، شكوه و گلايه مى كنى؟ تو مى توانى به جايى برسى كه ديگر حضور و غيبت براى تو فرقى نكند. اين وعده امام سجاد(ع) است.
  خداوند عادل است و در حقّ هيچ كس ظلم نمى كند، خدا مى داند كه تو از امام زمان خود دور هستى، خدا خودش مى داند كه الان مصلحت نيست تا امام زمان ظهور كند، شايد صدها سال طول بكشد تا روزگار ظهور فرا برسد، امّا جاىِ هيچ نگرانى براى تو نيست. تو مى توانى به سطحى از آگاهى و شناخت برسى كه ديگر غيبت امام زمان و حضور او براى تو مساوى باشد.
  خوشا به حال تو! 
  پس برخيز به وادى شناخت و معرفت امام زمان خويش قدم بگذار، ديگر بس است روزگارى كه فقط به احساس و شور اكتفا مى كردى. برخيز و به كسب شناخت و معرفت بپرداز.
  امام سجاد(ع) راه را براى تو مشخّص كرد; كسب معرفت و آگاهى، راهى است كه تو را از همه سختى ها نجات مى دهد و تو را به نقطه اوج بندگى مى رساند.


title: در آرزوى شهادت هستم هنوز!
text:
    در آرزوى شهادت هستم هنوز! 


  نمى دانم نام مرا شنيده اى؟ اسم من، «جابر جُعفى» است. من يكى از شاگردان امام صادق(ع) هستم. امروز مى خواهم براى تو حكايتى را نقل كنم.
  من در شهر كوفه زندگى مى كنم، خيلى دلم مى خواست كه به زيارت خانه خدا بروم. نزديك ايّام حج كه شد با جمعى از دوستان خود به سوى مكّه حركت كرديم، شكر خدا كه موفّق شديم اعمال حج را انجام دهيم!
  اكنون تصميم گرفتيم تا به مدينه سفر كرده و بار ديگر امام صادق(ع) را ببينيم. آرى! هيچ چيز در دنيا براى ما مثل ديدار با امام معصوم، ارزشمند و لذّت بخش نيست.
  وقتى به مدينه رسيديم چند روزى در آنجا مانديم و از حضور آن امام بزرگوار استفاده مى برديم و از سخنان او براى سعادت دنيا و آخرت خويش بهره مى گرفتيم.
  كم كم بايد براى بازگشت به كوفه آماده مى شديم، سفر طولانى شده بود و زن و بچّه هاى ما منتظر بودند. براى آخرين بار نزد امام رفتيم و مى خواستيم با او خداحافظى كنيم.
  يكى از دوستان من رو به امام كرد و گفت: اى فرزند رسول الله! از تو مى خواهيم كه در اين آخرين لحظات با ما سخنى بگوييد تا ما آن را آويزه گوش خويش قرار دهيم.
  امام به ما نگاهى كرد و چنين فرمود: «از شما مى خواهم كه همديگر را يارى كنيد و با يكديگر مهربان باشيد، ثروتمندان شما از مستمندان دستگيرى كرده و به آنها كمك نمايند. هر چه را كه براى خود مى پسنديد، براى ديگران هم بپسنديد. شما به شهر خود مى رويد و سخنان ما به شما مى رسد، شما بايد اين سخنان را مورد بررسى قرار دهيد. اگر اين سخنان موافق قرآن باشد قبول كنيد و اگر آن را مخالف قرآن يافتيد آن را قبول نكنيد. اگر شما به گونه اى زندگى كنيد كه ما از شما مى خواسته ايم، ثواب شهيد را خواهيد داشت، هر كدام از شما كه مرگ او قبل از ظهورِ حكومت ما فرا برسد، خداوند به او ثواب شهيد مى دهد».
  وقتى ما سخن امام صادق(ع) را شنيديم خيلى به فكر فرو رفتيم، ساليان سال بود كه ما منتظر بوديم حكومت اهل بيت(ع) تشكيل شود و بتوانيم جان خود را فداى آرمان مقدّس اسلام نماييم، امّا آن كه روز امام صادق(ع) ما را متوجّه وظيفه خود نمود.
  آرى، امام دوست دارد كه ما از محرومان جامعه دستگيرى نماييم و به فهم و شناخت قرآن نيز بيشتر توجّه كنيم.


title: من به دنبال برادران خود هستم
text:
    من به دنبال برادران خود هستم


  همه در مسجد نشسته ايم و منتظر هستيم تا پيامبر بيايد، ديگر وقت زيادى تا اذان نمانده است، مردم كم كم براى خواندن نماز به مسجد مى آيند. 
  نگاه كن! اين پيامبر است كه به اين سو مى آيد، همه به احترام او از جاى خود بلند مى شوند. پيامبر به سوى محراب مى رود و نماز برپا مى شود.
  بعد از نماز، پيامبر رو به مردم مى كند تا براى آنان سخن بگويد، همه منتظر هستند تا امروز هم از سخنان پيامبر بهره مند شوند.
  در اين هنگام پيامبر چنين مى فرمايد: كاش مى توانستم برادرانم را ببينم!
  پيامبر اين موضوع را دو بار تكرار مى كند.
  همه ما مى خواستيم بدانيم كه منظور پيامبر از اين سخن چيست؟ برادران پيامبر چه كسانى هستند كه اين قدر او مشتاق ديدار آنهاست.
  بعضى ها خيال مى كنند كه حتماً كسانى برادران پيامبر هستند كه آن حضرت را يارى نموده اند و از اصحاب او هستند. براى همين يكى از آنها چنين مى گويد: اى رسول خدا! شما دعا كردى كه خدا توفيق ديدار برادرانتان را به شما عنايت كند، آيا ما كه به تو ايمان آورديم و تو را يارى كرديم برادران تو نيستيم؟ 
  پيامبر نگاهى به سوى او مى كند و مى گويد: شما ياران من هستيد، امّا برادران من كسان ديگرى هستند، آنهايى كه در «آخر الزّمان» مى آيند و به من ايمان مى آورند در حالى كه مرا نديده اند، به خدا قسم من آنها را به نام هايشان مى شناسم، آنها براى حفظ دين خود با مشكلات زيادى روبرو مى شوند، به راستى كه آنها چراغ هايى هستند كه مردم را هدايت مى كنند و خداوند آنها را از فتنه هاى بسيارى نجات مى دهد، اى كاش من آنها را مى ديدم!
  ايمان آنان از ايمان همه مردم بهتر است، زيرا آنان بر سياهى روى كاغذ ايمان آورده اند، آنان مرا نديده اند و امام زمان خويش را به چشم سر نديده اند، امّا قلب هاى آنان از نور ايمان روشن است.
  وقتى سخن پيامبر به اينجا رسيد، همه ما به فكر فرو رفتيم. ما كه پيامبر را در جنگ ها با تمام وجودمان يارى كرده ايم، برادر پيامبر نيستيم! بلكه كسانى كه در آينده خواهند آمد، برادران پيامبر هستند، اى كاش ما هم در آن زمان به دنيا مى آمديم!!


title: سلام به ظهور زيبايى ها
text:
  سلام به ظهور زيبايى ها 


  يك روز كه نزد امام رضا(ع) رفته بودم از او در مورد روزگار ظهور سؤال نمودم، مى خواستم بدانم كه چه موقع حكومت اهل بيت(ع) تشكيل خواهد شد، چه موقع، دنيا گمشده خود را كه همان عدالت است باز خواهد يافت؟ كى گره از كار بشر باز و گشايشى پديدار خواهد شد؟
  امام رضا(ع) به من نگاهى كرد و فرمود: «مگر نمى دانى اگر در انتظار فرج باشى، همين انتظار، براى تو، فرج است؟».
  من با شنيدن اين سخن به فكر فرو رفتم، منظور امام از اين سخن چه بود؟ 
  خيلى فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم كه وقتى من منتظر ظهور باشم، در حقيقت به روشنايى و كمال رسيده ام، ظهور براى اين است كه همه انسان ها به كمال و زيبايى برسند، وقتى كه من در انتظار اين زيبايى باشم، خودم نيز زيبا مى شوم و ارزش پيدا مى كنم، چرا كه تمام فكر و ذهن من به زيبايى مى انديشد، من ديگر زيبا فكر مى كنم، اين زيبايى در زندگى من جلوه مى كند.
  آرى! در انتظار همه خوبى ها بودن، خودِ مرا هم زيبا مى كند و اين، عينِ زيبايى است.
  وقتى من با تمام وجودم منتظر آمدن امام زمان خويش هستم و براى آمدن او برنامه ريزى مى كنم، ناخودآگاه زندگى خود را به سمت و سويى مى برم كه رنگ و بوى قرآن مى دهد، اينجاست كه در زندگى من، زيبايى ظهور پيدا مى كند.


title: آيا عمر من طولانى خواهد بود؟
text:
    آيا عمر من طولانى خواهد بود؟


  نام من «ابوبَصير» است، من هيچ گاه دنيا را نديدم، چون من كورِمادرزاد به دنيا آمدم. اهل كوفه هستم و از شاگردان امام صادق(ع) مى باشم. امروز مى خواهم براى شما خاطره اى را نقل كنم.
  يك روز كه نزد امام صادق(ع) رفته بودم از آن حضرت سؤال كردم:
  ـ آقاى من! آيا عمر من آن قدر خواهد بود كه روزگار ظهور را درك كنم؟ آيا من روزگار حكومت شما را خواهم ديد؟ 
  ـ اى ابوبصير! آيا تو امام خود را مى شناسى؟ آيا به امام خويش معرفت دارى؟
  ـ بله! من بر اين باور هستم كه تو امام من هستى و فقط اطاعت تو بر من واجب است.
  ـ اى ابوبصير! اگر تو امام خود را بشناسى ديگر براى تو فرقى نمى كند كه روزگار ظهور را درك كنى يا نه. تو مانند كسى هستى كه در خيمه قائم است و آماده است تا آن حضرت را يارى كند.
  ـ فدايت بشوم. به من بگو كه ظهور كى فرا خواهد رسيد؟
  ـ اى ابوبصير! آيا تو هم از آن كسانى هستى كه مى خواهند به دنيا برسند؟ آيا تو هم از كسانى هستى كه مى خواهند تا ظهور فرا برسد و آنها به پول و ثروت برسند؟ اى ابوبصير! كسى كه اعتقاد و يقين به ما داشته باشد و در انتظار ظهور باشد، بايد بداند كه او به خاطر همان انتظار به كمال واقعى خود مى رسد.
  آن روز بود كه فهميدم كه اگر من منتظر واقعى باشم، بايد براى من ظهور شده باشد، پس مشكل در اين است كه من هنوز منتظر واقعى نيستم، خوشا به حال كسانى كه منتظر واقعى هستند، آنان ديگر به گمشده خود رسيده اند. آنان ديگر در اضطراب نيستند، چون به آرامشى بس بزرگ دست يافته اند!


title: ديگر در انتظار ظهور نيستم!
text:
    ديگر در انتظار ظهور نيستم! 


  حكومت، بسيارى از دوستان مرا در گوشه زندان جاى داده است و آنها را آزار و شكنجه مى كند، شنيده ام عدّه اى از آنها مظلومانه به شهادت رسيده اند، آنها جُرمى به غير از پيروى از آرمان اهل بيت(ع) نداشتند. وقتى من به اين موضوع فكر مى كنم بسيار ناراحت مى شوم، تا به كى بايد شيعيان مظلوم باشند؟ تا به كى بايد اين حكومت هاى فاسد به ظلم ها و ستم هاى خود ادامه دهند؟
  من همواره با ترس و اضطراب زندگى مى كنم، زن و بچّه من هميشه نگران هستند، هر لحظه ممكن است مأموران حكومتى به خانه ام بريزند و مرا دستگير كنند. 
  چاره اى ندارم جز اين كه دعا كنم، روزگار رهايى فرا رسد و حكومت عدل اهل بيت(ع) تشكيل شود. بايد براى ظهور دعا كنم. نمى دانم آيا آن قدر زنده خواهم ماند كه آن روزگار را ببينم يا نه؟ خوشا به حال كسانى كه در روزگار ظهور خواهند بود و حضرت مهدى(ع) را يارى خواهند كرد.
  امروز تصميم گرفتم تا به خانه امام صادق(ع) بروم تا شايد قدرى آرام شوم، ديدار امام معصوم مى تواند به قلب من آرامش بدهد. آنجا را نگاه كن! آنجا خانه امام است، من تا لحظه اى ديگر كنار او خواهم بود.
  سلام مى كنم و جوابى سرشار از محبّت مى شنوم. اكنون امام رو به من مى كند و مى گويد: «مقام شما در نزد خدا از كسانى كه در زمان ظهور، قائم ما را يارى مى كنند، بيشتر است».
  من قدرى با خود فكر مى كنم، آخر چگونه چنين چيزى ممكن است؟ من تا به حال خيال مى كردم كسانى كه در زمان ظهور باشند و امام زمان را يارى مى كنند، از همه بهتر هستند، امّا اكنون مى فهمم كه امام صادق نظر ديگرى دارد، او ما را كه در دوران ظهور زندگى نمى كنيم، بهتر از ياران حضرت مهدى(ع) مى داند. اين براى من خيلى عجيب بود.
  بايد صبر كنم تا امام، خودش براى من توضيح دهد. لحظه اى مى گذرد، امام سخن خود را اين گونه ادامه مى دهد: «شما هر صبح و شب در ترس و نگرانى به سر مى بريد، هر لحظه ممكن است حكومت، شما را دستگير كند و به جُرم حق طلبى روانه زندان كند و شما را شكنجه نمايد. شما وقتى مى خواهيد نماز خود را بخوانيد در ترس و دلهره هستيد، شما نمى توانيد به راحتى نماز خود را هم بخوانيد و به سفر حج برويد. شما با ترس حج خود را به جا مى آوريد، حكومت هر لحظه به دنبال شماست كه شما چه مى كنيد و كجا مى رويد».
  وقتى من اين سخنان را شنيدم، فهميدم كه چرا خدا ما را بيشتر از ياران حضرت مهدى(ع) دوست دارد، آرى! كسانى كه در زمان ظهور حضرت باشند، هيچ ترسى نخواهند داشت، در آن روزگار، حكومت عدل اهل بيت(ع) تشكيل خواهد شد، امّا كسى كه در روزگار غيبت زندگى مى كند، زندگى او با ترس و دلهره آميخته شده است و او بايد اين سختى ها را تحمّل كند، آرى، خدا عادل است و هرگز به كسى ظلم نمى كند، خدا مى داند شيعيان روزگار غيبت چه حال و روزى دارند، امام آنها غايب است، فتنه ها به آنها رو مى آورد و آنان لحظه به لحظه در آماج دسيسه هاى دشمنان هستند، امّا با اين حال آنها در راه خود ثابت قدم هستند. خدا اين را مى بيند و به آنان ارزش زيادى مى دهد و براى همين است كه مقام آنها از همه بالاتر است.
  دوست من! سخنان امام مايه آرامش من شد. ديگر من حسرت آينده را نمى خورم زيرا فهميدم كه بايد شكرگزار خدايى باشم كه مرا در اين روزگار آفريده است. درست است سختى هاى زيادى را بايد تحمّل كنم، امّا ارزش آن را دارد زيرا در اين شرايط من از ياران حضرت مهدى(ع) بهتر هستم!
  از شما چه پنهان، اين سخنان امام باعث شد كه من ديگر اشتياق زيادى به فرارسيدن ظهور نداشته باشم. من تا امروز از تمام وجودم براى ظهور دعا مى كردم، امّا الان ديگر نمى توانم دعا بكنم، زيرا فهميده ام كه اين روزگار با همه سختى هايش براى رشد و كمال من از دوران ظهور بهتر است. من در اين روزگار مى توانم به اوج سعادت و رستگارى برسم. من مى توانم گوى سبقت را از همه بربايم!
  مى بينم كه تو با تعجّب به من نگاه مى كنى. تو باور نمى كنى كه چرا من ديگر مشتاق ظهور نيستم. خوب چه كنم؟ هر كس جاى من باشد و اين سخنان زيباى امام صادق(ع) را بشنود همين فكر را مى كند.
  خوب است همين مطلب را با امام در ميان بگذارم. رو به امام مى كنم و مى گويم:
  ـ آقاى من! آيا درست است كه ما ديگر در آرزوى ظهور حضرت مهدى نباشيم؟
  ـ اين چه سخنى است كه تو مى گويى؟ آيا دوست نداريد كه عدالت در دنيا برقرار شود و مظلومان جهان از ظلم ها و ستم ها نجات يابند؟
  اين سخن امام بار ديگر مرا به فكر فرو برد، جواب او كوتاه بود امّا معناى زيادى داشت. من بايد براى ظهور دعا كنم تا عدالت در جهان پياده شود و بشر، گمشده خويش را كه همان عدالت واقعى است پيدا كند، امّا اگر عمر من آن قدر طول نكشيد كه روزگار ظهور را ببينم نبايد نااميد بشوم، من بايد بدانم كه اگر من وظيفه خود را خوب انجام بدهم خدا به من پاداشى بزرگ خواهد داد.


title: به خاطر شما همه كار مى كنم
text:
    به خاطر شما همه كار مى كنم 


  به چه فكر مى كنى؟ رفيق! چرا زانوى غم به بغل گرفته اى؟ چرا نااميد شده اى؟
  شيعه امام زمان كه نبايد نااميد شود، درست است كه زمانه بدى است و سختى ها بر تو هجوم آورده، امّا تو بايد مثل كوه استوار باشى و دريايى از اميد در وجودت موج بزند.
  مثل اين است كه فايده اى ندارد! تو هنوز هم به سياهى ها فكر مى كنى، من بايد كارى انجام دهم كه تو مثبت انديشه كنى. آرى! تو قدرى نياز به انرژى مثبت دارى.
  ـ آيا خودت هم با من موافق هستى يا نه؟ من نمى گويم سختى وجود ندارد، بلكه مى گويم تو نبايد روى اين سختى ها تمركز كنى، حرف من اين است.
  ـ آخر كدام زيبايى؟ 
  ـ صبر كن برايت مى گويم. من از پيش خودم حرف نمى زنم. من مى خواهم سخن امام باقر(ع) را براى تو نقل كنم.
  آن حضرت فرمودند: 
  «روزگارى فرا مى رسد كه امام زمان از ديده ها پنهان مى شود و شيعيان ما به غيبت و دورى او گرفتار مى شوند، خوشا به حال كسانى كه در آن روزگار بر ولايت امام زمان خود باقى بمانند. آيا مى دانيد كه خدا چه ثواب هاى زيادى به آنها مى دهد؟ كمترين چيزى كه خدا به آنها عنايت مى كند اين است كه خدا با آنان سخن مى گويد».
  دوست من! آيا آماده اى تا سخن خدا را بشنوى؟ 
  تو كه به امامت امام زمان اعتقاد دارى و بر اين باور و عقيده ثابت قدم هستى، آن قدر نزد خدا عزيز هستى كه خود خدا با تو اين چنين سخن مى گويد: 
  «اى بندگان من! شما به امام خود كه از چشم ها پنهان است ايمان آورده ايد، شما را به ثواب زيادى مژده مى دهم. 
  شما بندگان خوب من هستيد. من فقط عبادت شما را قبول مى كنم و فقط گناهان شما را مى بخشم!
  آيا مى دانيد براى چه باران را بر اين زمين نازل مى كنم؟ 
  من به بركت وجود شما به همه بندگان خود روزى مى دهم. اگر شما نبوديد هرگز باران رحمت خود را نازل نمى كردم!
  بارها و بارها خواسته ام كه عذاب را بر مردم گنهكار فرود آورم، امّا به خاطر شما عذاب را از آنان دور كرده ام».


title: خدا چه كسانى را دوست دارد؟
text:
    خدا چه كسانى را دوست دارد؟


  امام صادق(ع) فرمود: «روزگارى فرا خواهد مى رسد كه امامِ تو از ديده ها پنهان مى شود و دوران غيبت از راه مى رسد، تو بايد بدانى كه در آن روزگار، خدا از بندگان خويش رضايت بيشترى دارد. خدا كسانى كه در آن شرايط بر عقيده مهدويّت باقى مانده اند را خيلى دوست دارد.
  در آن روزگار شما هر صبح و شب منتظر ظهور باشيد و بدانيد كه غيبت امام در دل شيعيانِ واقعى، هرگز شكّ و شبهه اى وارد نمى كند، اگر خدا مى دانست كه با غيبت، بندگان خوبش دچار ترديد مى شوند هرگز امام زمان را از ديده ها پنهان نمى كرد».


title: اين دعا را هر روز بخوان
text:
    اين دعا را هر روز بخوان 


  اسم من «زُراره» است، من يكى از ياران امام صادق(ع) هستم، يك روز آن حضرت رو به من كرد و چنين فرمود:
  ـ روزگارى كه امام زمان از ديده ها پنهان شود، شيعيان ما در انتظار او خواهند بود، امّا مردم ديگر دچار شكّ خواهند شد، عدّه اى خواهند گفت كه اصلاً به دنيا نيامده است، عدّه اى هم به اين باور خواهند بود كه او از دنيا رفته است، امّا شيعه واقعى ما در انتظار آمدن او خواهد بود. آن روز همه مردم امتحان خواهند شد تا كسانى كه اهل شكّ و ترديد هستند از ديگران جدا شوند. آرى! آن روز، روز امتحان است. اگر تو در آن روزگار بودى تلاش كن تا همواره اين دعا را بخوانى.
  ـ كدام دعا را؟ 
  ـ دعايى را كه به تو مى آموزم بارها بخوان، دست به سوى آسمان بگير و با تمام وجودت، خداى خود را صدا بزن و چنين بگو:
  «اى خداى من! از تو مى خواهم كه شناخت خودت را به من عنايت كنى زيرا اگر من تو را نشناسم، به پيامبر تو هم باور نخواهم داشت.
  خدايا! از تو مى خواهم كه شناخت پيامبر خودت را به من بدهى كه اگر پيامبرت را نشناسم امام خود را هم نخواهم شناخت.
  خدايا! از تو مى خواهم شناخت امام زمان را كه نماينده توست به من عطا كنى كه اگر امام زمان را نشناسم، گمراه خواهم شد و دين خود را از دست خواهم داد».


title: وقتى كسى دارد غرق مى شود
text:
    وقتى كسى دارد غرق مى شود


  يادم نمى رود روزى كه براى شنا به استخر رفته بودم، البتّه من شناگر ماهرى نيستم، بيشتر مواقع، براى رفع خستگى به آب مى زنم. همين طور كه مشغول شنا بودم، نگاهم به نوجوانى ده ساله افتاد كه داشت در آب دست و پا مى زد، او ناخودآگاه به قسمت عميق تر استخر آمده بود، خداى من! او داشت در آب غرق مى شد!
  با عجله به سوى او رفتم، او را در آغوش گرفتم و از آب بيرون آوردم و به كنار استخر بردم، بعد از مدّتى حال او خوب شد، امّا من هيچ گاه اين خاطره را فراموش نمى كنم، وقتى كه آن نوجوان در حال غرق شدن بود، با تمام وجودش التماس مى كرد كه كسى او را نجات بدهد. او حتّى نمى توانست فرياد بزند، من فقط چشمان او را مى ديدم كه يك دنيا حرف مى زد.
  خلاصه آن روز من يك «غريق» را ديدم، كسى كه داشت در آب غرق مى شد.
  اكنون كه اين خاطره را برايت گفتم، مى خواهم سخنى از امام صادق(ع) را برايت نقل كنم. يك روز ابن سَنان خدمت آن حضرت رسيده بود. آن روز امام به او رو كرد و چنين گفت:
  ـ اى ابن سَنان! روزگارى فرا مى رسد كه امام شما از ديده ها پنهان مى شود و فتنه ها به سوى شما هجوم آورند; در آن روز فقط كسى نجات پيدا مى كند كه دعاىِ غريق را بخواند.
  ـ دعاى غريق؟ آيا منظور شما اين است كه بايد مانند كسى دعا كنيم كه در حال غرق شدن است؟ آيا مى شود اين دعا را به من بياموزيد؟
  ـ اى سَنان! در آن روزگار سخت، بايد اين دعا را بخوانيد: «يا اللهُ يا رَحمانُ يا رَحيمُ، يا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ، ثَبِّتْ قَلْبي عَلى دينِكَ». اى خداى مهربان و بخشنده! اى كسى كه قلب ها به دست توست، از تو مى خواهم كه قلب مرا بر دين خودت ثابت كنى و مرا از شكّ ها نجات بخشى.


title: دورغگويان را بشناسيد
text:
    دورغگويان را بشناسيد


  ـ آقاى من! فدايت شوم! زمان ظهور كى فرا خواهد رسيد؟ كى حكومت شما تشكيل خواهد شد؟ كى به ظلم و ستم پايان خواهيد داد؟
  ـ بدان كه هر كس براى ظهور، وقت و زمانى را معيّن كند، دروغگوست. ما هرگز زمانى را به عنوان زمان ظهور معيّن نمى كنيم. شما مواظب باشيد كه فريب شيّادان را نخوريد.
  ـ يعنى هر كس كه زمان ظهور را معيّن كند دروغگوست؟
  ـ آرى! از اين به بعد هر وقت شنيدى يك نفر براى ظهور وقت معيّن مى كند، بدون هيچ واهمه و ترسى او را دروغگو بخوان. او دروغگوست، ما اهل بيت(ع) هرگز براى ظهور زمانى را مشخّص نمى كنيم.
  ـ فهميدم، شما مى خواهيد كه شيعيانتان فريب نخورند و گرفتار دروغگويان نشوند.
  ـ كسانى كه در امر ظهور عجله مى كنند، سرانجام از راه درست منحرف مى شوند، كسانى كه تسليم هستند و به آنچه خداوند مقدّر كرده است راضى هستند، نجات مى يابند.
  دوست خوب من! 
  آنچه براى شما نقل كردم، سخنان امام صادق(ع) است كه به ياران خود فرموده است. اميدوارم كه اين سخنان را هرگز فراموش نكنى و در دام دروغگويان گرفتار نشوى.
  امر ظهور فقط به دست خداست، و هر كس كه وقت ظهور را معيّن كند، دروغگوست.
  خيلى دوست دارم مطلب ديگرى را هم برايت بگويم، فرض كن خداوند تصميم گرفته باشد كه ظهور امام زمان در ده سال ديگر باشد، اگر يك نفر بيايد و به صورت كاملاً اتّفاقى بگويد كه ظهور ده سال ديگر خواهد بود، آيا مى توانى حدس بزنى كه چه اتّفاقى خواهد افتاد؟
  خداى متعال ظهور را به عقب خواهد انداخت تا آن شخصى كه وقت ظهور را مشخّص كرد رسوا شود و دروغ او بر همه آشكار گردد. 
  امام صادق(ع) بارها گفته است كه همه كسانى كه وقت ظهور را معيّن مى كنند دروغگو هستند، او بى جهت اين را نگفته است، خدا اراده كرده است تا دروغِ همه كسانى كه براى ظهور وقت معيّن كرده اند را به همه نشان بدهد، اين قانون خداست و هرگز از آن كوتاه نمى آيد.
  شايد افرادى پيدا شوند كه از سرِ دلسوزى و براى اين كه به خيال خودشان مردم را براى ظهور آماده كنند به پيش بينى ظهور اقدام نمايند، امّا آنها بايد بدانند كه به زودى دروغ آنها آشكار خواهد شد. اين اراده خداست و با هيچ كس هم شوخى ندارد.


title: همه خوبى ها كجاست؟
text:
  همه خوبى ها كجاست؟


  اينجا شهر كوفه است، من در مسجد كوفه نشسته ام، مولايم على(ع) در حال نماز است، من منتظر هستم تا نماز او تمام شود تا نزد او بروم و از سخنانش بهره مند شوم.
  لحظاتى مى گذرد، نماز تمام مى شود، از جاى خود برمى خيزم و به سوى محراب مى روم و نزد امام خود مى نشينم. سلام مى كنم و جواب مى شنوم. او با مهربانى به من نگاه مى كند و من آرامش را در قلب خود مى يابم.
  اكنون او صدايم مى كند و من در پاسخ مى گويم:
  ـ فدايت شوم مولاى من!
  ـ روزى كه شيعيان دچار اختلاف شوند تو چه خواهى كرد؟ روزگارى كه هر گروه از گروه ديگر بيزارى بجويد و شيعيان من يكديگر را دروغگو خطاب كنند.
  ـ آيا چنين روزى فرا خواهد رسيد؟
  ـ آرى! 
  ـ به راستى در آن روزگار هيچ خيرى نخواهد بود.
  ـ چنين مگو! تو مى توانى تمام خوبى ها را در آن زمان بيابى، زيرا در همان روزگار مهدى ما ظهور خواهد كرد.


title: خدا كه عجله نمى كند
text:
  خدا كه عجله نمى كند


  ـ آقاى من! تا كى بايد صبر كنيم و شاهد باشيم كه ستمكاران بر روى زمين حكومت كنند؟ تا كى بايد ببينيم كه حقوق مردم پايمال مى شود و خون بى گناهان بر روى زمين ريخته مى شود؟
  ـ شيعيان من! مواظب باشيد كه مبادا عجله كردن در امر ظهور شما را از راه راست منحرف كند! گروه زيادى به خاطر همين عجله كردن، دين خود را از دست دادند. بدانيد كه خدا با عجله كردن بندگان خود هرگز عجله نمى كند. ظهورى كه شما در انتظار آن هستيد زمان خاص خود را دارد، بايد آن زمان فرا برسد، وقتى زمان آن فرا رسيد حتّى يك لحظه هم تأخير نخواهد شد.
  دوست من! اين هم سخنى ديگر از امام صادق(ع) بود كه براى تو نقل كردم. ما بايد براى ظهور امام زمان دعا كنيم، امّا بايد تسليم امر خدا باشيم و هرگز عجله نكنيم.


title: سفر آسمانى معراج
text:
    سفر آسمانى معراج 


  شب معراج بود و من به آسمان ها رفته بودم، آن شب، من مهمانِ خدا بودم، فرشتگان همه به ديدارم آمده بودند، بعد از ديدار آنها، من به سوى ملكوت رفتم، لحظه وصال فرا رسيده بود. صدايى به گوشم رسيد: 
  اى محمّد! تو بنده من هستى و من خداى تو! 
  فقط مرا عبادت كن و فقط براى من سجده نما و فقط بر من توكّل كن كه من تو را بنده خوب و پيامبر خود قرار دادم و برادرت على را به عنوان جانشين تو انتخاب نمودم.
  على، نماينده من در روى زمين است و امام و پيشواى بندگان من است و اوست كه دين مرا زنده نگه خواهد داشت.
  من به واسطه على و فرزندان او كه جانشينانش هستند به بندگان خود مهربانى مى كنم. 
  آخرين جانشين على، مهدى است، كسى كه قيام خواهد نمود، من زمين را به واسطه او زنده خواهم نمود. در روزگار او بندگان خوب من در روى زمين حكومت خواهند كرد، آن روز توحيد در همه دنيا سايه خواهد افكند و كفر نابود خواهد شد.
  من فرشتگانم را به يارى او خواهم فرستاد، بدان كه او كسى است كه بندگان مرا هدايت خواهد نمود.
  مهدى كسى است كه عيسى پشت سر او نماز خواهد خواند.


title: اين است ثواب منتظر
text:
    اين است ثواب منتظر 


  آخر چگونه ممكن است يك نفر بيش از هزار سال عمر كند؟
  اين امام زمانى كه شما به او اعتقاد داريد كى مى آيد؟ 
  چرا تا به حال نيامده است؟
  اين سؤالات براى شما بسيار آشناست، بارها و بارها آن را شنيده ايم، دشمنان مكتب تشيّع تلاش مى كنند با اين سؤالات، اعتقاد به مهدويّت را در ميان جوانان ما به چالش بكشند.
  به هر حال دشمنان هر روز با نقشه هاى جديد به ميدان مى آيند تا اين سرمايه بزرگ انتظار را از ما بربايند. مهم اين است كه ما بتوانيم تحت تأثير شبهه و دسيسه هاى آنها واقع نشويم و بتوانيم از باور و اعتقاد خود، با دليل و برهان دفاع نماييم.
  يك روز من با خود فكر مى كردم و مى خواستم بدانم كسى كه در اين شرايط در اعتقاد به آموزه زيباى مهدويّت ثابت مى ماند نزد خداوند چه جايگاهى دارد.
  براى همين به كتاب هاى مختلفى مراجعه كردم و سخنان امامان معصوم را مطالعه نمودم و به سخن جالبى از امام سجاد(ع) برخوردم كه دوست دارم آن را براى شما بيان كنم.
  امام سجاد(ع) مى فرمايند: «كسى كه در روزگار غيبت امام زمان خود، بر ولايت ما اهل بيت(ع) باقى بماند، نزد خدا مقامى بس بزرگ دارد و خداوند ثواب هزار شهيد از شهداى جنگ بدر و اُحد را به او عنايت مى كند».
  تعجّب نكن! خدا به تو كه در اين روزگار زندگى مى كنى و امام زمان تو غايب است، ثواب هزار شهيد عنايت مى كند. آيا مى دانى راز اين ثواب عظيم چيست؟
  در جنگ بدر و اُحد گروهى از ياران پيامبر به فيض شهادت رسيدند، امّا آنان پيامبر و معجزات او را مى ديدند و براى همين به راحتى مى توانستند به يقين و باور برسند، امّا تو كه امروز به قرآن ايمان آورده اى، نه پيامبر را ديده اى و نه امام خود را، ولى به مكتب تشيّع باور دارى و به آموزه هاى زيباى آن ايمان دارى، شب و روز منتظر آمدن امام زمان خود هستى، براى همين است كه خدا به اين باور و به اين يقين تو، ارزش زيادى مى دهد.


title: اشك در چشم دختر خورشيد
text:
    اشك در چشم دختر خورشيد


  روزهاى پايانى عمر پيامبر است، ديگر همه فهميده اند كه به زودى پيامبر از ميان آنها خواهد رفت و به اوج آسمان ها پرخواهد كشيد.
  آنجا را نگاه كن! فاطمه(س)، دختر پيامبر به سوى خانه پدر مى رود، او مى خواهد ديدارى با پدر تازه كند، وقتى او وارد اتاق مى شود اشك در چشمانش حلقه مى زند. 
  پيامبر نگاهى به دخترش مى كند و مى گويد: 
  ـ دخترم! چرا گريه مى كنى؟
  ـ چرا گريه نكنم حال آن كه تو را در اين حالت مى بينم؟ ما بعد از تو چه خواهيم كرد؟
  ـ دخترم! صبر داشته باش و به خدا توكّل كن.
  غم در چهره فاطمه(س) آشكار است، پيامبر مى خواهد سخنى بگويد تا دل دخترش شاد شود.
  براى همين، با دخترش چنين مى گويد: «فاطمه جانم، آيا فراموش كرده اى كه من، پدر تو هستم و شوهر تو، على، جانشين من است، مگر على بهترين مردم نيست؟ مگر او اوّلين كسى نيست كه به من ايمان آورده؟ مگر او شجاع ترين مردم نيست؟».
  نگاه كن كه چگونه لبخند شادى بر صورت حضرت فاطمه(س) نقش مى بندد.
  پيامبر سخن خود را ادامه مى دهد:
  ـ آيا خوشحال شدى، دخترم؟ آيا مى خواهى باز هم برايت سخن بگويم تا بيشتر خوشحال شوى؟
  ـ آرى!
  ـ دخترم! بدان آن مهدى كه عيسى پشت سر او نماز مى خواند از فرزندان تو مى باشد.
  اينجاست كه حضرت فاطمه(س) خيلى خوشحال مى شود و ديگر از آن غم و اندوه اثرى در چهره او باقى نمى ماند.


title: مى خواهم به اوج برسم
text:
    مى خواهم به اوج برسم

   
  آيا مى خواهى در روز قيامت كنار حضرت على(ع) و در درجه او باشى؟
  حتماً مى گويى: آخر چگونه چنين چيزى ممكن است؟ 
  چگونه ممكن است يك نفرى مثل من به آن مقام برسد. من هرگز نمى توانم خاك پاى مولاى خود هم باشم; چه برسد كه بخواهم در همان درجه اى از بهشت باشم كه مولايم در آنجاست.
  امّا تو مى توانى به اين مقام برسى، اين سخن من نيست، اين سخن مولايم على(ع) است. 
  مى دانم دوست دارى كه اين حديث را برايت بخوانم.
  اين سخن را به دقت گوش نما: 
  حضرت على(ع) فرمود: «مهدى ما از ديده ها پنهان مى شود و غيبت او بسيار طولانى خواهد شد، شيعيان ما به جستجوى او خواهند بود ولى او را نخواهند يافت. بدانيد هر كس در آن زمان بر دين خود باقى بماند و طولانى شدن غيبت امام، او را نااميد نكند، در روز قيامت كنار من و در درجه من خواهد بود».
  خوشا به حال كسانى كه در اين زمان، بر دين واقعى باقى بمانند!


title: به چه فكر مى كنى؟
text:
    به چه فكر مى كنى؟


  نام من «اَصبَغ» است، يكى از ياران حضرت على(ع) هستم، اكنون مى خواهم يك خاطره براى شما نقل كنم: 
  روزى از روزها دلم براى مولايم تنگ شده بود، با خود گفتم نزد آن حضرت بروم. از خانه بيرون آمدم و به مسجد كوفه رفتم، وقتى به مسجد رسيدم ديدم مولايم در گوشه اى از مسجد نشسته است و به چيزى فكر مى كند، آثار حزن و اندوه را در صورت او مى ديدم.
  سلام كردم و او جواب مرا داد و بار ديگر به فكر فرو رفت. نمى دانستم چه چيزى مولاى مرا ناراحت كرده است. رو به او كردم و گفتم: 
  ـ مولاى من! به چه فكر مى كنى و چرا اندوهگين هستى؟
  ـ من به يازدهمين امامى كه بعد از من مى آيد فكر مى كنم، من به مهدى فكر مى كنم. كسى كه اين دنيا را از عدل و داد پر خواهد نمود. همانا مهدى از ديده ها پنهان خواهد شد و همين غيبت، عدّه زيادى را دچار شكّ و گمراهى خواهد نمود; البتّه گروهى هم در همان روزگار بر اعتقاد خود ثابت خواهند ماند و سعادتمند خواهند شد.
  ـ مولاى من! آيا چنين اتّفاقى روى خواهد داد؟ آيا امام از ديده ها پنهان خواهد شد؟
  ـ آرى! در آن روزگار كسانى كه بر امامت و اعتقاد بر مهدى باقى بمانند، نزد خدا بهترين بندگان او خواهند بود.


title: نگاه كن آفتاب را ببين!
text:
    نگاه كن آفتاب را ببين!


  مهمان امام صادق(ع) بودم، منتظر بودم تا آن حضرت برايم سخنى بگويد، او رو به من كرد و گفت:
  روزگارى خواهد آمد كه امام زمان شما از ديده ها پنهان خواهد شد و همه شما آن روز امتحان خواهيد شد تا مقدار ايمان شما به امام خود مشخّص گردد. 
  در آن روز عدّه اى خواهند گفت كه امام زمان مرده است!! امّا مؤمنان در انتظار او خواهند بود و در دورى او اشك خواهند ريخت.
  روزگار غيبت امام زمان، روزگار سختى خواهد بود و بسيارى از مردم از دين خدا بيرون خواهند رفت، فقط كسانى به راه درست باقى خواهند ماند كه خداوند آنها را انتخاب كرده باشد.
  آگاه باشيد كه در آن روزگار، دوازده پرچم دروغين برافراشته خواهد شد و مردم را در شكّ خواهد انداخت.
  وقتى سخن امام به اينجا رسيد، من به فكر فرو رفتم، به راستى كه چه آينده سختى در انتظار شيعيان است، روزى كه امام از ديده پنهان شود و دروغگويان فرصت پيدا كنند و مردم را فريب دهند، در آن روز شيعيان چه خواهند كرد؟ 
  ديگر نتوانستم طاقت بياورم، ناخودآگاه اشكم جارى شد. امام صادق(ع) كه گريه مرا ديد صدا زد: 
  ـ مُفَضَّل! چرا گريه مى كنى؟
  ـ مولاى من! به حال شيعيان گريه مى كنم، وقتى دوازده پرچم دروغين برافراشته شود در آن وقت آنها چه خواهند كرد؟
  ـ آنجا را نگاه كن! 
  ـ كجا را مولاى من؟
  ـ پنجره را مى گويم، آيا نور آفتاب را مى بينى؟
  ـ آرى!
  ـ بدان كه وقتى زمان ظهور فرا رسد، هيچ شكّ و شبهه اى نخواهد بود، راه حق و حقيقت، مانند اين آفتاب روشن و واضح خواهد بود.


title: نعمت پنهان و آشكار خدا
text:
    نعمت پنهان و آشكار خدا 


  من آموخته ام كه بايد اهل فهم و تدبّر باشم و قرآن را فقط براى ثواب نخوانم، قرآن كتابى است كه برنامه زندگى ما را بيان كرده است، وقتى مى بينم عدّه اى بارها و بارها قرآن را از اوّل تا آخر مى خوانند ولى هيچ توجّهى به معناى آن نمى كنند، ناراحت مى شوم.
  روزى از روزها كه داشتم قرآن را مى خواندم به اين آيه رسيدم: (وَ اَسبَغَ عَلَيكُم نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً).
   به فكر فرو رفتم، منظور خدا از اين آيه چيست.خدا مى گويد: «من به شما نعمت هاى آشكار و پنهان داده ام». چقدر خوب بود كه تفسيراين آيه را مى دانستم. آيا موافقى با هم به ديدار امام كاظم(ع) برويم و اين سؤال را از او بپرسيم؟
  ـ مولاى من! منظور خدا از نعمت آشكار و پنهان در اين آيه چيست؟ 
  ـ اى محمّد اَزدى! منظور از نعمتِ آشكار، همان امام است كه در ميان مردم است و آنها مى توانند او را ببينند، امّا منظور از «نعمت پنهان»، امامى است كه از ديده ها پنهان باشد.
  ـ آيا مى شود كه امام، غايب شود و كسى او را نبيند؟
  ـ آرى! امام دوازدهم براى مدّتى از ديده ها پنهان خواهد شد، البتّه درست است كه او امامِ غايب است امّا يادش در قلب شيعيانش زنده خواهد بود و هرگز او را فراموش نخواهند كرد. وقتى او ظهور كند، براى دنيا، عدل و داد را به ارمغان خواهد آورد.


title: آرزوى جايگاه و مقام آنها را دارم
text:
  آرزوى جايگاه و مقام آنها را دارم 


  ـ تو كيستى و از من چه مى خواهى؟
  ـ نويسنده اى هستم كه براى جوانان كتاب مى نويسم.
  ـ خوب. چرا دنبال من مى آيى، برو كتابت را بنويس!
  ـ يونس! من شما را مى شناسم. شما يكى از بهترين ياران امام كاظم(ع)هستيد، فكر مى كنم الان هم نزد آن حضرت مى رويد، اجازه بده من هم همراهت بيايم.
  با هم حركت مى كنيم و به سوى خانه امام مى رويم. وارد خانه مى شويم، سلام مى كنيم و امام جواب سلام ما را مى دهد. من قلم و كاغذ در دست مى گيرم، فكر مى كنم الان يونس يك سؤال از امام خواهد پرسيد.
  حدس من درست بود، يونس رو به امام مى كند و مى گويد:
  ـ مولاى من! آيا شما امام قائم هستيد؟
  ـ يونس! منظور تو از «قائم» كيست؟ تو مى خواهى بدانى آن امام قائم كه زمين را از عدل و داد پر كرده و دشمنان را نابود خواهد كرد، كيست؟
  ـ آرى! مولاى من!
  ـ بدان پنجمين امام بعد از من، «قائم» است، همان كسى كه قيام خواهد نمود و حكومت عدل الهى را برپا خواهد نمود. اى يونس! بدان كه او مدّتى طولانى از ديده ها پنهان خواهد شد و بعداً ظهور خواهد نمود.
  ـ شيعيان در آن روزگار غيبت چه خواهند كرد؟
  ـ در آن روزگار عدّه اى از دين خود دست برخواهند داشت، امّا ديگران بر اعتقاد خود باقى خواهند ماند و منتظر آمدن او خواهند بود. اى يونس! خوشا به حال آن كسانى كه در روزگار غيبتِ امام زمان، بر ولايت ما ثابت بمانند و از دشمنان ما بيزارى جويند.
  ـ آنها چه جايگاه و مقامى خواهند داشت؟
  ـ چه چيزى بهتر از اين كه آنان از ما خواهند بود و ما نيز از آنان. آنها ما را به عنوان امامان خود انتخاب كرده اند و ما نيز آنان را به عنوان شيعيان خود! 
  ـ مولاى من! آنها در روز قيامت كجا خواهند بود؟
  ـ اى يونس! شيعيانى كه روزگار غيبت فقط بر ولايت و امامت امام زمان باقى بمانند، به خدا قسم، در روز قيامت در جايگاه و درجه ما خواهند بود.


title: چه نيازى به آل محمّد داريم؟
text:
    چه نيازى به آل محمّد داريم؟


  قسم به كسى كه جان من در دست اوست، روزگارى فرا مى رسد كه فرزند من، مهدى از ديده ها پنهان مى شود، آن روز مردم در ولادت او شكّ مى كنند، عدّه اى مى گويند كه ما ديگر هيچ نيازى به آل محمّد(ص) نداريم!
  هر كس آن روزگار را درك كند، بايد بسيار هوشيار باشد تا مبادا دين خود را از دست بدهد. 
  مبادا در آن روز شكّ به دل خود راه بدهيد. شيطان مى خواهد ايمان شما را از شما بربايد.
  فراموش نكنيد، شيطان بود كه حضرت آدم را از بهشت بيرون راند، مواظب دسيسه هاى او باشيد، از خدا يارى بجوييد.
  										* * *
  آرى، شيطان دشمنى است كه قسم ياد نموده است مانع سعادت ما بشود. او مى داند كه اعتقاد به امام زمان، باعث نجات ما از همه سياهى ها و نااميدى ها مى شود، براى همين است كه شيطان تلاش مى كند تا در اين اعتقاد، شكّ و ترديد ايجاد نمايد.


title: چرا اشك آفتاب جارى شد؟
text:
    چرا اشك آفتاب جارى شد؟


  دلم مى خواهد با شاعران روزگار خويش چنين سخن بگويم: چرا شما براى خليفه ستمكار شعر مى گوييد و او را مدح مى كنيد؟ از خدا نمى ترسيد؟
  مى دانم كه خليفه به شما سكّه هاى طلاى زيادى مى دهد، امّا بدانيد اين سكّه هايى كه شما با آن خوشحال مى شويد، چيزى جز آتش جهنّم نيست. 
  شما اين همه ظلم و ستم را مى بينيد و باز هم براى عدالت دروغين خليفه شعر مى سازيد؟ واى بر شما!
  به من مى گوييد كه ما هنرمند هستيم و بايد كار خود را بكنيم، امّا شما دروغ مى گوييد، شما هنرمند نيستيد، هنرمند كسى است كه همچون من، حكومت به دنبال سرِ اوست و براى كشتنش جايزه قرار داده است!
  مى دانم سخن گفتن با شما فايده ندارد، شما هنرمند حكومتى هستيد و من هنرمند آسمانى!
  تو چرا اين طور به من نگاه مى كنى؟ حتماً مى خواهى بدانى من كيستم. من دِعبِل هستم. شاعرى كه فقط براى اهل بيت(ع) شعر مى گويد و ظلم ستمكاران را برملا مى كند.
  با من بيا! امروز مى خواهيم نزد امام رضا(ع) برويم، من مى خواهم قصيده زيباى خود را براى آن حضرت بخوانم. البتّه شعر من به زبان عربى است. من شاعرى عرب زبان هستم.
  										* * *
  نگاه كن! دِعبِل دارد شعر مى خواند و قطرات اشك بر گونه هاى امام رضا(ع) جارى شده است! 
  به راستى چرا امام اشك مى ريزند؟ مگر دِعبل در اين شعر خود چه گفت كه اين گونه اشك امام جارى شد؟ 
  «خُرُوجُ إمام لامَحالَةَ خارِجٌ/ يَقُومُ عَلى اسْمِ اللهِ وَ البَرَكاتِ: روزى فرا مى رسد كه امامى از شما قيام مى كند، او قيام خود را با نام خدا آغاز خواهد نمود، حق را زنده كرده و باطل را نابود خواهد كرد».
  اكنون امام رضا(ع) رو به دِعبل مى كند و مى گويد: 
  ـ اى دعبل! اين شعر را جبرئيل بر زبان تو جارى كرده است. آيا مى دانى آن امامى كه قيام خواهد نمود كيست؟
  ـ خير، مولاى من! نمى دانم. من فقط شنيده ام كه از ميان شما اهل بيت(ع)، امامى قيام خواهد كرد و زمين را پر از عدل و داد خواهد نمود و به همه پليدى ها پايان خواهد داد.
  ـ اى دعبل! بدان كه امام بعد از من، امام جواد(ع) است و امام بعد از او امام هادى(ع) خواهد بود. بعد از او، امام حسن عسكرى(ع)، امام يازدهم است. امام بعد از او، مهدى(ع) است، همان كه امامِ قائم است. او روزگارى از ديده ها پنهان خواهد بود و شيعيان در انتظار او خواهند بود. بدان! اگر از عمر دنيا، فقط يك روز باقى مانده باشد، خدا آن روز را آن قدر طولانى مى كند تا او ظهور كند. او خواهد آمد و دنيا را پر از عدل و داد خواهد نمود.


title: منتظر سيصد و سيزده نفر هستم
text:
  منتظر سيصد و سيزده نفر هستم


  نمى دانم تا به حال به شهر رى رفته اى تا «شاه عبدالعظيم» را زيارت كنى؟ او يكى از نوادگان امام حسن(ع) است كه از مدينه به شهر رى هجرت كرد و در همان شهر از دنيا رفت. 
  امروز قبر او، يكى از زيارتگاه هاى كشور عزيزمان ايران است. 
  او در زمان امام جواد(ع) زندگى مى كرد. اكنون مى خواهم حديثى را كه او از امام جواد(ع) نقل كرده، براى شما بگويم:
  يك روز كه او به ديدار امام جواد(ع) رفته بود، آن حضرت به او چنين فرمود: «ولادت امام قائم كه دنيا را پر از عدل و داد خواهد كرد، بر همه مخفى خواهد بود، او مدّتى طولانى از ديده ها پنهان خواهد بود. وقتى سيصد و سيزده نفر از يارانش گرد او جمع شوند او ظهور خواهد كرد. اين سيصد و سيزده نفر از تمام دنيا به سوى او خواهند آمد. بعد از آن، وقتى لشكر ده هزار نفرى او آماده شود او قيام خواهد كرد و دشمنانش را به سزاى اعمالشان خواهد رسانيد».
  خوشا به حال كسانى كه در لشكر امام زمان باشند و جانشان را فداى امام خويش نمايند.


title: چرا آفتاب را فراموش مى كنيد؟
text:
    چرا آفتاب را فراموش مى كنيد؟


  من به ديدار امام جواد(ع) رفته بودم و دوست داشتم از آن حضرت در مورد امام دوازدهم سؤالى بكنم. به او گفتم: آقاى من! امام بعد از امام حسن عسكرى چه كسى خواهد بود؟
  ناگهان ديدم كه امام جواد(ع) شروع به گريه كردن كرد. من خيلى تعجّب كردم، راز اين گريه امام بر من مخفى بود. قطرات اشك از گونه امام جواد(ع) فرو مى غلتيد. لحظاتى گذشت و بعد از آن در جواب من چنين فرمود: 
  ـ اى پسر ابى دُلَف! بدان كه امام دوازدهم، همان امام قائم است؟
  ـ مولاى من! چرا آن حضرت را «قائم» مى نامند؟
  ـ زيرا او كسى است كه براى اجراى عدالت قيام مى كند، او وقتى قيام مى كند كه گروه زيادى او را فراموش كرده اند. روزگارى فرا مى رسد كه مردم در امامت او شكّ مى كنند زيرا او مدّتى طولانى از ديده ها پنهان مى شود و كسى از او خبر ندارد. 
  ـ مردم در آن زمان چگونه خواهند بود؟
  ـ شيعيان خوب ما منتظر ظهور خواهند بود و عدّه اى هم اعتقاد به مهدويّت را مسخره خواهند كرد. كسانى كه وقت و زمانى را براى ظهور معيّن كنند، سخنانشان دروغ از آب در خواهد آمد. هر كس در امر ظهور عجله كند هلاك شده و از راه راست منحرف خواهد شد. فقط كسانى كه تسليم امر خدا هستند نجات پيدا خواهند كرد.


title: در آن كتاب چه خواندى كه گريان شدى؟
text:
    در آن كتاب چه خواندى كه گريان شدى؟


  نام من «سَدير» است. من همراه با دوستانم از كوفه به مدينه آمديم تا به ديدار امام صادق(ع) برويم. راه طولانى كوفه تا مدينه را به عشق ديدار امام خود پشت سر گذاشتيم. وقتى به مدينه رسيديم اوّل به زيارت حرم پيامبر رفتيم و بعد از آن به سوى خانه امام صادق(ع) رهسپار شديم. من وقتى وارد خانه آن حضرت شدم، منظره اى را ديدم كه خيلى تعجّب كردم. ديدم كه امام صادق روى زمين نشسته است و مشغول گريه است. من خودم قطرات اشك را ديدم كه از صورت امام فرو مى غلتيد.
  ما سلام كرديم و جواب شنيديم. بعد از آن ديديم كه امام چنين سخن مى گويد: 
  آقاى من! غيبت و دورى تو خواب را از چشم من ربوده است، كاسه صبرم را لبريز كرده است. من در دورى تو، ديگر آرام و قرار ندارم.
  مولاى من! غيبت تو غم ها را به دل من آورده است...
  										* * *
  وقتى من اين سخنان را از امام شنيدم، بسيار نگران شدم، خيال كردم مصيبت بزرگى بر امام وارد شده است! جلو رفتم و گفتم: 
  ـ اى فرزند رسول خدا! چه شده است؟ چرا اين گونه گريه مى كنيد؟ 
  ـ امروز صبح كتابى را مى خواندم كه از حضرت على(ع) به دست من رسيده است. در آن كتاب، حوادثى كه تا روز قيامت در دنيا روى خواهد داد، آمده است. 
  ـ آقاى من! شما در آن كتاب چه خوانديد كه چنين نگران شديد؟
  ـ در آن كتاب خواندم كه امامِ قائم، مدّتى طولانى از ديده ها پنهان خواهد شد، در آن روزگار شيعيان ما امتحان خواهند شد و گروهى از آنها در امامت مهدى ما، به شكّ افتاده و دست از دين خود برخواهند داشت. وقتى من اين حوادث را خواندم، غم و غصّه به دلم آمد و اشكم جارى شد. 
  ـ آقاى من! آيا مى شود براى ما در مورد امامِ قائم سخنى بفرماييد؟
  ـ بدانيد كه قائم ما شبيه چهار پيامبر خواهد بود.
  ـ آن پيامبران كدامند؟
  ـ موسى و عيسى و نوح و خضر؟
  ـ شباهت مهدى به موسى چگونه است؟ 
  ـ فرعون مى دانست كه حكومت او به دست موسى نابود خواهد شد امّا نمى دانست كه موسى در كدام خانواده به دنيا خواهد آمد، براى همين دستور داد بيست هزار نوزاد از بنى اسرائيل را كشتند تا شايد بتواند موسى را نابود كند، امّا خداوند موسى را از شرّ فرعون نجات داد. دشمنان ما هم تلاش خواهند كرد تا قائم ما را به قتل برسانند، امّا آنان هرگز موفّق نخواهند شد.
  ـ آقاى من! شباهت مهدى به عيسى چيست؟
  ـ مسيحيان بر اين باور هستند كه عيسى به دار آويخته شده و كشته شده است، ولى قرآن مى گويد كه او زنده است و هرگز دشمنان نتوانستند او را به قتل برسانند. آرى! عيسى زنده است ولى الان از ديده ها پنهان مى باشد. همين طور قائم ما هم از ديده ها پنهان خواهد شد. در آن روزگار، گروهى خواهند گفت كه او اصلاً به دنيا نيامده است، گروه ديگر خواهند گفت كه او مرده است!!
  ـ آقاى من! شباهت مهدى به نوح چگونه است؟ 
  ـ مدّت زيادى نوح در ميان قوم خودش بود و آنها را به سوى خدا دعوت مى كرد و آنها قبول نمى كردند، تا آن زمان كه خدا تصميم گرفت عذاب را بر آنان نازل كند. در آن هنگام جبرئيل بر نوح نازل شد و هفت هسته درخت به نوح داد. 
  ـ آن هسته ها براى چه بودند؟
  ـ جبرئيل به نوح گفت كه اين هسته ها را در زمين بكارد، وقتى كه اين هسته ها تبديل به درختان تنومندى شدند، عذاب كفّار فرا خواهد رسيد. نوح اين خبر را به ياران خود داد و همه خوشحال شدند، آنها سال ها صبر كردند تا آن هسته ها به درختان تنومندى تبديل شدند.
  ـ آيا آن وقت عذاب بر كفّار نازل شد؟
  ـ وقتى همه منتظر وعده خدا بودند جبرئيل نازل شد و به نوح دستور داد تا هسته آن درخت ها را بگيرد و آن را در زمين بكارد، هر وقت كه اين هسته هاى جديد تبديل به درخت شدند عذاب كفّار نازل خواهد شد. وقتى نوح اين سخن را به ياران خود گفت عدّه زيادى از آنان از دين برگشتند و با خود گفتند اگر نوح بر حق بود، هرگز چنين نمى شد.
  ـ سرانجام چه شد؟
  ـ خدا آن قدر ياران نوح را امتحان كرد تا عدّه كمى باقى ماندند، خدا هفت بار به نوح دستور داد تا هسته هاى جديد بكارد. خيلى ها از دين دست برداشتند و فقط هفتاد و دو نفر باقى ماندند.
  ـ بعد از آن چه شد؟
  ـ خدا آن وقت به نوح دستور داد تا مشغول ساختن كشتى شود و بعد از مدّتى طوفان، همه كفّار را نابود كرد. غيبت قائم ما هم آن قدر طول مى كشد تا كسانى كه اهل شكّ و ترديد هستند از صف مؤمنان و شيعيان ما جدا شوند.
  ـ آقاى من! شباهت مهدى به خضر چيست؟
  ـ خدا مى دانست كه قائم ما، عمرى طولانى خواهد داشت و غيبت او طولانى خواهد شد. براى همين به خضر هم عمرى طولانى عنايت كرد تا شاهدى براى عمر طولانى قائم ما باشد.


title: دعايى براى همه منتظران
text:
    دعايى براى همه منتظران 


  دوست خوب من! اكنون مى خواهم دعايى را براى شما بنويسم كه نائب دومِ امام زمان در عصر «غيبت صُغرى» آن را نقل كرده است:
  خدايا! مرا در راه اطاعت از امام خود موفّق بدار، همان امامى كه او را از ديده ها پنهان نموده اى. 
  مى دانم كه امامِ من، منتظر فرمان توست تا به او دستور دهى و او ظهور كند. 
  خدايا! تو خود بهتر مى دانى كه چه موقع بايد اجازه ظهور امام مرا بدهى، پس به من صبرى عنايت كن تا در امر ظهور، عجله نكنم. خدايا! مرا در اين امر ظهور، بردبار قرار بده تا نه تعجيل آن را بخواهم و نه تأخير آن را!
  خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه به حكمت تو اعتراض كنم و بگويم: «چرا امام زمان ظهور نمى كند؟». 
  خدايا! از تو مى خواهم كه مرا تسليم حكمت خودت قرار دهى. آمين.
  										* * *
  دوست من! كمى در اين دعا فكر و تأمل كن، ما در اين دعا از خدا نمى خواهيم كه ديگر مشتاق ظهور نباشيم، بلكه اين دعا به ما مى آموزد كه از عجله كردن و اعتراض كردن به حكمت خدا دست برداريم. ما با تمام وجود براى ظهور دعا مى كنيم، امّا اگر خداوند دعاى ما را مستجاب نكرد هرگز به حكمت خدا اعتراض نمى كنيم.


title: ما ديگر خسته شده ايم
text:
    ما ديگر خسته شده ايم 


  ـ اى موسى! ما تا كى بايد زير اين همه ظلم و ستم باشيم؟ خدا كى مى خواهد ما را از دست اين همه ظلم ها و ستم ها نجات بدهد.
  ـ شما بايد صد و هفتاد سال ديگر صبر كنيد تا نجات دهنده شما بيايد و شما را از ظلم و ستم فرعونيان نجات بدهد. 
  ـ اى موسى! ما طاقت نداريم اين همه سال صبر كنيم. آيا راهى نيست كه روزگار رهايى ما فرا برسد؟
  ـ تنها راه آن، دعا است. اگر از صميم قلب از خدا بخواهيد، او دعاى شما را مستجاب خواهد كرد.
  ـ ما چهل روز دعا خواهيم كرد، گريه خواهيم نمود و از خدا نجات خود را خواهيم خواست.
  										* * *
  بنى اسرائيل چهل روز به دعا و نيايش پرداختند، در آن موقع ظلم و ستم فرعون زيادتر شده بود، بنى اسرائيل با تمام وجود خدا را صدا زدند و از او خواستند تا روزگار رهايى و نجات آنها را فرا برساند.
  هنوز مدّت زيادى تا لحظه موعود باقى مانده است، آيا ممكن است خدا زودتر از آن لحظه موعود، بنى اسرائيل را نجات بدهد؟ 
  آرى! براى خدا هر كارى ممكن است. او اراده مى كند و لحظه رهايى بنى اسرائيل صد و هفتاد سال زودتر فرا مى رسد!!
  و اين گونه بود كه خدا به موسى(ع) وحى كرد كه لحظه رهايى فرا رسيد، تو بنى اسرائيل را شبانه از مصر خارج كن و من به زودى زود فرعون و سپاه او را نابود خواهم كرد.
  										* * *
  حكايتى را كه براى شما نقل كردم حديث امام صادق(ع) است، آن حضرت بعد از نقل اين جريان، فرمود: 
  ديديد كه خدا چگونه دعاى بنى اسرائيل را مستجاب كرد و حدود نيمى از روزگار رنج و عذاب آنها، كم كرد؟ اگر شيعيانِ ما هم با تمام وجود، ظهور قائمِ ما را از خدا طلب كنند، خدا دعاى آنها را مستجاب مى كند و ظهور را خيلى زودتر فرا مى رساند.


title: در خيمه يار خواهم بود
text:
  در خيمه يار خواهم بود 


  آيا مى دانى بزرگ ترين آرزوى من چيست؟ 
  آيا مى دانى من همواره چه خواسته اى را از خداى خويش طلب مى كنم؟ من آرزو دارم روزگار ظهور را درك كنم و جان خويش را فداى مولاى مهربان خود نمايم. 
  اين سخن جوانى بود كه با من سخن مى گفت، او مى دانست كه افراد بسيارى قبل از او اين آرزو را داشته اند، امّا مرگ به آنها فرصت نداد و آنها از دنيا رفتند و به آرزوى خود نرسيدند.
  من وقتى اين سخن او را شنيدم با خود گفتم خوب است سخن امام صادق(ع) را براى او بگويم. 
  آن حضرت مى فرمايد: «كسى كه در انتظار ظهور باشد و مرگ او فرا برسد، مانند كسى است كه در خيمه امام زمان است».
  										* * *
  آرى! فرق نمى كند تو زمان ظهور را درك كنى يا نه، مهم اين است كه تو به وظيفه خود عمل كنى.
  اگر وظيفه خود را به درستى، تشخيص دادى و به آن عمل نمودى، بدان كه تو به امام زمان نزديك هستى، آن قدر نزديك كه گويا در خيمه اش حضور دارى!


title: هر روز صبح سلام به آفتاب
text:
    هر روز صبح سلام به آفتاب 


  ـ وقتى تو روز جديدى را آغاز مى كنى حتماً يك سجده شكر به جا بياور. 
  ـ سجده شكر براى چه؟ مگر من بيكار هستم. بايد زود، سر كار بروم، وقت ندارم.
  ـ حالا اگر وقت ندارى كه سجده بروى پس در قلب خودت از خدا تشكّر كن. 
  ـ تشكّر براى چه؟
  ـ براى اين كه به تو نعمت شناخت امام زمان را عنايت كرد، در روزگارى كه خيلى ها، آن آقاى مهربان را فراموش كرده اند و او را از ياد برده اند، هنوز قلب تو به عشق آن آقا مى تپد، آيا اين شكر ندارد؟
  ـ راست مى گويى! من تا به حال به اين فكر نكرده بودم. 
  ـ دوست من! سعى كن اوّل صبح به آقاى خود سلام كنى، خودت مى دانى كه او تو را مى بيند و سخن تو را مى شنود.
  ـ مگر او امامِ غايب نيست؟
  ـ خير! او فقط از ديده ها پنهان است، او هرگز غايب نيست، او حاضر است و به اذن خدا از همه چيز ما خبر دارد، وقتى از ما كار خوبى را مى بيند خوشحال مى شود و براى ما دعا مى كند و اگر گناهى از ما سر بزند، ناراحت مى شود.


title: مى خواهى خدا به تو افتخار كند؟
text:
    مى خواهى خدا به تو افتخار كند؟


  سلام مرا به دوستانم برسان و پيام مرا به آنان برسان! 
  اين سخن امام صادق(ع) است كه هنوز در گوشم طنين انداز است. از شما چه پنهان كه از آن روز ديگر زندگى من عوض شد، چگونه بگويم. زندگى من معناى ديگرى يافت. امام از من خواسته بود تا پيامى را به همه شيعيان برسانم و من هم از هر فرصتى براى اين كار استفاده مى كردم.
  مى دانم تو هم دوست دارى كه پيام امام را برايت بگويم. راستى نمى خواهى اسم مرا بدانى؟ من «ابن سِرحان» هستم. اين هم پيام امام صادق(ع) كه به من چنين فرمود: «وقتى شيعيان ما دور هم جمع مى شوند و در مورد ما اهل بيت سخن مى گويند، فرشتگان براى آنها دعا مى كنند و از خدا براى آنها طلب رحمت و بخشش مى كنند. اى شيعيان! بدانيد وقتى شما در مجالس خود ما را ياد مى كنيد، خداوند به شما افتخار و مباهات مى كند. از شما مى خواهم وقتى با هم هستيد از ما اهل بيت ياد كنيد، زيرا اين كار شما باعث مى شود تا ياد ما و دين ما زنده بماند. آيا مى دانيد بهترين مردم چه كسانى هستند؟ كسانى كه همواره ما را ياد كنند و ياد ما را در دل مردم زنده نگه دارند».
  دوست خوب من! اكنون كه پيام امام صادق(ع) را شنيدى، سعى كن تا در هر جا كه رفتى و با هر كس كه نشستى از امام زمان(ع) ياد كنى، نگذارى كه آن آقاى مهربان از يادها برود و مردم به جاى او به چيزهاى ديگرى فكر كنند.
  تو مى توانى كارى كنى كه دوستانت، همه با ياد امام زمان مأنوس شوند، تو مى توانى كارى كنى كه خدا به تو افتخار كند. آرى! تو مى توانى! 
  برخيز! با خود عهد كن تا زنده كننده ياد مولاى خويش باشى! 


title: به دنبال بهترين عبادت ها
text:
    به دنبال بهترين عبادت ها 


  حتماً مى دانى كه خداوند، در قرآن، هدف از آفرينش انسان را عبادت و بندگى معرّفى كرده است. 
  «ما خَلَقتُ الجِّنَ وَ الانسَ إلاّ لِيَعبُدُونَ: جنّ و انسان را فقط براى عبادت خلق نمودم».
  اكنون كه دانستى هدف خلقت چيست، مى خواهم يك سؤال از شما بپرسم: به نظر شما بهترين عبادت ها كدام است؟ 
  شايد بگويى نماز، روزه و يا حجّ خانه خدا. 
  امّا اگر اين سؤال را از پيامبر بپرسيم، آيا مى توانيد حدس بزنيد او چه جوابى خواهد داد؟ 
  خوب است سخن پيامبر را براى شما نقل كنم: «أفضَلُ العِبادَةِ إنتِظارُ الفَرَجِ: بهترين عبادت، انتظار فرج و گشايش است».
  تو خود مى دانى كه با ظهور امام زمان(ع) در همه كارها گشايش صورت مى گيرد و گره بسته آن باز مى شود، پس انتظار ظهور امام زمان(ع)، بهترين عبادت است. 
  شايد بگويى چگونه ممكن است يك انتظار ساده از همه عبادت ها بالاتر و بهتر باشد. 
  در جواب مى گويم: سخن ما در مورد يك انتظار ساده نيست، بلكه ما در مورد انتظار واقعى سخن مى گوييم. كسى كه منتظر امام زمان(ع) است، در واقع منتظر همه خوبى ها است و معلوم است كه در زندگى چنين شخصى، زيبايى ها رشد مى كند و جلوه مى يابد، زيرا تو به هر چه فكر كنى و در انتظارش باشى، آن چيز در زندگى تو رشد مى كند. اين يك قانون است. هيچ وقت آن را فراموش نكن!


title: هر روز صبح چنين بگو
text:
    هر روز صبح چنين بگو 


  بار خدايا! من امروز صبح و در همه روزهاى زندگى ام، با امام خود تجديد پيمان مى كنم. 
  من تلاش مى كنم تا هرگز از اين پيمان خود دست برندارم و آن را فراموش نكنم. 
  اى خداى مهربان! 
  از تو مى خواهم تا مرا از ياران باوفاى امام قرار بدهى. من دوست دارم از كسانى باشم كه جانشان را فداى او مى كنند و در ركاب او به فيض شهادت مى رسند.
  بار خدايا! اين زمين مرده را با ظهور امام زمان(ع) زنده كن. 
  اگر مرگ من قبل از ظهور آقايم فرا رسيد از تو مى خواهم كه در روزگار ظهور، بار ديگر مرا زنده كنى تا به آرزوى خود برسم و مولاى خود را يارى كنم و جانم را فدايش نمايم.
  										* * *
  اين قسمتى از دعاى «عَهْد» است كه مستحب است هر روز بعد از نماز صبح آن را بخوانى. سعى كن هر روز، با امام خود عهد و پيمان ببندى كه همواره در راه او قدم بردارى.


title: عشق روزگار جوانى من چه شد؟
text:
  عشق روزگار جوانى من چه شد؟


  ـ پيرمرد چرا گريه مى كنى؟ چه شده است؟ 
  ـ اى امام صادق(ع)! چرا گريه نكنم؟ آقاى من! از جوانى تا به امروز منتظر ظهور دولت شما هستم. هر روز پيش خود گفته ام كه به زودى حكومت شما تشكيل خواهد شد و من روزگار عزّت شما را خواهم ديد. اكنون ديگر پير شده ام و مرگ در چند قدمى من است. من هنوز به آرزوى خود نرسيدم.
  ـ اى پيرمرد! نگران نباش! اگر تو آن قدر زنده بمانى كه قائم ما را ببينى خداوند به تو مقامى بس بزرگ خواهد داد. 
  ـ امّا اگر مرگ من فرا برسد و من تا آن موقع زنده نباشم چه مى شود؟
  ـ اگر تو قبل از روزگار ظهور از دنيا بروى، بدان كه در روز قيامت با ما خواهى بود. تو با اهل بيت پيامبر همراه خواهى بود.
  ـ مولاى من! من با سخن شما آرام شدم و خاطرم آسوده گشت. به راستى كه سخنان شما شفاى دل هاست.
  ـ اى پيرمرد! بدان كه قائم ما قبل از اين كه ظهور كند، براى مدّتى طولانى، از ديده ها پنهان مى شود. در آن روزگار بعضى از شيعيان ما در فتنه ها گرفتار مى شوند و در مورد امام قائم به شكّ مى افتند. من از خدا مى خواهم تا آنان را يارى كند تا بر اعتقاد خود ثابت باقى بمانند.


title: در سجده چه دعايى مى خوانى؟
text:
  در سجده چه دعايى مى خوانى؟


  قبول باشد، امشب شب قدر است و تو از اوّل شب تا الان كه سحر است، مشغول دعا و نيايش بودى. اكنون كجا مى روى؟ ديگر وقت زيادى تا اذان صبح باقى نمانده است.
  جواب مرا نمى دهى و به راه خودت ادامه مى دهى. من هم به دنبال تو مى آيم. تو در كوچه اى مى پيچى كه بوى بهشت به مشام مى رسد، كنار خانه اى مى ايستى، در مى زنى و وارد خانه مى شوى.
  اكنون مى فهمم كه تو چقدر باهوش هستى. تو مى خواستى در بهترين لحظه سال، كنار امام خود باشى. 
  آفرين بر تو!
  آخرين لحظه شب قدر خود را به امام صادق(ع) رسانده اى، تو به ديدار آسمان آمده اى!
  لحظاتى مى گذرد، نماز صبح برپا مى شود، بعد از نماز، امام به سجده مى رود و دعا مى خواند. 
  تو صداى امام را مى شنوى، او دارد با خداى خود راز و نياز مى كند: «خدايا تو را به عظمت و بزرگى خودت قسم مى دهم تا بر محمّد و آل محمّد درود بفرستى و ظهور آن كسى را نزديك كنى كه با ظهورش ستمكاران نابود خواهند شد و خوبان از گرفتارى نجات پيدا خواهند نمود. بار خدايا! در امر ظهور او تعجيل فرما و ظهورش را زودتر برسان». تو صبر مى كنى تا امام سر از سجده بردارد، اكنون رو به او مى كنى و مى گويى:
  ــ آقاى من! آن كسى كه ظهورش را از خدا خواستيد چه كسى است؟
  ـ او امامِ قائم است; مهدى موعود. تو بايد شب و روز چشم به راه او باشى.


title: چه چيز تو را نجات مى دهد؟
text:
    چه چيز تو را نجات مى دهد؟


  اينجا قم است، پايتخت فرهنگى شيعيان. مردم اين شهر از ابتدا با عشق به اهل بيت پيامبر آشنا شده اند و همواره تلاش مى كنند در راه و آرمان آنان قدم بردارند.
  آنجا را نگاه كن! كنار رودخانه، مردم مشغول ساختن مسجد هستند. همه از پير و جوان در ساختن اين مسجد كمك مى كنند. آن پيرمرد را مى بينى كه در آنجا كار مى كند. او گمشده من و توست. او «احمدبن اسحاق» است. او نماينده امام عسكرى(ع) در اين شهر است. مردم به او احترام زيادى مى گذارند و او را شيخ صدا مى زنند.
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ اگر او شيخ قم است پس چرا دارد مثل بقيّه كار مى كند؟
  ـ مگر نمى دانى كه اين مسجد به دستور امام عسكرى(ع) ساخته مى شود، براى همين خود شيخ هم مثل بقيّه در ساختن مسجد كمك مى كند. بايد صبر كنيم تا كار شيخ تمام شود، من مى خواهم از او سؤال مهمّى بنمايم.
  ـ چه سؤالى؟
  ـ شنيدم كه او به تازگى از سامرا آمده است. او خدمت امام حسن عسكرى(ع) بوده است. مى خواهم از او بپرسم كه مهم ترين سخن امام در اين سفر چه بوده است. 
  بعد از لحظاتى، نزد شيخ مى رويم، او به گرمى از ما استقبال مى كند و براى ما چنين مى گويد: «آن روز كه خدمت امام عسكرى(ع) بودم، او رو به من كرد و چنين فرمود: اى احمد بن اسحاق! به خدا قسم فرزندم مهدى براى مدّتى طولانى از ديده ها پنهان خواهد شد. در آن روزگار مردم زيادى از دين خدا دست برداشته و بنده شيطان مى شوند. من سوال كردم كه در آن روزگار چه كسى از اين فتنه ها نجات پيدا مى كند؟ امام در پاسخ من فرمود: فقط كسانى از آن فتنه ها نجات پيدا مى كنند كه بر اعتقاد به امامت مهدى ثابت بمانند و همواره براى ظهور دعا كنند».
  										* * *
  از خدا مى خواهم كه ما را در اعتقاد به مهدويّت و ولايت امام زمان ثابت قدم نمايد و توفيق دهد تا براى ظهور دعا كنيم. دعا براى ظهور، دعا براى همه زيبايى هاست. زيباترين دعاى هستى اين است: 
  اللهمَّ عَجِّلْ لِوَليِّكَ الفَرَجَ.


title: آيا خورشيد پشت ابر را ديده اى؟
text:
    آيا خورشيد پشت ابر را ديده اى؟ 


  وقتى ابرها روى خورشيد را مى پوشانند، هنوز هم مى توانى از نور خورشيد استفاده كنى، روشنايى روز از همين خورشيد است، اصلاً وجود روز به خاطر همين خورشيد است، اگر خورشيد نباشد، دنيا در سرما و تاريكى نابود مى شود. 
  از تو مى خواهم در مورد خورشيد فكر كنى، اگر بتوانى خورشيد و اثرات آن را بشناسى، هرگز ابرها را مانع نمى دانى. اين ابرها نمى توانند تو را از فيض خورشيد محروم كنند.
  دوست من! 
  اكنون مى خواهم سخنى از امام صادق(ع) را برايت نقل كنم. 
  يك روز از او سؤال كردم: وقتى كه امام زمان از ديده ها پنهان باشد، وجود او براى مردم چه فايده اى دارد؟ 
  آن حضرت در جواب چنين گفت: «وجود امام زمان براى مردم فايده دارد، همان طور كه خورشيد پشت ابر براى شما فايده دارد».


title: خوشبخت ترين مرد اصفهان كيست؟
text:
  خوشبخت ترين مرد اصفهان كيست؟


  اين روزها مردم اصفهان هنوز با مكتب اهل بيت(ع) آشنا نشده اند، دستگاه تبليغات حكومت نمى گذاشت مردم با امامان معصوم(ع) ارتباط داشته باشند، براى همين در آن شهر، شيعه كمى يافت مى شود. البتّه من مى دانم به زودى اين شهر به يكى از شهرهاى مهمّى تبديل خواهد شد كه قلب مردم آن براى عشق به اهل بيت(ع) خواهد تپيد.
  به هر حال، اسم من «عبد الرّحمان» است و در اصفهان زندگى مى كنم. امّا تعداد شيعيان بسيار كم است، شيعه شدن هر كدام از ما داستان جالبى دارد، امروز مى خواهم داستان شيعه شدن خودم را برايت بگويم.
  من مرد فقيرى بودم، روزگار سختى بر من مى گذشت، به هر درى مى زدم تا شايد بتوانم از اين فقر و ندارى نجات پيدا كنم، موفّق نمى شدم.
  من هميشه شرمنده همسر و دخترانم بودم، مى دانى كه براى يك مرد سخت است نتواند باعث خوشحالى و خوشبختى خانواده خود بشود.
  وقتى وضع بدتر شد كه فرماندار اصفهان مرا از آن شهر بيرون كرد، اين ديگر براى من قابل تحمّل نبود، تصميم گرفتم به بغداد سفر كنم و درد دل خويش را با خليفه بگويم. آن روزها من خيال مى كردم كه متوكّل عبّاسى، نماينده خدا بر روى زمين است و اطاعت او بر همه ما واجب است.
  به سوى بغداد حركت كردم، تا آن روز چيز زيادى از اهل بيت نشنيده بودم. من نمى دانستم كه امام زمان من، امام هادى است و من بايد به ولايت او اعتقاد داشته باشم.
  خلاصه، بعد از پيمودن راه طولانى به بغداد رسيدم و با خود گفتم هر چه زودتر به قصر خليفه بروم و مشكل خود را با او در ميان بگذارم. وقتى به آستانه قصر رسيدم ديدم، هياهويى بر پا شده بود، مأموران همه ايستاده اند، از يكى پرسيدم چه خبر شده است؟ او گفت كه حضرت خليفه بر امامِ شيعيان غضب كرده و دستور داده است او را به قصر بياورند. حضرت خليفه مى خواهد او را مجازات كند، فكر مى كنم ديگر روز قتل امامِ شيعيان فرا رسيده است. 
  من تعجّب كردم، شيعيان ديگر كيستند؟ امام آنها كيست؟ مگر همه ما يك رهبر بيشتر داريم كه آن هم متوكّل است، آيا شيعيان براى خود رهبرى غير از خليفه دارند؟
  اين سؤالاتى بود كه ذهن مرا مشغول به خود كرده بود، با خود گفتم صبر مى كنم تا امامِ شيعيان را ببينم.
  لحظاتى گذشت، ناگهان ديدم كه مأموران زيادى دور يك نفر حلقه زده اند، سرم را بالا آوردم، آقايى را ديدم كه لبخند به لب داشت. نمى دانم چه شد كه ناگهان قلبم فرو ريخت، محبّت او به دلم آمد، احساس كردم كه اين آقا را خيلى دوست دارم. با خود گفتم: آخر چرا متوكّل مى خواهد اين آقا را به قتل برساند؟
  اينجا بود كه آرام شروع به دعا كردم: خدايا! از تو مى خواهم اين آقا را از شرّ متوكّل نجات دهى! خدايا! خودت نگهدار او باش!
  من مشغول دعا بودم كه ديدم آن آقا به من نزديك شد، وقتى درست مقابل من رسيد چنين گفت: خدا دعاى تو را مستجاب كرد و عمر تو را طولانى و به تو ثروت زياد و پسران متعددى عطا خواهد كرد.
  وقتى اين سخنان را شنيدم، خيلى تعجّب كردم، اين آقا كيست كه از راز دل من خبر دارد؟
  آن آقا وارد قصر شد، من منتظر ماندم، ديدم كه بعد از مدّتى به سلامت از قصر خارج شد. من خدا را شكر نمودم. 
  به اصفهان بازگشتم، بعد از مدّتى كوتاه، دنيا به من رو كرد، آيا مى دانى الان در خانه چقدر پول نقد دارم؟ 
  به بركت دعاى امام هادى، همين الان يك ميليون سكّه نقره در خانه خود دارم، اين غير از آب و املاكى است كه در اصفهان خريدارى كرده ام.
  ديگر براى تو چه بگويم؟ خدا به بركت دعاى امام، چندين پسر به من داد، امروز من خوشبخت ترين مرد اين شهر هستم. اين فقط به خاطر دعايى بود كه امام براى من نمود.
  آرى! من يك بار فقط يك بار براى امام زمان خود دعا كردم، او هم به خاطر اين دعاى من، در حقّ من دعا كرد و زندگى من اين قدر بركت گرفت. 
  اكنون با تو هستم. تو چقدر براى امام زمان خود دعا مى كنى؟ تو كه باور دارى او متوجّه دعاهاى تو مى شود، كارى كن او براى تو دعا كند.


title: خدا كند كه بيايى
text:
  خدا كند كه بيايى 


  مولاى من! آقاى من! 
  كاش مى دانستم كه تو در كجا هستى! بر من سخت است كه بتوانم همه مردم را ببينم امّا از ديدار تو محروم باشم! صداى همه را بشنوم و صداى تو را نشنوم!
  چشمان من براى تو گريان است، بر من سخت است ببينم كه ديگران تو را از ياد برده اند.
  آيا كسى هست در گريه كردن مرا يارى كند؟ 
  جانمان فداى تو كه از ما هرگز جدا نيستى!
  مولاى من! تا به كى در انتظار ظهور تو سرگردان باشم؟ من چگونه با تو راز دل خويش بگويم؟ 
  من از تو دم مى زنم ولى مى بينم كه مردم تو را از ياد برده اند، اين بر من بسيار سخت است.
  اى فرزند پيامبر! 
  آيا راهى هست كه من تو را ببينم؟ تو خود مى دانى كه بى تاب تو گشته ام؟ كى خواهى آمد تا تو را ببينم؟ كى خواهى آمد تا مثل همه يارانت در ركاب تو حاضر شوم و تو را در برپايى عدالت يارى كنم؟
  اى خداى مهربان! 
  تو خود از سوز دل ما آگاه هستى، از تو مى خواهيم ظهور مولاى ما را برسانى و اين دل غمديده ما را شفا بدهى!
  										* * *
  دوست من! اين قسمتى از دعاى نُدبه بود كه براى تو ذكر كردم، مستحب است اين دعا را روزهاى جمعه بخوانى و با مولاى خودت راز و نياز كنى.


title: سخن آخر
text:
    سخن آخر


  در پايان، دعايى را كه نايب دوم امام زمان(ع) در غيبت «صُغرى» بيان كرده است، براى شما مى نويسم. چقدر زيباست كه ما همواره خداى خويش را اين گونه بخوانيم و هرگز از ياد امام خويش غافل نشويم:
  										* * *
  بار خدايا! روزگارى است كه امامِ من از ديده ها پنهان شده است!، از تو مى خواهم كمكم كنى تا من دست از دين و آيين خود برندارم. من به تو پناه مى برم از اين كه طولانى شدن روزگار غيبت، باعث شكّ و ترديد من بشود.
  از تو مى خواهم كه توفيق دهى تا هميشه به ياد امامِ خود باشم و او را فراموش نكنم.توفيقم بده براى ظهور او دعا كنم! مرا در زمره ياران او قرار ده!
  ايمان مرا به امام زمان خويش، زياد و زيادتر بگردان و از ياد او مرا غافل مگردان.
  												آمين.

  												پايان


title: توضيحات
text:
  توضيحات


  كتاب سمت سپيده 
  موضوع: ارزش علم و آگاهى، كسب دانش
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.

   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  من عاشق شب هاى كوير هستم، لحظه شمارى مى كنم تا فرصتى پيش بيايد و به كوير سفر كنم و محو سكوت كوير شوم.
  شهر من در حاشيه كوير است، شبى از شب ها كه مهمان كوير بودم، فرياد سكوت را با تمام وجودم مى شنيدم. با دوستانم قرار گذاشته بوديم كه وقت سحر به جستجوىِ سپيده برويم، چرا كه در شهر هيچ اثرى از سپيده نيست، آن قدر چراغ روشن كرده ايم كه ديگر كسى به سپيده فكر نمى كند.
  و چه شبى بود آن شب! هيچ وقت از يادم نمى رود، همه جا تاريكى بود كه ناگهان نورِ سپيده، پهنه آسمان را روشن كرد، چه عظمتى داشت! چيزى كه تا آن روز، نديده و نشنيده بودم. 
  غرق ديدار سپيده بودم كه به فكر فرو رفتم، سؤالى به ذهنم آمد: روشنى اين لحظه به چه مى ماند؟ همه جا تاريكى بود و به يك باره، نور صبح طلوع كرد و اميد و روشنايى را در جان طبيعت زنده كرد.
  آرى! فقط علم و دانش مى تواند چنين باشد، وقتى كه تو در تاريكى ها قرار مى گيرى، اين نور علم است كه مى تواند تو را به سر منزل مقصود رهنمون كند.
  و اين گونه شد كه من در آن سپيده دم، تو را ياد كردم و تصميم گرفتم تا براى تو از ارزش علم بنويسم. به اميد روزى كه با هم به سمتِ سپيده حركت كنيم.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										مهر ماه 1389


title: به سوى كدام گروه مى آيى؟
text:
    به سوى كدام گروه مى آيى؟


  اينجا مدينه است، شهر پيامبر. آفتاب سوزان بر شهر مى تابد و گرما بيداد مى كند، بايد سايه را پيدا كنم تا از اين آفتاب نجات پيدا كنم. با خود مى گويم من كه در اين شهر آشنايى ندارم، بهتر است كه به مسجد بروم، آنجا مى توانم قدرى استراحت كنم.
  وقتى وارد مسجد مى شوم مى بينم كه گروهى از مسلمانان در مسجد هستند، تعجّب مى كنم، آنها اين وقت روز در مسجد چه مى كنند؟
  در سمت راست محراب، گروهى مشغول خواندن دعا هستند، آنها رو به قبله نشسته اند و دست ها را مقابل صورت گرفته اند و با خداى خود مناجات مى كنند، خوش به حال اين مردم! 
  وقتى آنها را مى بينم، همه خستگىِ راه از تنم بيرون مى رود، گويى جان تازه اى مى گيرم، مى روم و كنارشان مى نشينم. 
  به به! عجب حال و هوايى! 
  بعضى از آنها گريه مى كنند، با خدا عاشقانه سخن مى گويند. آن طرف تر، عدّه اى دور هم جمع شده اند و مشغول گفتگو هستند، گاهى صداى آنها بلند مى شود. با خود مى گويم: آنها ديگر كيستند؟ چرا مزاحم دعاى مردم مى شوند؟ مسجد كه جاى سخن گفتن نيست؟ مسجد جاى دعا خواندن و نماز خواندن است.
  خدا بگويم با شما چه كند كه تمركز مرا گرفتيد! آخر چرا نمى گذاريد ما دعاى خودمان را بخوانيم؟
  از جاى خود بلند مى شوم، به سوى آنها مى روم تا به آنها اعتراض كنم. وقتى نزديك آنها مى رسم، مى بينم كه آنها مشغول كسب علم و دانش هستند. آنها به مردم احكام دين را ياد مى دهند.
  در همين لحظه، صداى صلوات به گوشم مى رسد، همه نگاه ها به در مسجد خيره مى شود، مردم از جاى خود بلند مى شوند، پيامبر به مسجد آمده است. 
  با خود مى گويم پيامبر كنار كدام گروه خواهد رفت؟ آيا نزد كسانى خواهد رفت كه مشغول دعا بودند و با خدا مناجات مى كردند يا اين كه نزد اهل علم و دانش خواهد رفت؟
  اكنون پيامبر نگاهى به هر دو گروه مى كند و مى گويد: «هر دو گروه، كار خوبى انجام مى دهند. آنان دعا مى خوانند و با خدا مناجات مى كنند، امّا اينان به علم و دانش پرداخته اند. بدانيد كه اين گروه بهتر از اهل دعا هستند، من به پيامبرى مبعوث شدم تا علم و آگاهى مردم را بالا ببرم».
  بعد از اين سخنان، پيامبر به سوى گروهى مى رود كه مشغول كسب دانش هستند و كنار آنها مى نشيند.
  او اين گونه به مسلمانان مى آموزد كه كسب دانش از همه چيز بهتر است، اكنون همه مى فهمند كه مسجد بايد بيشتر جاى چه چيزى باشد. اى كاش همه مسلمانان از اين كار پيامبر باخبر بشوند و بفهمند كه پيامبر مجلس علم را از مجلس دعا بيشتر دوست دارد!


title: عبادت واقعى را گم كرده ام
text:
  عبادت واقعى را گم كرده ام 


  حيف كه ما از اسلام واقعى دور شده ايم، افسوس كه فقط به اسم، مسلمان هستيم و از واقعيّت اسلام به دور مانده ايم. 
  اسلامى كه ما براى خود ساخته ايم با آن اسلامى كه خدا آن را براى ما فرستاده است، از زمين تا آسمان فرق دارد.
  دوست من! الان برايت ثابت مى كنم. صبر كن!
  بگو بدانم كلمه «عبادت»، تو را به ياد چه چيزى مى اندازد.
  خوب معلوم است، نماز، روزه، حج و...
  حالا اگر كسى بتواند به مكّه برود و كنار كعبه «اعتكاف» كند، بهترين عبادت را انجام داده است. اعتكاف، يعنى اين كه به مسجد بروى و روزها روزه بگيرى و شب ها نماز بخوانى. 
  همه قبول داريم كه اگر كسى يك سال كنار خانه خدا به اعتكاف بپردازد، بهترين نمونه عبادت را انجام داده است. 
  اين توفيق بزرگى است كه بتوانى يك سال مهمان خانه خدا باشى، يك سال هر روز، روزه بگيرى و هر شب نماز بخوانى. اين عبادت در واقع هم نماز، هم روزه و هم حج را با خود به همراه دارد.
  حالا من مى خواهم سخنى از حضرت على(ع) برايت بگويم: 
  «اگر تو ساعتى كنار دانشمندان بنشينى تا از علم و دانش آنها بهره ببرى، اين كار تو، نزد خدا بهتر از هزار سال عبادت و يك سال اعتكاف كنار كعبه است، وقتى به ديدار شخص دانشمندى مى روى بدان كه اين كار از هفتاد حج و عمره بهتر است».
  دوست خوب من! 
  به راستى كه ما راه را گم كرده ايم، جوانانى را مى بينم كه به عشق عبادت رو به سوى نماز و روزه آورده اند، امّا آنان كمتر به كسب دانش مى پردازند.
  اگر مى خواهى به سعادت برسى، اگر مى خواهى واقعاً خدا را عبادت كنى، بهتر است به سوى دانش و معرفت بروى. 
  آيا از خود پرسيده اى كه چرا حضرت على(ع)، ديدار دانشمندان را بالاتر از هزار سال عبادت مى داند؟ 
  اگر تو هزاران سال نماز بخوانى; امّا با علم و آگاهى بيگانه باشى، ممكن است لحظه آخر همه را بر باد بدهى، چقدر افرادى بوده اند كه يك عمر نماز خواندند، امّا سرانجام فريب شيطان را خوردند و دست از دين خود برداشتند. 
  عزيزم! بيا از امروز با خود عهد ببنديم كه دين را اين گونه بشناسيم، دينى كه يك ساعت به دنبال دانش بودن را بهتر از هزار سال عبادت مى داند. 
  گاهى با خود مى گويم كه ما يك بارِ ديگر بايد مسلمان شويم! ما بايد بارِ ديگر آموزه هاى اسلام را تعريف كنيم، اگر اين اسلام است، پس ما چه هستيم. چرا بعضى از ما، اين قدر از علم و دانش فاصله گرفته ايم؟ چرا؟ 


title: تو شبيه فرشتگان من شده اى
text:
    تو شبيه فرشتگان من شده اى

   
  ـ وقتى يك مهمان به خانه تو مى آيد به او چه مى گويى؟ 
  ـ اين كه سؤال ندارد، معلوم است، به او مى گويم: «خوش آمديد». 
  ـ حالا اگر مهمان تو، يك عرب زبان باشد به او چه بايد بگويى؟ 
  ـ بايد بگردم ببينم در زبان عربى براى خوش آمد گفتن به مهمان چه مى گويند.
  ـ «مَرحَباً بِكَ». اين جمله اى است كه عرب ها براى خوش آمد گفتن به مهمان مى گويند.
  ـ آقاى نويسنده! بگو بدانم اين حرف ها را براى چه مى زنى؟
  ـ مى خواهم بگويم كه خدا به بنده خود «مَرحَباً بِكَ» مى گويد. يعنى خدا به بنده خود خوش آمد مى گويد.
  ـ عجب! اين خيلى جالب است. چگونه مى شود كه خدا اين كار را مى كند؟
  ـ وقتى اين حديث را شنيدى به جواب سؤالت مى رسى.
  										* * *
  پيامبر فرمود: وقتى بنده اى براى تحصيل دانش از خانه خود خارج مى شود، خدا از بالاى عرش خود او را صدا مى زند و به او چنين مى گويد: 
  خوش آمدى اى بنده من! آيا مى دانى به دنبال چه هستى؟ آيا مى دانى كه تو به چه مقامى رسيده اى؟ بدان كه تو امروز شبيه فرشتگان من شده اى.
  من تو را به آرزويت مى رسانم و حاجت تو را روا مى كنم.


title: فانوس دريايى، سلام!
text:
    فانوس دريايى، سلام! 


  وقتى كه نماز شب مى خوانى فقط براى خودت مى خوانى، يعنى اثرات آن بيشتر به خودت مى رسد، رحمت خدا را به سوى خود جذب مى كنى. بله، به خاطر نماز خواندن تو، فيضى هم به جامعه مى رسد، امّا بايد بدانى كه اين نماز و روزه، بيشتر بهره فردى دارد. 
  وقتى به سوى شناخت و علم مى روى، مانند چراغى مى شوى كه همه جامعه را روشن مى كنى. تو لازم نيست به خودت زحمت بدهى، ويژگى چراغ، اين است كه اطراف خود را روشن مى كند. تو مى توانى مانند يك فانوس دريايى باشى و راهنماى كسانى باشى كه در درياى زندگى، راه خود را گم كرده اند.
  موقعى كه وقت مى گذارى و به مطالعه علم دين مى پردازى و سخنان اهل بيت(ع) را مى خوانى، همچون فانوس هستى به ديگران نور مى بخشى. آيا مى دانى در اين هنگام، تو چقدر با ارزش مى شوى؟ پيامبر فرمود: «اگر يك نفر را به راه راست هدايت كنى، اين كار براى تو از همه دنيا و آنچه در آن است، بهتر است».


title: علم بهتر است يا ثروت؟
text:
    علم بهتر است يا ثروت؟


  يادش به خير! روزهايى كه در مدرسه بوديم و معلّمان ما، هر سال به ما مى گفتند كه درباره اين موضوع انشا بنويسيد: علم بهتر است يا ثروت؟
  ما هم با آن ذهن كودكانه خود چيزهايى مى نوشتيم و مى گفتيم كه علم بهتر است.
  وقتى كمى بزرگ شديم ديدم كه جامعه ما اين را قبول ندارد، اين جامعه، ثروت را بهتر از علم مى داند. 
  آرى! ما ايرانى ها خوب شعار مى دهيم و مى گوييم كه علم بهتر است، امّا باور ما چيز ديگر است و همين نكته باعث عقب ماندگى ما از خيلى چيزها شده است.
  در روزگار جوانى مثل خيلى ها باور داشتم كه ثروت بهتر از علم است، مدّت ها گذشت تا فهميدم كه حقيقت چيست. اكنون ديگر يقين دارم علم بهتر از همه چيز است. 
  حتماً مى پرسى: چرا اين سخن را مى گويم؟
  مى خواهم در جواب اين سؤال تو، سخنى از حضرت على(ع) برايت بنويسم:
  آن حضرت فرمود: به چند دليل علم بهتر از ثروت است:
  1 - پيامبران و خوبان دنيا از خود، علم به يادگار گذاشتند و ستمكاران دنيا، ثروت را به يادگار گذاشتند، پس علم و دانش، ميراث خوبان است و ثروت، ميراث ستمكاران.
  حالا بگو بدانم آيا بهتر نيست من به دنبال ميراث پيامبران باشم؟
  2 - علم هرگز با انفاق كم نمى شود، تو مى توانى از علم خودت هزاران نفر را بهره مند كنى و اين كار ذرّه اى از سرمايه علمى تو كم نمى كند، امّا اگر ثروتى براى خود جمع كنى، وقتى آن را به ديگران بدهى از آن كم مى شود. 
  آيا بهتر نيست من در جستجوى چيزى باشم كه با انفاق كردن كم نمى شود؟
  3 - وقتى ثروتى را براى خود جمع مى كنى بايد هميشه مواظب آن باشى تا كسى آن را به سرقت نبرد، تو بايد نگهبان ثروت خود باشى، امّا علم نگهبان توست، هيچ كس نمى تواند آن را از تو بربايد.
  4 - اگر همه ثروت دنيا براى تو باشد، اين ثروت فقط تا لحظه مرگ مال توست، وقتى چشم از اين دنيا ببندى ديگر مال تو نيست، تو از همه دنيا فقط يك كفن مى توانى با خود ببرى، امّا وقتى تو علم و دانش كسب مى كنى و شناخت و معرفت نسبت به خدا پيدا مى كنى، اين علم را با خود به آن دنيا مى برى و از آن بهره مى گيرى.


title: سلام اى هفتاد هزار فرشته!
text:
    سلام اى هفتاد هزار فرشته!


  ـ مى بينم كه از خانه بيرون آمده اى، كجا مى روى؟
  ـ مى روم به مسجد. 
  ـ الان كه وقت نماز نيست، مسجد كه خبرى نيست.
  ـ مى روم تا در آنجا حديثى بشنوم، سخنى ياد بگيرم، علمى بياموزم. الان پيامبر در مسجد است و براى مردم سخن مى گويد.
  ـ پس تو براى كسب علم و دانش از خانه بيرون آمده اى. آفرين بر تو!
  ـ ممنونم كه مرا تشويق مى كنى، امّا بدان كه قبل از تو عدّه زيادى مرا تشويق كردند.
  ـ اينجا كه كسى نيست. چه كسى تو را تشويق كرد؟
  ـ هفتاد هزار فرشته. 
  ـ چه حرف ها مى زنى مگر فرشتگان بيكار هستند كه بيايند تو را تشويق كنند؟
  ـ آقاى نويسنده! من خودم از پيامبر شنيدم كه فرمود: وقتى كسى براى يادگيرى دانش از خانه اش بيرون مى آيد، هفتاد هزار فرشته به همراه او مى آيند و براى او از خدا طلبِ رحمت مى كنند.
  										* * *
  در آن روزگار، در مدينه، مردم از سواد خواندن و نوشتن بى بهره بودند، يكى از بهترين راه ها براى كسب دانش اين بود كه از خانه بيرون بروند و در مجلس علم شركت كنند و حديث بياموزند، براى همين پيامبر اين گونه سخن گفتند: «هر كس از خانه اش براى طلب علم بيرون برود، فرشتگان او را همراهى مى كنند».
  امّا امروز تو در خانه ات نشسته اى، حوصله ات سر مى رود، نمى دانى چه كنى. وقت دارى امّا برنامه ندارى. تلويزيون هم روشن است، فكرى به ذهنت مى رسد، با خود مى گويى به جاى اين كه جوانى خود را صرف اين سريال هاى بى محتوا بكنم خوب است كتاب مطالعه كنم. امّا چه كتابى؟ 
  فكر مى كنى، مى گويى خوب است كتابى بخوانم كه دانش و معرفت دينى مرا بالا ببرد. از جاى خود برمى خيزى، در قفسه كتاب به دنبال ترجمه كتاب «اصول كافى» مى گردى. تو مى دانى كه اين كتاب، يكى از بهترين كتاب هاى دينى است. آن را برمى دارى. باور كن آن لحظه اى كه دست مى برى و كتاب را برمى دارى هفتاد هزار فرشته تو را تشويق مى كنند.
  شايد تو هم مثل خيلى ها در خانه ات، حتّى يك قفسه كتاب هم ندارى!
  اشكالى ندارد، ما را اين گونه تربيت كرده اند كه كمتر به فكر كتاب و كتابخانه هستيم!
  آيا مى دانى نشانه مردان بزرگ تاريخ چيست؟ انس با كتاب و داشتن كتابخانه خصوصى.
  خوب، كار ديگر بكن. كامپيوتر خودت را روشن كن و در اينترنت به دنبال كتاب هاى خوب و مذهبى بگرد. وقتى يك كتاب خوب را پيدا كردى، شروع به مطالعه آن كن. 
  باور كن وقتى شروع به دانلود كتاب مى كنى، هفتاد هزار فرشته تو را تشويق مى كنند، زيرا تو با خواندن آن كتاب، پا در وادى علم و معرفت خواهى گذاشت، و دوستِ خدا خواهى شد، فرشتگان حق دارند تو را تشويق كنند.


title: دوازده هزار ختم قرآن در يك ساعت
text:
    دوازده هزار ختم قرآن در يك ساعت


  ـ اى ابوذر! يك ساعت به دنبال كسب علم و دانش بودن از خواندن همه قرآن بهتر است.
  ـ اى رسول خدا! چگونه چنين چيزى ممكن است؟ يعنى يك ساعت دنبال علم بودن از ختم قرآن بيشتر ثواب دارد؟
  ـ اى ابوذر! تو بايد به دنبال علم و آگاهى باشى. هيچ وقت فراموش نكن كه خدا، يك ساعت تحصيل دانش را از دوازده هزار ختم قرآن بيشتر دوست دارد.
  ـ اين سخن تو را هرگز فراموش نخواهم كرد.
  شايد بگويى كه من مثل بقيّه مردم نيستم كه يك كارى را براى ثواب زياد آن انجام بدهم، اصلاً ثواب هاى زياد براى من چندان جذاب نيستند.
  هدف من در اينجا، ذكر كردن ثواب هاى زياد نيست. هدف من اين است كه براى تو مقايسه اى بين كسب علم و كارهاى ديگر داشته باشم، تو به آن مقايسه توجّه كن و به راز ارزشمند كسب علم و معرفت، فكر كن!
  دوست خوب من!
  اگر تو قرآن بخوانى و ساعتى در معناى آيه هاى آن فكر كنى، اين باعث مى شود كه زندگى تو رنگ و بوى قرآن بگيرد، امّا اگر هزاران بار قرآن را از اوّل تا آخر بخوانى و نفهمى كه چه مى خوانى، اين قرآن خواندن نمى تواند در زندگى امروز تو تأثير بگذارد.
  و وقتى به تاريخ مراجعه مى كنى مى بينى كه ابوذر با بقيّه مردم فرق زيادى داشت، راز اين تفاوت ابوذر در اين است كه او اهل دانش و معرفت شد. زمانى كه عثمان، خليفه سوم روى كار آمد، همه به خواندن قرآن مشغول بودند، مسجدها پر از كسانى بود كه نماز مى خواندند، امّا فقط ابوذر بود كه مقابل ظلم هاى عثمان ايستاد، فرياد برآورد و اعتراض كرد. 
  او كه اهل دانش و شناخت بود، فهميد كه عثمان چگونه آرمان هاى آسمانى پيامبر را از بين مى برد. او خيلى چيزها را فهميد، چون اهل دانش بود و براى همين فرياد اعتراض خود را برآورد و آرامش خليفه را بر هم زد. عثمان او را به بيابان «رَبَذه» تبعيد كرد تا مظلومانه در آنجا جان بدهد.
  درست است ابوذر در «رَبَذه» به شهادت رسيد، امّا فرياد او هرگز خاموش نشد، فريادى كه هنوز هم به گوش مى رسد.


title: صلوات براى تو مى فرستيم
text:
    صلوات براى تو مى فرستيم 


  ـ بگو بدانم تو چه موقعى صلوات مى فرستى؟ 
  ـ وقتى كه نام پيامبر را مى شنوم، احترام مى گيرم و صلوات مى فرستم. 
  ـ ديگر چه موقعى؟ 
  ـ در تشهد نماز هم مى گويم: اللهمَّ صَلِّ على مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد. خدايا! بر محمّد و آل محمّد درود بفرست. 
  ـ آيا مى دانى فرشتگان چه موقع صلوات مى فرستند؟
  ـ مثل ما وقتى كه نام پيامبر را مى شنوند.
  ـ آيا دوست دارى كارى كنى كه هفتاد هزار فرشته با ديدن تو همه يكصدا بگويند: «اللهمَّ صَلِّ على مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد».
  ـ چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  ـ حضرت على(ع) مى فرمايد: «وقتى كه تو به جستجوى دانش مى پردازى، هفتاد هزار فرشته براى ديدنت صف مى كشند و همه با هم مى گويند: اللهمَّ صَلِّ على مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد».


title: فرياد در نيمه شب شهر
text:
    فرياد در نيمه شب شهر 


  ـ از قيافه شما معلوم است كه مسافر هستيد، گويا در شهر طوس آشنايى هم نداريد. درست است؟
  ـ آرى! من به شهر شما آمده ام و به دنبال جايى مى گردم تا در آن اقامت كنم.
  ـ افتخار بدهيد امشب، مهمان خانه ما باشيد.
  ـ نه. من مزاحم شما نمى شوم.
  ـ چه مزاحمتى؟ ما مردمان اين شهر بسيار مهمان نواز هستيم.
  من وسايل خود را برداشتم و همراه او به سوى خانه اش رفتم. خدا را شكر كردم كه من را غريب و تنها در اين شهر رها نكرد و همين كه به دروازه اين شهر رسيدم، اين برادر مرا به خانه دعوت كرد.
  جاى شما خالى! صاحب خانه آن شب چه شام خوشمزه اى تهيّه كرده بود، من كه بعد از مدّت ها پياده روى خيلى گرسنه بودم، شام مفصّلى خوردم و براى خواب آماده شدم. از صاحب خانه عذرخواهى كردم و به خواب ناز فرو رفتم.
  فكر كنم چند ساعتى خوابيده بودم كه صدايى به گوشم رسيد: «اى شاهزادگان دنيا! كجاييد؟ كجاييد؟ بياييد ببينيد كه من چه لذّتى مى برم!».
  از جاى خود بلند شدم، هوا هنوز تاريك بود، گويا ساعتى تا اذان صبح باقى مانده بود، با خود گفتم: در اين نيمه شب، كيست كه اين گونه سخن مى گويد؟
  دوباره به زير رختخواب رفتم، شايد نيم ساعتى گذشت كه دوباره همان صدا به گوشم رسيد: «اى شاهزادگان! كجاييد...».
  ديگر خواب از سرم پريده بود، بلند شدم وضو گرفتم و نماز شب خواندم. بعد از مدّتى صداى اذان صبح به گوشم رسيد. صاحب خانه بيدار شده بود و مى خواست به مسجد برود، به سويش رفتم، سلام كرده و گفتم:
  ـ اين چه كسى بود كه نيمه شب آن گونه فرياد مى زد؟
  ـ چگونه او را نمى شناسى؟ او مردى است كه افتخار ايران زمين است. خدا به من اين سعادت را داده است كه همسايه او باشم.
  ـ او چه كسى است؟ 
  ـ ديشب تو آن قدر خسته بودى كه حال و حوصله نداشتى برايت سخن بگويم. همسايه ما، خواجه نصيرالدين طوسى، همان عالم بزرگ است.
  ـ عجب! خوب براى چه او نيمه شب آن گونه سخن مى گويد؟
  ـ او معمولاً شب ها تا به صبح مشغول مطالعه و تحقيق است، او هرگز دست از كسب دانش برنمى دارد، او در سكوت شب براى خود دنيايى دارد، در حين مطالعه به او لذّتى دست مى دهد كه ناخودآگاه فرياد برمى آورد: «اى شاهزادگان كجاييد؟».
  آن شب من به فكر فرو رفتم. لذّتى را كه خواجه نصيرالدين طوسى از كسب علم و دانش مى برد، بهتر از همه لذّت هاى دنياست. علم و دانش براى او، آنقدر شيرين و لذّت بخش است كه ناخودآگاه اين گونه فرياد برمى آورد.
  به راستى كه اين صداى او، فريادى است كه تاريخ هيچ گاه آن را فراموش نخواهد كرد، فرياد او براى هميشه بر سر كسانى كه براى لذّت به دنبال پول و ثروت و مقام هستند، خواهد بود، اى مردمى كه به دنبال پول و مقام هستيد; بدانيد كه لذّت شما زودگذر است، به زودى شما از پست و مقام و پول خود جدا مى شويد، امّا كسى كه به دنبال علم و دانش بوده است، هيچ گاه از لذّت خود جدا نمى شود. لذّت او از درون و عمق وجود اوست، و لذّت شما از بيرون!


title: آغوش مهربان فرشته ها
text:
    آغوش مهربان فرشته ها 


  تو از خانه خود براى كسب دانش بيرون مى آيى و در راه آگاهى و دانستن قدم برمى دارى. بدان كه به هر قدمى كه در اين راه برمى دارى خدا ثواب هزار سال عبادت به تو مى دهد، فرشتگان با بال هاى خود تو را در آغوش مى گيرند.
  اين سخن پيامبر است كه براى تو بيان كرده است.
  تو كدام كار خوب را سراغ دارى كه وقتى در آن راه قدم بردارى، خدا اين قدر تو را دوست داشته باشد؟ 
  آيا هنوز هم شك دارى كه بهترين راه براى نزديك شدن به خدا، تلاش براى كسب علم است؟ 
  وقتى تو كتابى را مى خوانى كه تو را با خدا بيشتر آشنا مى كند، بدان كه رحمت خدا بر تو نازل مى شود. 
  خدا دوست دارد كه بندگانش با تحقيق و دانش او را عبادت كنند، براى همين است كه خدا اين قدر بندگان خود را به فراگيرى علم تشويق نموده است.
  چقدر خوب است كه ديندارى ما از روى علم و آگاهى باشد!


title: گل سرسبد سخن مولاى تو
text:
  گل سرسبد سخن مولاى تو


  نمى دانم نام «سيّد رَضىّ» را شنيده اى يا نه؟
  او كسى كه است عمر خود را صرف جمع آورى سخنان ارزشمند حضرت على(ع) نمود. تا زمان او، كسى مجموعه كاملى از سخنان آن حضرت را جمع آورى نكرده بود. 
  اين كار او، سال ها طول كشيد و سرانجام كار جمع آورى «نهج البلاغه» به پايان رسيد. آرى! نام او و كتابى كه او براى جمع آورى آن زحمت كشيد، جاودانه شد. 
  وقتى تو مى خواهى از سخنان گهربار حضرت على(ع) بهره بگيرى به «نهج البلاغه» مراجعه مى كنى.
  اكنون كه سيّدرضىّ را شناختى، مى خواهم با هم نزد او برويم و مقدارى با او سخن بگوييم، من مى خواهم از او سؤالى بپرسم. آيا با من موافقى؟
  										* * *
  ـ جناب سيّد رَضىّ! چقدر خوب شد كه شما «نهج البلاغه» را تأليف نموديد، اگر شما اين كار را نمى كرديد، امروز ما اين مجموعه ارزشمند را نداشتيم و خيلى از سخنان گهربار حضرت على(ع) از بين مى رفت.
  ـ تأليف اين كتاب، فقط با توفيق خود حضرت على(ع) بوده است. اگر آن حضرت به من كمك نمى كرد من نمى توانستم اين كار را انجام بدهم.
  ـ به نظر شما كدام سخن حضرت على(ع) بهترين سخن است. به بيان ديگر، گل سرسبد كتاب شما كدام است؟
  ـ همه سخنان حضرت على(ع) زيبا و ارزشمند است، امّا به نظر من يكى از سخنان آن حضرت هست كه قيمت به آن نمى نشيند و مثل و مانند ندارد.
  ـ آن سخن كدام است؟ 
  ـ جمله اى كوتاه امّا بسيار با معنا. آنجا كه حضرت مى فرمايد: «قيمت هر كس به مقدار علمى است كه دارد»، حضرت على(ع) براى ما اين واقعيت را روشن مى كند كه هر چه انسان دانش و علم بيشترى بياموزد ارزش بيشترى پيدا مى كند. افرادى را مى بينى كه ميلياردها ثروت و پول دارند، امّا از دانش بهره اى نبرده اند.


title: دانشى كه فايده اى ندارد
text:
    دانشى كه فايده اى ندارد


  پيامبر وارد مسجد مى شود، نگاه مى كند كه گروه زيادى از مردم در گوشه اى از مسجد جمع شده اند. 
  ـ آنجا چه خبر است؟ 
  ـ آقايى كه علم زيادى دارد به مسجد آمده است و مردم به دور او جمع شده اند. 
  ـ او چه علم و دانشى دارد؟
  ـ او شعرهاى زيادى را حفظ است و همه حوادثى كه سال ها قبل روى داده است را مى داند.
  ـ اين علمى كه او دارد سودى براى شما ندارد و ندانستن آن نيز ضررى برايتان ندارد. 
  آرى! پيامبر آن روز به ياران خود ياد داد كه فقط به دنبال علمى بروند كه ارزش يادگيرى دارد، علمى كه دانستن آن سعادت و خوشبختى را به ارمغان بياورد.


title: براى اين دل خود چه كنم؟
text:
    براى اين دل خود چه كنم؟


  نمى دانم چرا دلم اين قدر سياه شده است. اصلاً حال و حوصله ندارم. خسته ام، همه چيز دارم، امّا نشاط ندارم، عمرى به دنبال پول دويدم، حال كه به آن رسيده ام، آن شور و نشاط را ندارم، دل مرده ام، چه كنم؟ آيا راه حلّى به ذهن شما مى رسد؟
  اين سخن وحيدآقا بود كه براى مشاوره نزد من آمده بود. به نظر شما من بايد به او چه مى گفتم.
  او درست مى گفت دل او مرده بود، و تو خودت مى دانى كسى كه دل مرده است، هيچ نشاطى ندارد، اصلا از عبادت لذّتى نمى برد، از دنيا و زيبايى هاى دنيا هم سير است، هيچ چيز براى او جذّاب نيست.
  با خود فكر كردم، ياد حديثى از امام رضا(ع) افتادم. در آن حديث اشاره شده بود كه هر كس در مجلسى بنشيند كه در آن مجلس ياد اهل بيت(ع)بشود و سخنان آنها بيان شود، او هرگز دل مرده نمى شود.
  براى همين به اين بنده خدا گفتم: سعى كن هر روز مقدارى از سخنان اهل بيت(ع) را بخوانى، سخنان چهارده معصوم مانند آب زلالى است كه قلب تو را جان مى دهد و زنده مى كند، سخن آنان نور است و مايه روشنى و نشاط جان تو خواهد شد.
  تازه اين اثر علوم اهل بيت(ع) در اين دنيا است. روز قيامت كه فرا برسد، همه انسان ها، دل مرده خواهند بود، امّا قلب كسانى كه با علم اهل بيت(ع) خو گرفته اند، شاداب و با نشاط خواهد بود. اين وعده امام رضا(ع) مى باشد.
  خدايا! مرا از كسانى قرار بده كه همواره با دانش اهل بيت(ع) مأنوس هستند و از آب زلال سخنان آنها بهره مى برند.


title: پندى از بهترين پدر
text:
    پندى از بهترين پدر 


  ـ با اين عجله كجا مى روى؟ صبر كن من هم بيايم. 
  ـ مى خواهم نزد پدر بروم تا او مرا نصيحت كند، به خدا نصيحت هاى او راه سعادت را براى من روشن مى كند.
  ـ من هم دوست دارم تا نصيحت «لقمان حكيم» را بشنوم. خوشا به حال تو كه پدرى همچون لقمان دارى.
  ـ خوب، بيا با هم نزد پدر برويم.
  به سوى خانه لقمان حركت مى كنيم. وقتى آنجا مى رسيم، سلام كرده و منتظر مى شويم تا لقمان پندى حكيمانه به ما بدهد.
  حتماً مى دانى كه لقمان، حكيم بزرگى است و قرآن در مورد حكمت و دانش او سخن گفته است.
  اكنون لقمان رو به پسرش مى كند و مى گويد: 
  «فرزندم! تلاش كن تا در هر ساعت از شبانه روز بهره اى از علم و دانش داشته باشى، اگر تو لحظه هاى عمر خود را صرف علم و دانش نكنى، بدان كه ضرر كرده اى».
  آرى، اگر عمر گرانبها را صرف چيزى غير از علم كنى، سرانجام روزى پشيمان خواهى شد.


title: هر چه مى خواهد دل تنگت بگو
text:
  هر چه مى خواهد دل تنگت بگو


  تيرماه سال 1389 بود و من با گروهى از دانشجويان به سفر عمره رفته بودم، سفر بسيار خاطره انگيزى بود. يكى از شب ها كه كنار كعبه نشسته بوديم، يكى از دانشجويان نزد من آمد و سؤالى را مطرح كرد. من با حوصله به سؤال او جواب دادم. فكر مى كنم جواب من حدود نيم ساعت طول كشيد، او با دقّت به سخنان من گوش مى كرد.
  وقتى سخن من تمام شد، قطرات اشك را در گوشه چشم او ديدم، او رو به كعبه كرد و از خدا تشكّر كرد و بعد به من چنين گفت: 
  ـ من همين سؤال را در مسجد محلّه خود از آقايى پرسيدم. آيا مى دانيد او به من چه گفت؟
  ـ خوب معلوم است، جواب سؤال تو را داد؟
  ـ خير! او وقتى سؤال مرا شنيد به من گفت: «تو كافر شده اى!». او چون جواب سؤال مرا نمى دانست به من چنين گفت. من هم از آن روز ديگر مسجد نرفتم. من فقط يك سؤال مطرح كرده بودم، آن هم به صورت خصوصى. من به دنبال پاسخ بودم، امّا او...
  										* * *
  دوست من! اگر سؤال به ذهن تو رسيد به دنبال جواب آن باش، باور كن كه سؤال تو، شبهه نيست، بلكه رحمت است، باعث رشد و شكوفايى جامعه مى شود.
  يقين بدان كه وقتى سؤالى در ذهن تو نقش مى بندد، جوابى براى آن هست، فقط تو بايد جستجو كنى تا كسى را پيدا كنى كه بتواند به درستى جواب تو را بدهد.
  اكنون مى خواهم حديثى از پيامبر براى تو بخوانم. اين حديث را به خاطر بسپار، از آن به بعد هر كس به سؤال كردن تو اعتراض كرد، اين حديث را براى او بخوان.
  پيامبر به حضرت على(ع) فرمود: اى على! كسى كه سؤالى دارد مى تواند به راحتى سؤال خود را بپرسد و هرگز كسى به خاطر سؤال كردن از چيزى كه نمى داند، سرزنش نمى شود.
  آرى! در مكتب اسلام، سؤال قداست دارد، كسى را كه در جستجوى دانستن است، بايد احترام كرد، اين كه من جواب سؤال او را نمى دانم و نمى توانم او را قانع كنم دليل نمى شود كه فرياد برآورم كه تو چرا در دين خدا شبهه مى كنى.
  البته روشن است كه بعضى از سؤالات را نبايد در ميان جمع مطرح نمود، زيرا همه مثل تو كه حوصله ندارند به دنبال جواب بروند، ممكن است فقط سؤال را به خاطر بسپارند و هرگز به دنبال جواب آن نروند.


title: در تنهايى به چه انس مى گيرى
text:
    در تنهايى به چه انس مى گيرى


  يك روز پيامبر به مسجد آمد و براى مردم چنين سخن گفت: طلب دانش بر همه شما واجب است، بدانيد كه وقتى در طلب دانش هستيد در حال عبادت هستيد، وقتى با يكديگر در مورد مسائل علمى سخن مى گوييد، فرشتگان براى شما ثواب گفتن «سبحان الله» را مى نويسند.
  وقتى شما به افراد ديگر علمى را مى آموزيد اين كار شما براى شما صدقه حساب مى شود و بلاها را از شما دور مى كند و به خداى بزرگ نزديك مى شويد.
  بدانيد علم مايه انس شما در تنهايى هاست. فرشتگان بر اهل علم درود مى فرستند و همه موجودات براى آنها طلب رحمت مى كنند.
  علم، باعث زنده شدن قلب ها مى شود و انسان را به مقام هاى بزرگ مى رساند.


title: اين كتاب را مخفى كن!
text:
  اين كتاب را مخفى كن!


  من در بغداد زندگى مى كنم، شهرى كه پايتخت جهان اسلام است. روزگارم بد نيست، خدا را شكر مى كنم كه مى توانم به قدر توان خود به شيعيان كمك كنم. حتماً مى دانى كه امام حسن عسكرى(ع) در شهر سامرّا مى باشد. سامرّا يك شهر نظامى است، حكومت وقت كه از امام عسكرى(ع) ترس زيادى دارد، اجازه نمى دهد امام از اين پادگان نظامى خارج شود زيرا آنها شنيده اند كه فرزند او، همان مهدى موعود است. 
  خبرى خوش براى تو دارم. آخرِ اين هفته به سامرّا خواهم رفت و امام خود را خواهم ديد، تو هم مى توانى همراه من بيايى.
  نگران نباش! من در حكومت عباسى دوستان زيادى دارم، درست است كه آنها شيعه نيستند، امّا با من رفاقت دارند، آنها مواظب من هستند و نمى گذارند براى من مشكلى پيش بيايد. روز جمعه من در حضور امام خود خواهم بود و بوى بهشت را احساس خواهم كرد.
  										* * *
  ـ اين چيست كه اين گونه آن را مخفى مى كنى؟ 
  ـ اين كتاب يكى از دانشمندان شيعه است، من به تازگى اين كتاب را توانسته ام تهيّه كنم. اكنون مى خواهم آن را به سامرّا ببرم تا نشان امام عسكرى(ع) بدهم.
  ـ خوب چرا آن را مخفى مى كنى؟ همراه داشتن كتاب كه جُرم نيست.
  ـ تو چقدر ساده هستى، اگر مأموران حكومتى بفهمند كه من اين كتاب را دارم، آن را گرفته و پاره اش مى كنند.
  										* * *
  ما ديگر نزديكى شهر سامرّا رسيده ايم، آن برجِ متوكّل است كه به چشم مى آيد، اين علامتِ آن است كه راه زيادى تا مقصد نداريم.
  اكنون به دروازه شهر رسيده ايم، بهتر است وارد شهر بشوم.
  سامرّا چه شهر آبادى است! خيابان ها، بازارها و ساختمان هاى زيبا! هر جا را نگاه مى كنى، قصرهاى باشكوه را مى بينى! ما كه نيامده ايم قصرهاى ظلم و ستم را ببينيم، آمده ايم تا امام خود را ببينيم. از كوچه ها عبور مى كنيم، به خانه اى ساده مى رسيم، اينجا خانه امام عسكرى(ع) است.
  										* * *
  ـ اى ابوجعفر هاشمى! اين چه كتابى است كه همراه خود آورده اى؟ 
  ـ مولاى من! اين كتابى است كه «يونس يَقطينى» نوشته است، من اين كتاب را به چه زحمتى تهيّه كرده ام. 
  امام شروع به مطالعه كتاب مى كند، او با دقّت مطالب كتاب را مى خواند، در اين كتاب، سخنان اهل بيت(ع) جمع آورى شده است. يادم رفت برايت بگويم كه يونس يقطينى يكى از ياران امام كاظم و امام رضا(ع) بود و در بغداد زندگى مى كرد، او تلاش زيادى براى رشد مكتب شيعه انجام داد و براى حفظ سخنان اهل بيت(ع) زحمات زيادى متحمّل شد.
  لحظاتى مى گذرد، اكنون امام رو به ما مى كند و مى فرمايد: «خداوند به نويسنده اين كتاب، به عدد هر حرفى كه نوشته است، نورى در روز قيامت عطا خواهد نمود».
  اينجاست كه من به فكر فرو مى روم، به راستى كه هيچ چيز مانند اين نيست كه انسان بتواند براى ترويج دانش و علم اهل بيت(ع) قدمى بردارد. خوشا به حالت اى يونس!


title: نماز بهتر است يا خواب!
text:
  نماز بهتر است يا خواب! 


  به نظر شما تنها راه سعادت چيست؟ آيا مى توان به غير از راه آگاهى و شناخت و معرفت به خوشبختى دنيا و آخرت رسيد؟ آيا شما با من هم عقيده هستيد كه جهالت و نادانى، چيزى است كه انسان را به سراشيبى سقوط مى كشاند؟
  اسلام همواره از ما خواسته است كه به سوى كسب دانش گام بنهيم و خود و جامعه خود را از خطر نادانى نجات بدهيم. مسلمانان بايد بر قلّه هاى دانش ايستاده باشند و از جهل و نادانى به دور باشند. براى همين است كه پيامبر در حديثى مى فرمايد: «خواب يك انسان دانشمند از نماز يك انسان جاهل بهتر است».
  كسى كه جاهل است و از علم و دانش بهره اى ندارد، بايد بداند كه نماز او نمى تواند او را از خطر گمراهى نجات بدهد، او نياز به دانش و شعور دارد.


title: بهترين برگ درخت چنار
text:
    بهترين برگ درخت چنار


  اى شاگردان من! من هر چه فكر كردم نتوانستم اين مسأله علمى را حل كنم. آيا از جمع شما كسى مى تواند جوابى براى اين مسأله پيدا كند؟
  اين صداى علامه مجلسى است كه به گوش مى رسد، او در اصفهان مجلس درس دارد و شاگردان زيادى در درس او شركت مى كنند.
  آرزوى علامه اين است كه يكى از شاگردانش بتواند اين مسأله را حل بنمايد، اگر اين اتّفاق بيفتد، معلوم مى شود سال ها تلاش او براى تربيت شاگردانش بى نتيجه نبوده است. او بايد تا فردا صبر كند تا شاگردانش به مطالعه و تحقيق بپردازند شايد به جواب برسند.
  فردا كه مى شود بار ديگر صداى علامه در فضاى مسجد مى پيچد: آيا كسى جواب مسأله را پيدا كرد؟ 
  هيچ كس سكوت مسجد را نمى شكند، همه سرها پايين افتاده است، كسى جواب را نمى داند.
  استاد مى گويد: يك روز ديگر به شما فرصت مى دهم، اميدوارم بتوانيد جواب را پيدا كنيد.
  درس تمام مى شود، همه از مسجد بيرون مى روند، تو هم از جاى خود بلند مى شوى، كتاب و دفتر خود را زير بغلت مى گيرى و مى روى. به دنبال كفشت مى گردى، مثل اين كه كفش تو امروز سرجايش نيست. بايد صبر كنى تا همه بروند آن وقت هر كفشى كه ماند، كفش توست. فكر مى كنم بايد ده دقيقه اى اينجا بمانى. 
  نگاهى به اطراف مى كنى. كنار كفش ها، يك نفر نشسته است، نگاهى به قيافه او مى كنى، او همان گدايى است كه مدّت هاست به اينجا مى آيد، شايد كسى به او كمك كند. جلو مى روى، مى بينى كه در جلو او برگ هاى درخت چنار ريخته است. معلوم مى شود كه اين گدا سواد هم دارد، يك چيزهايى روى برگ چنار نوشته است. 
  دلت برايش مى سوزد، او پول ندارد كاغذ بخرد، نوشته هاى خود را روى برگ چنار مى نويسد، امّا او آدم خيلى زرنگى است، گويا بزرگ ترين برگ هاى چنار اين شهر را پيدا كرده است، روى اين برگ ها خيلى مطلب مى توان نوشت!
  دست مى برى تا پولى از جيبت بيرون بياورى كه ناگهان نگاهت به يكى از برگ ها مى افتد. مى بينى كه او به عربى نوشته است. دقيق مى شوى،اين همان مسأله اى است كه استاد دو روز است در درس مطرح كرده است. به سطر بعد مى روى، خداى من! اين جواب مسأله است! 
  باور نمى كنى! رو به آن مرد مى كنى و به او مى گويى: 
  ـ اسم شما چيست؟
  ـ من صالح مازندرانى هستم.
  ـ آيا مى شود كه من اين برگ چنار را با خود ببرم؟
  ـ اين برگ چنار را براى چه مى خواهى؟ برگ چنار كه ارزشى ندارد.
  ـ مى خواهم آن را مطالعه كنم.
  ـ باشد، اشكالى ندارد، مال تو باشد. من از اين برگ چنارها، زياد دارم.
  با او خداحافظى مى كنى و به خانه خود مى روى، نوشته صالح مازندارنى را مى خوانى، باور نمى كنى كه او اين قدر باسواد باشد، چقدر دقيق و زيبا جواب سؤال استاد را داده است. او با اين كه خيلى فقير است اين گونه به درس و بحث مشغول است. خوشا به حال او! ما خيال مى كنيم كه بايد همه چيزمان جور باشد تا چند صفحه كتاب بخوانيم، امّا صالح مازندرانى با همه سختى ها و مشكلات، درس خواندن را رها نمى كند. او علم را فقط براى علم مى خواهد، براى همين است كه اين قدر موفّق شده است، امّا من علم را براى پول، ثروت و مقام مى خواهم، براى همين است كه هيچ وقت در اين وادى موفّق نمى شوم.
  زير نور مهتاب راه مى روى و جواب را حفظ مى كنى، فكر مى كنم كه ديگر آن را به خوبى حفظ كرده باشى، اين بار چهلم است كه آن را از حفظ مى گويى.
  										* * *
  بار ديگر صداى علامه مجلسى سكوت مسجد اصفهان را مى شكند: آيا كسى جواب را آورده است؟ 
  برمى خيزى و مى گويى: جناب استاد! من جواب را يافته ام. جواب اين است. 
  تو شروع مى كنى به گفتن آنچه را ديشب حفظ كرده بودى. استاد با دقّت به سخنان تو گوش مى دهد، او تعجّب مى كند كه تو چگونه توانستى به اين جواب برسى. سخن تو تمام مى شود، همه تو را تشويق مى كنند، امّا استاد همين طور به تو نگاه مى كند، هيچ كس راز سكوت استاد را نمى داند. لحظاتى مى گذرد، استاد رو به تو مى كند و مى گويد:
  ـ جواب تو، جوابى علمى و دقيق بود، آفرين بر اين جواب زيبا! امّا تو بايد بگويى كه اين جواب را از چه كسى ياد گرفته اى؟ من كه شاگردان خود را به خوبى مى شناسم، مى دانم كه اين جواب از خودت نيست.
  ـ راستش را بخواهيد اين جواب را از صالح مازندرانى ياد گرفتم.
  ـ اى جوان! كسى كه به تو اين جواب را داده است، به زودى نابغه روزگار خواهد شد و تو نام او را اين گونه مى برى!
  ـ ببخشيد استاد! 
  ـ حالا بگو بدانم آن كسى كه اين جواب را به تو ياد داد كجاست؟
  ـ استاد! ببخشيد، او همان كسى است كه مدّت هاست كنار درِ اين مسجد مى نشيند و به درس شما گوش مى دهد، او لباسى كهنه بر تن دارد، همه ما خيال مى كرديم كه او براى گدايى اينجا مى آيد. اجازه مى دهيد او را به داخل مسجد دعوت كنم؟
  ـ خير. صبر كنيد.
  استاد به فكر فرو مى رود، چرا اين نابغه خود را اين گونه در گمنامى قرار داده است؟ چرا او خود را به ديگران معرّفى نكرده است؟ چه لذّتى در اين گمنامى است كه او آن را با هيچ چيز ديگر عوض نمى كند؟
  استاد دستور مى دهد تا چند نفر بروند و لباس زيبا و فاخرى تهيّه كرده و به صالح مازندارنى بدهند تا آن را بپوشد و بعد از آن رسماً از او دعوت كنند تا وارد مسجد شود. 
  بعد از مدّتى، آقاى صالح مازندانى را با احترام تمام وارد مسجد مى كنند، علامه مجلسى و همه كسانى كه در مسجد هستند به احترام او از جاى خود بلند مى شوند، علامه مجلسى او را در آغوش مى گيرد و...
  و اين گونه است كه آن روز به بعد همه «ملا صالح مازندرانى» را مى شناسند.


title: به دنبال صدقه ديگرى هستم
text:
  به دنبال صدقه ديگرى هستم


  گناه و معصيت، روح انسان را آلوده مى كند و مانع رشد و كمال معنوى او مى شود.
  گناه باعث سياهى قلب انسان مى گردد، به طورى كه ديگر او لذّت مناجات با خداوند را درك نمى كند و نمى تواند با خدا معاشقه نمايد و در درگاه او قطره اشكى بريزد.
  ما بايد براى بخشش گناهانمان فكرى كنيم تا اثرات آن بيش از اين در زندگيمان باقى نماند. البته گناهانى كه مربوط به حقّ النّاس است بايد حقّ مردم را پرداخت كنيم، امّا گناهانى را كه مربوط به حق الله است، چگونه از پرونده خود بزداييم؟
  امامان معصوم(ع) در سخنان خود، صدقه دادن را به عنوان يكى از مهم ترين راه هاى بخشش گناهان معرّفى كرده اند.
  خداوند در قرآن براى آنهايى كه صدقه مى دهند وعده بخشش و پاداشى بس بزرگ داده است.
  به هر حال، يكى از چيزهايى كه باعث بخشش گناهان ما مى شود صدقه مى باشد.
  در احاديث اهل بيت(ع)، اين آثار براى صدقه دادن ذكر شده است:
  الف. صدقه غضب خداوند را خاموش مى كند.
  ب. گناهان بزرگ را از پرونده اعمال انسان پاك مى نمايد.
  ج. مرگ بد و بلاها را از انسان دور مى كند.
  د. باعث طولانى شدن عمر انسان مى شود.
  آرى! هنگامى كه صدقه مى دهى روح خود را از آلودگى ها و سياهى هاى گناه پاك مى كنى و به اين وسيله به ساحت قدس الهى نزديك و نزديك تر مى شوى.
  معمولاً تا كلمه صدقه را مى شنويم فوراً به ياد صندوق صدقات مى افتيم كه بايد پولى را به عنوان صدقه داخل آن بيندازيم!
  امّا من در اينجا مى خواهم شما را با صدقه ديگرى آشنا كنم كه كمتر به آن توجّه كرده ايد.
  اسلام همان طور كه كمك به فقرا را به عنوان صدقه مورد تأكيد قرار مى دهد، ياد دادن علم و دانش را هم به عنوان صدقه معرّفى مى كند.
  پيامبر مى فرمايد: «بهترين صدقه اين است كه تو علمى را فرا گيرى و آن را به ديگرى ياد بدهى».
  اكنون كه دانستى بهترين صدقه چيست، سعى كن تا همواره در جستجوى علم و دانش باشى، اگر كسى از تو سؤالى كرد و تو مى توانستى به او كمك كنى، جواب او را بدهى و او را راهنمايى كنى. اين كار تو، بهترين صدقه است، هم بركتِ زندگى تو را زياد مى كند و هم بلاها را از تو دور مى كند و هم باعث بخشش گناهان تو مى شود.


title: تو زنده اى به نور علم!
text:
    تو زنده اى به نور علم!


  در روزگارى كه خيلى ها فقط به دنبال جمع آورى پول و ثروت هستند، تو به فكر كسب دانش هستى. آيا مى دانى فرق تو با بقيّه چيست؟ 
  براى جواب اين سؤال، خوب است سخن پيامبر را برايت نقل كنم. آن حضرت فرمود: «كسى كه در جستجوى علم است، مانند زنده اى است در ميان مردگان».
  آرى! مردمى كه همه چيز آنها دنيا و پول شد، ديگر زندگى نمى كنند، قلب هاى آنها مرده است، امّا تو كه در ميان آنها برمى خيزى و در همه لحظه هاى زندگيت به دنبال كسب دانش هستى، زنده واقعى تو هستى. 
  تو نه تنها زنده هستى بلكه مى توانى باعث هدايت ديگران شوى، از نور دانشى كه خدا به تو داده است، ديگران را بهره مند سازى، تو مى توانى زندگى حقيقى را به آنان نشان دهى.


title: وقتى عيدى هاى من گم شد
text:
  وقتى عيدى هاى من گم شد


  پسرى بودم هشت ساله. ايّام عيد بود. من عيدى هاى خود را جمع كرده بودم، بارها آنها را مى شمردم. در آن سن و سال، آن مقدار پول براى من خيلى ارزشمند بود.
  دوچرخه اى داشتم، عصر كه مى شد سوار بر آن مى شدم و به پارك رفته و با دوستانم بازى مى كردم. يك روز عيدى هايم را همراه خود برداشتم و سوار دوچرخه شدم، وقتى به پارك رسيدم متوجّه شدم كه عيدى هاى من از جيبم افتاده اند. سريع برگشتم، تمام آن خيابان را با دقّت نگاه كردم، امّا پول ها را پيدا نكردم. نمى دانم چند بار آن خيابان را از اوّل تا آخر گشتم، امّا فايده اى نداشت. چندين روز كار من فقط اين شده بود كه بروم و تمام آن خيابان را جستجو كنم! 
  آن عيدى هاى من ديگر پيدا نشد. تا سال بعد هر وقت از آن خيايان مى گذشتم، ناخودآگاه به جستجوى عيدى خودم بودم.
  آرى! وقتى انسان چيزى را كه ارزشمند مى داند گم كند، از جستجوى آن دست برنمى دارد.
  آيا مى دانى كه گمشده واقعى ما چه بايد باشد؟ آيا مى دانى نشانه اهل ايمان چيست؟
  حضرت على(ع) فرمود: «علم، گمشده مؤمن است».
  مؤمن واقعى همواره در جستجوى علم است، او به هر كجا مى رود به دنبال گمشده خود است، از هر فرصتى استفاده مى كند تا بتواند به آن برسد. 
  افسوس كه ديگران بيش از ما در جستجوى علم هستند، ما خود را مسلمان و پيرو حضرت على(ع) مى دانيم، امّا بيشتر به دنبال شور و احساس هستيم تا به دنبال شعور و آگاهى و كسب علم!
  به اميد روزى كه علم، گمشده ما باشد، آن روز جامعه ما، جامعه ديگرى خواهد شد.


title: چرا تلاش نكردى كه بدانى؟
text:
    چرا تلاش نكردى كه بدانى؟


  روز قيامت است و همه مردم سر از خاك برداشته اند و براى حسابرسى مى آيند. ترس و وحشت همه جا را فرا گرفته است، تشنگى غوغا مى كند.
  همه منتظر هستند تا نوبت حسابرسى آنها فرا برسد. عدّه اى با خوشحالى به سوى بهشت مى روند و عدّه اى هم به سوى جهنّم.
  در اين ميان، فرشتگانى كه مأمور حسابرسى هستند از مردم مى پرسند: «آيا شما وظيفه خود را مى دانستيد يا نه؟».
  گروهى مى گويند: «ما وظيفه خود را مى دانستيم».
  فرشتگان به آنها مى گويند: «چرا به علم خود عمل نكرديد؟».
  گروهى ديگر مى گويند: «ما وظيفه خود را نمى دانستيم».
  فرشتگان به آنها مى گويند: «چرا علم و آگاهى كسب نكرديد تا بدانيد وظيفه شما چيست؟».
  آرى، امروز هيچ عذر و بهانه اى براى هيچ كس باقى نمى ماند، هيچ كس نمى تواند بگويد كه من نمى دانستم!


title: فقط يك بار نامه ما را بخوان
text:
    فقط يك بار نامه ما را بخوان


  خدايا! چه كنم؟ حس غريبى به من مى گويد اين نامه را باز كنم و آن را بخوانم، چند سالى است كه از وطن خود به اين شهر آمده ام، تا امروز نامه هاى زيادى از نَراق براى من آمده است و من هيچ كدام را نخوانده ام.
  امّا نه! من به خودم قول داده ام تا زمانى كه درسم تمام نشده است، هيچ نامه اى را نخوانم. 
  شايد تعجّب كنى، چرا من اين تصميم را گرفته ام. من از ايران به شهر نجف هجرت كردم تا به تحصيل دانش بپردازم، من مى دانم كه جامعه شيعه بيش از همه چيز به افرادى عالم و دانشمند نياز دارد، من به نجف آمدم تا به اوج قلّه علم برسم، من اين همه راه نيامده ام كه يك نفر معمولى بشوم. خوب مى دانم براى رسيدن به آن هدف بزرگ، بايد زحمت بكشم، بايد شبانه روز درس بخوانم، نمى شود كه هر سال هوس وطن بكنم و به ياد آب و هواى خوش نراق به شهر خود برگردم! نه من اين گرماى نجف را به جان و دل خريده ام تا بتوانم براى مكتب شيعه كارى بكنم. من نامه هايى كه از نراق مى رسد را اصلاً نمى خوانم زيرا مى ترسم حواسم را پرت كند و دلم هواى سفر به وطن كند.
  										* * *
  امشب همه برادران در خانه پدرى جمع شده اند، هنوز همه لباس مشكى به تن دارند، گويا آنها عزادار هستند، حدود يك ماه است كه پدر از دنيا رفته است ولى هنوز خبرى از آقامهدى نيست! ما براى او نامه نوشتيم، امّا فكر مى كنم او اين بار هم نامه را نخوانده است. واقعاً كه اين چه برادرى است كه ما داريم! اصلاً نامه هايى را كه براى او مى فرستيم نمى خواند!
  بايد فكرى بكنيم. چگونه مى توانيم خبر فوت پدر را به او بدهيم؟
  فكرى به ذهن من مى رسد: بايد نامه اى به استاد او بنويسم و از او بخواهم او را روانه ايران كند.
  										* * *
  ـ استاد! شما را ناراحت مى بينم، چه شده است؟ 
  ـ آقامهدى! شما بايد هر چه سريع تر به سوى ايران حركت كنيد. 
  ـ براى چه؟
  ـ نامه اى از نراق به دست من رسيده است، گويا پدر شما بيمارى سختى دارند و شما بايد به نراق برويد.
  ـ استاد! ان شاءالله خدا او را شفا مى دهد، شما درس را شروع كنيد، درس از همه چيز واجب تر است.
  ـ آقامهدى! تو مرا مجبور كردى كه اصل خبر را به تو بگويم. پدر شما از دنيا رفته است، خدا او را رحمت كند، من به شما مى گويم هر چه زودتر به ايران برويد.
  										* * *
  اينجا نراق است، همه فاميل براى ديدن آقامهدى جمع شده اند، مردم نراق هم به ديدن او مى آيند و فوت پدر را به او تسليت مى گويند. سه روز مى گذرد، آقامهدى تصميم مى گيرد تا به نجف بازگردد، همه تعجّب مى كنند، تو اين همه راه آمدى! هنوز خستگى سفر از بدنت بيرون نرفته است، نزديك هزار كيلومتر را با اسب آمده اى! صبر كن تا خستگى تو برطرف شود! 
  نه! من بايد بروم تا درس بخوانم و دانشمند بشوم، من هدف مقدّسى دارم و بايد به آن برسم.
  و تو مى روى، راه طولانى نجف را در پيش مى گيرى، اين بار آن قدر در نجف مى مانى كه آوازه دانش تو، همه جهان تشيّع را فرا مى گيرد و تو «آيت الله حاج مهدى نراقى» مى شوى و كتاب هاى زيادى تأليف مى كنى، و نامت در ميان دانشمندان شيعه در قرن سيزدهم مى درخشد.


title: بهترين عمل در شب قدر چيست؟
text:
    بهترين عمل در شب قدر چيست؟


  شب قدر بود و همه مشغول خواندن دعا بودند، در مسجد جاى سوزن انداختن نبود.
  الغَوثَ الغَوثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ يا رّبِّ!
  دوستان همه دعاى جوشن مى خواندند، چه حال و هوايى داشت، مناجات با خدا آن هم در شب قدر.
  نگاهم به گوشه مسجد افتاد كه استادم با عدّه اى از دوستان دور هم جمع شده بودند و مشغول گفتگو بودند. نزديك رفتم، ديدم آنها مشغول بحث هاى علمى هستند. من تعجّب كردم، آخر امشب شب قدر است، همه مشغول دعا و عبادت هستند، چطور شده است كه استاد با جمعى مشغول گفتگوى علمى است، من كنار آنها نشستم، رويم نمى شد چيزى بپرسم، آن موقع من شانزده سال بيشتر نداشتم و آدم كم رويى بودم. 
  در اين ميان استاد نگاهى به من كرد، او فهميد كه من از اين كارِ امشب آنها تعجّب كرده ام. او رو به من كرد و گفت: برو كتاب «مَفاتيحُ الجنان» را براى من بياور!
  من سريع رفتم و آن را آوردم و به استاد دادم. او كتاب را باز كرد و صفحه اى را آورد و به من گفت تا آن را بخوانم. من كتاب را گرفتم و شروع به خواندن كردم. قسمتى از اعمال شب بيست و يكم ماه رمضان كه ذكر شده بود. آنجا چنين نوشته شده بود: «وقال شيخُنا الصَّدوق: وَمَن أَحيا هاتَينِ اللَّيلَتَينِ بِمُذاكَرةِ العِلمِ فَهوَ أَفضَلُ: اگر تو در شب قدر به گفتگوى علمى بپردازى، اين كار تو از همه اعمال ديگر بهتر است».
  من به فكر فرو رفته و سكوت كردم، استاد رو به من كرد و گفت:
  ـ آيا شيخ صدوق را مى شناسى؟ 
  ـ آرى! او يكى از بزرگ ترين علماى شيعه در قرن چهارم است. 
  ـ آيا مى دانى كه او بهترين عمل شب قدر را چه مى داند؟
  ـ خير.
  ـ شيخ صدوق كه خودش بسيارى از اعمال شب قدر را ذكر كرده است، بهترين عمل امشب را، گفتگوى علمى مى داند.
  ـ اگر اين طور است پس من هم بهتر است به جمع شما بيايم.
  ـ اختيار با خودت است، ما چند ساعتى به خواندن سخنان اهل بيت(ع) مى پردازيم، تلاش مى كنيم تا معرفت و شناخت بيشترى نسبت به خدا پيدا كنيم و يكى دو ساعت آخر شب را به مناجات با خدا خواهيم پرداخت و دعا خواهيم خواند. وقتى كه معرفت باشد، انسان بهتر مى تواند با خداى خويش سخن بگويد و با او خلوت كند.


title: كاش ما چنين پيامبرى داشتيم!
text:
    كاش ما چنين پيامبرى داشتيم!


  تو از آلمان به عراق آمده اى. درست است كه به زبان عربى تسلّط زيادى ندارى، امّا دوست دارى در مورد اسلام تحقيق كنى، مى خواهى بدانى كه اسلام چيست و چه حرفى براى گفتن دارد. 
  يك روز نگاهت به مجله اى مى افتد كه نام آن چنين است: «العلم»، يعنى مجله دانش. آن را برمى دارى و به طرح روى جلد آن دقيق مى شوى، نمى دانى چرا زيبايى آن تو را جذب مى كند. كلمه «العلم» را در وسط نوشته شده و چهار جمله ديگر در اطراف آن با خط نستعليق آمده است. آن جمله ها به زبان عربى است، آنها را با زحمت مى خوانى: 
  طَلَبُ العِلمِ فَريضَةٌ عَلى كُلِّ مُسلِم.
  اطلُبوا العِلمَ مِنَ المَهدِ إِلى اللَّحدِ.
  اطلُبوا العِلمَ وَلَو بِالصِّينِ.
  الحِكمَةُ ضالَّةُ المُؤمِنِ.
  ازيكى از دوستانت مى خواهى تا آنها را براى تو ترجمه كند تا تو بفهمى كه معناى اين جمله ها چيست؟ 
  با دقّت گوش مى كنى:
  طلب علم بر هر مسلمانى واجب است.
  از گهواره تا گور دانش بجوييد.
  در طلب دانش باشيد اگر چه براى آن مجبور شويد به چين سفر كنيد.
  علم و حكمت گمشده مؤمن است.
  ترجمه ابن چهار جمله به پايان مى رسد، تو به فكر فرو مى روى، سؤال مى كنى كه اين سخنان را چه كسى گفته است؟
  جواب مى شنوى كه اين ها سخنان پيامبر اسلام است. تو باور نمى كنى يعنى پيامبر اسلام به مسلمانان بيش از هزار سال پيش، چنين دستوراتى را داده است! پس چرا مسلمانان اين گونه از قافله علم عقب مانده اند؟ چرا؟ چه شد كه اين دستورات پيامبر خود را فراموش كردند و فقط به قسمتى از دين خود عمل كردند؟
  اى مستشرق آلمانى! با تو هستم! گوش كن! دين ما، بهترين اعمال شب قدر را كسب علم دانسته و يك ساعت در طلب علم بودن را بهتر از هزار سال عبادت مى داند، و امّا دين شما، گاليله را به جُرم تحقيق در مورد قانون جاذبه زمين، محاكمه و زندانى مى كند، اين چقدر تفاوت ميان ما و شماست؟ امّا چه شد زمانى كه به فكر تسخير ماه بوديد ما هنوز...
  آرى! اوّلين كارى كه دشمنان ما كردند اين بود كه ما را نسبت به اسلام بيگانه كردند، سال هاست كه ما مسلمان هستيم و نمى دانيم مسلمانى چيست. قرآن مى خوانيم و نمى دانيم چه مى خوانيم.
  ما بسيارى از جوانان خود را طورى تربيت كرده ايم كه ساعت ها وقت خود را صرف تلويزيون و سريال هاى آن مى كند، امّا حاضر نيست دقايقى به مطالعه كتاب بپردازد.
  اى مستشرق آلمانى! 
  با تو هستم، گوش مى كنى يا نه؟ سخنانى را كه تو خواندى از پيامبر ماست، امّا آمار مطالعه كشور ما، كمتر از هشت دقيقه در روز است؟
  پيامبر به ما ياد داده است كه همواره در جستجوى دانش باشيم، امّا وقتى ما مدرك خود را مى گيريم ديگر با كتاب و مطالعه خداحافظى مى كنيم. اين شعار ماست: ز گهواره تا گور دانش بجوى، امّا عمل ما چيز ديگر است: زگهواره تا مدرك، دانش بجوى!
  افسوس كه ما از اسلام واقعى به دور مانده ايم! افسوس كه نگذاشتند ما بفهميم چه دين و آيينى داريم! افسوس كه عدّه اى دين را براى ما در شور و احساس خلاصه كردند! 


title: شب عروسى خود را فراموش كرده ام
text:
    شب عروسى خود را فراموش كرده ام 


  چند ماهى است كه با همسر مهربان خود ازدواج كرده اى و با زحمت زياد خانه اى اجاره نموده و امشب زندگى مشترك خود را شروع مى كنى، امشب شب عروسى توست. 
  درست است خانه اى كه تو اجاره كرده اى، خانه اى كوچك است، امّا قلب تو مثل درياست، همسرت اين را مى داند، او تو را به خوبى مى شناسد و تو را به عنوان مرد زندگى خود انتخاب كرده است تا در پناه تو، زندگى جديدى را آغاز كند.
  امروز عصر، زنان فاميل آمدند و جهيزيّه عروس را به اين خانه آوردند، خيلى سريع خانه تو، جان ديگرى گرفت. تو هم كتاب هاى خودت را به اين خانه آوردى، در اين دنيا، دل تو به اين كتاب ها خوش است! 
  كنار درِ خانه مى ايستى و همسرت را به داخل خانه دعوت مى كنى: به خانه خودت خوش آمدى!
  مهمانان زيادى دارى، خيلى از آنان زنان فاميل هستند، صداى شادى آنها به گوش مى رسد. از مهمانان پذيرايى مى كنى، بعد از ساعتى كم كم آنها مى روند. چند نفر از زنان فاميل از تو مى خواهند تا به اتاق عروس بيايى. تو از جا بلند مى شوى و نزد همسرت مى روى، حجله زيبايى در وسط اتاق بسته اند. لحظه اى صبر مى كنى، هنوز اينجا شلوغ است، خواهران تو هنوز اينجا هستند. با خود مى گويى: خوب است چند دقيقه اى كه اين ها اينجا هستند به اتاق خود بروى و مشغول مطالعه شوى. فكر خوبى است، به همسر خود مى گويى كه مى روى و چند صفحه مطالعه كنى و سپس برمى گردى.
  و تو وارد اتاق خودت مى شوى، نگاهت كه به كتاب ها مى افتد، بى تاب مى شوى و مشغول مطالعه!
  هيچ كس نمى داند تو چه لذّتى از مطالعه مى برى، تو ردّ پاى عشق را در كتاب مى جويى. ساعتى مى گذرد، همه مهمانان رفته اند و همسرت تنها مانده است و تو هنوز مطالعه مى كنى.
  چند بار همسر تو مى آيد و به تو نگاهى مى كند، تو اصلاً در اين دنيا نيستى، تو فراموش كرده اى كه امشب، شب عروسى توست، او هم دلش نمى آيد كه تو را از معشوقت كه كتاب است، جدا كند! 
  و تو مى خوانى و مى خوانى، خسته نمى شوى، تو امشب به آغوش كتاب پناه بردى، گذر زمان را نمى فهمى!
  ناگهان صدايى به گوشت مى رسد: 
  الله اكبر!
  اين صداى مؤذن است، اذان صبح شده است! سرت را از روى كتاب بالا مى گيرى، تازه يادت مى آيد كه امشب، شب عروسى تو بود.
  و اين گونه است كه تو اوج مى گيرى، دانشمندى بزرگ مى شوى و نامت براى هميشه به يادگار مى ماند، تو «آيت الله سيدمحمّدباقر دُرچِه اى» مى شوى.
  آرى، بزرگانى مانند «آيت الله العظمى بروجردى»، شاگرد تو شده و از تو بهره ها مى برند.


title: دانه به دنبال خاك نرم است
text:
    دانه به دنبال خاك نرم است 


  نگاه كن! آن دوازده نفر را مى بينى؟ آنها «حوّاريّون» هستند. حوّاريّون كسانى هستند كه از ياران عيسى(ع) بوده و براى نشر دين آن حضرت تلاش مى كنند.
  فكر مى كنم الان آنها به ديدار عيسى(ع) مى روند، آيا موافقى ما هم همراه آنها برويم.
  عيسى(ع) زير سايه آن درخت نشسته است، حوّاريّون جلو مى روند، سلام مى كنند و مى نشينند. هر كدام از آنان سخنى مى گويد و سؤالى مى پرسد. همه جواب سؤال هاى خود را مى شنوند. 
  بعد از لحظاتى، عيسى(ع) رو به آنها مى كند و مى گويد: 
  ـ ياران من! امروز از شما خواسته اى دارم. اميدوارم كه شما خواسته مرا بپذيريد و آن را رد نكنيد.
  ـ هر چه از ما بخواهى ما قبول مى كنيم.
  وقتى عيسى(ع) اين سخن را مى شنود، از جاى خود بلند مى شود، به كنار چشمه اى كه در آن نزديكى است مى رود، ظرف خود را پر از آب مى كند و برمى گردد.
  نگاه كن! او مى خواهد پاى ياران خود را بشويد! آنها مى خواهند مانع بشوند كه عيسى(ع) به آنها مى گويد: شما قول داديد كه خواسته مرا قبول كنيد.
  ياران همه با تعجّب به يكديگر نگاه مى كنند، اين چه كارى است كه عيسى(ع) انجام مى دهد؟ 
  يكى از آنها چنين مى گويد: 
  ـ اى عيسى! ما بايد پاى شما را مى شستيم، چرا شما اين كار را كرديد؟
  ـ من اين كار را كردم تا شما بدانيد كه دانشمند بايد براى ديگران تواضع و فروتنى نمايد. من اين گونه براى شما فروتنى كردم تا شما پس از من نسبت به مردم متواضع باشيد.
  ـ چرا دانشمند بايد اين قدر فروتن باشد؟
  ـ آيا ديده ايد كه در سنگ سخت، گياهى برويد؟ گياه در زمين نرم جوانه مى زند و رشد مى كند. شما اگر بخواهيد علم و دانش را به مردم فرا دهيد بايد تواضع كنيد، هرگز با تكبّر و غرور نخواهيد توانست گياه علم و دانش را در ميان دل هاى مردم بكاريد.


title: پيش به سوى جاودانگى!
text:
    پيش به سوى جاودانگى! 


  از خانه خود خارج مى شوم كه مى بينم حضرت على(ع) به اين سو مى آيد، جلو مى روم، سلام مى كنم و آن حضرت با مهربانى جواب سلام مرا مى دهد، سپس دست مرا مى گيرد و از مركز شهر دور مى شويم، مى رويم تا به جاى خلوتى مى رسيم، آنجا سايه بانى است، زير سايه آن مى نشينيم.
  اكنون حضرت على(ع) نگاهى به آسمان مى كند و آهى مى كشد و بعد رو به من مى كند و مى گويد: 
  اى كميل! 
  سخنان امروز مرا به خاطر بسپار! 
  بدان كه دانش بهتر از ثروت است، تو بايد مواظب ثروت باشى در حالى كه علم از تو مواظبت مى كند. وقتى از مال خود به ديگران انفاق كنى از آن كم مى شود، امّا وقتى از دانش خود به ديگران بدهى، دانش تو بيشتر و بيشتر مى گردد.
  اى كميل! وقتى تو به دنبال دانش باشى بدان كه در روز قيامت به خاطر اين كار، خدا به تو پاداش زيادى خواهد داد، تو با كسب دانش مى توانى خوشبختى روز قيامت را براى خود خريدارى كنى!
  اى كميل! 
  كسى كه به دنبال ثروت دنياست، در واقع مرده است، اگر چه به ظاهر، زنده باشد، امّا دانشمندان براى هميشه زنده هستند، اگر چه جسمشان زير خاك ها باشد.
  وقتى دانشمندى مى ميرد جسم او از ديده ها پنهان مى شود و آنها در قبر جاى مى گيرند، امّا ياد و خاطره آنها براى هميشه در دلها زنده مى ماند.


title: اين قلم احترام دارد
text:
    اين قلم احترام دارد


  آيا تا به حال فكر كرده ايد كه انسان هاى بزرگ چگونه به اوج مى رسند؟
  ما معمولاً فكر مى كنيم كه آنان كارهاى بسيار بزرگى انجام مى دهند و به خاطر آن كارهاى بزرگ به بزرگى و افتخار مى رسند. در حالى كه واقعيت چيز ديگرى است. خيلى وقت ها آنها كارهاى كوچكى را يك عمر انجام مى دهند، كارى كوچك، امّا بسيار ارزشمند. خدا هم به خاطر آن كار كوچك، آنها را بزرگ و عزيز مى كند.
  نمى دانم نام «آيت الله بروجردى» را شنيده اى؟ مرجع بزرگ جهان شيعه كه آوازه اش در تمام جهان اسلام پيچيده بود. شخصيّتى كه ديگر نمونه آن را جهان تشيّع به چشم نه ديده و نه خواهد ديد.
  امروز مى خواهم يكى از كارهاى اين مرد بزرگ را براى شما بگويم:
  اين مرد بزرگ وقتى مى خواست استراحت كند، در اتاق خود مى گشت تا مبادا قلم يا خودكارى در آنجا باشد!
  اگر در اتاقى كه او مى خواست استراحت كند قلمى بود كه با آن حديث و سخن امامان معصوم(ع) نوشته شده بود، او اوّل آن قلم را از اتاق خارج مى نمود و بعداً استراحت مى كرد، وقتى علّت اين كار را از او سؤال مى كردند در جواب مى گفت: من به آن قلمى كه با آن حديث نوشته شده است، احترام مى گذارم و نمى توانم پاى خود را در آن اتاق دراز كنم!
  او يك عمر اين گونه به قلم احترام گذاشت، اگر در اتاق، كتابى بود كه در آن علوم محمّد و آل محمّد(ص) نوشته شده بود، هرگز پاى خود را دراز نمى كرد.


title: نكته هاى آخر
text:
    نكته هاى آخر 


  1 - اگر مردم مى دانستند كه طلب دانش چقدر ارزشمند است با همه سختى ها آن را جستجو مى كردند.
  2 - بدانيد كه فرشتگان الهى، بال هاى خود را زير پاى كسانى مى نهند كه در جستجوى علم و دانش هستند.
  3 - وقتى خدا خير و سعادت بنده اى را بخواهد به او فهم در دين عنايت مى كند.
  4 - وقتى تو براى كسب دانش از خانه ات خارج مى شوى، يقين بدان كه غفران و بخشش خدا شامل حال تو مى شود.
  همين طور وقتى كه كتابى را مى خوانى تا دانش دينى تو زيادتر شود، رحمت و بخشش خدا را به سوى خود جذب مى كنى.
  5 - كسى كه ديندار باشد، امّا از فهم دين بهره اى نداشته باشد، بايد بداند كه هيچ خيرى در اين ديندارى او نيست.
  6 - شيطان از يك دانشمند بيش از هزار عبادت كننده در هراس و نگرانى است، زيرا كسى كه عبادت مى كند فقط به فكر كمال خودش است، امّا شخص دانشمند مى تواند گروهى را به راه راست هدايت نمايد. او مى تواند همه زحمت هاى شيطان را از بين ببرد و مانع گمراهى مردم بشود.
  7 - وقتى كه تو در جستجوى دانش هستى و در مسيرى راه مى روى، بدان كه همه آنچه در اطراف تو هستند تو را دعا مى كنند.
  8 - علوم مختلف آن قدر زياد است كه تو هرگز نمى توانى به همه آنها آگاهى پيدا كنى، پس از هر علمى، بهترين آن را انتخاب كن و وقت خود را صرف بهترين ها بنما.
  9 - قلبى كه در آن بهره اى از علم نباشد، ويرانه اى بيش نيست، ويرانه اى كه كسى به فكر آباد كردن آن نبوده است.
  10 - هر نعمتى كه خدا به انسان مى دهد بايد زكات آن را هم پرداخت كند، زكات ثروت، كمك كردن به افراد فقير است، امّا زكات علم و دانش اين است كه هر آنچه فرا گرفته اى را به ديگران ياد بدهى، اگر اين كار را بكنى، علم و دانش خودت هم بركت مى گيرد.
  11 - وقتى تو كسى را راهنمايى مى كنى و با علم و دانش خود او را به راه راست هدايت مى كنى، در واقع به او زندگىِ دوباره داده اى و او را زنده كرده اى. خدا در قرآن مى فرمايد: «هر كس يك نفر را زنده كند، گويا همه مردم را زنده نموده است».
  12 - وقتى ديدى كه كسى به جمع كردن اندوخته هايى براى روز مبادا اقدام مى كند، تو از ياد مبر كه هيچ اندوخته اى بهتر از علم و دانش نيست. كسانى كه پول و ثروت دنيا را جمع مى كنند به زودى بايد آن را براى دنيا بگذارند و بروند، مالِ دنيا، مالِ دنياست، امّا تو با كسب علمِ دين و شناخت خداوند، ذخيره اى براى خود اندوخته اى كه مى توانى به آن دنيا ببرى و از آن بهره ها ببرى و در آنجا پادشاهى كنى.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب تا خدا راهى نيست 
  موضوع: عرفان، خداشناسى، چهل حديث قدسى
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  خيلى دلم مى خواست اوّلين نوشته هاى من در مورد تو باشد، امّا چنين نشد، زيرا نوشتن براى تو به اين سادگى ها نيست، بايد توفيق، رفيق راهم مى شد.
  اكنون نمى دانم چگونه از تو تشكّر كنم، به من توفيق دادى تا براى دوستان خوبت از سخنانِ زيبايت بنويسم. اميدوارم كه توانسته باشم قدمى هر چند كوتاه براى بيان خوبى ها و مهربانى هاى تو برداشته باشم.
  در ميان كتاب هاى مختلف به جستجو پرداختم، بيشتر به دنبال گفتگوهايى بودم كه تو با پيامبران خود داشته اى، سعى كردم كه پيام اصلى سخنان تو را براى بندگان خوبت بيان كنم.
  اكنون كه بر من منّت نهاده اى و توفيق نوشتن اين كتاب را به من دادى، چشمم به لطف و مهربانى توست. اگر لطف ديگرى كنى ممنون تو هستم، من آرزو دارم كه اين كتاب بتواند جوانان را قدرى با مهربانى تو آشناتر كند.
  دوستت دارم و هميشه منتظر مهربانى هاى تو هستم. اى خداى خوب من! 

  																										بنده شرمنده تو، مهدى
  																										خرداد 1390


title: يكى درد و يكى درمان پسندد
text:
    يكى درد و يكى درمان پسندد


  خدايا! خيلى وقت ها دلم مى خواست از تو سؤالى بكنم. مى خواستم بدانم چرا تو اين همه بين بندگانت فرق گذاشته اى؟ به عدّه اى پول زيادى داده اى و به عدّه اى ديگر، فقر را هديه داده اى. بعضى ها سالم و تنومند هستند و بعضى بيمار. 
  ديروز از خيابان كه عبور مى كردم، كودكى را ديدم كه فلج بود و نمى توانست راه برود، خيلى دلم سوخت، تو چرا او را اين گونه آفريدى؟ 
  آن ديگرى را بگويم كه كورمادرزاد به دنيا آمده است، او هرگز نتوانسته است دنيا و زيبايى هاى آن را ببيند. چرا او را اين گونه آفريدى؟
  به بعضى ها آن قدر بچّه مى دهى كه نمى دانند چه بكنند و بعضى ديگر هم تا ابد در حسرت يك فرزند مى سوزند.
  زمان زيادى گذشت تا فهميدم كه تو خدايى و همه كارهاى تو از روى حكمت است. تو براى همه كارهاى خود دليلى دارى كه من از آن بى خبرم. 
  اگر همه انسان ها ثروتمند و سالم بودند، هيچ كس به ياد تو نبود، هيچ كس شكر تو را به جا نمى آورد و تو خود مى دانى كه اگر انسان، تو را از ياد ببرد به چه روزى مى افتد!
  وقتى من در خيابان راه مى روم، روزگار كارى با من كرده است كه به همه زمين و آسمان تو، بد بگويم و از تو گلايه داشته باشم، تو ناگهان تصوير آن كودك فلج را جلوى چشم من مى آورى و من ناخودآگاه به فكر فرو مى روم: خدايا! تو را سپاس كه مرا سالم آفريدى! 
  اين گونه است كه من به ياد تو مى افتم و تو را سپاس مى گويم، لحظه اى دلم از زمين به آسمان تو وصل مى شود و تو خود مى دانى اين چقدر ارزش دارد.
  آن كس كه ثروتمند است، وقتى فقيرى را مى بيند، مى فهمد به لطف خدا بوده است كه توانسته به اين زندگى برسد.
  تو سعادت ابدى بنده خود را مى خواهى; به آن كسى كه فقر دادى، روى حكمت بوده است، شايد اگر همان بنده تو، ثروت مى داشت، براى هميشه تو را فراموش مى كرد و كارهايى مى كرد كه عذاب را براى خود مى خريد. 
  تو او را دوست داشتى و به خاطر همين بود كه فقر را به او هديه دادى، ولى او خودش نمى داند، امّا تو خوب مى دانى كه با بنده ات چه كنى. چه چيزى به او بدهى و چه چيزى از او بگيرى. اگر او در اين سختى ها صبر كند، پاداش خوبى به او خواهى داد.
  اشكال من اين است كه همه چيز را فقط در اين دنيا مى بينم و مى جويم، مى خواهم راز كارهاى تو را در محدوده اين دنيا تفسير كنم، امّا بايد زمان بگذرد و اين دنيا سپرى شود، آن وقت همه رازها برملا خواهد شد.


title: همه خوبى ها را برايم بگو
text:
  همه خوبى ها را برايم بگو


  خدايا! تو مى خواستى با آدم(ع) سخن بگويى. او اوّلين انسانى بود كه آفريده بودى، به همه فرشتگانت فرمان دادى تا بر او سجده كنند، چرا كه او گلِ سرسبد همه هستى است. وقتى تو زمين و هفت آسمان را آفريدى به خود آفرين نگفتى، امّا وقتى او را آفريدى، بر خود آفرين گفتى.
  و به راستى كه فقط خودت مى دانى كه اين انسان به كجا مى تواند برسد، او مى تواند از همه فرشتگان بالا و بالاتر برود و در ملكوت تو جاى گيرد.
  و اكنون مى خواهى با او سخن بگويى، مى خواهى همه خوبى ها را براى او خلاصه نمايى. او را صدا مى زنى و مى گويى:
  ـ اى آدم! من همه خوبى ها را براى تو در چهار جمله، خلاصه كرده ام.
  ـ آن چهار جمله چيست؟ اى خداى من!
  ـ جمله اوّل درباره من، جمله دوم درباره خودت، جمله سوم درباره ارتباط تو با من و جمله آخر در مورد ارتباط تو با ديگران است.
  ـ خدايا! جمله اى كه درباره خودت است، چيست؟
  ـ فقط مرا پرستش كن و هرگز شريكى براى من قرار مده.
  ـ جمله اى كه براى من است، چيست؟
  ـ من پاداش كارهاى خوب تو را وقتى مى دهم كه تو به آن پاداش، بيش از همه وقت نياز داشته باشى; روز قيامت كه بشود، تو پاداش كارهاى نيك خود را خواهى ديد و خوشحال خواهى شد.
  ـ جمله اى كه در مورد ارتباط من و توست، چيست؟
  ـ تو بايد مرا بخوانى و حاجتت را از من بخواهى و من هم بايد صداى تو را بشنوم و حاجتت را روا كنم.
  ـ جمله اى كه در مورد ارتباط من با مردم است، چيست؟
  ـ تو بايد آنچه را براى خود مى پسندى، براى ديگران هم بپسندى، با مردم به گونه اى رفتار كنى كه دوست دارى با تو آن گونه رفتار كنند.


title: با دل شكسته ام چه كنم؟
text:
    با دل شكسته ام چه كنم؟


  خدايا! تو به او گفتى كه بر من سجده كند و او نافرمانى تو را نمود، ولى تو او را به آرزويش رساندى!
  از شيطان سخن مى گويم، او از تو خواست كه تا روز قيامت به او فرصت بدهى و تو خواسته او را قبول كردى. او هم قسم خورد كه سر راه من و فرزندانم بنشيند و مانع سعادت و خوشبختى همه ما بشود. او اكنون دشمن شماره يك ماست. ما با او چه خواهيم كرد؟
  خدايا! شيطان نيروى زيادى دارد، او به قلب ما نفوذ مى كند و به راحتى ما را وسوسه كرده و فريب مى دهد. ما در مقابل او چه خواهيم كرد؟
  و تو سخنان آدم(ع) را شنيدى، از غمى كه به دل او نشسته بود باخبر بودى، تو كه دل شيطان را نشكستى با اين كه او دشمن تو بود، اكنون چگونه مى توانى ببينى كه آدم(ع) اين گونه گرفته و پريشان است، تو او را دوست دارى و براى همين گفتى كه فرشتگانت بر او سجده كنند، اكنون تو مى خواهى سخنى بگويى تا آدم(ع) و همه فرزندان او را خوشحال كنى، پس چنين مى گويى: 
  اى آدم! وقتى كسى كار خوبى انجام دهد، من ده برابر به او پاداش مى دهم، امّا اگر گناهى مرتكب شود، براى او يك گناه نوشته مى شود.
  من درِ توبه را به روى شما باز مى كنم، هر كس توبه كند توبه اش را مى پذيرم، حتّى اگر در لحظه آخر زندگيش توبه كند، او را مى بخشم و او را به خاطر گناهانش عذاب نمى كنم.
  و آدم(ع) وقتى اين سخن تو را مى شنود، خوشحال مى شود و رو به آسمان مى كند و مى گويد: خدايا! اين مهربانى تو براى من و فرزندانم كافى است.


title: من با همه شما مهربانم
text:
    من با همه شما مهربانم 


  خدايا! من مى دانم كه ابراهيم(ع) دوست توست، تو او را به مهمانى بزرگ خودت دعوت كرده اى، تو او را به اوج آسمان ها آورده اى تا از آنجا همه آسمان ها و زمين را ببيند، او امروز در ملكوت تو مهمان است.
  ابراهيم(ع) نگاهى به آسمان ها مى كند و زيبايى هايى را كه تو خلق كرده اى مى بيند، او زبان به حمد و ستايش تو مى گشايد. لحظه اى مى گذرد، نگاهى به زمين مى اندازد، او همه چيز را مى تواند از آن بالا ببيند، همه كوه ها، درياها و دشت ها. او همين طور كه زمين را مى بيند، نگاهش به صحنه گناهى مى افتد، طاقت نمى آورد و دست به نفرين بر مى دارد و در حقّ آنان نفرين مى كند. تو نفرين او را مستجاب مى كنى و آن گنهكاران مى ميرند.
  لحظاتى بعد، باز ابراهيم(ع) منظره اى را مى بيند، نفرينى ديگر مى كند و...
  براى بار سوم نيز اين جريان تكرار مى شود، ابراهيم(ع) طاقت ندارد، ببيند كه روى زمين گناه بشود. تو اكنون با ابراهيم(ع) سخن مى گويى: 
  اى ابراهيم! از اين كار خود دست بردار و ديگر بندگان مرا نفرين نكن! من خداى مهربان آنان هستم و بدان كه گناه بندگانم به من هيچ ضررى نمى زند. 
  اى ابراهيم! من هرگز مانند تو بر آنان خشم نمى گيرم!! من مى توانستم آن ها را خلق نكنم، آن ها بندگان من هستند، بدان كه گروهى از آنان، پس از گناه توبه مى كنند و من آن ها را مى بخشم و هيچ گاه گناهان آن ها را آشكار نمى كنم... اى ابراهيم! من بر بندگان خود مهربان تر از تو هستم.


title: ديدار دوست آرزوى من است
text:
    ديدار دوست آرزوى من است


  خدايا! تو مى دانى كه ديگر عمر ابراهيم(ع) تمام شده است و لحظه مرگ او فرا رسيده است. تو با عزرائيل چنين مى گويى: اى عزرائيل! به سوى ابراهيم برو و او را قبض روح كن و جانش را بگير.
  اكنون عزرائيل پَر مى گشايد و به سوى زمين مى آيد و نزد ابراهيم(ع) مى رود، وقتى با او روبرو مى شود، سلام مى كند و ابراهيم(ع) جواب او را مى دهد. لحظه اى مى گذرد، ابراهيم(ع) رو به عزرائيل مى كند و مى گويد:
  ـ چه عجب! آيا براى ديدار من آمده اى يا مأموريّتى دارى؟
  ـ من براى گرفتن جان تو آمده ام. 
  ـ يعنى خدا تو را فرستاده تا جان مرا بگيرى! 
  ـ آرى! تو بايد خود را براى مرگ آماده كنى.
  ـ اى عزرائيل! كجا ديده اى كه دوستى، جانِ دوست خود را بگيرد؟
  عزرائيل چون اين سخن را مى شنود، نمى داند چه جواب بدهد، او به اوج آسمان ها باز مى گردد و با تو سخن مى گويد: 
  ـ خدايا! نزد ابراهيم رفتم تا جان او را بگيرم. او به من سخنى گفت كه من نتوانستم جواب او را بدهم.
  ـ اى عزرائيل! اكنون نزد او بازگرد و به او چنين بگو كه خدايت مى گويد: كجا ديده اى كه دوست، ديدار دوست را خوش ندارد؟ همانا دوست، عاشق ديدار دوست خود است.
  آرى! تو مى خواستى به ابراهيم(ع) بفهمانى كه به مرگ اين گونه نگاه نكند، مرگ، جان كندن نيست. مرگ به مهمانى رفتن است، مهمانى خداى خوبى ها. چه كسى است كه با تو رفيق باشد و ديدار تو را دوست نداشته باشد.


title: پس كى مى خواهى نجاتم بدهى؟
text:
    پس كى مى خواهى نجاتم بدهى؟


  خدايا! تو خودت دارى مى بينى كه مردم دارند هيزم جمع مى كنند تا ابراهيم(ع) را با آتش بسوزانند! 
  فريادها بلند است، هر كس مى خواهد از دين پدران خود حمايت كند، هيزم بياوريد، اى مردم! آتش، سزاى كسى است كه بت ها را شكسته و به دين ما اهانت كرده است.
  بعد از مدّتى، تا چشم كار مى كند، هيزم جمع شده است، آتش زبانه مى كشد، ابراهيم(ع) را هم در منجنيق نشانده اند و مى خواهند او را به داخل آتش پرتاب كنند.
  يكى با ابراهيم(ع) سخن مى گويد: اى ابراهيم! آيا هنوز هم سر حرف خود هستى؟ آيا نمى خواهى دست از يكتاپرستى بردارى؟
  ابراهيم(ع) هيچ جوابى نمى دهد، او لبخندى بر لب دارد، همه اميد او به توست.
  جبرئيل اين منظره را مى بيند; شعله هاى آتشى كه زبانه مى كشد، جمعيّتى كه براى تماشا آمده اند، تماشاى اين منظره براى جبرئيل سخت است. او منتظر است تا تو كارى بكنى، اگر تو چند لحظه ديگر صبر كنى، ابراهيم(ع) در آتش خواهد سوخت. چرا باران نمى بارد تا اين آتش خاموش شود؟ چرا باد و طوفان نمىوزد تا اين آتش را پراكنده كند و بر روى خود اين مردمِ بت پرست بياندازد؟
  سرانجام صبر جبرئيل تمام مى شود، اكنون او با تو با تندى سخن مى گويد: اى خدا! مگر نمى بينى كه ابراهيم را مى خواهند در آتش بسوزانند؟ روى زمين، كسى غير از او تو را نمى پرستد، نگاه كن كه دشمن چگونه او را اسير كرده و مى خواهد او را در آتش بياندازد!
  و تو به جبرئيل چنين مى گويى: اى جبرئيل! آرام باش! من هرگز در كار خود عجله نمى كنم، كسى عجله مى كند كه مى ترسد نتواند بعداً كارى انجام بدهد، من خداى توانايى هستم كه هر وقت بخواهم، مى توانم ابراهيم را نجات بدهم!... من آتش را براى او گلستان خواهم كرد.
  آرى! تو مى خواستى به جبرئيل بفهمانى كه براى نجات ابراهيم(ع) نيازى به آب و باران و طوفان نيست. مخلوقات تو كه ضعيف و ناتوان هستند، براى برنامه هاى خود نياز به وسايل دارند، امّا تو خدايى و بى نياز از همه چيز! 
  تو نيازى به عجله ندارى، دوستانت را يارى مى كنى به گونه اى كه هيچ كس فكر آن را نمى كند، وقتى ابراهيم(ع) را به سوى آتش بياندازند، در يك چشم به هم زدن آن آتش بزرگ را به گلستانى تبديل مى كنى.
  و چقدر پيش مى آيد كه من هم در زندگى خود به تو اعتراض مى كنم كه چرا كمكم نمى كنى. مى ترسم كه تو هم فرصت را از دست بدهى! اين مشكل من است كه تو را خوب نشناختم! 
  تو هرگز در كار خود عجله نمى كنى، درست در بهترين موقع دست مرا مى گيرى و كمكم مى كنى و تنها من مى مانم و شرمندگىِ از تو كه چرا به تو اعتراض كردم!


title: قلب تو، جاى من است
text:
  قلب تو، جاى من است


  خدايا! چه شد كه تو ابراهيم(ع) را به عنوان دوست خود انتخاب كردى؟
  تو به او لقب «خليل الله» دادى و فرشتگانت او را به اين نام مى خوانند و من در جستجوى راز اين كار تو هستم. تو صد و بيست و چهار هزار پيامبر دارى، چطور شد كه فقط ابراهيم(ع) را از ميان آن ها برگزيدى و اين تاج افتخار را به سر او نهادى؟
  و ابراهيم(ع) خيلى خوشحال بود كه دوست تو شده است و دوست داشت بداند، كدامين عمل و رفتار او باعث شده كه او شايسته اين مقام شود.
  تو از دل ابراهيم(ع) خبر داشتى و مى دانستى او به دنبال جواب اين سؤال است، براى همين، روزى از روزها با ابراهيم(ع) اين گونه سخن گفتى: اى ابراهيم! من تو را به عنوان دوست خود انتخاب كردم، زيرا در تو چهار چيز ديدم:
  اوّل: تو خيلى مهمان نواز بودى و مهمان خود را گرامى مى داشتى.
  دوم: من به تو دستور دادم كه فرزندت، اسماعيل را در راه من قربانى كنى و تو تسليمِ دستور من شدى و فرزند دلبرت را به قربانگاه بردى.
  سوم: آن روز كه بت پرستان مى خواستند تو را به جُرم يكتاپرستى در آتش بياندازند، دست از ايمان و عقيده خود برنداشتى و بر توحيد من باقى مانده و حاضر شدى در آتش بسوزى، امّا به من شرك نورزى.
  چهارم: من به قلب تو نگاه كردم، ديدم كه در قلب تو، فقط محبّت من جاى دارد.
  										* * *
  آن روز، ابراهيم(ع) فهميد كه تو، اين چهار ويژگى او را پسنديده اى و رمز انتخاب او براى مقام «خليل الله»، همين ها بوده است. 


title: در چاه افتاده ام، چه كنم؟
text:
    در چاه افتاده ام، چه كنم؟


  يوسف در چاه بود و تو را صدا مى زد. هيچ كس از حال او خبر نداشت، پدر در انتظار او بود، او از تاريكى چاه وحشت كرده بود. او تو را مى خواند و مى دانست كه تو صدايش را مى شنوى و به زودى جواب او را خواهى داد.
  و تو جبرئيل را به زمين فرستادى، از او خواستى تا به ته چاه برود و با يوسف سخن بگويد:
  ـ اى يوسف! اينجا چه مى كنى؟
  ـ تو كه هستى كه مرا با اسم صدا مى زنى؟
  ـ من فرستاده خداى تو هستم. آيا مى خواهى از اين چاه بيرون بيايى؟ 
  ـ اگر خدا بخواهد مرا از چاه بيرون خواهد آورد، من راضى به رضاى او هستم.
  اين سخن يوسف، چقدر زيبا بود، او در اوج بلا ايستاده بود و از رضاى تو سخن مى گفت. 
  جبرئيل به سخن خود ادامه داد:
  ـ خدا مرا فرستاده است تا اين دعا را به تو ياد بدهم تا از اين چاه نجات پيدا كنى؟
  ـ كدام دعا؟
  ـ اى يوسف! اين دعا را بخوان: بار خدايا! من تو را مى خوانم، هيچ خدايى جز تو نيست. تو نعمت هاى زيادى به من ارزانى داشتى. تو زمين و آسمان ها را آفريدى. تو خداى بزرگى هستى كه بر بندگان خود كرم مى كنى. از تو مى خواهم تا بر محمّد و آل محمّد درود بفرستى و مرا از اين گرفتارى نجات دهى.
  يوسف مى فهمد كه محمّد و آل محمّد(ص) نزد تو خيلى عزيز هستند، پس تو را به حقّ آنان مى خواند و تو هم او را از چاه نجات مى دهى.
  معلوم است كه اين دعا فقط براى يوسف نيست، هر كس كه چون يوسف گرفتار شود و اميدش از همه جا قطع شود، بايد اين دعا را بخواند، باشد كه تو او را نجات دهى.


title: چقدر گريه مى كنى؟
text:
  چقدر گريه مى كنى؟


  خدايا! فرشتگانت به تو مى گويند: خدايا! چرا شعيب اين قدر گريه مى كند؟ مى ترسيم چشمان او آسيب ببيند!
  مدّتى مى گذرد، شعيب هم چنان گريه مى كند تا اين كه چشم او نابينا مى شود، او ديگر نمى تواند جايى را ببيند. 
  تو چشمانش را شفا مى دهى، شعيب شكر تو را مى كند و باز بناى گريه و اشك را مى گذارد تا آنجا كه چشمان او نابينا مى شود.
  و تو اكنون با او سخن مى گويى: 
  ـ اى شعيب! تا به كى گريه خواهى كرد؟ اگر از ترس عذاب من اين گونه اشك مى ريزى، بدان كه من تو را از عذاب در امان داشته ام، اگر از شوق بهشت آرام و قرار ندارى، بدان كه من تو را وارد بهشت خواهم نمود.
  ـ بارخدايا! تو كه مى دانى گريه من نه از ترس جهنّم تو است و نه براى رسيدن به بهشت تو. چه كنم، من اسير محبّت تو شده ام و دلم بى قرار توست.
  ـ اكنون كه اين سخن را گفتى من هم كارى مى كنم تا بهترين مرد روى زمين نزد تو بيايد و خدمت تو را بنمايد.
  و اين گونه مى شود كه موسى(ع) به كنعان مى آيد و سال ها خدمت شعيب را مى كند.


title: تا خدا راهى نيست
text:
    تا خدا راهى نيست 


  موسى(ع) به فكر فرو رفته بود، او ديده بود كه بعضى ها با صداى بلند تو را مى خوانند، گويا كه تو در اوج آسمان ها هستى و آن ها بايد فرياد بزنند تا تو صداى آن ها را بشنوى، بعضى ها هم تو را آهسته و بى صدا مى خوانند و با تو سخن مى گويند.
  موسى(ع) مى خواست بداند كه بايد چگونه تو را صدا بزند، براى همين يكبار كه براى مناجات به سوى تو آمد، با تو چنين گفت: 
  ـ خدايا! آيا تو به بندگانت نزديك هستى تا تو را آهسته بخوانيم يا آن كه از آن ها دور هستى تا تو را با صداى بلند بخوانيم؟
  ـ اى موسى! من همنشين كسى هستم كه مرا مى خواند، من كنار او هستم.
  ـ خدايا! بعضى وقت ها من خجالت مى كشم به ياد تو باشم، خيال مى كنم كه در آن حالت، خوب نيست كه من ياد تو باشم، فكر مى كنم در آن حالت، اگر به ياد تو باشم، حرمت تو را نگه نداشته ام.
  ـ اى موسى! بدان كه ياد من در هر لحظه، زيباست. در همه لحظات زندگى خود به ياد من باش!


title: آرزوى بزرگ براى چه؟
text:
  آرزوى بزرگ براى چه؟


  تو انسان را خلق كردى و مى دانى كه بزرگ ترين سرمايه انسان، روشنى قلب اوست. اگر دل او سياه بشود، ديگر او روى سعادت را نخواهد ديد و همه ارزش هاى او رنگ عوض خواهد كرد. 
  براى همين آن روز كه موسى(ع) مهمان تو بود، با او چنين سخن گفتى: «اى موسى! از تو مى خواهم كه در دنيا، آرزوهاى خيلى بزرگ نكنى كه با اين كار قلب تو سياه خواهد شد و هر كس كه قلب او سياه بشود، از من دور خواهد شد».
  خدايا! وقتى من اين سخن را خواندم، به فكر فرو رفتم، با خود گفتم آيا همه آرزوهاى بزرگ، دل آدمى را سياه مى كند؟
  بعد از مدّتى فكر فهميدم: آرزوى بزرگى كه براى دنيا باشد و مرا عاشق دنيا كند، مرا از تو دور مى كند و دلم را سياه مى كند.
  آرى، وقتى كه همه چيز من، دنيا بشود، ديگر از تو دور مى شوم و دنيا و زيبايى هاى آن، جاىِ تو را در قلب من مى گيرد و اين خيلى خطرناك است.
  خدايا! خوب مى دانم، اگر در همين دنيا، آرزوهاى بزرگى بكنم كه رنگ و بوى آخرت دارد، مرا به تو نزديك تر هم مى كند;
  اگر آرزو كنم كه مرا بهترين سربازِ امام زمان(ع) قرار بدهى! 
  اگر آرزو كنم كه كنار آن حضرت مرا به فيض شهادت برسانى!
  اين آرزوها قلب مرا نورانى كرده و مرا بيشتر به تو نزديك مى كند.


title: چرا صورت بر خاك نهادى
text:
    چرا صورت بر خاك نهادى 


  تو پيامبران زيادى دارى، امّا فقط يك نفر از آن ها را به عنوان «كليم الله» انتخاب نمودى. آرى! او كسى است كه خودِ تو، مستقيم با او سخن گفتى، اين افتخار بزرگى است.
  اكنون تو مى دانى كه موسى(ع) مى خواهد بداند كه چرا تو او را براى اين مقام انتخاب كردى. چرا فقط او؟ براى همين، بار ديگر سخن گفتن با او را آغاز مى كنى.
  ـ اى موسى! آيا مى دانى كه چرا من تو را براى اين مقام برگزيدم؟
  ـ نه! من نمى دانم. 
  ـ من به همه بندگان خود نگاه كردم، مى خواستم كسى را پيدا كنم تا با او سخن بگويم، ديدم كه فقط تو هستى كه در موقع نماز، صورت خود را بر خاك مى گذارى! تو در مقابل من، خيلى فروتنى و خشوع دارى. براى همين بود كه من تو را انتخاب كردم، من به چهره خاك آلوده تو نگاه مى كردم كه در مقابل من آن را به روى خاك مى نهادى.


title: به دنبال بهترين عطر و گلاب!
text:
    به دنبال بهترين عطر و گلاب!


  موسى(ع) كسى است كه مناجات با تو را با همه دنيا عوض نمى كند، او مى داند كه ارزش يك لحظه سخن گفتن با تو چقدر است، او وقتى در مقابل تو مى ايستد و راز دل با تو مى گويد، لذّتى را تجربه مى كند كه همه دنيا در مقابل آن هيچ است، پس چه شده است كه او سكوت كرده است و با تو سخن نمى گويد؟
  تو راز موسى(ع) را مى دانى. تو به همه چيز آگاه هستى، امّا دوست دارى كه علّت اين كار را از زبان خود موسى(ع) بشنوى. پس خطاب مى كنى: 
  ـ اى موسى! چرا با من سخن نمى گويى؟ چرا حرفى نمى زنى؟ چه شد آن مناجات هاى تو؟
  ـ خدايا! من روزه هستم و دهانم بو مى دهد. من مى خواهم صبر كنم تا افطار كنم و غذايى بخورم، دهانم خوشبو شود، آنگاه با تو سخن بگويم.
  ـ اى موسى! مگر خبر ندارى كه من بوى دهان روزه دار را بهتر از هر بويى دوست دارم. براى من، بوى دهان روزه دار از هر عطر و گلابى خوشبوتر است.


title: اين پيرزن چه همّت بلندى دارد!
text:
    اين پيرزن چه همّت بلندى دارد!


  سال هاست كه قوم بنى اسرائيل در انتظار امشب بوده اند، شبى كه تو آن ها را از دست فرعون نجات مى دهى و آن ها به آرزوى ديرين خود مى رسند. 
  همه آماده اند تا حركت كنند، موسى(ع) مى خواهد از تاريكى شب استفاده كند و قبل از آن كه سپاه فرعون متوجّه حركت آن ها شود، از مصر بيرون برود.
  تو با موسى(ع) سخن مى گويى: اى موسى! قبل از اين كه از مصر بروى، بايد قبر يوسف را پيدا كنى و پيكر او را همراه خود ببرى و آن را در بيت المقدس دفن كنى.
  موسى(ع) رو به ياران خود مى كند: چه كسى مى داند قبر يوسف كجاست؟
  هيچ كس جواب نمى دهد، بار ديگر او سخن خود را تكرار مى كند، يكى مى گويد: مادربزرگ پيرى دارم، گمانم او مى داند كه قبر يوسف كجاست. 
  موسى(ع) نزد آن پيرزن مى رود و مى گويد: 
  ـ مادر! آيا تو مى دانى قبر يوسف كجاست؟
  ـ آرى! مى دانم.
  ـ خوب. آن قبر را نشان ما بده تا ما هر چه زودتر حركت كنيم.
  ـ اى موسى! اگر قبر يوسف را مى خواهى بايد هر چه من مى گويم قبول كنى.
  موسى(ع) به فكر فرو مى رود، او نمى داند اين پيرزن چه مى خواهد. مى ترسد چيزى بخواهد كه او نتواند آن را انجام بدهد، امّا تو كه مى دانى او چه مى خواهد، تو به راز دل همه بندگان خود آگاه هستى. براى همين با موسى(ع) سخن مى گويى: «اى موسى! شرط او را قبول كن».
  موسى(ع) رو به پيرزن مى كند و مى گويد: 
  ـ مادر! باشد، هر چه بگويى قبول مى كنم، بگو بدانم چه مى خواهى؟
  ـ مى خواهم كه مقام من در بهشت، همچون مقام تو و هم درجه تو باشم.
  موسى(ع) از همّت والاى اين پيرزن تعجّب مى كند، به آن پيرزن قول مى دهد كه در روز قيامت، هم درجه او باشد.
  										* * *
  اكنون همه مى فهمند كه تو چرا به موسى(ع) گفتى كه شرط آن پيرزن را قبول كند، تو همّت بالاى او را دوست داشتى، هر كس جاى او بود، جوانى و ثروت دنيا را مى خواست، امّا او چيزى را خواست كه هيچ كس به آن فكر نمى كرد، تو مى خواستى به همه بفهمانى كه اين گونه از تو حاجت بخواهند، حاجت هاى بزرگى مثل هم درجه بودن با پيامبران!


title: خدايا! مرا نصيحت كن
text:
    خدايا! مرا نصيحت كن 


  شبى از شب ها به موسى(ع) گفتى كه مى خواهى او را نصيحت و موعظه كنى.
  موسى(ع) خيلى خوشحال شد، او دوست داشت بداند كه نصيحت هاى تو چيست، او مى خواست آن را بشنود و به ديگران هم بگويد، نصيحت هاى تو خيلى با ارزش هستند و اگر همه به آن عمل كنند، حتماً به خوشبختى دنيا و آخرت خواهند رسيد.
  و تو بار ديگر با موسى(ع) سخن مى گويى: 
  اى موسى(ع)! من چهار نصيحت براى تو دارم: 
  1 - تا زمانى كه يقين نكرده اى همه گناهان تو را بخشيده ام، فكر خود را مشغول عيب ها و گناهان ديگران مكن!
  2 - تا زمانى كه گنجينه هاى ثروت من تمام نشده است، غم روزى خود را مخور و نگران نباش!
  3 - تا زمانى كه مى بينى من همه كاره اين دنيا هستم به كسى غير از من دل مبند و فقط اميدت به من باشد.
  4 - تا زمانى كه شيطان زنده است، از دسيسه و فريب هاى او ايمن مباش.


title: دوستان مرا حتماً بشناسيد
text:
    دوستان مرا حتماً بشناسيد 


  تو با موسى(ع) اين چنين سخن گفتى: «من عبادت كسى را قبول مى كنم كه دوستان مرا را بشناسد و حقّ آنان را ادا كند».
  موسى(ع) به سخن تو فكر مى كرد، او دوست داشت بداند دوستان تو چه كسانى هستند، براى همين از تو سؤال كرد:
  ـ خدايا! آيا منظور تو از دوستانت، ابراهيم و اسحاق و يعقوب(ع) هستند؟
  ـ آنان كه نامشان را بردى، دوستان من هستند، امّا منظور من كسانى بود كه به خاطر آن ها آدم و حوّا و بهشت را آفريدم.
  ـ خدايا! آنان چه كسانى هستند؟
  ـ محمّد. كسى كه نامش را از نام خود گرفته ام، من محمّد هستم و او محمّد.
  ـ بار خدايا! مرا از امّت محمّد قرار بده.
  ـ اى موسى! اگر مقام و منزلت او و خاندان او را بشناسى، از امّت او خواهى بود. اى موسى! هر كس آن ها را بشناسد و به حقّ آن ها اعتراف كند، نزد من مقامى بزرگ خواهد داشت و قبل از آن كه او حاجتش را از من بخواهد، من او را حاجت روا خواهم نمود و در گمراهى ها هدايتش خواهم نمود.


title: بيا ما را آشتى بده!
text:
  بيا ما را آشتى بده! 


  موسى(ع) در فكر بود كه چقدر خوب بود اگر او مى توانست يك سال تمام، روزه بگيرد و همه شب هاى آن را به نماز مشغول باشد. 
  اين عبادت، آرزوى موسى(ع) بود. او مى خواست تا حقّ عبادت تو را به جا آورد و فكر مى كرد اين طورى مى تواند اين كار را انجام بدهد.
  تو هم كه از راز دل او با خبر بودى، براى همين با او اين چنين سخن گفتى: 
  ـ اى موسى! آيا مى دانى كدام كار ثوابش از يك سال عبادت بيشتر است؟ يك سال عبادتى كه روزها روزه بگيرى و شب ها تا صبح نماز بخوانى.
  ـ نه! نمى دانم.
  ـ آيا تا به حال كسى را ديده اى كه گناه زيادى انجام داده باشد و با من قهر كرده باشد؟
  ـ آرى! من افرادى را مى شناسم كه با تو قهر كرده اند.
  ـ اگر تو او را با من آشتى بدهى و او را به درِ خانه من باز گردانى، بدان كه اين كار تو از يك سال عبادت بهتر است.


title: كاش مرا صدا مى زد!
text:
  كاش مرا صدا مى زد!


  به موسى(ع) دستور دادى تا عصاى خود را بر رود نيل بزند، همين كه او عصاى خود را بر لب رود نيل زد، قدرت تو معجزه اى كرد، آب ها كنار رفت. همه با تعجّب نگاه مى كردند، موسى(ع) همراه با ياران خود به سلامت از رود نيل عبور كردند.
  در همين هنگام، فرعون باسپاهش از راه رسيد، او ابتدا مى ترسيد از آب عبور كند، يعنى همه سپاه او ترسيده بودند، بعد از لحظاتى، فرعون تصميم گرفت تا از آب عبور كند، او به سرعت اسب خود را حركت داد تا هر چه زودتر بتواند به آن طرف آب برسد. همه سپاه او نيز همراه او وارد رود نيل شدند. 
  وقتى آخرين نفر از سپاه فرعون نيز وارد رود نيل شد، تو اراده كردى و همه آب ها به روى هم آمد، فرعون و سپاهش در دريايى از آب گرفتار شدند.
  فرعون كه اميدى به نجات نداشت، فريادش را بلند كرد و از موسى(ع) كمك خواست. موسى(ع) صداى او را شنيد، امّا هيچ توجّهى نكرد، درست است كه فرعون در حقّ موسى(ع)، پدرى كرده بود، امّا اكنون نبايد به او اعتنايى مى كرد، فرعون سال هاست كه ادّعاى خدايى كرده بود و هزاران نفر بى گناه را كشته بود، موسى(ع) براى چه بايد به او كمك كند؟ 
  آرى! موسى(ع) فكر مى كرد كه بايد هر چه زودتر اين دشمن خدا نابود شود، براى آخرين بار فرعون فرياد زد و از موسى(ع) كمك طلبيد، امّا موسى(ع) به او نگاهى هم نكرد، بعد از لحظاتى براى هميشه صداى فرعون خاموش شد.
  اكنون تو با موسى(ع) سخن مى گويى: اى موسى! اگر فرعون به جاى اين كه از تو طلب كمك مى كرد، مرا صدا مى زد من او را كمك مى كردم! او تو را صدا زد، امّا تو هيچ توجّهى به او نكردى. آيا مى دانى چرا تو جواب او را ندادى؟ علّت آن اين بود كه تو او را خلق نكرده بودى! اگر او مرا صدا مى زد من جوابش را داده و او را نجات مى دادم، آخر من او را خلق كرده بودم!
  موسى(ع) به فكر فرو رفت، به راستى تو چه خداى مهربانى هستى؟ تو هرگز دل فرعونى كه سال هاى سال، ادّعاى خدايى كرده است را نمى شكستى! اگر او تو را صدا مى زد، كمكش مى كردى و نجاتش مى دادى، تو خدا هستى و بندگانت را دوست دارى.
  افسوس كه از تو براى ما كم گفته اند، نه، براى ما از تو زياد گفته اند، البتّه از غضب و خشم تو!!
  چرا ما از مهربانى تو، كمتر مى دانيم؟


title: سلام بر پادشاهان بهشت!
text:
    سلام بر پادشاهان بهشت! 


  شبى از شب ها، موسى(ع) مهمان تو بود، او آمده بود تا از رحمت تو بهره مند شود، او بر روى كوه طور ايستاده بود و با تو سخن مى گفت. صداى تو به گوشش رسيد: 
  ـ اى موسى! من بندگانى دارم كه آنان را پادشاهان بهشت قرار خواهم داد.
  ـ بار خدايا! من دوست دارم بدانم آنان چه كسانى هستند كه به بهشت مى روند و در آنجا بر اهل بهشت، حكومت مى كنند؟
  ـ آنان كسانى هستند كه در دنيا، دل هاى بندگان مؤمن مرا شاد مى كنند.
  آن شب، موسى(ع) فهميد كه شاد كردن دل اهل ايمان، چقدر نزد تو ارزش دارد كه پاداشى به اين بزرگى به كسانى مى دهى كه همواره شادى و نشاط را به ديگران هديه مى كنند.


title: وقتى فرشته براى گدايى مى آيد
text:
    وقتى فرشته براى گدايى مى آيد 


  تو هيچ گاه اميد كسى را نااميد نمى كنى و گداى درگاه خود را دست خالى بر نمى گردانى. براى همين دوست دارى كه بندگان تو هم هيچ گاه گدايى را نااميد نكنند.
  هر كس كه در اين دنيا به ثروت و مالى رسيده است، به بركت و عنايت تو بوده است. تو بندگانت را امتحان مى كنى، مى خواهى بدانى آيا آن ها به فكر ديگران هستند يا نه؟
  تو به موسى(ع) چنين گفتى: اى موسى! به بندگان من بگو كه هيچ گاه گدايى را از در خانه خود نااميد برنگردانند، چرا كه گاهى من فرشته اى از فرشتگانم را به شكل انسانى در مى آورم و او را به در خانه بندگانم مى فرستم تا ببينم آن ها چگونه رفتار خواهند نمود. اين امتحانى براى آن هاست. من مى خواهم بدانم آيا آن ها آن گدا را نااميد خواهند كرد يا نه؟


title: يادآور خوبى هاى من باش
text:
  يادآور خوبى هاى من باش 


  تو از موسى(ع) خواستى تا تو را دوست بدارد و كارى كند كه مردم هم تو را دوست داشته باشند.
  وقتى موسى(ع) اين سخن تو را شنيد به فكر فرو رفت. محبّت به تو در قلب موسى(ع) موج مى زد، او هيچ چيز و هيچ كس را به اندازه تو دوست نداشت، امّا او نمى دانست چه كار كند كه مردم تو را بيشتر دوست داشته باشند. 
  او بايد راه حلّى پيدا مى كرد، امّا هر چه فكر كرد چيزى به ذهنش نرسيد. سرانجام تصميم گرفت از تو كمك بخواهد: 
  ـ خدايا! من چه كنم كه بندگانت تو را دوست داشته باشند؟ چگونه مى توانم قلب آن ها را با محبّت تو آشنا كنم؟
  ـ اى موسى! من نعمت هاى زيادى به بندگانم داده ام، تو كارى كن كه آنان به ياد نعمت هاى من بيافتند، اى موسى! خوبى هاى مرا براى آن ها بگو. نعمت هاى مرا براى آن ها بگو، آن وقت خواهى ديد كه آن ها چگونه مرا دوست خواهند داشت.


title: هنوز خيلى كار دارى!
text:
  هنوز خيلى كار دارى!


  موسى(ع) به سوى قوم خود مى رود، او تورات را همراه خود دارد، او بايد مأموريّت بزرگ خويش را آغاز كند، اكنون كه تو با او سخن گفته اى او «كليم الله» شده است بايد بيشتر به هدايت مردم انديشه كند. 
  همه مردم جمع شده اند و منتظر هستند تا او با آنان سخن بگويد، منبرى براى او آماده كرده اند، او بر بالاى منبر مى رود و براى مردم سخن مى گويد.
  اين صداى موسى(ع) است: «اى مردم! خدا با من سخن گفت و تورات را بر من نازل كرد».
  و تو از دل او خبر دارى، مى دانى الان او به چه فكر مى كند، يك لحظه فكرى به ذهن او مى رسد، او با خود مى گويد: علم و دانش من از همه بيشتر است.
  آرى! او مى بيند كه تو تورات را بر او نازل كردى، تورات، كتاب آسمانى توست، سخنان تو در آن نوشته شده است، حتماً كسى بهتر از او در دنيا نيست.
  موسى(ع) در همين فكر است كه تو جبرئيل را خبر مى كنى و به او مى گويى: اى جبرئيل! خودت را به موسى برسان و به او بگو كه بايد نزد خضر برود و شاگردى او را بنمايد، زيرا علم و دانش خضر از او بيشتر است.
  و اين گونه مى شود كه موسى(ع) به جستجوى خضر(ع) پرداخت، او راه طولانى رفت تا توانست به خضر(ع) برسد. خضر(ع) از او خواست تا با هم به كشتى سوار شوند و به سفرى دور و دراز بروند، موسى(ع) در اين سفر، خيلى چيزها از خضر(ع) ياد گرفت و فهميد كه علم و دانش خضر(ع) از او خيلى بيشتر است.


title: چرا ديگر باران نمى آيد
text:
    چرا ديگر باران نمى آيد


  امسال باران نيامده است و قحطى همه جا را فرا گرفته است، مردم نزد موسى(ع) مى آيند و از او مى خواهند فكرى بكند.
  موسى(ع) هم به آنان دستور مى دهد تا فردا همه در بيابان جمع بشوند تا براى آمدن باران، دعا كنند و تو را صدا بزنند.
  صبح زود همه مردم از خانه هايشان بيرون مى آيند و به سوى بيابان مى روند، موسى(ع) دست خود را به سوى آسمان مى گيرد و مى گويد: بار خدايا! باران رحمتت را بر ما نازل كن!
  همه مردم نيز آمين مى گويند، موسى(ع) منتظر است تا تو اين دعا را مستجاب كنى.
  امّا تو به موسى(ع) چنين مى گويى: 
  ـ اى موسى! من دعاى شما را مستجاب نخواهم كرد.
  ـ براى چه؟
  ـ در ميان شما كسى است كه بر گناهى اصرار دارد، تا او در ميان شما باشد من دعاى شما را اجابت نمى كنم.
  ـ بار خدايا! آن شخص كيست؟ او را به من معرّفى كن تا او را از جمع خود بيرون كنيم.
  ـ نه! من اين كار را نمى كنم. 
  اكنون موسى(ع) رو به مردم مى كند و از آن ها مى خواهد تا همگى توبه كنند. اگر همه توبه كنند آن شخص گنهكار هم توبه خواهد نمود و آن وقت، رحمت تو نازل خواهد شد. 
  همه مردم به درگاه تو توبه كردند و بعد از لحظاتى، اين باران رحمت تو بود كه دشت هاى تشنه را سيراب مى كرد.


title: تو چطور به اينجا آمدى؟
text:
    تو چطور به اينجا آمدى؟ 


  موسى(ع) به اوج آسمان ها نگريست، نگاهش از آسمان ها گذشت، مردى را ديد كه در زير سايه عرش خدا جاى دارد، موسى(ع) تعجّب كرد، او مى خواست بداند كه اين مرد چه كرده است كه شايسته اين مقام شده است. شايد او، پيامبرى از پيامبران تو باشد، شايد هم...
  موسى(ع) با خود گفت كه بهتر است از خود تو بپرسد كه آن مرد كيست و چه كارى انجام داده است كه روح او اين قدر اوج گرفته و زير سايه عرش تو جاى گرفته است.
  ـ بار خدايا! آن مرد كيست كه به اين مقام رسيده است؟
  ـ او كسى است كه به پدر و مادر خود نيكى نموده و در دنيا هرگز، سخن چينى نكرده است.
  و آن لحظه بود كه موسى(ع) به فكر فرو رفت، چه كسى فكر مى كرد كه نيكى به پدر ومادر و ترك سخن چينى اين قدر نزد تو ارزش داشته باشد؟


title: سه نصيحت آسمانى
text:
  سه نصيحت آسمانى 


  آن شب موسى(ع) مهمان تو بود، آنجا كوه طور بود، نور مهتاب همه جا را روشن كرده بود، نسيم مىوزيد، موسى(ع) به تو چنين گفت:
  ـ خدايا! مرا نصيحتى بنما.
  ـ اى موسى! من خداى تو هستم و امشب سه نصيحت براى تو دارم.
  ـ من سراپا گوش هستم.
  ـ نصيحت اوّل اين كه به مادر خود مهربانى و نيكى كنى.
  ـ چشم. نصيحت دوم تو چيست؟
  ـ آن كه به مادر خود مهربان باشى و به او نيكى نمايى.
  ـ چشم. نصيحت سوم تو چيست؟
  ـ آن كه به پدر خود نيكى كنى و با او مهربان باشى.
  آن شب موسى(ع) فهميد كه بايد به مادر خود دو برابر پدر خود نيكى نمايد، آرى! تو مى دانى كه مادر براى بزرگ كردن فرزندش چه زحماتى مى كشد كه پدر اصلاً از آن ها خبر ندارد.


title: تو گنهكاران را بشارت بده!
text:
  تو گنهكاران را بشارت بده!


  تو مى خواستى تا با داوود(ع) سخن بگويى، مى خواستى او پيام مهمّى را به مردم برساند، براى همين به داوود(ع) چنين گفتى: 
  ـ اى داوود! از تو مى خواهم تا به بندگان گنهكار من بشارت بدهى و بندگان خوب مرا بيم دهى.
  ـ بارخدايا! چگونه گنهكاران را بشارت دهم و خوبان را بترسانم؟
  ـ به گنهكاران بشارت بده، زيرا من توبه آن ها را قبول مى كنم و از گناهانشان مى گذرم و بندگان خوبم را بيم بده و بترسان، مبادا آن ها به كارهاى خوب خود مغرور بشوند.


title: چرا به بالاى كوه رفتى؟
text:
    چرا به بالاى كوه رفتى؟


  تو از همه پيامبرانت خواستى تا به سفر حج بروند و اعمال حج انجام بدهند، تو كعبه را خانه خودت قرار دادى و آن را عزيز و بزرگ شمردى. 
  و آن روز نوبت داوود(ع) بود كه به طواف اين خانه بيايد. او به عشق ديدار خانه تو حركت كرد، طواف خانه تو را انجام داد و سپس به سرزمين عرفات رفت. روز عرفه بود، او نگاهى به صحراى عرفات كرد، آنجا خيلى شلوغ بود و همه مشغول دعا بودند. داوود(ع) به دنبال جاى خلوتى مى گشت. در آن طرف، كوهى را ديد، تصميم گرفت تا از آن كوه بالا رود و بر بلندى آن كوه بايستد و تو را بخواند. 
  او از آن كوه بالا رفت و در آنجا تو را خواند و با تو مناجات كرد. وقتى دعاى او تمام شد، تو جبرئيل را نزد او فرستادى تا پيام تو را به او برساند. پيام تو اين بود: «اى داوود! چرا به بالاى كوه رفتى و با من مناجات كردى؟ آيا مى ترسيدى كه اگر در پايين كوه باشى من صداى تو را نشنوم؟».
  و بعد به جبرئيل گفتى تا صخره اى در عمق درياى سرخ را به او نشان بدهد، در آنجا صخره اى بزرگ بود، زير آن صخره، كرمى كوچك زندگى مى كرد، جبرئيل به داوود(ع) چنين گفت: اى داوود! خدا مى گويد: «من صداى اين كرم را در زير اين صخره و در ته دريا مى شنوم. من صداى همه كسانى كه مرا بخوانند را مى شنوم».


title: تو هم بايد كار كنى!
text:
    تو هم بايد كار كنى!


  ـ اى داوود! آيا مى خواهى بهترين بنده من باشى؟
  ـ آرى! اين آرزوى من است.
  ـ همه كردار و رفتار تو خوب است. اگر مى خواهى بهترين بنده من باشى، بايد يك تغيير در زندگى خود بدهى.
  ـ چه تغييرى؟
  ـ تو از بيت المال حقوق مى گيرى. اگر مى خواهى بهترين بنده من باشى، بايد خودت كار كنى و مزد بگيرى و با آن زندگيت را اداره كنى.
  وقتى داوود(ع) اين سخن تو را شنيد گريه كرد، او دلش مى خواست تا مثل بقيه مردم كار كند و از دسترنج خويش روزى بخورد، امّا ديگر سن و سالى از او گذشته است، آيا او خواهد توانست حرفه اى را ياد بگيرد و با آن كار كند؟
  تو مى دانستى كه داوود(ع) واقعاً مى خواهد كار كند، قدرت خود را به نمايش گذاشتى، كارى كردى كه آهن در دست داوود(ع) مانند موم نرم شود. 
  از آن روز به بعد، داوود(ع) ساعت هاى زيادى مى نشست و آهن به دست مى گرفت و زره درست مى كرد و آن را مى فروخت. او 360 زره ساخت و با پول آن از بيت المال بى نياز شد. آن روز بود كه داوود(ع) بهترين بنده تو شد.
  آرى! تو دوست دارى تا بندگان خوبت از دسترنج خويش روزى بخورند، نه از بيت المال!


title: چرا راه را گم كرده اى؟
text:
  چرا راه را گم كرده اى؟ 


  آن مرد به خلوت كوهى پناه آورده بود و روزها روزه مى گرفت و شب ها هم دعا مى خواند. او هزاران بار تو را صدا زد تا شايد صدايش را بشنوى و حاجتش را روا كنى.
  آن روز، چهلمين روزى بود كه او در آن كوه بود، او فكر مى كرد كه ديگر تو حاجت او را مى دهى. غروب آن روز هم فرا رسيد و او به خواسته خود نرسيد. 
  او ديگر طاقت نياورد، به سوى شهر بازگشت. وقتى دوستانش او را ديدند از علّت ناراحتى او سؤال كردند. او ماجرا را گفت، آن ها به او گفتند: خوب است نزد عيسى(ع) بروى و از او علّت اين ماجرا را سؤال كنى.
  او نزد عيسى(ع) آمد و جريان خود را تعريف كرد، عيسى(ع) تعجّب كرد كه چرا تو حاجت اين بنده خود را نداده اى؟ او مى خواست راز كار تو را بداند.
  و تو با عيسى(ع) چنين گفتى:
  ـ اى عيسى! اگر او تا آخر عمر هم دعا مى كرد من دعاى او را مستجاب نمى كردم!
  ـ براى چه؟ مگر او چه كرده است؟
  ـ او مى خواست من صدايش را بشنوم بايد از درى مى آمد كه من آن را معرّفى كرده ام. من تو را پيامبر و نماينده خود روى زمين قرار داده ام، او به تو اعتقادى ندارد، چگونه مى شود كه من دعاى او را مستجاب كنم در حالى كه مى دانم در قلب خود، به پيامبرى تو هيچ اعتقادى ندارد؟
  										* * *
  آرى! اين يك قانون توست، اگر مى خواهم تو صدايم را بشنوى، بايد قلب من به نماينده تو اعتقاد داشته باشد. كسى كه امامِ زمان خود را نشناسد، بيگانه درگاه توست، هر چقدر تو را صدا بزند، جوابش را نمى دهى، او بايد «بابُ الله» را پيدا كند، بايد از دروازه رحمت خدا وارد شود.


title: چه شد كه اينجا گلستان شد؟
text:
    چه شد كه اينجا گلستان شد؟ 


  امروز عيسى(ع) مى خواهد به قبرستان برود، تو دوست دارى كه بندگان تو به قبرستان بروند. در قبرستان است كه بندگان تو به فكر فرو مى روند و مرگ را باور مى كنند. آن ها مى فهمند كه سرانجام روزى نوبت آن ها هم مى رسد و در خانه قبر منزل خواهند كرد.
  عيسى(ع) در قبرستان قدم مى زند، براى اهل ايمان از تو طلب رحمت مى كند. او وقتى از كنار يك قبر عبور مى كند، متوجّه مى شود كه صاحب اين قبر، به عذاب گرفتار است، او پيامبر توست، چيزهايى را مى بيند كه ديگران نمى بينند.
  يك سال مى گذرد، عيسى(ع) بار ديگر گذرش به همان قبرستان مى افتد، از كنار همان قبر عبور مى كند كه مى بيند صاحب آن، در ناز و نعمت توست. تعجّب مى كند، اكنون با تو سخن مى گويد: 
  ـ خدايا! سال قبل كه به اينجا آمدم، صاحب اين قبر در عذاب بود، چه شد كه امروز مهمان نعمت و رحمتِ توست؟
  ـ اى عيسى! صاحب اين قبر، پسرى دارد. او دو كار نيكى انجام داد و من به خاطر آن كار خوب پسر، عذاب را از پدر برداشتم و او را مهمان رحمت خود كردم.
  ـ آن دو كار نيك چه بود كه آن پسر انجام داد؟
  ـ راهى كه مردم از آن عبور مى كردند را اصلاح كرد و سرپرستى يتيمى را به عهده گرفت.


title: افسوس كه خوابم برد!
text:
  افسوس كه خوابم برد!


  هر شب اين موقع كه مى شود اين بنده تو از خواب برمى خيزد، وضو مى گيرد و به نماز مى ايستد. او در خلوت شب با تو انس مى گيرد، دعا مى خواند، اشك مى ريزد.
  هيچ كس نمى داند كه او چه لذّتى از اين نماز شب خود مى برد، وقتى كه او دست هاى خود را به سوى آسمان بلند مى كند و با تمام وجود تو را مى خواند، آرامش همه دنيا، مهمان قلب او مى شود، او ديگر تو را دارد، كسى كه تو را دارد غم ندارد.
  امّا امشب خبرى از اين بنده خوب تو نيست، امشب او خواب مى ماند، وقت نماز شب مى گذرد، ديگر سپيده صبح طلوع كرده است كه او بيدار شده است. 
  او تا شب ناراحت است كه چرا سعادت گفتگو و مناجات با تو را از دست داده است، او نمى داند كه تو كارى كردى كه خواب بماند. كاش او سخن تو را مى شنيد، كاش او مى دانست كه خواب ماندن او، رحمتى از جانب تو بود.
  اگر اين بنده تو خواب نمى ماند، ديگر غرور او را فرا مى گرفت، خيال مى كرد كه كسى شده است و اين غرور براى او آفت بزرگى بود. تو بنده خود را دوست داشتى و نمى خواستى او دچار غرور بشود، براى همين كارى كردى كه او خواب بماند.


title: فقط به خاطر خدا آمدم
text:
    فقط به خاطر خدا آمدم


  تو نگاهى به زمين مى كنى، مى بينى كه در گوشه اى از اين زمين پهناور، فردى درِ يك خانه ايستاده است. تو مى دانى او براى ديدن دوست خود به آنجا آمده است، او فقط به خاطر تو مى خواهد حالى از دوست خود بپرسد و ديدارى با او تازه كند.
  اكنون تو يكى از فرشتگان خود را مى طلبى و از او مى خواهى هر چه زودتر، به زمين برود، فرشتگان مى توانند به شكل انسان ها در بيايند، او بايد به شكل انسانى شود و به درِ آن خانه برود و از طرف تو با آن فرد سخن بگويد:
  ـ اى مرد! اينجا چه مى كنى؟
  ـ اينجا خانه دوست من است. آمدم او را ببينم.
  ـ براى چه اين كار را مى كنى؟
  ـ فقط به خاطر خدا.
  ـ يعنى واقعاً تو اين كار را فقط به خاطر خدا انجام مى دهى؟
  ـ آرى! اين دوست من نه مقامى دارد، نه پول زيادى! من فقط به خاطر خدا به ديدن او آمده ام. 
  ـ خوشا به حال تو! بدان كه خدا مرا فرستاده است تا تو را بشارت بدهم. 
  ـ يعنى تو بشارتى از طرف خدا براى من آورده اى. 
  ـ بله! خدا بهشت را به تو ارزانى داشت و چنين فرمود: «هر كس به ديدار مؤمنى برود، بداند كه به ديدار آن مؤمن نرفته است، بلكه او به ديدارِ من آمده است و من بهشت را، پاداش اين كار او قرار مى دهم».
  										* * *
  من در تعجّب از سخن تو هستم، وقتى تو مى بينى كه به ديدار مؤمنى مى روم و اين كار را فقط به خاطر تو انجام مى دهم، به اين كار من ارزش زيادى مى دهى، آخر چگونه ممكن است كه تو ديدار مؤمنى را مانند ديدار خودت مى دانى، تو چقدر دوست دارى كه بندگان تو با هم مهربان باشند.
  اى كاش بندگان تو با اين سخن تو آشنا بودند، آن وقت در جمع آنان، همواره محبّت و صميميّت موج مى زد و هيچ گاه كسى از كمبود محبّت رنج نمى كشيد!
  افسوس و صد افسوس كه بندگان تو خيال مى كنند بايد حتماً به مكّه بروند و دور كعبه طواف كنند تا بتوانند بگويند به ديدار خدا رفته ايم. كاش آن ها مى دانستند كه ديدار يك همسايه مؤمن، همان ديدار توست، چرا كه تو در قلب بندگان خوبت جاى دارى!
  چه كنم، چه بگويم كه با چشم خود ديده ام كه بنده اى از بندگان تو به سفر مكّه مى رود، در حالى كه يك سال است مادر خود را نديده است!! 


title: چقدر كودكان را دوست دارى؟
text:
    چقدر كودكان را دوست دارى؟


  موسى(ع) مهمان تو بود و از تو اين سؤال را كرد:
  ـ خدايا! يكى از اعمالى را كه خيلى دوست دارى، برايم ذكر كن!
  ـ اى موسى! سعى كن كودكان را دوست داشته باشى. بدان كه من خيلى دوست دارم بندگانم، كودكان را دوست داشته باشند، زيرا من آنان را بر توحيد خود خلق كرده ام، اى موسى! هر كودكى در روزگار كودكى از دنيا برود، جاى او در بهشتِ رحمت من خواهد بود.
  آن روز موسى(ع) دانست كه محبّت كردن به كودكان را تو چقدر دوست دارى، آرى! همه كودكان با فطرت خويش، تو را مى شناسند و براى همين است كه اين قدر به دل مى نشينند.


title: كليدهاى طلايى را نمى خواهم!
text:
    كليدهاى طلايى را نمى خواهم!


  تو محمّد(ص) را خيلى دوست دارى، او آخرين پيامبر توست، او همه زيبايى ها را در وجود خود جاى داده است، او راز خلقت انسان است، آن روز كه فرشتگانت به خلقت آدم(ع) اعتراض كردند، نمى دانستند كه روزى، محمّد(ص) پا به عرصه گيتى مى نهد و آن ها مى توانند در وجودش، همه خوبى ها را ببينند.
  تو مى دانى كه محمّد(ص) چند روزى است گرسنه است، او غذاى خود را به ديگران مى دهد، دشمنان، مسلمانان را در شرايط سخت اقتصادى قرار داده اند، آن ها فكر مى كنند كه با اين كار مى توانند جلو رشد اسلام را بگيرند.
  و اكنون تو دو فرشته را فرا مى خوانى; يكى از آن ها جبرئيل است و ديگرى فرشته اى است كه خزانه دار همه ثروت هاى دنياست. تو به آن ها مأموريّت مى دهى تا نزد محمّد(ص) بروند و پيام تو را به او برسانند.
  اين دو فرشته به زمين مى آيند، جبرئيل بارها و بارها به زمين آمده است، امّا آن فرشته، هرگز به زمين سفر نكرده است. اكنون آن ها نزد آخرين پيامبر تو، محمّد(ص) هستند. سلام مى كنند و با مهربانى جواب مى شنوند.
  فرشته خزانه دار چنين مى گويد: اى سرور ما! خدا به تو سلام مى رساند و مى گويد: «اين ها، كليد همه ثروت دنياست. انتخاب با خودت است، تو پيامبر من هستى، كدام را انتخاب مى كنى: آيا مى خواهى مانند پادشاهان زندگى كنى يا مانند بندگان؟».
  اكنون فرشته سكوت مى كند تا جواب اين سؤال را بشنود، به راستى پيامبر تو چه جواب خواهد داد.
  محمّد(ص) نگاهى به جبرئيل مى كند و از او مشورت مى خواهد، جبرئيل نظر خود را اين گونه بيان مى كند: «اى محمّد! زندگى همراه با فروتنى را انتخاب كن». 
  اينجاست كه محمّد(ص) به آن فرشته مى گويد: «من دوست دارم همانند بندگان زندگى كنم».
  										* * *
  من در تعجّب از اين رفتار پيامبر هستم، او كه خود عقل كل بود، باز هم با جبرئيل مشورت كرد، چرا كه هر كس كه مشورت كند ضرر نمى كند، امّا افسوس كه من اين گونه آموخته ام كه به جاى مشورت در انجام امور مهمّ زندگى خود، كار ديگر بكنم و آن را جزء دين بشمارم! چرا من به جاى مشورت گرفتن به استخاره روى آورده ام؟ در كجا آمده است كه پيامبر با قرآن يا تسبيح، استخاره گرفته باشد؟


title: بگو بدانم تو چه كاره اى؟
text:
    بگو بدانم تو چه كاره اى؟


  عدّه اى از مسلمانان در مسجد نشسته اند، آن ها با يكديگر سخن مى گويند. يكى از آن ها خيلى به خود مغرور شده است، او خيال مى كند خودش به تنهايى توانسته، بنده خوبى باشد و دور گناه نرود. 
  تو صداى او را مى شنوى، او براى ديگران از بدى و زشتى گناهان سخن مى گويد: «اى دوستان من! مواظب باشيد كه شيطان شما را فريب ندهد، مبادا فريب وسوسه هاى او را بخوريد. اگر گناهان انسان زياد بشود از رحمت خدا بى بهره مى ماند و ديگر خدا او را نمى بخشد. من يك نفر را مى شناسم كه از بس گناه كرده است، خدا ديگر او را نمى بخشد، من حاضر هستم قسم بخورم كه هرگز خدا او را عفو نخواهد كرد».
  تو اين كلام او را مى شنوى و مى دانى از چه كسى سخن مى گويد و منظور او كدام بنده توست. تو اكنون از اين سخن به خشم مى آيى. او چه كاره است كه بگويد تو چه كسى را ببخشى و چه كسى را نبخشى؟
  تو همان لحظه اراده مى كنى و تمام گناهان آن گناهكار را به يك چشم بر هم زدن مى بخشى و گوينده اين سخن را از درگاه خود مى رانى و هيچ كدام از كارهاى خوب او را قبول نمى كنى، باشد كه ديگر كسى براى رحمت و مهربانى تو، اندازه اى مشخص نكند، مهربانى تو هيچ اندازه اى ندارد!


title: چگونه بنده شكرگزارى باشم؟
text:
    چگونه بنده شكرگزارى باشم؟


  ـ اى موسى! از تو مى خواهم كه شكر نعمت هاى مرا به جا آورى!
  ـ بارخدايا! من همواره شكر نعمت هاى تو را نموده ام.
  ـ از تو مى خواهم كه حقّ شكر مرا ادا كنى و شكرگزارى را به نهايت آن برسانى.
  ـ خدايا! من چگونه مى توانم چنين كارى بكنم؟ تو نعمت هاى زيادى به من داده اى. من هرگز نمى توانم شكر همه اين نعمت ها را انجام بدهم، من حتّى نمى توانم نعمت هايى را كه به من داده اى بشمارم تا چه رسد كه بخواهم شكر همه آن نعمت ها را به جا آورم. خدايا! اگر من شكر همه نعمت هاى تو را هم به جا آورم، مى دانم كه اين شكر كردن من، فقط با توفيقِ تو بوده است، اين شكر كردن، خودش نعمت ديگرى از طرف توست، من بايد اين نعمت را هم شكر كنم.
  ـ اى موسى! تو حقّ شكر مرا ادا كردى و شكرگزارى را به نهايت آن رساندى!
  ـ چگونه؟
  ـ وقتى كه تو اعتراف كردى كه شكر كردن تو هم نعمتى از نعمت هاى من است، ديگر حقّ شكرگزارى را ادا كرده اى.
  										* * *
  خدايا! من دوست دارم، هميشه به ياد نعمت هايى كه تو به من داده اى باشم، تو كمكم كن كه بنده شكرگزارى باشم. كمكم كن كه ديگر هرگز به نداشته هايم فكر نكنم! كارى كن كه من هميشه به داشته هايم فكر كنم، به نعمت هايى كه تو به من داده اى، انديشه كنم.
  من مى دانم وقتى به نعمت هايى كه تو به من داده اى فكر كنم به طور ناخودآگاه، نعمت هاى ديگر را به سوى خود جذب مى كنم. آرى! ذهن من وقتى همواره به زيبايى ها بيانديشد، زيبايى ها را به سوى خود جذب مى كند.


title: من فقط تو را دارم و بس!
text:
  من فقط تو را دارم و بس!


  روز قيامت فرا مى رسد، همه مردم براى حسابرسى جمع شده اند، تشنگى بيداد مى كند، تو مؤمنان را به سوى حوض كوثر دعوت مى كنى و آنان از آب گوارا مى نوشند و سپس به سوى بهشت روانه مى شوند.
  در اين ميان، گنهكارى منتظر است تا به سزاى عمل خود برسد، او در دنيا گناهان زيادى انجام داده است، او مى فهمد كه به زودى به سوى جهنّم خواهد رفت، براى همين دست به دعا برمى دارد و چنين مى گويد: خدايا! چگونه من در آتش جهنّم بسوزم حال آن كه من در دنيا فقط تو را مى پرستيدم و هرگز غير تو را عبادت نكردم. تو صداى او را مى شنوى، مى دانى كه او راست مى گويد، درست است او در دنيا فريب شيطان را خورده است و گناهانى انجام داده است، امّا هرگز به تو شرك نورزيده است، براى همين تو با فرشتگانت چنين سخن مى گويى: اى فرشتگان! من كسانى كه به يكتايى من اقرار كنند را خيلى دوست دارم و بر من لازم است كه آنان را از آتش جهنّم نجات بدهم، اين بنده مرا به بهشت ببريد!


title: تو به دنبال خوبى ها بودى؟
text:
    تو به دنبال خوبى ها بودى؟


  امشب، شب جمعه است و تو آن فرشته را صدا مى زنى و از او مى خواهى تا به آسمان دنيا سفر كند و مأموريّت خود را انجام بدهد. 
  آن فرشته، ملكوت تو را پشت سر مى گذارد، از آسمان ها مى گذرد و به آسمان دنيا مى رسد. او تا صبح بايد اين پيام تو را ندا دهد. او شب هاى ديگرِ هفته، وقت سحر به آنجا مى آيد، امّا شب هاى جمعه بايد از اوّلين لحظات شب در آنجا باشد. 
  نگاه او به غروب سرخ خورشيد است، ديگر لحظاتى تا پايان روز باقى نمانده است، خورشيد در افق پنهان مى شود و صداى اين فرشته تمام آسمان را مى گيرد. او فرستاده توست و از جانب تو چنين مى گويد، پيام تو براى بندگانت اين است:
  آيا كسى هست حاجتى داشته باشد و از من بخواهد تا حاجت او را برآورده كنم؟
  آيا كسى هست كه از گناهش توبه كند تا من توبه او را بپذيرم؟
  اى كسانى كه به دنبال خوبى ها هستيد بشتابيد كه رحمت من، پذيراى شماست.


title: زيباتر از تو هرگز نديده ام
text:
    زيباتر از تو هرگز نديده ام


  تو انسان را آفريده اى و به او عقل داده اى تا بتواند با كمك آن، راه درست را از راه نادرست، تشخيص دهد.
  من نمى دانستم كه تو عقل را قبل از خلقت انسان آفريده اى، تا اين كه سخن پيامبرت را شنيدم. او براى من چنين گفت كه تو وقتى عقل را آفريدى با او سخن گفتى.
  تو با عقل اين چنين سخن گفتى: 
  به عزّت و جلال خودم، سوگند كه تو عزيزترين موجودى هستى كه من تاكنون آن را آفريده ام!
  هيچ آفريده اى به زيبايى و كمال تو نمى رسد! 
  بندگان من فقط به كمك تو مى توانند مرا شناخته و يكتاپرست شوند. 
  آنان به خاطر تو به سوى عبادت و اطاعت من رو خواهند آورد.
  هر كس از گناه و زشتى دورى كند، از تو كمك گرفته است...


title: ديگر به دنبال ماهى نگرديد!
text:
    ديگر به دنبال ماهى نگرديد! 


  در آن طرف دنيا، پادشاهى بر كشورى حكومت مى كند، او تو را به خدايى قبول ندارد، كافر و بى دين است. روزى از روزها او بيمار مى شود، پزشكان دور او جمع مى شوند و دستور مى دهند تا ماهى مخصوصى صيد شود و او از آن بخورد.
  امّا حالا كه وقت صيد ماهى نيست، آن ماهى در دلِ دريا زندگى مى كند. آيا پادشاه شفا خواهد گرفت؟
  مأموران به سوى دريا مى روند تا شايد بتوانند آن ماهى را صيد كنند و تو فرشته اى را مى فرستى تا آن ماهى را از دل دريا به سمت ساحل بفرستد. 
  بعد از مدّتى، مأموران با دست پُر به قصر برمى گردند و پادشاه خيلى خوشحال مى شود.
  چند ماه مى گذرد، يكى از بندگان خوب تو نيز به همان بيمارى مبتلا مى شود، او مى داند كه شفاى او در خوردن آن ماهى است. او خوشحال است الان موقع صيد آن ماهى است، او چند نفر از دوستان خود را به سوى ساحل مى فرستد تا آن ماهى را براى او صيد كنند، امّا تو فرشته اى را مى فرستى تا آن ماهى ها را از ساحل دور كند. دوستانِ آن مؤمن، هر چه تلاش مى كنند نمى توانند آن ماهى را صيد كنند و نااميد برمى گردند.
  اكنون فرشتگان از اين كار شگفت زده مى شوند، آن ها با خود مى گويند: اين چه كارى بود كه خدا كرد؟ آن كافر را يارى نمود و آن گونه او را به خواسته اش رساند، امّا وقتى نوبت به بنده مؤمنش رسيد، نه تنها او را يارى نكرد، بلكه بلاى او را شدّت بخشيد.
  و تو اين سخن را مى شنوى، ديگر بايد براى آن ها توضيح بدهى تا همه به راز كار تو پى ببرند. سخن تو چنين است: 
  من خداى مهربان هستم و هرگز به بندگان خود ستم نمى كنم، شما ديديد كه من چگونه براى آن كافر، شكار ماهى را آسان نمودم، امّا علّت آن را نمى دانيد. آن كافر در اين دنيا كار خوب و نيكى انجام داده بود، درست است او كافر است، امّا من هيچ كار خوبى را بدون مزد نمى گذارم، من خواستم تا كار خوب او را در همين دنيا پاداش بدهم. او در روز قيامت به خاطر كفرش به عذاب گرفتار خواهد شد. 
  شما آن بنده مؤمن ديديد كه من چگونه مانع شدم تا ماهى را صيد كند بدانيد كه آن بنده خوب من در اين دنيا، گناه بزرگى انجام داده بود، من مى خواستم تا با بلايى كه در اين دنيا مى بيند، آن گناه او را ببخشم. من مى خواستم تا سختى هايى كه او به خاطر آن بيمارى مى كشد، كفّاره آن گناهش باشد. اكنون اگر پرونده اعمال آن بنده مؤمن مرا نگاه كنيد، هيچ گناهى در آن نمى بينيد. او هرگز در روز قيامت به عذاب گرفتار نخواهد شد، زيرا من گناه او را با آن بلايى كه به او رساندم، بخشيدم. او در روز قيامت در بهشت مهمان من خواهد بود.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب خداى خوبى ها 
  موضوع: عرفان، خداشناسى، توحيد، يكتاپرستى
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  خدايا! مى خواهم براى تو بنويسم، درباره تو مى نويسم، خوب مى دانم اگر توفيق تو نباشد، اين كار چقدر سخت است!
  خودت آگاه هستى كه قلم من سرگردان و حيران است، دست از نوشتن برمى دارم و به سوى رحمتت چشم مى دوزم و از تو يارى مى خواهم.
  خدايا! وقت سحر است، شب اوّل ماه رمضان است و من قلم در دست دارم و جز حيرت چيزى ندارم; نمى دانم چه زمان، لطف خود را بر من ارزانى مى دارى، مى خواهم براى دوستانم از تو سخن بگويم، مى خواهم احاديث اهل بيت(ع) را براى آن ها بازگو كنم، دوست دارم كه همه تو را آن گونه بشناسند كه امامان معصوم(ع) بيان كرده اند، اين هدف من است.
  تو بايد ياريم كنى; تو بايد به قلم من نظر كنى; تو خود مى دانى من عهد كردم كه اين كتاب را از سخنان اهل بيت(ع) بنويسم; زيرا باور دارم كه آنان بهتر از هر فيلسوف و عارفى، تو را شناخته اند و كلمات و سخنانشان چراغ راه ما مى باشد.
  خدايا! بنده روسياه تو هستم، از خود هيچ ندارم، به لطف و كرم تو دل بسته ام، حاجت مرا بده و به من قدرت نوشتن عنايت كن، كمكم كن تا دوستانم را با معرفت و عرفان تو بيشتر آشنا كنم كه تو خداى خوبى ها هستى.
  خدايا! همه زيبايى ها و خوبى ها از آن توست، تو هيچ كس را نااميد نمى كنى، پس ياريم كن كه دوستانم منتظر من هستند.

  																										بنده ناچيز تو: مهدى 
  																										مرداد ماه 1390


title: بيا خودت قلب مرا نجات بده!
text:
    بيا خودت قلب مرا نجات بده!


  مدّت ها به اين فكر بودم كه خدا چه سخن و كلامى را بيش از همه دوست دارد، مى خواستم بدانم كه چگونه مى توانم محبّت خدا را به سوى خود جذب كنم.
  يك روز كه داشتم سخنان پيامبر را مى خوانم به جواب خود رسيدم، آن سخن چنين بود: «يك ذكر هست كه خدا آن را بيش از همه دوست دارد، آيا مى دانى آن سخن چيست؟ لا إله إلاّ الله، وقتى بنده اى از بندگان خدا اين ذكر را با تمام وجود و با صداى بلند مى گويد، گناهان او از پرونده اعمالش فرو مى ريزد».
  آيا تا به حال در فصل پاييز به درختان نگاه كرده اى؟ وقتى باد مىوزد برگ هاى زرد درختان بر روى زمين مى ريزند، وقتى تو ذكر لا اله إلاّ الله را با صداى بلند مى گويى، گناهان تو پاك و روح تو از آلودگى ها زدوده مى گردد.
  اكنون بايد فكر كنى كه معناى اين ذكر چيست؟ 
  تو اين باور را بر زبان مى آورى كه هيچ معبودى جز خداى يگانه ندارى. هيچ كس و هيچ چيز در زندگى تو جاى خدا را نگرفته است. تو فقط يك خدا دارى و فقط دل به او بسته اى.
  لا إله إلاّ الله.
  تو خود مى دانى كه زندگى امروز بشر پر از زرق و برق و چيزهايى است كه دل آدمى را مى ربايد. امروزه دنيا همه زيبايى و دل فريبى خود را به نمايش گذاشته است. اين دنيا هر لحظه، دل تو را مشغول خود مى كند و تو فقط كافى است يك لحظه غفلت نمايى، مى بينى كه كسى يا چيزى دل تو را از آنِ خود مى كند، آن لحظه ديگر آن كس يا آن چيز بُت تو مى شود، به پاى دل تو زنجيرى بسته مى شود و تو ديگر زمينى مى شوى، امّا ناگهان نسيم رحمت خدا مىوزد و تو از عمق وجود خود مى گويى: لا إله إلاّ الله
  و يك باره همه بُت ها را از دل خود بيرون مى ريزى. يك آن، مى فهمى كه دل تو ارزش زيادى دارد، حيف است كه اين دل را اسير اين دنيا و زيبايى هاى فريبنده آن كنى. دنيا وفا ندارد، بقا ندارد، تو بايد به چيزى دل ببندى كه پايدار است و باقى.
  تو با همه وجودت شعار توحيد سر مى دهى. با صداى بلند فرياد برمى آورى كه من فقط خداى يگانه را به خدايى قبول دارم و از همه بت ها بيزارم!
  اين سخن با دل تو چه مى كند؟
  همه تاريكى ها و سياهى ها از دل تو زدوده مى شود، تو ديگر رو به سوى خدا كرده اى و از همه زمينى ها دل كنده اى. آفرين بر تو!
  اجازه مى دهى يك خاطره برايت نقل كنم؟
  قرار بود كه يكى از كتاب هايم را براى ناشر بفرستم تا براى گرفتن مجوّز آن اقدام نمايد. فايل آن را آماده كرده بودم و مى خواستم آن را ايميل كنم. امّا آن روز اينترنت من قطع شده بود. ناچار شدم به «كافى نت» مراجعه كنم. فايل را در كامپيوتر آنجا ذخيره كردم و همين كه خواستم فايل را ايميل كنم، كامپيوتر قفل كرد و مجبور شدم كامپيوتر را «خاموش و روشن» كنم. وقتى بار ديگر، كامپيوتر روشن شد، هر چه گشتم فايل كتاب خودم را پيدا نكردم. تعجّب كردم، من فايل را در اين كامپيوتر ذخيره كرده بودم امّا چرا حذف شده بود؟
  از مسئول كافى نت سؤال كردم، او به من نكته اى گفت كه من نمى دانستم، او به من گفت:
  ـ كامپيوتر اينجا به گونه اى تنظيم شده است كه هر وقت «خاموش و روشن» مى شود، به طور اتوماتيك همه اطّلاعات جديد آن پاك مى شود و با تنظيمات اوليّه بالا مى آيد.
  ـ يعنى هر فايل و اطّلاعاتى را كه در اين كامپيوتر كپى كنم از بين مى رود.
  ـ بله.
  ـ چرا شما اين كار را كرده ايد؟
  ـ براى اين كه كامپيوتر براى استفاده افراد مختلف است، كامپيوتر شخصى نيست. شما ممكن است فراموش كنيد اطّلاعات خود را حذف كنيد و از طرفى هم دوست نداشته باشيد كسى از اطّلاعات شما باخبر شود.
  آن روز با خود فكر كردم كه كاش دل من هم مثل اين كامپيوتر بود، وقتى وارد زندگى اين دنيا مى شوم، دلم رنگ و بوى دنيا را مى گيرد، به كسى يا چيزى دل مى بندم، براى خود بتى مى سازم. كاش كامپيوتر دل را مى توانستم «خاموش و روشن» كنم و همه دلبستگى ها از دلم پاك مى شد، دل من به همان تنظيم اوليّه اش باز مى گشت. تنظيمى كه خدا براى آن قرار داده است و نام آن «فطرت» است.
  مدّت ها در اين فكر بودم، از خود سؤال مى كردم كه كليدِ «خاموش و روشن» قلب من چيست؟
  از خيلى ها سؤال كردم، كسى پاسخ مرا نداد، بعضى ها اصلاً نمى فهميدند كه من چه مى گويم و چه مى خواهم. 
  در سفرى كه به مكّه رفته بودم، از خدا خواستم كه به من كمك كند تا پاسخ خود را دريابم. امروز فقط سه روز است كه از مكّه بازگشته ام و به اين حديث پيامبر برخورد نمودم. من جواب سؤال خود را در اينجا يافتم.
  كليدِ «خاموش و روشن» قلب، همان ذكر لا إله إلاّ الله است. وقتى دل من اسير و دلباخته دنيا و زيبايى هاى بىوفاى آن مى شود، فقط و فقط اين ذكر است كه مى تواند مرا نجات بدهد، البتّه به شرط اين كه از قلب خود اين ذكر را بگويم. اكنون از همه وجودم فرياد برمى آورم:
  لا إله إلاّ الله.
  جز تو خدايى ندارم، با همه بت ها و دلبستگى ها قهر مى كنم، از هر چيز كه بخواهد جاى تو را در دل من بگيرد بيزارى مى جويم، فقط تو را مى خواهم و به سوى تو مى آيم.
  لا إله إلاّ الله.
  فقط تو خداى من هستى!
  و اكنون كه سخن به اينجا رسيد مى خواهم با خداى خود سخن بگويم:
  اى خداى مهربان!
  من انسانى معمولى هستم. انسانى كه دلش با ديدن زيبايى هاىِ دنيا، شيفته آن مى گردد. من ادّعاى زيادى ندارم، حقيقت را مى گويم، تو كه از دل بيشتر از من آگاه هستى! من به آن مقام نرسيده ام كه زيبايى ببينم و شيفته آن نگردم. 
  دنيا با هزاران رنگ در پيش من جلوه گرى مى كند و دل من هم به دنبال او مى رود، شيفته دنيا مى شوم، عروس دنيا، بت دل من مى شود و جاى تو را مى گيرد.
  اى خداى دوست داشتنى! 
  اين حكايت دل من است كه حال آن را با صداقت برايت گفتم. اكنون از تو خواهشى دارم، از تو مى خواهم وقتى دل من شيفته دنيا شد، كلمه لا إله إلاّ الله را بر زبانم و روحم جارى كنى، كارى كنى كه دل من، يك بار «خاموش و روشن» شود، آن وقت قلب من به تنظيم اوليّه اش برگردد، همه دلبستگى هاى جديد كه در قلب من نقش بسته، پاك گردد و دوباره من فقط دلباخته تو شوم.
  خدايا! اين تقاضاى كوچكى است كه من از تو دارم، براى تو هيچ كارى ندارد كه اين دعاى مرا مستجاب گردانى! امّا خودم خوب مى دانم كه اين خواسته براى من كوچك نيست، اين خواسته بزرگى است، سلامت روح و جان مرا تضمين مى كند، سعادت دنيا و آخرت را برايم به ارمغان مى آورد.


title: دژ محكم خدا را مى طلبم!
text:
  دژ محكم خدا را مى طلبم!


  اينجا نيشابور است، شهر علم و دانش. علماى بزرگى در اين شهر زندگى مى كنند، همه آن ها اهل حديث هستند. امروز خبردار شده اند كه امام رضا(ع) به اين شهر مى آيد. همه آن ها به استقبال آن حضرت آمده اند، آن ها دوست دارند كه از ايشان حديثى بشنوند.
  مأمون دستور داده است تا امام رضا(ع) مدّت زيادى در نيشابور نماند، او مى داند كه اگر مردم فرصت پيدا كنند و با امام رضا(ع) آشنا شوند، خطرى بزرگ حكومت را تهديد خواهد نمود.
  خبر مى رسد كه امام رضا(ع) از شهر نيشابور حركت مى كند، غوغايى در ميان علماى شهر برپامى شود. چند نفر از بزرگان آن ها نزد امام مى آيند و يكى از آن ها چنين مى گويد: اى پسر رسول خدا! از ميان ما مى روى و ما هنوز از تو حديثى نشنيده ايم!
  ديگرى مى گويد: تو را به حقّ پدر بزرگوارت، قسم مى دهيم كه حديثى براى ما بگوييد تا ما از شما يادگار داشته باشيم.
  امام لبخندى مى زند، همه خوشحال مى شوند، قلم هاى خود را در دست مى گيرند تا سخن امام را بنويسند. اكنون امام رو به آنان مى كند و مى فرمايد: «من اين حديث را از پدرانم از پيامبر براى شما نقل مى كنم. پيامبر اين حديث را از جبرئيل شنيده است كه خدا فرموده است: لا إله إلاّ الله، دژِ محكم من است، هر كس وارد اين دژ بشود از عذاب جهنّم در امان خواهد بود».
  اكنون سخن امام به پايان رسيده و موقع حركت است. همه با امام خداحافظى مى كنند. هنوز امام چند قدم دور نشده است كه بار ديگر چنين مى فرمايد: «بِشُروطِها وَ أَنا مِنْ شُروطِها».
  آيا مى دانى منظور امام از اين سخن چيست؟
  امام مى خواهد بگويد كه فقط گفتن لا إله إلاّ الله كفايت نمى كند، بايد به همه شرايط آن نيز عمل نمود. يكى از مهم ترين شرايط توحيد، اعتقاد به امامت است. تو بايد امام زمانِ خود را بشناسى و تسليم امر او باشى. آرى! توحيد بدون ولايت امام زمان نمى تواند تو را از عذاب خدا نجات بدهد.


title: من اهل توحيد را دوست دارم
text:
    من اهل توحيد را دوست دارم


  روز قيامت است، غوغايى برپاست، همه مردم براى حسابرسى ايستاده اند، ترس و وحشت بر همه جا سايه افكنده است. گروهى به سوى بهشت روانه شده اند تا مهربانى خدا را در آغوش كشند. گروهى ديگر منتظر هستند تا فرشتگان تكليف آنان را مشخص كنند. آن ها كسانى هستند كه هرگز بت پرست نبوده اند، آن ها خدا را به يگانگى قبول داشته اند، ولى متأسفانه در زندگى دنيا به گناهان زيادى آلوده شده اند.
  بعد از لحظاتى، يكى از فرشتگان رو به آنان مى كند و به آنان خبر مى دهد كه شما بايد به جهنّم برويد، جرم و گناه شما بسيار سنگين است و بايد سزاى كارهاى خود را ببينيد.
  در اين هنگام آن ها چنين مى گويند:
  بار خدايا! آيا مى خواهى ما را به جهنّم ببرى در حالى كه ما در دنيا تو را مى پرستيديم و جز تو به خداى ديگرى باور نداشتيم؟
  تو خودت ديدى كه ما در دنيا در مقابل تو سجده مى كرديم و اين صورت هاى خود را به خاك مى گذاشتيم، اكنون چگونه باور كنيم كه تو صورت هاى ما را در آتش بسوزانى؟
  ما دست هاى خود را به سوى تو بلند مى كرديم و تو را مى خوانديم. ما همواره تو را صدا مى زديم. ما فقط به خدايى تو ايمان داشتيم و هرگز غير تو را پرستش نكرده ايم. آيا مى خواهى ما را به عذاب گناهانمان گرفتار كنى؟
  در اين هنگام خدا با اين بندگان خود چنين مى گويد:
  ـ اى بندگان من! شما در دنيا گناهانى انجام داده ايد كه سزاى آن آتش جهنّم است. اين آتش، چيزى جز نتيجه اعمال شما نيست. شما اين آتش را با خود آورده ايد.
  ـ بار خدايا! ما قبول داريم كه گنهكار هستيم و سزاوار اين عذاب; امّا مى خواهيم بدانيم آيا گناه ما بزرگ تر است يا عفو و بخشش تو؟
  ـ معلوم است كه بخشش من از گناه شما بزرگ تر است.
  ـ آيا مهربانى تو بيشتر است يا گناهان ما؟
  ـ مهربانى من.
  ـ تو خود مى دانى كه ما به يگانگى تو اعتقاد داشتيم. اكنون اين اعتقاد به توحيد و يگانگى، نزد تو چقدر ارزش دارد؟
  ـ اعتقاد شما به يگانگى من، بزرگ تر از همه گناهان شماست.
  ـ اكنون از تو مى خواهيم تا عفو و بخشش و رحمتت را بر ما نازل كنى و مهربانى خود را از ما دريغ ندارى، اى كسى كه با همه مهربان هستى.
  صدايى به گوش مى رسد، خدا با فرشتگان خود سخن مى گويد:
  اى فرشتگانم!
  به بزرگى و جلال خود قسم مى خورم كه من كسانى را كه به يگانگى من باور دارند از همه بيشتر دوست دارم. بر من لازم است كه هرگز اهل توحيد را به آتش گرفتار نسازم. اين بندگان مرا به بهشت ببريد كه من از گناه آنان گذشتم.


title: اوّلين قدم در راه بندگى تو
text:
    اوّلين قدم در راه بندگى تو 


  شب بود و باران بهارى بر سر و صورت من مى باريد. نسيم هم مىوزيد و نگاهم به گنبد طلايى خيره مانده بود. آرى! من در بهشت روى زمين بودم. من به حرم امام رضا(ع) پناه آورده بودم.
  آقاى من! 
  دلم مى خواهد قدرى درباره خدا برايم سخن بگويى. تو خود مى دانى كه من از اوّل زندگى ام تا به حال فقط او را پرستش نموده ام، امّا چه كنم؟ معرفت و شناخت من نسبت به او خيلى كم است، من نياز دارم كه خدا را بهتر و بيشتر بشناسم.
  مولاى من! باور دارم كه هيچ كس مثل شما نمى تواند خدا را برايم معرّفى كند.
  وقتى حرف دلم را به آقا گفتم، خيلى آرام شدم. با خود مى گفتم او چه موقع جواب مرا خواهد داد؟ نمى دانستم، فقط مى دانستم كه بايد منتظر بمانم!
  چند روز گذشت، ديگر بايستى به شهر خود بازمى گشتم. يكى از دوستان خود را ديدم، او مرا سخت در آغوش گرفت، گويى كه دلش براى من خيلى تنگ شده بود. همين طور كه در آغوشش بودم، كنار گوشم چنين گفت: «أوّلُ عبادةِ اللهِ معرفتُهُ». دوست داشتم با او بيشتر باشم، امّا فرصت نبود، تا ساعتى ديگر قطار حركت مى كرد، براى همين با او خداحافظى كردم.
  نيم ساعتى بود كه قطار حركت كرده بود و ما از دل دشت هاى سبز و زيبا عبور مى كرديم، من كنار پنجره ايستاده بودم و به اين همه زيبايى نگاه مى كردم، لاله هايى كه سر از خاك بيرون آورده بودند و هر چشمى را مدهوش زيبايى خود مى كردند، فصل ارديبهشت كه مى شود، اطراف مشهد بسيار زيبا مى گردد.
  ناگهان به ياد آن سخن دوستم افتادم، آن سخن چه بود؟ چه پيامى براى من داشت.
  روى صندلى نشستم، رايانه خود را روشن نمودم و به جستجوى آن عبارت پرداختم. مى خواستم بدانم آن سخن از كيست و ادامه آن چيست؟
  عجيب بود آن سخن از امام رضا(ع) بود، يك روز گروهى از دانشمندان نزد آن حضرت رفتند و از او خواستند تا براى آن ها در مورد خدا سخن بگويد. امام رضا(ع) هم سخن آن ها را پذيرفت و سخنان زيبايى را در مورد خدا بيان كرد. 
  «أوّلُ عبادةِ اللهِ معرفتُهُ».
  اين جمله اى بود كه امام سخنرانى خود را با آن آغاز كرده بود.
  قطرات اشك از چشمان من جارى شد، ساعتى به سخنان امام فكر كردم، آرى! من به دريايى از معارف توحيدى رسيده بودم، اكنون مى خواهم برداشت هاى خود را از سخن امام براى شما بيان كنم.
  										* * *
  تو بايد بدانى كه اوّلين قدم در راه بندگى خدا، شناخت و معرفت نسبت به اوست.
  اگر بخواهى خدا را بشناسى بايد با «توحيد» آشنا شوى، بايد بدانى كه خدا يكتاست و همتايى ندارد.
  هر كس كه خدا را به چيزى مثال بزند و او را همانند چيزى بداند و يا خدا را در ذهن خود تصوّر كند، بايد بداند كه او خدا را نشناخته است.
  تو فقط مى توانى به فكر كردن به آنچه خدا آفريده است، بپردازى و به عظمت او پى ببرى.
  تو بايد با عقل خود به شناخت خدا برسى و با فطرت خود به او ايمان بياورى و با اعتراف به يگانگى او مى توانى ايمان خود را كامل كنى.
  وقتى مى گويى كه خدا چگونه است، بدان كه خدا را هم رديف مخلوقاتش قرار داده اى، هيچ كس نمى تواند ذاتِ خدا را بشناسد.
  هر كس بگويد خدا كجاست و از چه زمانى بوده است، سؤال او بى جاست، زيرا اين خداست كه مكان و زمان را آفريده است.
  او صداى تو را مى شنود بدون اين كه گوش داشته باشد، او تو را مى بيند بدون آنكه چشم داشته باشد. او به هر كارى تواناست، هر چه بخواهد آن را انجام مى دهد بدون آن كه نياز به چيزى داشته باشد.
  بدان كه ديندارى فقط و فقط بعد از شناخت خدا ممكن است، شناخت خدا هم در اين است كه خدا را هرگز به چيزى تشبيه نكنى و همه صفات و ويژگى هايى كه در بين مخلوقات مى بينى از او نفى كنى. آرى! خدا هيچ كدام از صفات مخلوقات خود را ندارد.
  او مخلوقات خود را آفريده است، امّا به آنان هيچ نيازى ندارد. او در خدايى خود، يگانه است و در بزرگى و يگانگى، بى همتاست. فقط اوست كه در بزرگوارى، سرآمد همه شده و هرگز شريكى نداشته است.
  او يگانه و بى نياز است، اوست كه همواره بوده و براى هميشه هست. خداى يگانه اى كه پيش از آغاز روزگارها بوده و پس از نابودى روزگارها نيز خواهد بود. او هرگز نابود نمى شود و پايان نمى پذيرد.
  من پروردگار خويش را اين گونه ستايش مى كنم و باور دارم كه خدايى جز او نيست، من از عظمت و بزرگى او در شگفتم.


title: اى بى همتا در بزرگى!
text:
    اى بى همتا در بزرگى!


  من تو را ستايش مى كنم كه يگانه و بى نياز هستى. تو كه از چيز ديگرى وجود نيافته اى و وجودت از خودت است.
  هيچ كس نمى تواند چگونگى تو را بفهمد و آن را بيان كند، در عظمت و بزرگى تو همه انديشه ها حيران اند.
  تو هرگز از آفريده هاى خود دور نيستى تا من سؤال كنم كه تو كجايى! تو با علم و دانش خود بر همه آگاهى دارى و از حال همه باخبر هستى.
  هيچ چيز بر تو پوشيده نيست، تو به هر آنچه آفريده اى، اطّلاع دارى خواه در زمين باشد يا آسمان. تاريكى هاى شب نمى تواند چيزى را بر تو پوشيده بدارد.
  فقط تو هستى كه گذر زمان تو را دگرگون نمى كند، آفرينش هيچ چيز تو را خسته نمى كند، هر آنچه را كه اراده كردى بيافرينى، فقط گفته اى: «باش!» و آن چيز خلق شده است. 
  تو هرگز چيزى از كسى نياموخته اى. در آفرينش موجودات به نمونه قبلى، نياز نداشته اى.
  تو به همه آفريده هاى خود قبل از آفرينش آن ها علم و آگاهى دارى و هيچ چيز برتو مخفى و پوشيده نيست. تو بزرگوارى و ستايش را از آن خود نمودى و در بزرگى و عظمت بى همتايى!


title: برخيز! حرف دلت را بزن!
text:
    برخيز! حرف دلت را بزن!


  نمى دانى چه كنى؟ آيا مى خواهى حرف دلت را بزنى؟ آيا مى خواهى سؤالت را بپرسى؟ 
  تو در اين شهر غريبه اى. از راه دورى آمده اى. آمده اى تا به گمگشته خود برسى. تو نيامده اى تا در اين مسجد فقط نماز بخوانى. درست است نماز خواندن در مسجد كوفه ثواب يك حجّ را دارد، امّا تو گمشده ديگرى دارى. 
  چرا با من سخن نمى گويى؟ تو در انتظار آمدن امام خود هستى. فكر مى كنم تا موقع اذان ظهر بايد صبر كنى.
  الله اكبر! الله اكبر!
  اين صداى مؤذّن است كه به گوش تو مى رسد. آنجا را نگاه كن! امام تو از در مسجد وارد مى شود، او به سوى محراب به پيش مى رود، تو از جا برمى خيزى، دست خود را به سينه مى گيرى، سلام مى كنى و جواب مى شنوى.
  نماز برپا مى شود، تو نماز را به امامت حضرت على7 مى خوانى. بعد از نماز، همه منتظر هستند تا سخنان امام را بشنوند، امام به بالاى منبر مى رود و شروع به سخن مى كند.
  و تو لحظه اى ترديد مى كنى. نمى دانى چه كنى؟ مى دانم انتخاب سختى است، ولى برخيز!
  برخيز! راز دل خود را با امام خود بگو! برخيز!
  بگذار تو بهانه اى باشى براى اين كه تاريخ پاسخ على(ع) را ثبت كند. برخيز! 
  با تو هستم، برخيز!
  تو از جاى خود برمى خيزى و چنين مى گويى:
  مولاى من! آقاى من! آيا مى شود خدا را براى ما توصيف كنى تا هم محبّت ما به خدا زياد شود و هم معرفت و شناخت ما!
  مولا به تو نگاهى مى كند، درست است كه تو مى خواستى در مورد خدا بيشتر بدانى امّا بايد بدانى كه خدا را نمى شود توصيف كرد، هيچ كس نمى تواند خداى به آن بزرگى را توصيف كند.
  اكنون مولاى تو دستور مى دهد تا همه مردم در مسجد جمع شوند، او مى خواهد مردم، امروز سخنان او را بشنوند، امروز روزى است كه على(ع) مى خواهد در مورد خدا براى آنان سخن بگويد. كسى چه مى داند كه هيچ چيز، على(ع) را به اندازه سخن گفتن در مورد خدا خوشحال نمى كند.
  بعد از لحظاتى مسجد پر از جمعيّت مى شود، ديگر جاى سوزن انداختن نيست، پير و جوان همه آمده اند تا سخنان مولاى خود را بشنوند.
  مولا نگاهى به جمعيّت مى كند و چنين سخن مى گويد: «من خدايى را ستايش مى كنم كه اگر به بندگان خود بخشش و عطايى كند، از نعمت هاى او كم نمى شود و اگر نعمتى را از آنان دريغ كند، چيزى به دارايى هاى او افزوده نمى گردد. او با كرم خود، روزىِ همه بندگان خود را تضمين كرده است و براى كسانى كه به سوى او مى آيند راه را آسان نموده است. خزانه غيب او، آن قدر وسيع است كه هرگز چيزى از آن كم نمى شود و عقل بشر از درك فراوانى نعمت هاى او ناتوان است. با آن كه فرشتگان همواره در ساحت قدس او هستند، امّا آن ها هم از عظمت و بزرگى او بى خبرند و فقط چيزى را مى دانند كه خدا به آن ها ياد داده است. خدايى را ستايش مى كنم كه آفريده نشده است و براى همين، هرگز در او تغييرى نيست. گردش شب و روز در او هيچ اثرى نمى گذارد. تو بايد به قرآن مراجعه كنى و از قرآن بخواهى تا صفات خدا را برايت بيان كند. تو بايد به نور قرآن روشنى جويى تا بتوانى خداى خودت را بشناسى. خدا در قرآن، خودش را براى تو معرّفى نموده است».
  و تو اكنون به سجده مى روى و خدا را شكر مى كنى و به توفيق شنيدن اين سخنان را داد.


title: تو كه هرگز پايانى ندارى
text:
    تو كه هرگز پايانى ندارى 


  اوّل خوب است خودم را معرّفى كنم. نام من «فَتح» است. اهل گرگان هستم. به سفر حجّ رفته ام و حاجى شده ام و اكنون مى خواهم به شهر خود بازگردم.
  وقتى من به شهر خود برسم، مردم مراسم باشكوهى براى استقبال از من برپاخواهند كرد، رسم ما گرگانى ها اين است وقتى كه حاجى از خانه خدا برمى گردد، همه به ديدن او مى روند و در خانه اش چندين روز مهمانى برپاست.
  هنوز راه زيادى بايد بروم تا به وطن خودم برسم، راستش را بخواهى دلم براى زن و بچّه ام قدرى تنگ شده است، كاش مى شد روزهاى اين سفر زودتر سپرى مى شد، امّا چاره نيست فكر مى كنم بايد مدّت زيادى، در راه باشم. من الان در راه عراق هستم. من بايستى بيابان هاى خشك و بى آب و علف عربستان را پشت سر بگذارم، بايد اوّل به عراق بروم و از آنجا به سوى ايران حركت كنم. فكر مى كنم سفر من چند ماهى به طول خواهد كشيد.
  آنجا را نگاه كن! گويا قافله اى است كه كنار آن چاه آب اتراق كرده، خوب است من هم همين جا توقف كنم.
  نزديك مى روم. چه سعادتى! اين قافله امام رضا(ع) است كه به سوى خراسان مى رود. خدايا! تو را شكر مى كنم كه اين توفيق را به من دادى تا همسفر امام مهربان خود باشم.
  خدمت امام مى روم، سلام مى كنم و جواب مى شنوم. امام به من نگاهى مى كند و سپس برايم از توحيد سخن مى گويد. نمى دانم او از كجا مى داند كه من دوست دارم كه كسى برايم از خدا سخن بگويد. درست است كه من حاجى شده ام و گرد خانه دوست طواف كرده ام، امّا معرفت و شناخت من نسبت به خدا خيلى كم است. من بايد با توحيد بيش از پيش آشنا مى شدم.
  امام مرا به اسم صدا مى زند و چنين مى گويد: 
  اى فَتح! فراموش نكن خدا در قرآن، خودش را توصيف نموده است و تو بايد خدا را همان گونه توصيف كنى كه در قرآن آمده است، هيچ وقت فراموش نكن كه هيچ كس نمى تواند خدا را وصف كند، زيرا ذهن بشر فقط مى تواند چيزى را وصف كند كه آن را با حواس خود درك نمايد، تو خود مى دانى كه خدا را هرگز نمى توان با حواس بشرى درك كرد.
  او در مقامى بس بالا و والاست امّا به بندگانش نزديك است. اوست كه مكان را آفريده است،براى همين نبايد بپرسى كه او كجاست.
  بدان كه خدا جسم ندارد، صورت ندارد، پايان نمى پذيرد، هرگز ذات و حقيقت او، كم و زياد نمى شود، هيچ دگرگونى در او راه ندارد. او هيچ كدام از صفات مخلوقات خود را ندارد، او شنونده و بيناست، او يكتاست و بى همتا.
  سخنان امام كه به اينجا مى رسد، سؤالى به ذهن من خطور مى كند، اكنون سؤال خود را مى پرسم:
  ـ مولاى من! من مى دانم خدا يكى است، من هم يكى هستم. آيا من و خدا در صفت يكى بودن شبيه هم نيستيم؟ شما براى من گفتى كه خدا هيچ كدام از صفات مخلوقات خودش را ندارد.
  ـ تو يكى هستى، معناى اين سخن اين است كه تو يك جسم دارى، ولى همين جسم تو اجزاى زيادى دارد، خون تو غير از گوشت تو، گوشت تو غير از خون توست. موى تو غير از پوست تو و پوست تو غير از موى توست. پس تو در حقيقت، يكى نيستى، اجزاى زيادى دارى ولى همه اين اجزاى تو، جسم واحدى را تشكيل مى دهد. امّا وقتى مى گوييم خدا يكى است، منظور اين است كه هيچ جزئى ندارد، فقط اوست كه يگانه است.
  ـ آقاى من! برايم گفتى كه خدا شنونده و بيناست. او چگونه مى بيند و مى شنود؟
  ـ خدا مى بيند، امّا نه با چشم. او مى شنود نه با گوش. او به همه چيز آگاهى دارد، او از راه رفتن مورچه اى در شب تاريك خبر دارد، وقتى تو مى خواهى از چيزى باخبر باشى به آن نگاه مى كنى و با نگاه كردن به آن اطّلاع پيدا مى كنى. امّا خدا بدون اين كه نياز به ديدن داشته باشد از همه چيز باخبر و آگاه است. وقتى ما مى گوييم: «خدا مى بيند»، منظورمان اين است كه او باخبر است. وقتى مى گوييم او صداى ما را مى شنود منظورمان اين است كه او از سخن ما باخبر است، مى داند كه ما چه مى گوييم و از او چه مى خواهيم. او از تمام وجود ما باخبر است.
  اكنون بى اختيار از جاى خود بلند مى شوم، مى خواهم دست و پاى امام را ببوسم، نمى دانم از او چگونه تشكّر كنم كه اين گونه سؤال هاى مرا جواب دادند.
  امام متوجّه من شدند و اجازه دادند كه من پيشانى او را ببوسم. تو نمى دانى كه امروز من چقدر خوشحال هستم، من به دريايى از آرامش وصل شده ام. خدا را سپاس مى گويم كه توفيق اين ديدار را نصيب من كرد.


title: نسيم بهار هفتم
text:
    نسيم بهار هفتم 


  آيا نام مرا شنيده اى؟ من «ابن ابى عُمَير» هستم. يكى از ياران امام كاظم(ع) و در شهر بغداد زندگى مى كنم. من يكى از كسانى هستم كه با همه وجودم تلاش كردم به مكتب تشيّع خدمت كنم و در واقع، امور شيعيان بغداد به دست من است. بيش از چهل كتاب را حفظ هستم، كتاب هايى كه پر از سخنان امامان است. من آن كتاب ها را براى جوانان شيعه بيان مى كنم و اين امانت ها را به نسل بعد از خود منتقل مى كنم.
  چندين بار گرفتار زندان شده ام، حكومت وقت خيال مى كند با زندانى كردن و شكنجه دادن من مى تواند مانع رشد مكتب تشيّع شود، امّا اين خيالى بيش نيست، روز به روز جوانان بيشترى به اين مكتب زيبا و آسمانى علاقه مند مى شوند و به امامت امام كاظم(ع) اعتقاد پيدا مى كنند.
  يك روز من نزد امام كاظم(ع) رفتم، خيلى دلم مى خواست تا معرفت و شناختم نسبت به حقيقت پروردگار زيادتر شود. دوست داشتم تا آن حضرت در مورد خدا برايم سخن بگويد. به نظر من شيعه واقعى كسى است كه همواره به دنبال كسب آگاهى و شناخت است، نه كسى كه فقط به شور و احساس اهميّت مى دهد.
  آن روز من رو به امام كردم و گفتم: يابن رسول الله! از شما مى خواهم تا توحيد را به من آموزش دهيد.
  امام از اين سخن من خيلى خوشحال شدند، با مهربانى لبخندى زدند و چنين فرمودند:
  										* * *
  تو اگر مى خواهى خدا را بشناسى بايد به قرآن مراجعه كنى و ببينى كه خدا در آن كتاب آسمانى، خودش را چگونه معرّفى كرده است، بايد مواظب باشى مبادا صفتى را به خدا نسبت دهى كه در قرآن نيامده است.
  اكنون بدان آنچه برايت در مورد خدا مى گويم در قرآن آمده است: 
  خداى تو خدايى است يگانه و بى نياز. 
  او نه مى زايد و از كسى هم زاده نشده است. او همسر و فرزند و شريكى ندارد.
  او زنده اى است كه هرگز نمى ميرد، توانايى است كه هرگز ناتوان نمى گردد، قدرتمندى است كه هرگز شكست نمى خورد، بردبارى است كه عجله نمى كند، او هرگز نابود نمى شود و پايان نمى پذيرد.
  خداى تو هرگز نيازمند نمى شود، عزيزى است كه هرگز ذليل و خوار نمى شود، دانايى است كه هرگز نادان نمى گردد. 
  او عادل است و هرگز ستم نمى كند، او به بندگان خود عطاو بخشش مى كند و هرگز بخل نمىورزد.
  او همه جا هست و لحظه اى از بندگان خود بى خبر نيست. هر چه در جهان وجود دارد، آفريده اوست. فقط اوست كه آفريده نشده است.
  فقط اوست كه آغازى و پايانى ندارد. قبل از او هيچ آفريده اى نبوده و بعد از او نيز هيچ آفريده اى نيست. 
  هر صفت و ويژگى كه در مخلوقات مى بينى، آن صفت در خداى تو وجود ندارد. خدا بالاتر و والاتر از همه آنهاست.


title: يهودى ام و در جستجوى دريا هستم
text:
    يهودى ام و در جستجوى دريا هستم


  ـ ببينم، مثل اين كه تو مسلمان نيستى! درست است؟
  ـ آرى! درست حدس زدى. من يهودى هستم.
  ـ تا آنجا كه يادم مى آيد كوفه يهودى نداشته است، تو از كجا آمده اى؟ 
  ـ من از «يمن» آمده ام تا سؤالى را از على(ع) بپرسم.
  ـ اين همه راه را از يمن تا كوفه آمده اى تا يك سؤال بپرسى؟
  ـ آرى! درست است كه من يهودى هستم، امّا مى دانم كه هيچ كس مانند على نمى تواند پاسخ سؤال مرا بدهد. الان هم اينجا نشسته ام و منتظرم تا او بيايد.
  من در فكر فرو رفتم، با خود مى گويم: اين مرد يهودى، اين همه راه آمده است تا از دانش على(ع) بهره ببرد و سخن او را بشنود، امّا بعضى ها كه خود را شيعه و پيرو على(ع) مى دانند، كمتر به سخنان آن حضرت توجّه مى كنند.
  لحظاتى مى گذرد، على(ع) وارد مسجد مى شود و به سوى منبر مى رود تا براى مردم سخن بگويد، در اين ميان آن مرد يهودى از جاى برمى خيزد و چنين مى گويد: «آيا مى شود در مورد خداى خود براى من سخن بگويى! من از تو مى خواهم تو خداى خود را آن قدر روشن و واضح توصيف كنى كه گويا ما او را مى بينيم».
  على(ع) به او نگاهى مى كند و اين چنين سخن خود را شروع مى كند: 
  ستايش خدايى كه او همواره اوّل و نخستين است بدون آن كه آفريده شده باشد. همواره بوده است و خواهد بود. او هرگز با چيزى آميخته نيست و هيچ كس نمى تواند ذات او را به خيال خود آورد. او جسمى ندارد تا ديده شود، او هيچ اجزائى ندارد، او آفريده نشده است و براى همين صفات آفريده ها را ندارد و هرگز ديده نمى شود. 
  مبادا خيال كنى كه او اوّل نبوده و بعداً آفريده شده است، او همواره بوده است و خواهد بود. عقل ها در حيرتند كه او چگونه آفريده ها را آفريد. او همواره و هميشه بدون مكان بوده است و با دگرگونى روزگار از بين نمى رود و از حالى به حال ديگر تغيير نمى كند. 
  او از پندار و خيال ها به دور است، از همه آفريده هاى خود والاتر و بالاتر است، يگانه است و داناى غيب ها و اسرار است. او هرگز به حواس بشرى درك نمى شود، ديده ها او را نمى بينند و انديشه هاى بشرى نمى توانند به ذات او پى ببرند، او هيچ نمونه اى ندارد، به هيچ چيز شبيه نيست، زيرا هر چيزى كه نمونه داشته باشد و به چيزى شبيه باشد، آفريده شده است و خدا آفريده نيست، بلكه آفريننده است.
  او با آفريده هاى خود متحّد نمى شود و براى همين نبايد بگويى كه او در آفريده هاى خود است.
  او از آفريده هاى خود جدا نيست و براى همين نبايد بگويى كه او از آفريده هاى خود دور است.
  هيچ جايى از او تهى نيست و براى همين نبايد سؤال كنى كه او كجاست.
  او به آفريده هاى خود نزديك است و اين نزديكى به معناى اين نيست كه به آفريده هاى خود پيوستگى دارد. او از آفريده هاى خود، به گونه اى دور نشده است كه خيال كنى از آنان جدا مانده و از آنان خبرى ندارد.
  او از رگِ گردن به ما نزديك تر است، او از خود ما به ما نزديك تر است. او از شباهت به هر چيزى به دور است. 
  او آفريده هاى خود را از «هيچ» آفريد، آرى! او آفريده هاى خود را از چيزهايى كه قبلاً وجود داشته اند، نيافريده است. خدا بود و هيچ چيز نبود و سپس او از «هيچ» آفريدن را آغاز كرد.
  وقتى بندگان او را اطاعت مى كنند هيچ سودى به او نمى رسد، او دعاى بندگان خود را اجابت مى كند، بخشش او، هرگز خزانه او را تهى نمى كند، كرم او بى انتهاست. او توبه خطاكاران را مى پذيرد و خطاى بندگان خود را مى پوشاند.
  سخن على(ع) در اينجا به پايان مى رسد.


title: ميان ماه من تا ماه گردون
text:
  ميان ماه من تا ماه گردون 


  نبرد آغاز شده است، آفتاب مى تابد، لشكر دشمن هجوم آورده است، نگاه كن! آن شتر را مى بينى، همان شتر كه سربازان زيادى بر گرد او جمع شده اند، آن شتر عايشه است. امروز عايشه، همسر پيامبر به جنگ على(ع) آمده است.
  اين مردم، پيراهن عثمان را بهانه كرده اند تا به روى على(ع) شمشير بكشند، آن ها مى خواهند مانع اجراى عدالت او بشوند.
  خيلى عجيب است، طلحه و زبير كه نقش اصلى در قتل عثمان را داشتند، امروز به خونخواهى عثمان قيام كرده اند. آن ها اوّلين كسانى بودند كه بعد از كشته شدن عثمان با على(ع) بيعت كردند، امّا بيعت آن ها از سر عشق به حكومت و ثروت بود، آن ها خيلى زود فهميدند كه در حكومت على(ع) جايى براى ثروت اندوزى آن ها نيست، آن ها با عايشه همراه شدند و به شهر بصره حمله بردند و عدّه اى از مسلمانان را به قتل رساندند.
  افسوس كه آن ها نفهميدند كه چه مى كنند! بهترين فرصت ها را از على(ع) گرفتند!
  اكنون موقع جنگ است، دشمن در مقابل سپاه على(ع) موضع گرفته است، خدا را شكر كه من امروز در سپاه مولايم شمشير به دست دارم و آماده نبرد هستم، به اميد خدا امروز ريشه فتنه را از جا خواهيم كند.
  على(ع) مشغول سامان دهى لشكريان خود است، او مى خواهد گروهى از سربازان شجاع خود را به ميدان بفرستد. من هم آماده ام كه به ميدان بروم. آيا تو هم همراه من مى آيى؟ شمشيرها از غلاف بيرون كشيده مى شود، همه آماده نبرد هستند، در اين ميان صدايى به گوش مى رسد، يكى دارد با على(ع) سخن مى گويد: «اى امير مؤمنان! آيا تو مى گويى خدا يكى است؟».
  همه نگاه ها به آن سو خيره مى ماند، جوانى را مى بينند كه در مقابل على(ع) ايستاده است، عجيب است او به جاى شمشير، چوبى به دست دارد، همان چوبى كه با آن شترهايش را مى چراند، او چوپانى است كه همواره در بيابان ها بوده است.
  چند نفر به سوى او مى روند و مى گويند: «اى عرب بيابانى! اين چه وقت سؤال است؟ مگر نمى بينى كه على(ع) بايد لشكريان خود را سامان دهى كند، امروز روز جنگ است، نه روز سؤال!». 
  مرد عرب سر خود را پايين مى اندازد، او نمى داند چه بگويد، مدّت هاست كه سؤالى ذهن او را مشغول كرده و امروز على(ع) را پيدا كرده است و مى خواهد از او جواب خود را بشنود.
  در زبان عربى، به مفهوم عدد «اوّل»، «واحد» گفته مى شود، هم چنين به مفهوم «يكى بودن» هم واحد مى گويند، در قرآن آمده است: «خدا واحد است»، اين عرب مى خواهد بداند كه معناى «خدا واحد است» چيست؟
  اكنون صداى مهربان على(ع) سكوت را مى شكند: «ياران من! با او كارى نداشته باشيد! آن چه اين مرد در پى فهم آن است، تنها چيزى است كه ما از مردمى مى خواهيم كه روبروى ما ايستاده اند و شمشير به دست گرفته اند.
  اين سخن على(ع) همه را به فكر وامى دارد، ما به بصره نيامده ايم تا بار ديگر حكومت اين شهر را در دست گيريم، ما آمده ايم تا اين مردم را از جهل و نادانى نجات بدهيم!».
  اكنون على(ع) رو به آن مرد مى كند و سخن خود را چنين آغاز مى كند:
  براى اين سخن، دو معناىِ درست وجود دارد:
  معناى اوّل: وقتى مى گويى خدا «واحد» است، منظور تو اين است كه خدا يگانه است، يعنى هيچ چيز، مانند او نيست، او مثل و مانندى ندارد، اين معنا درست است. 
  معناى دوم: يك وقت مى گويى «خدا يكى است»، منظور تو اين است كه خدا از اجزاى مختلفى تشكيل نشده است. وقتى به خودت نگاه مى كنى، مى بينى كه تو از سر و دست و پا تشكيل شده اى، امّا خدا هيچ اجزايى ندارد، خدا يكى است، يعنى ذات او، يكى است. اين معنا هم درست است.
  در اينجا معناى ديگرى هم وجود دارد. يك وقت تو مى گويى: «خدا واحد است»، منظور تو از واژه «واحد»، مفهوم عدد يك است. بايد بدانى كه در مورد خدا نمى توانى مفهوم عدد و شمارش را به كار ببرى، زيرا ما خداى دوم و سوم نداريم. وقتى چيزى، دوم و سوم نداشته باشد اصلاً به كار بردن مفهوم عدد و شمارش براى آن بى جاست.
  سخن على(ع) در اينجا به پايان مى رسد و اين سخن، براى هميشه به يادگار مى ماند.
  										* * *
  مسافرى به شهر مدينه مى آيد، او به سراغ يكى از بزرگ ترين علماى شهر مى رود. او اكنون نزد «مالك بن انس» نشسته است، اوبه دنبال فرصتى است تا سؤال خود را مطرح كند. 
  او مى خواهد در مورد خدا از او سؤال بنمايد، رو به مالك بن انس مى كند و سؤال خود را مى پرسد.
  مالك بن انس در جواب او چنين مى گويد: «مگر نمى دانى كه سؤال در مورد خدا حرام و بدعت است؟ من مى ترسم كه تو يك شيطان باشى».
  بعد دستور مى دهد تا آن مسافر را از مسجد بيرون كنند.
  اين حكايت را گفتم تا بدانى بين امامِ من و امامِ اهل سنّت چقدر تفاوت است. 
  امام من كسى است در ميدان جنگ هم به سؤال احترام مى گذارد و براى كسى كه در مورد «خدا» پرسش دارد، جوابى زيبا مى دهد، امّا مالك بن انس، رئيس يكى از مذاهب چهارگانه اهل سنّت (كه مالكى ها، پيرو او هستند)، سؤال در مورد خدا را بدعت مى داند و سؤال كننده را شيطان!!
  راست گفته اند: 
  «ميان ماه من تا ماه گردون/ تفاوت از زمين تا آسمان است».


title: سلام اى پنهان از ديده ها
text:
  سلام اى پنهان از ديده ها 


  سوره توحيد را كه مى شناسى، سوره اى كه خدا خودش را در آن سوره براى ما معرّفى نموده است:
  (قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ).
  بگو! 
  اى محمّد! بگو كه او خدايى است يگانه. بگو آنچه را كه من به تو وحى كردم، بگو!
  اى فرستاده من! آن چه را من به تو ياد دادم، براى مردم بگو، تا آن ها گوش فرا دهند و هدايت شوند. 
  واژه «او» اشاره به غيب دارد، او غايب از ديده هاست، اى محمّد! خداى تو را نمى توان به چشمِ سر ديد.
  يادت مى آيد وقتى بت پرستان در مقابل تو ايستادند و بت خودشان را به تو نشان دادند و گفتند: «اين خداى ما مى باشد، خداى تو كجاست؟».
  آرى! خداى آن ها، بتى بود كه از سنگ و چوب تراشيده شده بود، آن ها خداى خود را با چشم مى ديدند و در مقابلش سجده مى كردند.
  اكنون نوبت توست تا خداى خود را معرّفى كنى. آن ها به تو گفتند: «اى محمّد! خدايى را كه تو آن را مى پرستى، كجاست؟ كيست؟ ويژگى هاى او چگونه است؟ او را براى ما معرّفى كن!».
  سخن بگو اى محمّد!
  آن ها دوست دارند تو بگويى: «اين خداى يگانه است»، امّا تو چنين بگو: «او خداى يگانه است».
  تو از كلمه «او» استفاده كن! همان را بگو كه به تو ياد دادم: «او خداى يگانه است».
  وقتى مى گويى «او»، همه مى فهمند كه خداى تو غيب است، برتر و بالاتر از اين است كه با چشم ها ديده شود، او را نمى توان به حواس بشرى حس كرد، او آفريننده است و هرگز ويژگى هاى يك آفريده را ندارد، او را هرگز نمى توان با چشم سر ديد. او خداى يگانه است.


title: تو اسم اعظم را ياد گرفتى!
text:
    تو اسم اعظم را ياد گرفتى! 


  فردا چه روز سختى خواهد بود، خدا خودش رحم كند! ما سيصد و سيزده نفر هستيم، اين سپاه كوچك فقط هفت شمشير و شش زره دارد، امّا دشمنى كه به سوى ما مى آيد هزار جنگجو دارد كه همه شمشير و زره دارند و تشنه خون ما هستند. خدا خودش رحم كند. راستش را بخواهيد من كه خيلى ترسيده ام!
  آيا موافقيد با هم فرار كنيم و به خانه و كاشانه خود برگرديم؟
  نگاهى به من مى كنى و سر تكان مى دهى و مى گويى: «آخر تو ديگر چه نويسنده اى هستى؟ تو بايد بمانى و ماجراى اين جنگ را بنويسى! چه كسى به تو گفته شمشير به دست بگيرى، شمشير تو قلم توست».
  نمى دانم چه مى شود كه حرف تو مرا آرام مى كند، همراه تو به سوى خيمه مى روم تا استراحت كنم. 
  لحظاتى مى گذرد، نگاهى به تو مى كنم، تو به خواب رفته اى، خيلى خسته بودى، حدود 160 كيلومتر از مدينه تا به اينجا آمده اى، آن هم با پاى پياده!
  فصل پاييز است، نسيم ملايمى مىوزد، ستارگان در آسمان به دلربايى مشغول اند. آسمان سرزمين «بَدر» چقدر زيباست! فردا در اينجا جنگ بدر روى خواهد داد، سپاه كفّار به رهبرى ابوسفيان به اين سو مى آيند و پيامبر با ياران خود آماده مقابله با آنان هستند. امّا آيا مسلمانان خواهند توانست در مقابل سپاه كفّار پيروز شوند؟ آخر چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  بار ديگر نگاهى به تو مى كنم، تو در خواب عميقى فرو رفته اى، من از جاى خود بلند مى شوم، مى روم تا گشتى بزنم، ببينم چه خبر است. مقدارى راه كه مى روم، در نور مهتاب، آقايى را مى بينم كه كنار خيمه خود نشسته است. جلو مى روم، سلام مى كنم، جواب مى شنوم، خداى من! اين صدا چقدر آشناست، او حضرت على(ع) است.
  نمى دانم چه شده است كه او اين وقت از خيمه بيرون آمده است، كاش مى شد از او سؤال مى پرسيدم، او اكنون نگاهى به من مى كند و چنين مى گويد: «امشب خوابى ديده ام. در خواب حضرت خضر(ع) را ديدم، حتماً مى دانى كه او يكى از پيامبران خداست. من از او خواستم تا دعايى را به من بياموزد، دعايى كه فردا آن را بخوانم و بر دشمنان پيروز شوم. او اين دعا را به من ياد داد: يا هُو! يا مَنْ لا هُو إلاّ هُو».
  										* * *
  هوا روشن شده است، سپاه كفّار در مقابل مسلمانان صف بسته اند، لحظاتى ديگر جنگ شروع خواهد شد، آنجا را نگاه كن! على(ع) با پيامبر سخن مى گويد: 
  ـ اى رسول خدا! ديشب خوابى ديدم.
  ـ چه خوابى ديده اى؟
  ـ حضرت خضر(ع) را در خواب ديدم كه به من دعايى آموخت تا من آن را بخوانم و بر دشمنان اسلام پيروز شوم.
  ـ آن دعا چه بود؟
  ـ يا هُو! يا مَنْ لا هُو إلاّ هُو.
  ـ اى على! تو «اسم اعظم» خدا را آموخته اى.
  امروز ذكر زبان على(ع) اين دعاست و خدا هم او را يارى مى كند و با شجاعت هايى كه او از خود نشان مى دهد مسلمانان در اين جنگ پيروز مى شوند.
  										* * *
  سى و شش سال مى گذرد، اينجا صفيّن است، جايى كه سپاه على(ع) با سپاه معاويه روبروى هم قرار گرفته اند، امروز على(ع) خودش به ميدان مى آيد، به قلب لشكر نفاق حمله مى كند و همان دعا را مى خواند.
  عمّار (پسر ياسر) صداى مولايش را مى شنود كه مداوم دعايى را مى خواند، يا هُو! يا مَنْ لا هُو إلاّ هُو، با خود مى گويد: اين چه دعايى است؟ چه رمز و رازى در اين دعا نهفته است؟
  او رو به مولايش مى كند و مى گويد:
  ـ آقاى من! اين دعا چيست كه شما مى خوانيد؟
  ـ اين اسم اعظم خداست، اين دعا، پايه اساسى توحيد و خداشناسى است.
  										* * *
  وقتى اين سخن مولا را مى شنوم، به فكر فرو مى روم، مگر در اين دعا چه نهفته است كه پايه اصلى خداشناسى است؟ 
  يا هُو يا مَنْ لا هُو إلاّ هُو!
  اى او! تو «غيب» هستى!
  تو از ديده ها پنهان هستى، هيچ كس توانايى ديدن تو را ندارد، هيچ كس نمى تواند ذات تو را درك كند، تو آفريننده هستى، هيچ آفريده اى نمى تواند به تو احاطه پيدا كند، تو هيچ كدام از صفات مخلوقات خود را ندارى، عقل بشر هرگز نمى تواند ذات تو را درك كند.
  اى كسى كه هيچ اويى جز او نيست!
  در اين هستى، چيزهاى زيادى هستند كه با چشم ديده نمى شوند و به عبارت ديگر، آن ها غيب هستند، غيب يعنى پوشيده از چشم ما انسان ها. مثلاً فرشتگان! من نمى توانم آن ها را ببينم، آرى! فرشتگان هم غيب هستند، امّا همه فرشتگان، مخلوقات تو هستند، آن ها صفات و ويژگى هاى مخلوقات را دارند و براى همين آنان براى يكديگر، غيب نيستند، مثلاً جبرئيل يك فرشته است، ميكائيل هم يك فرشته است. اين دو فرشته براى من غيب هستند، امّا آن ها براى همديگر غيب نيستند، آن ها صفات و ويژگى هاى همديگر را درك مى كنند. جبرئيل مى تواند صفات و ويژگى هاى ميكائيل را درك كند، پس ميكائيل در نظر جبرئيل، غيب نيست.
  پس من كه يك انسان معمولى هستم، وقتى يك چيز غيبى را در نظر مى گيرم، آن چيز براى من غيب است، امّا همان چيز براى فرشتگان غيب نيست. 
  خلاصه آن كه فقط يك غيب است كه هميشه غيب است، هيچ كس نمى تواند آن را درك كند و آن هم خداى يگانه است. خدا هميشه و براى همه، غيب بوده است. هيچ كس نمى تواند خدا را ببيند و يا به ذات او احاطه پيدا كند.
  اى كسى كه هيچ غيبى جز او، غيب نيست! 
  هر چيزى كه پوشيده از ديدِ انسان است، هر چيزى كه عقل بشر از درك آن عاجز است، غيب است، امّا بعضى از اين غيب ها، براى فرشتگان آشكار است، فرشتگان مى توانند چيزهايى را ببينند كه از چشم انسان ها پوشيده است. فقط يك چيز است كه واقعاً غيب و پوشيده است و او خداى يگانه است.


title: اى پنهان زيباى من!
text:
  اى پنهان زيباى من! 


  آيا مى دانى بهترين نام خدا چيست؟ 
  آيا مى دانى كدام نام خدا در قرآن بيشتر از همه ذكر شده است؟ 
  جواب اين است: الله.
  اين نام 2816 بار در قرآن تكرار شده است. 
  اين نام مخصوص خداوند است، آيا تا به حال به معناى اين كلمه فكر كرده اى؟ 
  «الله» از ريشه «اَلِهَ» است، اين واژه يك واژه عربى است. وقتى يك نفر در بيابانى، راه را گم كند، متحيّر و سرگردان شود و نداند چه كند، در زبان عربى مى گويند: «اَلِهَ الرَّجُلُ»، يعنى آن مرد متحيّر شد.
  يك نظر اين است كه نام خدا را از اين ريشه گرفته اند، آيا مى دانى علّت آن چيست؟
  وقتى تو مى خواهى در مورد خدا فكر كنى، چيزى جز تحيّر نصيب تو نمى شود، هيچ كس نمى تواند ذات خدا را درك كند، خدا را نمى توان با چشم ها ديد. او هيچ كدام از صفات مخلوقات را ندارد، او غيب است، براى همين هر كس كه بخواهد ذات او را بشناسد، چيزى جز تحيّر نصيب او نمى شود.
  شايد شنيده اى كه امام باقر(ع) به ما دستور داده است كه از فكر كردن در مورد ذات خدا پرهيز كنيم، زيرا هيچ گاه عقل بشر به آنجا راه ندارد.
  آرى! ما مى توانيم در مورد آيات و نشانه هاى خدا هر چقدر مى خواهيم سخن بگوييم، به راستى كه در جهان هستى شگفتى هاى زيادى وجود دارد، ماه و خورشيد و ستارگان و كهكشان ها و...
  براى شناخت خدا ما بايد به قرآن مراجعه كنيم، ببينيم كه خدا، خودش را براى ما چگونه معرّفى كرده است.
  شايد سؤال كنى كه چرا خدا اين گونه است؟ چرا او را نمى توان ديد؟ 
  در جواب بايد بگويم كه اگر خدا را مى شد با چشم ديد، ديگر او خدا نبود، بلكه يك آفريده بود، هر چه با چشم ديده شود، مخلوق است.
  هر چيزى كه با چشم ديده شود، يك روز از بين مى رود و تو مى دانى كه خدا هرگز از بين نمى رود.
  خدا صفات و ويژگى هاى مخلوقات را ندارد، اگر او يكى از اين صفات را مى داشت، حتماً مى شد او را درك كرد و مى شد او را با چشم ديد، امّا ديگر او نمى توانست هميشگى باشد، گذر زمان او را هم دگرگون مى كرد.
  خلاصه آن كه خداى يگانه هيچ صفتى از صفات مخلوقات خود را ندارد، براى همين هرگز نمى توان او را حس كرد و يا او را ديد. در دنيا و آخرت هيچ كس نمى تواند خدا را با چشم سر ببيند.
  اكنون كه اين را دانستى مى توانى به راز كلمه «الله» پى ببرى، تو خدايى را مى پرستى كه همه در درك او متحيّر و سرگشته اند، خدايى كه از ديده ها پنهان است، خدايى كه عقل بشرى هم نمى تواند ذات او را درك كند.
  										* * *
  نزديك غروب روز ششم ماه رمضان سال 1390 است، برنامه «ماه عسل» كه از شبكه سوم پخش مى شود را نگاه مى كنم. مهمان برنامه سخنى مى گويد، دوست دارم آن را براى شما نقل كنم. او مى گويد: «خداى من با خداى ديگران فرق مى كند، من خدا را حس مى كنم». مجرى برنامه خنده اى مى كند و مى گويد: «سلام ما را به خداى خودت برسان».
  به راستى آيا ما مى توانيم خدا را حس كنيم؟ هرگز پيامبر و امامان(ع)، سخنى از حس كردن خدا به زبان نياورده اند؟ 
  آن ها بارها به ما ياد داده اند كه خدا را نمى توان حس كرد، نمى توان او را احساس كرد. خدا بالاتر از فهم و عقل و درك بشرى است.
  مگر اين سخن امام صادق(ع) نيست: «خدا هرگز حس نمى شود و حواس بشرى او را درك نمى كند»؟
  همه زيبايى خدا در اين است كه نمى توان او را تجربه كرد، نمى توان او را حس كرد.
  آرى! هر چه را كه بتوان حس كرد، محدود است، هر چه كه حس شود، آفريده شده است، مخلوق است و روزى از بين مى رود.
  من در اينجا مى خواهم سخنى را بگويم، من بررسى كردم در جامعه ما اگر بخواهى در مورد شخصيّت ها سخنى بگويى بايد خيلى حساب شده سخن بگويى. بايد حسابى ملاحظه كنى! بايد دست به عصا باشى، امّا به راحتى مى توانى هر سخنى كه دلت خواست در مورد خدا بزنى، هيچ مشكلى پيش نمى آيد. تو به راحتى مى توانى در راديو و تلويزيون ظاهر بشوى و بگويى كه من خدا را حس مى كنم!! 
  من نمونه اين سخنان را زياد شنيده ام! چرا هر كس مى تواند هر جورى دلش خواست در مورد خدا سخن بگويد؟
  خلاصه آن كه نه ما بلكه پيامبران هم نمى توانند خدا را حس كنند، بلكه ما مى توانيم مهربانى خدا را حس كنيم. ما مى توانيم با تمام وجود خود، رحمت او را احساس كنيم، وقتى كه در گوشه اى به خلوت مى نشينيم و با او راز و نياز مى كنيم، وقتى كه نماز مى خوانيم، وقتى كه به مردم كمك مى كنيم... مى توانيم مهربانى خدا را احساس كنيم، آن وقت نسيم رحمت خدا مىوزد و قلب ما بهارى مى شود.


title: مواظب ذهن خودت باش!
text:
    مواظب ذهن خودت باش!


  من يكى از شاگردان امام جواد(ع) هستم. نام من عبدُالرّحمان است، اهل كوفه هستم. مدّتى بود كه سؤالى ذهن مرا مشغول كرده بود، مى خواستم بدانم كه خدا چگونه است، به دنبال فرصت مناسبى بودم كه سؤال خود را از امام بپرسم. يك روز كه مهمان آن حضرت بودم سؤال خود را از آن حضرت پرسيدم. سؤال من از توحيد بود. آن حضرت در جواب من چنين فرمود:
  بدان كه خدا را نمى توان با عقل بشرى درك كرد. شايد تو در ذهن خود تصوّرى از خدا داشته باشى، پس بدان كه خدا غير از آن چيزى است كه در ذهن توست!
  خدا به هيچ چيز شبيه نيست، تو نبايد در ذهن خود خدا را به چيزى تشبيه كنى. فراموش نكن كه عقل بشر نمى تواند به ذات خدا پى ببرد. هر تصوّرى را كه از حقيقت خدا در ذهن خود ساخته اى، بدان كه حقيقتِ خدا، غير از آن است! خدا چيزى است كه حدّ و اندازه اى ندارد و نمى توان با عقل آن را درك نمود.
  وقتى من اين سخن را شنيدم فهميدم كه بايد خيلى دقّت كنم، گاه مى شود كه من يك تصوّرى از خدا در ذهن خود مى سازم، امّا آن تصوّر چيزى است كه من آن را با عقل بشرى خود ساخته ام، خدا را به چيزى تشبيه كرده ام، امام به من ياد داد كه خدا غير از آن چيزى است كه من در ذهن خود تصوّر مى كنم، من هرگز نمى توانم خدا را تصوّر بنمايم.
  خدا بالاتر و والاتر از اين است كه به تصوّر ذهن انسان در آيد. من فقط مى توانم او را با صفاتى كه خودش در قرآن گفته است، بشناسم، من مى دانم كه خدا بخشنده و مهربان است، شنونده و بيناست، از همه چيز باخبر است، هميشه بوده و خواهد بود، پايان ندارد همان گونه كه آغاز نداشته است...
  من اين صفات خدا را در قرآن مى خوانم و نسبت به خداى خود شناخت پيدا مى كنم، همه اين ها كه گفتم صفات خداست، امّا ذات خدا چگونه است؟ اين را هرگز نمى توانم بفهمم، هر چه كه در ذهن خودم براى ذات خدا تصوّر كنم، بايد بدانم كه خدا غير از آن است!


title: خدايا! زمين چقدر كوچك است!
text:
    خدايا! زمين چقدر كوچك است! 


  امروز روز عيد فطر است، همه نماز عيد مى خوانند، تو هم بايد نماز عيد بخوانى! 
  برخيز! برخيز و به شكرانه نعمتى كه خدا به تو داده است نماز بخوان! نماز!
  امّا تو نمى دانى به كدامين سو نماز بخوانى؟ بايد به كدام سو بايستى؟ قبله تو كجاست؟ كعبه كجاست؟
  ياد سخن دوستت مى افتى كه به تو گفته بود: آنجا كه رسيدى، كره زمين قبله توست، زمين را پيدا كن و به سمت آن نماز بخوان!!
  وضو مى گيرى و سپس از پنجره كوچكى به بيرون نگاه مى كنى، در جستجوى كره زمين هستى! 
  به راستى زمين كدامين سو است؟ 
  تو زمين را سيّاره اى بسيار كوچك مى يابى كه در دل منظومه شمسى در حركت است. 
  كهكشان راه شيرى را مى بينى، چشم تو خيره مى ماند، تو شكوه و عظمت خدا را با تمام وجودت احساس مى كنى، قطرات اشك از چشمانت جارى مى شود. تو در فضاى بى انتها شناور هستى و جز به بزرگى خدا نمى انديشى!
  به سوى سجّاده ات مى روى تا نماز بخوانى، نمى دانى كه در زمين هزاران نفر از هموطنانت به تو نگاه مى كنند و نماز تو را مى بينند. نماز تو در فضا، خاطره اى زيبا براى همه جوانان مالزى است!
  اكنون تو قرآن مى خوانى، سوره بقره را. قرآن به تو آرامش مى دهد.
  										* * *
  «هنگامى كه از فضا به زمين نگاه كردم، قلبم به تپش افتاد و مبهوت شدم، وقتى كوچكى زمين را از بالا به تماشا مى نشينى، عظمت پرودگارت را بيشتر درك مى كنى، در فضا بيشتر به معجزه پروردگار در خلقت موجودات پى مى برى».
  اين سخنان نهمين مسلمانى است كه به فضا سفر كرده است. دكتر «مظفّرشكوه» از كشور مالزى.
  										* * *
  لحظه اى فكر كن! كره زمين با همه آن عظمت هايى كه دارد; كوه ها، درياها، اقيانوس ها، در مقابل خورشيد ذرّه اى بيش نيست.
  آيا مى دانى عظمت خورشيد چقدر است؟ مى توان يك ميليون و سيصد هزار زمين را در خورشيد جاى داد؟ 
  امّا كهكشان راه شيرى كه سيّاره زمين و منظومه شمسى در آن مى باشد، 200 ميليارد بزرگ تر از حجم خورشيد است.
  ستاره اى به نام بِتلِگِـئوس 700 برابر خورشيد است، البته نور و درخشندگى اين ستاره، چهارده هزار برابر خورشيد است.
  عجايب آسمان بسيار زياد است و در اين باره مى توان كتاب ها نوشت، ما هر چقدر بيشتر در مخلوقات خدا فكر كنيم، شگفتى ما بيشتر مى شود، آرى! بشر با اين همه پيشرفت هنوز نتوانسته است نهايت فضا را درك كند، او چگونه مى خواهد ذات خدا را درك نمايد؟


title: خداى خود را معرّفى كن!
text:
    خداى خود را معرّفى كن! 


  برادر و خواهر خوبم! اكنون مى خواهم سخنانى را در مورد سوره «توحيد» برايت بيان كنم تا ارزش اين سوره بيشتر روشن گردد:
  1 - در قسمتى از شهر مدينه، يهوديان زندگى مى كردند. يك روز آن ها نزد پيامبر آمدند و گفتند: اى محمّد! از تو مى خواهيم تا خداى خود را براى ما معرّفى كنى.
  پيامبر در جواب آن ها سكوت كرد، سه روز پيامبر جواب آن ها را نداد، او منتظر بود تا خود خدا، جوابى براى او بفرستد.
  بعد از سه روز جبرئيل بر پيامبر نازل شود و سوره «توحيد» را براى پيامبر خواند. بعد از آن بود كه پيامبر به دنبال آن يهوديان فرستاد و اين سوره را براى آن ها خواند.
  2 - پيامبر گروهى از ياران خود را براى بررسى موقعيّت دشمن فرستاد، او حضرت على(ع) را به عنوان فرمانده اين گروه معيّن نمود و از آنان خواست تا حركت كنند و مأموريّت خود را انجام داده و سريع به مدينه باز گردند.
  چند روزى طول كشيد، شكر خدا آن ها با موفقيّت توانستند تا مأموريّت خود را به پايان رسانده و نسبت به موقعيت دشمن اطّلاعات خوبى جمع آورى نمايند. وقتى آن ها به مدينه بازگشتند پيامبر به استقبال آن ها آمد. رو به آنان كرده و از چگونگى مأموريّت آن ها پرسيد.
  يكى از آن ها در جواب گفت: 
  ـ شكر خدا، همه چيز خوب بود، فقط يك اشكال مختصرى وجود داشت.
  ـ چه اشكالى؟
  ـ شما على را به عنوان فرمانده ما انتخاب كرديد و ما همه نمازها را به امامت او مى خوانديم، على در همه نمازها سوره «قل هو الله» را مى خواند. كاش او سوره ديگرى را هم مى خواند.
  پيامبر رو به على(ع) كرد و چنين گفت:
  ـ يا على! چرا در هر نماز، سوره «قل هو الله» را مى خواندى؟
  ـ اى پيامبر! من اين سوره را خيلى دوست دارم.
  ـ على جان! اگر خدا اين سوره را دوست نمى داشت تو هم آن را دوست نمى داشتى!
  3 - سعد بن مَعاذ يكى از ياران پيامبر بود، او در جنگ خندق به دست كفّار مجروح شد و بعد از مدّتى از دنيا رفت. وقتى خبر رحلت او به پيامبر رسيد براى تشييع جنازه او حاضر شد، جمعيّت زيادى جمع شدند و خود پيامبر بر پيكر او نماز خواند. 
  بعد از آن كه نماز پيامبر تمام شد، او رو به ياران خود كرد و فرمود: امروز هفتاد هزار فرشته بر پيكر سعد بن معاذ نماز خواندند، من در ميان آن فرشتگان، جبرئيل را هم ديدم كه براى نماز آمده بود. من از جبرئيل اين سؤال را پرسيدم: مگر سعد بن معاذ چه كارى انجام داده بود كه شايسته اين مقام شد كه هزاران فرشته بر پيكر او نماز بخوانند؟
  جبرئيل در پاسخ چنين گفت: سعد بن معاذ در همه حال، ايستاده و نشسته، سواره و پياده، سوره «قل هو الله» را مى خواند.
  4 - امام صادق(ع) فرمودند: هر كس يك بار سوره «قل هو الله» را بخواند، يك سوم قرآن، يك سوم تورات، يك سوم انجيل و يك سوم زبور را خوانده است!
  و تو مى دانى كه تورات، كتاب آسمانى حضرت موسى(ع)، انجيل كتاب آسمانى حضرت عيسى(ع) و زبور كتاب آسمانى حضرت داوود(ع) است.
  وقتى تو سوره «قل هو الله» را بخوانى، گويا يك سوم اين كتب آسمانى را خوانده اى!
  به راستى اين سوره كوچك كه 21 كلمه بيشتر ندارد، چقدر از پيام هاى توحيدى را در خود جاى داده است، به گونه اى كه با يك سوم كتاب هاى آسمانى برابرى مى كند. پس لازم است كه هر چه بيشتر در اين سوره تدبّر و انديشه بنماييم.
  5 - يك روز پيامبر رو به يارانش كرد و پرسيد: آيا در ميان شما كسى هست كه هر روز، يك بار قرآن را از اوّل تا آخر بخواند و به اصطلاح «ختم قرآن» داشته باشد؟
  همه سكوت كردند و فقط سلمان فارسى بود كه دست خود را بالا گرفت و گفت: من هر روز قرآن را ختم مى كنم.
  بعضى از مسلمانان از اين سخن سلمان فارسى تعجّب كردند، كسى كه بخواهد هر روز قرآن را ختم كند بايد تمام روز مشغول خواندن قرآن باشد، امّا سلمان كه اين گونه نيست، بيشتر وقت ها به كار خودش مشغول است. 
  آن ها فكر كردند كه سلمان دروغ مى گويد، براى همين رو به پيامبر كردند و در حالى كه بسيار خشمناك بودند چنين گفتند: 
  ـ اى رسول خدا! سلمان، مردى است ايرانى. او مى خواهد بر ما عرب ها فخر بفروشد، ما مى دانيم او دروغ مى گويد.
  ـ آرام باشيد! سلمان همانند لقمان حكيم است. برويد از خود او سؤال كنيد، حتماً جواب شما را خواهد داد.
  آن ها نزد سلمان آمدند و سؤال خود را مطرح كردند، سلمان به آن ها لبخندى زد و گفت: من خودم از پيامبر شنيدم كه فرمود: هر كس سه بار سوره «قل هو الله» را بخواند مانند اين است كه قرآن را ختم كرده است. من هر روز، سه بار اين سوره را مى خوانم!
  6 - امام صادق(ع) فرمودند: هر كس فراموش كند در يك شبانه روز، در نمازهاى خود، سوره «قل هو الله احد» را بخواند، فرشتگان به او رو مى كنند و مى گويند: اى بنده خدا! نماز خواندى و سوره «قل هو الله» را نخواندى، تو نمازگزار واقعى نيستى!
  آرى! اگر ما بخواهيم نمازگزار واقعى باشيم بايد حتماً اين سوره را در نماز خود بخوانيم و فرياد بلند توحيد را سر دهيم!
  7 - امام صادق(ع) فرمودند: هر كس سوره «قل هو الله» را بعد از نمازهاى واجب خود بخواند، خداوند خير دنيا و آخرت را به او مى دهد و گناهان او و هم چنين گناهان پدر و مادرش و گناهان فرزندان او را مى بخشد.
  ومن در تعجّب هستم از عظمت اين سوره كوچك! 
  چه رمز و رازى در اين سوره نهفته است كه اگر آن را بعد از نماز بخوانى، خدا خير دنيا و آخرت را به تو مى دهد؟ 
  دوست من! ديگر تو از خدا چه مى خواهى؟ چه چيزى بهتر از خير دنيا و آخرت مى توانى پيدا كنى؟
  8 - حتماً ديده اى كه عدّه اى از مردم وقتى از آمدن بلايى مى ترسند به چيزى پناه مى برند، وقتى مسافرى مى خواهد به سفر برود پشت سر او آب مى ريزند، آن ها به آب پناه مى برند تا شايد مسافرشان به سلامت برگردد.
  يا وقتى از چشم زخم مى ترسند به تخته مى زنند، آن ها با اين كار مى خواهند بلا را از خود دور كنند. اين ها خرافاتى است كه دامن گير جامعه ما مى باشد و در جامعه هاى ديگر به گونه اى ديگر يافت مى شود. به راستى وقتى كه ما دچار ترسى مى شويم بايد چه كنيم؟ به چه چيزى پناه ببريم؟ چگونه؟
  امام صادق(ع) به يكى از ياران خود به نام مُفضَّل فرمودند:
  ـ اى مُفَضّل! اگر از چيزى ترسيدى به نام خدا و به سوره «قل هو الله» پناه ببر!
  ـ مولاى من! چگونه اين كار را انجام بدهم؟
  ـ به سمت راست خود نگاه كن و اين سوره را بخوان، سپس به سمت چپ خود نگاه كن و اين سوره را بخوان، سپس سمت جلو، پشت سر، سمت بالاى سر خود نيز اين سوره را بخوان و در پايان نگاه خود را به زمين بينداز و اين سوره را بخوان. 
  ـ در واقع من در شش جهت خود اين سوره را بخوانم؟
  ـ آرى! تو با اين كار از خدا مى خواهى كه به بركت توحيد، تو را از بلا حفظ كند. 
  اى مفضَّل! اگر گرفتار حاكم ستمگرى شدى و ترسيدى كه او به تو ستمى بنمايد، وقتى با آن ستمگر روبرو شدى سه بار سوره توحيد را بخوان و بعد از پايان سومين سوره، دست چپ خود را به صورت مشت در بياور، تو تا زمانى كه نزد آن ستمگر هستى نبايد دست چپ خود را باز كنى. اگر اين كار را انجام بدهى خداوند تو را از دست ظلم آن ستمگر نجات خواهد داد.
  9 - وقتى كه مى خواهى به سفر بروى، چقدر خوب است كه ده بار اين سوره را بخوانى. امام صادق(ع) فرمود: هر كس موقع خارج شدن از منزل، ده بار سوره «قل هو الله» را بخواند، او در حفاظت خداوند خواهد بود تا زمانى كه به منزل بازگردد.
  10 - وقتى وارد خانه خود مى شوى، سلام كن و بعد اين سوره را بخوان كه در اين صورت بركت خدا را به خانه خود جذب كرده اى.


title: سلام بر فرياد بلند توحيد!
text:
    سلام بر فرياد بلند توحيد! 


  دوست من! اكنون ديگر با سوره «قل هو الله» بيشتر آشنا شده اى، آيا آماده اى كه با هم شرح و تفسير اين سوره را شروع كنيم؟ 
  ابتدا نام هاى اين سوره را برايت مى گويم: سوره توحيد: اين سوره را به اين نام مى خوانند زيرا تو مى توانى به شناخت بهتر خداوند برسى. سوره اخلاص: اين سوره را به اين نام مى خوانند چون خداشناسىِ ناب و خالصى را به ما مى آموزد.
  اين سوره فقط 21 كلمه دارد، امّا براى شرح آن مى توان صدها كتاب نوشت. اين سوره، دريايى از اسرار خداشناسى را در خود نهفته دارد:
  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ
  (قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ) (اللَّهُ الصَّمَدُ) (لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ) (وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدُ).
  به نام خداوند بخشنده مهربان. چنين بگو: اوست خداى يگانه! خدا بى نياز است و همه نيازمند او هستند. او فرزند كسى نيست و فرزندى هم ندارد. و او هيچ شبيه و مانندى ندارد.
  										* * *
  اكنون به شرح بيشتر اين سوره مى پردازيم: خدا به فرستاده خود چنين مى فرمايد:
  قُلْ 
  اين واژه به معناى: «بگو» است، خداوند به پيامبر خود مى گويد: «بگو! براى مردم سخن بگو! آنچه را من به تو وحى كردم، براى آنان بازگو كن!».
  هُوَ 
  «بگو: او خداى يگانه است».
  در اوّل آيه، از كلمه «او» استفاده شده است، يعنى خدا غيب است، از ديده ها پنهان است، هيچ كس نمى تواند او را ببيند و ذات او را درك كند. او هيچ كدام از صفات مخلوقات خود را ندارد و براى همين است كه او هميشه و براى همه پوشيده و پنهان خواهد بود و نمى توان او را با چشم ديد. 
  آرى! هر چيز را كه بتوان با چشم ديد، يك روزى از بين مى رود و نابود مى شود، چيزى را كه بتوانى با چشم ببينى، يك آفريده است، هر آفريده اى، سرانجام نابود مى گردد، امّا خداى تو با چشم ديده نمى شود، زيرا جسم ندارد، او غيب است و صفات مخلوقات را ندارد، براى همين هم پايان ندارد، او هميشگى است.
  اللَّهُ
  «الله» زيباترين اسم خداست، در مورد واژه «الله» قبلاً سخن گفتم. «الله» از ريشه «اَلَهَ» است، اين واژه يك واژه عربى است. وقتى يك نفر در بيابانى، راه را گم كند، متحيّر شود و نداند چه كند، در زبان عربى مى گويند: «اَلَهَ الرَّجُلُ»، يعنى آن مرد متحيّر شد.
  نام خدا را هم از اين ريشه گرفته اند، آيا مى دانى علّت آن چيست؟ وقتى تو مى خواهى در مورد خدا فكر كنى، چيزى جز تحيّر نصيب تو نمى شود، هيچ كس نمى تواند ذات خدا را درك كند، خدا را نمى توان با چشم ها ديد. او هيچ كدام از صفات مخلوقات را ندارد، او غيب است، براى همين هر كس كه بخواهد ذات او را بشناسد چيزى جز تحيّر نصيب او نمى شود. 
  او معبودى است كه نمى توان او را درك كرد.
  أَحَدٌ
  اَحَد به معناى «يگانه» مى باشد. «خدا احد است»، يعنى خدا يگانه است، يعنى هيچ چيز، مانند او نيست، او مثل و همانندى ندارد، او از اجزاى مختلفى تشكيل نشده است. وقتى به خودت نگاه مى كنى، مى بينى كه تو از سر و دست و پا تشكيل شده اى، امّا خدا هيچ اجزايى ندارد، خداى يكى است، يعنى ذات او، يكى است. 
  اللَّهُ الصَّمَدُ
  خدا بى نياز است و همه نيازمند او هستند.
  در مورد واژه «صمد» بايد اين چنين بگويم: او كسى است كه هيچ نيازى به ديگرى ندارد و همه نيازمند او هستند.
  حواست باشد، يك وقت خيال نكنى كه خدا به عبادت تو، به نماز و روزه تو نيازمند است، يك وقت خيال نكنى كه اگر مردم گناه مى كنند، به خدا ضررى مى رسد، هرگز! او از همه بى نياز است. به هيچ چيز و هيچ كس نياز ندارد، نه نياز به غذا دارد، نه نياز به خواب. او همواره بوده و خواهد بود. او كسى است كه آقايى و بزرگى اش اندازه اى ندارد، او از هر گونه تغيير و دگرگونى به دور است، او به هيچ شريكى نياز ندارد، او هيچ شريكى ندارد، هيچ كارى براى او غيرممكن نيست، او به هر كارى تواناست، هيچ چيز از نظر او مخفى نيست.
  خدا بى نياز است و همه نيازمند او هستند، نكند در زندگى به انسان هايى مثل خودت رو كنى و از آنان حاجت خود را طلب كنى. بدان كه هر كس در هر پست و مقامى كه باشد، هر چقدر ثروت هم داشته باشد، باز هم نيازمند خداست، اگر يك لحظه خدا از او رو برگرداند، او بدبخت ترين مردم مى شود.
  آرى! اين فقط خداست كه بى نياز است و تو بايد رو به درگاه او نمايى و از او حاجت خود را بخواهى.
  لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ
  او فرزند كسى نيست و فرزندى هم ندارد.
  و تو بايد فكر كنى كه معناى اين سخن چيست؟ 
  از طرف ديگر انسان مى تواند فرزند داشته باشد، اگر خوب فكر كنى مى بينى انسانى كه فرزند دارد، يك روزى از بين مى رود و فرزندش جاى او را مى گيرد. اين يك قانون است. هر چيزى كه فرزند داشته باشد، محكوم به فناست. تو مى گويى خداى من فرزند ندارد، يعنى او هرگز پايانى ندارد.
  آرى! من خدايى را مى پرستم كه مثل و همانندى ندارد و پايانى هم ندارد، او هميشه بوده و خواهد بود.
  خداى من هرگز آغازى نداشته است و براى همين هم پايانى ندارد. خدايى را مى پرستم كه هيچ كس نمى تواند ذات او را وصف كند.
  بزرگى فقط سزاوار اوست و همه چيز غير او كوچك و حقير است. چشم ها از ديدن او درمانده اند و ذهن ها از درك وصف او عاجز.
  من خدايى را سپاس مى گويم كه هرگز نمى ميرد و عظمت و بزرگى او هرگز پايان نمى پذيرد و او هر روز آفرينش تازه اى دارد.
  وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدُ
  و او هيچ شبيه و مانندى ندارد.
  خداى تو يگانه است، هيچ چيز شبيه او نيست، هر چه غير از او در عالم هستى وجود دارد، مخلوق اوست، آفريده اوست و معلوم است كه هرگز آفريده نمى تواند مانند آفريننده باشد. همه آفريده ها پايان دارند و خدا پايان ندارد، همه آفريده ها نيازمند هستند و خدا بى نياز است، همه آفريده ها، آغاز داشته اند و خدا آغازى نداشته است.
  اكنون ديگر مى دانى كه چرا خداى تو هيچ مثل و مانندى ندارد، خداى تو يگانه است. تو فقط اين گونه خدا را ستايش كن!


title: ليلى دل من كيست؟
text:
    ليلى دل من كيست؟


  من چگونه خدايى را كه نمى بينم، پرستش كنم؟ اين كه نمى شود، من براى خدايى نماز بخوانم كه او را نمى بينم!
  مدّت زيادى اين مطلب ذهن مرا مشغول كرده است، سرانجام امروز تصميم گرفتم تا نامه اى به امام عسكرى(ع) بنويسم و از او اين سؤال را بپرسم.
  شايد بگويى چرا خودم نزد امام نرفتم، مگر نمى دانى كه حكومت وقت، امام عسكرى(ع) را در شهر «سامرا» زير نظر گرفته است و مانع مى شود تا شيعيان با او ارتباط داشته باشند. تازه خبر ندارى كه فرستادن نامه هم براى امام به اين سادگى ها نيست. بايد با هزار ترس و دلهره، كسى را پيدا كنى كه نامه تو را به سامرا ببرد و امام هم جواب نامه تو را با چه سختى به تو برساند. نمى دانم ماجراى داوود بن اسود را شنيده اى؟
  داوود بن اسود معمولاً براى خانه امام عسكرى(ع) هيزم تهيّه مى كند. يك روز امام او را صدا مى زد و به او چوب بزرگى مى دهد و مى گويد: «اين چوب را بگير و به بغداد برو و به نماينده من در آنجا تحويل بده». داوود خيلى تعجّب مى كند، آخر بغداد شهر بزرگى است و هيزم هاى زيادى در آن شهر وجود دارد، چه حكمتى است كه امام از او مى خواهد اين همه راه برود و اين چوب را به بغداد ببرد.
  به هر حال سوار بر اسب خود مى شود و به سوى بغداد حركت مى كند. در ميان راه به كاروانى برخورد مى كند، او خيلى عجله داشت. شترى راه او را بسته بود، با آن چوب به شتر زد تا شتر كنار برود و راه باز شود ولى چوب شكست. شكسته شدن چوب، همان و ريختن نامه ها از درون آن، همان! او نمى دانست كه امام در داخل اين چوب نامه هايى را مخفى كرده است. واى! اگر مأمور اطّلاعاتىِ عبّاسيان اين صحنه را ببيند چه خواهد شد؟ خون همه كسانى كه اسمشان در اين نامه ها آمده است ريخته خواهد شد. داوود سريع از اسب پياده شد و همه نامه ها را جمع كرد و با عجله از آنجا دور شد.
  دوست من! خلاصه اين كه من سؤال خود را در نامه اى نوشتم، سؤال من اين بود: من چگونه خدايى را بپرستم كه نمى توانم او را ببينم؟
  اكنون نمى دانم چقدر بايد منتظر بمانم تا به جواب خود برسم، روزها و شب ها سپرى مى شود، سرانجام يك شب درِ خانه من به صدا در آمد، يكى از دوستانم بود كه نامه امام را براى من آورده بود،. من آن نامه را بوسيدم و از دوست خود تشكّر كردم. وقتى نامه را باز كردم جواب امام را خيلى كوتاه و مختصر يافتم، جواب اين چنين بود: «آقا و مولا و خداى من بالاتر و والاتر از اين است كه با چشم ديده شود».
  من در اين سخن امام مدّت زيادى فكر كردم، كلامى كوتاه كه به اندازه يك دنيا حرف داشت. من فهميدم كه خدا از ديده ها پنهان است، هيچ كس نمى تواند او را ببيند و حقيقت او را بفهمد. اگر خدا را مى شد با چشم ديد، ديگر او خدا نبود، بلكه يك آفريده بود.
  حتماً ديده اى كه عدّه اى، بت هايى را به جاى خدا قرار داده اند. تعجّب نكن! منظور من از بت، يك قطعه سنگى كه تراشيده شده باشد، نيست! منظور من از بت اين هاست: صورت زيبا، خانه گران قيمت، پست و مقام، شهرت ها...
  يادم آمد كه چگونه شهرت براى رفيق من همه چيز شده بود. چگونه پول و ثروت، نقشِ خدا را در زندگى بعضى ها بازى مى كند. دل آن ها دلباخته بت ها شده است، كيست كه ليلى را ببيند و مجنون او نشود!
  آرى! خداىِ قلب آن ها را مى توان با چشم ديد، زيبايى آن ها را احساس كرد و لذّت برد، امّا الله را هرگز نمى توان با چشم ديد!
  هر مخلوقى يك روزى نابود مى شود، دير يا زودش فرقى نمى كند، آيا پنجاه سال ديگر باز هم دوست دارى به صورت ليلى نگاه كنى؟ يا اين كه صورت او پر از چين و چروك است! قدرى جلوتر برو، صد سال ديگر چه؟ از اين ليلى، فقط مشتى استخوان باقى مانده است! صورتى كه تو دلباخته آن شدى، اسكلتى شده است كه همه از آن مى ترسند.
  اكنون فهميدم كه وقتى دل انسان دلباخته چيزى مى شود كه پايان دارد، اوّل كار، انسان خيلى خوشحال است، از اين دلبستگى لذّت مى برد، آن چيز، بتِ او مى شود و همه فضاى قلب او را پر مى كند، امّا وقتى آن بت از بين مى رود، دل آدمى هم از بين مى رود! وقتى من با چشم خود مى بينم كه بت من نابود مى شود، خودم هم نابود مى شوم، آن روز مى فهمم بايد دلباخته كسى مى شدم كه هرگز پايانى نداشته باشد.
  آرى! بت هايى را كه مى توان ديد، نابودشدنى است. تو بايد خدايى را بپرستى كه با چشم ديده نمى شود، افتخار هم بكنى كه فقط خداى پنهان را مى پرستى، خدايى كه هرگز ديده نمى شود، زيرا او هرگز نابود نمى شود، او هميشه بوده و خواهد بود.


title: آن جوان سى ساله چه كسى بود؟
text:
    آن جوان سى ساله چه كسى بود؟


  نام من محمّد است، اهل كوفه هستم، فاميلى من «همدانى» است. از شاگردان امام رضا(ع) هستم. براى ديدار با آن حضرت، همراه با يكى از دوستانم راهى مدينه شده ايم. نگاه كن! آن نخلستان ها را كه مى بينى مدينه است. 
  ابتدا به حرم پيامبر مى رويم و زيارت مى كنيم و در مسجد پيامبر نماز مى خوانيم سپس به سوى خانه امام مى رويم. در مى زنيم، وارد خانه مى شويم، سلام كرده و جواب مى شنويم.
  خوشا به حال ما كه مهمان آفتاب شده ايم! خدايا! چگونه شكر تو را به جا بياوريم؟
  لحظاتى مى گذرد، من به ياد خاطره اى مى افتم، آن روز كه در مسجد كوفه نشسته بودم و ديدم يك نفر براى جوانان در مورد خدا سخن مى گفت. من مى خواهم بدانم كه آيا آن حرف ها درست است يا نه؟ آيا امام من اين سخنان را تأييد مى كند؟ 
  براى همين رو به امام كردم و گفتم: 
  ـ آقاى من! ما سخنى عجيب شنيده ايم.
  ـ چه شنيده اى؟ 
  ـ براى ما اين چنين روايت كرده اند: «پيامبر در شب معراج خدا را به شكل جوانى زيبا ديد! جوانى كه تقريباً سى سال سن داشت و با پيامبر سخن مى گفت».
  وقتى امام اين سخن را مى شنود به سجده مى افتد، صداى او به گوش ما مى رسد، او دارد با خدا سخن مى گويد: «تو پاك و منزّه هستى اى خداى من! آنانى كه چنين سخن گفتند تو را نشناختند و براى همين اين سخنان را گفتند و تو را همانند ديگران وصف كردند. اى خداى من! تو از هر عيب و نقصى به دور هستى، چگونه شد كه آنان جرأت كردند تو را به غير خودت مثال بزنند؟ اى خداى خوب من! من تو را به آفريده هاى خود، تشبيه نمى كنم...».
  سجده امام لحظاتى طول مى كشد، او آن قدر زيبا با خدا سخن مى گويد كه اشك شوق از ديدگانم جارى مى شود. 
  اكنون امام سر از سجده برمى دارد و رو به ما مى كند و مى گويد: هر وقت در ذهن خود، تصوّرى از خدا كرديد، بدانيد كه خدا، غير از آن تصوّر ذهنى شماست. هيچ كس نمى تواند ذات خدا را درك كند و به چگونگى آن پى ببرد. ما اهل بيت(ع) الگوىِ شما هستيم كه همه بايد دنباله رو ما باشند، ما علم خود را از پيامبر گرفته ايم، بدانيد كه خدا بزرگ تر و والاتر از آن است كه صفات مخلوقات خود را داشته باشد!!
  آرى! اگر خدا وصف مخلوقات خود را داشته باشد و به شكل جوانى سى ساله باشد، كه محدود و پايان پذير است، او ديگر نمى تواند خداى بى پايان باشد! 
  اكنون مى فهمم كه آن سخنى را كه شنيده ايم سخنى اشتباه بوده است، امام بار ديگر رو به ما مى كند و چنين مى گويد: «وقتى كه پيامبر به معراج رفت، در آن شب، نور عظمت خدا براى پيامبر آشكار شد، اين پيامبر بود كه در آن شب به شكل جوانى سى ساله در آسمان ها سير مى كرد».
  اكنون مى فهمم كه گروهى در نقل حديث اشتباه كرده اند، اصل حديث چنين بوده است: «در شب معراج، پيامبر نور خدا را ديد در حالى كه او به شكل جوانى سى ساله بود». نكته مهم اين است كه منظور از كلمه «او» در اين جمله كيست؟
  عدّه اى به اشتباه خيال كردند كه منظور از «او» در اين جمله، خداى متعال است و آن سخن باطل را گفتند، در حالى كه حديث، حديث درستى است، امّا منظور از كلمه «او»، پيامبر است. آرى! در شب معراج، پيامبر نور خدا را ديد در حالى كه خودِ پيامبر، به شكلِ جوانى سى ساله در آسمان ها جلوه كرده بود.
  اكنون اين چه رمز و رازى است كه وقتى پيامبر به مهمانى خدا مى رود به شكل جوانى سى ساله جلوه مى كند بر هيچ كس آشكار نيست. شب معراج پر از اسرارى است كه فقط خدا و پيامبر او مى دانند و بس.


title: چه كسى هوس ديدار خدا را دارد؟
text:
    چه كسى هوس ديدار خدا را دارد؟


  نمى دانم نام مرا شنيده اى يا نه؟ آن روزها رسم بود هر كس كه مشهد مى آمد سر قبر من هم مى آمد، امّا اين روزها كمتر كسى هست كه مرا ياد كند. نمى دانم روزگار با شما چه كرد؟ شما خيلى عوض شده ايد.
  من اباصَلت هَروى هستم، همان كسى كه مدّتى خادم امام رضا(ع) بودم، خودم خوب مى دانم كه خدا به هر كسى اين افتخار را نمى دهد.
  نگو كه امام رضا(ع) خادمان زيادى دارد، بين من و آن ها فرق زيادى وجود دارد، آن ها خادم حرم امام هستند و من خادم خود امام!
  زمانى كه امام به خراسان آمد اين من بودم كه در خانه آن حضرت خدمتگزار او بودم، من هميشه خدا را به خاطر اين نعمت بزرگى كه به من داد، شكرگزار هستم.
  نمى دانم آيا دوست دارى در مورد من بيشتر بدانى يا نه؟ من اوّل سنّى مذهب بودم، در شهر هرات افغانستان به دنيا آمدم و در طلب حديث به شهرهاى مختلف سفر كردم، من استادان زيادى را ديدم، در جستجوى حقيقت به بصره، كوفه، مكّه، مدينه و يمن سفر كردم و سپس در نيشابور سكونت كردم. من كم كم به عنوان يكى از علماى حديث مطرح شدم و شاگردانى داشتم.
  سال ها گذشت تا اين كه خبردار شدم مأمون امام رضا(ع) را به خراسان دعوت كرده است، منتظر شدم تا آن حضرت به نيشابور رسيد، به حضورش رفتم، نمى دانم چه شد كه بعد از آن ديدار شيفته او شدم و شيعه شدم. من ديگر نتوانستم از او جدا شوم. همراه او شدم و اين گونه بود كه توفيق خادمى آن حضرت را پيدا كردم. 
  علماى اهل سنّت وقتى ديدند من اين گونه شيفته مذهب تشيّع شدم، در مورد من سخنانى گفتند، بعضى از آنان كه باانصاف بودند در مورد من چنين گفته اند: «اباصَلت هَروى، آدم خوبى است. فقط تنها عيبى كه دارد اين است كه خاندان پيامبر را دوست دارد و اين عشق به آنان را دينِ خود مى داند».
  امّا گروه ديگر مرا دروغگو خواندند، حرف هاى خيلى زننده در مورد من زدند. آخر مگر جرم من چه بود؟ من عاشق حقيقت شده بودم!
  اوّل نمى خواستم حرف آن ها را بگويم، امّا بعداً فكر كردم تو بايد از بى انصافى دشمنان امام رضا(ع) باخبر باشى. تو بايد بدانى كه وقتى من خادم امام رضا(ع) شدم، نه تنها مردم به من احترام نگذاشتند، بلكه چه سخنان ناروايى در مورد من گفتند. 
  گوش كن! يكى از دانشمندان اهل سنّت در مورد من چنين مى گويد: «اباصلت هَروى از مسير حق منحرف شده است. او دروغگو است و مدّتى به نجاست آغشته بوده است!».
  مى دانم خيلى تعجّب كرده اى! اين جُرم كسى است كه فضايل و زيبايى هاى اهل بيت(ع) را نقل كند.
  امّا من كه هرگز از آرمان خود كوتاه نيامدم، وقتى كه حقيقت را فهميدم آن را براى مردم بيان مى كردم، به آن ها مى گفتم كسانى كه حقّ حضرت على(ع) را غصب كرده اند و به عنوان خليفه اوّل و دوم و سوم، رهبرى جامعه اسلامى را به عهده گرفتند، چه كسانى بوده اند، من حقيقت را مى گفتم، از عشق به على(ع) و فرزندان او دم مى زدم و طبيعى است كه با من اين گونه برخورد كنند.
  علماى بزرگوار شيعه در مورد صداقت و درستى من سخنان زيادى گفته اند و به اين نكته تصريح كرده اند كه من در دفاع از مكتب تشيّع بسيار تلاش كرده ام.
  ديگر بس است، نمى خواستم اين قدر در مورد خودم براى تو سخن بگويم، امّا باور داشتم كه تو دوست دارى با من دوست باشى، مى دانم اين بار كه به مشهد بيايى حتماً سر قبر من خواهى آمد.
  آن روز كه به مزار من بيايى، برايت سخن ها خواهم گفت. من يادگارى هاى زيادى از امام رضا(ع) براى تو دارم، سخنان گهربارى كه هر كدام از آن ها دريايى از معرفت است.
  										* * *
  سلام بر تو اى اباصلت! سلام بر تو اى خادم امام رضا(ع)!
  مرا ببخش كه اين قدر دير با تو آشنا شدم. ديدى، اين دفعه كه به مشهد آمدم، به سر قبر تو آمدم. آمدم تا به تو ثابت كنم كه احترام به تو، احترام به امام رضا(ع) مى باشد.
  من باور دارم كه هيچ خادمى مقامش به مقام تو نمى رسد، آرى! در زمانى كه مردم به خادمِ امام رضا(ع) احترام مى گذارند، خادم بودن هنر نيست!! هنر اين است كه انسان مانند تو خادم باشد، همه عزّت و آقايى خودش را زير پا بنهد، به جرم خادم بودن به زندان هم برود، اين ارزش است.
  اكنون از تو مى خواهم تا برايم سخن بگويى! خودت گفتى كه اگر من اينجا بيايم، لب به سخن خواهى گشود. من منتظر شنيدن سخنان تو هستم.
  										* * *
  خوش آمدى آقاى نويسنده! امروز مى خواهم براى تو خاطره اى نقل كنم، خاطره اى زيبا از امام رضا(ع).
  يادت هست برايت گفتم كه من اهل حديث بودم و استادان زيادى ديده بودم، من عادت داشتم هر چه را كه شنيده بودم به امام رضا(ع) بگويم تا از درستى و نادرستى آن باخبر شوم، من از وقتى امام رضا(ع) را شناختم، فقط به چيزهايى باور پيدا مى كردم كه امامم آن را تأييد مى كرد.
  يك روز كه خدمت امام بودم به آن حضرت گفتم: 
  ـ آقاى من! حديثى را شنيده ام و دوست دارم شما نظر خود را در مورد آن بفرماييد.
  ـ اى اباصلت! حديث خودت را بگو!
  ـ مولاى من! شنيده ام وقتى روز قيامت فرا برسد، افراد با ايمان وارد بهشت مى شوند، آن ها وقتى در منزل و جايگاه خود قرار مى گيرند، خداى خود را زيارت مى كنند. آيا چنين سخنى درست است؟ آيا مؤمنان در بهشت خدا را مى بينند؟ آيا مى توان خدا را در بهشت با چشم ديد؟
  ـ اى اباصلت! خداوند پيامبرش، محمّد(ص) را بر همه فرشتگان و بر همه بندگان خود برترى داده است و اطاعت از محمّد(ص) را اطاعت از خودش معرّفى كرده است. هم چنين او ديدار محمّد(ص) را به منزله ديدار خودش قرار داده است. آيا اين سخن را شنيده اى كه پيامبر فرمود: «هر كس مرا زيارت كند، همانند اين است كه خدا را زيارت كرده است». در بهشت، مؤمنان در جاى خود هستند، آن ها بعضى وقت ها اجازه دارند تا به جايگاه پيامبر نگاه كنند و آن حضرت را ببينند. اين ديدار پيامبر براى مؤمنان، همانند ديدار خداوند است».
  وقتى اين سخن را مى شنوم به فكر فرو مى روم، آرى! خدا جسم نيست تا بتوان او را ديد، امّا خدا، ديدار پيامبر را همانند ديدار خودش قرار داده است تا هر كس كه مى خواهد خدا را ببيند، پيامبر را ببيند. آرى! پيامبر، بنده خداست، او بندگى خدا را به جايى رسانده است كه از همه فرشتگان و پيامبران سبقت گرفته است، مقام او از همه بالاتر و والاتر است، براى همين است هر كس او را ببيند، همانند اين است كه خدا را ديده است.
  جواب امام براى من خيلى جالب بود، فرصت را غنيمت شمردم و سؤال ديگرى پرسيدم:
  ـ آقاى من! در حديث ديگرى شنيده ام كه ثواب لا إله إلاّ الله اين است كه انسان مى تواند به چهره خدا نگاه كند. نظر شما در مورد اين حديث چيست؟
  ـ اى اباصلت! بدان كه خدا چهره و صورت ندارد، هر كس بگويد كه خدا مانند انسان ها چهره و صورت دارد، كافر شده است.
  ـ پس منظور از اين حديث چيست؟
  ـ خدا پيامبران و نمايندگان خود را به عنوان چهره خود (وجه الله) معرّفى كرده است. يعنى هر كس دين خدا و معرفت و شناخت او را مى خواهد، بايد نزد پيامبران و نمايندگان خدا برود، فقط آن ها هستند كه مى توانند معرفت و شناخت واقعى را براى مردم بيان كنند. آنانى كه لا إله إلاّ الله بگويند در روز قيامت مى توانند با پيامبران و نمايندگان خدا همراه باشند و آنان را ببينند و اين ثواب بزرگى براى اهل ايمان است. هيچ چشمى نه در دنيا و نه در آخرت نمى تواند خدا را ببيند، با اين حال، خدا دوستان خود را به عنوان «چهره خود» معرّفى كرده است.
  بار ديگر به اين جواب امام فكر مى كنم، اكنون مى فهمم كه «وجه الله: چهره خدا»، لقبى است كه خدا به دوستان خوب خود داده است. شايد سؤال كنى چرا اين لقب را خدا براى آن ها انتخاب كرده است. چه رمز و رازى در آن نهفته است؟ 
  وقتى تو به ديدار بزرگى مى روى، با كمال احترام روبروى چهره آن شخص مى ايستى و سلام مى كنى، تو هيچ وقت نمى روى به چهره او پشت كنى و سلام بنمايى. اكنون خدا حضرت على(ع) را چهره خود معرّفى كرده است، خدا مى خواهد به بندگان خود بگويد كه اگر با خدا كارى دارند بايد ولايت على(ع) را قبول داشته باشند و به او عشق بورزند، نمى شود كسى بغض على(ع) را به دل داشته باشد و دم از عشق به خدا بزند؟ خدا اين را قبول ندارد، خدا مى خواهد به همه مردم بگويد اگر مى خواهند به او نزديك شوند بايد على(ع) و فرزندان او را دوست بدارند.
  هر كس كه لا إله إلاّ الله را بگويد، در روز قيامت مى تواند پيامبران و امامان معصوم(ع) را ببيند، تو اگر اعتقاد به خداى يگانه داشته باشى روز قيامت مى توانى پيامبر و حضرت على و امام حسن و امام حسين و ديگر امامان(ع) را ببينى، معلوم است كه وقتى تو بتوانى آن ها را ببينى حتماً مى توانى از شفاعت آن ها بهره مند شوى، امّا هستند كسانى كه روز قيامت هرگز نمى توانند پيامبر را ببينند. تو فكر مى كنى آن ها چه كسانى باشند. خود پيامبر فرمود: «هر كس دشمنى خاندان مرا به دل داشته باشد، روز قيامت مرا نخواهد ديد».
  خلاصه آن كه پاداش اعتقاد به خداى يگانه اين است كه تو به چهره خدا نگاه مى كنى و منظور از چهره خدا، پيامبر و حضرت على(ع) و يازده فرزندان پاك او هستند.


title: قدرت خدا چه اندازه است؟
text:
    قدرت خدا چه اندازه است؟ 


  تو هر چه قدر قدرت خدا را زياد بدانى، باز هم قدرت خدا زيادتر از آن است.
  آرى! هيچ كس نمى تواند براى قدرت خدا اندازه اى در نظر بگيرد، او به انجام هر كارى تواناست. 
  هيچ كس نمى تواند عظمت و بزرگى خدا را درك كند يا ميزان علم خدا را بفهمد.
  او نورى است كه در او هيچ تاريكى نيست، خدا عدالتى است كه هرگز در او ستمى نيست.
  خدا حقّى است كه در او هيچ باطلى نيست.
  خدا هميشه بوده و براى هميشه خواهد بود. او بود و نه زمين بود و نه آسمان، نه شبى بود و نه روز، نه ماهى بود و نه خورشيدى، نه ستاره اى بود و نه ابرى، نه بارانى بود و نه طوفانى!
  خدا بود و هيچ چيز نبود، بعد از آن خدا دوست داشت كه خلقى را بيافريند تا عظمت او را بزرگ شمارند و اين گونه بود كه او آفرينش را آغاز كرد.


title: تو از همه چيز باخبر هستى!
text:
    تو از همه چيز باخبر هستى!


  نگاهى به اين دنياى بزرگ بنما، هر روز چيزهاى جديدى مى بينى، دانه هايى كه جوانه مى زند، برگ درختى كه روييده مى شود و يا از درخت جدا مى شود، قطرات بارانى كه مى بارد، نسيمى كه مىوزد، موجى كه از سوى دريا به ساحل مى رسد، صداى پرنده اى كه به گوش مى رسد، همه و همه تسبيح گوى او هستند.
  من همه اين ها را به چشم خود مى بينم، اكنون يك سؤال مهم دارم: من مى دانم و باور دارم كه خدا از همه اين ها باخبر است، هيچ چيز از خدا پنهان نيست، او به همه ذرّات دنيا اطّلاع دارد. اكنون من مى خواهم بدانم آيا خداوند قبل از اين كه دنيا را بيافريند، باز هم به اين چيزها علم و آگاهى داشت؟
  آيا خدا قبل از خلقت هستى، مى دانست كه فلان ساعت از فلان روز، اين قطره باران كجا خواهد افتاد؟ آيا او مى دانست كه اين برگ با اين ويژگى در كدام لحظه از كدام درخت جدا خواهد شد؟ آيا خدا به همه اين ها آگاهى داشت؟
  اين سؤال ذهن مرا خيلى مشغول كرده بود، سرانجام تصميم گرفتم تا سؤال خود را از امام صادق(ع) بنمايم. براى همين به حضور آن حضرت رفتم و گفتم: 
  ـ آقاى من! آيا مى توان در اين هستى، چيزى را پيدا كرد كه قبلاً در علم خدا نبوده باشد؟
  ـ خير. همه آنچه كه تو در اين دنيا مى بينى در علم خدا بوده است، همه آفريده هاى خدا قبل از اين كه آسمان ها و زمين را خلق كند، در علم خدا بوده است و او به آن ها آگاهى داشته است.


title: خدا را بهتر بشناس!
text:
    خدا را بهتر بشناس! 


  از تو مى خواهم تا بعضى از صفات خدا را كه در قرآن آمده است براى من بيان كنى:
  خدا بيناست. خدا شنواست. خدا تواناست. خدا مهربان است. خدا بخشنده است.
  خدا به همه چيز آگاه است.
  آيا به من اجازه مى دهى به گونه اى ديگر برايت اين مطلب را بگويم؟
  وقتى مى گوييم خدا داناست، مى خواهيم بگوييم خدا جاهل و نادان نيست.
  وقتى مى گوييم خدا تواناست، مى خواهيم بگوييم خدا ناتوان نيست.
  وقتى مى گوييم خدا بينا و شنواست، منظورمان اين است كه هيچ چيز بر او مخفى نيست.
  توجّه كن! خدا يك حقيقت يگانه اى است كه جاهل و نادان و ناتوان و ستمگر نيست!
  وقتى من اين طورى بگويم تو راحت تر مى توانى صفات خدا را مورد بررسى قرار بدهى. 
  پس خدا يك حقيقت يگانه اى است كه همه خوبى ها را دارد و از همه بدى ها و نقص ها و عيب ها به دور است. 
  اين حقيقت يگانه، هميشه زنده، توانا و دانا بوده است. 
  بعضى ها هستند كه خيال مى كنند زمانى خدا بود ولى توانا نبود! زمانى خدا بود ولى شنوا و بينا نبود، 
  مواظب باش! اين اعتقاد باطلى است. خدا هميشه دانا، توانا، شنوا و بينا بوده است. 
  صفت هاى قدرت داشتن، آگاهى داشتن و زنده بودن، هميشه براى خدا بوده است و هميشه خواهد بود. خدا حقيقت واحدى است كه اين صفات را هميشه داشته است.
  متأسّفانه بعضى ها دچار اشتباه ديگرى شده اند، آن ها خيال مى كنند كه خدا مثلاً با گوش مى شنود و با چشم مى بيند و با دست خودش، قدرت دارد و...
  امّا اين عقيده باطلى است. اهل بيت(ع) به ما ياد داده اند كه خدا براى شنيدن و ديدن و قدرت خود نياز به هيچ چيزى ندارد. خدا بدون آن كه گوش داشته باشد مى شنود، بدون آن كه چشم داشته باشد مى بيند، او از همه چيز باخبر است. 
  نمى دانم چگونه بگويم. خدا با ذات خود مى بيند، با ذات خود مى شنود، به ذات خود تواناست. 
  منظور از ذات خدا، خود خداست، يعنى همان حقيقت يگانه!
  خدا يگانه است، حقيقت يگانه اى كه آگاهى به همه چيز دارد، همه چيز را مى بيند و مى شنود.
  ما به اين صفت ها، صفتِ ذات مى گوييم، زيرا اين صفت ها، با ذاتِ خدا، يگانه هستند.
  دوست خوب من! 
  نمى دانم توانستم حقّ مطلب را ادا كنم يا نه؟ من تاكنون بعضى از صفت هاى خدا را براى تو ذكر كردم، يك بار ديگر آن ها را تكرار مى كنم، از تو مى خواهم با دقّت به آن ها توجّه كنى، زيرا بعد از آن مى خواهم نكته مهمّى را برايت بگويم:
  دانايى، توانايى، زنده بودن، بى نيازى، همه اين صفات با ذات خدا يكى هستند، هيچ تفاوتى ميان اين صفات و خود خدا وجود ندارد.
  امّا خداوند يك صفات ديگرى هم دارد كه با ذات خدا يكى نيستند، مثل صفت رازق. خدا روزى همه بندگان خود را مى دهد. اين صفت كارى است كه خدا انجام مى دهد، خدا به بندگانش روزى مى دهد. دقّت كن! به اين مطلب فكر كن! زمانى خدا بود ولى رازق نبود. يعنى هيچ مخلوقى نبود تا به او روزى بدهد، پس صفت رازق بودن خدا، صفت هميشگى خدا نيست. ما به اين صفات، «صفات فعل» مى گوييم. زيرا اين صفات به فِعل و كارى كه خدا انجام مى دهد مربوط مى شود.
  آيا دوست دارى با بقيّه صفاتِ فِعل خدا آشنا شوى؟
  اراده نمودن، راضى بودن از بندگان خوب، غضب كردن به ستمكاران و...
  امّا آيا مى توانى بگويى خدا هميشه رازق بوده است؟ 
  قدرى فكر كن! 
  به زمانى برو كه خدا هنوز هستى را خلق نكرده بود، در آن زمان، هنوز هيچ آفريده اى نبود كه به روزىِ خدا نياز داشته باشد، پس در آن زمان خدا رازق نبود.


title: كاش من هم يك درخت داشتم!
text:
    كاش من هم يك درخت داشتم!


  چند سال قبل تصميم گرفتم در گوشه حياط كوچك خانه ام، باغچه اى درست كنم، نهال درختى تهيّه كردم و آن را در باغچه ام كاشتم. من دوست داشتم وقتى از نوشتن خسته مى شوم، با پناه بردن به آن درخت و شادابى آن، روحيّه اى تازه بگيرم، من خيلى دوست دارم كه در باغ بزرگى زندگى كنم، باغى كه پر از درختان چنار باشد، امّا حالا كه اين طور نيست به يك درخت مى توانم اكتفا كنم! شايد باور نكنى كه نوشتن كار ساده اى نيست، خستگى نوشتن از هر كارى بيشتر است، اين را فقط يك نويسنده مى تواند درك كند!
  امّا آن نهال خيلى كوچك بود، نه شاخه اى داشت و نه برگى. هنوز بهار نيامده بود، بايد صبر مى كردم بهار بيايد، من چه مى خواستم؟ يك درخت بزرگ و زيبا! بايد سال ها صبر مى كردم تا اين درخت بزرگ شود و به خواسته خود برسم.
  اين حرف ها را براى تو زدم تا در مورد صفت «اراده و خواستن» توضيحى بدهم. من خواستم تا درخت بزرگى داشته باشم، خوب، چه كردم؟ وقتى ما انسان ها چيزى را اراده مى كنيم و آن را مى خواهيم بايد ابتدا مقدّمات آن را فراهم كنيم و صبر كنيم تا به آن خواسته برسيم. از آن ماجرا پنج سال مى گذرد، من هر روز به درخت خود آب دادم، از آن مواظبت كردم و اكنون بعد از پنج سال، حالا يك درخت زيبا شده است و من در سايه آن مى نشينم و صفا مى كنم!
  اكنون مى خواهم براى شما مطلبى را بيان كنم: يكى از صفات خدا اين است كه او اراده دارد، او مجبور نيست، مى تواند يك كارى را انجام بدهد و مى تواند انجام ندهد.
  امّا اراده خدا با اراده من خيلى فرق دارد. من وقتى اراده مى كنم، بايد صبر كنم، مقدّمات كار فراهم بشود تا به خواسته خودم برسم و چه بسا اصلاً نتوانم به خواسته خود برسم، ولى اراده خدا اين گونه نيست، وقتى خدا چيزى را اراده كرد، همان چيز فوراً و بدون هيچ معطّلى، ايجاد مى گردد.
  يك مثال بزنم: يك هسته خرما را ببين! اگر من اراده كنم كه اين هسته خرما، تبديل به نخل بزرگى شود و خرماى تازه بدهد، بايد حداقل 10 سال صبر كنم، امّا خدا اگر اراده كند كه اين هسته، تبديل به درخت بزرگى شود، همان لحظه اين اتّفاق مى افتد و آن هسته تبديل به درخت بزرگى مى شود! 
  پس تا الان دانستيم كه يكى از صفات خدا اين است كه او صاحب اراده است، به هيچ كارى مجبور نيست، امّا وقتى چيزى را اراده كرد، اراده او بدون معطّلى و نياز به زمان، تحقق پيدا مى كند. هيچ چيز نمى تواند مانع اراده خدا بشود، هر چه كه خدا اراده كند، حتماً انجام مى شود.
  نمى دانم آيا بحث را ادامه بدهم يا نه؟ من دوست دارم شناخت تو از خداى مهربان زياد و زيادتر بشود، پس اشكالى ندارد كه يك مطلب ديگر هم برايت بگويم:
  دوست خوبم! 
  قبلاً برايت گفتم كه صفات خدا به دو دسته تقسيم مى شود: صفتِ ذات و صفتِ فعل.
  صفتِ ذات، صفتى است كه براى خدا، هميشگى است، مثل دانايى، توانايى. امّا صفتِ فعل، صفتى است كه خدا در يك زمان دارد و در زمان ديگر ندارد.
  حالا مى خواهم از تو يك سؤال مهم بپرسم: آيا صفت اراده، براى خدا صفتِ ذات است يا صفتِ فعل؟
  قدرى فكر كن! كدام گزينه درست است: 
  اوّل: خدا هميشه (و در همه زمان ها) اراده كرده است، يعنى صفت اراده، صفتِ ذات است.
  دوم: خدا اوّل اراده نداشته است و سپس اراده كرده است، يعنى صفتِ اراده، صفتِ فعل است.
  كدام يك از اين ها درست است؟ 
  آفرين بر تو! 
  صفت اراده، صفت فعل است. يعنى زمانى بود كه خدا هيچ چيز را اراده نكرده بود. 
  اگر من بگويم خدا هميشه چيزى را اراده كرده است، اين عقيده باطلى است. آيا مى دانى چرا؟
  ما باور داريم كه خدا بود و هيچ چيزى به غير او نبود، خدا يگانه بود، بعد از آن به آفرينش هستى اقدام نمود. 
  حالا اگر من بگويم خدا هميشه، چيزى را اراده كرده است، يعنى از ازل كنار خدا، چيزى وجود داشته است، زيرا گفتم وقتى خدا چيزى را اراده مى كند، آن چيز همان لحظه به وجود مى آيد، 
  خدا بود و هيچ چيز با او نبود، يعنى خدا خلقت هستى را اراده نكرده بود، بعداً خدا اراده كرد كه جهان هستى را بيافريند. آرى! خدا براى اين خلقت، مجبور نبود. خدا خودش خواست تا اين كار را بكند. او اراده كرد، وقتى او اراده كرد فوراً جهان هستى، ايجاد شد.
  نمى دانم موفق شدم اين نكته خيلى دقيق را به سادگى برايت بيان كنم يا نه؟
  شايد بگويى چرا من اين نكته ظريف را اينجا آوردم، چه ضرورتى داشت. آخر من عهد كرده ام هر چه از اهل بيت(ع) در زمينه توحيد گفته شده است، براى تو ذكر كنم. نمى دانم خبر دارى كسانى كه پيرو اهل بيت(ع) نيستند، اراده را صفتِ ذاتِ خدا مى دانند، امّا اهل بيت(ع) همواره تأكيد داشته اند كه اراده صفتِ ذاتِ خدا نيست، اين همه تأكيد اهل بيت(ع) براى چيست؟
  آن ها دوست دارند كه شيعيان آن ها شناخت درستى از خدا داشته باشند. اكنون تو ديگر مى دانى معناى سخن كسانى كه اراده را صفتِ ذاتِ خدا مى دانند چيست؟ 
  معناى سخن آن ها اين چنين است كه عالم هستى هم، ازلىّ است، يعنى هميشه اين هستى وجود داشته است و تو مى دانى كه اين حرف باطل است، خدا بود و هيچ چيز نبود، مكان نبود، زمان نبود، آسمان نبود، زمين نبود، هيچ چيز نبود، بعداً خدا اراده كرد و هستى را آفريد، زمان را آفريد، مكان را آفريد، آسمان را آفريد و...
  خدا هميشه قادر به خلق جهان بود، قدرت خدا هميشگى است، او يگانه است و تنها. بعد از آن، خدا اراده كرد تا هستى را بيافريند.
  اين يعنى توحيد ناب!
  امام رضا(ع) فرمودند: هر كس باور داشته باشد كه خدا هميشه و از ازل، اراده كرده است، يكتاپرست نيست.


title: من آدم را با دست خود آفريدم!
text:
    من آدم را با دست خود آفريدم!


  افسوس كه ما قرآن را بدون تفكّر و تدبّر مى خوانيم، كتابى را كه براى سعادت دنيا و آخرت ما آمده است، فقط براى ثواب تلاوت مى كنيم و كمتر به پيام هاى آن توجّه مى كنيم. اى كاش همان قدر كه به خواندن قرآن اهميّت مى داديم به تفكّر در آن نيز مى پرداختيم!
  اكنون بيا با هم اين سخنان خدا را بخوانيم: 
  آن روز را به ياد آور كه خدا به فرشتگان گفت: «من به زودى آدم را از گل خواهم آفريد، از شما مى خواهم وقتى او را آفريدم بر او سجده كنيد».
  وقتى كه خدا آدم را آفريد، همه فرشتگان بر او سجده كردند، به جز ابليس كه سجده نكرد، او تكبّر ورزيد و از كافران شد.
  خدا به ابليس گفت:
  ـ (يَـا إِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَىَّ)، اى ابليس! چرا بر آدم سجده نكردى؟ آدمى كه من او را با دست خودم آفريده ام.
  ـ خدايا! من بهتر از آدم هستم، تو مرا از آتش خلق كردى و آدم را از خاك، (ومعلوم است كه آتش بهتر از خاك است).
  ـ اى ابليس! از ميان فرشتگان من بيرون برو كه تو ديگر از درگاه من رانده شده اى و تا روز قيامت لعنت من بر تو باد.
  آرى! هيچ چيز مانند تكبّر و خودخواهى مانع سعادت نمى شود، اگر شيطان حاضر مى شد غرور خود را كنار بگذارد و بر آدم سجده كند، هرگز اين گونه از رحمت خدا دور نمى شد.
  يك بار ديگر من اين آيات را مى خوانم، خدا به شيطان چه گفت؟ او گفت كه من آدم را با دست خود آفريدم. لحظه اى فكر مى كنم: مگر خدا مثل ما انسان ها دست دارد؟ ما انسان ها وقتى مى خواهيم چيزى بسازيم، با دست خود مى سازيم، آيا خدا آدم را هم با دست خود آفريد؟ 
  از طرف ديگر باور من اين است كه خدا جسم ندارد، خدا هيچ كدام از صفات آفريده هاى خود را ندارد، من نمى دانم. اين سخن قرآن است، من آن را چگونه معنا كنم؟ 
  هر چه فكر مى كنم به نتيجه اى نمى رسم. بايد براى شرح اين آيه به مفسّر واقعى قرآن مراجعه كنم. بايد اين سؤال را از امام رضا(ع) بپرسم.
  										* * *
  ـ آقاى من! آيه اى در قرآن خوانده ام، مى خواهم آن را براى من معنا كنيد.
  ـ كدام آيه؟
  ـ آنجا كه خدا مى گويد: من آدم را با دست خود آفريدم.
  ـ كلمه «دست» در اينجا به معناى قدرت است، منظور خدا اين است كه من آدم را با قدرت خود آفريدم.
  آن روز فهميدم كه منظور از «دست خدا» چيست. اكنون وقتى اين آيه را مى خوانم، معناى آن را متوجّه مى شوم:
  (يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ): «دست خدا بالاى همه دست ها مى باشد».
  يعنى قدرت خدا بالاتر از همه قدرت هاست!


title: خدا نور زمين و آسمان است!
text:
    خدا نور زمين و آسمان است!


  آيا خدا نور است؟ آيا نورى است كه زمين و آسمان ها را در برگرفته است؟
  وقتى به قرآن مراجعه مى كنم مى بينم كه در آن كتاب آسمانى آمده است: (اللَّهُ نُورُ السَّمَـوَتِ وَالاَْرْضِ)، خدا نور آسمان ها و زمين است.
  آيا معنى اين آيه، همين است؟ آيا حقيقت خدا از نور است؟ مگر خدا در همه جا نيست، پس اگر او نور است، چرا شب ها همه جا تاريك مى شود؟ 
  اگر خدا نور آسمان ها و زمين است، پس چرا در بعضى مكان ها تاريكى وجود دارد؟
  اگر من همين الان، داخل اتاقى بروم كه پنجره اى ندارد، آنجا تاريك مى شود، آيا من مى توانم بگويم خدا در آن اتاق نيست؟ 
  اگر خدا نور است، پس هر جا كه تاريكى هست، خدا نبايد باشد؟
  معلوم است كه خدا همه جا هست، خود قرآن مى گويد: (هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ)، شما هر كجا كه باشيد خدا با شما هست.
  از طرف ديگر، نور، خودش يك آفريده است و صفات آفريده ها را دارد، هر نورى ناگزير يك روز خاموش مى شود، چطور خدا مى تواند نور باشد؟ 
  يكى هست كه جواب مرا بدهد؟ چرا خدا در قرآن خودش را «نور» معرّفى مى كند؟ 
  بايد نزد امام رضا(ع) بروم، فقط او مى تواند جواب اين سؤال مرا بدهد.
  										* * *
  ـ آقاى من! معناى يك آيه براى من معمّا شده است، آيا به من كمك مى كنيد؟
  ـ كدام آيه را مى گويى؟
  ـ اين آيه: (اللَّهُ نُورُ السَّمَـوَتِ وَالاَْرْضِ)، خدا نور آسمان ها و زمين است.
  ـ منظور اين است كه خدا، هدايت كننده اهل آسمان ها و اهل زمين به سمت روشنايى ها و زيبايى ها مى باشد. فرشتگان كه در آسمان ها هستند، خدا آن ها را به سوى كمال و خوبى ها هدايت مى كند، هم چنين اين خداست كه انسان ها را به خوبى ها هدايت مى كند.
  آرى! اگر هدايت خدا نباشد، هيچ كس نمى تواند به سعادت و رستگارى برسد. وقتى كه شبى تاريك، در بيابان راه را گم كنى، به دنبال نورى مى گردى تا بتوانى نجات پيدا كنى، در آن تاريكى فقط نور مى تواند تو را راهنمايى و هدايت كند. وقتى نورى را از دور دست ها مى بينى، به سوى آن مى روى، زيرا مى دانى در آنجا كسى هست كه مى تواند به تو كمك كند.
  خداوند هدايت كننده همه هستى است، همه نياز به هدايت او دارند. اكنون ديگر معناى اين كه خدا نور است، براى تو واضح و روشن شد كه خدا هدايت كننده آفريده هاست براى همين به او «نور» گفته مى شود و اين به اين معنى نيست كه ذات خدا، نور باشد، چون هيچ كس نمى تواند ذات خدا را درك كند.


title: خدا كه آمد و شد ندارد!
text:
    خدا كه آمد و شد ندارد!


  نمى دانم آيا نام مرا شنيده اى؟ من ابن فَضّال هستم. يكى از شاگردان امام رضا(ع) و هميشه تلاش كرده ام از علم آن حضرت بهره ببرم.
  امروز مى خواهم سؤال مهمّى را كه از امام رضا(ع) نموده ام براى شما بگويم:
  حتماً در قرآن اين آيه را خوانده اى، قرآن وقتى مى خواهد روز قيامت را وصف كند، چنين مى گويد: (وَجَآءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا)، روزى كه خدا بيايد و فرشتگان همه صف در صف حاضر شوند.
  وقتى من اين آيه را خواندم، با خود گفتم: معناى اين آيه چه مى شود؟ آيا خدا از جايى به جايى مى رود؟ 
  من خيلى فكر كردم، سرانجام اين سؤال را از امام رضا(ع) پرسيدم و آن حضرت اين چنين جواب داد:
  ـ اى ابن فَضّال! خداوند هرگز از جايى به جاى ديگر نمى رود، آمدن و رفتن از ويژگى هاى آفريده ها و مخلوقات است و خداوند از اين ويژگى برتر و والاتر است. 
  ـ اگر اين طور است، پس تفسير اين آيه چه مى شود؟
  ـ معناى آيه اين است: «و روزى كه فرمان خدا بيايد و فرشتگان صف درصف حاضر شوند».
  وقتى اين جواب را شنيدم به فكر فرو رفتم، روز قيامت كه مى شود، همه انسان ها زنده مى شوند. آن روز آن ها نگران هستند، آفتاب بر بدن ها مى تابد، تشنگى بيداد مى كند، همه از يكديگر فرار مى كنند، اضطراب و نگرانى همه جا را فرا مى گيرد، همه منتظرند ببينند چه خواهد شد، بعد از مدّت ها چشم انتظارى، ناگهان فرشتگان زيادى در حالى كه در صف هاى منظّمى هستند از آسمان نازل مى شوند، آن ها فرمان خدا را با تشريفات خاصّى آورده اند، فرمانى كه براى اهل توحيد، مايه خوشحالى است و براى بت پرستان مايه ترس و نگرانى! 
  در اين آيه، قرآن آن لحظه را براى ما بيان مى كند، لحظه اى كه فرمان بزرگ خدا نازل مى شود، لحظه اى كه فرشتگان آن فرمان را با خود آورده اند تا اهل توحيد به سوى بهشت بروند.


title: خدا صفات انسان ها را ندارد!
text:
    خدا صفات انسان ها را ندارد!


  بارها گفته ام كه چقدر خوب است ما براى فهم بهتر آيات قرآن به اهل بيت(ع) مراجعه كنيم. آن ها كسانى هستند كه علم و دانش آسمانى دارند و مى توانند ما را در مسير كمال يارى كنند. خداوند از ما خواسته است كه ما همواره از نور دانش آنان بهره ببريم.
  نمى دانم در قرآن اين آيه ها را خوانده اى؟ (اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ).
  در زمان پيامبر عدّه اى منافق و دورو بودند، آن ها وقتى به پيامبر مى رسيدند مى گفتند: «ما خداى يگانه را باور داريم»، امّا وقتى با بت پرستان روبرو مى شدند چنين مى گفتند: «ما با شما هستيم».
  وقتى بت پرستان به آنان مى گفتند: چگونه ما باور كنيم كه شما از ما هستيد و بت ها را قبول داريد، ما شنيده ايم كه شما بارها نزد محمّد رفته ايد و به او گفته ايد كه به اسلام ايمان آورده ايد؟
  آن ها در جواب مى گفتند: ما مى خواهيم پيامبر را مسخره كنيم!
  قرآن در اين آيه مى گويد: آن ها پيامبر را مسخره كردند، خدا هم آنان را مسخره مى كند.
  آيا مى شود خدا كسى را مسخره كند؟ مگر خدا از هر عيب و بدى دور نيست؟ 
  پس چرا در قرآن چنين سخنى آمده است؟
  بايد تفسير اين آيه را از امام رضا(ع) سؤال كنم:
  ـ آقاى من! آيا مى شود برايم توضيح دهيد كه منظور از اين آيه چيست؟ آيا خدا نيرنگ مى كند و كسى را مسخره مى نمايد؟
  ـ خداوند هرگز مسخره نمى كند و دست به نيرنگ نمى زند.
  ـ پس منظور اين آيه ها چيست؟
  ـ وقتى منافقان نزد پيامبر آمدند و گفتند كه ما به خداى يگانه ايمان آورديم، خدا مى دانست كه آن ها دروغ مى گويند و مى خواهند پيامبر را مسخره بكنند، آرى! خدا از همه چيز باخبر است. اكنون اين آيه مى گويد كه خدا مى داند آن ها پيامبر را مسخره كردند، براى همين آنان را عذاب خواهد كرد. خدا جزاى اين مسخره كردن را به آنان خواهد داد. آنان دين خدا را مسخره كردند، خدا اين كار آن ها را نمى بخشد و آنان را گرفتار عذاب خود خواهد نمود.
  										* * *
  اين آيه را با دقّت بخوان: (وَمَكَرُواْ مَكْرًا وَمَكَرْنَا مَكْرًا).
  در اين آيه، جريان قومِ حضرت صالح(ع) بيان شده است، صالح(ع) يكى از پيامبران خداست. وقتى كه صالح(ع) از آنان خواست تا دست از بت پرستى بردارند و خداى يگانه را بپرستند، گروهى از قوم او اين سخن را نپذيرفتند و تصميم گرفتند تا با حيله و نيرنگ، صالح(ع) و يارانش را به قتل برسانند. خدا در اين آيه مى گويد: «آن ها دست به نيرنگ زدند و ما نيز دست به نيرنگ زديم».
  سؤال من اين است آيا خدا هم نيرنگ مى كند؟ مگر خدا از هر عيب و بدى به دور نيست؟ 
  بار ديگر از امام رضا(ع) سؤال مى كنم:
  ـ آقاى من! منظور از اين آيه چيست؟
  ـ قوم صالح(ع) دست به حيله زدند و تصميم گرفتند كه در تاريكى شب به صالح(ع) حمله كرده و او را به قتل برسانند، خدا از اين نيّت و تصميم آن ها باخبر بود. خدا همواره پيامبران خود را يارى مى كند، براى همين آن شب خدا صالح(ع) را از شرّ آن ها نجات داد، امّا خدا آن قوم ستمگر را به حال خود رها نكرد، آن ها براى پيامبر خدا دست به نيرنگ زدند، خدا هم سزاى اين كار آن ها را داد و همان شب عذاب را بر آنان نازل كرد. خدا سزاى اين نيرنگ را اين گونه داد. خلاصه آن كه خدا هرگز به كسى نيرنگ نمى زند، خدا بالاتر و والاتر از آن است كه به كسى نيرنگ بزند، آن ها خود كمر به قتل پيامبر بستند و خداوند يار و ياور پيامبران و اهل ايمان است.


title: خدايى كه هرگز عصبانى نمى شود!
text:
    خدايى كه هرگز عصبانى نمى شود!


  ـ به نظر تو آيا خدا هم به خشم مى آيد و عصبانى مى شود؟ آيا اين سخن درست است: «از خشم خدا بترس»؟
  ـ خوب، معلوم است كه خدا به خشم مى آيد، مگر قرآن را نخوانده اى؟ آنجا كه خدا مى گويد: (فَلَمَّآ ءَاسَفُونَا انتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَـهُمْ أَجْمَعِينَ).
  ـ ترجمه اين آيه چه مى شود؟
  ـ آيا جريان فرعون را شنيده اى؟ فرعون ادّعاى خدايى مى كرد و مردم مصر هم سخن او را قبول كرده بودند و او را عبادت كردند.
  ـ آرى! شنيده ام كه خدا پيامبرش موسى(ع) را براى هدايت فرعون فرستاد، امّا فرعون و قوم او از عقيده باطل خود دست برنداشتند. 
  ـ فرعون بى گناهان زيادى را به قتل رساند، تا اين كه سرانجام يك شب، موسى(ع) به دستور خدا قوم بنى اسرائيل را به سوى فلسطين حركت داد. آن شب موسى(ع) و يارانش از رود نيل عبور كردند و وقتى فرعون و يارانش به دنبال آن ها وارد رود نيل شدند، عذاب خدا فرا رسيد و همه غرق شدند. اكنون خدا در اين آيه مى گويد: «وقتى فرعون و قوم او مرا به خشم درآوردند، من از آنان انتقام گرفتم و آن ها را غرق كردم».
  ـ يعنى خدا از فرعون و قوم او به خشم آمده بود؟ آيا من مى توانم بگويم از خشم خدا بترس!
  										* * *
  امروز مهمان امام صادق(ع) هستم، اين آيه قرآن را براى آن حضرت مى خوانم و از او مى خواهم تا آن را برايم توضيح بدهد. او نگاهى به من مى كند و چنين مى گويد:
  خدا هرگز مانند ما انسان ها به خشم نمى آيد، اگر خدا به خشم بيايد در او حالتى ايجاد شده است، اگر او عصبانى شود در او تغييرى ايجاد مى شود. خوب فكر كن! آيا ممكن است در خدا تغييرى پيش بيايد؟
  هرگز!
  خدا هرگز دچار دگرگونى نمى شود، زيرا او جسم نيست كه تغييرى در او انجام گيرد.
  اگر تو بگويى كه خدا عصبانى و خشمناك مى شود، بايد قبول كنى كه يك روزى هم خدا نابود خواهد شد، زيرا اگر بگويى خدا خشمناك مى شود، معناى آن اين چنين است كه در ذات و حقيقت خدا تغييرى ايجاد شده است و اگر در خدا تغييرى ايجاد شود، از نابودى در امان نخواهد بود.
  باور ما اين است كه در حقيقت خدا هيچ تغييرى راه ندارد، او هرگز از حالى به حال ديگر نمى شود، براى همين است كه او پايانى ندارد و هميشگى است! 
  خداى يگانه از اين خشم و غضب، بالاتر و والاتر است! فكر مى كنم اكنون ديگر دانستى كه خدا هرگز خوشحال هم نمى شود، اين صفت ها، از آفريده هاست و خدا بالاتر از همه اين صفت ها مى باشد.
  										* * *
  اكنون فهميدم كه خدا نه خوشحال مى شود و نه عصبانى. او يگانه اى است كه اين صفات در حقيقتش راه ندارد و اين معناى توحيد واقعى است.
  امّا يك سؤالى در ذهن من باقى است، اگر خدا خوشحال و عصبانى نمى شود، پس چرا در اين آيه قرآن، از خشم خدا سخن به ميان آمده است؟ چرا در جاهاى ديگر قرآن از خوشحالى و رضايت خدا مطالبى بيان شده است؟ 
  كاش امام صادق(ع) جواب اين سؤال مرا هم مى دادند!
  										* * *
  خدا هرگز مانند ما انسان ها خوشحال و يا عصبانى نمى شود، امّا او براى خود دوستانى انتخاب كرده است، پيامبران، دوستان خدا هستند، خداوند خوشحالىِ دوستان خود را، خوشحالى خود قرار داد و خشم آن ها را خشم خود معرّفى كرد.
  آيا اين سخن خدا را شنيده اى: «هر كس به يكى از دوستان من اهانت كند به جنگ من آمده است»؟ 
  آيا اين سخن خدا را شنيده اى: «هر كس از پيامبر اطاعت كند از من اطاعت كرده است»؟
  خدا اطاعت از پيامبران را همانند اطاعت از خود، خوشحالى پيامبران را همانند خوشحالى خود و غضب پيامبران را غضب خود قرار داده است.
  										* * *
  دوست خوب من! آن شب كه فرعون با لشكر خود به دنبال موسى(ع) حركت كرد تا او و يارانش را دستگير كند، موسى(ع) از اين حركت فرعون به خشم آمد، خدا اين خشم موسى(ع) را همانند خشم خودش قرار داد، زيرا خدا (به موسى(ع) كه نماينده او در روى زمين بود) خيلى علاقه داشت.
  و اكنون تو در چه زمانى هستى؟ لحظه اى فكر كن! چه كسى نماينده خدا و حجّت خدا بر روى زمين است؟ 
  بدان كه خدا امام زمان(ع) را خيلى دوست دارد، اگر تو كارى كردى كه امام زمان(ع) خود را خشنود كنى، در واقع خدا را خشنود نموده اى. 
  تو هر كار خوبى بكنى، بدان كه هرگز خدا خوشحال نمى شود، آرى! خدا از هيچ چيز خوشحال نمى شود، خدا، خداست! امّا امام زمان(ع) از همه كارهاى تو باخبر است، او حجّت خداست، نماينده خداست، خليفه خدا در آسمان ها و زمين است، هيچ فرشته اى بالاتر از او نيست، جبرئيل با آن همه مقام، خدمتگزار اوست. وقتى تو كار خوبى انجام مى دهى، قلب امام زمان(ع) را خوشحال مى كنى و لبخندى بر لب هاى او مى نشانى. 
  خدا مى بيند كه تو دوستِ او و نماينده او را خوشحال كردى، پس دستور مى دهد تا ثواب زيادى براى تو نوشته شود و رحمت بر تو نازل شود، اكنون ديگر خدا گناهان تو را مى بخشد. 
  اگر خداى ناكرده، من كارى كنم كه دل امام زمان(ع) بشكند، معصيتى بكنم، امام مهربان به خشم مى آيد، وقتى او به خشم مى آيد، خدا هم رحمت خود را از من مى گيرد، اگر گناه من خيلى بزرگ باشد، عذاب را براى من مى نويسد و اين عذاب نتيجه عملى است كه من انجام داده ام.
  اگر كسى همه گناهان دنيا را انجام بدهد، خدا از دست او عصبانى نمى شود، زيرا خدا هرگز عصبانى نمى شود. خدا از دست شمر كه امام حسين(ع) را هم به قتل رساند، عصبانى نشد، آرى! خدا براى شمر سخت ترين عذاب ها را قرار داده است، شمر در روز قيامت در آتش جهنّم خواهد سوخت. اين سزاى اوست كه بايد براى هميشه در عذاب خدا گرفتار باشد.
  اگر بخواهم ساده تر از اين برايت بگويم، بايد چنين بنويسم: هر جا كه شنيدى گفتند خدا از كسى راضى و خوشحال است، بدان كه منظور اين است كه خدا ثواب و رحمت خود را به آن شخص داده است. هر وقت شنيدى كه گفتند خدا از دست كسى عصبانى است، يعنى خدا آن شخص را به عذاب خود گرفتار كرده است. 
  به راستى اگر ما با سخنان اهل بيت(ع) آشنا باشيم، چقدر قرآن را بهتر مى فهميم!


title: آيا خدا روح دارد؟
text:
    آيا خدا روح دارد؟


  ـ ما از كجا آمده ايم؟ آغاز ما چه بود؟ 
  ـ روح ما از روح خداست. ما از روح خدا آفريده شده ايم. خدا در قرآن مى گويد: (وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى): «وقتى آدم را خلق كردم، از روحِ خودم در او دميدم». تن تو نابود مى شود، امّا روح تو مرواريد اين تن است. اين مرواريد پاره اى از روح خداست!
  ـ يعنى خدا روح دارد و او روح خود را در ما دميده است؟
  ـ اين ترجمه آيه اى از قرآن است: «از روح خود در آدم دميدم». اين سخن خداست.
  ـ آخر من چگونه باور كنم كه خدا روح دارد؟
  ـ اين حرف چه اشكالى دارد؟
  ـ من سخنى از حضرت على(ع) شنيده ام كه فرمود: «خدا يكى است، خدا از اجزاى مختلفى تشكيل نشده است. وقتى به خودت نگاه مى كنى، مى بينى كه تو از سر و دست و پا تشكيل شده اى، امّا خدا هيچ اجزايى ندارد، خدا جسم ندارد، خدا يكى است، يعنى حقيقت او، يكى است.
  ـ حق با شماست. حقيقت خدا يگانه است، او اجزاى مختلفى ندارد، اين انسان است كه جسم دارد و روح، امّا خدا يگانه است، او نه جسم دارد نه روح.
  ـ آرى! اگر خدا روح مى داشت به روح خود نياز مى داشت، خدا بى نياز به همه چيز است. اگر بگويى خدا روح دارد، او را نيازمند فرض كرده اى و هرگز اين چنين نيست.
  ـ پس چرا خدا در قرآن مى گويد: «من در آدم از روح خود دميدم»؟ بايد صبر كنيم تا نزد امام صادق(ع) برويم و او اين معمّا را براى ما حل كند.
  										* * *
  ـ آقاى من! مرا كه مى شناسى؟ محمّدبن مسلم هستم. از راه دورى به اينجا آمده ام تا سؤال را از شما بپرسم.
  ـ سؤال خود را بپرس كه جواب خواهى شنيد.
  ـ در قرآن خوانده ام كه «روح خدا» در ما دميده شده است. مگر خدا روح دارد؟
  ـ خدا اول، جسم آدم را از گِل آفريد، بعد از آن «روح آدم» را خلق نمود، خدا اين «روح» را بر همه مخلوقات خود برترى داد، در واقع روح انسان بود كه سرآمد همه آفرينش شد. خدا اين روح را در جسم آدم قرار داد. 
  ـ يعنى اين روح، قبل از خلقت آدم وجود نداشت. يعنى هزاران سال، خدا بود و اين روح نبود، پس اين روح، روح خدا نيست. اين روح آدم است. اگر اين روح، روح خدا بود، بايد هميشه باشد، در حالى كه اين روح را خدا بعداً آفريد. 
  ـ بله. همين طور است. خدا هرگز روح ندارد. او روحى را براى آدم خلق كرد و بعداً در جسم آدم قرار داد.
  ـ آقاى من! اگر اين طور است پس چرا در قرآن آمده است كه من از روح خود در آدم دميدم؟ چرا خدا در قرآن مى گويد: «و از روحم در آدم دميدم».
  ـ من مثالى براى تو مى زنم. آيا مى دانى خدا در قرآن، از كعبه چگونه ياد مى كند؟ او به ابراهيم مى گويد: «خانه ام را براى طواف كنندگان آماده كن». معناى «خانه خدا» چيست؟ يعنى خانه اى كه خدا آن را به عنوان خانه خود انتخاب كرده است. همين طور خدا وقتى «روح آدم» را خلق كرد، اين روح را انتخاب كرد، زيرا اين روح خيلى باشكوه بود، براى همين خدا از آن اين گونه تعبير كرد.
  اكنون من مى فهمم كه معناى «روح خدا» چيست، زيرا من در مثالى كه امام براى من زد، فكر كردم، خيلى چيزها را مى توان به خدا نسبت داد، مثل خانه خدا، دوست خدا. معلوم است كه خانه خدا، غير از خداست، خانه خدا را حضرت ابراهيم به دستور خدا ساخته است، خانه خدا ربطى به حقيقت و ذات خدا ندارد. حالا معناى «روح خدا» را بهتر مى فهمم: روحى كه خدا آن را آفريده است، روحى كه خدا آن را خيلى دوست مى دارد، روحى كه گلِ سرسبد جهان هستى است. اين روح آفريده خداوند است، هزاران هزار سال خدا بود و اين روح نبود، خدا بود و هيچ چيز نبود.
  معناى توحيد واقعى را الان مى فهمم كه چقدر در اشتباه بوده ام كه خود را از روح خدا و ذات او مى دانستم!
  آرى! بعضى ها عقيده دارند: «خدا، روح دارد و اين روح هميشه با خدا بوده است و بعداً خدا اين روح را در جسم آدم دميده است، براى همين همه ما از ذات خدا هستيم». امّا متوجّه باش كه اين عقيده باطلى است، خدا هرگز روح ندارد.
  به راستى كه چقدر سخنان امام صادق(ع) گره گشا است، كاش ما اين امام را بهتر مى شناختيم! كاش با سخنان او بيشتر آشنا مى شديم! اى كاش...


title: نوبت سؤال فرا رسيد
text:
  نوبت سؤال فرا رسيد 


  ـ اى امام باقر(ع)! آيا مى شود پاسخ سؤال مرا بدهى؟
  ـ سؤال تو چيست؟ اى جوان!
  ـ به من بگو كه خدا از چه زمانى بوده است؟
  ـ اين چه سؤالى است كه مى پرسى؟ آيا مى دانى اين سؤال تو چه وقتى درست است؟
  ـ نه.
  ـ وقتى چيزى را مى بينى كه وجود نداشته است و بعد آفريده شده است، مى توانى در مورد آغاز آن سؤال كنى و بگويى: آن چيز چه زمانى آفريده شده است. امّا خدا كه همواره بوده است، او كه آفريده نشده است، او هميشه وجود داشته است. او آفريننده همه چيز است.
  ـ آيا مى شود برايم بيشتر توضيح دهيد؟
  ـ وقتى باور دارى كه خدا هميشه بوده است، ديگر نبايد سؤال كنى كه خدا از چه زمانى بوده است. خدا بود و «زمان» نبود، اين خدا است كه زمان و مكان را آفريد، زمان و مكان، آفريده خداست، خدا هرگز در آفريده هاى خود قرار نمى گيرد. هنوز نه زمان آفريده شده بود و نه مكان، ولى خدا بود، او از ازل، توانا بود، او هستى را آفريد و به اين آفرينش نياز نداشت. آرى! خدا نه مكان دارد و نه زمان، هيچ چيزى شبيه او نيست، او يگانه است. او هرگز پير نمى شود، از چيزى نمى ترسد، او آنچه را مى خواهد به اراده خود مى آفريند، او هرگز نابود نمى شود، او پايان ندارد همان گونه كه آغاز ندارد. همه آفريده ها نابود خواهند شد و او باقى خواهد ماند.


title: بار ديگر به سوى خدا برو
text:
    بار ديگر به سوى خدا برو


  تو داستان معراج پيامبر را شنيده اى، شبى كه پيامبر به سفر آسمانى رفت، از هفت آسمان گذشت و به ملكوت رسيد. شبى كه پيامبر مهمان خدا بود.
  آن شب، خدا در ابتدا به پيامبر دستور داد كه او به مسلمانان بگويد كه هر روز 50 نماز بخوانند، وقتى پيامبر از نزد خدا برمى گشت، با موسى(ع) روبرو شد، موسى(ع) به او گفت كه 50 نماز براى مردم خيلى زياد است، اين طور بود كه پيامبر بار ديگر نزد خدا بازگشت و خدا فقط 5 نماز را بر مسلمانان واجب كرد.
  تو پاسخ سؤال هاى خود را نمى دانى. چقدر خوب است الان نزد پدر بزرگوارت، امام سجاد(ع) بروى و سؤال هاى خود را از او بپرسى:
  ـ پدر! آيا درست است كه وقتى پيامبر به معراج رفت، خدا در ابتدا، بر مسلمانان 50 نماز واجب نمود؟
  ـ بله! پسر عزيزم!
  ـ درست است كه در موقع بازگشت، حضرت موسى(ع) به پيامبر گفت نزد خدا برو و از او بخواه كه از تعداد اين نمازها را كم كند؟
  ـ بله. اين مطلب درست است.
  ـ پدر! چرا وقتى خدا 50 ركعت را واجب نمود، پيامبر از خدا تقاضاى تخفيف نكرد؟ چرا پيامبر ما صبر كرد تا حضرت موسى(ع) به او اين پيشنهاد را بدهد. چقدر خوب بود كه خود پيامبر اين درخواست را از خدا مى نمود.
  ـ پسرم! پيامبر همواره تسليم امر خدا بود. در موقع بازگشت وقتى با حضرت موسى(ع) روبرو شد، حضرت موسى(ع) چنين سخنى به پيامبر گفت. پيامبر دوست نداشت كه به سخنِ موسى(ع) بى توجّه باشد، براى همين بود كه نزد خدا بازگشت و خدا هم از تعداد نمازهاى واجب كم نمود.
  ـ پدر! من مى خواهم سؤال اصلى خود را بپرسم. اين سؤال ذهن مرا خيلى مشغول كرده است. مگر ما باور نداريم كه خدا در مكان خاصّى نيست؟
  ـ بله! پسرم! خدا «مكان» را آفريده است، براى همين خدا هرگز در مكانى جاى نمى گيرد. خدا بالاتر و والاتر از اين است كه در مخلوق خود قرار گيرد. اين مخلوقات هستند كه در مكانى هستند، خدا هرگز صفت و ويژگى مخلوقات را ندارد.
  ـ پدر! در شب معراج، وقتى پيامبر از عرش خدا باز مى گشت، با موسى(ع) روبرو شد و بعد از گفتگو با موسى(ع)، پيامبر به سوى عرش خدا بازگشت. معناى بازگشت پيامبر به عرش چيست؟ مگر همه مكان ها براى خدا يكسان نيست؟ مگر خدا به همه مكان ها احاطه ندارد؟ مگر خدا از رگ گردن به ما نزديك تر نيست؟ پس چرا پيامبر بار ديگر به عرشِ خدا بازگشت تا با خدا سخن بگويد؟
  ـ پسرم! اكنون جواب تو را با آيه هاى قرآن مى دهم. آيا اين آيه قرآن را خوانده اى: (فَفِرُّواْ إِلَى اللَّهِ)، به سوى خدا بشتابيد.
  ـ آرى! اين آيه را خوانده ام.
  ـ پسرم! چگونه مى توان به سوى خدا شتافت در حالى كه خدا مكانى ندارد؟ اگر ما بخواهيم به اين آيه عمل كنيم بايد به كجا برويم؟
  ـ نمى دانم.
  ـ پسرم! منظور خدا از اين آيه، اين است كه مردم به حجّ خانه او بروند و دور كعبه طواف كنند. كعبه، خانه خداست، هر كس كه به سوى كعبه حركت كند، همانند اين است كه به سوى خدا رفته است، خدا كه مكانى ندارد، امّا كعبه را براى اين قرار داده است تا مردم به سوى آن بروند و طواف آن خانه را انجام دهند تا رحمت خدا شامل حال آن ها شود. پسرم! مسجد هم خانه خداست، هر كس به سوى مسجدى برود، همانند اين است كه به سوى خدا رفته است. خدا كسانى كه به مسجد مى روند را دوست دارد، آن ها در واقع مهمان خدا هستند.
  ـ پدر! حالا فهميدم، كسى كه به سوى كعبه يا مسجد مى رود، همانند اين است كه به سوى خدا مى رود، خدا كه مكان خاصّى ندارد، خدا بالاتر از مكان است. ما با رفتن به سوى كعبه و مسجد در واقع به سوى رحمت خدا مى رويم.
  ـ پسرم! خدا در روى زمين كعبه را به عنوان خانه خود انتخاب كرده است، همين طور در آسمان ها نيز مكان هايى را به عنوان «مكان هاى مقدّس» انتخاب نموده است. خدا در آسمان چهارم، بيتُ المَعمُور را قرار داده است. بيتُ المَعمُور، كعبه فرشتگان مى باشد كه آن ها گرد آن طواف مى كنند. وقتى فرشته اى به سوى بيتُ المَعمُور مى رود تا آن را طواف كند، همانند اين است كه به سوى خدا رفته است. خدا در عرش خود نيز مكان هاى مقدّسى را قرار داده است. هر كس به سوى آن مكان ها برود، همانند اين است كه به سوى خدا رفته است. 
  ـ پدر! پس وقتى موسى(ع) به پيامبر ما گفت: به سوى خدا بازگرد، منظورش اين بود: «اى محمّد! به سوى عرش خدا برو، به سوى مكان مقدّسى كه در آنجا بودى، بازگرد، در آن مكان مقدّس كه بالاترين مكان در همه هستى است، خواسته خودت را با خدا بگو. درست است كه خدا سخن تو را در همين جا هم مى شنود، امّا تو به عرش خدا برو و در آنجا سخن خود را بگو، زيرا كه عرش خدا قداست زيادى دارد.
  										* * *
  تو امروز به پاسخ سؤال خود مى رسى و خدا را شكر مى كنى. اكنون تو ديگر مى دانى خدا هرگز در مكانى جاى ندارد، اگر پيامبر به عرش مى رود، براى اين نيست كه به خدا نزديك شود، پيامبر به آسمان ها مى رود تا فرشتگانى كه در آنجا هستند، توفيق ديدار پيامبر را پيدا كنند، خدا مى دانست كه آن ها دوست دارند پيامبر را ببينند، خدا مى خواست فرشتگان به آرزوى خود برسند. پيامبر به اين سفر آسمانى رفت تا بهشت خدا را ببيند، نعمت هاى خدا را مشاهده كند، عجايب آسمان ها را با چشم خود نگاه كند و آن را براى مردم بيان كند. اين راز سفر آسمانى بود.


title: آيا خدا همه جا هست؟
text:
    آيا خدا همه جا هست؟


  معلّم رو به شاگردان خود كرد و به آن ها گفت: من براى همه شما جايزه اى آورده ام. جايزه هاى شما داخل اين پاكت هاست. من پاكت هر كدام از شما را به شما مى دهم، فقط بايد آن را در جايى باز كنيد كه هيچ كس نباشد، فردا شما جايزه هاى خود را با خود به همراه بياوريد.
  فردا كه شد، همه بچّه ها جايزه هاى خود را در دست داشتند، مگر يكى از آن ها كه هنوز پاكت خود را باز نكرده بود. همه تعجّب كردند، چرا او به سخن معلّم بى توجّهى كرد؟
  معلّم رو به او كرد و گفت: 
  ـ چرا پاكت جايزه خود را باز نكردى؟
  ـ شما گفتيد جايى پاكت را باز كنيد كه هيچ كس نباشد، من هر كجا رفتم، ديدم خدا هست! براى همين نتوانستم پاكتم را باز كنم.
  معلّم به هوش اين كودك آفرين گفت، رو به بچّه ها كرد و گفت: من مى خواستم همين نكته مهم را به شما ياد بدهم، هميشه در زندگى مواظب كارهاى خود باشيد كه خدا همه جا هست.
  										* * *
  دوست خوبم! اين داستان را وقتى كوچك بودم، شنيدم و هميشه در ذهن من نقش بسته است. من باور كردم كه خدا همه جا هست!
  امّا امروز مى خواهم از امام باقر(ع) سؤال كنم، ببينم آيا اين باور من درست است.
  ـ آقاى من! من مى توانم بگويم خدا در مكان است؟ آيا مى توانم بگويم خدا همه جا هست؟
  ـ مگر تو نمى دانى كه خدا بالاتر و والاتر از مكان ها مى باشد، اگر خدا در مكان باشد، ديگر خدا نيست! هر چيزى كه در مكانى باشد، آفريده شده است. خدا از همه صفات آفريده ها برتر است. خدا كسى است كه مكان را آفريده است. خدا را هرگز با مكان و جا توصيف نكن!
  وقتى من مى گويم خدا همه جا هست، ذات و حقيقت خدا را در مكان فرض كرده ام و اين با توحيد سازگارى ندارد!
  تو به من رو مى كنى و از اين سخن تعجّب مى كنى، تو هم داستان معلّم و شاگردان را شنيدى. با خود مى گويى: پس ما چگونه توحيد را به بچّه هاى خود ياد بدهيم؟
  بايد خداشناسى را از اهل آن ياد گرفت. آيا موافق هستى سخن آن جوان گنهكار را براى تو بگويم؟
  										* * *
  جوانى نزد امام حسين(ع) آمد و چنين گفت:
  ـ آقاى من! من شخصى هستم كه به گناه عادت كرده ام، هر كارى مى كنم نمى توانم دست از گناه بردارم، به من كمك كنيد تا ديگر گناه نكنم.
  ـ اگر مى خواهى گناه كنى اشكالى ندارد، فقط جايى گناه كن كه خدا تو را نبيند. جايى گناه كن كه خدا از گناه تو بى خبر بماند.
  جوان مقدارى فكر كرد، رو به امام كرد و گفت: «من هر كجا بروم، خدا مرا مى بيند و از گناه من باخبر است، من ديگر گناه نمى كنم».
  										* * *
  دوست خوبم! ديديد كه امام حسين(ع) چقدر دقيق و زيبا سخن گفت. آن حضرت نگفت: «خدا همه جا هست»، بلكه او گفت: «خدا همه مكان ها را مى بيند، خدا به همه جا علم دارد».
  حتماً تفاوت بسيار مهمّ اين دو سخن را متوجّه شده اى. 
  اگر من بگويم «خدا همه جا هست»، معناى سخن من اين مى شود كه خدا حقيقتى است كه در مكان هاست.
  امّا اگر من بگويم: «خدا به همه مكان ها علم و آگاهى دارد»، معنى آن اين است كه حقيقت و ذات خدا را بالاتر و والاتر از «مكان» فرض كرده ام و باور دارم كه خداوند همه چيز را مى بيند و از همه چيز باخبر است.
  آرى! خدا از ازل، بدون زمان و مكان بود، هنوز هيچ زمان و مكانى نبود، خدا بود. 
  پس حقيقت و ذات خدا قبل از همه مكان ها وجود داشته است. اين حقيقت جاودانه، نيازى به مكان ندارد، اصلاً همه مكان ها، آفريده خود او مى باشد.
  خدا اراده كرد و هستى را آفريد، مكان را آفريد، اكنون كه مكان آفريده شده است، هرگز خدا به مكان ها حلول نكرده است و براى همين نمى توانيم بگوييم حقيقت خدا در همه مكان ها است! البتّه خدا به همه مكان ها آگاهى كامل دارد، هيچ كجا، از قعر اقيانوس ها گرفته تا اوج آسمان ها از علم خدا به دور نيست، زيرا او آفريننده همه آن هاست.
  										* * *
  شما هر كجا باشيد، خدا با شماست! اين كلام خدا در قرآن است: (هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ)، شما هر كجا كه باشيد خدا با شما هست.
  معناى اين سخن چيست؟ 
  يكى از ياران امام صادق(ع) در مورد اين آيه از آن حضرت سؤال نمود، امام در پاسخ چنين فرمود: خدا يگانه است، او حقيقتى يگانه است، حقيقت و ذات او از آفريده هاى خود جدا مى باشد، البتّه خدا به هر چيز احاطه دارد، همه چيز در دايره قدرت و علم و احاطه اوست. هيچ چيز براى خدا پوشيده نيست، حتّى ذرّه اى در آسمان ها و زمين از خدا پوشيده نيست».


title: آيا خدا درون ماست؟
text:
    آيا خدا درون ماست؟ 


  وقتى تو به درون خودت مراجعه كنى مى توانى خدا را آنجا بيابى. كافى است سفرى به درون خود بنمايى. لازم نيست در آسمان ها به دنبال خدا بگردى، خدا در همين نزديكى، در درون توست. او در دل تو جاى دارد.
  تو چرا عادت كرده اى كه همه چيز را بيرون از خود جستجو مى كنى، خدا گنج درون توست، برو و اين گنج را پيدا كن!
  فقط كافى است نگاه خودت را عوض كنى تا خدا را در قلبت حس كنى، تو بايد از سياهى ها دورى كنى تا گوهر وجودت شكوفا شود، آن گوهر وجود تو، خداى توست كه تو آن را گم كرده اى. بايد تلاش كنى. بايد دل تو از همه كينه ها پاك بشود، بايد كارهاى خوب انجام بدهى تا بتوانى به خدا كه درون توست نزديك و نزديك تر شوى، آن وقت گرماى او را در قلب خودت احساس خواهى كرد و براى هميشه آرامش را تجربه خواهى نمود. آرى! خداى تو هميشه با توست، درون توست! اگر مى خواهى خداى خودت را بشناسى، خودت را بشناس! آن سخن عارف هندى را فراموش نكن كه چنين گفته است: «خدا نهايت هستى شماست، دورنى ترين موجودى شماست. روح شماست. او صداى پنهانى است كه در عمق وجودتان آرميده است».
  										* * *
  اين سخنان يكى از دوستان من بود، من به اين سخنان او گوش نمودم، ظاهر اين سخنان خيلى زيبا بود، امّا من بايد مى ديدم آيا قرآن و اهل بيت(ع) اين سخنان را تأييد مى كنند؟
  آيا واقعاً حقيقت خدا درون ما مى باشد؟
  من هيچ شكّى ندارم كه خدا به ما از رگ گردن نزديك تر است، خدا به همه چيز نزديك است، او به همه چيز علم و آگاهى دارد، خدا از خود من به من داناتر است، خدا از راز دل من آگاه است. 
  از طرف ديگر، شكّى ندارم كه رحمت و مهربانى خدا را مى توانم با دل خود احساس كنم، وقتى من كار خوبى انجام مى دهم، مهربانى خدا را به سوى خود جذب مى كنم، آن وقت، احساس سبكى مى كنم، احساس نشاط مى كنم، اين نتيجه آن است كه رحمت خدا بر دل من نازل شده است، امّا من مى توانم بگويم كه خدا را درون خود پيدا كرده ام، آيا من مى توانم بگويم كه خدا گنج درون من است؟
  سخن در اين است كه آيا حقيقت خدا، درون ما انسان هاست؟ 
  بايد مقدارى بيشتر مطالعه و تحقيق كنم. مبناى من در اين كتاب اين است كه سخنى بگويم كه اهل بيت(ع) آن را تأييد كرده اند. بايد باز هم مطالعه كنم.
  										* * *
  امام باقر(ع) فرمود: «حقيقتِ خدا از آفريده هاى خود جدا است و آفريده ها هم از حقيقت خدا جدا هستند».
  خدا بود و هيچ آفريده اى نبود، فقط او بود، او يگانه بود. بعداً خدا اراده كرد تا هستى را بيافريند. او زمين و آسمان را آفريد. خدا مرا هم آفريد، درون مرا هم آفريد. حالا چگونه ممكن است خدا درون من جاى بگيرد؟ 
  خدا هرگز در آفريده هاى خود جاى نمى گيرد. خدا بالاتر از همه زمان ها و مكان هاست. خدا از آفريده هاى خود جدا مى باشد.
  اگر قبول كنم كه خدا در درون من است، يك روز مى آيد كه من نابود مى شوم، زيرا همه چيز نابود مى شود، همه فرشتگان هم مى ميرند، روحِ من هم مى ميرد. (وقتى كه صور اسرافيل دميده شود). آن وقت خدايى كه در درون من است، چه خواهد شد؟
  اين سخن را يكبار ديگر گوش كن! اين سخن از من نيست. از امام صادق(ع) است: «خدا از آفريده هاى خود جدا مى باشد».
  توجّه كن! اين جدايى به معناى بى خبرى نيست! خدا از همه چيز باخبر است، علم خدا به من از خود من بيشتر است. او راز دل مرا مى داند، هيچ چيز از او مخفى نيست.
  سخن من اين است: حقيقت و ذات خدا از آفريده هاى او جدا مى باشد، امّا خدا به آفريده هاى خود به خود آنان آگاه تر است.
  										* * *
  اگر خدا درون ما نيست، پس چرا خدا در قرآن مى گويد: «من از رگ گردن به شما نزديك تر هستم»!
  (نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ).
  فكر مى كنم تو ديگر مى توانى جواب او را بدهى، خدا به ما نزديك تر از خودمان است، يعنى از همه حالات و رفتار و احساس ما خبر دارد، او از راز دل ما آگاه است. خدا با علم خود به همه چيز نزديك است، خدا به همه چيز احاطه دارد، خدا به همه چيز قدرت دارد، هر كارى كه بخواهد مى تواند انجام بدهد.
  آرى! خدا از خود من به من آگاهى بيشترى دارد، من يادم نيست كه هفته قبل، ساعت 10 صبح، چه چيزى بر دلم گذشته است؟ هوس انجام كدام كار را كردم، امّا خدا به همه هوس هاى دل من در طول عمر من آگاهى دارد.
  										* * *
  اگر خدا درون ما نيست، پس چرا مى گويند: دل آدم، حرم خداست؟
  «القلبُ حَرَمُ الله».
  آرى! دل تو حرم خداست. در حرم خدا كس ديگرى را جاى نده.
  اين سخن از امام صادق(ع) است، چه سخن زيبايى! 
  امّا آيا معناى اين سخن اين است كه خدا درون ماست؟
  يك لحظه اجازه بده فكر كنم. نمى دانم هنوز به مكّه سفر كرده اى؟ آيا خانه زيباى خدا را ديده اى؟ اين كعبه عجب شكوهى دارد. كعبه هم حرم خداست. كعبه شعبه اى از رحمت و مهربانى خداست. اميدوارم به زودى، خدا ديدار كعبه را نصيب ما كند!
  اكنون يك سؤالى از تو دارم: كعبه حرم خداست، آيا حقيقت و ذات خدا در درونِ كعبه است؟
  هرگز! 
  اين چه حرفى است كه تو مى زنى. كعبه، فقط حرم خداست، يعنى جايى كه خدا آن را محترم شمرده و به ما دستور داده بر گرد آن طواف كنيم.
  پس حقيقت خدا در كعبه نيست، خدا بالاتر از مكان و زمان است. اكنون كه معناى «حرم الله» را فهميدى، فكر مى كنم بتوانى بگويى معناى اين جمله چيست: «دل حرم خداست». 
  آرى! دل آدمى، ارزش زيادى دارد، دل تو مى تواند جايگاه محبّت به خدا شود، حيف است كه دل تو اسير دنيا و زيبايى هاى بىوفاى آن گردد. وقتى دل با ياد خدا مأنوس مى شود، اوج مى گيرد، آن قدر عزيز مى شود كه حرم خدا مى گردد، رحمت خاصّ خدا بر دل تو نازل مى شود، آن وقت ديگر تو دوست خدا مى شوى، فرشتگان به مقام تو غبطه مى خورند، دل تو آن قدر نورانى مى شود كه فرشتگان از نور آن بهره مى برند.
  خلاصه آن كه دل تو، حرم خداست، امّا سخن به آن معنا نيست كه حقيقت خدا در دل تو، درون تو باشد.
  										* * *
  ـ آقاى نويسنده! من سخنان شما را خواندم، امّا هنوز يك سؤال در ذهنم باقى مانده است. دوست دارم بدانم شما به اين سؤال من چه پاسخى خواهيد داد؟
  ـ سؤال شما چيست؟
  ـ آيا شنيده اى كه مى گويند: «مَن عَرَفَ نَفسَه فَقَد عَرَف رَبَّه: هر كس خود را بشناسد، خدا را شناخته است».
  ـ آرى! من اين سخن را شنيده ام. 
  ـ شما مى گويى حقيقت خدا، در درون من نيست، اگر اين سخن شما درست است، پس من چگونه مى توانم با شناختِ خود، خدا را بشناسم؟
  وقتى سخن را مى شنوم، تصميم مى گيرم مطالعه و تحقيق بنمايم. به راستى معناى اين سخن چيست؟ چگونه شناخت نفس مى تواند شناخت خدا را براى ما به ارمغان آورد؟ 
  در ميان كتاب ها به سخن هِشام بن سالم برخورد مى كنم، نمى دانم آيا او را مى شناسى يا نه؟
  او يكى از ياران امام صادق(ع) است، او بهره هاى زيادى از آن حضرت برده و در بحث هاى اعتقادى اطّلاعات زيادى كسب كرده بود. خيلى وقت ها او با افرادى كه در شناخت خدا دچار انحراف شده بودند، سخن مى گفت.
  امام صادق(ع) براى هِشام احترام زيادى قائل بود، يك روز وقتى او نزد امام آمد، امام از جاى خود بلند شدند و فرمودند: «هشام با دل و زبان و عملش، يارى كننده ما مى باشد».
  دوست من! اكنون كه ديگر هشام را شناختى، مى خواهم سخن او را براى تو بيان كنم، هشام چنين مى گويد:
  من خداى خود را با شناخت خودم شناختم، زيرا كه من خودم را بهتر از هر چيز مى شناسم. من از اجزاى مختلفى تشكيل شده ام، اجزاى بدن من به درستى وظيفه خود را انجام مى دهند، وقتى فكر مى كنم مى فهمم كه آفرينش من، بدون يك آفريننده امكان ندارد. من نشانه هاى عظمت خدا را در وجود خود مى يابم و مى فهمم كه خالقى دارم.
  من هر چه بيشتر در مورد خودم فكر مى كنم، به شگفتى هاى بيشترى مى رسم، كيست كه اين اعضاى مرا با اين دقّت آفريده است؟ 
  اين گونه است كه من با شناخت بيشتر و بهتر خود به شناخت خدا مى رسم، يعنى مى فهمم كه خداى توانا مرا آفريده است.
  										* * *
  وقتى سخن هشام را خواندم، به فكر فرو رفتم، دوست داشتم از شگفتى هايى كه خدا در وجودم آفريده است باخبر شوم: 
  در ريه هاى هر انسان حدود 150 ميليون بادكنك كوچك وجود دارند كه همواره از هوا پر و خالى مى شوند و اكسيژن را به خون مى رسانند؟
  در خون سى هزار ميليارد سرباز سرخ پوش (گلبول هاى قرمز) وجود دارند كه نقش مهمّى در بدن دارند و اكسيژن را كه مايه حيات سلّول هاى بدن مى باشد از ريه به سلّول ها مى رسانند و گاز كربنيك كه يك ماده كشنده و سمّى است را از آن ها گرفته و به ريه ها مى آورند تا به وسيله بازدم به خارج بدن دفع شود.
  عجيب تر اين كه روزانه دويست ميليارد از اين سربازان سرخ پوش در راه انجام وظيفه خود فدا مى شوند و براى اين كه در اين سازمان خدمت رسانى، خللى ايجاد نشود هر روز به همين اندازه، گلبول هاى جديد توليد مى شود!
  در خون ما 50 ميليارد سرباز سفيدپوش نيز (گلبول هاى سفيد) وجود دارد كه در بدن ما نقش يك ارتش مجهّز را بازى مى كنند و به همه قسمت هاى بدن سر مى زنند و هرگاه نقطه اى از بدن مورد هجوم ميكروب ها قرار بگيرد با آن ها مبارزه كرده و در راه سلامت بدن تا سر جان فداكارى مى كنند و به راستى اگر اين سربازان مدافع نبودند، سلامت بدن ما در مقابل هجوم ميكروب ها به خطر مى افتاد.
  كاش مى توانستم بيشتر و بيشتر از شگفتى هايى كه خدا در ما آفريده است برايت سخن بگويم.
  اكنون مى فهمم كه منظور از اين سخن چيست: مَنْ عَرَفَ نَفسَه فَقَد عَرَف رَبَّه.
  هشام كه بزرگ شده مكتب امام صادق(ع) است، به من آموخت كه اگر من در شگفتى هاى جسم و جانم فكر كنم، به اين باور مى رسم كه من خدايى دارم كه او مرا آفريده است، من عظمت او را بهتر مى شناسم، قدرت او را بهتر درك مى كنم، مى فهمم كه او چقدر نسبت به من مهربان بوده است و با چه دقّت و شگفتى مرا خلق نموده است.
  دقّت كن! هشام نگفت كه اگر من خودم را بشناسم، مى توانم حقيقت خدا را بشناسم، بشر هرگز نمى تواند حقيقت خدا را بشناسد، خدا بالاتر و والاتر از فهم بشر است.
  										* * *
  به راستى آيا مى توان حقيقت خدا را با آفريده هاى خودش شناخت؟ مگر من و هستى من، آفريده خدا نيست. من چگونه مى خواهم با شناخت خودم به شناخت حقيقت خدا برسم؟ من با شناخت بهتر خودم مى توانم به عظمت و بزرگى خدا پى ببرم.
  «آرى! خدا بالاتر و والاتر از اين است كه با مخلوقات خودش شناخته شود».
  اين سخنى بود كه از زبان من جارى شد. با خود گفتم، عجب سخنى گفته ام! شاهكار كرده ام! خدا هيچ كدام از صفات و ويژگى هاى مخلوقات خود را ندارد، او از همه اين صفات والاتر و بالاتر است، وقتى خدا در هيچ صفتى، شبيه به مخلوقات خود نيست، من چگونه مى خواهم با شناخت مخلوقاتش به شناخت حقيقت او برسم؟ 
  معلوم است كه اين كار شدنى نيست، اگر من خودم را خوب بشناسم، يك آفريده خدا را شناخته ام، چگونه من مى توانم با شناخت اين آفريده، به شناخت حقيقت خدا پى ببرم؟
  پيش خودم گفتم نزد امام صادق(ع) بروم و سخن خود را به آن حضرت بگويم. براى همين يك روز كه فرصت را مناسب ديدم رو به امام صادق(ع) كردم و گفتم:
  ـ آقاى من! من با گروهى از مردم در مورد خداشناسى سخن مى گفتم، من به آنان سخنى گفته ام مى خواهم بدانم شما آن سخن را تأييد مى كنيد؟
  ـ اى منصور بن حازم! سخن خود را برايم بگو!
  ـ من به آنان گفتم: «خدا بالاتر و والاتر از آن است كه با شناخت آفريده هايش، شناخته شود».
  ـ آفرين بر تو! سخن تو درست است.
  										* * *
  پس خدا را بايد چگونه شناخت؟ آيا از شناخت خود به شناخت خدا راهى وجود ندارد؟
  لحظه اى صبر كن! تو با شناخت خود مى توانى به وجود خدا پى ببرى، تو مى توانى عظمت خدا را درك كنى، او چگونه تو را آفريد، به تو نعمت عقل داد كه با اين عقل تو بهترين مخلوق او و گل سرسبد جهان هستى شده اى. 
  آرى! تو با شناخت خودت مى توانى به عظمت و بزرگى او پى ببرى، از مهربانى و عطوفت و رحمت او آگاه شوى. همه سخن من در اين است كه آيا مى توانى با شناخت خودت، ذات و حقيقت خدا را هم بشناسى؟ اين سخنى است كه بايد در مورد آن بيشتر فكر كنيم.
  آيا دوست دارى سخنى از امام سجاد(ع) را برايت نقل كنم، دعاى ابوحمزه ثُمالى را كه خوانده اى؟ دعايى كه در سحرهاى ماه رمضان تو را به اوج لذّت مناجات با خدا مى رساند.
  در آن دعا، امام سجاد(ع) چنين با خدا سخن مى گويد: «ياربِّ ياربِّ ياربِّ... بِكَ عَرَفتُكَ: اى پروردگار من! من تو را به وسيله خودت شناختم!».
  بار ديگر در اين جمله فكر كن! امام سجاد(ع) نمى گويد: «اى خدا من تو را با شناخت خودم شناختم»، او مى گويد: «اى خدا! من تو را به وسيله خودت شناختم».
  آرى! اگر آيات قرآن نبود، اگر خود خدا در مورد خود سخن نگفته بود، اگر او پيامبران را نفرستاده بود، چه كسى مى توانست خدا را بشناسد؟
  تنها راهى كه ما براى شناخت خدا داريم، همان قرآن است، قرآنى كه خدا براى هدايت ما فرستاده است. قرآن، كتاب خداشناسى است. آيات زيادى از قرآن در مورد خدا و صفات اوست. 
  از همان اوّل قرآن را كه باز مى كنى، سوره حمد را مى خوانى: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ: به نام خدايى كه بخشنده و مهربان است. خدا خودش را اين گونه معرّفى مى كند. 
  الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ستايش خدايى را كه پروردگار همه هستى است...».


title: گمشده ما كجاست؟
text:
    گمشده ما كجاست؟


  تورات را مطالعه كرده اى و در آن خوانده اى كه آخرين پيامبر خدا در حجاز ظهور پيدا خواهد كرد، نام او محمّد است. تو به سوى حجاز حركت مى كنى. 
  وقتى به مدينه مى رسى مى فهمى كه محمّد از دنيا رفته است. خيلى ناراحت مى شوى، به ياد مى آورى كه در تورات از جانشين محمّد سخنانى آمده بود، تو در آنجا خوانده اى كه شوهرِ دختر او، جانشين او خواهد بود.
  اكنون از مردم مى پرسى كه جانشين پيامبر شما كيست؟ تو را به سوى ابوبكر مى برند. تو رو به خليفه مى كنى و مى پرسى:
  ـ شما با پيامبر خود چه نسبتى دارى؟
  ـ من پدرِ زن او هستم. دخترم، عايشه، همسر پيامبر بود.
  ـ آيا تو نسبت ديگرى با پيامبر دارى؟
  ـ خير.
  وقتى اين سخن را مى شنوى تعجّب مى كنى، آخر چگونه ممكن است آنچه در تورات نوشته شده، اشتباه باشد، بايد صبر كنى تا اين معمّا را حل كنى.
  اكنون رو به جناب خليفه مى كنى و مى پرسى: 
  ـ براى من بگو كه خداى تو كجاست؟
  ـ خداى من در بالاى هفت آسمان است.
  ـ آيا پاسخ ديگرى هم دارى؟ 
  ـ نه. جواب همين است كه گفتم.
  ـ آيا كسى را مى شناسى كه از تو داناتر باشد تا نزد او بروم و سؤال خود را بپرسم؟
  ـ بله. تو نزد عُمَر بن خطّاب برو! او جواب سؤال تو را خواهد داد.
  تو از مسجد بيرون مى روى تا نزد عُمَر بروى و از او سؤال خود را بپرسى، امّا جوابى كه مى شنوى همان جواب ابوبكر است: «خدا در بالاى هفت آسمان است».
  بايد به جستجوى بيشتر بپردازى، بايد بگردى و ببينى كه چه كسى از همه مسلمانان داناتر است. تو سرانجام نزد على(ع) مى روى. تو از او سؤال مى كنى:
  ـ اى على! نسبت تو با پيامبر چه بود؟
  ـ من شوهرِ فاطمه هستم. فاطمه، دختر پيامبر است. من اوّلين كسى هستم كه به او ايمان آوردم.
  تو خيلى خوشحال مى شوى، اين همان كسى است كه تو به دنبال او بودى و در تورات وصف او را خوانده بودى.
  اكنون تو مى توانى سؤال خود را بپرسى: 
  ـ اى على! براى من بگو كه خداى تو كجاست؟
  ـ آيا مى خواهى جريانى را كه در زمان موسى(ع) روى داده است برايت بيان كنم؟
  ـ آرى! 
  ـ در زمان حضرت موسى(ع)، چهار فرشته در مكانى به هم رسيدند: يكى از آن ها از مشرق، ديگرى از مغرب، فرشته اى از زمين، فرشته اى از آسمان. فرشته اى كه از مشرق آمده بود، به فرشته اى كه از مغرب آمده بود گفت: «من از پيش خدا مى آيم، تو از كجا مى آيى؟» او در جواب گفت: «از پيش خدا مى آيم». او از فرشته اى كه از زمين آمده بود همين سؤال را كرد و او هم گفت: «از پيش خدا مى آيم»، فرشته اى هم كه از آسمان آمده بود، همين جواب را گفت.
  اكنون تو متوجّه مى شوى كه همه آن فرشته ها از پيش خدا آمده بودند، آرى! خدا بالاتر و والاتر از مكان است، همه مكان ها براى خدا يكسان هستند.


title: عبور مطلقاً ممنوع!
text:
  عبور مطلقاً ممنوع! 


  يادم نمى رود وقتى اوّلين بار به مدينه رفته بودم، دوست داشتم خود را هر چه سريع تر نزديك ضريح پيامبر برسانم، مسجد پيامبر خيلى شلوغ بود، همه جا پر از جمعيّت بود، فقط يك مسير كوچك باقى مانده بود كه مى توانستم از آنجا عبور كنم. جلو رفتم به يك نفر برخورد كردم كه مشغول خواندن نماز بود، من خواستم از مقابل او عبور كنم كه او دست خود را جلو آورد و مانع عبور من شد.
  من خيلى تعجّب كردم، درست است كه او داشت نماز مى خواند، امّا من كه مزاحم او نشدم، من به راحتى مى توانستم از جلو او عبور كنم و او هم نماز خود را بخواند، خلاصه او محكم دست خود را جلو آورده بود و نمى گذاشت من رد بشوم. 
  پيش خودم گفتم: اين ديگر چه نمازى است كه اين مرد مى خواند؟ راه عبور را بسته است و نمى گذارد من عبور كنم. چاره اى نداشتم بايد صبر مى كردم تا نماز او تمام شود.
  آن روز گذشت، بعدها فهميدم كه بعضى ها اعتقاد دارند كه اگر كسى در هنگام نماز از مقابل آنان عبور كند، نماز آن ها باطل مى شود، آن ها خيال مى كنند كه وقتى رو به قبله مى ايستند و نماز مى خوانند، عبور يك انسان از جلو آن ها مى تواند ارتباط آن ها را با خدا قطع كند.
  										* * *
  يكى از بزرگان اهل سنّت به نام «سُفيان ثورى» به مكّه آمد، او مشغول طواف خانه خدا شد. بعد از طواف نگاهش به امام كاظم(ع) افتاد و ديد كه آن حضرت مشغول نماز است و مردم از جلو او عبور مى كنند و به هيچ وجه مانع آنان نمى شود. سفيان از ديدن اين منظره خيلى تعجّب كرد، آخر اين چه نمازى است كه اين آقا مى خواند. او لحظاتى با خود فكر كرد و پيش خود گفت: چقدر خوب است بروم و با او سخن بگويم، او نمى داند كه نبايد در هنگام نماز كسى جلو او باشد، آخر او چگونه مى خواهد با خدا ارتباط برقرار كند؟
  سفيان صبر كرد تا نماز امام تمام شد، نزديك رفت و سلام كرد و جواب شنيد و بعد چنين گفت:
  ـ چرا شما اجازه مى دهيد در موقع نماز، مردم از مقابل شما عبور كنند؟
  ـ آن خدايى كه من او را مى پرستم از همه كس و همه چيز به من نزديك تر است.
  و اين گونه بود كه من فهميدم خدا آن قدر به ما نزديك است كه هيچ چيز نمى تواند مانع بين ما و او شود.


title: چه كسى بالاى هفت آسمان است؟
text:
  چه كسى بالاى هفت آسمان است؟


  نزديك ماه رمضان است، بيا با هم به بازار كوفه برويم، من مى خواهم قدرى خرما خريدارى كنم، خرما براى روزه گرفتن خيلى مفيد است.
  آنجا را نگاه كن! چه جمعيّتى جمع شده است! حتماً در آنجا خرماى خوبى را به فروش مى رسانند.
  چند كيلو خرما خريدارى كردم و وقتى مى خواستم به خانه برگردم، نگاهم به حضرت على(ع) افتاد، او گاه گاهى به بازار كوفه سر مى زند. جلو رفتم، سلام كردم و جواب شنيدم. 
  در اين هنگام صدايى به گوشم رسيد، يكى از خرمافروش ها با مشترى خود سخن گفت، او مى خواست قسم بخورد: «قسم به كسى كه در بالاى هفت آسمان است! من اين كار را نكردم».
  وقتى حضرت على(ع) اين سخن را شنيد به سوى آن مرد رفت و چنين گفت:
  ـ منظور تو چه بود؟ چه كسى در بالاى هفت آسمان است؟ 
  ـ معلوم است كه من قسم به خدا خوردم، اين خداست كه بالاى هفت آسمان است و از بندگان خود پوشيده است.
  ـ اى برادر! سخن تو اشتباه است، خدا هرگز در بالاى هفت آسمان نيست، خدا هميشه همراه با بندگان خود است، او نزديك تر از همه چيز به بندگان خود است».
  ـ من نمى دانستم، اكنون كه اين چنين قسم خورده ام چه بايد بكنم؟ آيا بايد كفّاره اى بدهم؟
  ـ هيچ چيزى به گردن تو نيست. تو گفتى قسم به كسى كه بالاى هفت آسمان ها است، خدا كه بالاى هفت آسمان نيست، تو قسم به غير خدا خورده اى!
  										* * *
  وقتى اين جريان را شنيدم به ياد خاطره سفر حجّ خود افتادم. سال 1383 بود كه من براى اوّلين بار به حجّ رفته بودم، يك روز صبح دير از خواب بيدار شدم، ديگر فرصتى نبود تا خودم را به مسجد الحرام برسانم، براى همين براى خواندن نماز جماعت صبح به مسجدى رفتم كه نزديك هتل ما بود.
  در مسجد تابلوى بزرگى زده بودند و در روى آن نوشته بودند: «فاصله ما تا آسمان اول، 73 سال راه است، ميان هر آسمان تا آسمان بعدى نيز 73 سال فاصله است، تا آسمان هفتم... و خداوند بالاى آن آسمان هاست».
  در ادامه نيز سخن گروهى از دانشمندان را آورده بودند كه خدا بر بالاى عرش است.
  آن روز من خيلى به فكر فرو رفتم، خداى من چقدر با خداى آن ها فرق داشت، خداى من، والاتر و بالاتر از مكان است و خداى آن ها بر بالاى عرش است!


title: نام تو در ليست ذخيره است
text:
    نام تو در ليست ذخيره است


  آن كس كه به سوى تو بيايد، نبايد راه زيادى برود، زيرا تو به او خيلى نزديك هستى.
  «اِنَّ الّراحِلَ إليكَ قَريبُ المَسافَةِ».
  اين سخن امام سجاد(ع) است، او در مناجاتش با خدا چنين سخن مى گويد. آرى! خدا در همين نزديكى است، بيا باور كنيم كه تا خدا راهى نيست.
  من هميشه خيال مى كردم كه وقتى بخواهم با خدا سخن بگويم، بايد مثلاً وضو بگيرم و به مسجد يا جاى مقدّسى بروم تا اين كه ماجراى آن حاجى تبريزى را شنيدم، اين ماجرا را يكى از دوستان خوبم براى من نقل كرده است. 
  لازم مى دانم به اين نكته اشاره كنم كه براى دعا كردن، حضور در مسجد كار بسيار زيبا و خوبى است، مسجد خانه خداست، هم چنين وقتى ما به مكان هاى مذهبى مى رويم، از آرامش بيشترى بهره مند مى شويم. در اين نكته هيچ شكّى نيست.
  همه سخن من در اين است كه خدا خيلى به ما نزديك است، آن قدر نزديك كه ما نمى توانيم تصوّر آن را بنماييم، ما در هر شرايطى كه باشيم، مى توانيم با او سخن بگوييم. او شنوا و بيناست، او صداى ما را مى شنود و اميد ما را نااميد نمى كند.
  اكنون شما مى توانيد ماجراى زير را بخوانيد: 
  سال 1365 است، نزديك ايّام حجّ است، خدا به من اين توفيق را داده است كه در خدمت زائران خانه خدا باشم، من در يكى از ادارات، مسؤليّتى دارم و بايد مقدّمات سفر سه كاروان را آماده كنم، قرار است پانصد نفر از سراسر كشور به من معرّفى شوند و سهميه هر استان هم مشخص شده است.
  در اين مدّت كارم خيلى زياد است، بايد مدارك اعضاى كاروان ها به تهران برسد و براى آنان گذرنامه بگيريم و براى اخذ ويزا اقدام نماييم. قرار شده است تا چند نفرى هم به عنوان ذخيره انتخاب بشوند، زيرا ممكن است در روزهاى آينده، بعضى ها انصراف بدهد.
  دو سه هفته مى گذرد، شكر خدا همه كارها به خوبى پيش مى رود، تاريخ پرواز مشخص مى شود، به همه خبر مى دهم كه چهار روز قبل از پرواز خود را به تهران برسانند و در جلسات آموزشى حجّ شركت كنند.
  										* * *
  همه آمده اند، آنان به عشق كعبه آمده اند، براى آنان از حجّ و ديدار خانه دوست سخن مى گويم و سپس اسامى آن ها را مى خوانم تا كارت شناسايى خود را دريافت كنند.
  بعد از سخنرانى يكى نزد من مى آيد:
  ـ چرا نام مرا نخوانديد؟ چرا به من كارت نداديد؟
  ـ چطور ممكن است؟ من اسم همه را خواندم. شما از كدام استان آمده اى؟ 
  ـ من از آذربايجان شرقى آمده ام.
  اسم او را مى پرسم، به ليست نگاه مى كنم، متوجّه مى شوم كه اين آقا جزء ليست ذخيره است. تعجّب مى كنم كه او چرا به اينجا آمده است. او در صورتى مى توانست به حجّ برود كه يكى از اعضاى كاروان ها انصراف بدهد، كسى كه تا به حال انصراف نداده است. پس او اينجا چه مى كند؟
  او را به دفتر خود مى برم، با او سخن مى گويم: 
  ـ برادر محترم! شما جزء ليست ذخيره بوده ايد. شما نمى توانيد به حجّ برويد.
  ـ يعنى چه؟ چرا اين را الان به من مى گوييد؟ 
  ـ برادر! اسم شما از اوّل در ليست ذخيره بوده است. مگر قبلاً اين مطلب را به شما نگفته بودند؟
  ـ نمى دانم. من در يكى از روستاهاى تبريز زندگى مى كنم. يك روز به من زنگ زدند و گفتند مدارك خودت را بياور. من ديگر از ليست ذخيره خبر نداشتم.
  ـ حتماً اشتباهى شده است. ان شا الله سال آينده خدا اين سفر را قسمت شما كند.
  ـ چه حرف ها مى زنى؟ من با همه مردم روستا خداحافظى كرده ام. همه اهل روستا را شام داده ام، آن ها براى من مراسم باشكوهى گرفته اند، اكنون من چگونه برگردم؟
  ـ هيچ كارى دست ما نيست. تعداد افراد كاروان ها كاملاً مشخص است، به هيچ وجه نمى توان فردى را اضافه كرد.
  										* * *
  شب شده است، هوا تاريك است، تو با خود فكر مى كنى، دلت گرفته است. مى خواهى با خداى خويش سخن بگويى. چه كنى؟ نمى خواهى دوستانت بفهمند تو از اين سفر محروم شده اى. نگاهى به آنان مى كنى، آن ها همه خوشحال هستند و تو در دل خود غمى بزرگ دارى. چه كنى؟ كجا بروى؟ 
  صبر مى كنى تا همه به خواب بروند، از جاى خود بلند مى شوى، به دنبال جايى مى گردى كه با خداى خود راز و نياز كنى. درِ نمازخانه بسته است. در محلّ استراحت هم كه جاى خلوتى نيست. كجا بروى، چه كنى؟ 
  در دلت غوغايى برپاست. مى خواهى با خدايت درد دل كنى، او را صدا بزنى. فكرى به ذهنت مى رسد، به سوى سرويس بهداشتى مى روى، آنجا خلوت است، هيچ كس نيست. وارد يكى از دستشويى ها مى شوى، در را مى بندى! ناگهان اشكت جارى مى شود: 
  خدايا! اگر مى خواستى مرا به مهمانى خود نبرى چرا تا اينجا آوردى؟ تو كه نمى خواستى آبروى مرا بريزى؟ حالا من چه كنم؟ 
  التماسش مى كنى، صداى گريه ات بلندتر مى شود، تو با زبان آذرى با خداى خود سخن مى گويى...
  لحظاتى مى گذرد، ناگهان آرامشى در قلب خود احساس مى كنى، مى فهمى كه حاجت خود را گرفته اى. آرام مى شوى.
  صبح زود در دفتر كار خود نشسته ام و مشغول رسيدگى به كارها هستم. يك نفر در مى زند و وارد مى شود، او اهل يزد است. او چنين مى گويد: 
  ـ من تصميم دارم از اين سفر انصراف بدهم. من نمى توانم همراه شما به حجّ بيايم.
  ـ يعنى چه؟ از ميان 500 نفر، فقط ويزاى شما آمده است، چرا مى خواهى انصراف بدهى؟
  ـ من نمى توانم بيايم. من بايد اين روزها كنار خانواده ام باشم. تصميم من قطعى است.
  چاره اى نيست، بايد قبول كنم، مدارك آن مرد را تحويل او مى دهم تا به يزد برگردد، بعد از جاى خود بلند مى شوم و به دنبال گمشده خود مى گردم. او را پيدا مى كنم، به او خبر مى دهم كه تو هم دعوت شده اى. من هنوز در تعجّب هستم كه چه شد؟
  به من خبر مى دهند كه او ديشب با خداى خويش آن گونه راز و نياز كرد، من آن روز مى فهمم كه خدا به بندگان دلسوخته اش خيلى نزديك است، وقتى دلى شكست، خدا در همان نزديكى است، اوست كه در هر جا و مكان، صداى بندگان خويش را مى شنود، اوست كه براى سخن گفتن با او نياز به چيزى ندارى، فقط كافى است او را با تمام وجودت صدا بزنى، هر كه باشى و هر كجا كه باشى، مهم نيست، مهم اين است كه واقعاً او را صدا بزنى!


title: نام هايى زيبا انتخاب كرده ام
text:
    نام هايى زيبا انتخاب كرده ام 


  خداوند براى خود نام هايى انتخاب كرده است تا بندگانش او را با آن نام ها بخوانند و او را صدا بزنند. خداوند، خودش را به اين نام ها نام گذارى كرد: شنوا، بينا، دانا، توانا، آشكار، قوى و... 
  اكنون بايد در مورد اين نام هاى خدا توضيحى بدهم: خدا شنوا و بينا مى باشد، تو هم شنوا و بينا مى باشى! امّا تو با گوش خود مى شنوى و با چشم خود مى بينى، تو براى ديدن و شنيدن به چشم و گوش نياز دارى، امّا خدا بدون اين كه به چشم يا گوشى نياز داشته باشد، هم مى بيند و هم مى شنود.
  خدا به همه صداها علم دارد، همه ديدنى ها را مى داند، او با حقيقت و ذات خودش مى بيند و مى شنود.
  صفت ديگر خدا، علم است، آرى! خدا داناست، تو هم دانا هستى، امّا علم تو چگونه است؟ 
  قدرى فكر كن! تو ابتدا جاهل بودى و بعداً دانا شدى، علم تو هميشگى نبوده است، زمانى بود كه تو جاهل بودى، اكنون دانا شدى، امّا دانايى خدا اين گونه نيست، خدا هميشه دانا بوده است و به همه چيز آگاهى دارد و اندازه علم او در فهم و درك كسى نمى آيد.
  يكى از نام هاى ديگر خدا توانا بودن است. خدا تواناست، تو هم به انجام كارهايى توانا هستى، امّا توانايى تو هميشگى نبوده است، زمانى كه از مادر متولّد شدى، تو به هيچ كارى توانا نبودى، اين قدرت تو هميشگى نبوده است و سرانجام روزى فرا مى رسد كه همين قدرت را هم از دست مى دهى، امّا اكنون به توانايى خدا فكر كن! خدا هميشه توانا بوده است، هيچ گاه توانايى خدا از بين نمى رود.
  پس هيچ وقت فراموش نكن كه هيچ كدام از صفات خدا شبيه به مخلوقاتش نيست.
  اين سخنان امام جواد(ع) بود كه براى شما نقل كردم.


title: تخت پادشاهى خدا
text:
  تخت پادشاهى خدا


  يادش به خير! كلاس دوم ابتدايى كه بودم، معلّم ما هر روز، اوّل كلاس، «آيةُ الكُرسى» را مى خواند و همه ما با او همخوانى مى كرديم. بعد از چند ماه، همه ما «آيةُ الكُرسى» را حفظ بوديم.
  يك روز من از او سؤال كردم: 
  ـ معناى كلمه «كرسى» چيست؟
  ـ كرسى يعنى تخت، تختِ پادشاهى!
  ـ چرا به اين آيه، آيه تخت مى گويند؟
  ـ چون در آن از تخت خدا سخن گفته شده است. اين آيه مى گويد كه تخت خدا، همه آسمان ها و زمين است.
  من كودكى بودم هشت ساله، در ذهن خودم خدا را چنين تصوّر كردم كه او در آسمان ها، تخت بزرگى دارد و بر روى آن نشسته است. آن روز ديگر من چيزى به معلّم نگفتم و سؤالى هم نكردم، زيرا به خيال خودم، معناى «آية الكرسى» را فهميده بودم.
  وقتى بزرگ تر شدم، كم كم فهميدم كه خدا جسم نيست تا بخواهد بر روى تختِ پادشاهى خودش بنشيند.
  البتّه شنيده ام كه عدّه اى از اهل سنّت معتقد هستند كه خدا واقعاً تخت بزرگى دارد و بر روى آن نشسته است و فرمان مى دهد. حتّى آن ها اين سخن را هم نقل كرده اند كه وقتى روز قيامت فرا مى رسد خدا بر تخت پادشاهى خود مى نشيند و مردم به او نگاه مى كنند و گروهى هم در پاى آن تخت به سجده مى افتند.
  امّا امروز مى خواهم خاطره اى از يكى از ياران امام صادق(ع) را براى شما بگويم. نام او «حَفْص» است، او نزد امام آمد و از او در مورد اين آيه سؤال كرد:
  ـ آقاى من! معناى اين جمله چيست: (وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَـوَتِ وَالاَْرْضَ). تخت خدا همه آسمان ها و زمين را فرا گرفته است؟
  ـ منظور از واژه «كرسى» در اين آيه، علم و دانش خداست. علم و دانش او همه زمين و آسمان ها را فرا گرفته است. هيچ چيز از علم خدا پوشيده نيست.
  من مقدارى در اين سخن امام فكر كردم، وقتى كه پادشاه بر روى تخت خود مى نشيند، در واقع او قدرت و احاطه خود را به كشور خود نشان مى دهد. تخت پادشاه، نشانه قدرت او بر كشورش است. خدا هم با علم خودش به همه هستى احاطه دارد، آرى! هيچ چيز بر خدا پوشيده نيست. هر برگ درختى كه از درختان مى افتد خدا از آن آگاهى دارد.
  خلاصه آن كه خدا تختى ندارد كه بر روى آن بنشيند و بر آفريده هاى خود فرمان بدهد، خدا بالاتر و والاتر از اين است كه بخواهد در مكانى و جايى قرار گيرد. خدا از همه صفاتى كه آفريده ها دارند، پاك و منزّه است.


title: امان از ترجمه اشتباه
text:
    امان از ترجمه اشتباه 


  «همه از خداييم و به سوى خدا برويم».
  جمله اى كه بارها و بارها شنيده ام. اين جمله ترجمه اين آيه است: 
  (إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّـآ إِلَيْهِ رَجِعُونَ).
  بعضى ها خيال مى كنند كه ما از ذات خدا هستيم و به ذات خدا باز مى گرديم، يعنى خدا ما را از حقيقت و ذات خود آفريده است.
  دوست خوبم! نمى دانم سخن امام سجاد(ع) را در مورد اين آيه شنيده اى يا نه؟ من هميشه دوست دارم كه دوستانم با سخنان اهل بيت(ع) بيشتر آشنا شوند، زيرا باور دارم كه فقط سخنان آن ها مى تواند چراغ راه ما باشد.
  اين سخن امام سجاد(ع) را بشنو:
  (إِنَّا لِلَّهِ): فَإقرارٌ مِنكَ بِالمُلكِ.
  هستى ما، مالِ خدا است. ما از آنِ خدا هستيم. 
  در زبان عربى اگر بخواهند بگويند «ما از خدا هستيم»، اين گونه مى گويند: «انا مِن الله». امّا در آيه قرآن اين گونه آمده است: «انا لله»، ترجمه دقيق اين عبارت چنين مى شود: «ما از آنِ خدا هستيم».
  قرآن نمى گويد كه ما از ذات خدا هستيم، بلكه قرآن مى گويد ما مالِ خدا هستيم!
  خلاصه آن كه در اينجا ما دو سخن داريم: 
  الف. ما از ذات خدا نشأت گرفته ايم. «انّا من الله».
  ب. ما مالِ خدا هستيم. هستى ما از آن خداست. «انا لله».
  وقتى كلام امام سجاد(ع) را مى خوانيم، به خوبى متوجّه مى شويم كه كدام ترجمه صحيح است. به راستى كه ما در ترجمه قرآن، بايد بسيار دقيق باشيم.
  										* * *
  مناسب مى بينم كه قسمت دوم اين آيه را مقدارى توضيح بدهم:
  (وإِنَّـآ إِلَيْهِ رَجِعُونَ).
  يادت هست كه اشاره كرديم كه خدا مكان ندارد، خدا بالاتر و والاتر از همه مكان هاست. اين خدا بود كه مكان را آفريد، پس «بازگشت به سوى خدا» بايد معناى ديگرى داشته باشد.
  روح ما از اين دنياى خاكى نيست، روح ما از دنياىِ غيب است. خدا روح ما را در آنجا آفريد و سپس ما به اين دنيا آمديم تا امتحان بشويم، اعمال خير انجام بدهيم. 
  وقتى كه مرگ ما فرا برسد، روح ما از اين دنياى خاكى به اوج آسمان ها پرمى كشد. ما بار ديگر به سوى عالم بالا مى رويم، آن دنيا نزد خدا مقام بيشترى دارد و هيچ كجاى ديگر به شرافت آنجا نمى رسد، بازگشت ما به آن دنياى معنا، همانند بازگشت به سوى خداست. 
  آرى! خدا در بالاى آسمان ها و در عرش خود، مكان هاى مقدّسى را قرار داده است. وقتى روح ما به سوى آن مكان ها پرواز نمايد و اوج گيرد، همانند اين است كه به سوى خدا رفته ايم، همان گونه كه پيامبر شب معراج به سوى آسمان ها رفت.
  										* * *
  دوست خوبم! آيا مى دانى اين آيه قرآن در چه زمينه نازل شده است؟ اگر به قرآن مراجعه كنى مى بينى كه خدا در مورد بلاهايى كه به انسان مى رسد سخن مى گويد: 
  من شما را با سختى ها و بلاها امتحان مى كنم. بندگان خوب من كسانى هستند كه وقتى مصيبتى به آن ها مى رسد (فرزند، همسر و... آن ها از دنيا مى روند)، چنين مى گويند: (وإِنَّـآ إِلَيْهِ رَجِعُونَ).
  پس اين جمله، جمله اى است كه خدا دوست دارد ما در موقع مصيبت ها به زبان جارى كنيم.
  آرى! وقتى عزيزى را كه ما به او علاقه زيادى داريم، از دنيا مى رود، قلب ما مى شكند، تحمّل اين داغ بر ما سخت مى شود، در آن لحظه است كه ما بايد اين جمله را بر زبان جارى كنيم: انا لله و انا اليه راجعون.
  ما همه از آنِ خدا هستيم، اين هستى ما از خودِ ما نيست، خدا اين هستى را به ما داده است، مرگ ما هم به دست اوست، او هر وقت كه بخواهد روح ما را از اين دنياى خاكى به اوج آسمان ها مى برد. ما با مرگ تولّدى دوباره مى يابيم و از زندان دنيا آزاد مى شويم. ما به سوى مهربانى خدا پر مى كشيم و اوج مى گيريم.


title: ستون هاى چهارگانه توحيد
text:
    ستون هاى چهارگانه توحيد 
  هيچ وقت يادم نمى رود، بار اوّلى كه خانه زيباى خدا را ديدم، محو تماشاى كعبه بودم، تجربه اى ناب كه تا آن لحظه هرگز آن را نيافته بودم. خانه اى ساده امّا در اوج زيبايى! خانه اى چهارگوش كه بايد دور آن طواف كنى و مهمانى خدا را تماشا كنى.
  ـ به راستى چرا اين خانه چهارگوش است؟ 
  ـ چون كعبه فرشتگان هم چهارگوش است.
  ـ كعبه فرشتگان كجاست؟
  ـ «بيتُ المَعمُور».
  ـ بيتُ المَعمُور ديگر كجاست؟
  ـ همان طور كه ما كعبه را به عنوان خانه خدا مى شناسيم و گرد آن طواف مى كنيم، خداوند بالاى اين كعبه، در آسمان چهارم، خانه اى ساخته تا فرشتگان گرد آن طواف كنند.
  ـ باز سؤال من بى پاسخ ماند، چرا كعبه چهارگوش است؟ چرا بيت المعمور چهار گوش است؟
  ـ چون توحيد و خداشناسى، چهار ستون دارد، كعبه و بيت المعمور هم نماد يكتاپرستى است، براى همين هر دو آن ها، چهار ركن و چهار گوشه دارند.
  ـ خوب. اين شد يكى چيزى. حالا برايم بگو كه ستون هاى چهارگانه توحيد چيست؟
  ـ سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلاّ الله و الله أكبر.
  ـ اين كه همان «تسبيحات اربعه» است كه در ركعت سوم و چهارم نماز مى خوانيم. تسبيحات چهارگانه.
  ـ آرى! تو بايد بيش از پيش با معناى آن آشنا شوى. اين چهار شعار توحيد است كه هر روز 21 بار تكرار مى كنى. آماده باش تا براى تو از اين چهار شعار بيشتر بگويم. شايد كمتر شنيده باشى. شايد هم خودت استاد باشى. نمى دانم.
  										* * *
  شعار اوّل: سبحان الله
  سبحان الله را براى من معنا كن! 
  پاك و منزّه است خدا.
  اگر يادت باشد براى تو گفتم كه خدا يكتاست و هيچ همتايى ندارد، او هيچ كدام از ويژگى ها و صفات مخلوقات خود را ندارد. ما نبايستى خدا را به چيزى تشبيه كنيم و همه صفات و ويژگى هايى كه در بين مخلوقات مى بينى از او نفى كنيم.
  وقتى تو به خدا فكر مى كنى اوّل بايد اين كار را بكنى، يعنى از عمق وجودت اعتراف كنى كه خدا بالاتر و والاتر از هر چيزى است كه به ذهن تو مى آيد.
  اگر براى خدا جسم فرض كنى، اگر براى خدا مكان و زمان فرض كنى، اين خدايى است كه تو در ذهن خود ساخته اى. خداى يگانه، زمان و مكان را آفريده است، او بالاتر از اين است كه به زمان يا مكان توصيف شود.
  همه ويژگى هايى كه تو در آفريده ها مى بينى، براى خدا عيب و نقص حساب مى شود و خدا هم از هر عيب و نقصى پاك و منزّه است.
  تو مى خواهى بگويى خدا بينا و شنوا است. بايد متوجّه باشى كه شنوايى و بينايى خدا هرگز مثل شنوايى و بينايى انسان ها نيست. خدا گوش يا چشم ندارد، خدا بدون اين كه عضوى داشته باشد مى بيند و مى شنود. 
  تو مى خواهى بگويى خدا تواناست. توانايى خدا مثل توانايى آفريده ها نيست. هر آفريده اى كه در او توانايى مى بينى، او اين توانايى را قبلاً نداشته است، او قبلاً ناتوان بوده است و بعداً توانا شده است، روزى هم مى آيد كه توانايى او از بين مى رود، امّا توانايى خدا هميشگى است، خدا هميشه توانا بوده و هميشه توانا خواهد بود.
  خداى من به كسى ظلم نمى كند. خداى من جاهل نيست. خداى من ناتوان نيست. خداى من هرگز از بين نمى رود...
  همه اين جملات در يك كلمه «سبحان الله» گنجانده شده است. تو يك «سبحان الله» مى گويى و معناى آن هزار جمله است. تو خداى خود را از همه عيب ها و نقص ها دور مى دانى.
  										* * *
  شعار دوم: الحمد لله
  نگاه كن! در همه هستى چقدر زيبايى و خوبى مى بينى. تو خدا را سرچشمه همه خوبى ها و زيبايى ها مى دانى. بدان هر كس كه خوبى هايى را دارد، آن خوبى ها را از خودش ندارد، بلكه خدا اين خوبى ها را به او داده است.
  خدا مهربان است، بخشنده است. زيباست. گناهان بندگان خود را مى بخشد، اوست كه به بندگان خود روزى مى دهد، اوست كه هرگز كسى را نااميد نمى كند. وقتى كسى به او پناه آورد، او را پناه مى دهد. او دل بندگان خود را نمى شكند. او كسى است كه توبه گنهكاران را قبول مى كند....
  همين طور بگو، هر چه زيبايى به ذهن تو مى آيد درباره خداى خوبت بگو.
  پس تو با گفتن «الحمد لله»، دو نكته مهم را به زبان مى آورى و فرياد مى زنى: 
  اوّل: خدا همه خوبى ها را دارد، او مهربان، بخشنده، زيبا و... است.
  دوم: هر چه خوبى در اين هستى مى بينى، از آنِ خداست. 
  دلم مى خواهد در مورد نكته دوم بيشتر برايت بگويم: لحظه اى مادر خود را ياد كن. مادر چقدر به تو محبّت دارد، وقتى كودك بودى در آغوش مهر و محبّت او آرام مى گرفتى، اكنون هم كه بزرگ شده اى، اين سايه محبّت مادر است كه آرامش دل توست. وقتى روزگار بر من سخت مى گيرد به ديدار مادر خود مى روم، نمى دانم خدا در اين محبّت مادر چه قرار داده است كه اين گونه مى تواند يك مرد را آرام كند، هيچ چيز جاى محبّت مادر را نمى گيرد. 
  وقتى كه تو در سايه محبّت مادر خود قرار مى گيرى، فرياد بزن: «الحمد لله».
  يعنى اين خداست كه اين محبّت را در قلب مادر قرار داده است، اين زيبايى محبّت را كه مى بينى، كارِ خداست. اگر خدا قلب مادر را مهربان خلق نمى كرد، هرگز مادر نمى توانست اين گونه ديوانهوار فرزندش را دوست داشته باشد.
  من از محبّت مادر برايت گفتم، اكنون جستجو كن، در اين دنيا هر چه زيبايى و خوبى مى بينى، بدان كه اين خداست كه آن زيبايى و خوبى را آفريده است. همه خوبى ها از آنِ خداست.
  										* * *
  شعار سوم: لا إله إلاّ الله
  در اين روزگارى كه تو زندگى مى كنى مى بينى كه هر لحظه بتى مى خواهد دل تو را از آنِ خود كند، تا چشم به هم مى زنى مى بينى كه دل تو اسير يك بت شد! ماشين، خانه، شهرت، ثروت و...
  آرى! لحظه اى غفلت كنى، دل تو به غارت رفته است. دل تو حرم خداست، نبايد در آن، غير خدا را جاى بدهى. هيچ چيز نبايد فضاى دل را آن طور پر كند كه ديگر جايى براى محبّت خدا باقى نماند.
  تو بايد همه بت ها را از وجود خود بيرون كنى. تو بايد فقط خدا را بپرستى. وقتى مى گويى: لا إله إلاّ الله، يعنى من همه بت ها را از دل خود بيرون مى كنم، من فقط خداى يگانه را مى پرستم.
  دوست داشتن دنيا و به دنبال ثروت رفتن بد نيست، امّا اگر دنيا، بُتِ تو شود، اين بد است. اگر دنيا بت تو نباشد، هيچ اشكالى ندارد كه در جستجوى آن باشى. وظيفه هر مؤمن اين است كه ثروت دنيا را به اندازه نياز خود داشته باشد. دوست داشتن همسر كه عيب نيست، مگر زندگى بدون عشق مى شود، سخن من اين است كه گاه همسر انسان، بت انسان مى شود، اين چيزى است كه بايد از آن دورى كرد.
  آفرين بر تو! 
  تو با تمام وجود، فرياد برمى آورى: لا إله إلاّ الله، خدايى جز الله نيست. تو همه بت هايى را كه با دست خود ساخته اى، نفى مى كنى، تو فقط خداى يگانه را مى پرستى، همان كه نامش «الله» است، همان خدايى را كه نمى شود با چشم ديد، خدايى كه همه خوبى ها از آنِ اوست.
  										* * *
  شعار چهارم: الله أكبر
  خدا بزرگ تر است.
  من در نماز خود بارها و بارها اين ذكر را مى گويم. خوب است بدانم معناى آن چيست؟
  خدا بزرگ تر از همه چيز است.
  قدرى با خود فكر مى كنم. اين ترجمه اى است كه يك عمر شنيده ام، امّا آيا اين ترجمه درست است؟
  خدا بزرگ تر از همه چيز است، همه چيز يعنى چه؟ هر چه در جهان هستى مى بينى، همه، آفريده هاى خدا هستند. خدا همه آن ها را آفريده است. 
  پس معناى «الله اكبر» اين مى شود: «خدا بزرگ تر از همه آفريده ها مى باشد». 
  خوب، اين كه چيز واضحى است. معلوم است كه خالق هميشه از مخلوق بزرگ تر است. روشن است كه آفريننده بايد از آفريده شده بزرگ تر باشد!
  يك مثال بزنم: انسان كامپيوتر را اختراع كرده و آن را ساخته است. خيلى واضح است كه كامپيوتر هر چقدر هم بزرگ باشد، به عظمت و بزرگى انسان نمى رسد!
  يك سؤال از شما دارم: وقتى يك برج 100 طبقه را مى بينى، درست است كه ارتفاع آن برج از مهندس و معمارى كه آن را ساخته اند بزرگ تر است، امّا باز هم هيچ كس شك ندارد كه اين برج با آن همه عظمتش، در مقابل عظمت سازنده آن ذرّه اى بيش نيست.
  عظمت خالق و آفريننده از مخلوق خود بيشتر است. اين قانونى است كه همه مى دانند، خيلى واضح است و روشن! براى چه من بايد اين قانون را ده ها بار در شبانه روز بگويم؟
  چه رازى در اين «الله اكبر» است؟
  بايد بيشتر جستجو كنم. بايد مطالعه كنم. آيا تو همراه من مى آيى تا به سخنان اهل بيت(ع) مراجعه كنيم؟
  بايد بار ديگر به مدينه سفر كنيم و نزد امام صادق(ع) برويم. يكى از ياران آن حضرت به ديدار ايشان آمده است. امام نگاهى به او مى كند و سپس از او مى پرسد: 
  ـ آيا مى دانى معناى «الله اكبر» چيست؟
  ـ مولاى من! معناى اين جمله اين است: «خدا از همه چيز بزرگ تر است».
  ـ اگر اين چنين بگويى، تو خدا را محدود فرض كرده اى! اين سخن تو درست نيست. 
  ـ پس منظور از «الله اكبر» چيست؟
  ـ خدا بزرگ تر از اين است كه به وصف بيايد.
  وقتى من اين سخن را مى شنوم، به فكر فرو مى روم، خدا بزرگ تر از اين است كه به وصف بيايد.
  وقتى مى گويم خدا از همه چيز بزرگ تر است، معناى آن اين است كه خدا را با چيز ديگرى مقايسه كرده ام، ولى خدا نامحدود است، حقيقت او قابل درك نيست. 
  من مى گويم درخت كاج از درخت سيب بزرگ تر است. من اين دو درخت را مى بينم، اندازه آن ها را با هم مقايسه مى كنم و مى گويم يكى بزرگ تر از ديگرى است، پس من بايد درخت كاج و درخت سيب را درك كنم، ببينم و اين دو درخت را كاملاً احساس كنم و بعد بگويم كدام بزرگ تر از ديگرى است. 
  حالا من مى خواهم بگويم: «خدا از همه هستى، بزرگ تر است»، شايد من بتوانم همه هستى را درك كنم، همه هستى را ببينم، امّا آيا مى توانم خدا را هم ببينم؟ آيا مى توانم بزرگى او را احساس كنم؟ آيا مى توانم حقيقت خدا را در ذهن خود تصوّر كنم؟ 
  وقتى من نمى توانم حقيقت خدا را حس كنم و ببينم، چگونه مى خواهم بگويم خدا از همه هستى بزرگ تر است؟
  وقتى من مى گويم: «خدا از همه هستى، بزرگ تر است»، در واقع با زبان بى زبانى مى گويم: من خدا را با هستى مقايسه نموده ام و خدا را بزرگ تر از همه هستى يافته ام. 
  امّا سخن در اين است كه آيا مى توان حقيقت خدا را با چيزى مقايسه كرد؟
  به راستى كه سخن امام صادق(ع) چقدر دقيق است. من اكنون اهميّت اين ذكر را متوجّه مى شوم، مى فهمم كه چه معناى مهمّى در اين ذكر نهفته است.
  هيچ ذكرى مانند اين ذكر نيست. حقيقت خدا بالاتر و والاتر از اين است كه در فهم و درك من بگنجد. هيچ كس نمى تواند حقيقت خدا و چگونگى او را درك كند. 
  هر چه از خدا در ذهن خودم تصوّر كنم، بايد بدانم كه خدا غير از آن مى باشد، من فقط مى توانم با فكر كردن به آنچه خدا آفريده است، به عظمت او پى ببرم، امّا نمى توانم حقيقت او را بشناسم. 
  آرى! هيچ كس نمى تواند خدا را وصف كند، چرا كه ذهن بشر فقط مى تواند چيزى را وصف كند كه آن را با حواس خود درك كرده باشد، تو خود مى دانى كه خدا را هرگز نمى توان با حواس بشرى درك كرد. خدا بالاتر از اين است كه به وصف و درك درآيد.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب با من مهربان باش
  موضوع: دعا، مناجات با خدا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
  مقدمه

   
  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  چقدر دلم براى آن روزگارها تنگ شده است! آن وقت ها شهر ما اين قدر چراغانى نبود، شب كه مى شد تاريكى همه جا را فرا مى گرفت و من مهمان ستاره هاى زيباى آسمان مى شدم، سى و دو سال قبل، آن زمان من كودكى پنج ساله بودم، وقتى شب فرا مى رسيد، منتظر مى ماندم تا پدربزرگم دست مرا بگيرد و مرا به بالاى بام ببرد، تو چه مى دانى خوابيدن در زير آسمان آن هم روى بامى كه از كاهگل است چه لذّتى دارد.
  آن شب ها را هيچ وقت فراموش نمى كنم، همان روزهايى كه عشق به آسمان در وجودم جوانه زد و اين گونه شد كه آسمان براى من الهام بخش گرديد.
  ساعتى به ستارگان خيره مى شدم و بعد به خواب مى رفتم، چند ساعت كه مى گذشت، صدايى به گوشم مى رسيد كه خواب را از چشم من مى ربود، اين صداى پدربزرگ بود، او در گوشه اى از بام رو به آسمان ايستاده بود و با خداى خويش راز و نياز مى كرد. آرى! ماه رمضان بود و مردم دوست داشتند نزديك شدن سحر را متوجّه بشوند، صداى پدربزرگ در تمام محلّه مى پيچيد. اين يك رسم قديمى در شهر ما بود كه متأسّفانه براى هميشه فراموش شد، افسوس كه شهر خيلى عوض شده است! حسرت آن روزگار براى هميشه در دلم باقى مانده است.
  ساليان سال است كه پدربزرگ من كه اهل محل او را «شيخ على اكبر» مى خواندند، از دنيا رفته است و من امشب قلم در دست گرفته ام تا راه او را ادامه بدهم، مى خواهم در مورد مناجات با خدا، براى جوانان اين سرزمين بنويسم، از خودِ خدا كمك مى طلبم و از او مى خواهم ياريم كند كه اميد من فقط به اوست.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										آران وبيدگل. شهريور1390


title: تو بودى كه مرا صدا زدى
text:
  تو بودى كه مرا صدا زدى 


  سخن خود را با ستايش تو آغاز مى كنم، از عمق وجودم فرياد مى زنم كه تو خداى خوبى ها و زيبايى ها هستى، تو از هر عيب به دور هستى. 
  من خوب مى دانم كه تو بر من لطف و مهربانى مى كنى و مرا به سوى خود مى كشانى. اين تو هستى كه توفيقم دادى تا بيايم و با تو سخن بگويم.
  من مى دانم و باور دارم كه تو سرآمد همه مهربانى ها هستى. تو از پدر و مادر بر من مهربان ترى!
  حتماً مى دانى كه چقدر دوست دارم تو را «مهربان» صدا كنم! 
  اى مهربان! حالا كه به من اجازه دادى تا با تو سخن بگويم، پس صدايم را بشنو و دعايم را اجابت كن و از بدى هاى من چشم بپوش!
  خوب مى دانم كه اگر تو نمى خواستى و اجازه ام نمى دادى، من هرگز نمى توانستم با تو سخن بگويم. خوب مى دانم كه اين تو بودى كه مرا به سوى خود كشاندى، وگرنه من چگونه مى توانستم از كار و زندگى خود دست بكشم و رو به سوى تو كنم، قلب من آن قدر كوچك است كه به سادگى شيفته دنيا مى شود، از تو چه پنهان! گاه دنيا، همه عشق من مى گردد و تو را فراموش مى كنم، امّا الان كه به خود مى آيم مى بينم كه در مقابل تو نشسته ام و تو را مى خوانم. من كجا بودم و الان كجا آمده ام؟ 
  آيا من خودم آمده ام؟ 
  هرگز! چه كسى مى تواند از نازها و كرشمه هاى دنيا دست بكشد؟ چه كسى مى تواند از دنيا و زيبايى هاى آن دل بكند و رو به سوى تو كند؟ 
  تو بودى كه دل مرا گرفتى و به سوى خود كشاندى. اين لطف و مهربانى تو بود. خوب مى دانى كه اگر من با تو خلوت نكنم، اگر با تو حرف نزنم، دلم مى ميرد. تو دوست نداشتى كه دل من بيش از اين سياه گردد، نمى دانم چه شد؟ واقعاً نمى دانم. الان روبروى تو نشسته ام و تو را صدا مى زنم. ممنون تو هستم. تو خيلى بزرگوارى!
  خودت مى دانى اين حرف ها را براى چه زدم. همه اين ها را گفتم كه بگويم: اكنون كه خودت دعوتم كردى، اكنون كه خودت ياريم نمودى و اجازه دادى تا با تو سخن بگويم و دعا بخوانم، پس رويت را از من برمگردان. با من قهر نكن. من دارم تو را صدا مى زنم، پس جوابم را بده. اميدم را نااميد نكن كه هيچ كس از درگاه تو نااميد برنمى گردد.
  آمده ام كه با تو سخن بگويم، خلوتى پيدا كرده ام و صدايت مى زنم: اى خداى خوب من! 
  تو هم جوابم را بده.


title: همه جا مهربانى تو را ديدم
text:
  همه جا مهربانى تو را ديدم 


  وقتى به تو فكر مى كنم، مى بينم كه خيلى وقت ها بوده كه من گرفتار بلا بودم و تو را صدا زدم و تو مرا يارى كردى و نجاتم دادى.
  يادم نمى رود، خيلى وقت ها دل من از غم و غصّه انباشته شده بود، آسمان دلم ابرى بود، با تمام وجودم رو به سوى تو نمودم، تو هم بزرگوارى كردى و همه غصّه هاى مرا برطرف كردى.
  خيلى وقت ها شده است كه شيطان وسوسه ام نمود و من گناهى كرده و شرمنده تو مى شوم، امّا تو مرا بخشيدى، از گناه من چشم پوشيدى و هرگز آن را به رخم نياوردى.
  هيچ وقت مهربانى هاى تو را فراموش نمى كنم، هميشه و در همه جا مهربانى هاى تو را ديده ام.
  تو را ستايش مى كنم اى خدايى كه هرگز فنا نمى شوى، تو هرگز نابود نمى شوى. همواره بوده اى و خواهى بود.
  من تو را مى پرستم، تو كه هيچ گاه نابود نمى شوى، هر كس خدايى غير از تو را بپرستد، بايد بداند كه سرانجام روزى خداى او نابود و نيست خواهد شد، امّا تو خداى من هستى، فقط تو هستى كه هرگز فنا نمى شوى.
  تو به انجام هر كارى توانا هستى، نياز به هيچ چيز ندارى، تو فقط بى نياز هستى و همه نيازمند تو هستند.
  من به خاطر همه نعمت هايى كه به من دادى تو را سپاس مى گويم.
  تو را سپاس مى گويم اى خدايى كه بر سرتاسر جهانِ هستى، حكومت دارى، حكم تو بر همه هستى جارى است. هيچ چيزى مانند تو نيست. تو از ويژگى هاى آفريده هاى خود بالاتر و والاتر هستى. تو خداى يگانه هستى.
  تو را ستايش مى كنم، هر جا را كه نگاه مى كنم، لطف و كرم تو به چشمم مى آيد، تو همواره به بندگان خود جود و بخشش مى كنى، بندگان تو به سوى تو مى آيند و هيچ گاه آنان را نااميد نمى كنى، به همه لطف مى كنى.
  اى خداى خوب من!
  يك حرفى هست كه دوست دارم به تو بگويم: 
  وقتى من نيازى دارم، با وجود اين كه افرادى را مى شناسم كه آنان هم اهل جود هستند، اما من به نزد آنان نمى روم، فقط به در خانه تو مى آيم، براى اين كه عنايت و هديه تو با ديگران خيلى فرق مى كند، وقتى ديگران هديه اى مى دهند، اين هديه دادن، از سرمايه آنها كم مى كند، وقتى آنها چيزى به من مى دهند، ديگر خودشان آن را ندارند.
  آن ثروتمندى كه مثلاً 500 سكّه طلا براى كمك به فقرا مى دهد، ديگر خودش آن 500 سكّه را ندارد، اين جود و كرم، از سرمايه او كم مى كند.
  اين يك قانون است، امّا اين قانون يك استثنا دارد، وقتى تو به من هديه اى مى دهى، چيزى از سرمايه هاى تو كم نمى شود، آرى! اين هديه دادن، فقط جود و بخشش تو را زياد و زيادتر مى كند.


title: به دنبال آرزوى كوچكم!
text:
  به دنبال آرزوى كوچكم! 


  بارها پيش آمده كه من حاجت هاى زيادى داشته ام، امّا يكى از آن حاجت ها برايم خيلى مهم بوده است، براى همين از حاجت ها و درخواست هاى كوچكم چشم پوشى كرده و فقط آن حاجت و آرزوى بزرگ را از تو خواسته ام. 
  من اين گونه تربيت شده ام كه هميشه بايد آرزوهاى بزرگ را بر آرزوهاى كوچك مقدّم بدارم.
  امشب هم كه نيمه شب است، به درِ خانه تو آمده ام; آرزوى بزرگ خويش را از تو مى خواهم، تو را صدا مى زنم تا مرا به آرزوى بزرگم برسانى.
  دستم را به سوى تو دراز كرده ام و تو را اين گونه مى خوانم: «خدايا! حاجت بزرگى دارم...».
  لحظاتى مى گذرد، سؤالى به ذهنم مى رسد: چرا به تو مى گويم: حاجت بزرگ مرا بده؟
  اين حاجت براى من بزرگ است، در اينجا، در دنياى من، در اين دنياىِ خاكى، اين حاجت مهم و بزرگ است، امّا آيا براى تو هم اين گونه است؟
  آيا اين حاجتِ من، براى تو كه خداى من هستى، بزرگ جلوه مى كند؟
  پس بايد به گونه اى ديگر با تو حرف بزنم: 
  خدايا! حاجتى به دل دارم كه آن حاجت براى من بزرگ است و براى تو بسيار كوچك!
  خدايا! آرزوى من هر چقدر بزرگ هم باشد، مى دانم كه براى تو بسيار كوچك است، همه هستى در مقابل بزرگى تو، كوچك است، حاجت من كه اصلاً به چشم نمى آيد.
  خدايا! خودت مى دانى كه اين حاجتى كه در نزد تو هيچ است، اكنون همه چيز من شده است. از تو مى خواهم حاجتم را برآورده كنى و مرا به آرزويم برسانى.


title: آرامشى كه هرگز گم نمى كنم!
text:
  آرامشى كه هرگز گم نمى كنم!


  تو خود مى دانى كه من بنده گنهكار تو هستم و اكنون به درِ خانه تو آمده ام، با دنيايى از اميد و آرزو رو به سوى تو كرده ام، آمده ام تا به من نظر كنى و حاجت مرا بدهى. 
  من خوب مى دانم كه شايستگى مهربانى هاى تو را ندارم و از تو چيزى را مى خواهم كه لايق آن نيستم!
  وقتى با خود فكر كردم، ديدم كه تو بارها گناه مرا بخشيده اى و از خطاهاى من چشم پوشيده اى، آبروى مرا در نزد ديگران نبرده اى و گناهانم را از ديگران مخفى كرده اى، فهميدم كه مى توانم باز هم به درِ خانه تو بيايم و تو را صدا بزنم و در انتظار مهربانى تو باشم.
  تو بارها و بارها دعاى مرا اجابت كرده اى و صدايم را شنيده اى، من هرگز آن مهربانى هاى تو را فراموش نكرده ام، براى همين است كه با كمال آرامش تو را مى خوانم، اگر چه گنهكارم، امّا از تو نمى ترسم، من با آرامشى بزرگ، تو را مى خوانم، زيرا من از تو جز مهربانى چيز ديگرى نديدم. خوب مى دانم كه بايد از گناه خود بترسم، نه از تو.
  من بارها ديدم كه تو جواب مرا دادى و دعاهايم را مستجاب كردى، براى همين امشب با اطمينان خاطر بار ديگر صدايت مى زنم و تو را مى خوانم، مى دانم كه تو جواب مرا خواهى داد.
  آرى! اين باور من است كه تو سرانجام جواب مرا مى دهى و مرا به آرزويم مى رسانى، فقط اشكال در اين است كه گاهى من عجله مى كنم و اصرار دارم كه خيلى زود مرا به آرزويم برسانى.
  خدايا! يادم نمى رود، من بارها تو را سرزنش كردم و گفتم: «تو ديگر چه خدايى هستى! مرا ببخش كه با تو چنين سخن گفتم».
  چه كنم؟ من بنده اى ضعيف هستم، مى خواستم زود به آرزويم برسم، ديدم كه حاجتم را زود برآورده نمى كنى، براى همين با زبان به اعتراض گشودم، حال آن كه نمى دانستم كه تو چون مرا دوست دارى، حاجتم را نمى دهى. 
  تو از آينده خبر داشتى، مى دانستى كه اين آرزويى كه من دارم، به صلاح من نيست، اگر من به آن حاجت خود برسم، خودم را تباه خواهم كرد، هنوز ظرفيت وجودى من آن قدر بزرگ نشده است كه بتوانم از آن نعمت، به خوبى استفاده كنم.
  آرى! فقط تو بوده كه از آينده خبر داشتى و چون دوستم داشتى، حاجتم را نمى دادى!
  واى كه من چقدر نادان بودم، من تو را مى خواندم و خيال مى كردم تو جوابم را نمى دهى، زيرا من فقط آن آرزو را مى ديدم و بس! ولى تو هزاران چيز ديگر را مى دانستى.


title: بهتر از تو نديده ام هنوز
text:
    بهتر از تو نديده ام هنوز 


  داشتم فكر مى كردم كه تو چه خداى مهربانى هستى، هيچ كس مثل تو مرا دوست ندارد و در حقّ من اين چنين خوبى نمى كند.
  امشب با خود فكر مى كردم، ديدم كه من چقدر بنده بدى براى تو هستم و تو چه خداى خوبى براى من هستى! تو بارها مرا به سوى خود خواندى، امّا من با تو قهر كردم، تو مرا صدا زدى، امّا من فرار كردم. تو به من محبّت نمودى و من با تو دشمنى نمودم! امّا تو باز هم به من محبّت نمودى گويا من بر تو حقّ بزرگى دارم!
  ياد قصّه كودك چهارساله خود افتادم، آن روز كه به خانه آمدم و ديدم كه او بعضى نوشته هاى مرا برداشته و روى آنها با قلم و خودكار خط كشيده و نقّاشى كرده است. نمى دانم، او خيلى وقت ها مرا هميشه مشغول نوشتن ديده بود، شايد او هم در دنياى خود خواسته نويسنده شود!
  سراغ او را گرفتم، او در گوشه خانه مخفى شده بود. مثل اين كه ترسيده بود. او فهميده بود كار اشتباهى كرده است. 
  من در جستجوى او بودم، او را ديدم كه در گوشه اى پنهان شده است. به سويش رفتم، لبخند زدم، او فهميد كه من او را بخشيده ام، امّا او باز هم فرار كرد، به دنبالش رفتم، امّا او باز فرار كرد، گويى كه حق با اوست، من اكنون بايد ناز او را مى كشيدم، بايد التماسش مى كردم تا به به نزد من برگردد.
  حكايت من هم حكايت آن كودك است، من گناه كرده ام، امّا تو مرا مى خوانى، صدايم مى زنى، به من محبّت مى كنى، ولى من باز هم از تو دورى مى كنم، با تو قهر مى كنم، تو مى خواهى لطف و رحمتت را بر من نازل كنى، امّا من از روى نادانى از تو فرار مى كنم.


title: گويى هيچ گناهى ندارم!
text:
    گويى هيچ گناهى ندارم! 


  تو را ستايش مى كنم اى خدايى كه گناه بندگان خود را مى بخشى، در حالى قدرت دارى آنها را به عذاب گرفتار سازى.
  تو را ستايش مى كنم اى خدايى كه از همه گناهان من باخبر هستى، ولى از همه آن گناهان، چشم پوشى مى كنى و در حقّ من آن چنان بزرگوارى مى كنى، گويى كه من هيچ خطايى ندارم.
  تو را ستايش مى كنم اى خدايى كه هر وقت تو را صدا بزنم، جوابم را مى دهى و هر وقت، گناه و خطايى مى كنم تو آن را مى پوشانى و بر من غضب نمى كنى.
  تو چه نعمت هاى بزرگى به من داده اى كه من هرگز نمى توانم آنها را شماره كنم. خيلى وقت ها شده است كه من ترس و نگرانى داشتم، به درگاه تو رو كردم، تو پناهم دادى و آرامش را به قلب من بازگرداندى و قلب مرا شادمان ساختى.
  تو آن قدر خوب هستى كه هرگز درِ خانه ات را به روى نيازمندان نمى بندى و هيچ كس را دست خالى از درگاهت برنمى گردانى.
  تو را ستايش مى كنم كه خالق همه هستى هستى و خودت آفريده نشده اى، زيرا اگر تو هم آفريده و مخلوق بودى، يك روزى از بين مى رفتى.
  من تو را مى پرستم كه شايسته پرستش هستى، تو هرگز نابود نمى شوى، تو پايان ندارى، زيرا آغازى نداشته اى، تو هميشه بوده اى. آن كسى از بين مى رود كه مخلوق باشد. مرگ همه در دست توست، تويى كه در روز قيامت همه را بار ديگر زنده مى كنى، امّا تو آن زنده اى هستى كه هرگز فنا ندارد. همه خوبى ها در دست توست و تو به هر كارى توانا هستى. تو را ستايش مى كنم كه به ديگران روزى مى دهى، ولى خودت بى نياز از همه چيز هستى، براى بندگانت آب و انواع غذا را فراهم نموده اى ولى خودت بى نياز از غذا هستى، فقط تو هستى كه از همه چيز بى نياز هستى و همه به تو نيازمند هستند.
  من تو را كه خداى بى نياز هستى مى پرستم، تو به اعمال خوب من هم نياز ندارى، گناه بندگانت هم به تو هيچ ضررى نمى رساند. تو به هيچ چيز و هيچ كس نياز ندارى. آقايى و بزرگىِ تو اندازه اى ندارد.


title: روى نيازم فقط تويى!
text:
    روى نيازم فقط تويى!


  خدايا! خودت مى دانى كه من غمى به دل دارم كه هيچ كس غير از خودت نمى تواند اين غم را از دل من بزدايد، براى همين از تو مى خواهم به من نظر رحمتى كنى و دل مرا به لطف خود شاد كنى.
  خدايا! من آرزويى دارم كه جز تو هيچ كس ديگر نمى تواند مرا به آن آرزو برساند، من حاجتى دارم كه فقط تو مى توانى آن را برآورده كنى.
  خدايا! اكنون كه به من اجازه دادى تا تو را صدا بزنم و با تو سخن بگويم، پس دعايم را مستجاب كن و مرا به آرزويم برسان!
  خدايا! از تو مى خواهم آن گونه نظر لطف و رحمت خود را شامل حالم كنى كه بعد از آن ديگر هرگز از تو دور نشوم.
  خدايا! آن چنان بركتى به زندگى من بده كه ديگر بعد از آن، محتاج هيچ كس غير از خود تو نباشم.
  خدايا! توفيقم بده كه همواره تو را به خاطر نعمت هايى كه به من داده اى شكر كنم. 
  نياز مرا به خودت را، روز به روز افزون گردان و از ديگران بى نيازم كن! كارى كن كه فقط به درگاه تو روى آورم.
  خدايا! من به تو پناه مى برم از اين كه جواب خوبى هاى تو را با بدى بدهم!
  من به فكر آن هستم تا همه مردم از دست من راضى باشند، براى خشنودى آنها برنامه ريزى مى كنم، مى خواهم رابطه خوبى با آنها داشته باشم، امّا نمى دانم مرا چه شده است كه به فكر اين نيستم تا تو را از خود راضى و خشنود كنم.
  خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه در زندگى ام كارى انجام بدهم كه آن كار براى تو نباشد و رنگ و بوى تو را نداشته باشد; خودت كارى كن كه همه كارهاى من فقط به خاطر تو باشد.
  خدايا! من از اين كه به دنيا دلبسته شوم و دنيا همه هستى من شود به تو پناه مى برم. 
  خدايا! چگونه باور كنم كه تو مرا در روز قيامت به خاطر گناهانم عذاب كنى؟ مگر رحمت و مهربانى تو همه جهان هستى را فرا نگرفته است؟ 
  از تو مى خواهم مرا ببخشى و از گناهم چشم بپوشى كه بخشش من، چيزى از بزرگوارى تو كم نمى كند، تو بى نياز از همه چيز هستى و تو دانا و توانايى!
  خدايا! امشب از توبه هاى خود توبه مى كنم! بارها و بارها توبه كردم و گفتم ديگر گناه نمى كنم، ولى باز شيطان فريبم را داد و توبه خود را شكستم!
  خدايا! توبه مرا قبول كن و به خاطر زيادىِ گناهانم از من روى برمگردان!
  خدايا! اين توبه مرا، توبه اى واقعى قرار بده! توبه اى كه تو آن را قبول كنى و از من راضى شوى.
  من بنده روسياه تو هستم و از تو مى خواهم تا مرا از گناه بازدارى، مرا در دژ محكم خويش قرار دهى تا ديگر هرگز هوس گناه نكنم.
  درست است كه من گناهكارم، امّا از تو مى خواهم توبه ام را قبول كنى و كارى كنى كه ديگر هيچ گناهى انجام ندهم و در لحظه مرگ از من راضى باشى، آن لحظه اى كه من به ديدار تو مى آيم، تو مرا قبول كنى و كارى كنى كه همه فرشتگان و دوستان خوبت، به حال من غبطه بخورند و آرزو كنند كه كاش جاى من بودند.
  خدايا! من به گناهان خويش نزد تو اعتراف مى كنم و از تو مى خواهم كارى كنى كه هيچ كس از گناهانم باخبر نشود و آبروى من نزد هيچ كس نرود.
  بارخدايا! تو از هر عيبى پاك و منزه هستى، تو خداى همه خوبى ها هستى، من خطا كردم و بر خودم ظلم كردم، من بودم كه نافرمانى تو كردم، اكنون از تو مى خواهم تا گناهم را ببخشى كه تو خدايى مهربان و بخشنده هستى.
  خدايا! من قبول دارم كه گناهانم بسيار زياد است، امّا وقتى گناهان زياد من در مقابل عفو تو قرار مى گيرند، بسيار كوچك به نظر مى آيند، زيرا كه عفو و بخشش تو بى انتهاست.


title: فرشتگان برايم دعا مى كنند
text:
  فرشتگان برايم دعا مى كنند


  بار خدايا! به من توفيق انجام كارى را بده كه با انجام آن كار، درهاى يقين به روى من باز شود. خودت، يقينى به قلب من بده كه هر شك و ترديدى را از قلب من بزدايد. 
  خدايا! تو ترسى در دل من قرار ده كه با آن ترس، رحمت تو را به سوى خود جذب كنم!
  تو از من خواستى تا از گناه دورى كنم، امّا من به گناه آلوده شدم، ولى تو آبروى مرا نبردى و گناه مرا از همه مخفى ساختى.
  تو به من نعمت هاى زيادى دادى و من اين نعمت ها را در راه نافرمانى تو استفاده كردم، امّا تو آن نعمت ها را از من نگرفتى!
  اى كسى كه از روى مهربانى مرا نصيحت كردى و دوست داشتى كه من راه زيبايى ها را بروم، حتّى در قرآن خود با من سخن گفتى، ولى من به سخن تو گوش نكردم.
  تو بدى هاى مرا از همه پوشاندى و خوبى هاى مرا براى همه آشكار ساختى، تو كارى كردى كه مردم خيال مى كنند من هيچ گناهى انجام نداده ام.
  من به خاطر اين كه مردم از دست من راضى باشند، نافرمانى را كردم، ولى تو مرا به آنان واگذار نكردى، تو مرا روزى دادى و به من مهربانى نمودى!
  تو مرا به بهشت خود دعوت نمودى و از من خواستى تا به سوى تو بيايم، امّا من اين دعوت را قبول نكردم، نافرمانى تو كردم و خودم آتش عذاب را انتخاب نمودم، ولى باز هم تو درِ توبه را به روى من نبستى! 
  خدايا! گناهان بزرگ مرا بخشيدى و مرا امر كردى تا تو را صدا بزنم و تو را بخوانم و قول دادى كه دعايم را مستجاب كنى.
  من معصيت تو را كردم و تو گناهم را پوشاندى، من گناه تو را كردم، امّا تو دوست نداشتى كه كسى مرا به خاطر گناهم سرزنش كند!
  من نعمت هاى تو را در راه معصيتت صرف كردم ولى تو آن نعمت ها را از من نگرفتى!
  تو توانايى و قدرت به من دادى و من آن را در راه نافرمانى تو به كار بردم، ولى تو مرا ناتوان نساختى و قدرتم را از من نگرفتى.
  يادم نمى رود، وقتى غرق گناه بودم، گرفتار شدم، به سوى تو رو كردم، از تو حاجت خود را خواستم، تو مى دانستى كه من اهل گناهم ولى باز هم به من محبّت كردى و حاجتم را روا كردى.
  من شب و روز مشغول گناه شدم و تو فرشتگانت را مأمور كردى تا براى من استغفار كنند.
  اى خدايى كه من گناه تو را كردم ولى تو به من فرصت دادى و در رحمت خود را به روى من گشودى!
  اى خدايى كه اگر من كار خوبى انجام بدهم آن را فراموش نمى كنى، هر چند آن كار خيلى كوچك باشد، امّا هرگز نعمت هايى كه به من داده اى را به رخم نمى كشى.
  اى خدايى كه بر من منّت نهادى و شناخت خودت را به من عنايت كردى! 
  همه كارهاى خوب من، نمى تواند شكر يكى از نعمت هاى بيشمار تو باشد.
  خدايا! من جوانى خود را در نافرمانى تو صرف كردم ولى تو درِ توبه را به روى من نبستى!
  من در حضور تو به گناهانم اعتراف مى كنم تا شايد تو به من رحم كنى و از گناهم درگذرى. 
  من مى دانم با اين ستم هايى كه بر خودم كرده ام، مستحق عذاب تو هستم، امّا چه كنم؟ مى دانم رحمت و مهربانى تو خيلى زياد است. من به رحمت تو دل بسته ام. 
  تو پناه من در دنيا و آخرتى، تو اميد و سرمايه من براى روز قيامت هستى.


title: كجا در جستجوى تو باشم؟
text:
  كجا در جستجوى تو باشم؟


  خدايا! از تو مى خواهم روز قيامت مرا رسوا نكنى و به گناهانم عذاب ننمايى.
  داشتم فكر مى كردم كه براى آن روز سخت، چه چيزى سرمايه كنم؟ دل به چه چيزى ببندم؟ هر چه فكر كردم ديدم كه فقط تو، خود تو سرمايه من هستى! من هيچ چيز ديگرى ندارم! روزى كه فرشتگان تو مرا براى حسابرسى فرا خوانند، آن روز اميدم به لطف و كرم توست.
  بار خدايا! درد مرا به دواى خويش درمان كن كه درد من گناهانى است كه روحم را آلوده نموده و دواى درد من، عفو و بخشش توست.
  خدايا! حاجت و خواسته مهمّ مرا بده، آن حاجتى كه اگر آن را به من عنايت كنى، من سعادتمند خواهم شد، تو خود مى دانى كه آن خواسته مهمّ من، آزادى من از آتش جهنّم است.
  من در جستجوى مهربانى تو آمدم و اكنون درِ خانه تو ايستاده ام و تو را مى خوانم.
  من در كجا در جستجوى تو باشم؟ تو كه همه مكان ها را مى بينى و از همه جا باخبر هستى، چه كنم تا صدايم را بشنوى و جوابم را بدهى؟
  خدايا! در نزد خود سخن از كدام ترس خود به ميان آورم، به ياد لحظه مرگ و سختى هاى بعد از آن كه مى افتم ترس همه وجودم را فرا مى گيرد، افسوس كه من به فكر همه چيز بودم مگر به فكر خودم! عمر خود را براى دنيا تباه كردم.
  خدايا! من به درِ خانه تو مى آيم و از تو مى خواهم مرا ببخشى، ولى بعد از مدّتى توبه ام را مى شكنم، من تا كى بايد اين گونه باشم؟ تا كى بايد توبه خود را بشكنم؟ عهد مى كنم كه گناه نكنم، امّا به اين عهد و پيمان خود وفادار نمى مانم.
  خدايا! تو را به حقّ كسانى قسم مى دهم كه براى رضاى تو به نماز و روزه اكتفا نكردند، بلكه جانشان را در راه تو فدا كردند، تو را به مقام آنان كه خون خود را فداى راه تو نمودند قسم مى دهم كه از خطاهاى من درگذرى!
  خدايا! ز دنيايى كه مرا فريب مى دهد و مرا از ياد تو غافل مى كند به تو پناه مى آورم، از وسوسه هاى شيطان و هوس هاى نفس خويش به تو پناه مى آورم.
  تو افراد زيادى را كه همانند من خطاكار بوده اند، بخشيده اى و رحمتت را بر آنان نازل كرده اى، اكنون از تو مى خواهم كه مرا نيز مانند آنان ببخشى.
  من روزى را در پيش رو دارم كه هيچ كس به فريادم نمى رسد، آن روز پدر و مادر و فرزندم نيز از من فرارى خواهند بود، آن روز من تنها خواهم بود و ترس همه وجود مرا فرا خواهد گرفت، مولاى من! در آن روز چه كسى صداى مرا خواهد شنيد و مرا پناه خواهد داد؟ چه كسى مايه آرامش من خواهد شد؟
  وقتى از من در مورد گناهانم سؤال كنى، من چه جواب بدهم؟ آيا مى توانم بگويم من آن گناهان را انجام نداده ام، حال آن كه تو خودت به همه چيز آگاه هستى و مرا در همه حال ديده اى؟ تو با بزرگوارى بندگان خود را عفو مى كنى، از تو مى خواهم كه در آن لحظه مرا ببخشى، زيرا كه من كسى را جز تو ندارم، به هر كسى رو كنم، نااميد خواهم شد، هيچ كس ديگر جواب مرا نخواهد داد، فقط تو هستى كه هيچ كس را نااميد نمى كنى!


title: هيچ پناهى مانند تو نيست
text:
    هيچ پناهى مانند تو نيست 


  خدايا! من قبل از روزى كه به پيشگاه تو بيايم، عفو تو را مى طلبم، دوست دارم قبل از فرا رسيدن روز قيامت در زمره كسانى باشم كه آنها را بخشيده اى و از دوستان خودت قرار داده اى.
  تو به عفو و بخشش سزاوارتر از همه هستى، به عزّتت قسم كه من هرگز از رحمت تو نااميد نمى شوم، اگر چه گناهانم زياد باشند، من دردمندى هستم كه هيچ درمانى جز عفو تو ندارم! تو با عفو خود مرا درمان كن!
  هيچ پناهى مانند تو نيست، پناهم بده و مرا قبول كن و اميدم را نااميد نكن!
  بزرگى و عظمت خودت را در قلبم قرار بده و بذر محبّت خودت را در قلب من بارور گردان تا من شهادت را انتخاب كنم، به سوى تو بيايم در حالى كه جانم را در راه تو فدا كرده ام.
  من نعمت هاى تو را شكر نكردم امّا تو آن نعمت ها را از من نگرفتى، گناهان من زياد شدند، امّا تو آبروى مرا نبردى.
  اگر تو به من نظر رحمت نكنى، من بدبخت ترين مردم جهان خواهم بود. من به مهربانى تو بيش از همه كس نياز دارم.
  تو خداى خوبى براى من هستى ولى من بنده بدى براى تو هستم!
  اكنون نگاه كن من در پيشگاه تو هستم، به گناهان خود اعتراف مى كنم، من به خودم ظلم كردم، آيا مى خواهى مرا به عذاب گرفتار كنى؟ مگر من كيستم كه تو بخواهى مرا عذاب كنى؟ تو در اوج بزرگوارى و عظمت هستى و من بنده اى ضعيف هستم.
  اگر تو مرا ببخشى، هيچ كس نيست به تو اعتراض كند كه چرا بنده گنهكارت را بخشيدى، تو خداى من هستى و من بنده تو هستم!
  به عزّتت قسم كه از در خانه ات به جاى ديگر نمى روم، با اين كه گنهكارم، امّا رو به جاى ديگر نمى كنم، كجا بروم؟ به كه پناه ببرم؟ من كه غير از تو كسى را ندارم.
  خدايا! شيطان با من دشمن است، او همواره براى وسوسه كردن من مى آيد، من او را نمى بينم ولى او مرا مى بيند، به ضعف هاى من آگاه است، دوست دارد كه من از تو دور بشوم، از تو مى خواهم بين من و او جدايى بيندارى، من از شرّ او به تو پناه مى برم و از تو مى خواهم مرا از دست او نجات بدهى.
  خدايا! تو براى خود اسمى انتخاب كرده اى و قول داده اى كه هر كس تو را به آن اسم بخواند، حاجتش را روا كنى، اكنون من تو را به همان اسم مقدّست مى خوانم تا حاجت هاى مرا روا كنى.


title: اين صورت را به خاك نهاده ام
text:
    اين صورت را به خاك نهاده ام


  اگر مرا به بهشت خود مهمان كنى، تو را ستايش مى كنم، اگر مرا در جهنّم جاى دهى باز هم تو را ستايش مى كنم، زيرا مى دانم تو از هر عيب و نقصى به دور هستى، من به خودم ظلم كردم و آتش جهنّم را براى خود خريده ام. من تو را در همه كارهايت ستايش مى كنم، تو هيچ گاه ظلم و ستمى به كسى روا نمى دارى.
  خدايا! چگونه باور كنم كه مرا گرفتار عذاب خود كنى در حالى كه من بارها و بارها در مقابل تو صورت خود را بر خاك نهاده ام و اين چنين براى تو سجده نموده ام. 
  چگونه مى خواهى مرا عذاب كنى در حالى كه مى دانى قلب من از محبّت به تو آكنده است. من در اين دنيا با دشمنان تو دشمنى نموده ام، آيا مى خواهى مرا كنار آنان جاى دهى؟ 
  خدايا! همه خوبى ها را از تو مى خواهم، تو خود بهتر از همه مى دانى كه چه چيزى براى من خوب است، پس آن را به من عنايت كن!
  چه مى شود اگر بر من منّت نهى و همه كسانى كه حقى بر گردن من دارند را از من راضى كنى! 
  خدايا! بخشش و مغفرت تو براى گناهكاران است، و من نيز از آنان هستم، پس گناهم را ببخش اى خداى مهربان!
  من از گناهان خود مى ترسم، هيچ كس غير از خودت نمى تواند مرا ببخشد و از گناه پاكم كند.
  خدايا! دنيا، مرا بنده خود نمود و همه وجود مرا از آنِ خود كرد، من هم شيفته آن شدم و براى رسيدن به آن تلاش كردم، من براى آخرتم كار زيادى انجام ندادم، پس اعمال كم مرا بپذير و آن را زياد گردان و از گناهانم درگذر.
  خدايا! مرا موفّق به كارى كن كه رضايت تو در آن است، توفيق انجام كارى را به من بده كه با انجام آن كار، از من راضى بشوى!
  خدايا! خودت گفتى كه بهترين توشه براى سفر آخرت، تقواست، مرا توفيق بده تا اهل تقوا باشم، بين من و گناه فاصله بينداز.
  تو كارى كن كه ديدار تو را از همه دنيا بيشتر دوست داشته باشم، تو كارى كن كه بقيّه عمر خود را تباه نكنم و براى ديدار تو ذخيره اى فراهم سازم.
  من شهادت مى دهم كه همه نعمت هايى كه دارم از توست، فقط تويى كه بر من نعمت ها را نازل مى كنى، همه خوبى ها از آنِ توست.
  خدايا! از تو بهترين زندگى ها را مى خواهم، زندگى مرا آن گونه قرار بده كه من بتوانم به همه حاجت هاى خود برسم، از تو مى خواهم روزيم را زياد كنى و از مالِ حلال قرار دهى. 
  خدايا! ثروت مرا آن قدر زياد نكن كه من از شكر آن غافل شده و فريفته آن بشوم، خدايا! مرا از فقر نجات بده، فقرى كه قلب مرا از غم و غصّه آكنده مى كند. 
  خدايا! مرا از بندگان بد خود بى نياز بگردان! از مالِ دنيا آن قدر به من بده كه بتوانم با آن به رضايت و خشنودى تو برسم.
  خدايا! دنيا را براى من همچون زندان قرار مده! خدايا! كارى كن كه از مرگ، به خاطر جدايى از دنيا غمناك نشوم! نعمت هايت را در دنيا بر من نازل بگردان تا در فقر و ندارى نباشم، امّا مرا شيفته دنيا مكن! كارى كن كه مرگ را كه ديدار توست، از همه دنيا بيشتر دوست داشته باشم! مرا از فتنه دنيا نجات بده، كارهاى خوب مرا قبول كن و هنگام مرگ مرا نزد دوستان خوبت جاى بده!
  من از لغزشگاه هاى دنيا به تو پناه مى برم، از بدى هاى اين دنيا و همه شيطان هايى كه در اين دنيا هستند به تو پناه مى آورم. 
  آقاى من! من تشنه محبّت تو هستم، من بى قرار محبّت تو هستم و آرام و قرار ندارم، چه كنم؟ مشتاق تو شده ام و فرياد شوق برمى آورم. تو كسى را كه تو را دوست بدارد، دوست مى دارى. تو روشنى چشم كسى هستى كه به تو پناه بياورد. خدايا! نگاه كن ببين من چقدر در اين دنيا تنها هستم، به اين تنهايى من رحم كن! هيچ كس نمى تواند اين دل بى قرار مرا آرام كند، اين دل مشتاق تو شده است، من از همه دل كَنده ام و دل به تو بسته ام. 
  خدايا! گناهان من زياد است، امّا مى خواهم سخنى با تو بگويم، وقتى كه گناهان بنده تو زياد باشد و تو آن را ببخشى، زيبايى آن بيشتر است، تا زمانى كه بنده اى گناه كمى داشته باشد و تو آن را ببخشى، اين كه بخششى كوچك است، امّا وقتى بنده اى مثل من، هزاران هزار گناه داشته باشد و تو آن را ببخشى، اين يك بخشش بزرگ است.
  تو مى توانى مرا به خاطر آن همه گناه عذاب كنى، امّا وقتى مرا ببخشى، اين نشانه زيبايى عفو و بخشش توست. من در جستجوى اين زيبايى به درگاه تو آمده ام و مى دانم كه فقط تو، شايسته بخشش هاى بزرگ هستى!


title: آدرس بخشش تو كجاست؟
text:
    آدرس بخشش تو كجاست؟ 


  خدايا! قبل از آن كه مرگ من فرا برسد، مرا براى مرگ آماده كن و هنگام جان دادن به من مهربانى كن و در روز قيامت هم با بخشش و عفو خود با من رفتار كن!
  خدايا! صبر در هنگام بلا را به من كرم كن، گر چه من عافيت را بيشتر دوست دارم، خدايا! همه بلاها را از من دور بگردان!
  خدايا! كارى كن كه من در همه حال، همه چيز را صلاح و رحمت تو در حقّ خود بدانم، به تو پناه مى برم از اين كه بخواهم نسبت به تو بدگمان باشم، كارى كن كه هميشه تو را در اوج زيبايى و مهربانى ببينم.
  خدايا! من در جستجوى بخشش تو هستم، و با آرزويى بس بزرگ به سوى تو آمدم، آرزويم اين است كه امشب همه گناهان مرا ببخشى، پس تو هم به اندازه بزرگىِ آرزويم، رحمتت را بر من نازل فرما!
  بزرگىِ تو بيش از اين است كه بخواهى مرا عذاب كنى!
  تو بودى كه وعده دادى هر كس به اميدِ رحمت تو به در خانه ات رو كند، گناهش را ببخشى، من هم امشب با دنيايى از اميد به سوى تو آمده ام تا مرا ببخشى.
  خدايا! وقتى مرگ من فرا برسد و من از اين دنيا بروم، ديگر فرصتى براى توبه ندارم، تو توبه بندگانت را قبل از مرگ قبول مى كنى، پس از تو مى خواهم توبه ام را قبول كنى، صدايم را بشنوى و مرا ببخشى، قبل از آن كه درِ توبه به روى من بسته شود.
  خدايا! من به خاطر همه گناهانم از تو طلب بخشش مى كنم. خدايا! من از توبه هاى خود از تو عذرخواهى مى كنم، چقدر من توبه كردم ولى آن توبه ها را شكستم! 
  من از هر كار خيرى كه آن را به خاطر مردم و خودنمايى انجام دادم، طلب بخشش مى كنم.
  خدايا! تو نعمت هاى زيادى به من دادى و من آن نعمت ها را در راه معصيت تو استفاده نمودم، من از همه آن معصيت ها، طلب بخشش مى كنم.


title: مرگ زيبا آرزوى من است
text:
    مرگ زيبا آرزوى من است 


  اى خداى بزرگى كه هر نعمتى به من دادى، بزرگ بوده است، اى خدايى كه بلاهاى بزرگ را از من دور كردى، اى خدايى كه به كارهاى كوچك من پاداشى بس بزرگ عنايت كردى.
  از تو مى خواهم تا نورِ هدايت را در دلم قرار دهى و مرا دوست داشته باشى، از تو مى خواهم از من راضى باشى و از بهترين پاداش هايى كه در نزد خود دارى به من بدهى و با عافيت خود همه بلاها را از من دور گردانى.
  هر كس با تو آهسته سخن بگويد، تو صدايش را مى شنوى، تو به راز دل همه آگاه هستى، تو بلاها را از من دور مى كنى، تو با بزرگوارى بندگان خود را مى بخشى، از تو مى خواهم كه مرگ مرا زيباترين و بهترين مرگ قرار دهى.
  خدايا! مرا بر دين آخرين پيامبر خود بميران، خدايا! كارى كن كه در هنگام مرگ، محبّت دوستان تو در قلبم باشد و دشمنى دشنمان تو را به دل داشته باشم.
  خدايا! مرا از كارهايى كه باعث مى شود از تو دور شوم، دور بگردان و مرا به كارهايى موفّق گردان باعث نزديك شدن من به تو مى شود.
  خدايا! از كارهايى كه باعث مى شود عاقبت من ختم به خير نشود، مرا دور كن!
  خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه تو مرا فراموش كنى و مرا به حال خود رها كنى، نكند من آن قدر گناه بكنم كه ديگر تو مرا از ياد ببرى!
  خدايا! از تو مى خواهم كه با رحمت خود تا زمانى كه زنده هستم همه بلاها را از من دور كنى و نعمت هاى بى شمارت را به من ارزانى دارى، بين من و گناهان فاصله بيندازى و دعاهاى مرا مستجاب كنى كه تو خودت از من خواستى تا تو را بخوانم و از تو حاجتم طلب كنم، اكنون من تو را مى خوانم، منتظر هستم تا جواب مرا بدهى، اى كه از همه براى من مهربان تر هستى.
  از تو مى خواهم تا در اين لحظه به من نظر رحمت كنى و از من راضى و خشنود شوى، نظر رحمتى كه بعد از آن ديگر هرگز از من روى برنگردانى!
  بارخدايا! من از شرّ گناهان خود به سوى تو پناه آورده ام، مرا پناه بده! من پشيمان هستم و براى توبه آمده ام، پس توبه ام را قبول كن، من به درِ خانه تو به هزاران اميد آمده ام، پس اميدم را نااميد مكن كه تو تنها اميد من هستى!


title: رويت را از من بر نگردان
text:
  رويت را از من بر نگردان 


  خدايا! هر كس در اين دنيا آرزويى دارد، خود تو آرزوى من هستى! اى بزرگ ترين آرزوى قلب من! 
  من افراد زيادى را ديده ام كه وقتى با مشكلى روبرو مى شوند، به درِ خانه ديگران مى روند و از آنان حاجت خود را مى خواهند، امّا من فقط به درِ خانه تو مى آيم.
  من بنده تو هستم و تو آقا و مولاى من هستى! وقتى بنده اى گرفتار مى شود به مولاى خود پناه مى برد، من هم امشب به تو پناه آورده ام، زيرا من جز تو مولايى ندارم.
  خدايا! نگاه كن! دست هاى خود را به سوى رحمت تو بلند كرده ام، تو را مى خوانم، تو از حاجت دل من باخبرى، قبل از آن كه دست خود را پايين بگيرم، حاجت مرا بده كه تو بخشنده و مهربانى.
  خدايا! تو نعمت شنيدن به من عنايت كردى امّا من چيزهايى را شنيدم كه تو آن را دوست نداشته اى، تو نعمت سخن گفتن به من دادى و من با اين زبان سخنانى گفتم كه تو راضى نبودى، من با چشم خود چيزهايى را ديدم كه گناه و معصيت بود، من با دست و پاى خويش نيز گناه كردم، اكنون نمى دانم چه كنم؟ من بيچاره ام، به تو نياز دارم، مرگ در انتظار من است، شبِ اوّل قبر را در پيش رو دارم، نمى دانم چگونه با تو سخن بگويم؟ 
  آيا با اين زبانى كه معصيت تو را نموده، صدايت بزنم؟ چگونه دست هايى را كه با آن گناه كرده ام، به سوى تو دراز كنم و از تو طلب مغفرت نمايم؟
  واى بر من! اگر به من رحم نكنى، واى بر من اگر به فريادم نرسى و مرا به خودم واگذارى!
  آقاى من! اگر تو رويت را از من بگردانى و جواب مرا ندهى، من به درِ خانه چه كسى بروم؟ من كه خدايى غير از تو ندارم. خودت بگو من به چه كسى پناه ببرم و از چه كسى كمك بخواهم؟ اگر تو نااميدم كنى من چه كنم؟ كجا بروم؟ 
  تو فقط اميد من هستى، تو فقط خداى من هستى، فقط رحمت و مهربانى تو مى تواند مرا نجات بدهد. از تو مى خواهم پناهم دهى و به من رحم كنى و بار ديگر مهربانى خودت را به من نشان بدهى.
  من فقط از تو حاجات خود را مى خواهم، به در خانه غير تو نمى روم، اميد دارم كه تو بر من منّت بنهى و با مهربانى به من نگاه كنى و گناهم ببخشى.
  من از تو مى خواهم مرا اهل بهشت خود قرار بدهى و از آتش جهنّم آزادم گردانى، خودم مى دانم كه من شايسته اين مقام نيستم، زيرا من بنده اى گنهكار هستم، امّا سخن من اين است كه تو شايسته اين بخشش هستى! تو هيچ گاه بنده اى را كه به درِ خانه ات بيايد نااميد نمى كنى، من به درِ خانه ات آمده ام، بخشش تو را مى خواهم، بهشت تو را مى خواهم، رضايت تو را مى خواهم و مى دانم تو هيچ كس را نااميد نمى كنى. خدايا! من به اميد مهربانى تو آمدم، پس بر من منّت بگذار و مهربانى خودت را بر من نازل كن! به اميد هديه هاى بزرگ تو آمدم، پس مرا از هديه و عطاى خود بى نصيب نكن! به اميد آن آمدم كه تو مرا پناه بدهى، پس مرا بى پناه رها نكن! به اميد عفو و بخشش تو آمدم، پس گناهانم را ببخش.
  خدايا! من تو را مى خوانم و صدايت مى زنم در حالى كه اشك از چشمان من جارى است، من پشيمانى هستم كه به درِ خانه تو آمده ام، حسرتى جانكاه بر دل دارم و محتاج مهربانى تو هستم.


title: كوله بار هميشگى من
text:
  كوله بار هميشگى من 


  واى بر من! با اين گناهانى كه انجام داده ام، نمى دانم چگونه شده است كه من گناهان خود را فراموش كرده و از ياد برده ام كه براى روز قيامت چه عذابى در انتظار من خواهد بود. نمى دانم چرا به حال خود فكر نكرده ام. 
  واى بر من! اگر گرفتار عذابى شوم كه نتيجه گناهانم است، واى بر من! اگر خداى من به رحم نكند و مرا نبخشد!
  واى بر من! اگر روز قيامت در مقابل همه آبروى من برود و همه از گناهان من باخبر بشوند.
  واى بر من! اگر روز قيامت صورت من سياه شود و همه با يك نگاه بفهمند كه من گناهكارى هستم كه خدايم مرا نبخشيده است.
  مولاى من! من به تو گمان زيبا دارم، اميد دارم كه تو گناه مرا ببخشى، از تو مى خواهم توبه ام را قبول كنى و از همه گناهانم درگذرى و اميدم را نااميد نكنى.
  خدايا! من تو را با آن اسمى مى خوانم كه تو دوست دارى بندگانت تو را با آن بخوانند، صدايم را بشنو و دعايم را مستجاب كن.
  خدايا! از تو مى خواهم كارى كنى كه من وقت خود را صرف آن چيزى كنم كه مرا براى همان آفريده اى، كمكم كن تا به كسب معرفت و شناخت خودت بپردازم و براى سفر آخرتم توشه برگيرم.
  خدايا! اگر تو با رحمت خودت مرا از شرّ گناهانم نجات ندهى، هيچ كس ديگر نمى تواند مايه نجات من شود، من غير از تو كسى را ندارم كه به او پناه ببرم، تو خداى خوب من هستى، تو همان خدايى هستى كه با بخشش خود به سوى من مى آيى، تو هميشه با عفو و بخشش با من روبرو مى شوى، امّا من هر وقت به سوى تو مى آيم، كوله بارى از گناه با خودم دارم، يك وقت نشد كه به درگاه تو بيايم و گناهى همراه خود نداشته باشم!
  خدايا! من هنگامى كه گناه مى كردم، تو را از ياد بردم، ولى تو اكنون مرا از ياد مبر! نكند گناه من باعث شود كه تو صدايم را نشنوى و جوابم را ندهى! تو خداى مهربان هستى، آرى! من هر وقت و در هر حال به درِ خانه تو آمدم، تو جواب مرا داده اى و نااميدم نكرده اى.


title: آزادى از اسارت دنيا
text:
    آزادى از اسارت دنيا 


  خدايا! از تو مى خواهم كه همه خوبى ها و زيبايى ها را به من بدهى، خوبى هايى كه حتّى فكر من هم به آن نمى رسد، امّا تو از آن ها آگاه هستى. از تو مى خواهم كه رحمت خود را بر من نازل كنى و بر من منّت بگذارى و قلب مرا از شك پاك گردانى و كارى كنى كه دل من اسير دنيا نشود، قلب مرا از ريا دور كن و اخلاص در عمل را به من كرم نما.
  از شرّ شيطان به تو پناه مى آورم و از تو مى خواهم وسوسه هاى او را از من دور كنى كه تو بر هر كارى توانا هستى.
  تو خود مى دانى كه دين من، همه سرمايه من است، از تو مى خواهم تا نگذارى من دين خود را از دست بدهم، زيرا در اين صورت من ضررى بس بزرگ نموده ام و آخرت خود را تباه كرده ام.
  خدايا! از تو مى خواهم مرا به بلايى گرفتار نكنى كه طاقت آن را نداشته باشم، نكند بلايى بر من نازل شود و چنان ذهن و جان مرا مشغول دارد كه تو را فراموش كنم.
  خدايا! نمى دانم از عمر من چقدر مانده است، امّا از تو مى خواهم كه در اين مدّت باقى مانده، زندگى مرا به گونه اى در رفاه قرار دهى كه بتوانم بندگى تو را بنمايم، رزق و روزى مرا آن قدر زياد قرار نده كه من با آن ثروت، طغيان كنم، از تو مى خواهم مرا به فقر مبتلا نگردانى كه من با آن فقر به شقاوت و بدبختى برسم. دنيا را زندان من قرار مده و كارى كن كه هنگام جدايى از دنيا، غمناك نباشم.
  از تو مى خواهم به قلب من نگاهى كنى و آن را نسبت به خودت خاشع قرار دهى، مرا از اهل اخلاص قرار دهى و كارى كنى كه همه كارهاى من فقط به خاطر تو باشد.


title: خزانه هاى تو تمامى ندارد
text:
    خزانه هاى تو تمامى ندارد 


  خدايا! در اين لحظه به من نگاهى كن و ببين كه فقط تو اميد من هستى، فقط دل به تو بسته ام، فقط تو را مى خوانم، فقط پيش تو گريه و زارى مى كنم، من فقط به در خانه تو مى آيم و هيچ جاى ديگرى نمى روم.
  من خوب مى دانم كه اگر درِ خانه كسى ديگر بروم، جوابى نخواهم شنيد، اگر به غير تو اميد داشته باشم، نااميد خواهم شد، تو پناه من هستى، تو اميد من هستى، تو مولاى من و آقاى من هستى، تو آفريننده من هستى! من كه به غير تو خدايى ندارم.
  خدايا! تو شاهد باش كه من دوستان تو را دوست دارم و با دشمنان تو دشمن هستم، به وعده هاى تو ايمان دارم.
  گر چه گنهكارم ولى مى دانم كه هيچ گناهى بزرگ تر از نااميدى نيست، خدايا! من از نااميدى به تو پناه مى برم.
  تو خداى من هستى و من بنده تو! تو مهربانى و رحمت را بر خودت لازم كرده اى و مرا به سوى آن مهربانى خود فرا خوانده اى.
  تو كسى هستى كه هر چه بندگانت از تو بيشتر حاجت بخواهند تو جود و كرم خويش را بيشتر مى كنى، خزانه هاى تو هرگز پايانى ندارد.
  تو نعمت هاى زيادى به من داده اى، اكنون از تو مى خواهم تا كارى كنى تا همه آن ها را در راهى صرف كنم كه تو آن را دوست دارى.
  خدايا! من گناهان زيادى دارم، من از شرّ گناهانم به سوى تو پناه آورده ام، من آمده ام تا تو مرا ببخشى كه من پشيمان هستم. خوب مى دانم كه گناهان من هرگز به تو ضررى نمى زند، پس ببخش آنچه را كه به تو ضرر نمى رساند!
  نگاه كن، بيچارگى مرا، فقر مرا ببين، تو به من توفيق دادى كه بعضى اعمال خوب را انجام داده ام، نماز خوانده ام و روزه گرفته ام، امّا تو خودت مى دانى كه من هرگز به اين اعمال خود اميدى ندارم، من فقط به رحمت تو دل بسته ام. درست است كه گناهانم زياد است، ولى مى دانم كه مهربانى تو بيشتر از گناهان من است. 
  تو هيچ گاه گداى درِ خانه خود را نااميد نمى كنى، من هم امشب به درِ خانه تو آمده ام، من اعتراف مى كنم كه به خودم ظلم كردم، شنيده ام كه بخشش و عفو تو بى نهايت است، من در جستجوى آن عفو تو به اينجا آمده ام، شنيده ام كه وقتى مى بينى بندگان تو گناه مى كنند، باز هم به آنان رحمت و مهربانى مى كنى، آرى، رحمت تو آن قدر زياد است كه شامل همه مى شود، عفو و بخشش تو حد و اندازه ندارد، مرا ببخش.


title: آفرينش من، جلوه مهربانى تو
text:
    آفرينش من، جلوه مهربانى تو 


  خدايا! خودم مى دانم كه اگر من كار خوبى انجام بدهم، تو توفيق آن را به من داده اى و براى همين من شايسته ستايش نيستم، زيرا اگر توفيق تو نبود هرگز نمى توانستم آن كار خوب را انجام بدهم، پس به تو پناه مى برم از اين كه به كارهاى خوب خود دل خوش كنم، اميد من فقط به رحمت و بزرگوارى توست.
  اگر من گناهى انجام دادم، به اختيار خودم بوده است و هيچ عذر و بهانه اى نزد تو ندارم، براى همين از تو مى خواهم كه گناهم را به لطف و كرم خود ببخشى.
  تو به من محبّت و مهربانى كردى و مرا آفريدى در حالى كه تو از من بى نياز بودى، آرى، آفرينش من، جلوه اى از مهربانى تو در حقّ من بود.
  قلب من در دست توست، از تو مى خواهم كه قلب مرا شفا دهى و از فضل و جود خودت روزيم كنى.
  خدايا! از تو مى خواهم نعمت هايى كه به من داده اى را از من نگيرى و مرا گرفتار بلاهايى كه از من دور كرده اى، نگردانى.
  وقتى من نگاه به اعمال خود مى كنم، از خود نااميد مى شوم، در آن هنگام فقط به بزرگى و آقايى تو چشم مى دوزم، وقتى از همه جا نااميد مى شوم، به تو اميدوار مى شوم، هنگامى كه گرفتار سختى ها و بلاها مى شوم، فقط به كمك تو مى انديشم.
  خدايا! اگر تو دست مرا نگيرى و مرا نجات ندهى، هرگز براى من نجاتى نخواهد بود.
  من صاحب آن گناهان بزرگ هستم، اگر تو مى خواستى مرا به گناهانم مؤاخذه كنى، هرگز به من لطف نمى كردى، در حالى كه تو بارها و بارها غم از دل من زدودى و رحمتت را بر من نازل كردى.
  من همان ذليلى هستم كه تو مرا عزيز كردى، من همان ضعيف و ناتوانى هستم كه تو به من قدرت دادى، من همان كسى هستم كه گناه كردم و در پيش تو به گناهم اعتراف كردم و تو گناه مرا پوشاندى و نگذاشتى هيچ كس از آن باخبر شود، من همان كسى هستم كه شكر نعمت هاى تو را به جا نياوردم.
  اى آقاى من! اى مولاى من! از تو مى خواهم تا نگاهى به قلب من كنى و كارى كنى كه من ديگر به هيچ كس به غير از خود تو اميد نداشته باشم، مى خواهم فقط تو اميد من باشى و بس!


title: اوج بزرگوارى خداى من
text:
    اوج بزرگوارى خداى من 


  اى خدايى كه هميشه مرا عفو كرده اى و از خطاهايم گذشته اى، اى خدايى كه زشتى ها و عيب هاى مرا پوشاندى و كارهاى خوب مرا به همه نشان دادى. 
  تو در همه حال روزيم دادى و مرا فراموش نكردى، از كودكى تا به حال روزى مرا دادى، تو همواره با من مهربان بودى. از تو مى خواهم كه هرگز مرا به خودم وامگذارى.
  خدايا! اگر از من ناراضى هستى، از تو مى خواهم كه با غضب خود با من برخورد نكنى كه تو خداى بيچارگان هستى، به راستى كه بزرگوارى و آقايى تو بالاتر از اين است كه بخواهى مرا عذاب كنى.
  تو را ستايش مى كنم كه بر من منّت نهادى و شناخت خودت را به من عنايت نمودى و از من خواستى تا تو را بخوانم و صدايت بزنم و من در هنگام گرفتارى ها تو را صدا زدم و تو مرا كمك كردى، دست مرا گرفتى و از سختى ها نجاتم دادى، وقتى كه من معصيت و گناه كردم با بزرگوارى از گناه من چشم پوشى كردى. 
  خدايا! تو نعمت هاى زيادى به من عنايت كردى ولى هيچ كدام از آنها به نعمت شناخت تو نخواهد رسيد، زيرا همه نعمت هاى دنيا، سرانجام يك روزى فنا مى شود، امّا شناخت تو، نعمتى است كه براى من مى ماند و در روز قيامت هم همراه من است، اى خدايى كه اين نعمت بزرگ را به من ارزانى داشتى و اين به خاطر محبتى بود كه به من داشتى، اكنون از تو مى خواهم تا به گونه اى هدايتم كنى كه هرگز به گرد گناه نروم.
  خدايا! من هيچ سرمايه اى براى خود ندارم، به كارهاى خوب خود نيز دل نبسته ام، سرمايه من فقط ايمان به تو و اميد به توست، ايمانى كه تو بر من منّت نهادى و در قلب من قرار دادى.
  خدايا! از تو مى خواهم كه ديدار خودت را براى من دلنشين كنى و كارى كنى كه در هنگام مرگ، هرگز به خاطر جدا شدن از دنيا، غمناك نشوم، از تو مى خواهم وقتى مرگِ مرا برسانى كه مرگ براى من بهتر از زندگى در اين دنيا باشد.


title: مرا به ديگرى وامگذار!
text:
    مرا به ديگرى وامگذار!


  تو را ستايش مى كنم، اين تو بودى كه مرا با ستايش خود آشنا كردى، من تو را آن قدر زيبا يافتم كه زبان به حمد تو گشودم و اين چيزى جز لطف تو نبود.
  اين تو بودى كه دست مرا گرفتى تا من توانستم از زمينه هاى گناه و گمراهى نجات پيدا كنم، تو كارى كردى كه دل من به دنيا و زينت هاى آن بى علاقه شد و شيفته ديدار تو گشت، تو بودى كه دل مرا از دنيا كندى و به زيبايى هاى خودت آشنا ساختى.
  تو اين بزرگوارى را در حقّ من نمودى و با مهربانى مرا از سقوط در گمراهى ها نجات دادى، همه اين ها نشانه اين بود كه تو مرا دوست دارى و مرا به حال خود رها نكرده اى.
  من قبول دارم و اعتراف مى كنم كه شايسته اين مهربانى هاى تو نبودم، همه اين ها فقط و فقط نشانه محبّت و مهربانى تو بود.
  خدايا! مرا در نزد خودم خار و ذليل بگردان تا هرگز خود را كسى حساب نكنم، امّا مرا در نزد ديگران عزيز و بزرگ كن!
  خدايا! مرا دوست داشته باش و توفيقم بده تا اعمال نيك انجام بدهم و مرا از همه بدى ها دور بگردان و مرا به گناهانم مؤاخذه مكن!
  خدايا! از تو مى خواهم كه اميد به خودت را در قلب من ثابت قرار بدهى تا من هميشه، فقط به تو اميد داشته باشم.
  خدايا! به زودى مرگ به سراغ من مى آيد و من بايد سفرى را به تنهايى آغاز كنم، من از تنهايى كه در پيش دارم به تو شكايت مى كنم، به تو پناه مى آورم، من راهى طولانى در پيش دارم، شناخت و معرفت من كم است، خودت كمكم كن كه تو از همه مهربان تر هستى.
  خدايا! از تو مى خواهم كه در اين دنيا مرا به مردم واگذار نكنى، آنان اميد مرا نااميد خواهند كرد و دل مرا خواهند شكست، خودت عهده دار نيازهاى من باش! مرا به اهل و فاميل خودم نيز واگذار مكن كه آنان نيز مرا نااميد مى كنند و اگر آنان به من كمكى بكنند بارها بر من منّت خواهند گذاشت، از تو مى خواهم به فضل و رحمت خود مرا بى نياز كنى و همه كارهاى مرا خودت كفايت كنى كه تو مهربان ترين مهربانان هستى.


title: اى مونس لحظه هاى تنهايى!
text:
    اى مونس لحظه هاى تنهايى! 


  خدايا! تو كه مى دانى قلب من هميشه به تو ايمان داشته است و هرگز به تو شرك نورزيده است.
  مى دانم كه عذاب كردن من براى تو هيچ فايده اى ندارد، اگر چنين بود كه عذاب كردن من براى تو سودى داشت، از تو مى خواستم تا مرا عذاب كنى تا از من راضى شوى، امّا وقتى مى دانم كه تو از عذاب كردن من بى نياز هستى از تو مى خواهم كه عفو و بخششت را نصيب من بگردانى.
  نمى دانم ديگران بزرگى و عزّت را در چه مى دانند، امّا من لذّت بزرگى را فقط در اطاعت و بندگى تو يافته ام. 
  به خودت قسم كه مهربانان و بزرگواران دنيا در مقابل تو ذّره اى ناچيز هستند و بزرگوارى تو براى من كافى است.
  اكنون كه دل مرا به سوى خودت كشانده اى، از درگاهت نااميدم نكن كه مى دانى رشته اميدم به لطف تو بسته شده است.
  اى روشنى قلب تنها و خسته من! اى اميد لحظه هاى تنهايى من!
  از همه جا نااميد شده و به درگاهت رو كرده ام. از تو مى خواهم تو ديگر نااميدم نكنى.
  مگر تو نبودى كه مرا از نااميدى برحذر داشتى و فرمودى: «اى بندگان گهنكارم! از رحمت من نااميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى بخشد». پس چگونه تصوّر كنم كه مرا نااميد كنى؟
  اگر در جهنّم مرا جاى دهى در آنجا به همه خواهم گفت كه چقدر تو را دوست دارم.
  بار خدايا! مرا لحظه اى و كمتر از لحظه اى به خود وامگذار، زيرا كه اگر لطف تو يك لحظه از من فاصله بگيرد، هرگز روى سعادت را نخواهم ديد.


title: سلام به حاجت بزرگ من
text:
  سلام به حاجت بزرگ من 


  تو را ستايش مى كنم كه به من توفيق دادى تا در درگاه تو به گناهانم اعتراف كنم. تو بودى كه توفيقم دادى تا در مقابل تو خضوع و فروتنى كنم.
  تو بودى كه مرا از شك كردن در رحمت و مهربانى خود به دور داشتى، هر وقت كه من مى خواستم از رحمت تو نااميد شوم تو مرا به رحمت خود اميدوار نمودى، اكنون از تو مى خواهم با مهربانى و بزرگوارى به من نگاه كنى.
  من دست هاى خود را به سوى تو دراز نموده ام، نگاه به دست هاى من بنما، ببين كه چقدر فقير هستم، از تو مى خواهم تا دست هاى مرا از خير دنيا و آخرت پر كنى!
  خدايا! خوب مى دانم كه اگر من سخن به مدح و ثناى تو مى گشايم، اين به لطف و توفيق تو بوده است، من هرگز نمى توانم شكر آن همه نعمت هايى را كه من داده اى به جا آورم.
  خدايا! اين سخن توست كه گفتى من به كسانى كه مرا بخوانند نزديك هستم، اكنون من تو را صدا مى زنم و اميدوارم كه جواب مرا بدهى، تو هرگز پايانى ندارى به من رحم كن، به زودى مرگ به سراغم خواهد آمد، من محتاج لطف تو هستم.
  از تو مى خواهم تا كارى كنى كه من فقط به تو اميد داشته باشم و از غير تو دل بر كَنم و به هيچ كس ديگر اميد نداشته باشم، من به تو توكّل مى كنم و به سوى تو مى آيم، آرى! هر كس كه به تو توكل كند تو او را يارى كرده و او را كفايت مى كنى.
  اى مهربان! من حاجت مهمى دارم كه بارها و بارها آن را از تو خواسته ام، نمى دانم تو با حاجت من چه مى كنى، آيا حاجت مرا برآورده مى كنى؟ خودت مى دانى كه آن حاجت بزرگ من، اين است كه از من راضى شوى و گناهانم را ببخشى، نمى دانم كه سرانجام از من راضى خواهى شد يا نه؟ اگر تو مرا بخشيده اى، پس خوشا به حال من! امّا اگر از من راضى نشده اى، واى بر من! خدايا! اگر مرا تا اين لحظه نبخشيده اى، مرا ببخش و عفو نما و رحمتت را بر من نازل كن كه تو بخشنده و مهربان هستى.


title: اى بهتر از پدر و مادر
text:
    اى بهتر از پدر و مادر 


  خدايا! من گناهانى دارم كه امروز آنها را از ياد برده ام، امّا فرشتگان تو آنها را در پرونده اعمال من نوشته اند، من از همه آن گناهان استغفار مى كنم و از تو مى خواهم مرا ببخشى و از رحمت خود مرا بهره مند سازى.
  خدايا! من دست هاى خود را به سوى تو گرفته ام و همه اميد و آرزوى من به لطف و مهربانى توست، از تو مى خواهم توبه مرا قبول كنى و به من رحم كنى كه من بنده ضعيف تو هستم. 
  از تو مى خواهم كه مرا از كبر و خودپسندى نجات بدهى و آبروى مرا در دنيا و آخرت نريزى.
  تو كسى هستى كه صداى بندگان خود را مى شنوى و به برآورده كردن حاجت هاى آنها توانا هستى، من با نهايت فقر و بيچارگى تو را مى خوانم، در درگاه تو اشك مى ريزم و از گناهانم استغفار مى كنم، از تو مى خواهم كه گناهانم را ببخشى و قلب مرا شاد گردانى.
  تو بر من از پدر و مادر بهتر بوده اى و مهربانى هاى زيادى در حقّ من نموده اى، تو خود مى دانى كه من تو را دوست دارم، پيامبر تو و خاندان پاك او را دوست دارم، امشب همين محبتى كه در قلب من است را شفيع درگاه تو قرار مى دهم و اميد دارم كه تو به من نظر رحمت كنى. خدايا! مردم را مى بينم كه به ديگران اميد دارند و به آنها دل خوش شده اند، امّا تو خودت مى دانى كه فقط تو اميد من هستى و همه دل خوشى من به توست.
  من از هر چيزى كه بخواهد بين من و تو جدايى بياندازد به خودت پناه مى برم، از تو مى خواهم تا مرا به انجام كارهايى موفّق كنى كه باعث خوشنودى تو مى شود.
  خدايا! من به محمّد(ص)، پيامبر تو ايمان آوردم، من پيامبر تو را نديدم، امّا به او ايمان آوردم، اكنون از تو مى خواهم تا ديدار او را در روز قيامت نصيب من گردانى. از تو مى خواهم كارى كنى كه تا آخرين لحظه زندگى، بر دين او باقى بمانم و توفيق همنشينى با او را در بهشت خود به من عنايت كنى، در روز قيامت مرا از حوض كوثر سيراب گردانى.


title: اى بى نياز از عذاب من
text:
    اى بى نياز از عذاب من

   
  خدايا! از تو مى خواهم اگر به من نعمتى عنايت مى كنى، حتماً توفيق شكرگزارى آن را هم به من عنايت نمايى!
  اگر براى من سختى و بلايى را مقدّر مى كنى، از تو مى خواهم كه صبر بر آن را هم به من كرم نما تا از من راضى و خوشنود باشى.
  خدايا! كارى كن كه من هرگز تو را فراموش نكنم، از تو مى خواهم تا گناهان مرا به خوبى ها تبديل كنى كه تو خودت در قرآن چنين وعده دادى كه گناهان را به خوبى ها تبديل مى كنى.
  من به تو پناه مى برم از قلبى كه با ياد تو خاشع و فروتن نمى شود، به تو پناه مى برم از چشمى كه در درگاه تو اشك نمى ريزد، من به تو پناه مى برم از نمازى كه مى خوانم و تو آن را قبول نمى كنى.
  خدايا! كارى كن كه از دانش و علم خود براى سعادت و رستگارى بهره بگيرم و به دانسته هاى خود عمل كنم.
  من از دانشى كه برايم فايده نداشته باشد و از دعايى كه مستجاب نشود به تو پناه مى برم!
  من به رحمت تو بيش از عمل خود اميد دارم، من مى دانم كه رحمت تو از گناهان من بيشتر و بيشتر است، در زندگى خود هر چه خوبى داشته ام از لطف تو بوده است و اين تو بودى كه بلاها و سختى ها را از من دور كردى، من فقط به تو اميد دارم و از تو مى خواهم كه به فقر و بيچارگى من رحم كنى.
  تو هرگز از عطا و جود و بخشش، پشيمان نمى شوى، فقط تو هستى كه وقتى عطايى مى كنى منّت نمى نهى.
  تو درى را به سوى بندگان خود باز نمودى و نام آن در را «توبه» نهادى، و همه را دعوت كردى كه به سوى تو توبه كنند و وعده دادى كه گناهان ما را ببخشى، اكنون من به سوى تو توبه مى كنم و از تو مى خواهم تا بار ديگر با من مهربانى كنى و گناهم را ببخشى.


title: نامى كه خودت انتخاب كردى
text:
  نامى كه خودت انتخاب كردى


  بار خدايا! از تو مى خواهم كه مهربانى خود را به من نازل كنى تا ديگر من براى هميشه از مهربانى غير تو بى نياز شوم.
  تو بر انجام هر كارى توانا هستى، از تو مى خواهم همه بلاها را تا لحظه جان دادنم از من دور گردانى.
  خدايا! اگر تو مرا به حال خود رها كنى، من چه كنم؟ اگر تو اميد مرا نااميد كنى من به لطف چه كسى اميدوار باشم؟ 
  من هيچ كسى غير از تو ندارم كه به او پناه ببرم.
  من مى دانم كه تو هرگز به بندگان خود ظلم نمى كنى، تو مى دانى كه من چقدر ضعيف هستم!
  از تو مى خواهم كه مرا به بلاها و سختى ها گرفتار نسازى، من به تو پناه آورده ام، پس مرا پناه بده.
  من از تو ايمانى مى خواهم كه قلبم به آن زنده شود، از تو مى خواهم به من يقينى عنايت كنى تا به آنچه تو برايم مقدر كرده اى راضى باشم. 
  از تو مى خواهم مرا راضى به قضاى خودت قرار دهى و كارى كنى كه من به ديدار تو ايمان داشته باشم.
  خدايا! نور ايمان را براى هميشه در قلبم قرار بده، من مى خواهم قلب من در همه حال به تو ايمان داشته باشد، در همه لحظه هاى زندگى و در لحظه جان دادن، قلب من از ايمان به تو نورانى باشد، خودت كارى كن كه قلب من هرگز گرفتار شك نگردد.
  تو كسى هستى كه خودت را صاحب جود و كرم نام نهادى، اكنون من بنده بيچاره تو هستم كه محتاج آن كرم بى انتهاى تو هستم، از تو مى خواهم كه مرا از آن بى نصيب نگردانى.
  خدايا! وقتى به ياد گناهان خود مى افتم ترس تمام وجود مرا فرا مى گيرد، امّا وقتى به ياد مهربانى و بزرگوارى تو مى افتم قلبم شاد مى شود، پس از تو مى خواهم با بزرگوارى خودت با من رفتار كنى، گناهانم را ببخشى و مرا از دوستان خودت قرار دهى.
  خدايا! تو امروز در حقّ من بزرگوارى كردى و اميد به خودت را در قلبم قرار دادى، فكر نمى كنم كه بخشش تو در روز قيامت از اين چيزى كه امروز به من دادى، بزرگتر باشد، پس در روز قيامت هم با من مهربان باش و گناهانم را ببخش، همانطور كه امروز با من مهربان بودى و قلبم را اميدوار به خودت نمودى.
  كسى كه به درگاه تو بيايد، نااميد نمى شود، تو هيچ گاه گدايان درگاه خود را از درِ خانه ات با دست خالى برنمى گردانى.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب نردبان آبى
  موضوع: امامان معصوم، اهل بيت(ع)، امام شناسى، شرح زيارت جامعه
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  ساعت تقريباً هشت صبح بود، من از اتاق خود بيرون آمدم تا به سوى حرم بروم، وقتى به طبقه همكف هتل رسيدم، ديدم مسئول هتل مرا صدا مى زند، به سويش رفتم، ديدم چشمهايش پر از اشك است. تعجّب كردم، پرسيدم: چه شده است؟ او به من گفت: وهابى ها حرم سامرا را خراب كردند! 
  تلويزيون تصويرى از حرم سامرا را نشان مى داد، باور نمى كردم، گنبد حرم امام هادى و امام عسكرى(ع) خراب و ويران شده بود، اشك من هم جارى شد. آخر قرار بود ما فردا به سامرا برويم. من آن روز كربلا بودم، آن روز سوم اسفند سال 1386 بود.
  آخر چرا وهابى ها اين كار را كردند؟ چرا حرم سامرا را اين گونه ويران كردند. پيش خودم با آنان سخن مى گفتم: شما خيال مى كنيد با اين كارها مى توانيد ما را از امامان خود جدا كنيد؟ حرم امامان ما در قلب هاى ماست.
  وقتى به وطن خود برگشتم، در فكر بودم كه درباره امام هادى(ع) بنويسم، به اين نتيجه رسيدم كه كتابى در مورد «زيارت جامعه» بنويسم.
  نمى دانم تو چقدر از «زيارت جامعه» باخبر هستى؟ آقاى موسى نَخَعى يكى از شيعيان بود كه همواره براى زيارت به حرم امامان مى رفت، او نمى دانست كه وقتى در حرمِ آن بزرگواران است، چه بخواند و چه بگويد. يك روز او مهمان امام هادى(ع) بود و از آن حضرت خواست تا به او ياد بدهد كه در حرم امامان چگونه سخن بگويد.
  و اين گونه بود كه امام هادى(ع) لب به سخن گشود و «زيارت جامعه» شكل گرفت. امام به او ياد داد كه وقتى به زيارت امامان معصوم مى رود، چه بگويد. 
  در يك سخن، «زيارت جامعه»، درس بزرگ امام شناسى است. من در اين كتاب تلاش كرده ام تا آموزه هاى زيباى آن را به زبانى شيوا براى شما بيان كنم.
  من مى خواهم به شما كمك كنم تا امامان خود را بهتر بشناسيد، آرى! اعتقاد به امامت، گنج پربهايى است. وهابى ها يك روز حرم امامان ما را خراب كردند و امروز به دنبال خراب كردن اعتقادات ما هستند. ما بايد به فكر باشيم...

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										آذر ماه 1390


title: مى خواهم به سوى شما بيايم
text:
   مى خواهم به سوى شما بيايم 


  چه كنم؟ خسته ام، پريشانم. حس مى كنم كه از شما دور افتاده ام، حسى در درونم به من مى گويد كه بايد به سوى شما بازگردم، بايد دوباره باز گردم، آرى! بايد بازگردم.
  چرا خجالت بكشم؟ چرا؟ مى دانم كه شما بسى مهربان هستيد و دلسوز. مى دانم كه مرا دوست داريد، شما به همه دوستان خود نظر داريد، آنها را مى بينيد و برايشان دعا مى كنيد. شايد اين اثر دعاى شما باشد كه من امشب تصميم گرفته ام به سوى شما بازگردم.
  بايد بنشينم فكر كنم كه چرا اين چنين شد؟ چرا بين من و شما فاصله افتاد؟ چرا من از شما اين قدر دور شدم، چرا؟
  فكر مى كنم اين بلا سر من آمد چون من در وادى معرفت و شناخت گام برنداشتم، من شما را نشناختم، دوستتان داشتم، امّا بدون آن كه شناخت خوبى از شما داشته باشم.
  من بايد تلاش كنم كه شما را دوباره بشناسم. آرى! چشم ها را بايد شست!
  										* * *
  بايد به سوى شما بيايم، امّا نه مثل آن روزها كه گذشت. بايد اين بار با شناختى بهتر به سوى شما بيايم.
  اما چگونه اين كار را بكنم؟ چگونه شما را بشناسم، دلم خوش بود كه امشب ديگر راه حل را پيدا كردم و از اين وضع، نجات پيدا خواهم كرد، امّا افسوس كه مشكلى تازه سر راهم سبز شد.
  چه مشكل بزرگى!! من نمى دانم چگونه شما را بشناسم، بايد از كجا شروع كنم؟ به چه كسى رو كنم؟ از كه بپرسم؟
  نگاهم مى كنيد و مى گوييد: از خود ما بپرس!
  لبخندتان به دلم مى نشيند، آرى! از خودتان بايد بپرسم. باشد، از خودتان مى پرسم.
  من مى خواهم شما را بهتر و بهتر بشناسم، پس برايم سخن بگوييد. برايم از خودتان بگو!
  اگر شما برايم سخن نگوييد، ديگران برايم سخن مى گويند، آن وقت است كه من هم از ديگران مى شوم!
  پس در حق من لطف كنيد، برايم سخن بگوييد، جان مرا با كلام خود زنده كنيد.
  حالا كه من آمده ام، به سوى شما بازگشته ام، دوست دارم برايم سخن بگوييد، خودتان را برايم معرّفى كنيد تا من بدانم شما كيستيد. 
  چه كنم، دردِدل خويش را به شما نگويم به چه كسى بگويم، سال هاست كه شيفته شما شده ام، امّا شما را به خوبى نمى شناسم، شما مى دانيد كه اين قلبِ من جز عشق شما چيزى ندارد، امّا چه كنم كه اين عشق بيشتر بوى احساس دارد.
  امشب از شما مى خواهم برايم حرف بزنيد، من سراپا گوش هستم. برايم از خودتان بگوييد، بگوييد كه شما كه هستيد!
  										* * *
  ما مى خواهيم برايت از خودمان سخن بگوييم، آيا تو آماده اى؟ سخنان ما را با دقّت گوش كن و براى همه دوستانمان هم بگو. 
  سعى كن اين سخنان را فراموش نكنى، اميدوارم كه با فكر كردن در اين سخنان بتوانى به خواسته خودت برسى.
  اما قبل از هر چيز تو بايد برگردى. بايد از اين جا بيرون بروى. 
  آخر براى چه؟ 
  بايد بروى و غسل كنى، بايد با غسل زيارت بيايى، تو همين طورى، سرت را پايين انداخته اى و اينجا آمده اى، بايد بروى و جسم و جانت را پاك كنى، خود را خوشبو كنى و آنگاه برگردى.
  وقتى كه نزديك اين در شدى، بايست، و چنين بگو: «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ».
  بعد از آن 100 بار «الله اكبر» بگو، آن گاه برايت خواهيم گفت كه ما كه هستيم.
  										* * *
  رفتم و برگشتم، من اينجا هستم، نزديك شما. غسل كرده ام، غسل زيارت. جسم خويش را پاك كرده ام، عطر زده ام و به سوى شما آمده ام.
  شما به من گفتيد كه بايد اينجا بايستم و چنين بگويم: «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ».
  الله اكبر. الله اكبر. الله اكبر...
  30 بار الله اكبر مى گويم، چند قدم جلوتر مى آيم، به شما نزديك تر مى شوم، 30 بار ديگر تكرار مى كنم، مقدارى جلوتر مى آيم، روبروى شما مى ايستم، 40 بار ديگر الله اكبر مى گويم.
  حالا يك سؤال مى كنم: چرا قبل از ديدار شما بايد چنين بگويم؟ چرا بايد «الله اكبر» را صد بار تكرار كنم؟ چه رمز و رازى در آن نهفته است؟ 
  										* * *
  تو بايد اوّل به يگانگى خدا اعتراف كنى، بايد به خودت ياد آورى كنى كه اگر اينجا آمده اى به امر خدا بوده است. تو بايد شعار توحيد سر بدهى، تو بايد شبيه ما بشوى، مگر نمى دانى كه ما بزرگترين فريادگر توحيد هستيم؟ پس تو هم شعار توحيد آغاز كن!
  مگر فراموش كرده اى كه ما آمده ايم تا تو را به سوى خدا ببريم، ما آمده ايم تا واسطه بين تو و خداى تو باشيم.
  تو بايد از توحيد شروع كنى، بايد بدانى كه چرا اينجا هستى. بايد به خودت يادآورى كنى.
  خدا را به يگانگى ياد كن، گواهى به يكتايى او بده، خدايى جز الله نيست!
  شهادت بده، اقرار كن كه خدا يكى است، شريك ندارد، او مثل و مانند ندارد. شهادت بده كه محمّد(ص)، بنده خدا و فرستاده اوست. آرى! او آخرين پيامبران است، بعد از او ديگر هيچ پيامبرى نيست. 
  از غلو و زياده گويى پرهيز كن، بدان كه ما، بندگان خدا هستم، مخلوق او هستيم، مبادا در حق ما، گزافه بگويى، مبادا به چيزى باور داشته باشى كه با يكتاپرستى منافات دارد. 
  الله اكبر. خدا بزرگ تر از اين است كه به وصف بيايد.
  هيچ ذكرى مانند اين ذكر نيست. حقيقت خدا بالاتر و والاتر از اين است كه به فهم و درك تو در آيد. هيچ كس نمى تواند حقيقت خدا و چگونگى او را درك كند.
  الله اكبر. تكرار كن! بزرگى خدا را ياد كن تا مبادا از توحيد غافل شوى!
  100 بار بگو. بگو تا خوب بدانى كه آن خدايى كه اين مقامى بس بزرگ به ما داده است، بسى بزرگ و بزرگ تر است.
  ما مى خواهم تو بزرگى خدا را تكرار كنى تا وقتى برايت سخن آغاز كرديم و از خودمان برايت حرف ها گفتيم، تو بدانى كه همه آن مقام ها را خدا به ما داده است.
  اكنون جلو بيا تا برايت سخن بگوييم...


title: اين گونه خدا را ياد كنيد
text:
   اين گونه خدا را ياد كنيد


  ما از خاندان پيامبر هستم، همه علم و دانش پيامبر نزد ما مى باشد.
  فرشتگان نزد ما مى آيند و در خانه ما رفت و آمد دارند، فرشتگان خدمتگزاران ما هستند.
  آيا دوست دارى خاطره اُمّ اَيمن را برايت نقل كنم؟
  اُمّ اَيمن يكى از زنان مدينه بود كه به پيامبر و خاندان پيامبر بسيار علاقه داشت، او گاهى وقت ها به خانه فاطمه(س) مى رفت تا به او كمك كند. يك روز وقتى به خانه فاطمه(س) رفت، نگاه كرد، ديد فاطمه(س) كنار آسياب دستى خوابش برده است، هوا گرم بود و فاطمه(س) روزه دار بود، از شدّت خستگى، خواب به چشم او آمده بود.
  اُمّ اَيمن چيز عجيبى را ديد، باور نمى كرد، دسته آسياب خود به خود مى چرخيد، گهواره حسين(ع) هم تكان مى خورد، گويا كسى هم مشغول ذكر گفتن بود.
  اُمّ اَيمن به سوى پيامبر آمد، ماجرا را تعريف كرد، پيامبر به او خبر داد كه رمز و راز ماجرا چيست. اين جبرئيل بود كه آسياب را مى چرخاند تا گندم ها آرد بشوند و فاطمه(س) بتواند با آن نان درست كند، ميكائيل هم گهواره جنبان حسين شده بود. اسرافيل هم به جاى فاطمه(س)، ذكر مى گفت تا ثوابش براى فاطمه(س) باشد.
  آرى! آن روز جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل، خادم فاطمه(س) شده بودند، اين سخن پيامبر توست، قرآن مى گويد كه سخن پيامبر جز حق چيزى نيست.
  خلاصه آن كه فرشتگان نزد ما مى آيند تا خدمتى بكنند و اجرى ببرند، آنها به اين كار افتخار مى كنند.
  										* * *
  حالا كه سخن به اينجا رسيد بگذار برايت بگويم كه گاهى فرشتگان براى كسب علم و دانش نزد ما مى آيند، نمى دانم شنيده اى كه فرشتگان اوّلين شاگردان ما بوده اند، آنها از ما توحيد را فراگرفته اند.
  قبل از اين كه خدا اين دنيا را خلق كند، نور ما را خلق نمود، نور ما در عرش خدا بود، ما در عرش خدا بوديم و هنوز خدا هيچ فرشته اى را خلق نكرده بود. 
  وقتى خدا فرشتگان را آفريد، ما به آنان توحيد را آموختيم، ما به آنان ياد داديم كه چگونه خدا را به بزرگى ياد كنند:
  سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر.
  اين چهار شعار توحيد را ما به فرشتگان آموختيم. قبل از اين كه ما اين ذكر را به فرشتگان ياد بدهيم، آنان نمى دانستند چه بگويند و چگونه خدا را ياد كنند. وقتى ما اين ذكر را گفتيم همه فرشتگان شروع به تكرار اين ذكرها نمودند، آرى ما بوديم كه به آنان درس خداشناسى داديم.
  مى دانم دوست دارى برايت از اين چهار جمله بيشتر بگويم، پس گوش كن:
  جمله اوّل: سبحان الله
  پاك و منزه است خدا.
  خدا يكتاست و هيچ همتايى ندارد، او هيچ كدام از ويژگى ها و صفات مخلوقات خود را ندارد. خدا بالاتر و والاتر از همه چيزى است كه به ذهن تو مى آيد.
  همه ويژگى هايى كه تو در آفريده ها مى بينى، براى خدا عيب و نقص حساب مى شود و خدا هم از هر عيب و نقصى پاك و منزه است.
  سبحان الله يعنى تو خداى خود را از هر عيب و نقصى منزّه مى دانى. تو فرياد مى زنى كه خداى من بالاتر از همه چيز است. او به چشم نمى آيد، ذهن بشر از درك حقيقت او ناتوان است. خداى من به كسى ظلم نمى كند، خداى من، جاهل نيست، خداى من ناتوان نيست، خداى من هرگز از بين نمى رود...
  جمله دوم: الحمد لله
  حمد و ستايش از آنِ خداست.
  خداى تو همه خوبى ها را دارد، تو هر چه خوبى تصوّر كنى، خدا آن خوبى را دارد، خدا مهربان است، بخشنده است. زيباست. گناهان بندگان خود را مى بخشد، اوست كه به بندگان خود روزى مى دهد، اوست كه هرگز كسى را نااميد نمى كند. او كسى است كه توبه گنهكاران را قبول مى كند... همين طور بگو، هر چه زيبايى به ذهن تو مى آيد درباره خداى خوبت بگو.
  خداى تو همه خوبى ها را دارد، او مهربان، بخشنده، زيبا و... است و هر چه خوبى در اين هستى مى بينى، از آنِ خداست.
  جمله سوم: لا اله الا الله
  خدايى جز الله نيست.
  تو بايد همه بت ها را از وجود خود بيرون كنى. تو بايد فقط خدا را بپرستى. وقتى مى گويى: «لا الله الا الله»، يعنى من فقط خداى يگانه را مى پرستم.
  هر چيز كه بخواهد نقش خدا را برايت بازى كند، تو آن را نفى مى كنى، تو فقط خداى يگانه را مى پرستى، همان كه نامش «الله» است، همان خدايى را كه نمى شود با چشم ديد، خدايى كه همه خوبى ها از آنِ اوست.
  جمله چهارم: الله اكبر 
  خدا بزرگ تر از اين است كه به وصف بيايد.
  آرى! حقيقت خدا بالاتر و والاتر از اين است كه به فهم و درك تو در آيد. هيچ كس نمى تواند حقيقت خدا و چگونگى او را درك كند.
  										* * *
  سخن اينجا بود كه فرشتگان نزد ما رفتوآمد دارند، آنها با ما مأنوس هستند، ما بوديم كه به آنان درس توحيد و يگانگى داده ايم، فراموش نكن كه آن ها وقتى براى مأموريّتى به روى زمين مى آيند، ابتدا نزد ما مى آيند.
  فرض كن كه تو حاجت مهمّى داشته اى، به درگاه خدا راز و نياز كرده اى و اكنون خداوند اراده كرده است تا حاجت تو را بدهد، خداوند فرشته اى را مأمور مى كند تا تو را يارى كند و حاجت تو برآورده شود، آن فرشته قبل از آغاز مأموريّت خود نزد ما مى آيد.
  خلاصه آن كه هر فرشته اى كه از آسمان نازل مى شود تا كارى را انجام دهد اوّل نزد ما مى آيد و مأموريّت خود را به ما اطّلاع مى دهد.
  حالا تو بنشين فكر كن، در اين دنياى به اين بزرگى، مأموريّت هايى كه فرشتگان انجام مى دهند چقدر زياد است، آيا كسى مى تواند آنها را بشمارد؟ اصلاً آيا كسى از آنها خبر دارد؟ 
  فرشتگان در واقع كارگزاران خدا در اين دنيا هستند، هر جا بارانى مى بارد، فرشتگان رحمت همراه آن باران هستند، هر جا نسيم بهارى مىوزد، هر كجا خير و بركتى را مى بينى.
  هر قطره بارانى كه مى بارد، فرشته اى همراه اوست، آن فرشتگان همه بايد مأموريّت خود را بر ما عرضه كنند.
  شب قدر هم كه فرا مى رسد، فرشتگان نزد ما مى آيند، آنچه قرار است در طول يك سال براى بندگان خدا تقدير شود، بايد به دست ما تأييد شود.


title: يك اقيانوس مهربانى
text:
  يك اقيانوس مهربانى


  وقتى خدا مى خواهد سخنى يا پيامى را براى بندگان خود بگويد، آن را به ما مى گويد، ما محل نزول پيام و سخن خدا هستيم، البتّه تو خود مى دانى كه گاه خدا با پيامبر خود سخن مى گويد، آن سخن، همان قرآن است، قرآنى كه كتاب آسمانى است.
  ما كه پيامبر نيستيم، محمّد(ص) آخرين پيامبر خدا بود و بعد از آن ديگر هيچ پيامبرى ظهور نخواهد كرد، آرى! سخن خدا با ما، به معناى نزول قرآن يا دين جديد نيست.
  گاهى خدا با بعضى از بندگان خود (كه پيامبر هم نيستند) سخن مى گويد، آيا حكايت مادر موسى راشنيده اى؟ 
  خدا در قرآن مى گويد: 
  (وَأَوْحَيْنَآ إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِى الْيَمِّ...).
  ما به مادر موسى وحى كرديم كه موسى را در صندوقى قرار بده و او را در دريا بيانداز.
  آيا مادر موسى، پيامبر بود؟ نه، او بنده خوب خدا بود، وقتى خدا با مادر موسى، سخن مى گويد، ديگر از اين سخن تعجّب نكن كه خدا با ما هم سخن مى گويد.
  آرى! گاهى خدا بدون هيچ واسطه اى با خود ما سخن مى گويد و قلب ما پيام و سخن خدا را دريافت مى كند.
  آيا دوست دارى برايت يك خاطره اى را نقل كنم؟
  روز جنگ خيبر بود، سال هفتم هجرى. پيامبر به جنگ يهوديان خيبر رفته بود، يكى از روزها پيامبر سراغ على(ع) را گرفت، آن روز على(ع) بيمار بود و چشم او به سختى درد مى كرد.
  آن روز پيامبر دست خود را به چشم او كشيد و دعا خواند وعلى(ع) شفا گرفت.
  بعد از آن، پيامبر پرچم لشكر اسلام را به دست على(ع) داد و براى پيروزى او دعا نمود و به او فرمود: «على جان! وقتى كه قلعه خيبر را فتح نمودى، لحظه اى صبر و درنگ كن كه خدا دستور داده است تا اين خواسته را از تو بنمايم».
  على(ع) به سوى ميدان حركت كرد، مرحب به جنگ او آمد، همان كه پهلوان عرب بود و شجاعتش زبانزد همه بود. بين على و مرحب جنگ آغاز شد و بعد از لحظاتى اين مرحب بود كه بر روى خاك افتاده بود.
  على به سوى درب قلعه رفت و با قدرتى عجيب آن را از جا كند.
  در اين هنگام على به ياد سخن پيامبر افتاد، او در جاى خود ايستاد، اين ايستادن به طول كشيد. هيچ كس نمى داند چه اتّفاقى افتاده است. چرا على در ميان ميدان ايستاده است؟
  يكى از مسلمانان نزد پيامبر رفت و از او چنين مى گويد: «على را ديدم كه در ميانه ميدان، ايستاده بود»، پيامبر در پاسخ مى گويد: «در آن لحظه، خدا با على سخن مى گفت».
  آرى! روز جنگ خيبر خدا با على(ع) سخن گفت همانطور كه در جنگ حُنَين و تَبُوك هم با او سخن گفت.
  										* * *
  بدان كه ما معدن مهربانى خدا هستيم، اگر به دنبال رحمت و مهربانى خدا هستى، به درِ خانه ما بيا كه خداوند خانه ما را جايگاه رحمت خود قرار داده است.
  نمى دانم اين مطلب را شنيده اى يا نه، وقتى خدا رحمت و مهربانى خود را آفريد، آن را به 100 قسمت تقسيم نمود، 99 قسمت آن را به ما داد، و يك قسمت باقيمانده را ميان همه آفريده هاى خود تقسيم نمود.
  آرى! خدا آن همه رحمت خويش را به ما داده است براى همين است كه ما معدن رحمت خدا هستيم.
  ما اساس و اصل مهربانى خدا هستيم، تو در هر كجاى دنيا كه مهربانى و عطوفت مى بينى بايد بدانى كه خدا و ما واسطه جارى شدن آن مهربانى هستيم.
  وقتى خدا مى خواهد بر بندگان خود مهربانى كند، خير و بركتى را بر آنان نازل نمايد، آن رحمت را ابتدا نزد ما نازل مى كند، زيرا كه خداوند ما را واسطه ميان خود و بندگان خود قرار داده است، هيچ كس نمى تواند رحمت خدا را به طور مستقيم دريافت دارد، مگر اين كه لياقت و شايستگى خاصّى داشته باشد كه خدا اين شايستگى را فقط و فقط به ما داده است، ما واسطه فيض و رحمت خدا هستيم، پس ما اصل هر رحمتى هستيم كه بر بندگان خدا نازل مى شود.
  ما مهربانى در حق ديگران را به بالاترين حد خود رسانده ايم، ما شيعيان خود را بسيار دوست داريم، هيچ كس نمى تواند تصوّر كند كه ما چقدر نسبت به شيعيان و دوستان خود مهربان هستيم، فرداى قيامت كه فرا برسد، آن روز همه خواهند ديد كه مهربانى ما چگونه خواهد بود، وقتى كه همه مردم از يكديگر فرار كنند و هيچ كس پناهى نداشته باشد، ما پناه شيعيان خود خواهيم بود و آنان را شفاعت خواهيم نمود.
  ما اقيانوس مهربانى و عطوفت هستيم، ما حتّى با دشمنان خود نيز مهربانى مى كنيم، آيا حكايت زير را شنيده اى؟ 
  سحرگاه روز نوزدهم ماه رمضان سال چهلم بود و على(ع) به نماز ايستاده بود، وقتى او به سجده رفت، ابن ملجم به سوى او حمله نمود و با شمشير فرق او را شكافت. محراب مسجد كوفه با خون سر على(ع) رنگين شد.
  على(ع) را به خانه بردند و براى او طبيب آوردند، طبيب بعد از ديدن زخم سر على(ع) دستور داد تا شير به او بدهند. على از هوش رفته بود، همه فرزندان او، گرد بستر او نشسته بودند، اشك از چشمان آنها جارى بود، بعد از مدّتى، على(ع) به هوش آمد، براى او ظرف شيرى آوردند، امّا او از خوردن آن صرف نظر كرد. حسن(ع) رو به پدر كرد و گفت: «پدر جان! شير براى شما خوب است. آن را ميل كنيد».
  على(ع) در پاسخ گفت: «پسرم! من چگونه شير بخورم در حالى كه ابن ملجم شير نخورده است؟ او اسير ماست، بايد هر چه ما مى خوريم به او هم بدهيم تا ميل كند، نكند او تشنه باشد، نكند او گرسنه باشد».
  حسن(ع) دستور داد تا براى ابن ملجم شير ببرند. ابن ملجم ظرف شير را گرفت و آن را نوشيد.
  										* * *
  ما خزانه داران علم خدا هستيم، خدا ما را با دانشى كه به ما داده است، بزرگ و عزيز نمود، فقط ما هستيم كه به همه چيز در آسمان ها و زمين آگاهى داريم و از همه چيز باخبر هستيم.
  آن روز كه خدا از پيامبران بزرگ خود، عهد و پيمان مى گرفت ما را به عنوان خزانه داران علم خود به آنها معرّفى نمود.
  ما درياى حلم و بردبارى هستيم، بر ديگران خشم نمى گيريم و هرگز بردبارى را فراموش نمى كنيم. حتماً شنيده اى كه مردى از دمشق به مدينه آمد، دستگاه تبليغات معاويه كارى كرده بود كه آن مرد بغض و كينه حسن(ع) به دل گرفته بود، وقتى او با حسن(ع) روبرو شد، شروع به دشنام دادن نمود، حرف هاى بسيار زشتى زد، حسن(ع) كه سخنان آن مرد را مى شنيد، صبر كرد تا دشنام هاى او خاتمه يابد، سپس حسن(ع) به او سلام كرد، و به چهره اش لبخند زد و گفت: اى مردِ عرب! فكر مى كنم كه در شهر ما غريب هستى، گويا تشنه و گرسنه هستى و جا و مكانى ندارى، شايد هم پول تو تمام شده است. آيا مهمان ما مى شوى كه خانه ما، خانه خودت است، آنجا غذايى گوارا خواهى يافت، ما مهمانان خود را گرامى مى داريم...
  مرد عرب باور نمى كرد كه چنين چيزى را بشنود، او هر چه فحش و ناسزا بلد بود، به حسن(ع) گفته بود و اكنون مى ديد كه حسن(ع) او را به مهمانى خود دعوت مى كند.
  همه ديدند كه او بى اختيار اشك از چشمانش جارى شده است و چنين مى گويد: آقاى من! مرا ببخش كه من گمراه بودم و نادان. بعد از آن بود كه او از ياران واقعى حسن(ع) شد.
  										* * *
  جود و بخشش را به نهايت رسانيده ايم، ما كريم هستيم و همه كرم و جود ما را به چشم ديده اند و با آن آشنا هستند.
  ما رهبر و پيشواى مردم هستيم و خداوند از آنها خواسته است كه از ما پيروى كنند تا به شاهراه هدايت رهنمون شوند.
  وقتى تو به اين دنيا نگاه مى كنى، نعمت هاى زيادى را مى بينى، بدان كه اختيار همه اين نعمت ها به دست ما مى باشد، اين ما هستيم كه به اذن خدا، نعمت ها و بركت ها را به مردم عنايت مى كنيم. ما صاحب همه نعمت ها مى باشيم.
  ما ريشه و اساس همه خوبى ها هستيم، هر چه خوبى و زيبايى مى بينيد، از ما سرچشمه گرفته است، خوبىِ همه خوبان، از وجود ما مى باشد، ما اساس زيبايى ها و خوبى هايى هستيم كه تو در بندگان خوب خدا مى بينى. 
  و نكته مهم تر اين كه ما سرور و آقاى همه بندگان خوب خدا هستيم كه خدا به ما اين مقام را عنايت كرده است، اين ما هستيم كه مردم را به سوى سعادت راهنمايى مى كنيم و سرپرستى امور آنها را به عهده داريم.
  ما همچون ستون هاى محكمى هستيم كه مانع فروپاشى جهان مى شويم، اگر ما نباشيم، زمين و زمان برهم مى ريزد، آرى! اگر براى لحظه اى، زمين از حجت خدا خالى بماند، اين نظام هستى به هم مى ريزد.
  ما دروازه هاى ايمان هستيم، اگر مى خواهى به سوى ايمان واقعى رو كنى بايد به سوى ما رو كنى و به ما توجّه نمايى، حقيقت ايمان را بايد از ما فرا بگيرى، براى رسيدن به سعادت، بايد راه را بپيمايى.
  اگر كسى براى رسيدن به خدا از راهى غير از راه ما برود، به هدف خويش نخواهد رسيد.
  آيا مى خواهى حكايت موسى(ع) را برايت نقل كنم تا بهتر بتوانى به مطلب پى ببرى؟
  روزى از روزها، موسى(ع) از مكانى عبور مى كرد، نگاهش به مردى افتاد كه دست هاى خود را به سوى آسمان بلند كرده بود و دعا مى كرد، موسى از كنار او عبور كرد و بعد از مدّتى، باز حضرت موسى از آنجا عبور كرد، ديد كه آن مرد هنوز دعا مى كند و دست هايش رو به آسمان است و اشك در چشمان خود دارد، گويا هنوز حاجت او روا نشده است. در اين هنگام خدا به موسى(ع) چنين سخن گفت: اى موسى! او هرچقدر مرا بخواند و دعا كند، من دعايش را مستجاب نمى كنم، اگر او مى خواهد من صدايش را بشنوم و حاجتش را روا كنم بايد به دستور من عمل كند، من دستور داده ام تا بندگان من از راهى كه گفته ام مرا بخوانند. اين مرد هم بايد از راه ايمان به سوى من بيايد، نه اين كه راه ديگرى را بپيمايد و از راه ايمان روى برگرداند.
  اين سخن خدا بود كه خيلى چيزها را براى مردم روشن مى كند، خدا دوست دارد كه بندگانش از راه ايمان به سوى او بيايند.
  خلاصه آن كه اگر دوست دارى خدا صدايت را بشنود و حاجت تو را بدهد به سوى ما رو كن كه ما راه ايمان هستيم، اگر از اين راه به سوى خدا بروى، خدا صدايت را مى شنود و تو را قبول مى كند، امّا اگر راهى غير از راه ما بپيمايى، بدان كه خدا به تو نگاهى نخواهد نمود.
  بدان كه خدا ما را امين خود قرار داده است، ما امين خدا در آسمان ها و زمين هستيم، ما امين علم و دانش خدا هستيم، ما امين رازها و اسرارى هستيم كه هيچ كس غير ما آن را نمى داند.
  ما يادگار پيامبران خدا هستيم و خدا ما را از ميان همه بندگان خوب خودش، انتخاب نموده است و ما را بر همه برترى داده است. ما از نسل آخرين پيامبر خدا، محمّد(ص) هستيم.


title: به دنبال پيراهن يوسف بوده ام
text:
   به دنبال پيراهن يوسف بوده ام 


  ما همان رهبرانى هستيم كه شما را به سوى هدايت راهنمايى مى كنيم، ما نورهايى هستيم كه تاريكى ها را روشن مى كنيم و مردم را از گمراهى نجات مى دهيم. ما همچون علامتى هستيم كه راه را از بيراه به مردم نشان مى دهيم. ما صاحبان عقل و آگاهى كامل هستيم.
  در موقع سختى ها و بلاها، اين ما هستيم كه پناه مردم مى باشيم، ما هستيم كه مايه آرامش و آسايش همه بندگان خدا هستيم، فراموش نكن كه حتّى فرشتگان هم به ما پناه مى آورند.
  روز قيامت كه سخت ترين روز براى همه مى باشد، هيچ پناهگاهى به غير از ما يافت نمى كنى.
  ما وارث همه پيامبران هستيم، هر آنچه خدا به پيامبران عنايت كرده است، همه آنها نزد ماست، عصاى حضرت موسى(ع)، پيراهن ابراهيم(ع)، انگشتر سليمان(ع) و... همه در پيش ماست. همه دانش و علمى كه نزد آنها بوده است، نزد ما هم هست، همه زيبايى ها و خوبى هايى كه آنان داشته اند، مى توانى آن را نزد ما بيابى.
  										* * *
  خوب است در اينجا برايت از عصاى موسى(ع) بگويم، وقتى كه حكومت ما فرا برسد و ايام ظهور فرا برسد، آن روز تو مى توانى عصاى موسى(ع) را نزد مهدى(ع) بيابى.
  آن روز، مهدى(ع) به يارانش دستور مى دهد تا از مكّه به سوى مدينه حركت كنند، در ميانه راه لشكر او تشنه مى شوند، او عصاى موسى را در دست دارد، حتماً در قرآن خوانده اى كه خدا به موسى مى گويد كه عصاى خود را بر سنگ بزن و از دل سنگ آب گوارا جارى مى شود. آن روز هم عصاى موسى در دست مهدى(ع) است، او عصاى خود را به سنگى بزرگ مى زند و آب گوارا جارى مى شود، آبى كه از آن سنگ مى جوشد هم تشنگى را برطرف مى كند و هم نياز انسان را به غذا!
  مى دانم دوست دارى از پيراهن ابراهيم(ع) هم برايت بگويم.
  هنگامى كه نمرود مى خواست ابراهيم(ع) را به جرم خداپرستى در آتش اندازد، جبرئيل به زمين آمد تا بزرگ پرچمدار توحيد را يارى كند. او همراه خود لباسى از بهشت آورد. به خاطرِ همين لباس، ابراهيم(ع) در آتش نسوخت.
  اين لباس نسل به نسل گشت، روزى هم از آن يوسف گشت و براى همين به آن پيراهن يوسف هم مى گويند، اين پيراهن به پيامبر اسلام به ارث رسيد و اكنون نزد ما مى باشد.
  روزى هم كه مهدى(ع) ظهور كند، آن پيراهن را به تن خواهد نمود، آرى!خدا با همان پيراهنى كه ابراهيم(ع) را يارى كرد، مهدى(ع) را هم يارى خواهد نمود.
  										* * *
  خداوند صفات زيادى دارد، او مهربان است، داراى علم زيادى است، قدرت دارد و...، همه اين صفات زيباى خدا را مى توانى در ما بيابى، ما محل ظهور اين صفات خدايى در اين دنيا هستيم، قدرت خدا بى اندازه است، علم او هم همين طور بى اندازه است، همه صفات و خوبى هاى خدا حد و اندازه ندارد، امّا تو مى توانى آن مقدار از صفات خدا را (كه مى شود در اين دنيا جلوه كند)، در وجود ما بيابى، ما محل ظهور صفات خدا هستيم، ما از خودمان هيچ نداريم، هر چه داريم، خدا به ما داده است، ما همچون آيينه اى هستيم كه تو مى توانى صفات و زيبايى هاى خدا را در وجود ما بيابى. هيچ موجودى به اندازه ما اين همه زيبايى را در خود جاى نداده است، براى همين اگر تو به دنبال علم خدا هستى، به علم ما نگاه كن، اگر مى خواهى قدرت خدا را ببينى، قدرت ما را نگاه كن.
  ما «حجّت خدا» هستيم، خوب است در اينجا معناى اين كلمه را بيشتر توضيح داده شود:
  حتماً براى تو پيش آمده است كه تلاش كرده اى براى شخصى كه سخن تو را قبول ندارد، دليلى بياورى، آن دليل تو، همان حجت توست. وقتى تو براى ثابت كردن سخن خود، دليل مى آورى، در زبان عربى، به اين دليل تو، «حجت» مى گويند.
  وقتى روز قيامت بر پا شود، خدا به مردم مى گويد: اى مردم! من خاندان پيامبر را به عنوان رهبران شما انتخاب نمودم، چرا از آنان پيروى نكرديد؟ چرا بيراهه رفتيد؟ چرا به سخنان آنان گوش فرا نداديد؟ چرا براى خودتان خليفه تعيين كرديد و دين مرا تباه ساختيد؟
  به همين جهت است كه ما را «حجت خدا» مى گويند، يعنى ما دليل و برهان خدا هستيم، خدا راه سعادت را براى مردم روشن نمود، به آنان دستور داد تا ولايت ما را قبول كنند و از ما پيروى كنند، هر كس از ما اطاعت كرده باشد، اهل بهشت خواهد بود و هر كس با ما دشمنى كرده باشد، خشم خدا را براى خود خريده است.


title: راز دل با كه بگويم، اى خدا
text:
   راز دل با كه بگويم، اى خدا


  هر كس مى خواهد از خداى خود شناختى پيدا كند، بايد به سوى ما رو كند و راه ما را بپيمايد. اگر در مسير معرفت خدا گام بردارى، امّا با ما بيگانه باشى، بدان كه آن مسير تو را به سمت كمال نخواهد برد، معرفت و شناخت حقيقى خدا را فقط و فقط مى توانى نزد ما بيابى.
  هر كس كه خواهان معرفت خداست بايد نزد ما بيايد و از ما درس معرفت بياموزد، برايت گفتم كه حتّى فرشتگان هم درس معرفت و خداشناسى را از ما آموختند.
  اگر در جستجوى بركت هستيد، آن را نزد ما مى يابى كه خدا ما را جايگاه بركت خود قرار داده است، حتماً مى دانى كه بركت چيست؟ بركت همان خوبى و خيرى است كه ماندگار و باقى است. بعضى از نعمت هاى خدا هستند كه دوام ندارند و اثر آن هم باقى نمى ماند، اين ها نعمت هستند، امّا بركت ندارند، تو بايد به دنبال خوبى ها و نعمت هايى باشى كه دوام دارند و اثر آن باقى مى ماند.
  وقتى به سوى ما رو مى كنى، بركت خدا را مى يابى، به هر كس بركتى رسيده است، از وجود ما بوده است، هر كس كه بهره اى از بركت برده است، بايد بداند كه اصل آن بركت از ما بوده است. 
  خلاصه آن كه اگر در جستجوى بركت هستى، به سوى ما بيا كه خدا همه بركت ها را نزد ما قرار داده است.
  اگر در جستجوى حكمت خدايى هستى، بدان كه حكمت خدايى نزد ماست، هر كس كه مى خواهد به حكمت خدايى برسد، بايد نزد ما بيايد و از دانش ما بهره ببرد، خدا ما را معدن حكمت خود قرار داده است.
  										* * *
  ما حافظان رازهاى خدا هستيم، قلب هاى ما جايگاه اسرار خداست، در سرتاسر جهان هستى، جايگاهى براى اسرار خدا به جز قلب هاى ما يافت نمى شود، خداوند اسرار خود را در قلب هاى ما قرار داده است و ما حافظ و نگهدار آن اسرار هستيم.
  به خدا قسم، نزد ما اسرارى است كه هيچ فرشته و هيچ پيامبرى طاقت و توان تحمّل آن را ندارد. آرى! ما حافظان رازهاى خداوند هستيم، خدا ما را به اسرارى آگاه ساخته است كه هيچ كس غير از ما از آن اطّلاع ندارد، زيرا كسى غير از ما تاب تحمّل اين اسرار را ندارد.
  اكنون مى خواهم برايت خاطره اى را از ميثم تمّار بگويم، حتماً نام او را شنيده اى. همان كسى كه از ياران باوفاى حضرت على(ع) بود و به جرم محبّت به آن حضرت بر سر دار رفت.
  شبى از شب ها ميثم همراه حضرت على(ع) بود، آنها از شهر كوفه بيرون رفتند، ساعتى گذشت و آنها از شهر دور شده بودند، در اين هنگام، على(ع) به ميثم گفت همين جا بايست، سپس با چوبى كه در دست داشت دور ميثم را يك خطى كشيد، آنگاه على(ع) به ميثم گفت: تو در همين جا بمان و از اين دايره اى كه دورت كشيده ام، عبور مكن، من بعد از مدّتى به سوى تو باز خواهم گشت.
  ميثم نگاه كرد، ديد كه على(ع) در دل تاريكى فرو رفت، لحظاتى گذشت، ميثم نگران شد، نكند خطرى مولاى مرا تهديد كند؟ او با خود چنين فكر مى كرد: 
  چرا در اين تاريكى شب، مولاى خود را تنها گذاشته ام؟ نكند دشمنان به مولاى من حمله كنند و او را به شهادت برسانند؟ اگر اتّفاقى براى آقاى من روى بدهد، من چه عذرى نزد خدا خواهم داشت؟ بايد هر طور شده است به دنبال مولاى خود بروم، بايد او را يارى كنم، بايد بروم.
  سرانجام ميثم از محدوده اى كه على(ع) براى او قرار داده بود، خارج شد، او در تاريكى جلو رفت، در جستجوى مولاى خود سراسيمه مى رفت، تا اين كه در زير نور ضعيف ماه، كنار چاهى مولاى خود را يافت كه او سر به چاه نموده و با چاه سخن مى گفت. حضرت على(ع) متوجّه شد كسى به آن اطراف آمده است، سر خود را از چاه بيرون آورد و گفت: 
  ـ كيستى؟
  ـ من هستم. ميثم.
  ـ اى ميثم! مگر به تو نگفتم كه به دنبالم نيايى!
  ـ مولاى من! ترسيدم كه دشمنان به شما حمله كنند، دلم آرام نگرفت، دست خودم نبود، چه كنم؟
  ـ ميثم! آيا از سخنان من چيزى شنيدى؟
  ـ نه، آقاى من!
  ـ در سينه من حرف ها و اسرارى است كه گاه سينه ام را تنگ مى كند، براى همين من آن اسرار را براى چاه مى گويم...
  آرى! ميثم آن شب فهميد كه مولاى او اسرارى در سينه دارد كه هيچ كس شايستگى شنيدن آن را ندارد.
  										* * *
  ما به همه علوم و حقايق قرآن آگاهى داريم، ما برترين و بهترين مفسّران قرآن هستيم، ما جانشينان پيامبر مى باشيم و از نسل او هستيم. ما فرزندان پيامبر هستيم. (مقصود امام حسن(ع) تا حضرت مهدى(ع) مى باشد، امّا حضرت على(ع)، پسر عمو و داماد پيامبر است).
  بعضى ها مى گويند كه پيامبر هيچ نسلى از طرف پسران خود نداشته است، همه پسران پيامبر در كودكى از دنيا رفته اند، هيچ كس نبايد خود را فرزندِ پيامبر معرّفى كند، فاطمه(س) دختر پيامبر است، امّا چون فرزندان فاطمه(س)، نسلشان از طرف مادر به پيامبر مى رسد، براى همين فرزندان فاطمه(س)، نبايد خود را فرزندان پيامبر بنامند.
  اين سخن كسانى است كه مى خواهند خوبى ها و فضائل ما را انكار كنند. امّا به حكم قرآن، ما فرزندان پيامبر هستيم.
  حتماً دوست دارى بدانى كه از كدام آيه قرآن اين نكته استفاده مى شود، خوب است به تاريخ مراجعه كنى و حكايت ابن يَعمُر را بخوانى.
  										* * *
  روز عيد قربان است، همه مردم براى خواندن نماز عيد جمع شده اند، همه منتظر هستند تا حاكم عراق بيايد و آنها نماز را پشت سر او بخوانند، بعد از لحظاتى همه از جا بلند مى شوند، حجّاج مى آيد و نماز را آغاز مى كند، آرى! او امروز حاكم عراق است. 
  بعد از نماز دوستان او گرد او جمع مى شوند، او در حالى كه لبخند مى زند مى گويد: امروز روز عيد قربان است، بايد امروز مردى از اهل عراق را قربانى كنم و خون او را بر روى زمين بريزم!
  حجاج، حاكم خونريزى است كه با شيعيان دشمنى دارد، او خون شيعيان زيادى را ريخته است، هيچ كس نمى داند امروز قرعه به نام چه كسى افتاده است. 
  سكوت همه جا را فرا مى گيرد، حجاج دستور مى دهد تا ابن يَعمُر را بياورند. آنجا را نگاه كن، آن پيرمرد را كه با دست هاى بسته مى آورند، همان ابن يَعمُر است كه حجاج مى خواهد خون او را در اين روز عيد بريزد.
  خدايا! مگر گناه او چيست؟ چرا حجاج مى خواهد او را به قتل برساند؟
  حجاج دستور مى دهد تا جلاد مخصوص او بيايد، همه چيز آماده مى شود. اكنون حجاج رو به ابن يَعمُر مى كند و مى گويد:
  ـ تو همان كسى هستى كه مى گويى رهبر مردم عراق هستى؟
  ـ من دانشمندى از دانشمندان اين كشور هستم.
  ـ شنيده ام كه تو حسن و حسين را به عنوان فرزندان پيامبر معرّفى كرده اى.
  ـ آرى! من آنها را فرزندان پيامبر مى دانم و اين عقيده اى است كه قرآن آن را تأييد مى كند.
  ـ چه حرف هايى مى زنى؟ كدام آيه قرآن به اين معنى دلالت دارد؟
  ـ به من مهلت بده تا برايت بگويم.
  ـ اگر جواب درستى بدهى به تو ده هزار سكّه نقره جايزه خواهم داد، امّا اگر نتوانى جواب بدهى، امروز خون تو را خواهم ريخت.
  ـ اى حجاج! بگو بدانم آيا اين آيه قرآن را خواندى: (وَمِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ...).
  ـ آرى. 
  ـ بگو بدانم منظور از اين آيه چيست؟
  ـ خدا در اين آيه مى گويد كه داوود و سليمان از فرزندان ابراهيم هستند.
  ـ اى حجاج! آيا مى شود آيه بعد آن را برايم بخوانى؟
  ـ (وَزَكَرِيَّا وَيَحْيَى وَعِيسَى...).
  ـ معناى اين جمله كه خواندى چه مى شود؟
  ـ معلوم است. خدا مى گويد كه زكريا و يحيى و عيسى از فرزندان ابراهيم هستند.
  ـ اى حجاج! بگو بدانم، پدر عيسى كه بود؟ 
  ـ چه حرف ها مى زنى. معلوم است، خداوند عيسى را از مريم و بدون پدر آفريد.
  ـ خوب. اگر عيسى پدر ندارد، پس از طرف مادرش به ابراهيم مى رسد، يعنى مادر او مريم، با چند واسطه به حضرت ابراهيم مى رسد، پس معلوم مى شود قرآن، عيسى را كه فرزند دخترِ ابراهيم است، فرزند ابراهيم مى داند، البتّه مريم، با چندين واسطه، دختر ابراهيم مى شود. اكنون مى خواهم بپرسم، چطور مى شود كه عيسى، فرزند ابراهيم است، امّا حسن و حسين، فرزندان پيامبر نباشند؟ آيا فاصله مريم به ابراهيم بيشتر است يا فاصله فاطمه به پيامبر؟ مريم با چندين واسطه به ابراهيم مى رسد و خدا فرزند مريم را فرزند ابراهيم معرّفى مى كند، امّا فاطمه، دختر پيامبر است و بين او و پيامبر هيچ واسطه اى نيست، آيا باز هم مى گويى كه حسن و حسين فرزندان پيامبر نيستند؟
  حجاج ديگر هيچ نمى تواند بگويد، او در مقابل همه اطرافيان خود سرافكنده شده است، او نمى تواند هيچ جوابى به ابن يَعمُر بدهد، چاره نيست، حجاج دستور مى دهد تا ابن يَعمُر را آزاد كنند و ده هزار سكّه نقره بياورند و به او بدهند تا زود از جلو چشم او دور شود.
  وقتى ابن يَعمُر مى رود، حجاج دستور مى دهد تا شترى را قربانى كنند، و سپس به اطرافيان خود مى گويد تا سفره را پهن كنند تا مهمانان غذا بخورند، ولى هيچ كس ديگر او را خندان نمى بيند، او از جواب دندان شكن ابن يَعمُر خشمناك است.


title: عهدنامه اى بر روى دست
text:
   عهدنامه اى بر روى دست


  ما كسانى هستيم كه مردم را به سوى خدا دعوت مى كنيم و همه را به سوى خدا مى خوانيم، ما پرچمدار توحيد و خداپرستى هستيم و دوست داريم كه همه بندگىِ خداى يگانه بنمايند و هرگز به شرك و كفر آلوده نشوند.
  ما راه خشنودى خدا را به شما نشان مى دهيم، اگر در راه ما باشيد، بدانيد كه خدا از شما راضى و خشنود خواهد بود، هيچ چيز مانند اين نيست كه خدا از انسان راضى باشد و اين ما هستيم كه مى دانيم كه خشنودى خدا در چيست، ما آمده ايم تا شما را يارى كنيم و اين راه را به شما نشان بدهيم.
  ما در راه اجراى فرمان خدا ثابت قدم هستيم و در انجام دستوراتى كه خدا به ما داده است لحظه اى ترديد نمى كنيم، او به ما دستور داده است كه در بلاها صبر كنيم، در همه حال براى حفظ دين او تلاش كنيم، ما هم همه تلاش مى كنيم تا دين خدا زنده بماند.
  ما به خداى خويش محبّت كامل داريم، قلب ما آكنده از محبّت خداست و در همه جهان هستى، هيچ كس خدا را به اندازه ما دوست ندارد، زيرا معرفت و شناخت ما به خدا از همه بيشتر است و اين معرفت كامل است كه باعث مى شود ما خداى خويش را دوست بداريم و سرآمد محبّت خدا گرديم.
  آرى! آن كس كه شيرينى محبّت خدا را چشيده باشد، هرگز به سوى غير او نمى رود و كسى كه با خدا انس گرفت، ديگر غير خدا را نمى جويد.
  ما براى ديگران امر و نهى خدا را بيان مى كنيم، به آنان مى گوييم كه خدا چه چيزى را دوست دارد و از چه كارى به خشم مى آيد.
  ما بنده خدا هستيم و خدا ما را گرامى داشته است و ما جز سخن خداى خود چيزى نمى گوييم، هر چه او دستور بدهد، با تمام وجودمان آن را مى پذيريم و هرگز مخالفت فرمان او نمى كنيم.
  										* * *
  اكنون مى خواهم براى تو خاطره اى نقل كنم تا تو بدانى كه ما چگونه در مقابل دستورات خدا تسليم هستيم:
  آخرين روزهاى زندگى پيامبر است و او در بستر بيمارى است، حضرت على(ع)كنار پيامبر نشسته است، اشك در چشمان على حلقه زده است، در اين هنگام، جبرئيل نازل مى شود، او براى مأموريّت ويژه اى آمده است: «اى محمّد! دستور بده تا همه از نزد تو بروند و فقط على(ع) بماند».
  پيامبر از همه مى خواهد تا از اتاق خارج شوند، اكنون جبرئيل رو به پيامبر مى كند و مى گويد: «اى محمّد! خدايت سلام مى رساند و مى گويد: اين عهدنامه بايد به دست وصىّ و جانشين تو برسد».
  جبرئيل نامه را به پيامبر مى دهد و پيامبر آن را به حضرت على(ع) مى دهد و از او مى خواهد تا آن را به دقّت بخواند.
  بعد از لحظاتى، پيامبر رو به حضرت على(ع) مى كند و مى گويد:
  ـ اى على، آيا از اين عهدنامه كه خدا برايت فرستاده آگاه شدى؟ آيا به من قول مى دهى كه به آن عمل كنى.
  ـ آرى، پدر و مادرم به فداى شما باد، من قول مى دهم به آن عمل كنم.
  ـ على جان، در اين عهد نامه آمده است كه تو بايد بر همه سختى ها و بلاها صبر كنى، على جان! بعد از من، مردم جمع مى شوند حقّ تو را غصب مى كنند و به ناموس تو بى حرمتى مى كنند، تو بايد در مقابل همه اين ها صبر كنى!
  ـ چشم! من در مقابل همه اين سختى ها و بلاها صبر مى كنم.
  چه كسى باور مى كند كه مسلمانان براى آتش زدن خانه حضرت على(ع) جمع شوند و درِخانه او را آتش بزنند و ريسمان بر گردن او بياندازند و او را به سوى مسجد بكشانند و جلو چشم او ناموسش را با تازيانه بزنند؟
  اكنون على(ع) به سجده رفته است و در سجده با خداى خويش سخن مى گويد: «من قبول كردم و به آن راضى هستم».
  على(ع) در مقابل همه اين بلاها صبر خواهد نمود، چون خدا او را به صبر فرمان داده است، آرى در آن روزهاى سخت، فقط صبر على(ع)مى تواند اسلام را حفظ كند. اگر صبر على(ع) نباشد دشمنان اسلام، اصل و اساس اسلام را نابود خواهند كرد. على(ع) تا ديروز در همه جنگ ها با شمشير خود اسلام را زنده مى كرد، فردا بايد با صبر خود اسلام را زنده نگه دارد.
  										* * *
  ما رهبرانى هستيم كه شما را به سوى خدا مى خوانيم، ما آماده ايم تا شما را به خدا برسانيم، ما راه رسيدن به خدا هستيم، اگر در جستجوى هدايت هستيد، از ما پيروى كنيد.
  خدا ما را به عنوان آقا و مولاى بندگان خود انتخاب نموده است، ما دين خدا را از تحريف ها و كج روى ها حفظ مى كنيم، ما از دوستان و شيعيان خود حمايت مى كنيم، در موقع سختى ها آنها را تنها نمى گذاريم، ما به يارى آنها مى آييم.
  اكنون اين حكايت را بشنو تا بدانى كه ما هرگز دوستان خود را رها نمى كنيم:
  يك روز امام صادق(ع) به يكى از ياران خود رو كرد و گفت:
  ـ آيا مى دانى كه شيعه ما در لحظه جان دادن، دو نفر را مى بيند.
  ـ مولاى من! شيعه شما چه كسانى را مى بيند؟
  ـ شيعه ما، در لحظه آخر، پيامبر و على(ع) را مى بيند.
  ـ آيا پيامبر و على(ع) با مؤمن سخنى هم مى گويند؟
  ـ آرى! پيامبر و على(ع)، نزد مؤمن حاضر مى شوند، رسول خدا مى آيد و كنار مؤمن مى نشيند و على(ع) در پايين پاى مؤمن، مى نشيند. آن وقت پيامبر به بالين مؤمن مى آيد، آن حضرت صورت خود را نزديك صورت مؤمن برده و به او مى گويد: اى دوست خدا! تو را بشارت باد كه من پيامبر هستم. آگاه باش كه من براى تو بهتر از همه دنيا هستم!
  ـ مولاى من! آيا على(ع) هم سخنى مى گويد؟
  ـ بعد از آن پيامبر از كنار مؤمن برمى خيزد و على(ع) كنار مؤمن مى نشيند و به او مى گويد: اى دوست خدا، شاد باش و غم مخور! من على هستم، همان كسى كه تو همواره مرا دوست مى داشتى! من آمده ام تا تو را يارى كنم.
  آرى! موقع جان دادن كه سخت ترين لحظه هاست، ما به يارى دوستان خود مى آييم و آنها را تنها نمى گذاريم.


title: نداى پيروزى از فرازگلدسته ها
text:
   نداى پيروزى از فرازگلدسته ها 


  خداوند در قرآن از مسلمانان خواسته است تا اگر سؤالى دارند و به دنبال پاسخ آن مى گردند، سؤال خود را از «اهل ذكر» بپرسند: 
  (فَسْـَلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَتَعْلَمُونَ).
  بدانيد ما همان «اهل ذكر» هستيم كه خدا در قرآن از ما اينگونه ياد كرده است.
  شايد دوست داشته باشى، بدانى كه چرا خداوند ما را «اهل ذكر» ناميده است؟ خوب است بدانى كه يكى از نام هاى پيامبر، «ذكر» است، تو مى دانى كه «ذكر» به معناى ياد كردن است، چون مأموريّت پيامبر در اين دنيا اين بود كه ياد خدا را براى مردم زنده كند، خدا او را به اين نام ناميده است، يكى از نام هاى پيامبر، «ذكر» است، اكنون ديگر مى دانى چرا به ما «اهل ذكر» مى گويند، چون ما اهل و خاندان پيامبر هستيم، «اهل ذكر» يعنى «اهل پيامبر»، فقط ما هستيم كه از نسل پيامبر هستيم و فرزندان آن حضرت حساب مى شويم.
  										* * *
  (يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِى الاَْمْرِ مِنكُمْ).
  اى كسانى كه ايمان آورده ايد، از خدا و پيامبر او اطاعت كنيد، از كسانى كه ولىّ امر شما هستند، پيروى كنيد.
  بدان كه منظور از «ولىّ امر»، ما هستيم، ما صاحبان امر ولايت و رهبرى اين جامعه هستيم، ما صاحبان مقام ولايت هستيم. خدا ما را رهبر و پيشواى اين مردم قرار داده است و اطاعت از ما را بر همه واجب نموده است.
  ما را بهتر بشناس، ما «بقية الله» هستيم. مى دانم دوست دارى در مورد اين كلمه بيشتر بدانى. حتماً در قرآن اين آيه را خوانده اى: 
  (بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ).
  اگر شما اهل ايمان هستيد بقيّةُ الله برايتان بهتر است.
  خدا پيامبران زيادى براى هدايت بشر فرستاد. آنها براى سعادت بشر زحمات زيادى كشيدند، عده زيادى از آنان در اين راه شهيد شدند. خداوند آخرين پيامبر خود را هم فرستاد تا دين اسلام را كه كامل ترين دين است براى مردم بيان كند. اكنون كه پيامبران، همه از اين دنيا رفته اند و مهمان خدا شده اند، اين ما هستيم كه تنها يادگار آنها هستيم، آرى! ما بازمانده خدا و ذخيره او در روى زمين هستيم، حتماً ديده اى بعضى افراد، وسايل قيمتى تهيّه كرده و آن را در جايى مطمئن قرار مى دهند. آن وسايل، ذخيره هاى آنها هستند. خدا هم براى خود ذخيره اى دارد. اكنون تو ديگر معناى «بقية الله» را مى دانى، ما ذخيره هاى خدا در روى زمين هستيم، ما يادگار همه پيامبران هستيم.
  سرانجام روزى فرا مى رسد كه مهدى(ع) ظهور مى كند و او حكومت عدل الهى را در همه جهان برپا خواهد نمود. او ذخيره خداست، زمانى كه ظهور او فرا برسد، او به كنار كعبه مى آيد، آن روز فرشتگان دسته دسته براى يارى او خواهند آمد.
  جبرئيل با كمال ادب نزد او خواهد رفت و چنين خواهد گفت: «آقاى من! وقت ظهور تو فرا رسيده است».
  مهدى(ع) به كنار درِ كعبه رفته و به خانه توحيد تكيه خواهد زد و اين آيه را خواهند خواند:
  (بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ).
  اگر شما اهل ايمان هستيد بقيّةُ الله برايتان بهتر است.
  آن روز صداى مهدى(ع) در همه دنيا خواهد پيچيد: «من بقيةُ الله و حجّت خدا هستم».
  										* * *
  ما برگزيدگان خدا هستيم، خدا ما را از ميان همه بندگان خود انتخاب نموده است و ما را به همه آنها برترى داده است.
  ما «حزب الله» هستيم، ما حزب خدا مى باشيم و هر كس پيرو ما مى باشد از حزب خداست.
  ما و شيعيان ما همواره پيروز هستيم، زيرا خداوند اين وعده را داده است:
  (فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَـلِبُونَ).
  اين وعده خداست و تو مى دانى كه وعده خدا هرگز تخلف ندارد، درست است كه به ظاهر، حسين(ع) در كربلا مظلومانه شهيد شد و همه يارانش به شهادت رسيدند، امّا او پيروز آن ميدان بود. وقتى كه امام سجاد(ع) از سفر شام به مدينه بازگشت براى مردم مدينه سخنانى را بيان كرد، او رو به مردم كرد و چنين گفت: «من خدا را به خاطر سختى هاى بزرگ و مصيبت هاى دردناك و بلاهاى سخت شكر و سپاس مى گويم».
  همه مردم مدينه تعجّب كردند، آنها با خود گفتند: به راستى، امام سجاد چه مى گويد؟ او با چشم خود شهادت پدر، برادران، عموها و... را ديده است، او به سفر اسارت رفته است، او آب دهان انداختن اهل شام به صورت خواهرانش را ديده است; امّا چگونه است كه بازخدا را شكر مى كند؟
  اما تاريخ مى داند كه چرا امام سجاد در آن لحظه شكر خدا نمود، آن كاروان از شام برگشته بود و به اسلام زندگى دوباره داده بود. آن كاروان به كربلا رفت و خون هاى زيادى در راه دين داد و به شام رفت و دين پيامبر را از مرگ حتمى نجات داد. 
  آيا نبايد خدا را شكر كرد كه اسلام نجات پيدا كرد؟ دينى كه پيامبر براى آن، خونِ دل زيادى خورده بود بار ديگر زنده شد. خون حسين تا روز قيامت درخت اسلام را آبيارى مى كند.
  اين همان پيروزى است كه خدا وعده داده بود، امام حسين(ع) به هدف خود رسيد. يزيد به خاطر كينه اى كه از پيامبر و خاندان او داشت مى خواست اسلام را ريشه كن كند، او به عنوان خليفه مسلمانان، مى خواست ضربات هولناكى را به اسلام بزند. اين امام حسين(ع) بود كه با قيام خود اسلام را نجات داد. آرى! تا زمانى كه صداى اذان از گلدسته ها بلند است، امام حسين(ع)پيروز است.
  آرى! حزب خدا هميشه پيروز است.


title: اين راه خدايى است
text:
   اين راه خدايى است


  علم و دانش خدا نزد ماست، قلب هاى ما جايگاه اسرار خدا مى باشد، ما حجت خدا بر بندگانش هستيم، 
  تو در نماز بارها و بارها مى گويى: اهْدِنَا الصِّرَطَ الْمُسْتَقِيمَ
  بدان كه ما همان صراط مستقيم خدا هستيم، ما همان راه خدا هستيم. اگر مردم به سوى ما بيايند و سخنان ما را بشنوند، به هدايت رهنمون خواهند شد و سعادت دنيا و آخرت را از آنِ خود خواهند نمود.
  لازم است به اين نكته اشاره كنم كه در زبان عربى، واژه «طريق» و «صراط»، هر دو به معناى «راه» است. وقتى ما بخواهيم از راهى سخن بگوييم كه اصلى و وسيع است، از واژه «صراط» استفاده مى كنيم; امّا وقتى بخواهيم به مسيرى اشاره كنيم كه پيمودن آن با سختى همراه است واژه «طريق» را به كار مى بريم.
  راهى را كه ما شما را به سوى آن فرا مى خوانيم، راهى وسيع و واضح است و در آن هيچ ابهام و مشكلى نيست، شما به راحتى مى توانيد با پيمودن اين راه به سعادت و رستگارى برسيد.
  ما نور خدا در آسمان ها و زمين هستيم، ما مايه هدايت اهل آسمان ها و زمين هستيم، ما فرشتگان و اهل زمين را به سوى زيبايى ها رهنمون مى كنيم، اگر هدايت ما نباشد، هيچ كس نمى تواند به سعادت و رستگارى برسد. 
  وقتى كه شبى تاريك، در بيابان راه را گم كنى، به دنبال نورى مى گردى تا بتوانى نجات پيدا كنى، در آن تاريكى اين نور است كه مى تواند تو را راهنمايى و هدايت كند، وقتى نورى را از دور دست ها مى بينى، به سوى آن مى روى، زيرا مى دانى در آنجا كسى هست كه مى تواند به تو كمك كند.
  خداوند هم ما را مايه هدايت همه قرار داده است، همه نياز به هدايت ما دارند.
  										* * *
  ما رهبرانى هستيم كه خدا ما را هدايت نموده است و ما را مأمور كرده است تا ديگران را هدايت كنيم، لطف خداوند همواره با ما بوده است و ما در سايه مهربانى او هستيم، خداوند، خود هدايتگر ماست و ما هم هدايتگر مردم هستيم.
  ما از همه لغزش ها و زشتى ها و پليدى ها به دور هستيم، خدا به ما مقام عصمت را داده است، ما همه معصوم هستيم و هرگز فكر گناه هم به ذهن خود راه نمى دهيم.
  نمى دانم تو از عصمت چقدر مى دانى، بعضى ها به اشتباه خيال مى كنند كه ما قدرت انجام گناه را نداريم و براى همين است كه معصوم هستيم، يعنى آنها خيال مى كنند معصوم كسى است كه نمى تواند گناه بكند، اين سخن اشتباه است، اگر ما نتوانيم گناه بكنيم و قدرت انجام گناه را نداشته باشيم، اين كه فضيلت نيست، فضيلت اين است كه كسى بتواند گناه بكند، امّا گناه نكند. ما قدرت داريم و مى توانيم گناه بكنيم، امّا هرگز و هرگز فكر گناه كردن هم به ذهن ما نمى رسد، خدا به لطف خود، مقام عصمت را به ما داده است.
  مى دانم تصوّر اين معنا براى شما سخت است، خوب است به كتب نويسندگان شيعه مراجعه كنيد و ببينيد كه آنها چگونه اين نكته را براى شما شرح داده اند. 
  										* * *
  در اينجا شرح ماجرايى كه براى يكى از نويسندگان پيش آمده بيان مى شود:
  يك روز يكى از جوانان نزد من آمد و گفت:
  ـ حاج آقا! من يك سؤالى دارم كه خيلى ذهنم را مشغول كرده است. 
  ـ آن سؤال چيست؟ 
  ـ ما معتقد هستيم كه اهل بيت(ع) معصوم هستند، آخر چگونه مى شود اهل بيت(ع) هرگز فكر گناه هم نكنند، چگونه ممكن است انسان به اين مقام برسد، اختيار دل انسان كه دست خودش نيست، چه بسا دل انسان براى يك لحظه هوس يك گناه مى كند. اهل بيت(ع) هر چقدر مقام بالايى داشته باشند، به هر حال انسان هستند و ممكن است به ذهن و قلب آنها فكر گناه بيايد.
  ـ عزيزم! آيا من مى توانم يك سؤال از شما بپرسم؟ آيا ناراحت نمى شويد؟
  ـ بفرماييد.
  ـ شما چند سال داريد؟
  ـ من بيست سال دارم.
  ـ آيا در اين مدّت، هرگز به ذهنتان رسيده است كه وقتى به دستشويى مى رويد، مقدارى از آنچه از شما دفع شده است را بخوريد؟
  ـ حاج آقا! اين چه سؤالى است كه شما مى پرسيد؟ 
  ـ آنچه از شما دفع شده است در نظر شما آن قدر پست و متعفّن است كه شما هرگز چنين فكرى هم نمى كنيد. بگوييد بدانم آيا شما قدرت بر انجام چنين كارى داريد؟ آيا كسى اين قدرت را از شما گرفته است؟
  ـ نه. من قدرت بر اين كار را دارم، امّا هرگز و هرگز چنين فكرى تا به حال به ذهنم خطور نكرده است. من نمى دانم منظور شما از اين حرف ها چيست؟
  ـ عزيزم! صبر كن، معلوم مى شود، پس معلوم شد كه تو نسبت به انجام آن كارى كه گفتم، قدرت دارى، امّا هرگز فكر انجام آن را هم نمى كنى، چه رسد كه بخواهى آن كار را انجام دهى.
  ـ بله. همين طور است.
  ـ خوب. آيا خداوند مى تواند شناخت و معرفتى به اهل بيت(ع) بدهد كه زشتى گناه نزد آنها از همه چيز بيشتر باشد؟ آيا چنين چيزى امكان دارد؟
  ـ آرى.
  ـ اهل بيت(ع) قدرت بر انجام گناه دارند، امّا گناه در نظر آنان از هر چيزى كه تو تصوّر كنى، زشت تر است، براى همين است كه آنان هرگز فكر گناه هم نمى كنند.
  ـ حاج آقا! خدا به شما خير بدهد، من با اين مثال شما، خيلى چيزها را فهميدم، راست گفته اند كه گاهى يك مثال بهتر از يك كتاب مى تواند در فهميدن يك مطلب به ديگران كمك كند.
  ـ عصمت آنها فقط به معناى ترك گناه نيست، بلكه قلب آنها آن چنان از خدا پر شده است كه اصلاً غير خدا در آنجا، راه پيدا نمى كند، قلب آنها از علاقه به خدا، اطاعت خدا، بندگى خدا، انس با خدا و محبّت خدا پر شده است و ديگر جاى خالى نيست براى فكر غير خدايى، تا چه رسد به خطور نافرمانى خدا.
  ـ حاج آقا! به راستى چرا خدا مقام عصمت را به اهل بيت(ع) داده است؟ علّت اين كار چه بوده است؟ 
  ـ مى دانى كه خداوند اطاعت از اهل بيت(ع) را بر همه واجب نموده است و به آنها ولايت داده است، همه مردم بايد از فرمان آنها اطاعت كنند، خوب، مقام ولايت با مقام عصمت همراه شده است، يعنى خداوند اطاعت كسانى را بر ما واجب كرده است كه هرگز دستورى خلاف رضايت خدا نمى دهند.
  ـ يعنى كسى كه عصمت ندارد نمى تواند ولايت داشته باشد؟
  ـ دقّت كن، خدا اوّل به اهل بيت، مقام عصمت را داد، بعداً از مردم خواست تا از آنها اطاعت كنند، اگر آنها معصوم نبودند، خدا هرگز اطاعت آنها را بر ما واجب نمى كرد، اگر آنها معصوم نبودند، هرگز بر ما ولايت نداشتند، آخر چگونه ممكن است خدا به ما بگويد گوش به فرمان كسى باشيد در حالى كه ممكن است او اشتباه كند؟
  ـ حاج آقا! پس درست به همين دليل است كه سخن اهل سنّت باطل است.
  ـ كدام سخن؟
  ـ آنها مى گويند كه ابوبكر و عمر و عثمان، «ولى امر» مسلمانان بودند و آنها بر مردم ولايت داشتند. 
  ـ كسى مى تواند ولايت داشته باشد كه معصوم باشد، اين سخن حضرت على(ع) است كه فرمود: «خداوند دستور داد تا مردم از پيامبر اطاعت كنند زيرا پيامبر معصوم است و هرگز دستورى نمى دهد كه خدا از آن ناراضى باشد، هم چنين خدا دستور داده است تا مردم از ما اطاعت كنند، زيرا به ما مقام عصمت عنايت نمود».


