# jomle

title: توضيحات
text:
  توضيحات

  كتاب همسر دوست داشتنى 
  موضوع: خانواده. زندگى زناشويى.
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا شما براى بهتر زندگى كردن، برنامه اى داريد؟ آيا مى دانيد چگونه مى توانيد محيط خانه خود را از عشق و صميميّت پر كنيد؟
  آيا تا به حال، به اين نتيجه رسيده ايد كه همه ما نيازمند آموزش در زمينه زندگى زناشويى هستيم؟
  خواهرم!
  آيا اتاق تنهايى شوهر خود را مى شناسيد؟ هنگامى كه شريك زندگيتان از شما فاصله مى گيرد به چه فكر مى كنيد؟
  آيا خواهان كمال معنوى هستيد؟ آيا مى خواهيد خدا به شما نظر مرحمت بكند؟ آيا دوست داريد ثواب هزار شهيد را داشته باشيد؟
  برادرم! 
  آيا مى دانيد همسر شما چگونه به شما امتياز مى دهد؟ آيا مى دانيد كه شريك زندگى شما نياز به سخن گفتن دارد؟ وقتى همسر شما در حالت يأس قرار مى گيرد چه مى كنيد؟ آيا خير دنيا و آخرت را مى خواهيد؟
  اين كتاب را براى همه مردان و زنانى نوشته ام كه مى خواهند در زندگى زناشويى خويش شاهد عشق و صميميّت بيشترى باشند.
  من تلاش كرده ام كه با نگاهى نو به آموزه هاى دينى در شناخت بهتر زندگى زناشويى به شما كمكى كرده باشم.
  اين كتاب در دو فصل تنظيم شده است، آقايان با خواندن فصل اوّل، مى توانند مرد بهترى براى همسرشان باشند و همچنين خانم ها با خواندن فصل دوم مى توانند زن بهترى براى شوهرشان باشند.
  البتّه از همه برادران و خواهرانم مى خواهم كه هر دو فصل كتاب را بخوانند زيرا فقط در اين صورت است كه به علّت نوشتن اين كتاب پى مى بريد.
  اين كتاب را به همسر خوب خود، اهدا مى كنم زيرا كه او براى موفقيت من فداكارى بسيارى نموده است.

  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، خرداد 1386


title: آقايان بخوانند: من ديگر «خسته نباشيد» نمى گويم!
text:
  آقايان بخوانند: من ديگر «خسته نباشيد» نمى گويم!


  صبح شده است و بايد هر چه زودتر به محل كار خود بروى.
  با خانواده خود خداحافظى مى كنى و سوار تاكسى مى شوى.
  به راننده سلام مى كنى و به او مى گويى: خسته نباشيد!
  و وقتى كه به اداره خود مى رسى با همكارانت رو برو مى شوى به آنان سلام كرده و دست مى دهى و باز مى گويى: خسته نباشيد!
  ما عادت كرده ايم به هر كسى كه به كارى مشغول است، «خسته نباشيد» مى گوييم.
  اين كار پسنديده اى است كه ما احساسات خوب خود را نسبت به ديگران به زبان آوريم.
  ولى من به راننده و همكار و ديگران، «خسته نباشيد» نمى گويم!
  حتماً تعجّب مى كنى!
  من به جاى «خسته نباشيد» چنين مى گويم: «عبادتت قبول!»
  شايد بگويى كه چرا داخل تاكسى و اداره را با مسجد و محراب اشتباه گرفته اى؟
  آرى، حق دارى كه چنين بگويى!
  از آن زمانى كه ما عبادت را فقط نماز و روزه دانستيم، از آن زمانى كه از دين واقعى دور شديم، از آن زمانى كه عرفان و معنويت را فقط در گوشه خلوت و انزوا جستجو كرديم، ديگر از كمال و سعادت راستين فاصله گرفتيم و از اسلام واقعى دور شديم.
  اگر شما در حال كار كردن هستيد من با صداى بلند به شما مى گويم:
  اى رزمنده راه خدا!
  اى مجاهد!
  تو دارى در راه خدا جهاد مى كنى!
  آيا شنيده اى كه امام صادق(ع) فرمود: «هر آن كس كه براى مهيا كردن مخارجِ خانواده خود تلاش كند همانند رزمندگان مى باشد و خدا همان ثوابى را به او مى دهد كه به رزمندگان مى دهد».
  مگر نمى دانى كه يك روز جهاد در راه خدا بالاتر از چهل سال عبادت است.
  هر روزى كه براى خوشبختى همسر و فرزندت به سر كار مى روى و عرق مى ريزى، به اندازه چهل سال عبادت به خدا نزديك شده اى.
  برادرم!
  اگر خداوند بر شما واجب كرده است كه براى خرج زن و بچه خود تلاش كنى، بايد بدانى كه خدا براى اين كار تو ثواب بزرگى قرار داده است.
  آرى، خداوند مى داند كه تو با عشق به سعادت خانواده ات تلاش مى كنى، پس همان ثوابى را كه به رزمندگان حقيقى مى دهد به تو هم عنايت مى كند.
  حالا كه اين را دانستى از تو خواهشى دارم:
  هر وقت كه به سوى خانه باز مى گردى اين نكته را به خود ياد آورى كن كه تو با خدا معامله كرده اى و خدا در مقابل يك روز كار كردن، ثواب چهل سال عبادت به شما داده است!
  پس حواست جمع باشد مبادا عبادت خود را خراب كنى!
  حالا كه مى خواهى وارد خانه شوى مبادا خستگى خود را به رخ زن و بچه ات بكشى!
  همسرت منتظر توست!
  بايد با روى گشاده وارد خانه شوى، اكنون از عبادت گاه چهل ساله مى آيى، از مهمانى خدا مى آيى!
  چهل سال، عبادت، روح شما را با صفا كرده است و اكنون به خدا نزديك تر شده اى! 
  آيا باور كرده اى كه با كوله بارى از چهل سال عبادت مى خواهى وارد خانه شوى؟
  حالا مى خواهم مقدارى فكر كنى!
  اگر خداى ناكرده سختى كار خود را به رخ همسرت بكشى غير از اينكه او را آزرده مى كنى عبادت خود را هم از بين مى برى!
  اكنون نزديك درِ خانه يك لحظه بايست، و لبخندى بر لب هاى خود بنشان!
  يار مهربانت، همسر عزيزت چشم به راه توست، او محتاج لبخند توست، اين بهترين هديه تو به اوست.


title: آقايان بخوانند: آيا مى خواهى ثواب حج و عمره به تو بدهند؟
text:
  آقايان بخوانند: آيا مى خواهى ثواب حج و عمره به تو بدهند؟


  وقتى به مكّه براى زيارت خانه خدا مى روى مهمان خدا مى شوى و چون با لباس احرام بر دور كعبه طواف مى كنى قلب خويش را صفا مى دهى و پاكِ پاك مى شوى. 
  آيا مى دانى كه پيامبر(ص) ارزش يك سفر عمره رابالاتر از دنيا و هر آنچه در دنيا است مى داند و آن را مايه پاك شدن از همه گناهان معرفى مى كند.
  حتماً مى گويى: معلوم نيست چه موقعى خداوند توفيق آن دهد كه به مكّه سفر كنم.
  آيا دوست دارى تا من كارى را ياد شما بدهم كه ثواب حج و عمره داشته باشد؟
  پيشنهاد من زياد سخت نيست و داخل خانه خودت مى توانى آن را انجام بدهى!
  لازم نيست جايى بروى، همين الان مى توانى به ثواب حج و عمره برسى!
  حتماً مايل شدى بدانى كه آن چه كارى است.
  برادرم!
  يك لحظه كتاب را كنار بگذار و نگاهى به اطراف خود بينداز!
  جارو برقى به تو چشمك مى زند!
  از تو مى خواهم تا خانه را جارو كنى!
  من از تو مى خواهم حساب كنى وقتى خانه را جارو مى كنى چند قدم بر مى دارى!
  حتماً مى گويى: آقاى نويسنده، ما جارو كردن را به خاطر اين كه دلت نشكند قبول كرديم، ديگر دست بردار، چه كسى حوصله دارد حساب كند كه براى جارو كردن اتاق چند قدم بر مى دارد؟
  شما نمى دانى كه من مى خواهم بدانم خداوند به شما ثواب چند حج و عمره مى دهد؟
  پيامبر(ص) فرمود: «هر كس كه به خانواده خود خدمت كند به عدد هر قدمى كه بر مى دارد، خداوند به او ثواب حج و عمره مى دهد».
  مى بينم كه با عشق طواف كعبه، خانه را جارو مى كنى!
  به راستى ما چه دين كاملى داريم و خودمان خبر نداريم!
  افسوس كه ما را سرگرم كردند تا نفهميم پيرو چه دينى و آيينى هستيم!
  تو را به خدا، انصاف بده آيا با عمل كردن به همين يك حديث، زندگى هاى ما شيرين تر نمى شود؟
  آيا مشتاق هستى خاطره اى از زندگى حضرت على(ع) برايت نقل كنم.
  مگر همه ما حضرت على(ع) را الگوى خود قرار نداده ايم؟
  ولى متأسفانه فقط به گوشه هايى از زندگى آن حضرت توجّه كرده ايم و هرگز به تمام زندگى آن حضرت دقّت نكرده ايم.
  يك روز رسول خدا(ص) تصميم گرفت كه به خانه حضرت زهرا(س) برود و از دختر خود ديدارى داشته باشد.
  وقتى پيامبر وارد خانه شد با چه منظره اى روبرو شد؟
  او ديد كه حضرت على(ع) كنار حضرت زهرا(س) نشسته و با هم دارند با آسياب دستى، گندم آسياب مى كنند.
  آن زمان كه نانوايى وجود نداشت و زنان مدينه با آسياب دستى گندم را آسياب مى كردند و نان مى پختند و اين كار مخصوص زنان خانه دار بود. حضرت على(ع) را نگاه كن كه چگونه در كارهاى خانه، همسر خود را كمك مى كند!
  من و تو هم اگر حضرت على(ع) را الگو قرار داده ايم بايستى در كارهاى خانه همسر خود را كمك كنيم تا مهر و صميميّت در خانه ما موج بزند.
  آرى، حضرت على(ع) اين چنين درس محبّت و صفا را به شيعيانش مى آموزد و درود خدا بر مردانى كه آيين همسردارى را از امام مهربان خويش فرا گرفتند.
   


title: آقايان بخوانند: خدايا، خير دنيا و آخرت را به من بده!
text:
  آقايان بخوانند: خدايا، خير دنيا و آخرت را به من بده!


  يادت هست كه چگونه عشق زيارت امام رضا(ع) تو را به مشهد كشاند.
  و چون به مشهد رسيدى غسل زيارت نمودى و وضو ساخته و آرام آرام به سوى حرم حركت كردى.
  وارد صحن و سراى با صفاى امام رضا(ع) شدى و با نهايت ادب و تواضع پيش رفتى تا روبروى ضريح رسيدى و شروع به خواند زيارتنامه كردى: «السلام عليك يا ولى الله».
  شايد به خاطر دارى كه در اين زيارت نامه از خدا چه خواستى.
  تو از آنانى نيستى كه طوطىوار، دعايى را مى خوانند و نمى فهمند كه چه گفتند! 
  كاش همه ما وقتى دعاهاى عربى را مى خوانديم در معناى آن هم دقّت مى كرديم كه چه مى گوييم و از خدا چه مى خواهيم.
  به هر حال در آن زيارتنامه اين چنين گفتى: «بار خدايا، خير دنيا و آخرت به من كرم بفرما».
  اين خواسته تو بود كه در هنگام زيارت امام رضا(ع) از خداوند طلب كردى.
  سفر به پايان مى رسد و تو به شهر و ديار خود باز مى گردى!
  حالا كه اين كتاب را مى خوانى از تو سؤال مى كنم:
  آيا آن دعاى تو مستجاب شد؟ نشانه آن چيست؟
  شايد بگويى كه توفيق اعمال نيك بيشترى پيدا كرده ام.
  ولى متأسفانه اين جواب تو درست نيست.
  اگر بگويى كه توجّه من به نماز و عبادتم بيشتر شده است.
  من مى گويم كه اين جواب هم صحيح نيست.
  مى گويى كه بعد از آن كه از مشهد آمدم رسيدگى من به فقرا بيشتر شده است.
  ولى اين هم جواب صحيح نيست.
  آيا مى خواهى بدانى كه نشانه مستجاب شدن آن دعاى مهم چيست؟
  اين سخن پيامبر(ص) است كه وقتى خداوند بخواهد به كسى خير دنيا و آخرت را بدهد به او توفيق خدمت به خانواده اش را مى دهد.
  وقتى كه از مشهد باز گشتى اگر در خانه به همسر خود بيشتر كمك كردى، معلوم است كه آن دعاى تو در حرم امام رضا(ع) مستجاب شده است.


title: آقايان بخوانند: همسر عزيزم، دوستت دارم!
text:
  آقايان بخوانند: همسر عزيزم، دوستت دارم!


  وقتى يك گلدان زيبا را خريدارى مى كنى و به خانه مى آورى، آيا آن گلدان را به حال خود رها مى كنى؟
  نه، بلكه هر روز از آن گلدان مواظبت مى كنى و مرتب آن را آب مى دهى.
  زيرا اگر به گلدان خود آب ندهى بعد از مدّتى پژمرده مى شود.
  پس چرا بهترين گلِ زندگى خود را فراموش كرده اى؟
  همسرت را مى گويم.
  يادت هست با چه عشقى به خواستگارى او رفتى!
  آرى، بهترين لحظه ها براى تو لحظه اى بود كه او قدم به خانه تو گذاشت و شما زندگى مشترك را با هم شروع كرديد.
  چرا چند روزى است از اين گل زندگى خود غافل شده اى؟ 
  اگر مى بينى كه زندگيت ديگر آن صفا را ندارد براى اين است كه خودت از گل زندگيت غفلت كردى! 
  آيا مى خواهى جبران گذشته را بكنى و دوباره زندگيت پر از عشق و محبّت شود؟
  من يك دستور ساده برايت دارم.
  اگر به من قول بدهى كه اين دستور را عمل كنى به زودى دوباره قلب تو از عطر عشق و محبّت، مدهوش خواهد شد.
  البتّه از شما چه پنهان، كه اين دستور از من نيست!
  اين دستور از پيامبر مهربان ماست.
  پس گوش فرا ده!
  آن حضرت فرمود: «وقتى مرد به همسر خود بگويد «دوستت دارم»، اين سخن هيچ گاه از قلب همسرش بيرون نمى رود».
  همين الان كتاب را ببند و اين جمله پيامبر را به همسر خود بگو!
  يادم نمى رود كه در مجلسى، از آقايانى كه آنجا بودند خواستم كه اين دستور را انجام دهند.
  يك نفر از عقب جمعيت به من رو كرد و گفت:
  آقا، اين حرف ها چيست كه براى مردم مى گويى! تو بايد براى ما حديث بخوانى!
  وقتى به او گفتم كه اين سخن رسول خداست، با شرمندگى سرش را پايين انداخت.
  بارها پيش آمده است كه وقتى اين حديث را براى مردم مى خوانم مى بينم كه در غمى بزرگ فرو مى روند.
  غم اين كه چرا زودتر اين دستور پيامبر(ص) را نشنيده اند؟
  آرى، ساليان زيادى از زندگى آن ها گذشته ولى اكنون با اين دستور آشنا مى شوند.
  اجازه مى دهى من از تو خواهشى بكنم!
  من از شما مى خواهم هر وقت تازه دامادى را ديدى، اين حديث را به او هديه كنى!
  اى كاش ما اسلام را فقط در نماز و روزه خلاصه نمى كرديم!
  آيا مى شود آن روزى بيايد كه همه ما جمله «همسرم! دوستت دارم» را هم به عنوان يك برنامه دينى خود بدانيم.
  آيامى دانيد كه هر زنى نياز دارد كه حداقل روزى سه بار اين جمله را بشنود؟
  پس هيچ گاه اين جمله سحرآميز و جادويى را از همسرت دريغ مكن!
  دوستت دارم!
  دوستت دارم!
  دوستت دارم!
  و اين را باور كن كه هيچ گاه همسرت از شنيدن اين جمله خسته نمى شود.
  هر بار كه به همسرت از صميم دل مى گويى: «دوستت دارم»، قلب او را از عشق لبريز مى كنى و روحيه او را شاداب مى سازى.


title: آقايان بخوانند: آيا تا به حال در مسجد پيامبر اعتكاف كرده اى؟
text:
  آقايان بخوانند: آيا تا به حال در مسجد پيامبر اعتكاف كرده اى؟


  چند سالى است كه مراسم اعتكاف در جامعه ما رواج پيدا كرده است و در روزهاى سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم ماه رجب، گروه گروه مردم به مساجد رفته و معتكف مى شوند.
  براى اعتكاف بايد سه روز روزه بگيرى، و در مسجد بمانى و مشغول عبادت باشى.
  اگر بتوانى در مسجد پيامبر(ص) در مدينه باشى خيلى خوب است و ثواب بسيار زيادى دارد.
  فكر كن! اگر بخواهى در مسجد پيامبر معتكف شوى بايد صبر كنى تا خدا توفيق سفر به مدينه را به تو بدهد.
  آيا مى خواهى كارى را ياد شما بدهم كه ثواب اعتكاف در مسجد پيامبر را داشته باشد؟
  اين كار زحمت زيادى ندارد و هميشه مى توانى آن راانجام دهى!
  پيامبر اسلام فرمود: «نشستن مرد نزد همسر خويش، نزد خدا بهتر از اعتكاف در مسجد من است».
  به راستى كه دين و آيين ما چه دين كاملى است؟
  در كدام مكتب مى توانى ارزش نشستن پيش همسر را اين قدر بالا بيابى!
  در كجا مى توانى چنين عزّتى را كه اسلام به شما داده است، بيابيد!
  در كجاى دنيا به زن اين همه احترام و ارزش داده شده است كه نشستن كنار او، براى شوهرش ثواب اعتكاف داشته باشد!
  و افسوس و صد افسوس كه ما چقدر از دين واقعى فاصله گرفته ايم.
  همين سال گذشته، مرد جوانى را ديدم كه همسر بيمار خود را در خانه رها كرده بود و به عشق اعتكاف، به مسجد آمده بود.
  من به او گفتم كه وظيفه تو در حال حاضر، رسيدگى به همسر بيمارت است، امّا او كه به تازگى به «عرفان» رو كرده بود، مى گفت كه من بايد به خدا برسم و از غير او جدا شوم!
  آخر تا به كى جوانان ما بايد به خاطر عدم فهم دين به بيراهه بروند؟
  اگر همه مردان جامعه ما به همين يك دستور پيامبر عمل مى كردند و هر روز، ساعتى در كنار همسر خود مى نشستند و سخن دل او را مى شنيدند و به احساسات و عواطف او گوش مى كردند، آيا ما ديگر در خانواده ها اين همه مشكل مى داشتيم؟
  آيا ديگر اين همه زنان افسرده در جامعه ما يافت مى شد؟
  آرى، مردى كه ياد گرفته است هر روز مقدارى از وقت خود را صرف همسرش كند و سخن او را بشنود نه تنها به ثواب بزرگى دست يافته بلكه قلب همسر خويش را براى هميشه تسخير كرده است.
  آيا مى دانيد چگونه مى توانيد درب طلاق را بر روى زندگى خود ببنديد؟
  با همين سخن گفتن با يكديگر!
  اگر همه مردان و زنان جامعه ما، روزى بيست دقيقه با هم سخن مى گفتند و به سخنان يكديگر به دقّت گوش مى كردند اختلافات آنها حلّ مى شد.


title: آقايان بخوانند: هديه دادن را فراموش نكن!
text:
  آقايان بخوانند: هديه دادن را فراموش نكن!


  آيا مى دانى كه همسر شما انتظار دارد تمام عشقى را كه به او داريد به وسيله اى براى او ثابت كنيد؟
  آرى، شما بايد عشق و محبّتى را كه در قلب خود نسبت به همسر خود داريد هر روز به زبان آوريد.
  خريد هديه هاى كوچك و تقديم كردن آن، مى تواند همسر شما را بسيار خوشحال كند.
  وقتى به همسر خود هديه مى دهى او احساس با ارزش بودن مى كند و همين كار باعث مى شود كه ميان شما محبّت و صميميّت بيشترى به وجود آيد.
  رسول خدا فرمود: «به يكديگر هديه بدهيد كه موجب محبّت مى شود و كينه را از دل مى برد».
  تو با هديه دادن به همسرت مى توانى محبّت او رابه سوى خود جذب كنى و در آن موقع زندگى مشترك شما شيرين تر مى شود.
  همين امروز هديه اى براى او خريدارى كن و همراه با اين يادداشت تقديم همسرت كن:
  «تقديم به همسر مهربانم، تو بهترين انتخاب زندگيم هستى!».
  تو نمى دانى كه اين نوشته تو براى همسرت چقدر باارزش است و خدا مى داند كه آنرا چند بار مى خواند.
  سعى كن كه حتماً هديه را با كادويى زيبا، بسته بندى كنى چرا كه خانم ها هديه اى را كه كادو شده باشد خيلى بيشتر دوست دارند.
  آيا مى خواهيد نزد همسرتان به عنوان يك مرد استثنايى و فوق العاده جلوه كنيد؟
  يك هديه خوب مثل لباس زيبا را براى او بخريد و آن را در بسته اى كوچك بپيچيد و در جايى از آشپزخانه و يا كمد لباس همسر خود مخفى كنيد.
  البتّه يك يادداشت زيبا هم بر روى آن بگذاريد.
  وقتى كه همسرتان اين هديه را پيدا مى كند شما برايش شوهرى فوق العاده جلوه مى كنيد.
  دوستِ خوب من!
  يادت باشد اگر سفر رفتى حتماً براى همسرت هديه خريدارى كنى.
  اين دستور پيامبر است: «وقتى يكى از شما به مسافرت رفت موقع بازگشت براى خانواده خود، هديه اى تهيه كند، حتى اگر آن هديه، قطعه سنگى باشد».
  آرى، وقتى از سفر بر مى گردى در حالى كه هديه اى براى همسرت در دست دارى، اين پيام را به همسر خود مى رسانى كه من در روزهاى دورى از تو، هميشه به فكر تو بودم، من هرگز تو را فراموش نكردم.
  و اين پيام است كه براى همسر تو بسيار با ارزش است و به او آرامش مى دهد.
  هميشه تلاش كن تا همسرت در زندگى احساس كند كه به ياد او هستى و او را دوست دارى و هديه دادن بهترين راه براى اين كار مى باشد.


title: آقايان بخوانند: با لبخند مى توانى بلا را از خود دور كنى؟
text:
  آقايان بخوانند: با لبخند مى توانى بلا را از خود دور كنى؟


  همه ما عادت كرده ايم كه براى رفع بلا، صدقه بدهيم.
  حتماً اين حديث را شنيده اى كه صدقه، مرگ ناگهانى را دور مى سازد.
  نزديك عيد كه مى شود تلويزيون تبليغات زيادى انجام مى دهد و ما را تشويق مى كند تا در جشن نيكوكارى شركت كنيم و با دادن صدقه، به كمك خانواده هاى بى بضاعت بشتابيم. 
  اين كار بسيار خوبى است و باعث خوشحالى دل هاى زيادى مى شود.
  اگر كسى به خاطر گناه و معصيت، مورد غضب خدا واقع شده باشد، مى تواند با صدقه دادن غضب خدا را خاموش كند.
  آرى، صدقه، هفتاد درِ بلا و گرفتارى را بر روى انسان مى بندد و مرگ ناگهانى را از انسان دور مى كند.
  آيا شنيده اى كه صدقه، روزى را زياد مى كند؟
  رسول خدا فرمود: «زياد صدقه بدهيد كه روزى شما با صدقه دادن، زياد مى شود».
  آرى، صدقه باعث مى شود تا بركت زندگى شما زياد شود.
  برادر محترم!
  من مى خواهم در اين جا صدقه جالبى به شما ياد بدهم! 
  آيا مى دانيد كه لبخند شما به روى همسرتان، نزد خداوند به عنوان يك صدقه، حساب مى شود؟
  تعجّب نكن!
  آرى، لبخند، يك نوع صدقه مى باشد!
  اين سخن از رسول خدا است كه لبخند، صدقه است.
  اكنون تصميم بگير كه به روى همه دوستان خود لبخند بزنى!
  آيا فكر كرده اى اگر جامعه ما به همين دستور ساده، عمل مى كردند ما چه جامعه شادابى داشتيم.
  افسوس كه ما بيشتر، جنبه هاى غم را بزرگ نمايى كرده ايم!
  ما عادت داريم صبح كه از خواب بر مى خيزيم و آماده مى شويم تا از خانه بيرون برويم، مقدارى پول داخل صندوقِ صدقه بريزيم، امّا فراموش مى كنيم كه به روى همسر خود لبخند بزنيم!
  چرا ما صدقه را فقط در پول به صندوق انداختن، خلاصه كرده ايم.
  اى كاش صدا و سيماى ما، مقدارى هم در مورد صدقه لبخند، سخن مى گفت.
  چرا ما همه خوبى ها را براى غريبه ها به كار مى بريم!
  ما براى آن كودك بيچاره كه صدها كيلومتر از ما فاصله دارد هديه مى دهيم، ولى عزيزترين فرد زندگى خود را از يك لبخند هم محروم مى كنيم!
  آيا مى دانى وقتى كه وارد خانه مى شوى هيچ چيز براى همسر شما، دلنشين تر از اين نيست كه با چهره اى روبرو شود كه گل لبخند به لب دارد؟
  چرا همسر خود را از اين نعمت محروم مى كنى؟
  از امروز تصميم بگير هر وقت وارد خانه مى شوى لبخند بزنى و بدان كه اين كار تو نزد خدا به عنوان صدقه حساب مى شود و عمر تو را زياد مى كند و باعث مى شود كه بركت زندگيت زياد شود.
  آرى، صدقه به عنوان بهترين داروى دردها معرفى شده است، دارويى كه بيمارها را شفا مى دهد.
  حال اگر تو دچار افسردگى شده اى به جاى اينكه اين همه، قرص و دارو مصرف كنى و اثرى هم نبينى و بدن خودت را با اين مواد شيميايى مسموم كنى، بيا و اين دستور را عمل كن.
  هر گاه كه با همسر خويش روبرو شدى، گلِ لبخند را به او هديه كن!
  آن وقت ببين كه زندگى تو چقدر با صفا مى شود و همه آشنايان، حسرتِ صفاى زندگى تو را خواهند خورد.
  برادرم!
  چه شده است كه شما وقتى با دوستان خود روبرو مى شوى به روى آنها لبخند مى زنى، امّا چون به خانه مى آيى فقط خستگى را به خانه مى آورى؟
  بيا با خود عهدى ببند!
  از امروز به بعد هر وقت خواستى وارد خانه شوى، يك لحظه نزديكِ درِ خانه بايست!
  با خود بگو: من به مهمترين بخش زندگى خود وارد مى شوم!
  و گل لبخند را به صورت خود بنشان و وارد خانه شو!
  آيا همان قدر كه به كار و كاسبى اهميّت مى دهى به روحيه همسر و خانواده خود اهميّت مى دهى؟
  بنشين فكر كن، خودت را جاى همسرت بگذار!
  آيا تو دوست دارى كه وقتى وارد خانه مى شوى همسرت با اخم با تو برخورد كند؟
  پس آنچه را كه براى خود نمى پسندى براى همسرت نيز نپسند!


title: آقايان بخوانند: چگونه رسول خدا را شاد سازم؟
text:
  آقايان بخوانند: چگونه رسول خدا را شاد سازم؟


  من يك روز از خدا سؤال كردم:
  اى خداى بزرگ!
  چه كارى را بيش از همه كارها دوست دارى؟
  آخر من مى خواستم آن كار مهم را هر طور شده، انجام دهم.
  و در انتظار جواب ماندم.
  و بعد از مدّتى چشم انتظارى، جواب سؤال من آمد.
  شايد بگويى: خوب معلوم است جواب اين سؤال، نماز بود، چرا كه نماز ستون دين است و خدا نماز را بيش از همه چيز دوست دارد، ولى جواب من اين نبود.
  آيا شما مى دانيد من چگونه به جواب خود رسيدم.
  به سخنى از پيامبر برخورد كردم كه فرمود: «بهترين اعمال نزد خدا، خوشحال نمودن يك مسلمان است».
  و به راستى چه مسلمانى بيش از همسر ما شايسته خوشحال نمودن است؟
  وقتى كه تو تصميم مى گيرى تا همسر خود را خوشحال سازى، بدان تو كارى انجام مى دهى كه خدا خيلى آن را دوست دارد.
  امام باقر(ع) فرمود: «هيچ عبادتى همانند اين نيست كه قلب مؤمنى را شاد نمايى».
  آيا فراموش كرده اى كه همسر تو از اهل ايمان است، پس بدان اگر او را خوشحال كنى رسول خدا را خوشحال كرده اى!
  مگر اين سخن رسول خدا را نشنيده اى كه فرمود: «هر كس يك مؤمن را خوشحال كند مرا خوشحال نموده است».
  برادرم!
  اكنون برخيز و با اين اعتقاد كه خوشحال نمودن همسر مؤمنت، باعث خوشحالى رسول خدا مى شود كارى انجام بده تا او شاد شود.
  كارى هر چند كوچك، امّا اين كار را با عشقى بزرگ انجام بده!
  دوست من!
  اگر همه زوج هاى جامعه ما اين گونه فكر مى كردند زندگى ها، چقدر زيباتر مى شد!
  خيلى دلم مى خواهد به اين سخن امام صادق(ع) گوش فرا دهى كه فرمود: «وقتى كه يكى از شما، مؤمنى را خوشحال مى كند فكر نكند كه فقط او را خوشحال كرده است، به خدا قسم ما را هم خوشحال نموده است».
  اى كسى كه عشق امام زمان(ع) به دل دارى؟
  آيا مى خواهى امام زمان(ع) را خوشحال كنى!
  بهترين راه خوشحالى امام زمان(ع)، اين است كه همسر مؤمن خود را خوشحال كنى! آيا مى دانى وقتى كه تو همسر مؤمن خويش را ناراحت مى كنى و او را غصه مى دهى، رسول خدا را ناراحت مى كنى!
  امام صادق(ع) فرمود: «كه هر كس مؤمنى را اندوهناك كند، در واقع رسول خدا را اندوهناك ساخته است».


title: آقايان بخوانند: خدايا، مهر همسرم در دلم قرار ده!
text:
  آقايان بخوانند: خدايا، مهر همسرم در دلم قرار ده!


  يادت مى آيد وقتى مراسم عروسى گرفته بودى، با چه شور و شادى، همسر خويش را به منزل خود آوردى!
  همه فاميل جمع شده بودند و چه جشن باشكوهى برگزار كرده بودى!
  آن لحظه از بهترين لحظات زندگى شما بود و پيوند مقدّس شما مانند پيوند دو ستاره بود.
  نمى دانم آن لحظه دعا هم كردى؟ آيا آداب عروس به خانه آوردن را انجام دادى؟
  شايد آن موقع خبر نداشتى كه عروس آوردن هم آداب دارد؟
  اكنون من مى خواهم اين آداب را برايت بگويم: 
  از عروس خانم مى خواهى كه با وضو وارد خانه شما شود و خودت هم قبل از اينكه عروس پا به خانه بگذارد وضو مى سازى!
  و دو ركعت نماز مى خوانى!
  و شكر خدا را به جا مى آورى و بر محمّد و آل محمّد(ع) صلوات مى فرستى!
  آنگاه عروس وارد خانه تو مى شود.
  اكنون تو دست به دعا بر مى دارى و از همه مهمانان مى خواهى تا به دعاى تو «آمين» بگويند.
  حال تو بايد چه دعايى بكنى؟
  اين دعا خيلى مهم است. 
  گوش كن: «خدايا، محبّت همسرم را به قلب من ارزانى كن! رضايت و خوشحالى او را به من كرم نما! پيوند ما را پيوندى شايسته قرار بده».
  اين دعايى است كه در آن لحظه بايد بكنى!
  شايد بگويى كه آخر چرا در آن موقع دعا كنم؟
  آيا مى دانى كه در آن موقع درهاى آسمان باز مى شود؟
  امام صادق(ع) فرمود: «درهاى آسمان در چهار موقع باز مى شود: هنگامى كه باران رحمت مى بارد، هنگامى كه فرزند به صورت پدر و مادر، نگاه مى كند، هنگامى كه در كعبه باز مى شود، هنگامى كه ازدواجى صورت مى گيرد».
  به هر حال، اين دعايى است كه تازه داماد بايد از خداوند درخواست كند.
  من خيلى فكر كردم كه چرا اسلام براى لحظه ورود عروس به خانه شوهر اين برنامه دعا را قرار داده است؟
  به راستى چند بار در دعاهايت اين خواسته را از خداوند طلب كرده اى؟
  در كدام آيين، مى توانى دعايى به اين زيبايى بيابى!
  «خدايا عشق به همسرم را به من روزى كن!».
  اگر همه مردان جامعه ما از صميم دل، اين دعا را مى كردند، زندگى ها چقدر زيبا و شيرين مى شد.
  من از صدها نفر سؤال كرده ام كه آيا تا به حال از خدا خواسته ايد كه شما را عاشق همسرتان قرار دهد؟
  آنان از حرف من تعجّب كرده اند!
  آيا فكر كرده اى چرا اين دعا را همان لحظه اى كه عروس وارد خانه ات مى شود بايد بخوانى؟
  در روزهاى اوّل زندگى كه مشكلى وجود ندارد و همه همسر خود را دوست دارند!
  پس چرا اين لحظه بايد دعايى اين گونه كرد كه خدايا، عشق به همسرم را در قلب من قرار ده.
  اين يك رمز است، يك سمبل است!
  لحظه ورود عروس به خانه تو، لحظه آغاز زندگى مشترك است!
  لحظه مهم و حساسى است، اينجا بايد از خدا كمك بگيرى! 
  از او بخواهى كه او محبّت به همسرت را در قلبت بريزد و تا پايان عمر، او را دوست داشته باشى!
  راستى چرا امام باقر(ع) مى فرمايد كه از همراهان عروس بخواه تا به دعاى داماد «آمين» بگويند؟
  شايد ندانى كه پدر و مادر عروس، چقدر زحمت كشيده اند، چه بى خوابى ها كشيده اند تا دخترى را تربيت كرده و اكنون در اختيار شما قرار مى دهند.
  امام باقر(ع) مى خواهد تا پدر و مادر عروس، دعاى داماد خود را بشنوند كه چگونه از خدا مى خواهد كه همسر خود را دوست بدارد!
  نمى دانم در اين دنيا چيزى به اندازه شنيدن اين دعا، پدر و مادر يك دختر را خوشحال مى كند؟
  قسمت بعدى دعا را هم دقّت كن!
  «خدايا! كارى كن كه همسرم همواره از من راضى باشد».
  و شايد الان غصه بخورى كه من اين آداب را نمى دانستم و موقع عروس آوردن، اين دعا را نكردم.
  ولى به قول معروف، ماهى را هر وقت ازآب بگيرى تازه است!
  همين الان برخيز، وضو بساز و دو ركعت نماز بخوان و از صميم دل اين دعا را بخوان، كه خداوند فرموده است: «بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را».


title: آقايان بخوانند: از كجا بفهمم ايمانم كامل تر شده است؟
text:
  آقايان بخوانند: از كجا بفهمم ايمانم كامل تر شده است؟


  براى همه ما لحظاتى پيش مى آيد كه احساس مى كنيم به خدا نزديك تر شده ايم و به معنويت گرايش بيشترى پيدا كرده ايم.
  مثلا در ماه رمضان و شب هاى قدر، دلهاى ما روشن مى شود و نور ايمان را در وجود خود احساس مى كنيم.
  به راستى اوّلين و مهمترين نشانه زياد شدن ايمان چيست؟
  ما از كجا بفهميم كه ايمان ما كامل تر شده است؟
  آيا موافقى همين سؤال را از امام صادق(ع) بنماييم؟
  اين پاسخ آن حضرت است: «هر چه ايمان شما بيشتر شود محبّت شما به همسرت بيشتر مى شود».
  يعنى حواست باشد، اگر تو به سوى خدا ميل پيدا كردى و نماز و عبادتت بيشتر شد، بايد ببينى آيا همسر خود را بيشتر از قبل دوست دارى يا نه؟
  اگر جواب مثبت بود پس خوشا به حالت! زيرا كه در معنويت رشدكرده اى!
  اگر نماز خواندن تو بيشتر از قبل شد، امّا اخلاق تو نسبت به همسرت بهتر نشد، بلكه نسبت به او بى تفاوت شدى بايد بدانى كه آن عرفانى كه دنبالش رفته اى سرابى بيش نيست!
  من چقدر افرادى را ديده ام كه چون در وادى عرفان قدم برداشته اند به همسر خود كم مهرى ها نموده اند!
  آخر الگوى ما چه كسى مى باشد!
  اگر ما واقعاً شيعه امام صادق(ع) هستيم پس چرا رفتار ما با سخن آن حضرت، مطابقت ندارد؟
  آرى، زمانى مى توانى دم از عشق به خدا بزنى و يقين كنى كه در مسير صحيح عرفان پيش رفته اى كه محبّت و عشقت به همسرت، بيشتر شود.
  بنازم اين مكتب شيعه را چگونه بين عشق به خدا و عشق به همسر رابطه برقرار مى كند!
  و افسوس كه ما چقدر از اين حقايق غافل مانده ايم! 
  و شايد تعجّب كنى كه امام صادق(ع) در سخن ديگر مى فرمايد: «هر كس كه محبّت و عشقش به ما اهل بيت(ع) زيادتر شود، محبّتش به زنان بيشتر مى شود».
  مقدارى فكر كن، به راستى چه ارتباطى بين عشق به اهل بيت(ع) و عشق به همسر وجود دارد؟
  آرى، اگر به سفر كربلا مى روى يا نجف را زيارت مى كنى و به بركت اين سفر، روح و جانت با محبّت اهل بيت(ع) صفا مى گيرد بايد عشق و محبّتت به همسرت بيشتر شود.


title: آقايان بخوانند: نود هزار فرشته از كجا آمده اند؟
text:
  آقايان بخوانند: نود هزار فرشته از كجا آمده اند؟


  چه خبر شده است؟
  چرا عرش خدا به لرزه در آمده است؟
  چرا اين همه فرشته از آسمان به زمين مى آيند.
  فكر مى كنم تعدا آنها نود هزار فرشته باشد.
  آن طرف را نگاه كن! فرشتگان به آن سمت مى روند.
  بيا ما هم آنجا برويم ببينيم چه خبر است؟
  پيامبر مى خواهد بر جنازه اى نماز بخواند و اين فرشتگان براى خواندنِ نماز ميّت آمده اند.
  «سعد بن معاذ» از دنيا رفته است.
  حالا معلوم شد كه اين همه فرشته به احترام او آمده اند.
  چرا رسول خدا پابرهنه شده است؟
  او مى خواهد با پاى برهنه در اين مراسم حضور پيدا كند.
  معلوم مى شود سعد، آدم خيلى خوبى بوده كه پيامبر بدون عبا و با پاى برهنه در تشييع جنازه او شركت مى كند.
  اين سعد چه مقامى داشته كه عرش خدا در مرگ او به لرزه در آمده است؟
  خوشا به حالت اى سعد!
  من تا به حال نشنيده ام كه رسول خدا اين طورى احترام جنازه اى را بگيرد.
  پيامبر گاه سمت راست جنازه را مى گيرد و گاه به سمت چپ جنازه مى رود.
  بيا علّت اين كار را از پيامبر سؤال كنيم.
  آن حضرت چنين جواب مى دهد: «دست من در دست جبرئيل است، هر كجا كه جبرئيل مى رود، من نيز همراه او مى روم!».
  پيكر سعد را نزديك قبر مى برند.
  پيامبر وارد قبر مى شود و جنازه سعد را داخل قبر مى گذارد و سنگ لحد را مى چيند و قبر سعد را مى پوشاند.
  به راستى چه كسى تا به حال، سعادت داشته است كه پيامبر پيكر او را داخل قبر بگذارد؟
  آن خانم را نگاه كن كه آرام آرام كنار قبر پسرش مى آيد.
  او مادر سعد است.
  همه كنار مى روند و او مى آيد و كنار قبر پسرش سعد مى نشيند.
  او با چشم خود ديده است كه پيامبر در تشييع جنازه پسرش سنگ تمام گذاشته است و براى همين بى اختيار مى گويد: «پسرم، بهشت گوارايت باد!».
  پيامبر به مادر سعد مى گويد: «مادر سعد! صبر كن».
  و آنگاه نگاهى به آسمان مى كند.
  چه خبر شده است؟
  پيامبر دارد زمزمه اى مى كند.
  گوش كن: «خدايا! آيا مثل سعد بايد فشار قبر ببيند؟».
  بعد رو به مادر سعد مى كند و مى گويد: «الان، سعد فشار قبر دارد».
  به راستى، چه شده است؟
  سعد و فشار قبر؟ چرا بايد سعد با آن مقام اين گونه فشار قبر ببيند؟
  آيا موافقى اين سؤال را از پيامبر بپرسيم؟
  جواب پيامبر اين است: «سعد با خانواده اش بد اخلاق بود و اين فشار قبر به خاطر آن بود».
  آرى، درست است كه سعد، مقام بزرگى نزد پيامبر داشت، امّا همه كارهاى خدا روى حساب و كتاب است!
  سعد همه خوبى ها را داشت ولى با همسر خود بداخلاق بود و براى همين بايد فشار قبر ببيند.
  ما بايد خيلى مواظب باشيم كه مبادا با بد اخلاقى در خانه به سرنوشتى دچار شويم كه سعد گرفتار شد.


title: آقايان بخوانند: اين ليست را بگير و خريد كن!
text:
  آقايان بخوانند: اين ليست را بگير و خريد كن!


  حتماً برايت پيش آمده است كه همسرت به تو گفته است كه گوشت در منزل تمام شده، برو مقدارى گوشت خريدارى كن!
  و تو كه خيلى خسته اى، نمى دانى چه كنى، مى خواهى مقدارى استراحت كنى، ولى همسر شما مى خواهد براى شام، غذا تهيه كند، سرانجام تصميم مى گيرى براى خريد بيرون بروى.
  آيا فكر مى كنى كه اين كار تو نزد خدا ثواب و پاداش هم دارد؟
  آرى، تو مى روى براى خانه خريد كنى و بايد بدانى كه چه ثوابى براى تو نوشته مى شود؟
  آيا موافقى ببينيم كه امام سجاد(ع) براى اين خريد چه امتيازى مى دهد؟
  آن حضرت فرمود: «وقتى به بازار مى روم و براى خانواده خود، گوشت خريدارى مى كنم، اين كار را از آزاد كردن يك بنده، بهتر مى دانم».
  حتماً شنيده اى كه پيامبر چند روز قبل از ماه رمضان براى مردم سخنرانى كرد و براى مردم در مورد عظمت ماه رمضان سخن گفت.
  آرى، ماه رمضان بسيار عزيز است و اگر تو بتوانى در اين ماه مؤمنى را افطارى بدهى خدا به تو ثواب آزاد كردن يك بنده مى دهد.
  فكر مى كنم منظور مرا فهميدى! 
  اگر بروى و براى خانواده خودت خريد كنى اين كار تو همانقدر ثواب دارد كه افطارى دادن در ماه رمضان!
  بنازم اين مكتب را كه چقدر زيبا تلاش مى كند كانون خانواده را مستحكم سازد.
  آرى، من مى دانم كه در صف نانوايى ايستادن براى تو خيلى سخت است!
  از امروز به بعد، هر وقت كه در صف نان ايستادى به ياد اين سخن امام سجاد(ع) باش و بدان كه در حال عبادت هستى!
  من مى دانم ديگر هر وقت همسرت به تو سفارش خريد چيزى را براى خانه بكند، تو با ميل و رغبت اين كار را انجام مى دهى چرا كه تو با اين كار به كمال معنوى بزرگى دست مى يابى!
  شايد در ميان خوانندگان اين كتاب، افرادى هستند كه مى گويند من كار به ثواب ندارم.
  بحث من هم در مورد ثواب آزاد كردن يك بنده نيست، بلكه سخن من اين است كه تو اگر مى خواهى به كمال معنوى برسى، يكى از راه هاى آن اين است كه براى خانواده خود خريد كنى!
  آيا مى دانى وقتى كه از خريد برمى گردى چه ارزشى پيش خدا دارى؟
  وقتى با دستهاى خود گوشت و ميوه و... را به خانه مى برى، خداوند ثواب آن كسى را به تو مى دهد كه در راه خدا صدقه داده است.
  آرى، خريد كردن براى خانه در مكتب اسلام مساوى با صدقه دادن است!
  اگر صدقه رفع بلا مى كند، و مايه خوشحالى خداوند مى شود و مرگ ناگهانى را از انسان دور مى كند، خريد براى خانواده نيز همين اثرها را دارد.
  من اين سخن را از خود نمى گويم، پيامبر فرمود: «آنگاه كه مردى وارد بازار شود و براى خانواده خود چيزى بخرد و آنرا به خانه ببرد، ثواب او برابر با كسى است كه صدقه به نيازمندان مى دهد».
  آرى، در تعاليم اسلام تلاش شده است تا روابط بين زن و شوهر همواره با عشق و صميميّت همراه باشد و كانون خانواده در ميان جامعه مسلمانان از استحكام زيادى برخوردار باشد.


title: آقايان بخوانند: كارى نكنى كه نمازت قبول نشود!
text:
  آقايان بخوانند: كارى نكنى كه نمازت قبول نشود!


  نگاه كن! صحراى قيامت است و چه غوغايى برپاست!
  همه مردم سر از خاك برداشته و آماده اند تا به حساب كردار و رفتار آنها رسيدگى شود.
  در اين ميان چشم من به مجيد مى افتد.
  مجيد يكى از دوستان خوب من در دنيا بود و من خيلى به او علاقه داشتم.
  او خيلى خوشحال به نظر مى رسد.
  آيا موافقى پيش او برويم.
  ـ سلام، مجيد آقا!
  ـ سلام، دوست من!
  ـ مى بينم كه خيلى شاد و خوشحال هستى!
  ـ بله چون من در دنيا كارهاى خوب زيادى انجام داده ام و آمادگى كامل براى چنين روزى را دارم.
  ـ آيا مى شود كارهاى خوب خود را برايم بگويى؟
  ـ بله، من دو سفر حج واجب رفته ام، سه عمره انجام داده ام، پنج بار كربلا رفته ام، يك مدرسه و يك مسجد ساخته ام، صد يتيم را سرپرستى كرده ام، ده ها فقير را تحت حمايت خود در آورده ام...
  اينجا بود كه حسرت خوردم كه چرا من نتوانستم اين همه كار خوب انجام دهم!
  به راستى كه اگر انسان ثروت داشته باشد و آن را در راه خير مصرف كند سعادتى بزرگ داشته است.
  من ديگر يقين كردم كه مجيد اهل بهشت است براى همين روى او را بوسيدم و به او گفتم ما را فراموش نكنى، وقتى خواستى به بهشت بروى دست ما را هم بگير.
  خلاصه آن كه نوبت حسابرسى مجيد فرا مى رسد و فرشتگان نام او را مى خوانند.
  و مجيد براى حسابرسى جلو مى رود.
  ـ تو در دنيا چه كار كرده اى؟
  ـ حج و عمره به جا آورده ام.
  ـ حج و عمره تو قبول نيست!
  ـ مدرسه ساخته ام.
  ـ قبول نيست.
  ـ يتيمان را سرپرستى كرده ام.
  ـ قبول نيست!
  مجيد هر كار خوبى كه انجام داده است را نام مى برد فرشتگان به او مى گويند كه آن عملش قبول نيست.
  مجيد را نگاه كن كه چطور گريه مى كند!
  من خيلى تعجّب مى كنم، آخر چه شده است چرا هيچ يك از اعمال اين رفيق من مقبول درگاه خدا واقع نشده است.
  من نزد مجيد مى روم تا شايد علّت را بفهمم مى بينم كه او نيز حسابى گيج شده است.
  مجيد تا نگاهش به من مى افتد با گريه مى گويد: نگاه كن، همه اعمال من باطل اعلام شد! بدبخت شدم! حالا چه كنم؟
  من دلم براى مجيد خيلى مى سوزد.
  آيا موافقى با هم نزد فرشتگان محاسبه اعمال برويم و علّت را جويا شويم.
  من به آن فرشتگان مى گويم:
  «مى دانيم كه خدا به هيچ كس ظلم نمى كند و همه كارهاى او روى حساب و كتاب است، امّا ما مى خواهيم بفهميم كه چرا همه كارهاى خوب مجيد باطل اعلام شده است؟».
  اينجاست كه يكى از فرشتگان رو به من مى كند و مى گويد:
  «مجيد اعمال نيك زيادى انجام داده ولى چون همسر خود را اذيّت كرده است هيچ كدام از اعمال او قبول نمى شود».
  تازه يادم افتاد كه مجيد همه خوبى ها را داشت، امّا يك عيب داشت و آن اين كه همسرش را اذيّت و آزار مى كرد.
  آيا اذّيت و آزار همسر اين قدر گناه بزرگى است كه مى تواند همه اعمال خوب يك نفر را باطل كند؟
  پيامبر فرمود: «هر زنى كه شوهر خود را اذّيت و آزار كند خداوند هيچ كدام از اعمال خوب او را قبول نمى كند و هر مردى كه زن خود را آزار دهد نيز اين چنين است». 
  آن زنى كه بدون اجازه شوهر به مسجد مى رود، بايد بداند كه خدا نماز او را قبول نمى كند و همين طور آن مردى كه حقوق همسر خود را مراعات نمى كند بايد بداند كه خداوند اعمال خوب او را قبول نمى كند.


title: آقايان بخوانند: با همسر خود مهربان باشيد!
text:
  آقايان بخوانند: با همسر خود مهربان باشيد!


  «همواره جبرئيل در مورد زنان با من سخن مى گفت و به من توصيه مى كرد به مردان بگويم كه مراعات حال آنها را بنمايند».
  اين سخن رسول خدا است.
  جبرئيل به پيامبر عرضه داشت: «اى محمّد! به أمّت خود بگو كه با زنان مهربان باشند!
  و دل هاى آنها را شاد كنند و به آنان خشم نگيرند».
  برادرم!
  به راستى چگونه مى توانيم دل همسر خود را شاد كنيم؟
  آيا موافقى يكى از راههاى آن را برايت بگويم.
  آيا مى دانى كه توجّه نشان دادن به همسرت باعث مى شود او احساس زنده بودنِ واقعى كند؟
  آيا مى دانى كه توجّه شما به همسرت يك پيام مهم را براى او مى رساند؟
  آيا مى دانى آن پيام چيست؟
  وقتى تو به همسر خود توجّه مى كنى او احساس مى كند كه خيلى دوست داشتنى و مهم است.
  اگر او احساس كند كه تو به او توجّه ندارى قلب او خواهد مرد!
  و آنگاه تو حسرت عشق او را خواهى خورد، و به راستى زندگى با زنى كه قلبش مرده است خيلى سخت است!
  تو خودت اين كار را كرده اى، تو خودت، دل او را با بى توجّهى نابود كرده اى.
  پس سخن جبرئيل را آويزه گوش خود كن و تلاش كن تا همواره، دلِ همسر خود را شاد كنى زيرا در اين صورت است كه خوشبختى را براى خودت مهيا مى سازى.
  شما بايد ياد بگيريد كه به همسرتان توجّه پيدا كنيد.
  مثلا از او بخواهيد لباس زيبايش را به تن كند و آنگاه به او بگوييد: «اين لباس چقدر به تو مى آيد و تو چقدر زيباتر شده اى!».
  از رنگ مو و گيسوى او تعريف كنيد!
  وقتى او به ظاهر خود رسيدگى مى كند به او بگوييد: «تو پرشورترين زن دنيا هستى و من از تو خيلى راضى هستم!».
  وقتى غذاى شما را سر سفره مى آورد به او بگوييد: «اين غذايى خوشمزه و عالى است!».
  حال كه سخن به اينجا رسيد، آيا موافقى ما يك مسابقه برگزار كنيم تا به بهترين افراد جامعه جايزه اى بدهيم و از آنها تقدير كنيم؟
  حتماً مى گويى اوّل بايد دراين مطلب به توافق برسيم كه چه افرادى، بهترين مردم هستند؟
  به نظر شما بهترين مردم چه كسى است؟
  كسى كه اهل نماز و روزه است؟ كسى كه فرد نيكوكارى است و به افراد بيچاره كمك مى كند؟
  آيا موافقى ما اين سؤال را پيامبر بپرسيم؟ به نظر شما آن حضرت چه جوابى خواهد داد؟
  اين سخن آن حضرت است: «بهترين شما كسى است كه نسبت به خانواده خود، بهتر باشد».
  با اين حساب، كسى كه اهل نماز و طاعت است، ولى با خانواده خود خوش اخلاق نيست، برنده مسابقه ما نخواهد بود.
  آن نيكو كارى كه به خانواده هاى بى بضاعت، كمك مالى زيادى مى كند، ولى همسرش را در حسرت محبّت و عشق، باقى مى گذارد، بهترين مردم نيست.
  آيا مى دانيد هر كسى كه با خانواده خود نيكو رفتار كند خداوند بر عمر او مى افزايد.
  برادر خوب من!
  همسر شما امانت خداست در دست شما!
  اين دستور اسلامى است كه بايد امانت را محافظت كنى!
  امير المؤمنين(ع) فرمود: «زنان، امانت خدا در پيش شما هستند».
  آيا درست است كه همسر شما، وقتى به خانه شما مى آيد يك خانم شاداب باشد، ولى بعد از چند سال زندگى با شما به خاطر عدم توجّه شما به يك خانم افسرده تبديل شود؟
  آيا اين رسم امانت دارى است؟
  بترسيد از اين كه امانت خدا را تباه كنيد!
  چرا بايد در جامعه اى كه پيرو اسلام است وضع روحى زنان اين گونه باشد؟
  بياييد در پرتو تعاليم اسلام، مرد و مردانه جهت شادمانى همسران خويش گام برداريم.
  بياييد با شاد كردن همسران خويش، به خدا نزديك شويم!
  ما مى توانيم!
  به اميد آن روز كه هر چه به خدا نزديكتر شويم محبّت ما به همسرمان بيشتر شده باشد!
  به اميد آن روزى كه شادابى و تبسّم همسر خويش را سرمايه معنوى خود بدانيم.
  برادرم!
  آيا مى دانى يكى از حقوق همسر تو اين است كه با او ترش رويى نكنى!
  اين سخن پيامبر است كه فرمود: «حق زن بر شوهرش اين است كه نفقه و مخارج او را تأمين كند و هيچگاه با او ترش رويى نكند».
  آرى، اسلام هم به نيازهاى جسمى زن اهميّت مى دهد و هم به نيازهاى روحى او.
  همان قدر كه به فكر تهيه غذا و پوشاك براى همسر خودت هستى آيا به فكر اين هستى كه با روى خوش با او برخورد كنى؟
  آيا مى دانى كه ما در مقابل شادمانى و نشاط روحى همسر خود، وظيفه داريم؟
  ما بايد كارى كنيم كه همواره همسرمان در خانه ما احساس خوشبختى بنمايد.


title: آقايان بخوانند: نياز همسرت به سخن گفتن را درك كن!
text:
  آقايان بخوانند: نياز همسرت به سخن گفتن را درك كن!


  وقتى با مشكلى روبرو مى شوى چه مى كنى؟
  به فكر فرو مى روى و تلاش مى كنى تا راه حلّى براى مشكل خود بيابى.
  آرى، ما مردان اين چنين خلق شده ايم كه تا چاره اى براى مشكل خود نيابيم به آرامش نمى رسيم براى همين نياز داريم كه در جاى خلوتى به فكر كردن مشغول شويم.
  آيا مى دانى وقتى همسر تو با مشكلى برخورد مى كند نياز دارد تا با تو سخن بگويد؟
  اين يك «راز زنانه» است كه مى خواهم برايت بگويم پس به دقّت گوش كن.
  زمانى كه زنى با مشكلى رو برو مى شود غريزه اى به او مى گويد كه يك نفر را پيدا كن و با او درد دل كن.
  براى او بزرگى و كوچكى مشكل فرق نمى كند، او نياز دارد براى رفع نگرانى خود، در مورد مشكل خود، سخن بگويد. 
  او به دنبال پيدا كردن راه حلّ مشكل نيست!
  تعجّب نكن، درست نوشته ام!
  ما مردان هنگام روبرو شدن با مشكلات به دنبال راه حلّ خوب مى گرديم، ولى زنان هنگام روبرو شدن با مشكل به دنبال يك همدم خوب هستند.
  خواهش مى كنم روى جمله قبل خيلى دقّت كن.
  اگر شما براى همسر خود يك شنونده خوب و يك همدم خوب باشيد، در راه رسيدن به آرامش، كمك بزرگى به او كرده ايد. 
  برادرم!
  ممكن است با سخن گفتن همسرتان، مشكل او حلّ نشود ولى همين كه تو با او همدردى كردى و به سخنان او گوش كردى آرامشى زيبا به او هديه كرده اى.
  به خانه مى آيى و همسرت با تو سخن مى گويد و مشكلاتش را با تو در ميان مى گذارد، تو بايد بدانى كه او هرگز نمى خواهد تو را مقصّر بداند!
  او اكنون به شوهر خود رسيده است و مى خواهد به آرامش برسد. خوب، او چگونه اين كار را مى كند؟
  با سخن گفتن.
  براى همين شروع به حرف زدن مى كند.
  شما كه نمى دانى خيال مى كنى او مى خواهد تو را محكوم كند و براى همين حالتِ دفاع به خود مى گيرى و اوضاع را خراب مى كنى!
  بارها شده است وقتى همسرت مشكل خود را به تو مى گويد تو راه حلّى براى مشكل او مى گويى و خيال مى كنى او بايد با يافتن اين راه حلّ به آرامش برسد، ولى اين چنين نمى شود.
  آيا علّت را مى دانى؟
  چون مرد با يافتن راه حلّ آرام مى شود، امّا زن با همدردى و سخن گفتن!
  تو بايد بدانى وقتى همسرت با تو سخن مى گويد به دنبال اين نيست كه تو براى او راه حلّى بيابى!
  تو بايد بدانى كه همسرت با همين سخن گفتن و ذكر جزئيّات به آرامش مى رسد.
  بنابراين ديگر نسبت به پرحرفى همسرت حساسيّت به خرج نمى دهى چون مى دانى كه سخن گفتن همسرت، اثر شفابخشى براى او دارد.
  از امروز به بعد، بدون اينكه احساس مقصر بودن بكنى به سخنان همسر خود گوش فرا مى دهى و براى او شنونده خوبى مى شوى، آن وقت است كه تو بهترين شوهر دنيا مى شوى چرا كه آرامش را به همسر خود ارزانى داشته اى.
  آرى، از اين به بعد، ديگر به سخنان همسرت بى توجّهى نمى كنى، چون مى دانى كه مهم ترين نياز روحى همسرت، نياز به شنيده شدن سخنانش توسط شماست.


title: آقايان بخوانند: چگونه همسرتان به شما امتياز مى دهد؟
text:
  آقايان بخوانند: چگونه همسرتان به شما امتياز مى دهد؟


  ما مردان به گونه اى خلق شده ايم كه همواره مى خواهيم كارهاى بزرگ انجام دهيم و به وسيله آن امتياز زيادى بگيريم.
  و همين موضوع را در زندگى زناشويى خود مى آوريم و تلاش مى كنيم تا كار بزرگى را براى همسرمان انجام دهيم.
  خوب انجام كار بزرگ به زمان زيادى نياز دارد.
  آرى، تو ماه ها تلاش مى كنى و اضافه كارى مى روى تا پولى به دست آورى و همسرت را به يك سفر خوب و عالى ببرى!
  وقتى بعد از شش ماه تلاش، او را به مسافرت مى برى، پيش خود خيال مى كنى كه حتماً همسر تو بسيار خوشحال خواهد شد چرا كه تو كار مهمّى انجام داده اى، امّا مى بينى كه همسر تو به اندازه اى كه فكر مى كردى خوشحال نشده است و حسابى گيج مى شوى!
  آخر تو شش ماه تمام جان كندى و كار كردى تا توانستى هزينه اين سفر را فراهم كنى.
  براى روشن شدن موضوع، خوب است در اينجا ويژگى زنان را بيان كنم:
  1. زنان طورى خلق شده اند كه به هر كار محبّت آميز، امتيازى خاص مى دهند حال مى خواهد آن كار كوچك باشد يا بزرگ.
  2. زنان به مجموع امتيازهايى كه شما آورده ايد نگاه مى كنند.
  شما شش ماه كار كردى و يك سفر عالى براى همسرت فراهم كردى و پيش خودت فكر مى كنى كه اين سفر داراى هزار امتياز است!
  آرى، ما مردان اين گونه هستيم كه بين يك سفر و هديه يك شاخه گل، خيلى فرق مى گذاريم.
  از نگاه ما اگر هديه شاخه گل، ده امتياز باشد، يك سفر در بهترين نقطه كشور و در بهترين هتل، هزار امتياز مى آورد چرا كه ما به هزينه ها، نگاه مى كنيم و امتياز بندى مى كنيم.
  اما زنان به شاخه گل و سفر، به يك صورت امتياز مى دهند!!
  حالا حساب كن كه تو شش ماه تلاش كردى و پول سفر را فراهم كردى و از محبّت هاى كوچك ديگر چشم پوشى كردى چون مى خواستى به يكباره هزار امتياز به دست آورى، امّا غافل بودى كه شما همان ده امتياز را به دست مى آورى.
  آرى، همسر تو نياز دارد تا هر روز به او محبّت هاى كوچك بكنى!
  باز تأكيد مى كنم چون كارهاى كوچك براى ما مردان كم ارزش است پس خيال مى كنيم كه اين كارها براى همسرمان هم كم ارزش خواهد بود براى همين همواره به فكر اين هستيم كه براى او كارى بزرگ انجام دهيم.
  همسر تو نيازمند اظهار محبّت هاى پى درپى و هداياى فراوان، امّا كوچك است!
  براى او مهم نيست كه هداياى تو بزرگ باشد يا كوچك، مهم اين است كه تو همواره به وسيله اى به او محبّت كنى! 
  اين فكر را از سرت بيرون كن كه با انجام كارهاى بزرگ و شايسته ولى در فاصله زمانى طولانى، بتوانى نياز عاطفى همسر خود را بر آورده سازى!
  آنچه براى همسر تو مهم است استمرارِ موردِ توجّه بودن است اگر چه به صورت يك هديه كوچك در هر روز باشد.
  مردى كه ياد گرفته است براى شريك زندگى خود كارهاى كوچك انجام دهد همواره شادى و نشاط را در چهره همسر خود مى يابد و اينجاست كه اين مرد، احساس خوشبختى مى كند و اعتماد به نفس قوى پيدا مى نمايد.
  حضرت على(ع) در سخنى مى فرمايد كه زن، «ريحانه» است.
  در زبان عربى به گل خوشبو، «ريحانه» مى گويند.
  و تو مى دانى كه يك گل خوشبو را بايد هر روز آب بدهى و از آن مواظبت بكنى!
  آيا مى توانى بگويى كه من شش ماه به گل، آب نمى دهم در عوض صبر مى كنم و يكباره يك استخر آب به آن گل مى دهم؟
  آن وقت ديگر گل تو خشك شده است، يك دريا آب هم نمى تواند آن را زنده كند.
  پس بيا و هر روز به همسر خود محبّت كن تا همواره شاهد شادابى و نشاط او باشى.
  خلاصه آن كه همسر شما به همان اندازه كه از كارهاى بزرگ خوشحال مى شود از كارهاى كوچك نيز شاداب مى شود.
  ما مى توانيم بدون آن كه دست به كارهاى پرهزينه و بزرگ بزنيم با انجام كارهاى كوچك امتيازهاى مثبت از همسر خود بگيريم. (البتّه خانم هاى محترم هم بايد با قدردانى از اقدامات كوچك شوهرشان آنها را تشويق به ادامه آن بنمايند).
  امتحان كنيد و يقين داشته باشيد كه هرگز پشيمان نمى شود:
  ـ موقعى كه وارد خانه مى شويد قبل از هر كارى همسر خود را در بغل گرفته و او را ببوسيد.
  ـ در هر فرصتى به او يك شاخه گل هديه كنيد.
  ـ از نوع آرايش او تعريف كنيد.
  ـ اگر به هر دليل، مجبور هستيد دير به خانه برويد با تلفن به او خبر دهيد.
  ـ هنگامى كه او كار زيادى دارد در شستن ظرفها به او كمك كنيد.
  ـ در وسط روز، از محل كار خود به او زنگ بزنيد و به او بگوييد كه دوستش داريد.
  ـ قبل از ورود به بستر، دوش بگيريد و خود را خوشبو كنيد.
  ـ هنگام رانندگى، به تذكرات او در رانندگى جامه عمل بپوشانيد.
  ـ گاه گاهى براى او يك يادداشت محبّت آميز بگذاريد.
  ـ هنگامى كه او با شما سخن مى گويد مستقيم به چشمهاى او نگاه كنيد و به او بفهمانيد كه سراپا گوش هستيد.
  ـ هنگام گفتگو دستهاى او را بگيريد و نوازش كنيد.
  ـ موقع خروج از منزل او را ببوسيد و با او خداحافظى كنيد.
  ـ به او بگوييد: «وقتى كه از او دور هستيد دلتان براى او تنگ مى شود».
  ـ همين حالا كتاب را زمين بگذاريد و به نزد او برويد و به او بگوييد: «عزيزم دوستت دارم!».
  ـ او را با بوسه صبحگاهى از خواب بيدار كنيد.
  ـ از او بپرسيد: «چه كسى مهتاب را دزديد و در چشم تو گذاشت؟».
  ـ از دست پخت او تعريف و تمجيد كنيد.
  ـ به او بگوييد: «تو بهترين نعمتى هستى كه خدا به من داده است».
  ـ گيسوان او را نوازش كنيد.
  ـ از او بخواهيد تا سرش را روى شانه شما بگذارد.
  ـ در ميان روز، موقعى كه او مشغول كارهاى خانه است، بدون مقدمه، لحظاتى او را در آغوش بگيريد.


title: آقايان بخوانند: وقتى كه همسرت احساس نااميدى مى كند
text:
  آقايان بخوانند: وقتى كه همسرت احساس نااميدى مى كند


  وقتى كه تو به همسر خود عشق مىورزى، او از عشق لبريز مى شود و درخشنده و زيبا مى شود و تو خيال مى كنى كه اين احساس زيباى او ادامه پيدا خواهد كرد.
  من اينجا از تو يك سؤال مى كنم: آيا آسمان همواره آفتابى و صاف است؟
  نظام طبيعت اين گونه طراحى شده كه چند روز آفتاب است و چند روز هم هوا ابرى مى باشد.
  آيا درست است كه توقّع داشته باشى هميشه آب و هوا خوب باشد؟
  اكنون بدان كه روحيه همسر تو هم هميشه يك طور نيست.
  اگر همسر تو در اوجِ گرماى عشق، ناگهان سرد و يخ مى شود، تعجّب نكن، همه زنان دنيا اين طور هستند!
  اين يك ويژگى زنان است كه تو بايد از آن مطّلع باشى تا بتوانى زندگى بهترى داشته باشى.
  آرى، ما مردان اين طورى هستيم كه خوشحالى و ناراحتى همسر خود را به حساب خود مى گذاريم.
  اگر او را شاد و شاداب ببينيم به خود افتخار مى كنيم، امّا اگر او را ناراحت و نا اميد بيابيم ناراحت مى شويم و خيال مى كنيم كه او از ما ناراحت است.
  اشتباه ما اين است كه مى خواهيم همسر خود را هميشه شاداب ببينيم و براى همين اگر يك روز همسر ما غمناك بود كلافه مى شويم و از ناراحت بودن او انتقاد كرده و اوضاع را خراب تر مى كنيم.
  اكنون بايد بدانى كه احساسات زنان اوج و سقوط دارد، زنان بعد از يك مرحله عشق و زيبايى به مرحله يأس و نااميدى سقوط مى كنند و دوباره به مرحله عشق، اوج مى گيرند.
  اين كاملا طبيعى است: اوجِ عشق و بعد سقوط در يأس و دوباره اوجِ عشق!
  زن بعد از يك مرحله اوج عشق و شادابى، به مرحله يأس و نااميدى مى رود تا يك خلأ درونى براى او ايجاد شود و آنگاه بتواند انرژى هاى خود را خنثى كند.
  بايد توجّه داشته باشى كه تمايل همسر تو براى رفتن به مرحله يأس هرگز نشانه اين نيست كه او از تو ناراحت است بلكه اين يك عملكرد طبيعى است تا او بتواند انرژى هاى خود را تخليه نمايد و بعد از آن رابطه بهترى را ايجاد كند.
  تو نبايد توقّع داشته باشى كه همسرت هميشه در نقطه اوج عشق باشد بلكه رفتن همسرت به نقطه يأس را كاملاً طبيعى بدان و در آن لحظات تلاش كن تا با او همدردى بنمايى و او بتواند اين مرحله را به سرعت پشت سر بگذارد.
  در آن لحظه اى كه همسرت در مرحله سقوط در يأس و نااميدى است به شدت نياز به هميارى تو دارد.
  تو نبايد از او انتقاد كنى! چون اين رفتار او به خاطر تو نيست، او دارد يك نياز طبيعى خود را ارضاء مى كند.
  در اينجا او احساس تنهايى و واماندگى مى كند و خيال مى كند كه بى پناه رها شده است براى همين وقتى شما به همسر خود توجّه مى كنى، او به سرعت از مرحله سقوط به مرحله اوج شادابى مى رسد و دوباره همان همسر شاداب تو مى شود.
  ازامروز به بعد، اگر ديدى كه روحيه همسرت خراب است و عصبى و افسرده است و نسبت به هر چيزى ابراز مخالفت مى كند، نگران نشو بلكه بدان كه او الان وارد مرحله يأس شده است.
  او نياز به حمايتِ تو دارد، او نياز به محبّت بيشترى دارد تا اين مرحله را طى كند و حواست جمع باشد مبادا در اين مرحله محبّت خود را از او دريغ كنى.
  اگر در اين مرحله فقط يك گوش شنوا داشته باشى كافى است تا بتوانى به همسرت كمك كنى! 
  چقدر جالب است كه حضرت على(ع) به يكى از فرزندانش به نام محمّدحَنَفيّه، وصيّت مى كند و به او مى گويد: «پسرم، در همه شرائط با همسر خود مدارا كن و به او خوبى كن تا زندگيت با صفا باشد».
  آرى، اگر زندگى راحت و با صفا مى خواهى بايد به سخن حضرت على(ع) گوش فرا دهى و همواره با همسر خود مهربان باشى و به او نيكى كنى!
  اى كاش، همه پدران ما وقتى كه پسران خود را داماد مى كنند اين توصيه را به آنها مى كردند.
  خلاصه آن كه در مواقعى كه همسر تو افسرده و نگران است به حرفهاى او گوش فرا بده و از او حمايت كن و بدان كه اين رفتار او طبيعى است و اتفاق خاصّى نيفتاده است بلكه او دارد يك مرحله احساسات طبيعى خود را طى مى كند.
  مبادا مانع آن بشوى كه همسر شما به مرحله يأس برسد!
  زيرا اگر مانع بشوى تا همسرت احساسات منفىّ خود را بروز بدهد احساسات زيباى او هم نابود خواهد شد و تو به زودى شاهد آن خواهى بود كه ديگر از عشق و شور مستانه همسرت خبرى نيست.
  تعادل همسر تو در گرو اين است كه به طور مداوم از مرحله اوج عشق به مرحله يأس برود و دوباره به مرحله اوج شادى، پرواز كند.
  اگر برنامه تو به گونه اى است كه همسرت در زندگيت احساسات منفى و يأس خود را مخفى مى كند به هوش باش كه تو او را به سوى بى احساسى و كشتن عشق، سوق مى دهى!
  آرى، اين كه زنى داشته باشى كه احساسات منفى نداشته باشد خوب است، امّا اگر به اين آرزو رسيدى، ديگر همسرت احساسات مثبت مثل عشق و شادابى، هم نخواهد داشت و آن وقت در حسرت يك برخورد عاشقانه و شور مستانه او باقى خواهى ماند.
  اگر مى خواهى كه به احساسات زيباى عشق و شادمانى همسر خود دست يابى بايد احساسات بى تفاوتى و يأس و اندوه او را هم قبول كنى!
  همسر تو وقتى در مرحله اوج عشق است به زيبايى ها مى انديشد و همه چيز را خوب مى بيند، امّا وقتى در مرحله يأس قرار مى گيرد به نداشته ها فكر مى كند و ابرهاى تيره و تار در مقابل چشمانش ظاهر مى شوند.
  او در اين حالت نصفه خالى ليوان را مى بيند و ممكن است از شما انتقاد كند.
  شما روحيه همسرت را مى شناسى و مى دانى كه اين يك حالت كاملاً طبيعى مى باشد و رابطه اى با رفتار و اخلاق شما ندارد.
  آرى، همه مردان دنيا، اين لحظات يأس همسرشان را ديده اند و مهم اين است كه در آن لحظات، همسر خود را با انتقاد مأيوس تر نكنى بلكه بايد محبّت خود را به او ارزانى بدارى، آنگاه مى بينى كه چگونه همسر تو سريعتر از مرحله يأس عبور مى كند و به مرحله اوج عشق مى رسد و دوباره همان فرشته زيباى زندگيت مى شود و سعادت و خوشبختى را به تو ارزانى مى دارد.
  حالا اگر مايل باشى چند جمله را برايت بنويسم كه خوب است در لحظاتى كه همسرت در مرحله يأس است برايش بگويى:
  ـ مى دانم دلت نمى خواهد مرا ناراحت كنى،
  ـ عزيز دلم، مى توانى به كمك من اميدوار باشى.
  ـ محبوبم، به من تكيه كن من تو را تنها نمى گذارم.
  ـ مى فهمم كه به دلسوزى و محبّت من احتياج دارى و دلت مى خواهد در آغوشت بگيرم.
  ـ از زندگى كردن با تو خيلى خوشحالم و توقّع ندارم كه كاملاً بى عيب باشى.
  ـ مجبورت نمى كنم كه هميشه خودت را در مقابل من خوشحال نشان دهى.


title: آقايان بخوانند: چند پيشنهاد براى آقايان
text:
  آقايان بخوانند: چند پيشنهاد براى آقايان 


  1. آيا مى دانيد كليد نفوذ به قلب زنان، گوش آنهاست؟
  اگر مى خواهى كارى كنى كه همسرت تو را بيشتر دوست داشته باشد بايد بدانى كه با گفتن كلمات زيبا مى توانى او را بر سر ذوق آورى.
  به راستى شما همسر خود را چه صدا مى زنيد؟
  آيا مى دانيد كه شما مى توانيد از همين كلمات براى ايجاد صميميّت بيشتر استفاده كنيد.
  گلم!       عزيزم!
  قلبم!       قشنگم!
  عسلم!      نازنينم!
  و ده ها كلمه قشنگ ديگر...
  شايد بگويى اگر من همسرم را با اين نام ها صدا بزنم، او تعجب خواهد كرد.
  ولى شما شك نكنيد، امتحان كنيد!
  يكى از اين نام ها را با صميميّت كامل به همسر خود بگوييد، در آغاز، ممكن است همسر شما تعجّب كند، امّا بعد از مدّتى به آن عادت مى كند و از شنيدن آن لذّت مى برد.
  و البتّه اين نكته در ذهن ما مردان كم اهميّت جلوه مى كند براى اين كه ما مردان از راه ديدن، ذوق زده مى شويم و نه با شنيدن، ولى خانم ها، (بر عكس ما مردان)، از راه شنيدن، ذوق زده مى شوند.
  بيا از امروز با خود عهد ببند و همسر خودت را با اين نام هاى زيبا صدا بزن و آن گاه ببين كه زندگى شما چقدر با صفاتر مى شود و چقدر همسرت به تو عشق مىورزد.
  يادم نمى رود وقتى من ازدواج كرده بودم يكى از استادانم به من گفت: «مى خواهم در اوّل زندگيت يك مطلبى را به تو ياد بدهم». 
  من با خوشحالى تمام، سراپاگوش شدم تا سخن استاد خويش را به خاطر بسپارم.
  او به من گفت:
  «سعى كن در زندگى خود همواره همسر خود را "امانتِ خدا" صدا كنى».
  آرى، همسر انسان امانت خداست و اين فرموده حضرت على(ع) مى باشد.
  آيا فكر كرده اى كه اگر همه مردان ما همسران خود را اين گونه خطاب مى كردند زنان جامعه ما، چه احساس افتخارى مى كردند!
  ما هنگامى كه همسر خود را اين گونه صدا بزنيم ناخودآگاه متوجّه وظيفه سنگين خود مى شويم كه مبادا در نگهدارى اين امانت، كوتاهى بكنيم.
  2. در يكى از شب هاى مهتابى زمانى كه همسرتان اصلا احتمالش را نمى دهد تلويزيون را خاموش كنيد و به همسر خود بگوييد مى خواهم ساعتى در كنار تو و با تو باشم.
  آنگاه با هم برخيزيد و بيرون برويد و جاى خلوتى را پيدا كنيد و در زير نور مهتاب با همسر خود قدم بزنيد و خاطرات خوش زندگيتان را براى يكديگر تعريف كنيد.
  يك كار ديگر هم مى توانيد بكنيد وقتى كه باران مى بارد با هم در زير باران قدم بزنيد زيرا موقع باران، آسمان با زمين عشق بازى مى كند، البتّه مواظب باشيد سرما نخوريد!!
  3. لمس كردن و نوازش كردن يكى از مهم ترين نيازهاى همسر شما است.
  براى همين فراموش مكن كه او را در آغوش بگيرى و دست خود را به دور شانه او حلقه بزنى.
  اگر به اين كار عادت كنى زندگى زناشويى موفقى در انتظار توست.
  4. وقتى مى خواهيد از منزل خارج شويد سعى كنيد با احساسى صميمانه با همسر خود خداحافظى كنيد.
  شما تصوّر كنيد اين بار آخرى است كه او را مى بينيد، پس او را ببوسيد و از خانه خارج شويد.
  5. زمانى كه به سفر مى رويد فراموش نكنيد كه براى همسر خود يك هديه بخريد.
  اين گونه به همسر خود مى گوييد كه حتى زمانى كه از او جدا بوده ايد او را فراموش نكرده ايد.
  اين پيام براى همسر شما مهم تر است از هديه اى كه روى دست هاى شماست.
  براى همين تصميم بگير هرگاه به مسافرت مى روى براى او هديه اى هر چند كوچك خريدارى كنى!
  6. حتماً براى شما پيش آمده است كه به خانه آمده ايد و ديده ايد كه همسر شما به سردرد مبتلا شده است.
  شما چه كمكى به او مى توانيد بكنيد؟
  به او پيشنهاد مى كنيد كه او را نزد پزشك ببريد ولى مى بينيد كه صداى گريه او بلند مى شود.
  تعجّب مى كنيد و حسابى گيج مى شويد.
  تجربه نشان داده است كه او در اين لحظات به پزشك نياز ندارد.
  او از شما مى خواهد تا مقدارى از وقت خود را صرف او بكنيد.
  كارهاى زندگى و تربيت و نگهدارى فرزندان او را خسته كرده و انرژى او تمام شده است، براى همين ديگر طاقت ندارد و اين خستگى به صورت سردرد بروز كرده است.
  اينجا بايد او را مورد محبّت و نوازش قرار دهيد!
  او بيمار شما مى باشد و خود شما شفاى او هستيد!
  7. موفق شدن در زندگى مشترك به اندازه موفق شدن در شغل و كار، مهم مى باشد، فراموش نكنيد كه وقتى دوران مختلف زندگى ما به پايان برسد معمولاً افسوس مى خوريم كه چرا ما نسبت به هم، بيش از اين مهربان نبوده ايم.
  عشق و محبّت به همسرى كه مى خواهيد سال ها با او زندگى كنيد از كسب مدال طلا يا گرفتن ارتقاء رتبه در سازمانى كه در آن كار مى كنيد مهمتر است.
  8. گاه گاهى به اين سفارش رسول خدا جامه عمل بپوشان! 
  بر سر سفره كه نشسته اى يك لقمه خوشمزه بگير و به دهان همسرت بگذار!
  و بدان كه خداوند به خاطر اين كار تو پاداش بزرگى به تو مى دهد.
  اين سخن رسول خداست كه فرمود: «وقتى كه لقمه اى به دهان همسر خود مى گذارى خداوند به تو پاداش مى دهد».
  9. سعى كنيد هميشه مرتب باشيد و به سر و وضع خود برسيد.
  خوب است اين قصّه را از زبان يكى از ياران امام كاظم(ع) بشنويد:
  در كوچه هاى مدينه قدم مى زدم كه نگاهم به امام كاظم(ع) افتاد.
  جلو رفته و پس از عرض سلام، به آن حضرت گفتم: «چه شده كه موهاى سرو صورتتان را رنگ كرده ايد؟».
  امام(ع) فرمود: «اين كه مرد به خود برسد و خود را زينت كند باعث عفّت و پاكدامنى همسرش مى شود».
  آرى، همسر شما دوست دارد كه شما را با سر و وضع مرتبى مشاهده كند.
  10. سعى كنيد كه هميشه خوشبو باشيد.
  قبل از اينكه كنار همسر خود برويد از عطرهاى خوشبو استفاده كنيد.
  آيا شنيده ايد پولى كه پيامبر براى خريد عطر مصرف مى كرد بيش از پولى بود كه براى غذا و خوراك خود قرار مى داد.
  مگر پيامبر، الگوى ما مسلمانان نيست؟
  ولى ما مسلمانان چقدر از عطر استفاده مى كنيم؟
  تازه اگر هم عطر بزنيم موقعى است كه مى خواهيم به مهمانى مهمّى برويم.
  چرا ما چيزهاى خوب را براى غريبه ها استفاده مى كنيم و شريك زندگى خود را از آن محروم مى كنيم؟
  همين امروز با همسرت به خريد برويد و عطرى را كه او دوست دارد خريدارى كنيد و هرگاه خواستيد در كنار او باشيد آن عطر را استفاده كنيد.


title: خانم ها بخوانند: آيا مى خواهى خدا به تو نظر كند؟
text:
  خانم ها بخوانند: آيا مى خواهى خدا به تو نظر كند؟


  يك روز به مناسبت روز زن، جلسه اى برگزار شده بود و از يك خانم دعوت شده بود تا سخنرانى كند و من هم به آن مجلس دعوت شده بودم.
  آن خانم پشت تريبون رفت و در مورد جايگاه زن سخن گفت و گفت كه زنان امروز جامعه ما در حال گذر از «كُلفت خانه» به سوى «زنان فرهيخته» هستند.
  منظور او اين بود كه وقتى خانمى در خانه كار مى كند و براى همسر خود زحمت مى كشد يك نوع كلفتى مى كند!
  اين جايگاه زن امروز نيست! 
  در آن جلسه زنان زيادى حضور داشتند و به اين سخنان گوش مى كردند.
  نمى دانم وقتى كه زنان خانه دار اين سخن را شنيدند چه احساسى به آنها دست داد؟
  آيا آنها كلفت شوهرشان بودند؟
  شما فكر كنيد آيا مى توان با اين سخنان، نظام خانواده را حفظ كرد؟
  آيا شما اطلاع داريد كه آمار طلاق در جامعه ما روبه افزايش است؟
  وقتى ما اين ديدگاه ها را براى زنان جامعه بيان مى كنيم، آيا مى توانيم انتظار آن را داشته باشيم كه كانون خانواده، گرم و صميمى باقى بماند!
  اكنون در اين كتاب مى خواهم جواب آن خانم سخنران را بدهم.
  اى كسى كه كار كردن زن در خانه را، كلفتى مى دانى!
  اگر مى دانستى كه خدمت زن در خانه چه مقام و منزلتى پيش خداوند دارد هرگز آن سخن را نمى گفتى!
  آيا مى دانيد كه اگر ما مردان، بخواهيم نظرِ مرحمت ِخدا را به سوى خود جلب كنيم بايد چه قدر زحمت بكشيم؟
  بايد اول يك ميليون تومان به حساب سازمان حج و زيارت بريزيم و بعد از چند سال چشم انتظارى، وقتى نوبتمان شد به مكّه برويم و اعمال حج را به جا آوريم و وقتى كه از صحراى عرفات به سوى سرزمين مِنا حركت كنيم حالا خداى متعال به ما نظر مرحمتى مى كند، امّا خدا در چه موقعى نظر مرحمت خود را به زنان مى كند؟
  جواب اين سؤال را از زبان أُمّ سَلَمه، همسر پيامبر بشنويد!
  يك روز أمّ سلمه از پيامبر سؤال كرد كه آيا خدمت كردن زنان در خانه شوهرشان، ثوابى هم دارد؟
  پيامبر در جواب او فرمود: «هر گاه زنى براى مرتب كردن خانه شوهرش، چيزى را از جايى به جاى ديگر ببرد، خداوند به او نظر مرحمت مى كند».
  خواهرم! همين الان نگاه كن ببين چه چيزى در خانه، نامرتب است، برخيز و آن را مرتب كن، و يقين بدان كه خدا به تو نظر مرحمت مى كند!
  خداوند عادل است و اگر زن در خانه شوهر به خدمت مشغول شود براى او چنين ثوابى را قرار مى دهد!
  آيا اين خدمت كردن، كلفتى است يا بهترين راه براى اين است كه رحمت خدا را به سوى خود جلب كنى؟


title: خانم ها بخوانند: خانمى كه كارگزار خدا بود
text:
  خانم ها بخوانند: خانمى كه كارگزار خدا بود


  پيامبر در مسجد نشسته است و يارانش گرد او جمع شده اند.
  و مردى وارد مسجد مى شود و نزد پيامبر مى آيد، سلام مى كند و مى نشيند.
  در اين هنگام، اين سؤال مطرح مى شود كه بهترين زن دنيا كيست؟
  در اينجا آن مرد رو به رسول خدا مى كند و مى گويد: «اى رسول خدا! من همسرى دارم كه هرگاه به خانه بر مى گردم او به استقبال من مى آيد. و چون مى خواهم از خانه بيرون بروم تا پشت در مرا بدرقه مى كند. و هر گاه مرا غمگين ببيند با من اين چنين سخن مى گويد: چرا غم به دل تو آمده است؟ اگر غصه روزى مى خورى بدان كه خدا روزى رسان ما مى باشد و اگر غم تو به خاطر قبر و قيامت توست، خدا كندكه اين غم تو زيادتر شود».
  سخن اين مرد به پايان مى رسد.
  همه متعجّب هستند كه خدا چه نعمتى به اين مرد داده است، نعمت همسرى به اين خوبى!
  همه نگاه ها متوجّه رسول خدا مى شود تا ببينند او در مورد اين زن چه مى گويد؟
  گوش كن!
  پيامبر مى فرمايد: «همانا خدا در روى زمين كارگزارانى دارد و اين زن يكى از آنهاست و خداوند براى او نيمى از ثواب شهيدان را قرار مى دهد».
  آيا موافقى با هم كارهاى آن زن را مرور كنيم؟
  الف. استقبال از شوهر و بدرقه كردن او
  ب. همدردى كردن در غم و غصه همسر.
  به راستى اگر همه زنان جامعه ما آن زن را الگوى خود قرار مى دادند، زندگى ها چقدر شيرين مى شد.


title: خانم ها بخوانند: چرا همه خوبى ها براى مردان است؟
text:
  خانم ها بخوانند: چرا همه خوبى ها براى مردان است؟


  نمى دانم اين سخن را شنيده اى كه چرا خداوند همه خوبى ها ثواب ها را براى مردان قرار داده است؟
  من بارها اين سخن را شنيده ام. 
  چه پاسخى مى توان به اين سخن داد؟
  همسر پيامبر هم همين سؤال را از آن حضرت نموده است.
  يك روز، امّ سلمه (همسر پيامبر) به پيامبر عرضه داشت: «مردان در همه خوبى ها از زنان پيشى گرفتند پس براى زنان چه چيزى مانده است؟»
  شما فكر مى كنيد كه پيامبر در جواب او چه فرمود؟
  آيا مى دانى كه خداوند در مقابل حاملگى زن چه ثوابى به او مى دهد؟
  در آن نُه ماه، خداوند ثواب روزه دار براى او مى نويسد.
  و چون نوزاد به دنيا آيد هرگز نمى توان ثوابى را كه خدا به مادر مى دهد حساب نمود.
  آيا مى دانيد هر بار كه نوزاد شير مادر را مى خورد، خدا چقدر ثواب به مادر مى دهد؟
  پيامبر فرمود: «براى هر بار شير مكيدن نوزاد، خداوند ثواب آزاد كردن يك بنده را مى دهد».
  به طور متوسط، هر نوزاد در روز، ده بار شير مى خورد و در هر بارى كه شير مى خورد بيش از صد مرتبه شير مى مكد، با اين حساب اگر يك مادر، نوزاد خود يك سال شير دهد در اين مدّت، ثواب آزاد كردن بيش از 360000 بنده را كسب كرده است.
  در احاديث اهل بيت(ع) مى بينيم كه براى نشان دادن اهميّت ثواب كارهاى خير، آن كارهاى نيك با ثواب آزاد كردن يك بنده، مقايسه شده است.
  مثلاً هر كس در هنگام افطار به فقيرى يك وعده غذا بدهد ثواب آزاد كردن يك بنده دارد.
  ما مردان بايد در ماه رمضان، فقيرى را پيدا كنيم و از مالِ حلال خود به او يك وعده غذا بدهيم تا خدا ثواب آزاد كردن يك بنده به ما بدهد، امّا آن مادرى كه به نوزاد خود يك وعده شير مى دهد صد برابر ما ثواب دارد!


title: خانم ها بخوانند: آيا مى خواهى ثواب رزمندگان را داشته باشى؟
text:
  خانم ها بخوانند: آيا مى خواهى ثواب رزمندگان را داشته باشى؟


  آيا مى دانيد ثواب آنان كه در راه خدا جهاد مى كنند چيست؟ آيا شنيده ايد كه ثواب يك روز جهاد در جبهه حق عليه باطل از چهل سال عبادت بيشتر است.
  در احاديثى ديگر آمده است كه درهاى آسمان براى جهاد كنندگان باز مى شود و در روز قيامت يكى از درهاى بهشت مخصوص آنهاست.
  شايد شنيده باشى كه خداوند جهاد را از زنان برداشته است.
  براى من خيلى جالب بود كه حضرت على(ع) در سخنى فرموده اند كه خداوند جهاد را بر مرد و زن واجب كرده است.
  ولى جهاد مرد با زن فرق مى كند!
  جهاد مرد اين است كه به جبهه برود و در راه اسلام با دشمنان بجنگد.
  و جهاد زن اين است كه خوب شوهردارى كند.
  اگر (خداى ناكرده) دشمنان به مرز و بوم كشور اسلامى حمله كنند و جنگى پيش بيايد آن وقت ما مى توانيم به جهاد برويم! 
  و صد البتّه بسيار سخت است كه جان خويش بر كف بگيرى و از همه دنيا دل بكنى و به جنگ دشمنان بروى!
  خداوند، جهاد زنان را در همان محيط خانه و زندگيشان قرار داده است.
  و همان ثوابى را كه جهاد كنندگان دارند به زنانى مى دهد كه خوب شوهردارى كنند.
  راستى آيا فكر كرده اى كه چرا شوهردارى كردن زنان، با جهاد مردان مقايسه شده است؟
  اگر ما مردان به جهاد مى رويم تا از كشور و ناموس اسلام دفاع كنيم، زنان مسلمان نيز با شوهردارى كردن از كانون خانواده دفاع مى كنند.
  حضرت على(ع) با كلام خود به اين نكته اشاره مى كند كه شوهردارى كردن اگر از روى عشق و صفا باشد يك نوع جهاد است، زيرا زنان با همين كار با فروپاشى خانواده، جنگ مى كنند.
  اى زنان مسلمان!
  شما با خوب شوهردارى كردن، از مهم ترين ركن جامعه اسلامى محافظت مى كنيد همان طور كه جهاد كنندگان از مرز خاكى كشور محافظت مى كنند.
  شما از حريم عشق و محبّت حمايت مى كنيد تا در سرتاسر جامعه، محبّت جوانه بزند، رشد كند و ثمر دهد.
  اينكه شوهر شما مرد مهربانى باشد و شما با او بسازيد كه هنر نيست زيرا در اين صورت، شما خوبى ديده ايد و در مقابل خوبى كرده ايد.
  ولى اگر شوهر شما مردى باشد كه گاه گاهى در حقوق شما كوتاهى كند ولى شما ايثار كنيد و خوب شوهردارى كنيد هنر كرده ايد!
  اينجاست كه خدا براى شما ثواب جهاد را مى نويسد!
  آرى، در سخن حضرت على(ع) دقّت كن، جهاد زن اين است كه بر آزار شوهر و سختگيرى او در غيرتوزرى صبر كند!
  اين همان زنى است كه ثواب يك روز شوهردارى او از چهل سال عبادت بيشتر است، اين همان زنى است كه درهاى آسمان براى او باز مى شود.
  آرى، با وجودى كه اين زن مى تواند به دادگاه مراجعه كند و طلاق بگيرد، امّا با اين شوهر بداخلاق مى سازد و خدا هم اين مقام و ثواب بزرگ را به او مى دهد!


title: خانم ها بخوانند: آرايش كردن براى شوهر
text:
  خانم ها بخوانند: آرايش كردن براى شوهر


  مراسم ازدواج يكى از دوستان من بود و و من هم به آن مجلس دعوت شده بودم.
  در آن ميان، يكى ديگر از دوستان خود را ديدم كه با او كار مهمّى داشتم.
  بعد از مراسم، پيش او رفتم و خواستم در مورد مسأله اى با او سخن بگويم.
  ولى او گفت كه من بايد زود به خانه بروم و از من درخواست كرد كه سخن در مورد آن مسأله را براى فرصت ديگرى بگذارم.
  من گفتم: كجا با اين عجله؟
  او گفت: مى خواهم بروم همسرم را ببينم!
  من تعجّب كردم مگر او همسرش را نديده است؟
  او كه تعجّب مرا ديد گفت:
  امشب كه شب عروسى است خانم من به خودش رسيده و لباس زيبا به تن كرده و من بايد زود به منزل بروم (و قبل از آن كه همسرم آن لباس هاى زيبا را با لباس هاى هميشگى خود عوض كند) او را ببينم!!
  و او بعداً برايم گفت: «خانم من هر چه لباس كهنه و به درد نخور دارد مقابل من مى پوشد و از هيچ آرايشى استفاده نمى كند، من بايد خدا خدا كنم تا يك مجلس عروسى فرا برسد و همسر من لباس هاى زيباى خود را بپوشد و مقدارى به خودش برسد، آن وقت او را زيبا ببينم».
  به نظر شما چرا همسر او نبايد بهترين لباس ها را براى شوهرش به تن كند و خود را براى او زينت كند؟
  امام باقر(ع) فرمود: «زن نبايد آرايش كردن براى شوهر را فراموش كند».
  اين كه زن نبايد خود را در مقابل نا محرم آرايش كند سخنى به حق است، امّا سخن من در اين است كه در محيط خانه كه غريبه اى نيست چرا بعضى از زنان، آنچنان كه بايد به زينت خود نمى پردازند؟
  اين دستور اسلامى است كه زن بايد خود را براى شوهرش آرايش نمايد و خود را خوشبو كند.
  مگر امام صادق(ع) نفرمود كه بهترين زنان زنى است كه براى شوهر خود خوشبوتر باشد.
  يادم نمى رود كه يك روز تلفن همراه من زنگ زد، وقتى من جواب دادم، صداى گريه خانمى را شنيدم.
  من تعجّب كردم و گفتم چه شده است؟
  جواب شنيدم: «تو را به خدا به من كمك كنيد، زندگى من دارد از هم مى پاشد شوهر من به من علاقه ندارد و...».
  من به او گفتم: خونسردى خود را حفظ كن و به سؤالهاى من جواب بده!
  و از او سؤال كردم كه آيا خود را براى شوهرت، زينت مى كنى؟
  جواب او منفى بود.
  من به آن خانم اين دستورهاى ساده را دادم:
  به موهاى خود رنگ زيبايى بزن، يك لباس زيبا و جذّاب تهيه كن، يك عطر خوش بو خريدارى كن و آن لحظه اى كه شوهرت به منزل مى آيد به استقبال او برو در حالى كه:
  		گيسوان خود را شانه زده و مرتب كرده اى
  		لباس زيبا و جذاب بر تن نموده اى
  		خود را آرايش كرده و عطر خوبى زده اى 
  		شوهرت را در آغوش بگير!
  او گفت كه من خجالت مى كشم، من تا به حال اين كارها را نكرده ام!
  من در جواب او گفتم كه اگر زندگى خود را دوست دارى اين كار را بكن!
  خلاصه آن كه بعد از يك هفته همان خانم زنگ زد، امّا اين بار با شادمانى از من تشكّر مى كرد.
  خواهرم!
  آيا مى دانيد يكى از بهترين راههايى كه مى توانيد علاقه شوهر خود را نسبت به خود بيشتر كنيد از راه همين چشم ها و نگاه هاى شوهرتان مى باشد؟
  آيا مى دانيد كه بيشتر مردان با آنچه كه مى بينند بر سر ذوق مى آيند در حالى كه زنان با شنيدن، ذوقشان گل مى كند.
  آرى، راه نفوذ بر قلب شوهرتان همان چشم اوست!
  براى خودتان لباس هاى زيبا و جذاب و گيرا و چشم نواز بخريد و آن لباس ها را براى شوهرتان بپوشيد.
  از همسر خود بخواهيد همراه شما به خريد بيايد و لباسى را كه از ديدن آن لذّت مى برد براى شما خريدارى كند.
  آيا مى دانيد بدترين صحنه اى كه يك مرد در زندگى مى بيند چيست؟
  من اين سؤال را از مردان زيادى پرسيده ام.
  خيلى ها اين جواب را داده اند:
  اين كه چشمشان به همسرشان بخورد در حالى كه لباسى، نامرتب بر تن دارد و موهايى ژوليده مانند سيم ظرف شويى داشته باشد!
  چرا بعضى خانم ها وقتى قرار است به مهمانى بروند اين قدر به خود مى رسند، امّا براى شريك زندگى خود، به ظاهر خود رسيدگى نمى كنند.
  آيا مى دانيد كه اگر به خودتان رسيدگى نكنيد حق شوهر خود را ضايع كرده ايد؟
  آيا مى دانيد كه يكى از حقوق شوهر كه بر عهده شماست خوشبو بودن است؟
  اگر موافق باشى قصّه اى را برايت نقل كنم.
  يك روز، يكى از زنان مدينه، پيش رسول خدا آمد و از آن حضرت سؤال كرد: «اى رسول خدا! من مى خواهم بدانم وظيفه من نسبت به شوهرم چه مى باشد؟».
  پيامبر در جواب آن زن فرمود: «خود را به بهترين عطرها خوشبو كنى، بهترين لباس هاى خود را بپوشى، بهترين زينتها را استفاده كنى، هر صبح و شب خود را بر او عرضه كنى».
  خواهرم!
  خوب مى دانى كه احكام دين اسلام براى سعادت ما مى باشد.
  لحظه اى فكر كن كه اگر همه زنان مسلمان همين دستور پيامبر را انجام مى دادند زندگى ها چقدر با صفا بود؟
  آرى، خدا بر شوهر تو واجب كرده است تا كار و تلاش كند و نفقه شما را تأمين كند.
  خرج خورد و خوراكِ تو بر عهده مرد مى باشد و او بايد براى تأمين آن، هر روز به دنبال كار برود.
  آيا درست است كه تو در وظيفه خود نسبت به شوهرت كوتاهى كنى؟
  بايد لباس زيبا بپوشى و عطر بزنى و آرايش كنى و خود را به شوهرت عرضه كنى!
  البتّه خود مى دانى كه بايد مواظب باشى تا نامحرمى تو را نبيند و بوى خوش تو را استشمام نكند چرا كه اگر زنى براى نامحرم، خود را خوشبو كند نماز او قبول نمى شود و مورد لعن و نفرين فرشتگان واقع مى شود.
  خواهرم! 
  بار ديگر سخن پيامبر را بخوان! 
  حالا ديگر با وظيفه خود آشنا شده اى! 
  پس برخيز و بهترين لباس خود را بپوش و خود را زيبا كن!
  و همواره در زندگى به اين دستور اسلامى، عمل كن تا كانون خانواده شما همواره مستحكم بماند.


title: خانم ها بخوانند: ثواب هزار شهيد مى خواهى؟
text:
  خانم ها بخوانند: ثواب هزار شهيد مى خواهى؟


  من ديگر خسته شده ام، نمى توانم با اين مرد زندگى كنم، مى خواهم طلاق بگيرم.
  اين سخنان خانمى بود كه براى مشاوره پيش من آمده بود و تصميم گرفته بود تا به زندگى زناشويى خود خاتمه ببخشد.
  من هر چه با او سخن گفتم كه در تصميم خود عجله نكن، او قبول نمى كرد.
  آخر به او گفتم كه شوهر شما چه مشكلى دارد كه مى خواهى از او جدا شوى؟
  او چنين گفت: «شوهر من خيلى بداخلاق است، در خانه هميشه فرياد مى كند، در اين دو سال زندگى اصلاً با من خوش اخلاقى نكرده است».
  من رو به آن خانم كردم و گفتم كه آيا مى دانى كه شهيد چقدر مقام دارد؟
  او با تعجّب به من گفت كه من از اخلاق بد شوهرم به تنگ آمده ام تو به من مى گويى كه شهيد چقدر ثواب دارد؟
  من به او گفتم: كمى صبر داشته باش.
  شهيد كسى است كه به بالاترين فضيلت رسيده است و نزد خدا مقامى بس بزرگ پيدا كرده است.
  آرى، شهادت بيشتر نصيب مردانى مى شود كه براى دفاع از اسلام به جنگ رفته اند و به اين فيض بزرگ نائل شده اند.
  آيا زنان از ثواب شهادت بى بهره اند؟
  همان دينى كه براى شهيد اين قدر ثواب بيان كرده است، براى زنان هم، راهى را قرار داده است تا به ثواب هزار شهيد برسند.
  اينجا ديگر آن خانم به سخنان من علاقمند شده بود و با دقّت گوش مى كرد.
  من ادامه دادم كه در حديث آمده است: «چند گروه از زنان در روز قيامت با حضرت زهرا محشور مى شوند و خداوند ثواب هزار شهيد به آنها مى دهد. يكى از آن زنان، زنى است كه بر بد اخلاقى شوهرش صبر كند».
  آيا مى دانى اگر بر اين بد اخلاقى شوهرت صبر كنى خداوند ثواب هزار شهيد به تو مى دهد؟
  آيا اين مقدار ثواب، كم است؟
  به راستى بقاى كانون خانواده اين قدر براى خداوند مهم است كه حاضر است ثواب هزار شهيد را به آن زنى بدهد كه تلاش مى كند تا يك خانواده از هم نپاشد.
  شما در كجاى دنيا مى توانيد چنين اهميّتى را كه اسلام به خانواده داده است، بيابيد!
  آرى، زنى كه در زندگى خود با بد اخلاقى شوهر خود مى سازد و نمى گذارد فرزندان او به «بچه هاى طلاق» تبديل شوند، فداكارى بزرگى مى كند و خداوند نيز در مقابل اين فداكارى، ثواب هزار شهيد به او مى دهد.
  با شنيدن اين سخنان، آن خانم به زندگى خود بازگشت.


title: خانم ها بخوانند: بهترين شفيع براى يك خانم
text:
  خانم ها بخوانند: بهترين شفيع براى يك خانم 


  آيا اين صدا را مى شنوى؟
  من خانه تنهايى هستم، من خانه تاريكى هستم!
  اين صداى قبر من و تو است كه هر روز اين ندا را مى دهد!
  امام صادق(ع) فرمود كه قبر هرروز اين چنين سخن مى گويد.
  آيا براى تاريكى قبر فكرى كرده ايم؟
  ما سفرى در پيش رو داريم كه دير يا زود فرا مى رسد و بايد براى خود زاد و توشه اى داشته باشيم.
  شما فكر مى كنيد بهترين چيز براى انسان در آن لحظه چه مى باشد؟
  آن لحظه اى كه همه، ما را تنها مى گذارند.
  همه دوستان و آشنايان، بعد از اينكه ما را به خاك سپردند به منزل برمى گردند و ما مى مانيم و يك دنيا تنهايى و تاريكى!
  خواهرم!
  آيا مى خواهى سخن امام باقر(ع) را برايت ذكر كنم؟
  آن حضرت در حديثى فرمود كه در شب اول قبر، هيچ چيز براى زن، بهتر از رضايت شوهرش نيست!
  آرى، بهترين شفيع زن در قبر، رضايت شوهرش مى باشد!
  امام باقر(ع) ادامه مى دهد:
  وقتى كه حضرت زهرا(س) از دنيا رفت، حضرت على(ع) او را به خاك سپرد.
  بعد از اينكه مراسم به خاك سپارى حضرت زهرا(س) تمام شد حضرت على(ع)، كنار قبر همسر خود ايستاد و رو به آسمان كرد و با خدا چنين سخن گفت: «بار خدايا! من از دختر پيامبر تو راضى هستم».
  حضرت على(ع) مى داند كه در آن لحظه هيچ چيز به اندازه رضايت شوهر، براى حضرت زهرا(س) مفيد نيست براى همين اين دعا را مى كند!
  خواهرم!
  به حقّ حضرت زهرا(س)، به گونه اى زندگى كن كه شوهر شما هم همين دعا را برايت بكند!
  چقدر خانم ها را ديده ام كه چون از قبر و قيامت مى ترسند، كارهاى مستحبى زيادى انجام مى دهند، در حالى كه حقوقِ واجبِ شوهر خود را مراعات نمى كنند!
  بعضى از آقايان به من مراجعه كرده اند و پيش من درد دل كرده اند كه زن من هر شب چهارشنبه، به جمكران مى رود، و من از اين كار او ناراضى هستم، امّا هر چه به او مى گويم كه من راضى نيستم، او گوش نمى كند.
  آخر كجا امام زمان(ع)، راضى است كه زن بدون اجازه شوهر به جمكران برود؟
  آخر ما با اين دردهاى جامعه خود چه كنيم؟ با چه كسى سخن بگوييم؟
  چرا بعضى از زنان جامعه بايد اين چنين از وظيفه خود بى اطلاع باشند!
  از آن زمانى كه عشقِ بدون معرفت، گريبان گير جامعه ما شد، از آن زمان كه ما به دنبال كسب معرفت نرفته، اهل عرفان شديم، اين بلاها بر سر ما آمد.
  خواهر من!
  اگر مى خواهى خدا به تو رحم كند،
  اگر مى خواهى براى سفر قبر و قيامت خود كارى كنى،
  اگر مى خواهى شب اول قبر شب راحتى تو باشد،
  اگر مى خواهى امام زمان(ع) از تو راضى باشد،
  كارى كن كه شوهرت از تو راضى باشد.
  امّا اى آقاى محترم، با شما هستم،
  مى دانم كه همسرت را خيلى دوست دارى!
  او در زندگى شما خيلى زحمت مى كشد و براى راحتى شما چه سختى ها را تحمّل مى كند!
  بيا الان، عهدى با خودت ببند!
  اگر تقدير اين گونه بود كه بعد از صد سال، همسر تو زودتر از تو جان به جان آفرين تسليم كرد، همان كارى كه حضرت على(ع) انجام داد، تو هم انجام بده.
  تو نبايد بعد از آن كه همسر مهربانت را دفن كردند زود به خانه برگردى!
  اگر مى خواهى به همسرت كمكى كرده باشى، اگر مى خواهى كه زحمات او را بى پاسخ نگذارى! بايد اين كارى را كه مى گويم بكنى!
  در اين لحظه حساس، همسر تو محتاج آن دعاى توست!
  شايد هم از او در زندگى مشترك مقدارى گِله داشتى امّا ديگر وقت اين حرفها نيست! 
  خودت را جاى او بگذار!
  تو بايد او را كمك و يارى كنى! او سخت ترين لحظه ها را سپرى مى كند!
  آرى، تو وضو مى گيرى و مى آيى كنار قبر همسر خود مى ايستى و دست هايت را به سوى آسمان بلند مى كنى و چنين مى گويى:
  	خدايا!
  	من از همسر خود راضى هستم!
  و چون خداوند اين سخن تو را مى شنود رحمت را بر همسر تو نازل مى كند.
  هيچ وقت نگو كه خدا مى داند كه من از او راضيم.
  مگر خدا نمى دانست كه حضرت على(ع) از حضرت زهرا(س) راضى است، امّا در گفتن اين جمله كنار قبر، رازى نهفته است كه حضرت على(ع)، همين جمله را كنار قبر همسرش مى گويد.


title: خانم ها بخوانند: خدا همه گناهان تو را بخشيد!
text:
  خانم ها بخوانند: خدا همه گناهان تو را بخشيد!


  آيا تا به حال كربلا رفته اى؟
  خوشا به حالت آن وقتى كه در «بين الحرمين» قدم بر مى داشتى و زمزمه مى كردى:
  حال اگر كربلا رفتى و آداب اين سفر را مراعات كردى خداوند ثواب زيادى به تو مى دهد.
  سخن گفتن در مورد آداب كربلا، نياز به فرصت ديگرى دارد ولى در اينجا به اين نكته اشاره مى كنم كه امام صادق(ع) خطاب به آنان كه كربلا مى روند، امّا آداب اين سفر را رعايت نمى كنند فرمود: «اگر به كربلا نرويد بهتر است».
  يكى از ياران امام صادق(ع)، چون اين سخن را از آن حضرت شنيد عرض كرد: «مولاى من! با اين سخن كمر مرا شكستى؟ چرا اين چنين سخن مى گويى؟».
  حتماً تو همين سؤال را مى كنى، مگر زيارت كربلا مورد تأكيد واقع نشده است، پس چرا امام صادق(ع) اين گونه سخن مى گويد؟
  علّت آن اين است كه در كربلا بايد همواره غمناك باشى و در آن سرزمين خنده نكنى و عطر نزنى و...
  به هر حال، چون زائر واقعى امام حسين(ع) مى خواهد ازكربلا برگردد فرشته اى او را ندا مى كند كه خدا گناهان تو را بخشيد و پرونده اعمال تو پاك شد.
  آيا مى دانى وقتى مادرى نوزاد خود را بزرگ كرده و آن نوزاد از شير گرفته شد فرشته اى مى آيد و خطاب به مادر مى كند و با او سخن مى گويد؟
  خواهرم!
  آيا آن صدا را شنيده اى؟
  آن فرشته چه مى گويد؟
  پيامبر فرمود كه آن فرشته چنين مى گويد: «خدا گناهان تو را بخشيد و پرونده اعمال تو پاك شد».
  آرى، مادرى كه فرزند خود را يك سال و نيم يا بيشتر شير داده است، شايسته دريافت جايزه بزرگى است!
  و خداوند همان جايزه اى را كه به زائر كربلا مى دهد به اين مادر مى دهد.
  خواهرم!
  آيا باز هم مى گويى كه خدا بين مردان و زنان فرق گذاشته است؟
  و تو مى دانى كه من نمى خواهم ثواب زيارت كربلا را كمرنگ كنم بلكه من مى خواهم ثواب شير دادن به فرزند را برايت بيان كنم.
  تو بايد در هنگامى كه به فرزند خويش شير مى دهى چنان احساس غرور و افتخار كنى كه همه حسرت آن احساس درونى تو را داشته باشند.
   


title: خانم ها بخوانند: ليوان آبى كه عبادتى بزرگ است!
text:
  خانم ها بخوانند: ليوان آبى كه عبادتى بزرگ است!


  همسر تو از صبح زود به محل كار رفته است و چه زحماتى را كشيده تا بتواند زندگى بهترى براى خانواده خود فراهم كند.
  اكنون ديگر نزديك است كه به خانه برگردد.
  چه چيزى مى تواند خستگى او را بر طرف كند؟
  آيا چيزى جز محبّتى كه از همسر خود مى بيند مى تواند اين خستگى را از دل و جان او بزدايد؟
  شوهرت به خانه آمده است و تو مثل هميشه يك فنجان چاى يا يك ليوان نوشيدنى براى او مى آورى!
  شوهرت اين چاى يا نوشيدنى را در دست تو مى بيند كه با چه عشقى به او تقديم مى كنى.
  و شايد به من بگويى: «من هم خسته ام، در خانه كار زياد انجام داده ام، خوب چه اشكال دارد آقاىِ شوهر، خودش برود و چاى بريزد و بخورد؟».
  من در جواب تو مى گويم:
  اشكالى ندارد، امّا من دوست ندارم تو يك ضرر بزرگ بكنى!
  و حتماً با خود مى گويى يك ليوان آب يا يك فنجان چاى دست شوهرندادن ديگر اين قدر بزرگ نمايى ندارد؟
  آيا موافقى حديث رسول خدا را براى تو بخوانم؟
  آن حضرت فرمود: «هر زنى كه به شوهر خود، آب گورا بدهد و او را سيراب سازد بداند كه اين كار او از يك سال عبادت بهتر است، يك سال عبادتى كه شب ها تا به صبح مشغول نماز باشد و روزها روزه بگيرد».
  خواهرم!
  حتماً تعجّب كردى كه چرا پيامبر يك ليوان آب دست شوهر دادن را بالاتر از يك سال نماز شب خواندن و يك سال روزه گرفتن مى داند!
  تعجّب نكن!
  نگاهى به جامعه فعلى ما بينداز، ببين آمار طلاق چقدر بالا رفته است!
  ببين همه هشدار مى دهند كه در جامعه بايد كانون خانواده ها را استحكام بخشيد!
  آرى، اين كلام رسول خدا را بايد زنانى بشنوند بدترين رفتار را با شوهر خود دارند!
  اگر زنانى كه مشتاق كمال معنوى هستند اين حديث را بشنوند حتماً سعى مى كنند كه بهتر شوهردارى بنمايند.
  خواهرم!
  ممكن است شوهر شما صبح با حالت قهر و غضب خانه را ترك كرده باشد و واقعاً هم حق با شما باشد، امّا شما براى اين كه ثواب يكسال روزه و نماز شب را داشته باشى، بزرگوارى كن و با يك ليوان شربت، از شوهر خود پذيرايى كن!
  تو اين كار را به خاطر خدا و به خاطر خودت، انجام بده!
  آرى، من نمى گويم به خاطر شوهرت، من مى گويم چه طور شما در دل شب، وقتى همه خواب هستند بلند مى شوى وضو مى سازى و رو به قبله مى ايستى و نماز شب مى خوانى، آيا قصد قربت نمى كنى؟
  يك ليوان شربت خوشمزه آماده كن و آن را پيش شوهرت ببر! 
  نگو من كوچك مى شوم، تو دارى با خدا معامله مى كنى، چه كار به اين دارى كه شوهرت چه فكرى مى كند.
  اكنون به جاست كه به تو بگويم: «عبادتت قبول!».
  آرى، اين يك ليوان شربت كه به دست شوهرت دادى عبادت بود، آن هم چه عبادتى!
  به اميد آن روزى كه همه زنان جامعه ما محبّت به همسر را از بزرگ ترين عبادتها بدانند.


title: خانم ها بخوانند: بهترين راه آمرزش گناهان
text:
  خانم ها بخوانند: بهترين راه آمرزش گناهان


  همه ما مى دانيم كه گناه و معصيت، روح انسان را آلوده مى كند و مانع بزرگى براى رشد و كمال او محسوب مى شود. 
  گناه باعث سياهى قلب انسان مى گردد، به طورى كه ديگر او لذّت مناجات با خداوند را درك نمى كند و نمى تواند با او معاشقه نمايد و در درگاه او قطره اشكى بريزد.
  اين گناه است كه انسان را از نماز شب محروم مى دارد و هم چنين مانع باريدن باران مى شود و موج بلا را به سوى انسان مى كشاند.
  به همين دليل انسان بايد براى بخشش گناهانش فكرى بكند تا اثرات آن بيش از اين در زندگى او باقى نماند.
  البتّه گناهانى كه مربوط به حق الناس است بايد نسبت به پرداخت حق مردم اقدام نمود، امّا سؤال اين است گناهانى را كه مربوط به حق الله است چگونه از پرونده اعمال خود پاك كنيم؟
  خواهرم!
  آيا اطلاع داريد پيامبر خدمت كردن به همسر را به عنوان يكى از مهم ترين عوامل بخشش گناهان معرفى كرده است؟
  آن حضرت فرمود: «چون زنى به شوهر خود آب گوارايى بدهد خداوند شصت گناه اورامى بخشد».
  آرى، اگر چشم باطن مى داشتى مى ديدى كه چگونه گناهانت هنگامى كه به شوهر خود خدمت مى كنى از وجودت فرو مى ريزد.
  در آن موقع كه با عشق، به همسر خود خدمت مى كنى، دقّت كن كه چگونه در وجودت نشاط و شادمانى موج مى زند و گويى كه روحت سبك شده است.
  اين نشاط و سبكى براى اين است كه روح تو از تيرگى گناهان پاك شده است، گويى آن زنجيرهايى كه از گناهان به پاى روح شما بسته شده بود باز شده و براى همين است كه روح تو مى تواند آزادانه پرواز كند.
  تصوّر كنيد يك نفر مثلاً يك هفته بدن خود را شستشو نداده حال كه بعد از يك هفته به حمام مى رود و بدن خود را تميز مى كند يك احساس سبكى و راحتى به او دست مى دهد، چون كه بدنش تميز شده و آلودگى ها از آن پاك شده است.
  همين طور وقتى شما براى همسر خود يك نوشيدنى مى برى و خدمت او را مى كنى، گناهان از صفحه روح شما زدوده مى شود، در نتيجه شما احساس سبكى و نشاط مى كنى.
  خلاصه كلام آن كه همانطور كه اسلام نماز و روزه، استغفار، دعا و گريه را براى پاك شدن گناهان معرفى مى كند خدمت كردن به شوهر را به عنوان يكى از بهترين راههاى بخشش گناه اعلام مى نمايد.
  پس براى اين كه به بخشش الهى برسى به شوهر خود توجّه بيشترى كن و تمام عشق و محبّتى را كه انتظارش را دارى، به همسر خود هديه كن تا طوفانى سهمگين بر برگ برگ گناهانت وزيدن كند و مشمول بخشش بى انتهاى خداوند شوى.


title: خانم ها بخوانند: اتاق تنهايى شوهرت را بشناس!
text:
  خانم ها بخوانند: اتاق تنهايى شوهرت را بشناس!


  وقتى براى تو مشكلى پيش مى آيد چه كار مى كنى؟
  درست است، تلاش مى كنى تا يك نفر را بيابى كه با او درد دل كنى و از اين راه، مقدارى آرام بشوى.
  آرى، براى زنان، درد دل كردن يك نياز طبيعى براى رفع فشارهاى روحى مى باشد.
  براى همين است كه وقتى متوجّه مى شوى براى شوهرت مشكلى پيش آمده است نزد او مى روى تا با او سخن بگويى، چون فكر مى كنى او هم مثل تو نياز به همدم دارد، امّا اين كار تو نه تنها به شوهرت كمكى نمى كند بلكه موجب آزار او مى شود.
  حتماً تعجّب مى كنى!
  آرى، جاى تعجّب هم دارد و تو نمى دانى كه چقدر خانواده ها به خاطر ندانستن اين موضوع با مشكل روبرو شده اند.
  حالا من مى خواهم يك «راز مردانه» را ياد تو بدهم و فكر نمى كنم شوهرت تا به حال آن را به تو گفته باشد.
  وقتى يك مرد با مشكلى روبرو مى شود دوست دارد به گوشه تنهايى برود و در پشت ديوار سكوت پناه بگيرد.
  آرى، حتماً ديده اى كه شوهرت از محل كار به خانه آمده است و در دنياى خود فرو رفته است!
  درست اين همان لحظه اى است كه شوهر شما به «اتاق تنهايى» خود رفته است.
  تو بايد بدانى كه شوهر شما به جاى آن كه با ديگران درد دل كند دوست دارد در تنهايى، به مشكل خود فكر كند و خودش راه حلّى پيدا كند و وقتى به راه حلّ مفيدى رسيد و به آرامش خود دست يافت از آن حالت انزوا خارج مى شود.
  آرى، زنان با همصحبتى با ديگران به آرامش مى رسند، امّا مردان با فكر كردن و يافتن راه حلّ است كه به آرامش مى رسند.
  پس بگذار شوهرت در مسير يافتن راه حل گام بردارد و چون راه حل مشكل خود را يافت و به آرامش رسيد خودش سراغ تو خواهد آمد.
  او در موقعى كه در اتاق خلوت خودش است 95% حواسش به مشكلش مى باشد و براى همين نمى تواند در اين لحظه، نياز محبّت تو را پاسخ بدهد.
  تو بايد در اين موقع صبركنى و نگران هم نشوى و بدانى كه اين حالت شوهرت كاملاً طبيعى است.
  به زودى او از اتاق خلوت خود بيرون مى آيد و دوباره همان شوهر مهربان تو مى شود به شرط اين كه او را مقدارى، راحت بگذارى.
  پس به من قول بده وقتى ديدى شوهرت، در فكر فرو رفته است، لحظاتى او را به حال خودش بگذارى و اين قدر نگران نشوى.
  از امروز ديگر از اين رفتار شوهر خود نگران نمى شوى چون آن را طبيعى مى دانى و خوب مى دانى كه اگر شوهرت در دنياى خود فرو رفته است به هيچ وجه از تو و زندگى تو ناراحت نيست بلكه دارد در اتاقِ تنهايى خود سير مى كند و به زودى به اتاقِ عشق باز خواهد گشت.


title: خانم ها بخوانند: سكوت شوهرت را درست معنى كن!
text:
  خانم ها بخوانند: سكوت شوهرت را درست معنى كن!


  حتماً در زندگى شما پيش آمده است كه شوهر شما مدّتى در سكوت فرو رفته است.
  من زنان زيادى را ديده ام كه سكوت شوهر خود را اين گونه معنى كرده اند: «شوهر من با اين كار به من پيام مى دهد كه ديگر از من سير شده است».
  وقتى مردان مى فهمند كه همسرشان سكوت آنها را اين گونه معنى كرده نزديك است كه از تعجّب شاخ در بياورند!
  امّا علّت اين كه زنان سكوت شوهر خود را اين گونه تفسير مى كنند چيست؟
  وقتى در ويژگى زنان دقّت مى كنيم مى بينيم كه يك زن، زمانى سكوت مى كند كه طرف مقابل خود را قابل اعتماد نمى يابد و براى همين خيال مى كند اگر شوهر او سكوت كرده براى اين است كه به او اعتماد ندارد.
  اين فكر غلطى است چون سكوت زن و مرد با هم فرق دارد، آرى، زن سكوت مى كند چون به طرفِ مقابل خود اعتماد ندارد، امّا مرد سكوت مى كند چون مى خواهد فكر كند و راه حلى پيدا كند.
  جالب است بدانيد كه مرد با سكوت، فكر مى كند، امّا زن با سخن گفتن، فكر مى كند.
  خوب است مقدارى در اين باره توضيح بدهم:
  آيا مى دانيد هدف زنان از سخن گفتن چيست؟
  جواب اين سؤال خيلى عجيب است: هدف زنان از سخن گفتن، رسيدن به چيزهايى است كه مردان براى رسيدن به همان چيزها سكوت مى كنند.
  اينجاست كه مرد و زن بايد ويژگى هاى يكديگر را خوب بشناسند تا بتوانند زندگى سعادتمندى داشته باشند.
  در اينجا به دو هدف مشتركى اشاره مى كنم كه زن و مرد براى رسيدن به آنها، دو راه متفاوت طى مى كنند:
  الف. فكر كردن و پردازش نمودن اطلاعات 
  هنگامى كه در زندگى و يا كار يك مرد مسأله اى پيش مى آيد كه بايد در مورد آن فكر شود، مرد سكوت مى كند و به فكر كردن و پردازش اطلاعات مى پردازد، ولى درست در همين شرايط، زن نياز دارد تا يك نفر را پيدا كند و با او سخن بگويد و به اين وسيله پردازش اطلاعات نمايد.
  رسيدن به آرامش و بدست آوردن روحيه خوب.
  مرد وقتى با ناراحتى و نگرانى روبرو مى شود سكوت مى كند و مى خواهد از اين راه به آرامش برسد و از فشار نگرانى خود فرار كند، امّا زن، هنگامى كه با استرس روبرو مى شود شروع به سخن گفتن مى كند.
  خواهرم!
  اكنون هرگاه ديدى كه شوهر تو سكوت اختيار كرده است اين گونه به او كمك كن:
  الف. از حالت سكوت و خاموشى او انتقاد نكن.
  ب. كوشش نكن تا با سخنان خود او را در حلّ مشكلش، يارى نمايى.
  ج. انتظار نداشته باش كه در اين شرايط، او احساسات خود را براى شما بيان كند.
  د. خونسردى خود را حفظ كن.


title: خانم ها بخوانند: وقتى شوهرت از تو فاصله مى گيرد
text:
  خانم ها بخوانند: وقتى شوهرت از تو فاصله مى گيرد


  بارها پيش آمده است ديده اى كه شوهرت، به يكباره، نسبت به تو بى خيال و بى احساس مى شود.
  آقاىِ شوهر از تو فاصله مى گيرد و ديگر توجّهى به تو نمى كند.
  هر چه فكر مى كنى كه چه اشتباهى مرتكب شده اى به نتيجه اى نمى رسى، ولى بعد از مدّتى مى بينى كه سر و كله همان آقاىِ شوهر مهربان پيدا شد.
  خواهرم!
  آيا مى دانى همه مردان دنيا اين طورى هستند؟
  اين يك ويژگى مردانه است، خوب گوش كن!
  ما مردان، گاهى از چيزهاى مورد علاقه خود فاصله مى گيريم، امّا بعد از مدّتى با عشق بيشترى به سوى آنها باز مى گرديم.
  پس اگر شوهر تو هم مثل بقيّه مردان، گاهى از تو فاصله مى گيرد نگران نباش!
  چقدر خانم ها را ديده ام كه چون شوهرشان از آنها فاصله گرفته است نگران شده اند.
  آرى، يك زن فقط وقتى از شوهر خود فاصله مى گيرد كه از او رنجيده باشد براى همين زن خيال مى كند اكنون كه شوهرش از او فاصله گرفته پس حتماً از او رنجيده شده است.
  نه، اين طور نيست، ممكن است اصلا شوهرتان از شما رنجيده نشده باشد، امّا نياز داشته باشد مدّتى از شما فاصله بگيرد.
  و حق دارى بگويى كه دنياى شما مردان دنياى عجيبى است!
  تو بايد اين مطالب را بدانى!
  تو مى خواهى يك عمر با شوهرت زندگى كنى پس چقدر ويژگى هاى او را مى شناسى؟
  گاهى مرد بدون آن كه خودش هم دليل آن را بداند احساس مى كند كه بايد از همسرش فاصله بگيرد، امّا بعد از مدّتى دوباره به سوى همسرش بر مى گردد و با شدت بيشترى به او اظهار علاقه مى كند.
  شما بايد بدانيد كه او از شما فاصله مى گيرد تا استقلال خود را به دست آورد.
  در صورتى كه شما شوهر خود را از نياز خود محروم كنيد در واقع فرصت انديشه كردن درباره عشق را از او گرفته ايد.
  شوهر شما وقتى در عشق ورزى به كمال رسيد بعد از مدّتى، ياد استقلال خود مى افتد و براى رسيدن به آن استقلال از شما فاصله مى گيرد. 
  شما نبايد از چيزى بترسيد، مقدارى صبر كنيد وقتى نياز او به استقلال ارضاء شد، آن وقت مى بينى با دنيايى از عشق به سوى شما باز مى گردد.
  براى همين اگر گاهى شوهرتان خواست بدون شما و با دوستان خود به گردش برود به او اين اجازه را بده تا نياز او به عشق ورزيدن به تو زنده شود.


title: خانم ها بخوانند: چند پيشنهاد براى خانم ها
text:
  خانم ها بخوانند: چند پيشنهاد براى خانم ها


  1. سعى كنيد لطافتى را كه در بوى خوش نهفته است كشف كنيد.
  مجموعه اى از عطرهاى خوب تهيه كنيد و هر شب، يكى از آنها را استفاده كنيد و از شوهرتان بخواهيد تا به شما بگويد از كدام عطر بيشتر خوشش مى آيد.
  وقتى كه متوجّه شديد كه شوهر شما با چه عطرى بيشتر ذوق مى كند همواره آن عطر را استفاده كنيد.
  2. وقتى قرار است مهمان بيايد خانه را به چه شكلى در مى آورى؟
  همين امشب همه آن كارها را انجام بده! خانه را مرتب كن و شام خوشمزه اى تهيه كن!
  زيباترين لباس خود را بپوش!
  اگر بتوانى چند شاخه گل روى ميز بگذار.
  شوهرت وارد خانه مى شود و سؤال مى كند كه آيا امشب مهمان داريم؟
  و تو مى گويى:
  «بله، عزيزترين عزيزانم مهمان من است!».
  و با دست اشاره به شوهرت مى كنى!
  آرى، تو بهترين مهمانى هستى كه خدا به من داده است.
  3. راه نفوذ بر قلب شوهر، چشم اوست، پس تلاش كن كه اورا از راه آنچه مى بيند مجذوب خود كنى!
  امروز به مغازه برو و چند شمع بزرگ و زيبا خريدارى كن!
  نور شمع يكى از راههاى آسان و مؤثر براى ايجاد محيط صميمى است.
  اگر به رستورانهاى درجه يك رفته باشى مى بينى كه آنها با روشن كردن چند شمع و استفاده از نور آن، محيطى دوستانه و پر از لطافت به وجود مى آورند!
  ساعتى را مشخّص كن به عنوان ساعت عشق و مكان خاصّى از خانه را به عنوان اتاق عشق!
  شمع ها را آنجا روشن كن!
  و شوهرت را به آنجا دعوت كن!
  نور ملايم شمع بر آن فضا مى تابد و شوهر شما وارد آنجا مى شود.
  آيا مى دانى اگر مرد در چنين محيطى قرار بگيرد بى درنگ احساس آرامش مى كند!
  نور شمع باعث مى شود تا حالتى خوشحال كننده پيش بيايد!
  شوهر شما سؤال مى كند كه اين كارها براى چيست؟ و شما در جواب مى گويى:
  «نور قرمز شمع، نور عشق است، و از قلب من، همواره نور عشق بر وجود تو مى تابد».
  4. براى آن كه يك احساس خوب به شوهرتان بدهيد لازم نيست كارهاى زيادى انجام دهيد، آرى، گاه يك لبخند، يك بوسه كفايت مى كند، در اين جاست كه شوهر شما به زندگى خود مى بالد.
  شما بايد بدانيد به خاطر خوشبختى خودتان هم كه شده بايد همسر شاد و خوشحالى داشته باشيد براى همين تلاش كنيد تا اسباب شادمانى او را فراهم سازيد.
  در درون شوهر شما، كودك كم سن و سالى است كه نياز به مراقبت دارد، شما بايد آن كودك درون همسر خود را نوازش كنيد.
  شايد باور نكنيد وقتى شوهرشما خسته از محل كار برمى گردد و شما به استقبال او مى رويد و يك فنجان چاى تازه دم به او مى دهيد، چقدر شوهرتان احساس خوشبختى مى كند.
  5. وقتى شوهرتان از محل كار به خانه مى آيد بداخلاقى را كنار بگذاريد و سعى كنيد به روى او لبخند بزنيد.
  عادت كنيد كه به مدّت يك ساعت بعد از آمدن شوهرتان به خانه، هيچ حرف ناخوشايندى نزنيد.
  او نياز به استراحت فكر دارد، بگذاريد مقدارى ذهن او آرام بگيرد، بعد از يك ساعت اگر حرفى داريد با او در ميان بگذاريد.
  6. آيا مى دانيد بهترين زنان چه كسى است؟
  امام صادق(ع) مى فرمايد: «بهترين زنان زنى است كه چون با شوهرش خلوت كند لباس حيا را از تن بكند و چون از خانه بيرون رود، لباسى از حيا و عفّت بر تن كند».
  آرى، حيا و عفّت چيز خوبى است، امّا نه در مقابل شوهر خودت!
  اين دستور اسلام است كه زن هنگامى كه با شوهر خود خلوت مى كند، بايستى براى شوهر خود طنّازى و عشوه گرى كند و هر گونه پرده و حجاب ميان خود و شوهرش را بردارد.
  او بايد حالت خجالت را در هنگامى كه با شوهر است كنار بگذارد تا غريزه جنسى شوهر او به شكلى حلال و كامل و درست اشباع گردد در اين صورت است كه وقتى مرد به محل كار مى رود ديگر هيچ مجالى براى توجّه به زنان ديگر پيدا نمى كند.
  پيامبر بهترين زنان را زنى معرفى مى كند كه نسبت به شوهر خود حالتِ شهوت بيشترى داشته باشد.
  7. از باغچه خانه خود مقدارى گل زيبا و خوش بو بچين.
  شايد هم اصلاً خانه شما باغچه اى ندارد، خوب اشكال ندارد مى توانى چند شاخه گل از گل فروشى خريدارى كنى.
  شب كه شد قبل از اينكه شوهر شما به بستر برود گلبرگ هاى آن گل ها را بر روى بستر او بپاش.
  هنگامى كه همسر شما مى آيد تا استراحت كند به او اين چنين بگو:
  «زندگى كردن با تو برايم مانند بسترى از گلهاى زيباست».
  اكنون در بسترى از گلبرگ در كنار همسر خود باشيد و از كنار هم بودن لذّت ببريد.
  گلبرگ گل ها مى تواند خستگى هاى همسرتان را بر طرف كند و به او انرژى مثبت و شادمانى بدهد.
  اميدوارم اين كتاب توانسته باشد محبّت شما را نسبت به همسرتان، زيادتر نموده و كانون خانواده شما را پر از عطر خوش عشق و دوستى كرده باشد.

  												پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب داستان ظهور
  موضوع: امام زمان (ع)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  يار ما سفر كرده بود، من منتظر بودم، تو منتظر بودى، او هم منتظر!
  همه در انتظار آمدن بهار بودند و براى ديدن آن، لحظه شمارى مى كردند.
  و من قلم در دست گرفتم; يك سال، در ميان ده ها كتاب به دنبال گمشده خود دويدم.
  مى خواستم آمدن او را براى تو به تصوير كشم; تصويرى كه از سخن امامان معصوم(ع) برگرفته باشد، تصويرى زيبا كه تو را شيفته آمدنش كند.
  و چنين بود كه با مراجعه به بيش از صد كتاب، اين متن را برايت آماده كردم.
  تو مى توانى دليل سخنان مرا، در حديث هايى بيابى كه در پى نوشت ها آورده ام.
  اكنون نوبت توست تا كتاب خودت را بخوانى و اشتياق تو به آمدن امام زمان(عج) بيشتر شود و بدانى كه «داستان ظهور»، چقدر دل ها را اميدوار مى كند.
  اين كتاب را به همه همياران مؤسسه انديشه سبز شيعه، اهدا مى كنم; زيرا به همّت آنان بود كه ما توانستيم به هدف خود برسيم.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، تير ماه 86


title: ماه مكّه به سوى كعبه مى آيد
text:
  ماه مكّه به سوى كعبه مى آيد


  چرا اين كتاب را در دست گرفته اى و با چه انگيزه اى اين كتاب را مطالعه مى كنى؟
  هيچ مى دانى من مى خواهم تو را به سفرى دور و دراز ببرم؟
  همسفر خوب من! از تو مى خواهم تا همراه من به آينده بيايى! آينده اى كه ديدنش آرزوى همه است.
  من تو را به روزگارى مى برم كه قرار است امام زمان در آن ظهور كند; آرى، سخن من در مورد روزگار ظهور است.
  من مى خواهم حوادث آن روزگار را برايت بگويم. آيا آماده هستى؟
  حتماً بارها شنيده اى كه وعده خدا بسيار نزديك است. پس برخيز و همراه من به مكّه بيا...
  امروز، بيستم «ذى الحجّه» است.
  من و تو الان در شهر مكّه، كنار كعبه هستيم. بيست روز ديگر تا ظهور باقى مانده است. امام زمان روز دهم «مُحرّم» كنار كعبه ظهور مى كند.
  نگاه كن! ببين كه كعبه چقدر زيبا، جلوه نمايى مى كند!
  آيا موافقى با هم طوافى گرد كعبه بنماييم؟
  به راستى چرا «مسجدالحرام» اين قدر خلوت است؟!
  شنيده بودم كه خانه خدا بسيار شلوغ است و هيچ وقت دور خانه خدا خلوت نمى شود.
  چرا امروز اينجا اين قدر خلوت است؟ 
  آيا عشق و علاقه مردم به كعبه كم شده است؟
  مكّه حرم امن خدا است; امّا امروز سپاهيان «سُفيانى» اين شهر را محاصره كرده اند و به همين علّت است كه شهر اين قدر خلوت است.
  همسفرم! آيا «سُفيانى» را مى شناسى؟
  آيا مى خواهى كمى درباره او برايت سخن بگويم؟
  «سفيانى» يكى از دشمنان امام زمان است و قيام او از علامت هاى ظهور معرّفى شده است.
  تقريباً پنج ماه قبل، او در سوريه دست به كودتاى نظامى زد و حكومت اين كشور را به دست گرفت، سپس به عراق حمله كرد و شهر كوفه را به تصرّف خود درآورد ودر اين شهر جنايات زيادى انجام داد و تعداد زيادى از شيعيان اين شهر را قتل عام كرد.
  سفيانى سپاهى را به مدينه فرستاد و توانست اين شهر را هم تصرّف كند.
  اكنون، سفيانى در انديشه تصرّف شهر مكّه است; زيرا شنيده است امام زمان در اين شهر ظهور مى كند.
  او دستور داده تا تعدادى از سربازانش به مكّه بروند و اين شهر را محاصره كنند.
  اكنون شهر مكّه در تصرّف سپاهيان سفيانى است.
  سؤالى ذهن مرا به خود مشغول كرده است: امام زمان و ياران او چگونه اين حلقه محاصره را خواهند شكست؟
  سپاهيان سفيانى با دقّت همه راه هاى ورودى شهر را كنترل مى كنند.
  آماده شو!
  ما بايد به بيرون شهر برويم، همان جايى كه قرار است جوانى ماه رو وارد شهر شود.
  آنجا را نگاه كن!
  آيا آن جوان سى ساله را مى بينى كه به شكل و شمايل يك چوپان است؟
  او در دست خود يك چوب دستى دارد و آرام آرام از ميان سپاه سفيانى عبور مى كند. خيلى عجيب است!
  سپاه سفيانى كه نمى گذارند هيچ كس وارد شهر شود، چرا مانع ورود اين جوان نمى شوند؟
  نمى دانم او را شناختى يا نه؟
  جان من فداى او!
  اين جوان، همان مولاى من و توست كه به امر خدا به شكل يك چوپان، وارد شهر مى شود.
  او از راه دورى آمده است. او از «يَمَن» به «مدينه» رفته و مدّتى در شهر پيامبر منزل كرده است و با حمله سپاه سفيانى به مدينه، از آنجا خارج شده و اكنون به مكّه رسيده است.
  صورت نورانيش چون ماه شب چهارده مى درخشد.
  به گونه راستش نگاه كن! آن خال زيبا را مى بينى كه چون ستاره اى مى درخشد؟
  اين جوان، فرزند پيامبر است و مى آيد تا دين جَدّش را زنده كند...
  امام زمان وارد شهر مى شود، ودر كنار كوه هاى اين شهر منزل مى كند.
  شهر مكّه، شهر خدا و كعبه، محور خداپرستى است و چون هدف امام، ريشه كن كردن كفر است، حركت خود را از مكّه شروع مى كند.
  هنوز تا زمان ظهور، فرصت باقى است. امام زودتر به مكّه آمده است تا براى انجام كارهاى مقدماتى رسيدگى كند.


title: سيّدمحمّد شهيد مى شود
text:
  سيّدمحمّد شهيد مى شود


  امروز، روز بيست و پنجم «ذى الحجّه» است. ما تا زمان ظهور، پانزده روز فرصت داريم.
  همسفر خوبم! آيا موافقى كه با هم به اطراف كوه «ذى طُوى» برويم؟
  حتماً در دعاى ندبه، اين جمله را بسيار خوانده اى: «أبِرَضْوى أم غيرها أم ذي طُوى».
  اكنون برخيز و با من به كوه «ذى طُوى» بيا. وقتى از كعبه به سوى مدينه حركت كنيم، حدود پنج كيلومتر كه برويم به آن كوه مى رسيم.
  نگاه كن! ده نفر از ياران امام، در بالاى اين كوه جمع شده اند.
  شايد بگويى: مگر امام سيصد و سيزده يار ندارد، پس چرا آنها فقط ده نفرند؟
  اين ده نفر ياران مخصوص او هستند كه زودتر از همه خدمت امام رسيده اند; امّا آن سيصد و سيزده نفر، حدود چهارده روز ديگر به مكّه خواهند آمد.
  امام زمان بر فراز كوه ذي طُوى ايستاده است و منتظر است تا خدا به او اجازه ظهور بدهد.
  آيا مى دانى آن عبايى كه بر دوش امام زمان است، عباى پيامبر مى باشد؟
  آن عمامه زرد رنگى را كه بر سر دارد، مى بينى؟ اين، همان عمامه رسول خداست.
  گوش كن! 
  امام به ياران خود مى گويد: «مى خواهم يك نفر را به سوى مردم مكّه بفرستم».
  اين يك مأموريّت مهم است.
  چه كسى به عنوان نماينده امام به سوى مردم مكّه خواهد رفت؟
  اكنون امام يكى از پسر عموهاى خود را براى اين كار مهم انتخاب مى كند.
  نام او «سيّدمحمّد» است. امام به او دستور مى دهد كه به سوى مردم مكّه برود و پيامى را به آنها برساند. 
  آيا مى خواهى اين پيام را بشنوى؟
  گوش كن! پيام امام اين است: «من از خاندانى مهربان و از نسل پيامبر هستم و شما را به يارى دين خدا دعوت مى كنم. اى مردم مكّه، مرا يارى كنيد».
  تو خود مى دانى كه امام زمان، نيازى به كمك مردم مكّه ندارد; زيرا روزگار ظهور نزديك است، و به زودى وعده خدا فرا مى رسد و هزاران فرشته به يارى او مى آيند.
  پس چرا امام از مردم مكّه تقاضاى كمك مى كند؟
  امام آنان را دعوت مى كند تا به راه راست هدايت شوند و در اين صورت، در اين شهر هيچ خونى ريخته نخواهد شد.
  آرى، او امام مهربانى هاست و براى همين با تمام صداقت، مردم مكّه را به يارى دعوت مى كند.
  نگاه كن! سيّدمحمّد آماده حركت شده و از خوشحالى در پوست خود نمى گنجد; زيرا مأموريّتى مهم به او داده شده است.
  او با مولاى خود و ديگر دوستانش خداحافظى مى كند و به سمت مسجد الحرام رهسپار مى شود.
  من كمى نگران هستم، مردم مكّه با اين جوان چگونه برخورد خواهند كرد؟
  ساعتى مى گذرد، خبرى از سيّدمحمّد نمى شود، كم كم به نگرانى من افزوده مى شود، 
  خدايا! چرا سيّدمحمّد اين قدر دير كرد؟
  و لحظاتى بعد يك نفر در حالى كه خيلى پريشان است نزد امام مى آيد.
  او به امام خبر مى دهد كه سيّدمحمّد وارد مسجد الحرام شد و پيام شما را به مردم مكّه رساند; امّا مردم مكّه به او حمله كردند و او را كنار كعبه شهيد كردند.
  آخر به چه جرمى به قتل رسيد؟
  مگر اين شهر، حرم امن الهى نيست؟ مگر حتّى حيوانات هم اينجا در امن و امان نيستند؟
  مگر نماينده امام چه گفت كه مردم مكّه چنين خروشيدند و او را مظلومانه كشتند؟
  او همان شهيدى است كه در احاديث ما به عنوان «نفس زَكيِّه» از او نام برده شده است. حتماً مى خواهى بدانى معناى آن چيست؟ 
  نفس زَكيِّه يعنى: فردى بى گناه و پاك كه مظلومانه كشته مى شود.


title: خانه آباد كجاست؟
text:
  خانه آباد كجاست؟ 


  اينجا مكّه است، شب نهم «محرّم»، شب تاسوعا.
  جهان تشيّع عزادار امام حسين(ع) و برادر با وفايش عباس است.
  قرار است اجازه ظهور ازطرف خداوند داده شود; امّا اين كار با تشريفات خاصّى صورت مى گيرد.
  با اجازه ظهور ديگر حكومت سياهى ها غروب مى كند و هنگام طلوع روشنايى است.
  امشب انتظار به سر مى آيد و خداوند فرمان ظهور را صادر مى كند.
  اگر چه ما هم اكنون در مكّه و كنار خانه خدا هستيم; امّا بايد امشب سفرى به آسمان چهارم داشته باشيم.
  مگر در آسمان چهارم چه خبر است؟ صبر كن، برايت مى گويم.
  ما بايد به كنار «بيتُ المَعمُور» برويم.
  حتماً مى گويى: «بيتُ المَعمُور» ديگر كجاست؟
  همان طور كه ما كعبه را به عنوان خانه خدا مى شناسيم و گرد آن طواف مى كنيم، خداوند بالاى اين كعبه، در آسمان چهارم، خانه اى ساخته تا فرشتگان گرد آن طواف كنند.
  «بيت المعمور» به معناى «خانه آباد» است و اجازه ظهور امام زمان كنار اين خانه صادر مى شود و همه دنيا آباد مى شود. آرى، در دوران غيبت، دنيا خراب و ويران است. وقتى كه ظهور امام فرا برسد دنيا آباد مى شود، براى همين، آبادىِ دنيا از كنار خانه آباد (بيتُ المَعمُور) آغاز مى شود.
  بايد امشب با من به آسمان چهارم بيايى. حتماً مى دانى كه قرآن از آسمان هاى هفت گانه سخن گفته است. ما اكنون مى خواهيم به طبقه چهارم آن برويم.
  خوب نگاه كن! چه مى بينى؟ تمام پيامبران اينجا جمع شده اند. اينجا مى توانى آدم و نوح و عيسى و موسى و ابراهيم(ع) را ببينى.
  گروهى از مؤمنان هم در اينجا هستند.
  همه منتظرند و نگاهشان به سويى خيره شده است.
  آن طرف را نگاه كن، چه مى بينى؟
  فرشتگان دارند چند منبر نورانى را به سوى «بيتُ المَعمُور» مى آورند.
  خوب دقّت كن، آيا مى توانى تعداد آن منبرها را بشمارى؟
  درست است، چهار منبر نورانى!
  رسول خدا و حضرت على و امام حسن و امام حسين(ع) را نگاه كن كه با چه شكوهى به سوى اين منبرها مى روند و بالاى آنها مى نشينند.
  چه شورى در ميان اين فرشتگان و انبياء و مؤمنان برپا شده است...
  در اين هنگام، همه درهاى آسمان باز مى شوند.
  پيامبر مى خواهد دعا كند و با خداى خويش نجوا كند. همه فرشتگان و پيامبران نيز آماده اند تا با پيامبر اسلام همنوا شوند.
  گوش فرا بده تا تو هم سخن پيامبر را بشنوى!
  پيامبر چنين عرضه مى دارد: «بار خدايا! تو وعده دادى كه بندگان خوبت را فرمانرواى زمين گردانى. لحظه عمل به آن وعده فرا رسيده است».
  همه فرشتگان و پيامبران نيز همين سخن را زمزمه مى كنند.
  نگاه كن! پيامبر و حضرت على و امام حسن و امام حسين(ع) در بالاى آن منبرها به سجده رفته اند.
  آنان در سجده چنين مى گويند: «بار خدايا! بر ستمكاران خشم گير; زيرا حريم تو شكسته شد. دوستانت كشته و بندگان خوبت ذليل شدند».
  همسفر خوبم! تو خوب مى دانى كه منظور آنها از اين سخنان چيست.
  وقتى كه خانه وحى به آتش كشيده شد و دُرّ يگانه عصمت، فاطمه(س) شهيد شد، همان روز، حريم خدا شكسته شد!
  آن روزى كه امام حسين(ع) با لب تشنه شهيد شد، ذلّت اهل ايمان شروع شد.
  و به راستى، پيامبر خوب مى داند چگونه از خداوند اذن ظهور را بگيرد.
  جالب است بدانى قبل از اينكه پيامبر بالاى منبر برود، خداوند فرشته اى را به آسمان دنيا مى فرستد.
  من مدّت زيادى در اين فكر بودم تا علّت اين كار را بفهمم.
  آرى، پيامبر از اين منبر پايين نمى آيد تا اجازه ظهور امام زمان را بگيرد وخداوند براى شادى دل پيامبر، اين فرشته را قبلا به آسمان دنيا فرستاده است تا وقتى دعاى پيامبر تمام شد، اين فرشته هر چه سريع تر حكم ظهور را در دستان مبارك امام قرار دهد.
  پيامبر در اين سجده، چنان با خدا سخن گفت و از سوز دل خود پرده برداشت كه اكنون ديگر هر گونه تأخير در امر ظهور امام، مقبول درگاه خداوند نيست.


title: سيصد و سيزده نفر از راه مى رسند
text:
  سيصد و سيزده نفر از راه مى رسند


  اگر دقّت كنى مى بينى كه تمام مردم مكّه در مورد مطلب مهمّى با هم سخن مى گويند.
  آيا مى خواهى تو هم از سخن آنها باخبر شوى؟
  ديشب، سيصد و سيزده جوانمرد وارد شهر مكّه شده اند و تا صبح مشغول عبادت بوده اند.
  آنها در مسجد الحرام گرد هم آمده اند، وهمه نگاه ها را متوجّه خود كرده اند.
  مردم مكّه تعجّب كرده اند. آن ها نمى دانند اين جوانان از كجا آمده اند و چطور توانسته اند خود را به مكّه برسانند; زيرا شهر مكّه در محاصره سپاه سفيانى است.
  عجيب است كه لباس همه اين جوانان يك شكل است.
  همه، هم قد و هم اندازه، مثل يك دسته نظامى، بسيار مرتّب هستند; هر كس آنها را ببيند، مبهوت آنان مى شود.
  آمدن اين جوانان به شهر مكّه، يك راز است كه كسى از آن خبر ندارد.
  هر كدام از جوانان در گوشه اى از دنيا بودند. چگونه شد كه آنها در يك لحظه خود را در مكّه يافتند؟
  آنها به امر خدا با «طَىّ الارض» به مكّه آمده اند.
  شايد بپرسى كه «طَىّ الارض» يعنى چه.
  اگر بتوانى در يك لحظه، بدون استفاده از هيچ وسيله نقليّه اى، كيلومترها راه را پشت سر بگذارى و خود را به مكّه يا هر جاى ديگر برسانى، تو «طَىّ الارض» نموده اى.
  آرى، ياران امام معجزهوار و بسيار شگفت انگيز كنار كعبه جمع شده اند.
  آرى ظهور امام زمان وابسته به حضور اين سيصد و سيزده نفر است، اراده خدا بر اين بوده است كه آنها را در يك لحظه در مكّه جمع كند.
  هر كس اسم بزرگ يا همان اسم اعظم خدا را بداند، دعايش مستجاب مى شود. وقتى امام زمان خدا را به آن اسم قسم مى دهد، سيصد و سيزده يار او، در يك چشم به هم زدن، در مكّه حاضر مى شوند.
  اكنون تو از اين راز آگاه شده اى; امّا مردم مكّه، همچنان در تعجّب هستند.
  آنان در مسجد الحرام دور هم جمع شده اند و درباره اين مطلب با هم سخن مى گويند: به راستى اين جوانان چگونه وارد مكّه شده اند؟
  آن طرف را نگاه كن! آن مرد را مى بينى كه به سمت بزرگان مكّه مى رود.
  او كيست و چرا چنين سراسيمه و مضطرب، جمعيّت را مى شكافد؟ 
  او مستقيم نزد فرماندار مكّه مى رود. سلام مى كند و مى گويد: «ديشب خواب عجيبى ديدم و براى همين خيلى ترسيده ام».
  فرماندار مكّه نگاهى به او كرده و مى گويد: «خوابت را برايم تعريف كن».
  و آن مرد چنين مى گويد: «خواب ديدم كه ابرى در آسمان ظاهر شد و آرام آرام به سمت زمين آمد تا اينكه به كعبه رسيد. در آن ابر، ملخ هايى ديدم كه بال هاى سبزى داشتند و مدّت زيادى دور كعبه طواف كردند و سپس به شرق و غرب عالم پرواز كردند».
  هر كس كه اين سخن را مى شنود به فكر فرو مى رود.
  آيا بينِ اين خواب و آن گروه سيصد وسيزده نفرى، ارتباطى وجود دارد؟
  در شهر مكّه شخصى هست كه خواب را خيلى خوب تعبير مى كند. از او مى خواهند تا اين خواب را تعبير كند.
  او قدرى فكر مى كند و سپس مى گويد: «لشكرى از لشكريان خدا وارد اين شهر شده است و شما هرگز نمى توانيد در مقابل آن مقاومت كنيد».
  همه مردم مكّه به فكر فرو مى روند. آرى، آن لشكر، همان جوان هايى هستند كه ديشب وارد مكّه شدند.
  طبيعى است كه مردم مكّه از دست اين جوانان عصبانى باشند; زيرا اينان مى خواهند اهل بيت(ع) و شيعيانشان را در همه دنيا عزيز كنند.
  شما فكر مى كنيد اوّلين تصميم مردم مكّه چه مى باشد؟
  درست حدس زده ايد، آنها مى خواهند اين سيصد و سيزده نفر را دستگير كنند; امّا خدا ترسى بزرگ بر دل آن مردم مى اندازد.
  من به حال اين مردم ساده لوح مى خندم، مردمى كه هنوز هم در فكر دشمنى با شيعه هستند. آنها نمى دانند كه ديگر روزگار غربت شيعه تمام شده است.
  يكى از بزرگان مكّه كه مى بيند همه در ترس و اضطراب هستند مى گويد: اين جوانانى كه من ديده ام، چهره هايى نورانى دارند و اهل عبادت هستند، آنها كه تا به حال كار خلافى انجام نداده اند، چرا از آنها مى ترسيد؟
  مردم مكّه تا غروب آفتاب در مورد اين جوانان سخن مى گويند و آن چنان ترس و وحشتى در دل دارند كه نمى توانند هيچ كارى بكنند.
  شب فرا مى رسد و مردم به خانه هاى خود باز مى گردند و به خواب سنگينى فرو مى روند.


title: پرچمى كه سخن مى گويد
text:
    پرچمى كه سخن مى گويد


  شب عاشوراست و فردا روز ظهور امام زمان! 
  امشب، پايان روزگار غيبت رقم مى خورد. شهر مكّه در تاريكى فرو رفته استّ امّا كنار كعبه نورانى است. امشب كسى به مسجدالحرام نيامده است.
  آن جوان را مى بينى كه كنار كعبه مشغول دعاست؟ نمى دانم او با خدا چه نجوايى دارد.
  آيا مى خواهى نزديك برويم و او را از نزديك ببينيم؟
  او امام زمان است كه در اين خلوت شب با خداى خود راز و نياز مى كند.
  آيا مى دانى مُضطرّ واقعى اوست كه خدا دعاى او را مستجاب و امر ظهورش را اصلاح مى كند؟
  خدا در قرآن مى گويد: «أمَّنْ يُجيبُ الْمُضْطَرَّ إذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ: چه كسى دعاى مُضطرّ را اجابت مى كند و سختى ها را از او دور مى نمايد؟
  اكنون سؤال مهمّى از تو دارم: آيا مى دانى امام زمان چگونه مى فهمد كه دعاى او مستجاب شده است؟
  او از كجا مى فهمد كه بايد قيام كند؟
  آيا مى دانى كه در آن لحظاتى كه قرار است دوران غيبت تمام شود، چه حوادثى روى مى دهد؟
  اگر دقّت كنى مى بينى كه امام به همراه خود يك پرچم آورده است.
  خداى من! آن پرچم خود به خود باز مى شود. 
  آيا مى توانى نوشته روى پرچم را بخوانى؟
  روى پرچم چنين نوشته شده است: «البَيعَةُ لله». يعنى هر كس با صاحب اين پرچم بيعت كند در واقع با خدا بيعت كرده است.
  صدايى به گوش مى رسد. اين صدا از كيست؟
  امام كه مشغول دعا است، شخص ديگرى هم در اينجا نيست، پس چه كسى است كه سخن مى گويد؟
  گوش كن! آيا مى شنوى چه مى گويد؟ «اى ولىّ خدا، قيام كن!».
  من اين طرف و آن طرف را نگاه مى كنم تا شايد گوينده اين سخن را بيابم.
  عجب! اين همان پرچم است كه با قدرت خدا به سخن در آمده است. همسفرم! تعجّب نكن! مگر مقام امام زمان بالاتر از موسى(ع) نيست؟
  مگر درخت به اذن خدا به سخن درنيامد و با موسى(ع) سخن نگفت؟
  در اينجا هم به امر خدا، پرچم با امام زمان سخن مى گويد.
  شمشير امام را نگاه كن كه خود به خود از غلاف بيرون مى آيد و با آن حضرت سخن مى گويد: «اى ولىّ خدا قيام كن!». 
  نگاه كن، مسجد الحرام چقدر نورانى شده است!
  چه شورى برپاشده است! فرشتگان دسته دسته به مسجد الحرام مى آيند.
  در ميان آنها فرشتگانى كه در جنگ بدر به يارى پيامبر آمدند نيز حضور دارند.
  مسجد پر از صف هاى طولانى فرشتگان مى شود. در اين ميان دو فرشته بزرگ الهى را مى بينى، آنها جبرئيل و ميكائيل هستند.
  جبرئيل با كمال ادب خدمت امام مى رسد و سلام مى كند و مى گويد: «اى سرور و آقاى من! اكنون دعاى شما مستجاب شده است».
  اينجاست كه امام دستى بر صورت خود مى كشد و مى فرمايد: «خدا را حمد و ستايش مى كنم كه به وعده خود وفا كرد و ما را وارثِ زمين قرار داد».
  نگاه كن! چگونه امام با شنيدن سخن جبرئيل حمد و شكر خدا را مى كند.
  پس من و تو هم بايد شكرگزار خدا باشيم كه روزگار سياه غيبت به سر آمد و سپيده ظهور دميد.
  به نظر تو اوّلين كار امام در هنگام ظهور چيست؟
  جواب يك كلمه بيشتر نيست: نماز.
  آرى، امام در كنار كعبه مى ايستد و نماز مى خواند.
  شايد امام به شكرانه اينكه خدا به او اجازه ظهور داده است، نماز مى خواند.
  و شايد او مى خواهد با نماز از خدا طلب يارى كند; زيرا او راهى بسيار طولانى پيش روى خود دارد و نيازمند يارى خداست. وقتى نماز تمام مى شود او از جاى خود برمى خيزد و ياران خود را صدا زده و مى گويد: اى ياران من! اى كسانى كه خدا شما را براى ظهور من ذخيره كرده است به سويم بياييد.
  نگاه كن، ببين!
  ياران امام يكى بعد از ديگرى، خود را به مسجد الحرام مى رسانند.
  همه آنها كنار درِ كعبه دور امام جمع مى شوند...
  اكنون امام به كعبه، خانه يكتاپرستى تكيه مى زند و اوّلين سخنان خود را براى يارانش مى گويد.
  او اين آيه قرآن را مى خواند: «بَقيَّةُ اللهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤمِنينَ».
  و سپس مى فرمايد: «من بَقيّةُ الله و حجت خدا هستم».
  مى دانم كه مى خواهى بدانى معناى «بَقيّة الله» چيست.
  حتماً ديده اى بعضى افراد، وسايل قيمتى تهيّه كرده، آن را در جايى مطمئن قرار مى دهند. آن وسايل، ذخيره هاى آنها هستند. 
  خدا هم براى خود ذخيره اى دارد. او پيامبران زيادى براى هدايت بشر فرستاد. پيامبران همه تلاش خود را انجام دادند.
  ولى آنها موفق نشدند كه حكومت الهى را تشكيل بدهند; زيرا هنوز مردم آمادگى آن را نداشتند.
  امام زمان ذخيره خداست تا امروز حكومت عدل الهى را در همه جهان برپا كند.
  آرى، امام بَقيّةُ الله است، او ذخيره خداست. او يادگار همه پيامبران است.
  چه جمع زيبايى، يك شمع و سيصد و سيزده پروانه!
  آيا آن ستون نور را مى بينى؟
  يك ستون نور از بالاى سر ياران امام زمان به آسمان رفته است. اين ستون خيلى نورانى است. همه مى توانند اين نور را ببينند.
  اين معجزه خدا و نشانه ظهور است. همه مردم دنيا، اين نور را مى بينند و دلشان شاد مى شود.
  ياران امام دور شمع وجود او حلقه زده اند، من در اين ميان نگاهم را از محبوبم برنمى دارم.
  نگاه كن! آستينِ چپ پيراهن امام را ببين، آيا آن لكه سرخ را روى آن مى بينى؟
  به راستى چرا لباسِ امام، خون آلود است؟ آيا به بدن او صدمه اى وارد شده است؟
  نه، اين خونِ سرخى كه تو مى بينى يك تاريخ است، يك نماد است. اين خون، بسيار قديمى است و يك دنيا حرف دارد، تو را به جنگ اُحُد و زمان پيامبر مى برد.
  اين سرخى خون، ميراث ساليان دراز است، اين خون، خون لب و دندان پيامبر است.
  در جنگ اُحُد وقتى كه لب و دندان پيامبر زخمى شد، قطراتى از آن خون بر آستين پيراهن او چكيد.
  امروز همان لباس پيامبر را فرزند عزيزش بر تن كرده است.


title: شمشيرى كه كوه را متلاشى مى كند
text:
    شمشيرى كه كوه را متلاشى مى كند


  نزديك اذان صبح است و همه ياران امام زمان، براى خواندن نماز آماده مى شوند.
  نماز برپا مى شود. نسيم مىوزد. وقت مناجات با خداى مهربان است.
  بعد از نماز، ياران مى خواهند با ايشان بيعت كنند و پيمان ببندند.
  امام كنار درِ كعبه مى ايستد و دست راست خود را باز مى كند.
  آيا آن نور سفيد را مى بينى كه در دست راست امام مى درخشد؟
  اين نور بسيار زيبا و خيره كننده است، ولى با اين حال هيچ چشمى را آزار نمى دهد.
  دقّت كن! در دست ديگر امام چه مى بينى؟ گويا يك نامه در دست امام است.
  آرى، اين عهد و پيمانى است كه پيامبر براى امام زمان نوشته است.
  پيامبر اين پيمان را به حضرت على(ع) داده است. سپس اين پيمان نامه را امام حسن(ع) به ارث برده است و همين طور از امامى به امام ديگر و اكنون به امام زمان رسيده است.
  امام در حالى كه دست راست خود را باز كرده است مى فرمايد: اين دست خداست.
  آيا مى دانى كه منظور امام از اين سخن چيست؟
  امام اين آيه را مى خواند: «إنَّ الذينَ يُبايِعُونَكَ إنَّما يُبايِعُونَ اللهَ: هر آن كس كه با تو دست بيعت بدهد با خدا بيعت كرده است».
  آرى، دست امام، دست خداست.
  خوب نگاه كن آيا مى توانى اوّلين كسى را كه با امام دست مى دهد بشناسى؟
  اين جبرئيل است كه خم مى شود و دست مبارك امام را مى بوسد و با او بيعت مى كند و بعد از آن همه فرشتگان با امام بيعت مى كنند.
  اكنون نوبت بيعت ياران است.
  امام رو به آنان مى كند و مى گويد: «شما بايد از گناهان و زشتى ها دورى كنيد و همواره امر به معروف و نهى از منكر كنيد و هيچ گاه خون بى گناهى را به زمين نريزيد. از ثروت اندوزى و تجمّل گرايى خوددارى كنيد، غذاى شما، نان جو باشد و خاك بالشت شما».
  البته اگر ياران امام، اين شرايط را بپذيرند، امام هم قول مى دهند كه هرگز همنشينى غير از آنان انتخاب نكند.
  ياران اين شرايط را قبول كرده و با امام بيعت مى نمايند.
  همسفرم! در اين سخنان كمى فكر كن!
  درست است كه اين سيصد وسيزده نفر در آينده نزديك، فرمانروايان دنيا خواهند شد و هر كدام از آنان بر كشورى حكومت خواهند كرد; امّا عهد كرده اند كه تمام عمر بر روى خاك بخوابند!
  بى جهت نيست كه آنان به چنين مقامى رسيده اند و يار امام شده اند.
  اين عهدى كه امام با ياران خود مى بندد; گوشه اى از آن عدالتى است كه همه منتظرش بوديم.
  آرى امام زمان از ياران خود بيعت مى گيرد كه بر اساس مفاهيم قرآن، عمل كنند.
  نگاه كن! از آسمان، شمشيرهايى نازل مى شود.
  براى هر كدام از سيصد وسيزده نفر يك شمشير مخصوص مى آيد.
  هر كسى شمشير خود را برمى دارد. هيچ كس اشتباه نمى كند و شمشير فرد ديگر را برنمى دارد; زيرا نام هر كس، بر روى شمشيرش نوشته شده است.
  عجيب است، بر روى هر شمشير هزار كلمه رازگونه نوشته شده است. از هر كلمه، هزار كلمه ديگر فهميده مى شود.
  آنها از هر كلمه، هزار كلمه ديگر دريافت مى كنند. خداوند براى ياران امام، اين كلمات را آماده كرده است تا در موقعيت هاى مختلف از آن استفاده كنند.
  تعجّب در اين است كه چگونه ياران امام مى خواهند با اين شمشيرها با دشمنى بجنگند كه انواع سلاح هاى پيشرفته را در اختيار دارد؟
  نزد يكى از آنها مى روم و اين سؤال را از او مى كنم.
  او شمشير خود را به من مى دهد و مى خواهد به آن نگاه كنم.
  شمشير را مى گيرم. هر كار مى كنم نمى توانم تشخيص بدهم كه از چه جنسى است.
  او مى گويد: آيا مى دانى با اين شمشير مى توان كوه را متلاشى كرد!
  آرى اين شمشير چنان قدرتى دارد كه اگر آن را بر كوه بزنى، كوه را متلاشى مى كند.
  و بارها افرادى از من سؤال كرده اند كه امام زمان چگونه مى خواهد با شمشير، دنيا را در اختيار بگيرد؟
  امروز من جواب آنها را يافتم، اگر شمشير ياران امام، مى تواند كوه را متلاشى كند، پس شمشير خودِ امام چه كارهايى مى تواند بكند؟
  آرى، در دست اين فرمانده و لشكر بى نظيرش، اسلحه پيشرفته اى است كه به شكل شمشير است; امّا هرگز يك شمشير ساده و از جنس آهن نيست، اين يك اسلحه بسيار پيشرفته است.
  در اين اسلحه چه خاصيّتى نهفته است؟ 
  نمى دانم، فقط اين را مى دانم كه مى توان يك كوه را با آن متلاشى كرد.
  اين اسلحه را خدا ساخته است و به راستى كه دست خدا بالاى همه دست ها است!


title: كنار كعبه چه خبر است؟
text:
    كنار كعبه چه خبر است؟


  حالا ديگر آفتاب بالا آمده است، مردم مكّه متوجّه مى شوند كه در مسجدالحرام خبرهايى است.
  آنها از يكديگر سؤال مى كنند: اين كيست كه در كنار كعبه ايستاده است و گروهى گرد او را گرفته اند؟
  در اين ميان صدايى در همه جا طنين انداز مى شود.
  گوش كن!
  اين صداى جبرئيل است: «اى مردم! اين مهدى آل محمّد است، از او پيروى كنيد».
  همه مردم دنيا اين صدا را مى شنوند.
  عجيب اين است كه هر كسى اين ندا را به زبان خودش مى شنود، اگر عرب زبان است به زبان عربى مى شنود، اگر فارس زبان است به زبان فارسى.
  وقتى مردم اين ندا را شنيدند با يكديگر در مورد ظهور سخن مى گويند و مى فهمند كه وعده خدا فرا رسيده است.
  مردم مكّه با شنيدن اين ندا به سوى مسجد الحرام هجوم مى آورند تا ببينند چه خبر شده است.
  آنان مى بينند كه امام با يارانش جمع شده اند.
  اكنون امام مى خواهد با مردم سخن بگويد به نظر شما اوّلين سخن امام با مردم چيست؟
  امام به كنار كعبه مى رود و به خانه خدا تكيه مى زند و چنين مى گويد: «اى مردم! من مهدى، فرزند پيامبر هستم. هر كس مى خواهد آدم و ابراهيم و موسى و عيسى(ع) و محمّد(ص) را ببيند، مرا ببيند! اى مردم من شما را به يارى مى طلبم. چه كسى مرا يارى مى كند؟».
  و اكنون يك امتحان بزرگ الهى در پيش روى مردم مكّه است; زيرا با اينكه امام بيش از هزار سال عمر دارد; امّا به شكل يك جوان ظهور كرده است.
  مردم مكّه در شك و ترديد هستند، گروهى از آنها باور نمى كنند كه اين جوان، همان مهدى(ع) باشد.
  آنها دسيسه مى كنند و تصميم مى گيرند تا امام را به قتل برسانند; ولى فراموش كرده اند كه امام چه ياران باوفايى دارد، يارانى كه عهد بسته اند تا آخرين نفس از امام دفاع كنند.
  وقتى مردم مكّه مى بينند كه ياران امام آماده دفاع هستند پشيمان مى شوند و مسجد الحرام را ترك مى كنند.


title: صداى شيطان به گوش مى رسد
text:
    صداى شيطان به گوش مى رسد


  مدّتى است مردم دنيا صداى جبرئيل و نداى او را شنيده اند. دل هاى آنها به سوى امامِ خوبى ها متوجّه شده و همه دوست دارند امام را ببينند.
  درست است كه كوفه و مدينه الان در تصرّف سفيانى است; امّا اگر به يكى از اين دو شهر بروى، مى بينى كه سپاهيان سفيانى به حق بودن فرمانده خود شك كرده اند و مى خواهند از بند سپاه سفيانى رها شوند و به سوى امام بيايند.
  از آنجا كه شيطان، دشمن سعادت انسان هاست، مى خواهد هر طور كه شده باعث گمراهى مردم شود. او اكنون نيز در فكر فريب دادن مردم است و مى خواهد مانع پيوستن آنها به امام بشود.
  او مى داند كه با ظهور امام زمان، بندگان خوب خدا در دنيا حكومت خواهند كرد و براى ناپاكان در زمين جايى نخواهد بود.
  به همين دليل، موقع غروب آفتاب، شيطان با صداى بلند، همه مردم دنيا را مورد خطاب قرار مى دهد و مى گويد: «اى مردم، آگاه باشيد كه سفيانى و ياران او حق هستند».
  همه مردم اين صدا را مى شنوند; امّا نمى دانند كه صداى شيطان است. عدّه اى به گمراهى مى افتند و صداى شيطان آنها را فريب مى دهد و متأسفانه آنها از امام زمان بيزارى مى جويند.
  من خيلى دلم به حال اين مردم مى سوزد كه چگونه فريب شيطان را مى خورند.
  در سخنان امامان معصوم(ع) آمده بود كه در نزديك روزگار ظهور، دو ندا در آسمان طنين خواهد انداخت.
  نداى اوّل كه نزديك طلوع آفتاب به گوش مى رسد، نداى جبرئيل است و صداى دوم كه نزديك غروب خورشيد به گوش مى رسد، صداى شيطان است.
  شيعيان كه از قبل، اين مطلب را مى دانستند هرگز فريب نمى خورند. آنها مى دانند كه حكومت عدل الهى بسيار نزديك است.


title: لشكرى كه در دل زمين فرو مى رود
text:
    لشكرى كه در دل زمين فرو مى رود


  امشب، شب چهاردهم «مُحرّم» است و آسمان شهر مكه مهتابى است. 
  چهار شب از ظهور امام زمان مى گذرد و در شهر مكّه آرامش برقرار است، البته همچنان بيرون شهر سپاه سفيانى مستقر شده و شهر را در محاصره دارند.
  سپاه سفيانى هراس دارد كه وارد شهر شود و با لشكر امام بجنگد.
  آنها منتظرند تا نيروى كمكى از مدينه برسد تا بتوانند به جنگ امام بروند.
  امشب، سيصد هزار نفر از سربازان سفيانى از مدينه به سوى مكّه حركت مى كنند.
  سفيانى به آنان دستور داده تا شهر مكّه را تصرّف و كعبه را خراب كنند و امام را به قتل برسانند. اين نقشه شوم سفيانى است.
  به راستى، امام زمان كه فقط سيصد و سيزده سرباز دارد، چگونه مى خواهد در مقابل لشكرى با بيش از سيصد هزار سرباز مقابله كند؟
  من مى دانم كه خدا هرگز ولىّ خود را تنها نمى گذارد.
  سپاه سفيانى از مدينه به سمت مكّه حركت مى كند و بعد از اينكه از مدينه خارج شد در سرزمين «بَيْدا» مستقر مى شود.
  مى دانيد «بَيْدا» كجا است؟
  حدود پانزده كيلومتر در جاده «مدينه» به سوى «مكّه» كه پيش بروى به سرزمين «بَيْدا» مى رسى.
  پاسى از شب مى گذرد...
  آن مرد كيست كه سراسيمه به اين سمت مى آيد؟
  نگاه كن! ظاهرش نشان مى دهد كه اهل مكّه نيست. او از راهى دور آمده است.
  آن مرد سراغ امام را مى گيرد، گويا كار مهمّى با آن حضرت دارد.
  ياران امام، آن مرد را خدمت امام مى آورند.
  آن مرد مى گويد: «اى سرورم! من مأموريّت دارم تا به شما مژده بزرگى بدهم، يكى از فرشتگان الهى به من فرمان داد تا پيش شما بيايم».
  من كه از ماجرا خبر ندارم، از شنيدن اين سخن تعجّب مى كنم. چگونه است كه اين مرد ادّعا مى كند فرشتگان را ديده است؟
  امام كه به همه چيز آگاهى دارد، مى گويد: «حكايت خود و برادرت را تعريف كن».
  آن مرد رو به امام مى كند و چنين مى گويد:«من آمده ام تا بشارت دهم كه سپاه سفيانى نابود شد. من و برادرم از سربازان سفيانى بوديم و به دستور سفيانى براى تصرّف مكّه حركت كرديم. وقتى به سرزمين بَيْدا رسيديم، هوا تاريك شده بود، براى همين، در آن صحرا منزل كرديم. ناگهان فريادى بلند در آن بيابان پيچيد: اى صحراى بَيْدا! اين قوم ستمگر را در خود فرو ببر!».
  آن مرد سخن خود را چنين ادامه مى دهد: «سپش من با چشم خود ديدم كه زمين شكافته شد و تمام سپاه را در خود فرو برد. فقط من و برادرم باقى مانديم و هيچ اثرى از آن سپاه بزرگ باقى نماند. من وبرادرم مات و مبهوت مانده بوديم. 
  ناگهان فرشته اى را ديدم كه برادرم را صدا زد و گفت: اكنون به سوى سفيانى برو و به او خبر ده كه سپاهش در دل زمين فرو رفت. بعد از آن رو به من كرد و گفت: به مكّه برو و امام زمان را به نابودى دشمنانش بشارت ده و توبه كن».
  حالا ديگر خيلى چيزها براى من روشن شده است.
  آرى خداوند به وعده خود وفا نمود و دشمنان امام زمان را نابود كرد.
  آن مرد كه از كرده خود پشيمان است، وقتى مهربانى امام را مى بيند توبه مى كند و توبه اش قبول مى شود.
  آيا مى دانى آن فرشته اى كه با اين مرد سخن گفت كه بود؟
  آن فريادى كه درصحراى «بَيْدا» بلند شد چه بود؟
  او جبرئيل بود كه به امر خدا به يارى لشكر حق آمده بود تا سپاه طاغوت را نابود كند.
  سپاه سفيانى كه مى خواست كعبه را خراب كرده و با امام زمان بجنگد به عذاب خدا گرفتار شده و در دل زمين فرو رفته است.
  خبر نابودى سپاه سفيانى به سرعت در همه جا پخش مى شود. گروهى از آنها كه از ماه ها قبل، مكّه را محاصره كرده بودند، با شنيدن اين خبر فرار مى كنند.
  سفيانى كه در شهر كوفه است با شنيدن اين خبر، ترس تمام وجودش را فرا مى گيرد و فكر حمله به مكّه را از سر خود بيرون مى كند.


title: لشكر ده هزار نفرى مى آيد
text:
    لشكر ده هزار نفرى مى آيد


  مردم مكّه بعد از اينكه خبر نابودى سپاه سفيانى را مى شنوند خيلى مى ترسند و براى همين شهر آرام مى شود و ديگر كسى به فكر دشمنى با امام نيست.
  پايتخت حكومت جهانى امام، شهر كوفه است و من منتظر هستم تا همراه او به سوى كوفه حركت كنم. 
  خيلى دوست دارم بدانم امام چه موقع به سوى كوفه حركت خواهد كرد، نزد يكى از ياران امام مى روم و از او مى پرسم: چرا امام به سوى كوفه حركت نمى كند؟
  او در جواب مى گويد: امام منتظر است تا همه افراد لشكرش به مكّه بيايند.
  آرى، از وقتى كه جبرئيل ندا داد و مردم را به سوى امام فرا خواند، عدّه زيادى حركت كرده اند. آنان به مكّه دعوت شده اند و مأموريت دارند كه به امام بپيوندند.
  آيا تا به حال ديده اى كه پرندگان چگونه به سوى لانه هاى خود پناه مى برند؟
  اين افراد هم اين گونه به مكّه پناه مى آورند و در خدمت امام به آرامش واقعى مى رسند.
  اراده خداوند اين است كه خروج امام از مكّه با همراهى اين لشكر ده هزار نفرى باشد.
  اگر به خارج از مكّه بروى مى بينى كه شيعيان با چه اشتياقى به سوى مكّه مى شتابند! مثل اينكه يك مسابقه برگزار شده است، مسابقه اى براى هر چه زودتر رسيدن به مكّه براى يارى امام!
  اين شوقى است كه خداوند در دل شيعيان قرار داده است و آنان را اين چنين بيقرار نموده است.
  آنان با عشقى مقدّس، بيابان ها را پشت سر مى گذارند و تمام سختى ها را در راه يارى امام تحمّل مى كنند.
  و تو خود مى دانى كه سيصد و سيزده يار به گونه اى ديگر به مكّه آمدند. آنان با «طىّ الارض» و در شب قبل از ظهور به مكّه آمده اند. آنها در واقع، فرماندهان لشكر امام هستند و در آينده اى نزديك، هر كدام از طرف امام، حاكم قسمتى از دنيا خواهند شد.
  ولى اين ده هزار نفرى كه در راه مكّه هستند سربازان لشكر امام مى باشند، آنها مى آيند تا قائم آل محمد(ع) را يارى كنند.


title: شيران بيشه ايمان مى آيند
text:
    شيران بيشه ايمان مى آيند

   
  كم كم لشكر ده هزار نفرى كامل مى شود. آنها با يكديگر بسيار مهربان هستند گويى كه همه با هم برادرند.
  همسفرم! آيا اجازه مى دهى من در مورد ويژگى افراد اين لشكر سخن بگويم؟
  آنان در مقابل دستور امام تسليم هستند و سخنان امام را با گوش جان مى پذيرند.
  افرادى شجاع و دليرى كه ذرّه اى ترس در دل ندارند. آرى، امام يارانى شجاع و با يقين كامل مى خواهد، افراد ترسو و سست عقيده چه كمكى به اين حركت عظيم مى توانند بكنند؟
  لشكريان امام چنان در عقيده و ايمان خود استوارند كه شيطان هرگز نمى تواند آنها را وسوسه كند. اينان شيران بيشه ايمان و ياوران راستين حق و حقيقت هستند.
  اگر شب ها به كنارشان بروى، مى بينى كه مشغول عبادت هستند و صداى گريه و مناجات آنها شنيده مى شود. و در روز چون شيران دلير به ميدان مى آيند و از هيچ چيز واهمه و ترس ندارند.
  براى شهادت دعا مى كنند، آرزويشان اين است كه در ركاب امام به فيض شهادت برسند. به راستى كه چه سعادتى بالاتر از اينكه انسان جان خويش را فداى مولاى خود كند!
  آيا در اين دنياى فانى، آرزويى زيباتر از اين سراغ دارى؟
  خوشا به حال كسانى كه چنين آرزوى زيبايى دارند!
  و واقعاً كه زندگى انسان با داشتن اين چنين آرمانى، چقدر لذت بخش مى شود.
  به هر حال، ياران امام همواره دور امام حلقه زده و در شرايط سخت، يار و ياور او هستند.
  كافى است امام به آنان دستورى بدهد، آن وقت مى بينى كه چگونه براى انجام آن دستور سر از پا نمى شناسند.
  خداوند نيروى جسمى بسيار زيادى به آنها داده است تا بتوانند به خوبى از امام دفاع كنند.
  وقتى كه آنها از زمينى عبور مى كنند آن زمين به سرزمين هاى ديگر فخر مى فروشد و از اينكه يكى از ياران امام زمان از روى او گذاشته است به خود مباهات مى كند.
  همه از ياران امام فرمانبردارى مى كنند حتّى پرندگان و حيوانات وحشى.


title: لباس ضدّ آتش و عصاى شگفت انگيز
text:
    لباس ضدّ آتش و عصاى شگفت انگيز


  اكنون همه سربازان و ياران امام در مكّه جمع شده اند. آنها آمده اند تا جان خود را فداى امام كنند.
  امام لباس رزم بر تن كرده و آماده حركت به سوى مدينه شده است.
  آيا مى دانى كه لباس رزم امام، همان پيراهن يوسف(ع) است؟
  به راستى چرا امام اين لباس را به تن كرده است؟
  آيا مى دانى لباس امام، لباسى معمولى نيست، بلكه لباسى ضدّ آتش است.
  تعجّب نكن، بگذار تاريخ آن را برايت بگويم.
  پيراهن يوسف(ع) در اصل از ابراهيم(ع) بود.
  هنگامى كه نمرود مى خواست ابراهيم(ع) را به جرم خداپرستى در آتش اندازد، جبرئيل به زمين آمد تا بزرگ پرچمدار توحيد را يارى كند. او همراه خود لباسى از بهشت آورد. به خاطرِ همين لباس، ابراهيم(ع) در آتش نسوخت.
  پس از ابراهيم(ع)، اين لباس به فرزندان او به ارث رسيد تا اينكه لباس يوسف(ع) شد و باعث روشنى چشمان يعقوب!
  اين لباس نسل به نسل گشت تا پيامبر اسلام و بعد از او امامان معصوم(ع)، يكى بعد از ديگرى به ارث بردند.
  و اكنون روشن شد كه چرا خداوند اين پيراهن را براى امام زمان نگه داشته است؟
  همسفرم! مگر آتش نمرود بزرگترين آتش آن روزگار نبود؟
  يك بيابان آتش كه شعله هاى آن به آسمان مى رسيد!
  نمرود با امكاناتى كه در اختيار داشت آتشى به آن بزرگى ايجاد كرد و ابراهيم(ع) را در ميان آن آتش انداخت; امّا خدا، پيامبر خود را با آن پيراهن يارى كرد و امروز همان پيراهن در تن امام زمان است.
  امام آماده حركت شده است، من دقّت مى كنم تا ببينم امام با چه اسلحه اى مى خواهد به جنگ دشمنان برود.
  امام به جاى اسلحه، يك چوب دستى دارد!
  با خود مى گويم كه چرا فرمانده اين لشكر، اين چوب را با خود برداشته است؟
  آخر ما مى خواهيم به جنگ توپ و تانك و موشك برويم. هر چه فكر مى كنم جوابى براى خود نمى يابم; براى همين از يكى از ياران امام سؤال مى كنم كه چرا امام به جاى اسلحه اين چوب دستى را با خود برداشته است؟
  او برايم مى گويد: اين چوبى كه در دست امام قرار دارد، همان عصاى موسى(ع) است.
  با اين كه چوب اين عصا هزاران سال پيش، از درخت بريده شده است; امّا هنوز تر و تازه است، مثل اينكه همين الان آن را، از درخت قطع كرده اى.
  در زمان موسى(ع)، بشر در سحر و جادو پيشرفت زيادى كرده بود و به اصطلاح، فن آورى بشر آن روز، سحر و جادو بود; امّا وقتى موسى(ع) عصاى خود را به زمين زد، ناگهان آن عصا به اژدهايى تبديل شد كه همه آن سحر و جادوها را در يك چشم به هم زدن بلعيد.
  امروز هم بشر هر چه پيشرفت كرده و هر فناورى جديدى داشته باشد بايد بداند كه امام زمان با همين عصا به مقابله با دشمنان خواهد رفت.
  اين عصا، يك عصاى شگفت انگيز است كه هر دستورى را كه امام به آن بدهد، انجام مى دهد.
  تازه حالا فهميده ام كه اين چوب، يك عصاى سخن گو هم هست و با امام سخن مى گويد!
  آرى، آنچه كه بشر به دست خود ساخته است توسط اين عصا بلعيده مى شود، تانك باشد يا هواپيما يا موشك، چه فرق مى كند، كافى است امام به عصا امر كند. 
  قرآن در مورد عصاى موسى(ع) سخن گفته است. آن عصا يك بيابان سحر و جادو را بلعيد، اين نكته را قبول مى كنى چون قرآن اين را مى گويد. پس دور از ذهن نخواهد بود كه اين عصا بتواند هواپيما و موشك را هم ببلعد.
  هنر بشر آن روز سحر و جادو بود، هنر بشر امروز هر چه مى خواهد باشد. اين عصا به اذن خدا مى تواند مقابل آن بايستد.
  آيا مى دانى وقتى امام، اين عصا را بر زمين بزند، آن عصا تبديل به چه چيزى مى شود؟
  من نمى دانم از چه لفظى استفاده كنم؟
  آيا مى توانم بگويم تبديل به اژدهايى بزرگ مى شود؟
  مى ترسم بگويى كه اين نويسنده چه حرف هاى عجيب و غريبى مى زند. واقعاً نمى دانم چه بگويم؟ 
  هيچ چيز بهتر از اين نيست كه سخن امام باقر(ع) را برايت بگويم.
  تو كه ديگر سخن آن حضرت را قبول دارى كه فرمود: «چون قائم ما، عصاى خود را به زمين بزند، آن عصا، شكاف برمى دارد، شكافى به اندازه فاصله زمين تا آسمان! و آن عصا هر چه را كه مقابلش باشد، مى بلعد».
  به راستى كه خداوند چه حكمت هاى زيبايى دارد و با عصاى موسى(ع)، آخرين ولىّ خود را يارى مى كند.


title: هزاران فرشته به كمك آمده اند
text:
  هزاران فرشته به كمك آمده اند


  نگاه كن! ياران امام زمان با چه نظمى زيبا ايستاده اند و منتظرند تا دستور حركت داده شود.
  آن جوان را مى بينى كه در جلو لشكر، پرچمى نورانى در دست دارد؟
  آيا او را مى شناسى؟
  او «شُعَيب بن صالح»، پرچمدار اين لشكر بزرگ است.
  آيا پرچمى را كه در دست اوست مى شناسى؟ اين همان پرچم پيامبر است.
  همان پرچمى كه جبرئيل در جنگ «بَدْر» براى پيامبر آورد.
  آيا مى دانى اين پرچم تا به حال، فقط دو بار مورد استفاده قرار گرفته است؟
  اوّلين بار زمانى بود كه جبرئيل آن پرچم را براى پيامبر آورد و او هم در جنگ بدر آن را باز نمود و لشكر اسلام در آن جنگ به پيروزى بزرگى دست يافت.
  پيامبر بعد از جنگ بدر، آن پرچم را جمع كرد و ديگر در هيچ جنگى آن را باز نكرد و تحويل حضرت على(ع) داد. آن حضرت نيز فقط در جنگ جمل، آن پرچم را باز نمود و ديگر از آن استفاده نكرد.
  آيا مى دانى كه اين پرچم از جنس پارچه هاى دنيايى مثل پنبه و كتان و حرير نيست، بلكه از جنس گياهان بهشتى است.
  اين پرچم آن قدر نورانى است كه مى تواند شرق و غرب دنيا را روشن گرداند.
  وقتى كه اين پرچم برافراشته مى شود، ترس و وحشت عجيبى در دشمنان پديدار مى گردد به طورى كه ديگر نمى توانند هيچ كارى بكنند.
  از طرف ديگر با برافراشتن اين پرچم، دل هاى ياران امام زمان چنان از شجاعت پر مى شود كه گويى اين دل ها از جنس آهن است و هيچ ترسى به آنها راه ندارد. 
  جالب است بدانى كه چوب اين پرچم از آسمان آمده است و هر وقت امام بخواهد دشمنى را نابود سازد، كافى است با اين پرچم به او اشاره كند پس به امر خدا، آن دشمن به هلاكت مى رسد.
  آيا مى دانى هرگاه كه اين پرچم باز شود هفت دسته از فرشتگان به يارى امام مى آيند؟
  دسته اوّل: فرشتگانى كه با نوح(ع)، در كشتى بودند و او را يارى كردند.
  دسته دوم: فرشتگانى كه به يارى ابراهيم(ع) آمدند.
  دسته سوم: فرشتگانى كه همراه موسى(ع) بودند زمانى كه رود نيل به امر خدا شكافته شد و قوم بنى اسرائيل از رود نيل عبور كردند.
  دسته چهارم: فرشتگانى كه هنگام رفتن عيسى(ع) به آسمان، همراه او بودند.
  دسته پنجم: چهار هزار فرشته اى كه هميشه در ركاب پيامبر اسلام بودند.
  دسته ششم: سيصد و سيزده فرشته اى كه در جنگ «بَدْر» به يارى پيامبر آمدند.
  دسته هفتم: فرشتگانى كه براى يارى امام حسين(ع) به كربلا آمدند.
  آمار كل اين هفت دسته، سيزده هزار و سيصد و سيزده فرشته است كه به يارى امام زمان مى آيند.
  اگر سمت راست لشكر را نگاه كنى، جبرئيل را مى بينى; در سمت چپ لشكر هم، ميكائيل ايستاده است.
  همه نيروى هاى زمينى و آسمانى آماده اند تا ايشان دستور حركت بدهد.
  وقتى لشكر امام حركت كند، ترس عجيبى در دل دشمنان ايجاد مى شود و به همين دليل است كه هميشه پيروزى با اين لشكر است.
  آرى، كسانى كه قصد دشمنى با نور خدا را دارند ترسى عجيب وجودشان را فرا مى گيرد; امّا كسانى كه سال هاى سال در جستجوى نورخدا بوده اند محبّت و علاقه زيادى به امام پيدا مى كنند. آنها هرگز از اين حركت آسمانى نمى ترسند، بلكه هر لحظه آرزو مى كنند كه حكومت مهدوى تشكيل شود وعدالت واقعى را به چشم خود ببينند.


title: آنانى كه بار ديگر زنده شده اند
text:
  آنانى كه بار ديگر زنده شده اند


  همه منتظرند تا فرمان حركت صادر شود، لشكر به گروه هايى منظّم تقسيم شده است.
  در اين ميان متوجّه يك گروه هفت نفرى مى شوم. جلو مى روم و از يكى از آنها مى خواهم كه درباره خودش سخن بگويد.
  او خودش را «تلميخا» معرّفى مى كند.
  نمى دانم او را مى شناسى يا نه؟
  «تلميخا»، نام يكى از اصحاب كهف است، اصحاب كهف همان هفت نفرى هستند كه در قرآن قصّه آنها آمده است.
  آيا سوره كهف را خوانده اى؟
  آن هفت نفر خدا پرست از ترس طاغوت زمان خود به غارى پناه بردند و بيش از سيصد سال در آن غار خواب بودند.
  شايد بگويى: آقاى نويسنده، عجب حرف هايى مى زنى؟ حواست كجاست؟ نكند خيالاتى شده اى؟ اصحاب كهف هزاران سال است از دنيا رفته اند، آخر چطور آنها را در لشكر امام زمان، مى بينى؟
  من در اينجا فقط يك جمله مى گويم:
  مگر سخن امام صادق(ع) را نشنيده اى كه فرمود: «هرگاه قائم ما قيام كند خداوند اصحاب كهف را زنده مى كند».
  آرى، در لشكر قائم آل محمّد(ع) افراد زيادى هستند كه بعد از مرگ به امر خدا زنده شده اند تا آن حضرت را يارى كنند.
  يكى ديگر از آنها «مقداد» است.
  او يكى از بهترين ياران پيامبر و حضرت على(ع) بود كه اكنون به امر خدا به دنيا بازگشته است.
  ديگرى «جابر بن عبد الله انصارى» است. او از ياران نزديك پيامبر بود و تا زمان امام باقر(ع)، زنده ماند.
  همان كسى كه روز «اربعين» به كربلا آمد و در آب فرات غسل كرد و قبر شهيد كربلا را زيارت كرد; اكنون، او زنده شده است تا انتقام خون امام حسين(ع) را بگيرد.
  من عدّه زيادى را مى بينم كه مى گويند ما در عالم برزخ بوديم و چون امام زمان ظهور كرد، فرشته اى نزد ما آمد و به ما خبر داد كه روزگار ظهور فرا رسيده است، برخيزيد و به يارى آن حضرت بشتابيد.


title: شعار لشكر امام زمان چيست؟
text:
    شعار لشكر امام زمان چيست؟


  امام زمان برنامه لشكر خود را معيّن نموده است، اوّلين هدف اين لشكر، رهايى شهر مدينه از دست طاغوت است.
  درست است كه سيصد هزار نفر از سپاه سفيانى در بيابان «بَيْدا» به زمين فرو رفتند; امّا هنوز گروهى از طرفداران سفيانى در مدينه باقى مانده اند و اين شهر را در تصرّف خود دارند.
  گوش كن! آيا اين صدا را مى شنوى؟
  ـ هيچ كس همراه خود آب و غذا برندارد.
  اين دستور امام است كه به لشكر ابلاغ مى شود.
  اين تنها لشكر دنياست كه به «واحد تداركات» نياز ندارد!
  آخر مگر مى شود لشكرى با بيش از ده هزار سرباز در اين گرماى عربستان هيچ آب و غذايى همراه نداشته باشد. 
  امام براى رفع تشنگى لشكر خود چه برنامه اى دارد؟
  چه مى شد اگر هر كسى مقدارى آب و غذا با خود برمى داشت؟
  دوست خوب من! آيا موافقى همراه اين لشكر برويم؟
  تو خود مى دانى كه ما هم بايد اين دستور را عمل كنيم و آب و غذا با خود برنداريم.
  ظاهراً موافقى كه به سفر خود ادامه بدهيم باشد; امّا به من قول بده اگر تشنه ات شد، از من آب نخواهى!
  لشكر بزرگ حق، آماده حركت است...
  هر لشكر و سپاهى براى خود، يك شعارى را انتخاب مى كند به نظر شما شعار اين لشكر چيست؟
  گوش كن! همه لشكر يك صدا فرياد مى زنند: يا لَثاراتِ الحُسَيْنِ; اى خون خواهان حسين(ع)!
  امام مى داند كه صدها سال است شيعه براى امام حسين(ع) اشك ريخته است. آرى، اين نام حسين(ع) است كه دل ها را منقلب مى كند.
  من در اين ميان به فكر فرو مى روم كه اين لشكر چگونه شعار خود را خون خواهى امام حسين(ع) قرار مى دهد در حالى كه بيش از هزار سال است كه يزيد و سپاهيان او مرده اند؟
  اين يك قانون الهى است كه اگر خون مظلومى در شرق دنيا ريخته شود و كسى در غرب زمين به اين كار راضى باشد، او هم شريك جرم محسوب مى شود.
  اگر چه يزيد و يزيديان مرده اند; امّا امروز گروه هاى بسيارى هستند كه به كار يزيد افتخار مى كنند!
  سفيانى و سپاهيان او، ادامه دهنده راه يزيد هستند، اگر يزيد، امام حسين(ع) را شهيد كرد، امروز سفيانى كه در شهر كوفه است، هر كس را كه نامش حسين است، شهيد مى كند.


title: بانوانى كه پرستارى مى كنند
text:
    بانوانى كه پرستارى مى كنند


  گروهى از بانوان، در كمال حيا و عفّت، لشكر امام زمان را همراهى مى كنند.
  سؤال مى كنى: اين لشكر براى جنگ مى رود، پس اين بانوان كجا مى روند؟
  آيا شنيده اى هرگاه پيامبر به جنگ مى رفتند، جمعى از بانوان همراه آن حضرت بودند و به پرستارى مجروحان مى پرداختند؟ اكنون امام مى خواهد به شيوه پيامبر عمل كند و جمعى از بانوان را براى مداواى مجروحان همراه خود مى برد.
  امام صادق(ع) خبر داده اند كه در جمع اين بانوان، سميّه هم هست. همان كه مادر عمّار ياسر بود و اوّل زن شهيد اسلام.
  او شير زنى بود كه در زير شكنجه هاى «ابوجهل» به شهادت رسيد; ولى حاضر نشد از عقيده خود دست بردارد.
  اكنون خداوند مى خواهد پاداش ايستادگى او را بدهد، براى همين او را زنده كرده است تا شاهد عزّت اسلام باشد.
  يكى ديگر از آن بانوان «أمّ أَيْمَن» است. آيا او را مى شناسى؟
  أمّ ايمن در جنگ اُحُد و حُنَين و خَيْبَر در لشكر اسلام همراه پيامبر بود و به پرستارى مجروحان مى پرداخت.
  اكنون او هم به امر خدا زنده شده است تا اين بار در لشكر فرزند پيامبر به مداواى مجروحان بپردازد.


title: آن سنگ بزرگ را بياوريد!
text:
    آن سنگ بزرگ را بياوريد!


  امام يكى از ياران نزديك خود را به عنوان فرماندار مكّه و جانشين خود معيّن مى نمايد و دستور حركت به سوى مدينه را صادر مى كند.
  لشكر به سمت مدينه به پيش مى رود.
  هوا خيلى گرم است و كم كم تشنگى بر همه غلبه مى كند.
  من كه خيلى تشنه هستم و در اين فكرم كه چگونه در اين بيابان خشك، آب پيدا كنم. آيا تو هم تشنه شده اى؟
  امام تشنگى و گرسنگى يارانش را مى بيند، دستور مى دهد تا لشكر در وسط بيابان منزل كند.
  اينجا يك بيابان خشك است، نه آبى، نه گياهى! فقط عطش است و گرماى سوزان صحراى حجاز!
  آن طرف چه خبر است؟ چرا همه نگاه ها متوجّه آنجا شده است؟
  امام دستور داده است سنگ بزرگى را پيش او بياورند.
  اين سنگ كجا بوده است؟
  گويا از زمانى كه از مكّه حركت كرده ايم، اين سنگ همراه اين لشكر بوده است.
  اكنون، امام با عصايش به اين سنگ مى زند. ناگهان همه فرياد مى زنند: آب! آب! 
  چه آب گوارايى از اين سنگ جارى مى شود! خدايا اين سنگ و اين عصا چه حكايتى دارند؟
  اصل ماجرا به زمان موسى(ع)، برمى گردد، آن زمانى كه قوم موسى در بيابانى بدون آب، گرفتار شده بودند و نزديك بود از تشنگى هلاك شوند، پس موسى(ع) عصاى خود را بر سنگى زد و دوازده چشمه آب از آن سنگ جارى شد.
  همه قوم بنى اسرائيل كه بيش از ششصد هزار نفر بودند از آن آب سيراب شدند. اكنون همان سنگ در مقابل امام زمان مى باشد.
  اين سنگ از موسى(ع) به امام به ارث رسيده است، آرى به راستى كه او وارث همه پيامبران مى باشد.
  آبى كه از اين سنگ مى جوشد هم تشنگى را برطرف مى كند و هم نياز انسان را به غذا!


title: لشكر به سوى مكّه باز مى گردد
text:
    لشكر به سوى مكّه باز مى گردد


  ما هنوز از شهر مكّه فاصله زيادى نگرفته ايم كه خبر ناگوارى از آن شهر به ما مى رسد.
  به امام خبر مى رسد مردم مكّه شورش و انقلاب كرده اند و فرماندار شهر را به قتل رسانده اند.
  اكنون امام دستور مى دهد تا لشكر به سوى مكّه باز گردد.
  خبر به مردم مكّه مى رسد. آنها مى دانند كه نمى توانند با اين لشكر مقابله كنند، بنابراين با گريه، خدمت امام مى رسند و مى گويند: «اى مهدى آل محمّد، توبه ما را بپذير».
  شما فكر مى كنيد آيا امام توبه آنها را مى پذيرد؟
  آرى درست حدس زده ايد، او فرزند همان كسى است كه وقتى نگاهش به «ابن مُلجَم» افتاد به پسرش، امام حسن فرم(ع)ود: «پسرم با او مهربان باش و در حقّ او احسان كن، مبادا او گرسنه بماند».
  على(ع) در حالى كه فرقش با شمشير ابن ملجم شكافته شده بود، سفارش قاتل خويش را به فرزندش مى كرد!
  امام زمان فرزند همان على(ع) است. او تمام مردم مكّه را مى بخشد!
  به راستى، كدامين حكومت است كه چنين عطوفت و مهربانى داشته باشد؟
  آيا تا به حال شنيده اى كه مردم شهرى قيام كنند و فرماندار را كه نماينده حكومت است به قتل برسانند; امّا آن حكومت همه مردم را ببخشد؟
  آنانى كه مردم را از امام زمان و دوران ظهور مى ترسانند، ندانسته آب به آسياب دشمن مى ريزند.
  چرا ما ندانسته، چنين عمل مى كنيم؟
  چرا به جاى آنكه شوق و اشتياق مردم را به ظهور زياد كنيم، آنان را بيشتر مى ترسانيم، اين همان چيزى است كه دشمنان مكتب تشيّع مى خواهند.
  امام زمان ما، مظهر رحمت و مهربانى خداوند است.
  او مى آيد تا مردم دنيا، مهر و محبّت را در وجود او بيابند.
  به هر حال امام، تمام مردم مكّه را مى بخشد; فرماندارى جديد براى شهر مشخص و سپس به سوى مدينه حركت مى كند.
  هنوز چند منزل از مكّه دور نشده ايم كه خبر جديدى مى رسد: مردم مكّه بار ديگر انقلاب كرده و فرماندار جديد را هم كشته اند.
  امام اين بار تصميم مى گيرد تا شهر مكّه را از وجود آن ظالم ها پاك كند. او گروهى از ياران خود را به مكّه مى فرستد تا در اين شهر امنيت و آرامش را برقرار كنند.


title: انتقام از دشمنان مهتاب
text:
    انتقام از دشمنان مهتاب 


  لشكر امام زمان به مدينه، شهر پيامبر نزديك مى شود.
  اگر چه تعداد زيادى از سپاه سفيانى، در سرزمين «بَيْدا» هلاك شدند; امّا هنوز گروهى از آنان شهر مدينه را در تصرّف دارند.
  آنان در شهر مدينه جنايت هاى زيادى كرده اند و مسجد و حرم پيامبر را ويران كرده اند. 
  لشكر امام وارد مدينه مى شود و شهر به تصرّف امام در مى آيد.
  امام وارد مسجد و حرم پيامبر مى شود و دستور تعمير آنجا را مى دهد.
  آرى، اينجا، مدينه است، شهر حزن و اندوه!
  در مدينه بود كه گروهى جمع شدند و درب خانه وحى را آتش زدند، هنوز صداى گريه فاطمه(س) در شهر طنين انداز است، قدم به قدم اين شهر، شاهد مظلوميّت فاطمه(س) است.
  امام مى خواهد تا از دشمنان مادر مظلومش انتقام بگيرد. اگر ديروز نامردهايى، درِ خانه فاطمه را آتش زدند، امروز به امر خدا، آنان زنده مى شوند تا محاكمه شوند و در آتشى بس بزرگ سوزانده شوند.
  و اينجاست كه دل هر شيعه اى شاد و مسرور مى شود.
  آرى، امروز دشمنانِ فاطمه(س) در آتش مى سوزند و به سزاىِ عمل ننگين خود مى رسند و همه دوستان خدا شاد مى شوند.
  امام بعد از اينكه برنامه هاى خود را در شهر مدينه انجام داد به سوى شهر كوفه حركت مى كند; زيرا خداوند چنين خواسته است كه پايتخت حكومت مهدوى، كوفه باشد.


title: پيش به سوى كوفه
text:
    پيش به سوى كوفه


  آيا تاكنون نام «سيّدحَسَنى» را شنيده اى؟ 
  او از فرزندان امام حسن(ع) است كه در «خراسان» قيام مى كند و مردم را به يارى امام زمان دعوت مى كند.
  سيّدحسنى شنيده است كه كوفه در تصرّف سُفيانى است براى همين با لشكر خود به سمت كوفه حركت كرده تا سفيانى را شكست دهد و كوفه را آزاد كند.
  او پرچم هايى به رنگ سياه براى لشكر خود انتخاب مى كند و با دوازده هزار نفر به سمت كوفه به پيش مى تازد.
  وقتى اين خبر به سفيانى مى رسد از كوفه بيرون مى رود و اين شهر به تصرّف سيّدحسنى در مى آيد.
  فرار سفيانى از كوفه، يك تاكتيك نظامى است; زيرا هدف اصلى او جنگ با امام زمان است، براى همين او مى خواهد قواى خود را براى آن جنگ اصلى نگاه دارد.
  هنوز به كوفه نرسيده ايم كه خبر فتح كوفه به دست سيّدحسنى به ما مى رسد.
  حالا ديگر لشكر حق به راحتى مى تواند وارد اين شهر شود.
  خيلى دلم مى خواهد مسجد كوفه را ببينم.
  لحظه شمارى مى كنم تا هر چه زودتر وارد كوفه شويم; امّا لشكر متوقّف مى شود.
  به راستى چه خبر است؟ 
  امام دستور داده اند كه لشكر، همين جا بيرون كوفه متوقف شود.
  آن طرف را نگاه كن!
  سيّدحسنى با ياران خود به سمت ما مى آيند. او خدمت امام مى رسد و عرض سلام و ادب مى كند.
  او به مولاى خود، اعتقاد محكمى دارد; امّا براى اينكه يقين ياران او زيادتر شود، خطاب به امام مى گويد: «اگر شما مهدى آل محمّد هستيد، نشانه هاى امامت را به ما نشان بدهيد».
  شايد بگويى نشانه هاى امامت ديگر چيست؟ 
  منظور سيّدحسنى، عصاى موسى(ع) و انگشتر و عمامه پيامبر اسلام است.
  امام زمان تمام آنچه را سيّدحسنى تقاضا كرده است به او نشان مى دهد.
  سيّدحسنى فرياد مى زند: الله أكبر، الله أكبر.
  همه نگاه مى كنند، او پيشانى امام را مى بوسد. 
  و بعد چنين مى گويد: «اى فرزند رسول خدا! من مى خواهم با شما بيعت كنم».
  سيّدحسنى با امام بيعت كرده و پيمان يارى مى بندد. وقتى ياران او اين صحنه را مى بينند، آنها نيز با امام بيعت مى كنند.
  ديگر وقت آن رسيده است كه امام وارد شهر كوفه شود.
  ياران امام در مسجد كوفه مستقر شده و در جاى جاى اين مسجد خيمه به پامى كنند.
  امشب اوّلين شبى است كه لشكريان امام به مسجد كوفه آمده اند، آنها تا صبح مشغول راز و نياز با خداى مهربان مى شوند. 
  آيا مى دانى خواندن نماز مستحبى در اين مسجد به اندازه ثواب يك عُمره (سفر زيارتى خانه خدا) است.
  چند روز مى گذرد...
  خبردار مى شويم كه امام همراه با گروهى از ياران خود به سمت بيابان هاى اطراف كوفه مى روند. پس ما نيز همراه آنان مى رويم تا ببينيم چه خبر است.
  بعد از مدّتى راه پيمايى، امام در وسط بيابان مى ايستد و به ياران خود دستور مى دهد تا در زمين گودالى بكَنند.
  بعد از مدتّى، همه متوجّه چيز عجيبى مى شوند. نگاه كن، دوازده هزار سلاح، آن هم در دل خاك!
  آرى، اين ها اسلحه هايى است كه خدا براى امام و ياران او آماده كرده است.
  امام به ياران خود دستور مى دهد تا اين اسلحه ها را به شهر كوفه ببرند و در ميان لشكريان تقسيم كنند.
  ياران همه اسلحه ها را برداشته و به سوى كوفه باز مى گردند.


title: سفيانى توبه مى كند
text:
    سفيانى توبه مى كند


  در اين مدتى كه امام در كوفه بودند هفتاد هزار نفر به لشكر او پيوسته اند.
  هدف اصلى امام برقرارى عدالت و امنيت است و براى همين امام تصميم مى گيرد تا به جنگ سفيانى برود. اين خبر به سفيانى مى رسد.
  سفيانى به فكر فرو مى رود. او به ياد سيصد هزار نفرى مى افتد كه در سرزمين «بَيْدا» به دل زمين فرو رفتند. او مى ترسد كه خودش هم به چنين سرنوشتى دچار شود.
  اكنون، سفيانى تصميم مى گيرد توبه كند و جان خويش را نجات دهد.
  به راستى آيا امام توبه او را مى پذيرد؟
  نگاه كن! اين سفيانى است كه از لشكر خود جدا شده و تنهاىِ تنها به سوى امام مى آيد. چون او تنها آمده و سلاحى همراه خود ندارد، ياران به او اجازه مى دهند تا نزديك شود.
  سفيانى نزد امام مى رود و با او گفتگو مى كند.
  من بى صبرانه منتظر مى مانم ببينم نتيجه چه مى شود، آيا امام او را مى پذيرد.
  هيچ كس فراموش نمى كند كه سفيانى جنايت هاى زيادى كرده است و هزاران نفر از شيعيان را به شهادت رسانده است.
  آيا درست مى بينم؟ اين سفيانى است كه با امام بيعت مى كند! امام توبه سفيانى را پذيرفته است.
  جان به فداى تو اى امامِ مهربانى ها! 
  تو آن قدر مهربانى كه سفيانى را كه قاتلِ هزاران نفر است را نيز مى بخشى!
  پس چرا عدّه اى به دروغ مرا از شمشير تو ترسانده اند؟ براى چه من اين سخنان دروغ را باور كرده ام؟ چرا؟ 
  اكنون سفيانى كه با امام بيعت كرده است به سوى لشكر خود باز مى گردد.
  وقتى سفيانى به لشكر خود مى رسد، سربازانش به او مى گويند:
  ـ جناب فرمانده! سرانجام كار شما چه شد؟
  ـ من تسليم شدم و با امام بيعت كردم.
  ـ چه كار اشتباهى كرديد و ذلّت را براى خود خريديد.
  ـ منظور شما چيست؟
  ـ شما فرمانده لشكرى بزرگ بوديد و ما همه گوش به فرمان تو بوديم; امّا اكنون سربازى بيش نيستى كه بايد از فرمانده خود اطاعت كنى!
  آرى سربازان سفيانى از نقطه ضعف او باخبرند و مى دانند كه او تشنه قدرت است. آنها اين گونه با احساسات او بازى مى كنند.
  سفيانى ساعتى به فكر فرو مى رود و متأسفانه، سخنان آنان كار خودش را مى كند و سرانجام سفيانى را از تصميم خود پشيمان مى كند.
  او اكنون بيعت خود را با امام مى شكند و تصميم مى گيرد تا به شهر كوفه يورش ببرد و با امام بجنگد.


title: جنگ سختى در پيش است
text:
    جنگ سختى در پيش است


  سفيانى بسيار مغرور شده است; زيرا تعداد سپاه او دو برابر لشكر امام است.
  او خبر دارد كه آمار ياران امام به اين شرح است:
  ـ ده هزار سربازى كه از مكّه با امام به كوفه آمده اند.
  ـ دوازده هزار سربازى كه با سيّدحسنى از خراسان، آمده اند.
  ـ هفتاد هزار سربازى كه در كوفه به امام ملحق شده اند.
  در سپاه سفيانى، صد و هفتاد هزار سرباز وجود دارد و او بااميد پيروزى قطعى به سمت كوفه حركت مى كند.
  او نمى داند كه هزاران فرشته، در ركاب مولايمان مى باشند و او را يارى مى كنند.
  اكنون به امام خبر مى رسد كه سپاه سفيانى به قصد جنگ به سوى كوفه به مى آيد.
  لشكر امام از شهر كوفه خارج شده و موضع مى گيرد.
  اكنون هر دو لشكر روبروى هم قرار گرفته اند.
  امام زمان به سپاه سفيانى نزديك مى شود و با آنان سخن مى گويد و آنها را نصيحت مى كند.
  ياران سفيانى به امام مى گويند: «از همان راهى كه آمده اى بازگرد».
  امام به سخن گفتن با آنها ادامه مى دهد و به آنان مى گويد: «آيا مى دانيد كه من فرزند پيامبر هستم».
  نمى دانم چه مى شود كه سفيانى فعلا از جنگ منصرف مى شود، شايد مى ترسد كه اگر امروز جنگ را آغاز كند، سربازانش ديگر آن شجاعت لازم را براى حمله نداشته باشند; زيرا آنان سخنان امام را شنيده اند و احتمال دارد قلب آنها به امام علاقه پيدا كرده باشد.
  سفيانى مى خواهد براى مدّتى جنگ را عقب بياندازد تا اثر سخنان امام از بين برود. او دستور عقب نشينى مى دهد.
  سپاه سفيانى از ميدان جنگ عقب نشينى مى كند و اوضاع آرام مى شود.
  خورشيد روز جمعه طلوع مى كند. به امام خبر مى رسد كه سفيانى يكى از ياران امام را به شهادت رسانده است.
  گويا سفيانى تصميم دارد به كوفه حمله كند.
  امام آماده دفاع مى شود و ميان دو لشكر، جنگ سختى در مى گيرد.
  سفيانى آغازگر جنگ مى شود و گروهى از ياران امام به شهادت مى رسند. 
  خوشا به حال آنها كه به آرزويشان رسيدند!
  اكنون ديگر وعده خدا فرا مى رسد. سفيانى در وسط ميدان ايستاده است و از زيادى سربازانش خيلى خوشحال است. 
  ناگهان او مى بيند كه سربازان يكى بعد از ديگرى برروى زمين مى افتند!
  سفيانى نمى داند كه فرشتگان زيادى به يارى امام آمده اند. سفيانى هرگز پيش بينى نمى كرد كه سپاهيان او اين گونه تار و مار شوند.
  سفيانى كه اوضاع را چنين مى بيند مى فهمد كه ديگر مقاومت هيچ فايده اى ندارد، او با تنى چند از ياران خود فرار مى كند.
  آيا تاكنون اسم «صياح» را شنيده اى؟ 
  او يكى از فرماندهان لشكر امام است. او با گروهى از سربازان خود به دنبال سفيانى مى روند و سرانجام او را اسير مى كنند.
  هوا تاريك شده است و امام نماز عشا مى خواند. اكنون سفيانى را به نزد امام مى آورند.
  سفيانى رو به امام مى كند و مى گويد: به من مهلت ديگرى بده!
  امام نگاهى به ياران خود مى كند و مى فرمايد: نظر شما در مورد او چيست؟ من عهد كرده ام كه هر كارى انجام دهم با نظر و رضايت شما باشد.
  ياران امام با هم مشورت مى كنند و سرانجام تصميم مى گيرند كه سفيانى مجازات شود; زيرا او بسيارى از شيعيان را مظلومانه به قتل رسانده و يكبار هم پيمان شكنى كرده است.
  اين گونه است كه سفيانى به سزاى كارهاى خود مى رسد و دنيا براى هميشه از ظلم و ستم او آسوده مى شود.


title: حركت به سوى فلسطين
text:
    حركت به سوى فلسطين


  بعد از كشته شدن سفيانى و نابود شدن لشكر او، امام تصميم مى گيرد تا لشكريانى را به سرتاسر جهان بفرستد.
  فرماندهى هر لشكر به يكى از سيصدوسيزده نفر واگذار و دستورات لازم به آنان داده مى شود.
  امام از آنان مى خواهد كه هر جا مسأله تازه اى براى آنها پيش آمد كه راه حلّ آن را نمى دانستند به كف دست خود نگاه كنند; زيرا اين گونه مى توانند جواب سؤال خود را بيابند.
  اكنون موقع خداحافظى است!
  اين سيصد و سيزده يار باوفا مى خواهند از امام جدا شوند.
  اينجاست كه امام تك تك آنها را به نزد خود فرا مى خواند و دست خود را به سينه آنها مى كشد.
  آيا مى دانى علّت اين كار امام چيست؟
  اين سيصد وسيزده نفر نمايندگان امام زمان در سرتاسر جهان هستند و آنها بايد نماينده همه خوبى ها باشند.
  امام با كشيدن دست به سينه آنان، آمادگى آنها را براى اين مأموريّت مهم زيادتر مى كند.
  همه ياران همراه با گروهى از نيروهاى خود به سوى كشورهاى مختلف حركت مى كنند تا هر چه زودتر حكومت جهانى مهدوى تشكيل شود.
  ياران امام قدرت عجيبى دارند و حتّى مى توانند از روى آب عبور كنند، براى همين براى پيمودن درياها، نيازى به كشتى ندارند.
  امام كسى را به فلسطين نمى فرستد. تو تعجّب مى كنى و علت را مى پرسى. 
  نگاه كن! امام خودش مى خواهد به فلسطين برود، زيرا آنجا حوادث مهمّى روى خواهد داد و بايد امام آنجا باشد.
  بنابراين امام زمان با گروهى از ياران خود به سوى قُدس حركت مى كند. مدّتى مى گذرد...
  امام به قُدس مى رسد و چند روز در آن شهر اقامت مى كند تا روز جمعه فرا برسد. 
  و تو نمى دانى كه آن روز جمعه چقدر سرنوشت ساز است! در آن روز، عدّه زيادى از مسيحيان در اين شهر جمع خواهند شد. قرار است اتّفاق مهمّى روى بدهد.
  روز جمعه فرا مى رسد. چه اجتماع باشكوهى!! همه منتظر هستند.
  آنجا را نگاه كن! بالاى سرت را مى گويم، آسمان را ببين!
  آيا آن ابر سفيد را مى بينى؟ آن جوان كيست كه بر فراز آن ابر قرار گرفته است؟
  آيا آن دو فرشته را مى بينى كه در كنار او ايستاده اند؟
  آن ابر به سوى زمين مى آيد. در بيت المقدس غوغايى برپا شده است! شورى در ميان مسيحيان برپا مى شود.
  شايد آن جوان، عيسى(ع) باشد!
  آرى، درست حدس زدم، او عيسى(ع) است.
  آن ابر سفيد، كنار قُدس قرار مى گيرد و عيسى(ع) از آن پياده مى شود.
  مسيحيان كه از شادى در پوست خود نمى گنجند به طرف او مى روند و مى گويند كه ما همه ياران و انصار تو هستيم.
  شما فكر مى كنيد كه عيسى(ع) چه جوابى به آنها مى دهد؟
  عيسى(ع) مى فرمايد: «شما ياران من نيستيد».
  همه مسيحيان تعجّب مى كنند. عيسى(ع)، بدون توجّه به آنان، حركت مى كند. 
  او به كجا مى رود؟ آن طرف را نگاه كن!
  امام زمان در محراب «مسجد الأقصى» ايستاده و همه يارانش پشت سر او به صف نشسته اند و منتظرند تا وقت نماز شود.
  عيسى(ع) به سوى محراب مى رود. او به امام نزديك مى شود و به امام سلام مى كند و با او دست مى دهد.
  امام زمان به او رو كرده و مى فرمايد: «اى عيسى! جلو بايست و امامِ جماعت ما باش».
  عيسى(ع) مى گويد: «من به زمين آمده ام تا وزير تو باشم، نيامده ام تا فرمانده باشم، من نماز خود را پشت سر شما مى خوانم».
  نماز بر پا مى شود، همه مسيحيان با تعجّب نگاه مى كنند. عيسى(ع) در صف نماز مسلمانان حاضر شده و با آنها نماز مى خواند.
  اينجاست كه بسيارى از آنها مسلمان شده و به جمع ياران امام زمان مى پيوندند.
  همسفرم! امام برنامه ديگرى هم در اينجا دارد و آن ماجراى «صندوق مقدّس» است.
  آيا مى دانى «صندوق مقدّس» چيست؟
  حتماً شنيده اى كه چون موسى(ع) به دنيا آمد، مادرش، او را در ميان صندوقى نهاد و آن را به دريا انداخت.
  اكنون آن صندوق نزد امام است و او اين صندوق را همراه خود به اينجا آورده است، شايد كه اين صندوق وسيله هدايت يهوديان بشود!
  آيا مى دانى كه اين صندوق، نزد يهوديان، بسيار مقدّس است؟
  آيا خبر دارى كه اين صندوق، بزرگ ترين نماد مذهبى يهوديان مى باشد.
  موسى(ع)، قبل از مرگ خود، تورات اصلى را (كه بر لوح هاى گِل نوشته شده بود) در ميان همين صندوق قرار داد و به جانشين خود «يوشع» سپرد.
  تا زمانى كه اين صندوق ميان يهوديان بود، آنان عزيز بودند; امّا از آن زمانى كه آن صندوق از ميان آنها رفت عزّت آنها هم رفت. 
  آرى، آنان حرمت آن صندوق را نگاه نداشتند و خداوند آن صندوق را از آنها گرفت.
  خوب است سؤال ديگرى را مطرح كنم: آيا مى دانى وقتى يكى از پيامبران بنى اسرائيل از دنيا مى رفت چه كسى جانشين او مى شد؟
  هر كس كه اين صندوق نزد او يافت مى شد، پيامبر بعدى بود و يهوديان در مقابل او تسليم مى شدند.
  اكنون برنامه امام اين است كه آن صندوق را به يهوديان نشان بدهد.
  وقتى يهوديان صندوق گمشده خود را نزد امام مى بينند خيلى تعجّب مى كنند. عدّه زيادى از آنها به امام ايمان مى آورند; زيرا آنان بر اين اعتقاد هستند كه صندوق مقدّس را نزد هر كس يافتند بايد تسليم او شوند.
  عدّه كمى از آنان با اينكه حق را مى بينند از قبول آن خوددارى مى كنند و امام با آنها وارد جنگ مى شود و آنها را شكست مى دهد.
  اكنون ديگر برنامه امام، در بيت المقدس تمام شده است و امام به سوى كوفه باز مى گردد.


title: بازگشت به كوفه
text:
    بازگشت به كوفه


  خبر مى رسد كه كشورها يكى پس از ديگرى توسط ياران امام زمان فتح شده اند.
  و جالب آنكه بسيارى از كشورها بدون هيچ گونه مقاومتى تسليم شده اند و از جان و دل حكومت عدل مهدوى را پذيرفته اند و ياران امام فقط با سيزده شهر و گروه جنگ كرده اند.
  آرى در سرتاسر جهان، حكومت واحدى تشكيل شده است.
  و در جاى جاى دنيا صداى توحيد و يكتاپرستى طنين انداز است و همه شهرهاى دنيا پر از انسان هايى است كه محبّت اهل بيت(ع) را در سينه دارند.
  تنها دين جهان، دين اسلام است و اين همان وعده اى بود كه خدا به پيامبرش داده بود.
  از روزى كه امام زمان در مكّه ظهور كرد تا امروز كه حكومت واحد جهانى تشكيل شده است، فقط هشت ماه گذشته است.
  اكنون ديگر امام، اسلحه خود را بر زمين مى گذارد; زيرا در سرتاسر زمين امنيّت برقرار شده است.
  امام كوفه را به عنوان محل سكونت و زندگى خود انتخاب مى كند و اين شهر پايتخت حكومت جهانى مى شود.
  مسجد كوفه ديگر گنجايش مردم را ندارد به همين دليل، امام اقدام به ساختن چند مسجد جديد در شهر كوفه مى كند.
  امام، مسجد سهله را به عنوان منزل خود اختيار مى كند. اين مسجد خانه ادريس (ع) و خانه ابراهيم(ع) بوده است.
  درست است كه همه دنيا در اختيار امام زمان است و همه ثروت هاى جهان در دست اوست; امّا روش زندگى او بسيار ساده و بى آلايش است.
  آرى، امام به روش جدّ خود حضرت على(ع) عمل مى كند كه در زمان حكومت، غذاى او همواره نان جو بود.
  امام هر كجا كه مى رود ابرى بالاى سر او سايه انداخته است، اين يك ابر سخنگو است و با صدايى زيبا ندا مى دهد: «اين مهدى است».
  هر چه از زمان بگذرد، در جوانى امام، تغييرى ايجاد نمى شود و آن حضرت هرگز پير نمى شود.


title: بهشت روى زمين
text:
    بهشت روى زمين


  اكنون مى خواهم از چگونگى زندگى در روزگار ظهور سخن بگويم، آيا موافق هستيد؟
  شما عالم زيباى ظهور را اين گونه مى يابيد:
  همه خوبى ها در اين زمان مى باشد.
  همه اهل آسمان ها و تمام مردم زمين در شادى و نشاط هستند; زيرا حكومت عدل برقرار شده است.
  از ظلم و ستم هيچ خبرى نيست.
  فقر از ميان رفته است به طورى كه مردم، فقيرى را نمى يابند تا به او صدقه بدهند.
  همه مردم به جاى عشق به دنيا، عاشق عبادت هستند و كمال خويش را در عبادت و بندگى خدا جستجو مى كنند و هرگز گناه نمى كنند.
  فرشتگان همواره بر انسان ها سلام مى كنند; با آنها معاشرت دارند و در مجالس آنها شركت مى كنند.
  آرى قلب مردم آن قدر پاك شده است كه مى توانند فرشتگان را ببينند.
  خداوند دست رحمت خويش را بر سر مردمان مى كشد و عقل همه انسان ها كامل مى شود.
  علم و دانش رشد زيادى پيدا كرده است به طورى كه دانش بشر، بيش از ده برابر شده است.
  خداوند قواى بينايى و شنوايى مردم را زياد مى كند تا آنجا كه مردم بدون هيچ گونه وسيله اى، در هر كجاى دنيا كه باشند مى توانند امام را ببينند و كلام او را بشنوند.
  افرادى كه دوست دارند خدمت امام برسند به وسيله فرشتگان به كوفه برده مى شوند و سپس به وطن خود بازگردانده مى شوند.
  مؤمن آنقدر مقام پيدا كرده است كه امام، هر مؤمنى را به عنوان نماينده خود در ميان صد هزار فرشته قرار مى دهد.
  در هيچ جاى دنيا، شخص بيمارى ديده نمى شود و همه در سلامت كامل زندگى مى كنند.
  هيچ اختلافى در سرتاسر دنيا به چشم نمى خورد و مردم از هر قبيله و قومى كه باشند در صلح و صفا با هم زندگى مى كنند.
  هيچ كس با ديگرى دشمنى ندارد و مردم به هم حسادت نمىورزند و همه با هم صميمى هستند.
  در اين زمان، ديگر دوستى ها راستين است و براى همين به امر امام دوست از دوست خود ارث مى برد.
  تمام جهان از امنيّت كامل برخوردار شده است به طورى كه حيوانات وحشى هم، ديگر به انسان ها آزار نمى رسانند و حتّى گرگ هم به گوسفند حمله نمى كند.
  باران رحمت الهى زياد مى بارد و سرتاسر دنيا، سرسبز و خرّم است.
  اين همان ظهور زيبايى است كه همه انبياء و اولياى الهى، منتظر آن بودند.
  ظهورى كه آرزوى دل همه انسان ها بوده است...


title: سخن آخر
text:
    سخن آخر


  سلام بر تو اى جانِ جهان و اى گنج نهان!
  اكنون دانسته ايم ظهورت چه زيباست و آمدنت چه شكوهى دارد; بى صبرانه منتظريم تا بيايى و با دست مهربانى ما را نوازش كنى و جان هاى تشنه ما را با مهر و عطوفت سيراب نمايى.
  اى كه شكوه آمدن بهار از توست! 
  اى كه زيبايى گل هاى بهارى به خاطر توست!
  مولاى خوب ما، بيا! بيا، كه سخت مشتاق آمدنت شده ايم.
  سپاس خداى را كه براى شنيدن صدايت بيقرار شده ايم و چشم به راه آمدنت هستيم.
  سوگند ياد مى كنيم تا جان در تن داريم با صلابتى هر چه بيشتر، سرود مهر تو را سر مى دهيم.
  تا رمق در بدن داريم، محبّت تو را بر دل هاى مردمان، پيوند مى زنيم.
  تا نفس در سينه داريم، عاشقانه از زيبايى آمدنت دم مى زنيم و ياران استوارت را يار راه مى شويم و سرود جان بخش برپايى دولتت را فرياد مى زنيم. 
  و با دستانى در هم فشرده و گام هايى همراه شده، در راه تو قدم برمى داريم.
  به اميد آمدنت اى كه فقط تو آقاى ما هستى و بس!

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب داستان معراج
  موضوع: پيامبر اسلام، معراج پيامبر
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
  مقدمه

   
  									بسم الله الرحمن الرحيم
  براى تو مى نويسم!
  به راستى كه نوشتن براى تو افتخار من است.
  اى كه عشق حضرت على(ع) به سينه ات دارى!
  و چون نام زيبايش را مى شنوى، اشك شوق در چشم هايت حلقه مى زند.
  من مى خواهم تو را به سفرى آسمانى ببرم.
  آيا با من مى آيى؟
  من و تو مى خواهيم به همراه پيامبر به آسمان ها برويم و ببينيم كه در آن بالا، چه خبرهايى بوده است؟
  حتماً سؤال مى كنى كه چگونه؟
  با خواندن اين كتاب، مى توانى از همه آنچه در سفر معراج پيامبر روى داده است با خبر شوى!
  من با مراجعه به احاديث اهل بيت(ع)، اين سفر را برايت به تصوير مى كشم.
  اميدوارم كه اين كتاب برايت مفيد باشد.
  اين كتاب را به مادر مهربان خود، اهدا مى كنم چرا كه مهر او، معراج دل من است.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، شهريور 1386


title: آغاز سفر معراج
text:
   آغاز سفر معراج


  از خيلى ها سؤال كرده ام كه درباره معراج پيامبر چه مى دانيد؟
  و اين چنين جواب شنيده ام: «پيامبر از مكه به بيت المقدس رفت و از آنجا به آسمان ها سفر كرد و سپس به مكه بازگشت».
  اما در اين سفر، جريان هاى زيادى براى پيامبر پيش آمد كه بسيار شنيدنى و جالب است.
  حتماً شنيده اى كه امام صادق(ع)، اعتقاد داشتن به معراج پيامبر را از نشانه هاى شيعه مى داند.
  آرى، پيامبر ما با جسم خود (و نه در خواب و خيال)، به آسمان ها سفر كرد.
  اگر ما بخواهيم همراه پيامبر در اين سفر باشيم بايد خودمان را به آن حضرت برسانيم.
  اين سفر بعد از نماز عشاء شروع شده و تا صبح به طول خواهد انجاميد.
  پس بيا خودمان را به شهر مكه برسانيم.
  كنار خانه خدا!
  داخل «حجر اسماعيل» را نگاه كن!
  مولا و آقاى خود را شناختى!
  او پيامبر توست كه امشب قرار است به مهمانى بزرگ خدا برود.
  نگاه كن!
  اين جبرئيل است كه از آسمان به سوى زمين مى آيد.
  او تنها نيامده است، دو فرشته ديگر هم همراه او هستند!
  آنها ميكائيل و اسرافيل هستند.
  جبرئيل آمده است تا پيامبر را به «معراج» ببرد.
  خداوند مى خواهد تا همه اهل آسمان ها به فيض ديدن رسول خدا برسند.
  او مى خواهد تا فرشتگانى كه در آسمان ها هستند از بركت وجود پيامبر استفاده كنند.
  آرى، فرشتگان مدت ها است كه در انتظار چنين شبى بوده اند.
  شبى كه عزيزترين پيامبر خدا به آسمان ها مى آيد.
  جبرئيل، «بُراق» را مى آورد.
  حتماً مى گويى «بُراق» چيست؟
  براق، مركبى بهشتى است كه خدا براى پيامبر آماده نموده تا پيامبر ما بر آن سوار شود و سفر خود را آغاز كند.
  من نمى دانم در وصف اين براق چه بگويم؟
  اگر اجازه بدهى سخن خود رسول خدا را برايت نقل كنم كه فرمود: «خدا براق را برايم آماده ساخت كه از دنيا و آنچه در دنيا مى باشد، بهتر است».
  و تو خود حديث مفصّل بخوان از اين مجمل!
  بُراق، همچون اسب بهشتى، دو بال دارد و با سرعت برق پرواز مى كند و مى تواند تمام دنيا را در يك چشم به هم زدن بپيمايد.
  براق، بسيار نورانى است و خداوند او را به انواع جواهرات بهشتى، زينت نموده است.
  او مركب مخصوص حضرت محمد است و تا به حال هيچ كسى بر آن، سوار نشده است.
  گوش كن! 
  براق، با پيامبر سخن مى گويد: «اى پيامبر به من قول بده كه روز قيامت، مركبى جز من نداشته باشى».
  و پيامبر به او قول مى دهد كه روز قيامت هم "براق"، مركب او باشد.
  و آن گاه سفر آغاز مى گردد...
  آن جا را نگاه كن!
  آن زن آرايش كرده، اين جا چه مى كند؟
  او براى چه جلو راه پيامبر آمده است؟
  گوش كن!
  او چه مى گويد؟ «اى محمد! به من نگاه كن، تا با تو سخن بگويم».
  اما پيامبر به او توجهى نمى كند.
  آيا شما مى دانيد آن زن كيست؟
  آيا مى خواهيد نام او را براى شما بگويم؟
  نام او «دنيا» است.
  اما چرا پيامبر جواب او را نداد؟
  اگر پيامبر امشب با «دنيا» سخن مى گفت، تمام أمّت او، عاشق دنيا مى شدند و همواره دنيا را بر آخرت ترجيح مى دادند.
  پيامبر به سفر خويش ادامه مى دهد...
  صداى ترسناكى به گوش مى رسد!
  اين صداى چيست؟
  جبرئيل اين چنين پاسخ مى دهد: «هفتاد سال قبل سنگ بزرگى، به داخل جهنم انداخته شد و اكنون آن سنگ به قعر جهنم رسيد و اين صدا، صداى برخورد آن سنگ با قعرِ جهنم بود».
  خدايا از شرّ آتش جهنم به تو پناه مى بريم.
  سفر ادامه پيدا مى كند تا اينكه جبرئيل به براق دستور مى دهد كه توقف كند و جبرئيل با پيامبر سخن مى گويد: «پياده شو و نماز به جا بياور! اينجا سرزمين پاكى است كه بعداً به آن مهاجرت خواهى كرد. اينجا مدينه است».
  و پيامبر از براق پياده مى شود و نماز مى خواند.
  حتماً مى دانى كه پيامبر در شهر مكه زندگى مى كند و هنوز به «يثرب» هجرت نكرده است.
  اما اين سرزمين آنقدر مقام و منزلت دارد كه پيامبر، امشب اينجا نماز مى خواند.
  بى جهت نيست كه تو هم چون پا بر سرزمين مدينه مى گذارى دلت بى قرار مى شود!
  و واقعاً چه جاى دنيا را با مدينه عوض مى كنى!
  سفر ادامه پيدا مى كند...
  بعد از مدتى جبرئيل مى گويد: «اى رسول خدا! آيا مى دانى اكنون كجا هستى؟ الان مقابل مسجد كوفه هستى».
  جبرئيل محل مسجد كوفه را نشان پيامبر مى دهد و مى گويد: «اينجا جائى است كه حضرت آدم و همه پيامبران، در آن نماز خوانده اند».
  و پيامبر نيز در اينجا نماز مى خواند.
  تو خوب مى دانى كه اينجا يك بيابان است.
  هنوز شهر كوفه بنا نشده است و اثرى هم از مسجد نيست!
  اما اينجا مكان مقدسى است كه بعدها در آن مسجد كوفه بنا خواهد شد.
  مسجدى كه اگر در آن نماز واجب خويش را بخوانى خدا ثواب حج واجب به تو مى دهد و اگر نماز مستحب بخوانى ثواب عمره خواهى داشت.


title: اينجا بيت المقدس است
text:
   اينجا بيت المقدس است


  سفر ادامه پيدا مى كند و پيامبر به «مسجد الأقْصى» نزديك مى شود.
  مسجد الاقصى، يا بيت المقدس، قبله گاه اول مسلمانان!
  آرى، اول پيامبر بايد به مسجد الاقصى برود و از آنجا به سوى آسمان ها پرواز كند.
  چرا خداوند پيامبر را از مكه مستقيم به آسمان ها نمى برد؟
  براى اينكه خداوند در اين مسجد براى پيامبر برنامه ويژه اى دارد.
  آيا مى دانيد اين برنامه چيست؟
  خداوند روح همه پيامبران خود را در اين مسجد، جمع كرده است.
  چه اجتماع با شكوهى شده است و در مسجد جاى سوزن انداختن نيست.
  پيامبر سؤال مى كند: «او كيست كه به استقبال من مى آيد؟».
  جبرئيل مى گويد: «او پدر شما، حضرت ابراهيم(ع) است».
  پيامبر به او سلام مى كند.
  گوش كن!
  آيا اين صدا را مى شنوى: «اى محمد، جلو برو».
  و آرام آرام، صف ها را مى شكافد و جلو مى رود.
  آيا صداى اذان را مى شنوى؟
  اين جبرئيل است كه به امر خدا، اذان مى گويد.
  اذان تمام مى شود.
  و آنگاه جبرئيل مى گويد: «اى محمد! در محراب بايست و نماز را اقامه كن».
  نماز بر پا مى شود.
  و فرشتگان نگاه مى كنند كه همه انبياء، پشت سر پيامبر ما صف بسته اند.
  آرى، يك روز فرشتگان بر حضرت آدم(ع) سجده كردند، امروز حضرت آدم(ع) هم به حضرت محمد اقتداء كرده است.
  امشب، حضرت محمد، امام جماعت همه انبياء شده است.
  نماز تمام مى شود.
  اين سخن خداست كه به گوش پيامبر مى رسد: «اى محمد! از آنان سؤال كن كه به چه چيزى مبعوث شده اند؟».
  و حضرت محمد از جا بر مى خيزد و خطاب به پيامبران مى كند: «شما به چه چيزى مبعوث شديد؟».
  و آنان جواب مى دهند: «ما به خداپرستى و نبوت تو و ولايت على بن ابى طالب(ع)، مبعوث شديم».
  پيامبر از راه دورى آمده است.
  براى همين براى پيامبر، نوشيدنى مى آورند آب و شير و...
  پيامبر شير را انتخاب مى كند.
  نگاه كن!
  آن فرشته را مى گويم كه به سوى پيامبر مى آيد.
  او خدمت پيامبر مى رسد!
  سلام مى كند و در حالى كه كليدهاى همه گنج هاى دنيا را به پيامبر عرضه مى كند، مى گويد: «خداوند به من مأموريت داده است تا اين كليدها را به شما بدهم و شما مى توانيد آن را قبول نموده و يا آن را رد كنيد».
  اما پيامبر آن كليدها را قبول نمى كند، زيرا او مى خواهد پيامبرى باشد كه چون بندگان زندگى كند.
  در اين ميان چشم پيامبر به صخره اى در بيت المقدس مى افتد.
  و بر روى آن نوشته اى مى بيند.
  به نظر شما آن بر روى آن صخره چه چيزى نوشته شده است؟
  اين جملات را با دقت بخوان: «لا الهَ إلاّ الله، وَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ الله، أيَّدْتُهُ بِوزيرِهِ وَ نَصَرْتُهُ بِهِ.
  خدائى جز الله نيست، محمد رسول خداست و من او را به وسيله وزيرش يارى كردم».
  و تو خود مى دانى كه منظور از وزير پيامبر در اين جا چه كسى مى باشد.
  آرى، او على بن أبى طالب(ع) است.


title: سفر در هفت آسمان
text:
  سفر در هفت آسمان


  پيامبر از مكه تا بيت المقدس را با «براق» آمده است اما اكنون كه مى خواهد به آسمان ها عروج كند خدا مَحْمل و كجاوه اى از نور را براى پيامبر مى فرستد تا آن حضرت بر آن سوار شود و سفر خود را ادامه دهد.
  اين مَحْمل نورانى را نگاه كن كه به چهل رنگ مختلف مى باشد، رنگ هاى زرد و قرمز و سفيد و... 
  آيا زينت ها و جواهرات بهشتى را بر روى اين مَحْمل مى بينى؟
  سفر به سوى آسمان اول آغاز مى شود.
  چرا همه فرشتگان اين آسمان به سجده افتاده اند؟
  صداى آنان را مى شنوى؟ «سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّنا وَ رَبُّ الْمَلائِكَةِ وَ الرُّوحِ، اين نور چقدر به نور خداى ما شباهت دارد».
  اين سخن فرشتگان آسمان اول است.
  جبرئيل فرياد مى زند: «الله اكبر، الله اكبر».
  اينجاست كه همه فرشتگان، سكوت اختيار مى كنند...
  فرشتگان كه متوجّه شدند حضرت محمد، مهمان آنان شده است، غرق شادى مى شوند و گروه گروه نزد پيامبر مى آيند و گرد او حلقه مى زنند.
  و همه آنها به پيامبر خوش آمد مى گويند.
  آنان مشغول گفتگو با پيامبر مى شوند.
  من گوش مى كنم تا سخن آنها را با پيامبر بشنوم: «سلام ما را به برادرت برسان».
  آيا مى دانى منظور فرشتگان چيست؟
  آرى، آنها در مورد حضرت على(ع) سخن مى گويند.
  پيامبر از فرشتگان سؤال مى كند: «مگر شما او را مى شناسيد؟»
  و آنان جواب مى دهند: «ما چگونه او را نشناسيم در حالى كه خداوند در مورد شما و او از ما پيمان گرفته است؟
  ما چگونه او را نشناسيم در حالى كه ما همواره، بر شما و او صلوات و درود مى فرستيم؟».
  پيامبر به سفر خود در آسمان اول ادامه مى دهد.
  آن فرشته را نگاه كن!
  او چرا اين قدر عصبانى به نظر مى رسد؟
  همه فرشتگان چون پيامبر را ديدند با روى خوش از پيامبر استقبال كردند اما اين فرشته چرا تبسّم نمى كند؟
  من كه خيلى ترسيدم، شما چطور؟
  جبرئيل به پيامبر مى گويد: «ما فرشتگان، همه از اين فرشته مى ترسيم».
  به راستى او كيست كه همه از او مى ترسند؟
  خود جبرئيل او را معرفى مى كند.
  اين فرشته، «مالك» است، نگهبان جهنم!
  از آن لحظه اى كه خدا او را خلق نموده هرگز خنده نكرده است.
  اگر قرار بود او يك بار لبخند بزند حتماً به روى پيامبر ما لبخند مى زد.
  خدا اين فرشته را اين گونه خلق كرده است كه هرگز نمى تواند بخندد.
  پيامبر بر او سلام مى كند.
  و او جواب پيامبر را مى دهد و به او بشارت مى دهد كه او از اهل بهشت است.
  پيامبر رو به جبرئيل مى كند و مى فرمايد: «آيا از او نمى خواهى تا جهنم را نشان من بدهد؟».
  پس جبرئيل به مالك مى گويد: «اى مالك! جهنم را نشان محمد بده».
  پس نگهبان جهنم، پرده از جهنم برمى دارد و يك در از درهاى آن را باز مى كند.
  پس آتش شعله مى كشد...
  و پيامبر جهنم را مى بيند.
  خدا رحم كند!
  آنان كيستند كه زبان خود را قيچى مى كنند؟
  اينان سخنورانى هستند كه خود به گفته هايشان عمل نمى كردند.
  آنان كيستند كه با ناخن، صورت خود را مى خراشند!
  اينان كسانى هستند كه غيبت مردم مى كردند.
  آن زنان چرا بر گيسوان خويش آويزان شده اند؟
  اين جزاى آنانى است كه موى خود را نشان نامحرم مى دادند.
  و پيامبر افراد ديگرى را در حال عذاب مى بيند...
  اكنون نگهبان جهنم دستور مى دهد تا دربِ جهنم بسته شود.
  و جبرئيل خطاب به پيامبر مى كند و مى گويد: «اگر أمّت تو همه محبت حضرت على(ع) را داشتند، خدا جهنم را خلق نمى كرد».
  آيا آن فرشته را مى بينى كه لوحى از نور به دست دارد؟
  روى آن لوح، اسم هاى زيادى نوشته شده است.
  چرا او يك لحظه هم، نگاه خويش را از اين لوح بر نمى دارد؟
  به راستى او كيست كه چنين دقيق به وظيفه خود مشغول است؟
  جبرئيل او را معرفى مى كند.
  اين فرشته كه مى بينى عزرائيل است!
  و پيامبر نزديك او مى رود.
  عزرائيل به پيامبر خوش آمد گفته و عرضه مى دارد: «من تمام خير را در أمّت تو مى بينم».
  و اينجاست كه پيامبر شكر خدا را مى نمايد.
  آنگاه پيامبر از چگونگى كار او مى پرسد. او مى گويد: «از آن روزى كه خدا مرا مسئول قبض روح انسان ها قرار داده است، همه دنيا پيش من مانند سكه اى است كه در دست گرفته باشى و هر طور كه بخواهى آن را مى چرخانى! هيچ خانه اى نيست مگر اينكه من هر روز، پنج بار، به آن سر مى زنم! و اگر عده اى بر مرده اى گريه كنند من در ميان آنها حاضر مى شوم و به آنان مى گويم:
  «گريه نكنيد، كه من به سوى شما باز مى گردم».
  پيامبر در آسمان اول به سفر خود ادامه مى دهد...
  اكنون پيامبر به فرشتگانى برخورد مى كند كه از ترس خدا اشك مى ريزند.
  آنان چنان در حال عبادت هستند كه هرگز به بالا نگاه نمى كنند و با كسى سخن نمى گويند.
  پيامبر به آنان سلام مى كند.
  آنان در حالى كه مشغول عبادتند با اشاره، جواب سلام پيامبر را مى دهند.
  جبرئيل به آنان رو مى كند و مى گويد: «اين محمد پيامبر رحمت است، آيا با او سخن نمى گوييد؟»
  آنان چون صداى جبرئيل را مى شنوند مى فهمند كه مهمانى بس عزيز دارند.
  پس سرهاى خود را بالا مى گيرند و با پيامبر سخن مى گويند و او و امّت او را به همه خوبى ها بشارت مى دهند.
  آنجا را نگاه كن!
  اين پيرمرد كيست كه بر روى صندلى خود نشسته است؟
  دقت كن، چون به سمت راست خود نگاه مى كند، خنده بر لب هاى او مى نشيند!
  و چون به سمت چپ خويش نگاه مى كند اشك در چشمانش حلقه مى زند!
  به راستى او كيست؟
  همين سؤال را پيامبر از جبرئيل مى كند.
  و جبرئيل جواب مى دهد: «اين حضرت آدم است، كه چون سعادت يكى از فرزندان خويش را مى بيند شاد مى شود و مى خندد.
  و چون گمراهى يكى از آنان را مشاهده مى كند غمگين مى شود و گريه مى كند». 
  درهاى آسمان دوم باز شده است...
  خداوند چهل نور ديگر به مَحْمل پيامبر مى افزايد.
  در آسمان دوم هم چون فرشتگان، اين محمل نورانى را مى بينند به سجده مى روند و مى گويند: «اين نور چقدر به نور خداى ما شبيه است».
  و جبرئيل فرياد مى زند: «أَشْهَدُ أَنْ لا إلهَ الا الله، أَشْهَدُ أَنْ لا إلهَ الاّ الله».
  فرشتگان چون صداى جبرئيل را مى شنوند او را مى شناسند و به او مى گويند: «همراه تو چه كسى است؟».
  و جبرئيل به آنان خبر مى دهد كه پيامبر آخر الزمان به آسمان آنها آمده است.
  پس فرشتگان به سوى پيامبر مى شتابند و عرض سلام و ادب مى كنند و از او مى خواهند تا سلام آنها را به حضرت على(ع) برساند.
  پيامبر سؤال مى كند: «مگر شما او را مى شناسيد؟».
  و آنان جواب مى دهند: «چگونه او را نشناسيم و حال آنكه خداوند در مورد او از ما پيمان گرفته است و ما هر روز پنج بار، به صورت شيعيان او، نگاه مى كنيم».
  پيامبر مى خواهد به سوى آسمان سوم حركت كند.
  چهل نور ديگر بر مَحْمل پيامبر اضافه مى شود.
  آرى، مَحْملى با صد و بيست نور مى آيد...
  ملائكه چون عظمت اين نور را مى بينند همگى به سجده مى روند و همان كلام فرشتگان آسمان اول و دوم را تكرار مى كنند كه اين نور چقدر به نور خداى ما شبيه است!
  جبرئيل فرياد مى زند: «أشْهَدُ أَنْ لا إلهَ إلا الله وَ أَشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ الله».
  و اين چنين است كه فرشتگان مى فهمند كه حضرت محمد آمده است!
  پس همه به او خوش آمد مى گويند: «خوش آمدى اى محمد اى خاتم پيامبران».
  و جملگى براو سلام مى كنند و از او در مورد حضرت على(ع) سؤال مى كنند.
  پيامبر از آنان مى پرسد: «مگر شما على(ع) رامى شناسيد؟».
  آنان در جواب مى گويند: «چگونه على را نشناسيم در حالى كه ما چون بر گرد «بيت المعمور» طواف مى كنيم نام او و فرزندان و شيعيان او را مى بينيم كه بر آن خانه نوشته شده است».
  آيا مى دانى «بيت المعمور» كجاست؟
  بيت المعمور، در آسمان چهارم قرار دارد و كعبه فرشتگان است و درست بالاى كعبه قرار دارد و همواره فرشتگان دور آن طواف مى كنند.
  آيا اسم من و تو هم بر بيت المعمور نوشته شده است؟
  آرى، فرشتگان هر سال، دور نام شيعيان، طواف مى كنند!
  اى امير مؤمنان، جانم فداى تو باد كه خدا چه مقامى به شيعيانت داده است!
  پيامبر به سوى آسمان چهارم بالا مى رود.
  چهل نور ديگر بر مَحْمل پيامبر اضافه مى شود.
  و پيامبر به اين آسمان وارد مى شود.
  تمام فرشتگان جمع مى شوند و گرد پيامبر حلقه زده و سلام مى كنند.
  و همه، از حضرت على(ع) جويا مى شوند.
  آنان به پيامبر خبر مى دهند كه هر روز جمعه، در كنار بيت المعمور، اسم حضرت على(ع) و شيعيان او براى آنان خوانده مى شود.
  پيامبر را نگاه كن!
  او با شنيدن اين سخن به سجده شكر مى رود.
  آيا تو نمى خواهى سجده شكر كنى!
  شكر اينكه نام تو نيز هر روز جمعه، براى اين فرشتگان خوانده مى شود!
  پيامبر هنوز در سجده است!
  خطاب مى رسد: «اى محمد! سر خود را بالا بگير و نگاه كن».
  و اكنون نگاه پيامبر به بيت المعمور مى افتد.
  خانه چهار گوش درست مثل كعبه!
  و پيامبر بر گرد آن طواف مى كند.
  و دوباره خطاب مى رسد: «اى محمد! دست خود را به سوى بالا بگير».
  و پيامبر دست راست خود را بلند مى كند و از عرش خدا، آبى نازل مى شود و در دست او قرار مى گيرد.
  و اكنون پيامبر با اين آب وضو مى گيرد.
  گوش كن!
  مثل اينكه صداى اذان مى آيد...
  آرى، اين جبرئيل است كه اذان مى گويد.
  فرشتگان همه، پشت سر رسول خدا صف مى بندند و نماز بر پامى شود. 
  بعد از نماز، پيامبر به سير در آسمان چهارم مى پردازد.
  آنجا را نگاه كن!
  آن فرشته را مى بينى كه بر تختى بزرگ نشسته است!
  صد و چهل ميليون فرشته گوش به فرمان اويند!
  نمى دانم چه مى شود كه حكمفرمايى اين فرشته در چشم پيامبر بزرگ جلوه مى كند.
  جبرئيل چون اين را مى بيند فرياد مى زند: «برخيز!».
  اينجاست كه اين فرشته به احترام پيامبر بر مى خيزد و مى ايستد.
  آن طرف را نگاه كن!
  يك منبر از نور!
  يك نفر بر بالاى آن نشسته است و ديگر فرشتگان چشم به او دوخته اند.
  پيامبر از جبرئيل سؤال مى كند كه او چه كسى مى باشد.
  جبرئيل پاسخ مى دهد: «اى پيامبر خودت مى توانى نزديك بروى و او را ببينى!».
  پيامبر به سوى آن جمع حركت مى كند.
  آيا موافقى من و تو هم به آنجا برويم.
  پيامبر نزديك مى شود.
  اما او چه مى بيند؟
  حضرت على(ع) را مى بيند كه بالاى منبر نشسته است!
  پيامبر خطاب به جبرئيل مى كند: «اى جبرئيل! برادرم على، زودتر از من به آسمان چهارم آمده است؟».
  جبرئيل عرضه مى دارد: «اين كه على(ع) نيست! اين فرشته اى است كه به شكل حضرت على(ع) مى باشد! اى پيامبر، فرشتگان اين آسمان، آرزوى ديدار حضرت على(ع) را داشتند و براى همين به خداوند عرضه داشتند: بار خدايا، چگونه است كه انسان ها هر صبح و شام على(ع) را ببينند و ما از ديدن او محروم باشيم؟ پس خداوند اين فرشته را از نور حضرت على(ع)، و به شكل او آفريد و هر روز هفتاد هزار فرشته او را زيارت مى كنند».
  پيامبر به آسمان پنجم مى رود...
  او از آسمان ششم نيز مى گذرد و وارد آسمان هفتم مى شود. 
  درياهايى از نور را مى بينى كه چگونه چشمها را خيره مى كند.
  فرشته اى از عرش الهى به آسمان هفتم مى آيد.
  او براى اولين بار است كه به آسمان هفتم نازل مى شود.
  او آمده است تا مؤذن پيامبر باشد.
  الله اكبر الله اكبر...
  اذان كه تمام مى شود، صف هاى نماز فرشتگان بسته مى شود.
  جبرئيل مى گويد: «نماز را آغاز كن كه پشت سر تو آن قدر فرشتگان صف بسته اند كه عدد آنها را فقط خدا مى داند».
  پيامبر به او مى فرمايد: «من بر تو هم مقدم شوم؟».
  جبرئيل پاسخ مى دهد: «خدا پيامبرانش را بر همه فرشتگان برترى داده است و به تو مقامى مخصوص عنايت كرده است».
  و نماز به امامت پيامبر برگزار مى گردد.
  پيامبر به سير خود در آسمان هفتم ادامه مى دهد.
  همه فرشتگان به پيامبر عرضه مى دارند: «اى محمد، حجامت كن و أمّت خويش را به حجامت دستور ده».
  من خيلى روى اين موضوع فكر كردم!
  مگر فرشتگان در اين حجامت چه خير و بركتى را مى بينند كه در چنين شب مهمى، پيامبر را به آن توصيه مى كنند.
  من از جامعه پزشكى مى خواهم كه در اين قسمت، توجّه بيشترى داشته باشند و با تحقيقات خود پرده ازاين راز مهم بردارند!
  اكنون پيامبر مى خواهد به سوى عرش خدا صعود كند...
  خداوند دستور مى دهد تا دو نهر براى پيامبر در آسمان هفتم جارى شود.
  نهر كوثر و نهر رحمت!
  اين دو نهر از ميان درّ و ياقوت مى گذرند و چقدر خوشبو هستند.
  پيامبر از نهر كوثر مقدارى مى آشامد، آبى شيرين تر از عسل!
  و آنگاه در نهر رحمت، غسل مى كند.


title: پيش به سوى عرش الهى
text:
  پيش به سوى عرش الهى 


  پيامبر وارد عرش الهى مى شود.
  نگاه پيامبر به ستون هاى عرش مى افتد و بر روى آن نوشته هايى مى بيند: «لا إلهَ الاّ الله، مُحَمدٌ رَسُولُ الله
  عَليُّ بن أبي طالِب أميرُ المُؤمنين».
  آرى توحيد و نبوّت و امامت، بر ستون هاى عرش نوشته شده است.
  پيامبر نگاهش به گوشه اى ديگر از عرش مى افتد.
  حضرت على(ع) را مى بيند كه به نماز ايستاده است!
  پيامبر: سوال مى كند: «اى جبرئيل! آيا على(ع) زودتر از من به عرش رسيده است؟».
  و جبرئيل جواب مى دهد: «نه، اين حكايتى دارد! خداوند، در بالاى عرش خود، مدح و ثناى على(ع) مى كرد و بر او، درود مى فرستاد! و عرش خدا، اين مدح و ثنا و صلوات را مى شنيد. اينجا بود كه عرش مشتاق شد تا اين على(ع) را ببيند.
  آرى عرش، بى قرار على(ع) شده بود! خدا، فرشته اى را به شكل على(ع) خلق كرد تا عرش به او نظر كند وبه آرامش برسد. 
  اين فرشته دائماً در حال عبادت است. تا روز قيامت، ثواب عبادت او براى شيعيان او نوشته مى شود».
  آنجا را نگاه كن!
  آن فرشته را مى گويم كه همواره در حال شمردن و حساب كردن است.
  جبرئيل او را مى شناسد براى همين به پيامبر مى گويد:
  او فرشته باران است و از اول دنيا تا به حال، حساب همه قطرهاى باران را دارد.
  پيامبر نزديك مى شود و به او مى گويد: «آيا تو تعداد قطره هاى باران هايى كه از اول خلقت تا كنون باريده است مى دانى؟».
  و آن فرشته جواب مى دهد: «آرى، يا رسول الله، من حتى مى دانم كه چند قطره باران در دريا چكيده است و چند قطره در خشكى».
  پيامبر از حافظه و دقّت اين فرشته تعجب مى كند.
  و چون اين فرشته تعجب رسول خدا را مى بيند چنين مى گويد: «اى رسول خدا! چيزى هست كه من با اين حافظه و حساب گرى قوى، نمى توانم آن را محاسبه كنم! هر گاه گروهى از امت تو جمع شوند و اسم تو را ببرند و بر تو صلوات بفرستند من نمى توانم ثواب آن صلوات را حساب كنم».
  خوبِ من، تو هم اكنون بر پيامبر و خاندان پاكش، صلوات بفرست!
  الّلهُمّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد.


title: ورود به بهشت
text:
   ورود به بهشت


  اكنون پيامبر مى خواهد وارد بهشت شود.
  آن هشت در بزرگ را مى بينى! 
  آنها درهاى بهشت هستند.
  نوشته هاى روى درهاى آن را مى بينى!
  سعى كن آنها را بخوانى!
  «عَليُّ بن أبي طالب أميرُ المُؤمنين».
  آيا مى دانى اين جمله را چه موقعى بر درهاى بهشت نوشته اند؟
  هفتاد هزار سال قبل از خلقت حضرت آدم(ع).
  اكنون پيامبر وارد بهشت مى شود...
  صداى بلندى در سرتاسر بهشت مى پيچد!
  پيامبر از جبرئيل سؤال مى كند كه اين صداى كيست؟
  و جبرئيل پاسخ مى دهد: «اين صداى درخت طُوبى است كه فرياد شوق سر داده است».
  و پيامبر به سوى اين درخت پيش مى رود.
  نگاه كن!
  چه درخت با عظمتى است.
  اگر پانصد سال زير سايه آن راه بروى، باز از سايه آن بيرون نمى روى!
  هر شاخه آن صد نوع ميوه دارد!
  هر ميوه اى كه بخواهى مى توانى از آن بچينى!
  هرگاه از شاخه آن ميوه بچينى، فورى جاى آن ميوه ديگرى سبز مى شود.
  در همه خانه هاى بهشتى شاخه اى از آن وجود دارد!
  و واقعاً كه اين درخت چه عظمتى دارد.
  به راستى اين درخت از كيست؟
  پيامبر اين سؤال را از جبرئيل مى كند.
  جبرئيل مى گويد: «اين درخت، از برادرت على مى باشد».
  و جالب است بدانى كه اصل اين درخت در خانه بهشتى حضرت على(ع)است!
  زير اين درخت چهار نهر جارى است!
  نهرى از آب گوارا، نهرى از شير، نهرى از شراب بهشتى، نهرى ازعسل.
  پيامبر كنار اين درخت مى آيد.
  عجب صفايى دارد اين درخت طوبى!
  نگاه كن!
  درخت طوبى فهميده است كه پيامبر مهمان اوست!
  براى همين شاخه اى از آن، جلوى پيامبر مى رود!!
  و پيامبر دست مى برد و ميوه اى از ميوه هاى آن را مى چيند!
  مى توانى حدس بزنى كه چه ميوه اى را پيامبر انتخاب كرده است؟
  پيامبر، خرماى تازه را چيده است.
  رطبى كه از عسل شيرين تر و از مشك خوشبوتر است.
  پيامبر به سير خود در بهشت ادامه مى دهد...
  آن قصر باشكوه كه از ياقوت سرخ ساخته شده است را مى بينى!
  اى جبرئيل، اين قصر از كيست؟
  جبرئيل مى گويد:«اين قصر از كسى است كه سخنش نيكو باشد و زياد روزه بگيرد و مردم را غذا دهد و شب هنگام كه مردم در خواب هستند نماز شب بخواند».
  و آنجا را نگاه كن! 
  فرشتگان مشغول ساختن ساختمانى هستند!
  آيا به آنان "خسته نباشيد" نمى گويى؟
  خسته نباشيد!
  آنان چه سخت مشغول كار خويش هستند...
  نگاه كن! 
  چرا آنان ديگر كار نمى كنند؟
  پيامبر جلو مى رود و سؤال مى كند شما چرا كار خود را رها ساختيد؟
  آنان مى گويند: «اين خانه را براى مؤمنى مى سازيم و هرگاه آن مؤمن به ذكر خدا مشغول باشد، مصالح به ما مى رسد، امّا اگر از ياد خدا غافل شود، مصالحى به ما نمى رسد و كار ما تعطيل مى شود».
  آن قصرهاى بهشتى را نگاه كن كه بسيار زيبا است و از پنجره هاى آن مى توانى همه بهشت را ببينى.
  اين قصرها از كيست؟
  جبرئيل مى گويد: «اين قصرهاى زيبا از آنانى است كه خشم خود را فرو خورند و مردم را عفو كنند».
  پيامبر همچنان در بهشت به سير خود ادامه مى دهد...
  به به! عجب بوى خوشى مى آيد!
  اين بوى خوش از چيست كه تمام بهشت را فرا گرفته و بر عطر بهشت، غلبه پيدا كرده است؟
  پيامبر مدهوش اين بو شده است.
  براى همين از جبرئيل سؤال مى كند: «اين عطر خوش چيست؟».
  جبرئيل مى گويد: «اين بوى سيب است! سيصد هزار سال پيش، خداى متعال، سيبى با دست خود آفريد. اى محمد! سيصد هزار سال است كه اين سؤال براى ما بدون جواب مانده است كه خداوند اين سيب را براى چه آفريده است؟».
  و ناگهان دسته اى از فرشتگان نزد پيامبر مى آيند.
  آنان همراه خود همان سيب را آورده اند!
  پس خطاب به پيامبر مى گويند: «اى محمد! خدايت سلام مى رساند و اين سيب را براى شما فرستاده است».
  آرى، پيامبر ما، مهمان خدا شده است و خدا مى داند از مهمان خود چگونه پذيرايى كند.
  خداوند، سيصد هزار سال قبل، هديه پيامبر خود را آماده كرده است.
  هدف خدا از خلقت آن سيب خوشبو چه بود؟
  به نظر شما آيا فرشتگان به جواب سؤال خود رسيدند؟
  بايد صبر كنى تا پيامبر اين سيب را تناول كند و از آن حضرت زهرا(س)، پا به عرصه گيتى گذارد، آن وقت، رازِ خلقت اين سيب برايت معلوم مى شود.
  حتماً شنيده اى پيامبر بارها و بارها حضرت زهرا(س) را مى بوسيد؟
  و عايشه (همسر پيامبر) كه اين منظره را مى ديد زبان به اعتراض گشود.
  يك روز پيامبر به او فرمود: «فاطمه من از آن ميوه بهشتى خلق شده است، من هرگاه دلم براى بهشت تنگ مى شود فاطمه ام را مى بويم و مى بوسم».
  چرا كه فاطمه من بوى بهشت مى دهد!
  آيا اجازه مى دهى كلامى را به رسول خدا بگويم:
  اى رسول خدا!
  تو مى آمدى و زهرا را مى بوسيدى و از او بوى بهشت استشمام مى كردى ولى چه شد كه بعد از رفتنت، ميخِ درب خانه همان جايى را بوسه زد كه تو بارها و بارها مى بوسيدى؟!


title: گذر از ملكوت
text:
   گذر از ملكوت


  پيامبر از بهشت عبور مى كند و به ملكوت أعلى مى رسد.
  او مى بيند كه فرشتگان در اينجا، دعائى را با هم زمزمه مى كنند: «بار خدايا! حاجت ما را برآورده كن!».
  براى من خيلى جالب است كه بدانم حاجت اين فرشتگان چيست؟
  گوش كن!
  مى توانى دعاى آنها را بشنوى: «بار خدايا، راهى براى ما قرار ده تا ما هم على(ع) را ببينيم».
  آيا مى دانى در ملكوت، «لوح محفوظ» نگهدارى مى شود.
  در اين لوح، به دستور خداوند مطالب مهمى نوشته شده است.
  عده اى از فرشتگان، مسئول نگهدارى اين لوح هستند.
  آنان به پيامبر اين چنين مى گويند: «اى پيامبر، ما در اين لوح اين جمله را خوانده ايم: على از هر گونه خطايى، به دور است».
  آنجا را نگاه كن!
  چه جمعيت بزرگى از فرشتگان جمع شده اند.
  چه خبر است!
  گويا مجلسى در اينجا بر پا شده است.
  چه كسى سخنران است؟
  يكى از فرشتگان، بر بالاى منبر نشسته و دارد سخن مى گويد.
  بيا برويم و ببينيم چه مى گويد.
  او مى گويد: «صلوات و درود خدا بر على(ع) باد كه همه خوبى ها در او جمع شده است».
  آرى، اينجا هم سخن از فضائل مولايمان على(ع) مى باشد.
  آيا سخن فرشتگان را مى شنوى كه چنين دعا مى كنند: «بار خدايا! تو را به حق على(ع) قسم مى دهيم
  و ما با محبت على(ع)، به تو تقرب مى جوييم».
  و پيامبر به سوى«سِدْرَةُ الْمُنْتَهى» مى رود.
  آيا «سدره منتهى» را مى شناسى؟
  درخت بزرگى كه در ملكوت اعلى است و هزاران فرشته در اطراف آن هستند.
  اما چرا اين درخت را به اين نام مى خوانند؟
  چون اين درخت آخرين ايستگاه است!
  پيامبران و فرشتگان تا اينجا بيشتر نمى توانند جلو بيايند.
  به اين درخت كه برسى، هر كس كه باشى بايد متوقف شوى!
  اينجا آخر خط است.
  جبرئيل خطاب به پيامبر نموده و عرضه مى دارد: «اى محمد! اين صداى خداوند است كه مى گويد: مهربانى من بر غضبم سبقت گرفته است».
  و اينجاست كه پيامبر عرضه مى دارد: «بار خدايا، عفو و بخشش تو را مى طلبم».
  اكنون ديگر موقع خداحافظى است!
  جبرئيل با پيامبر خداحافظى مى كند.
  جبرئيل از مكه تا اينجا همراه پيامبر آمده است ويك همسفر خوب براى پيامبر بوده است اما چرا رفيق نيمه راه مى شود؟
  پيامبر به او مى فرمايد: «چرا همراه من نمى آيى؟».
  جبرئيل عرضه مى دارد: «اگر به اندازه سر سوزنى جلوتر بيايم، پرو بال من مى سوزد».
  و جبرئيل كنار سدرة المنتهى منتظر پيامبر مى ماند تا او برگردد.
  و پيامبر به سفر خود ادامه مى دهد...
  اين كيست كه سخن مى گويد؟
  اين سدرة المنتهى است كه به اذن خدا به سخن آمده است و به پيامبر چنين مى گويد: «تا به حال كسى از من عبور نكرده است».
  او به نهرى از نور مى رسد كه هيچ كس تا به حال از اين نهر عبور نكرده است!
  اكنون او به هفتاد هزار حجاب (پرده هاى از نور) مى رسد كه از هر حجاب تا حجاب ديگر پانصد سال راه است!
  و پيامبر داخل اين حجاب ها مى شود.
  حجاب عزت، حجاب قدرت، حجاب كبرياء، حجاب نور،....
  آخرين حجاب، حجاب جلال است.
  بر روى هر حجاب، اين جملات نقش بسته است: «لا إِلهَ الاّ الله، مُحَمَّدٌ رَسُولُ الله، عليُّ بن أبي طالب أميرُ المؤمنين».


title: در ساحت قدس الهى
text:
   در ساحت قدس الهى 


  پيامبر از حجاب ها عبور مى كند و به ساحت قدس الهى مى رسد.
  شما فكر مى كنيد اول كلامى كه خدا با حبيب خود مى گويد چه مى باشد؟
  لحظه وصال فرا رسيده است و خدا با محبوب خويش خلوت كرده است!
  گوش كن!
  خداوند پيامبر را خطاب مى كند: «اى احمد!».
  آيا خداوند است كه پيامبر را صدا مى زند؟
  اين صدا كه صداى على(ع) است!!
  اينجا حريم قدس الهى است و پيامبر هفت آسمان و عرش و ملكوت و هفتاد هزار حجاب را پشت سر گذاشته است.
  پس چرا صداى على(ع) مى آيد!
  پيامبر عرضه مى دارد: «بار خدايا! تو با من سخن مى گويى يا اين على است كه با من سخن مى گويد؟».
  خطاب مى رسد: «من خداى تو هستم، من مثل و مانندى ندارم. من تو را از نورِ خودم خلق كردم و على را از نور تو و اكنون كه به حضور من آمده اى به قلب تو نظر كردم و ديدم كه هيچ كس را به اندازه على، دوست ندارى، براى همين با صدايى همچون صداى على با تو سخن مى گويم تا قلب تو آرام گيرد».
  اما اكنون خدا مى خواهد اولين فرمان ملكوتى خود را به حبيب خود بدهد: «اى محمد! اكنون به زمين نگاه كن».
  چرا خدا چنين فرمانى مى دهد! 
  پيامبر، از زمين به اينجا آمده است!
  مگر در زمين چه خبر است؟
  و پيامبر نگاه مى كند!
  بين پيامبر و زمين، هزاران هزار پرده و حجاب است.
  همه اين پرده ها كنار مى رود!
  درهاى هفت آسمان باز مى شود.
  و پيامبر چه مى بيند؟
  على(ع) را مى بيند كه نگاه خويش به سوى آسمان دارد!
  خدايا من چگونه بنويسم؟
  چه بگويم؟
  در اين كار چه رازى نهفته است؟
  آيا حضرت على(ع)، دلش براى پيامبر تنگ شده است؟
  آيا خدا مى خواهد پيامبر خويش را خوشحال كند؟
  شايد خدا مى داند كه هيچ چيز مثل ديدار حضرت على(ع)، پيامبر را خوشحال نمى كند براى همين مى خواهد دل حبيب خود را اين گونه شاد كند.
  آيا موافقى سخن خود رسول خدا را برايت نقل كنم: «على را ديدم كه سرش را به سوى من بالا گرفته است!
  پس با او سخن گفتم و او هم با من سخن گفت».
  نمى دانم ميان پيامبر و حضرت على(ع)، چه سخنانى رد و بدل شد.
  و چون سخن آن دو تمام مى شود، خداوند، پيامبر را خطاب قرار مى دهد: «اى محمد! من على را جانشين تو قرار دادم! همين الان اين مطلب را به على بگو زيرا كه او اكنون سخن تو را مى شنود».
  پس پيامبر اين تصميم خداوند را به حضرت على(ع) اعلام مى كند.
  و آنگاه خداوند به همه فرشتگان دستور مى دهد به حضرت على(ع) سلام كنند و به او تبريك بگويند.
  و اينك بين خدا و حبيبش سخنانى رد و بدل مى شود:
  ـ اى محمد، چه كسى از بندگان مرا بيشتر دوست دارى؟
  ـ بار خدايا، تو خود بر قلب من آگاهى دارى.
  ـ آرى، من مى دانم، ولى اكنون مى خواهم كه از زبان تو بشنوم!
  ـ پسر عمويم على را بيش از همه دوست دارم.
  و اينجاست كه خداوند پيامبر را به دوست داشتن حضرت على(ع) امر مى كند و به او خطاب مى كند: «آنانى كه على را دوست دارند دوست بدار».
  و اكنون خداوند وعده شفاعت شيعيان حضرت على(ع) را به پيامبر مى دهد.
  اينجاست كه پيامبر به سجده مى رود!
  نمى دانم چقدر وقت در سجده شكر باقى مى ماند.
  و بار ديگر خطاب مى رسد: «اى محمد! من علىّ أعلى هستم، من بودم كه نام خويش را براى برادر تو برگزيده ام و او را على نام نهاده ام».
  «اگر بنده اى از بندگان من، به مقدار بسيار زياد، عبادت مرا بكند اما ولايت على را قبول نكند، او را به جهنم مى افكنم.
  هر كس او را اطاعت كند مرا اطاعت كرده و هر كس معصيت او كند معصيت مرا كرده است».
  «على صاحب پرچم حمد در روز قيامت است، على صاحب حوض كوثر است، اوست كه مؤمنان را از آب گواراى آن سيراب مى سازد، من با خود عهد كرده ام كه دشمنان على، از آن آب، نياشامند».
  و بار ديگر خطاب مى رسد: «اى محمد! تو بنده من هستى و من خداى تو! پس مرا عبادت كن و به من توكل نما! تو نور من در ميان بندگانم هستى! من كرامت خويش را براى أوصياى تو قرار دادم».
  پيامبر عرضه مى دارد: «أوصياى من، چه كسانى هستند؟».
  خطاب مى رسد: «نام آنان بر عرش نوشته شده است».
  پس پيامبر به عرش نگاه مى كند و نام دوازده امام را مى يابد،اول آنها على(ع) و آخر آنها مهدى(ع).
  اكنون خطاب مى رسد: «اينان حجت هاى من بر مردم هستند! من دين خود را به وسيله آنان ظاهر مى كنم و زمين را به وسيله آخرين آنها پاك مى گردانم. و شرق و غرب زمين را به زير فرمان او در مى آورم».
  «اى محمد! تو همچون تنه درختى هستى كه على، ريشه آن و فاطمه، برگ است و حسن و حسين، ميوه هاى آن مى باشند».
  و اكنون خدا براى امت پيامبر، نماز واجب مى كند تا به وسيله آن به قرب خدا برسند.
  پس خطاب مى رسد: «من براى أمّت هاى پيامبران ديگر، پنجاه ركعت نماز، واجب كرده بودم.
  اما اكنون به أمّت تو تخفيف مى دهم».
  «براى آنان نمازهاى پنج گانه قرار مى دهم ولى اين نمازها، ثواب پنجاه ركعت نماز را دارد.
  و تمام زمين را براى أمّت تو، محل عبادت قرار مى دهم».
  و سخن هاى محرمانه ديگرى ميان خدا و پيامبر رد و بدل شد كه خداوند پيامبر خود را امر به مخفى نمودن آن نمود.
  و براى همين آن گفتگوها به رازى ميان خدا و رسولش تبديل شد و هيچ كس از آن خبر ندارد.
  همفسر خوبِ من، آيا مى خواهى بدانى خدا، چقدر مولاى تو را دوست دارد؟
  خداوند خطاب به پيامبر خود كرد و فرمود: «سلام مرا به علىّ برسان».
  و آخرين سخن خدا اين بود: «اى ابا القاسم! خوش آمدى! خوشا به حال تو و پيروان تو!».


title: پايان سفر آسمانى
text:
  پايان سفر آسمانى


  اكنون لحظه بازگشت است!
  پيامبر بايد هفتاد هزار حجاب را پشت سر بگذارد تا دوباره به جبرئيل برسد.
  اما پيامبر از هر حجاب كه مى گذرد صدايى را مى شنود: «اى محمد! على را دوست داشته باش».
  همسفرِ خوب من، اكنون ديگر مى دانى كه چرا پيامبر ما، اين قدر به حضرت على(ع) عشق و علاقه مىورزيد، زيرا در شب معراج، خداوند هفتاد هزار بار به او توصيه كرده است كه محبّت على(ع) به دل داشته باش.
  عزيزم، مى دانم كه اشكِ شوق در چشمت حلقه زده است، همانطور كه وقتى من اين سطرها را برايت مى نوشتم اشكم جارى شد.
  وقتى كه انسان اين مطالب را مى خواند تازه مى فهمد كه عشق چه مولاى عزيزى را به دل دارد!
  جبرئيل در انتظار پيامبر است.
  و پيامبر از آخرين حجاب هم بيرون مى آيد.
  جبرئيل خطاب مى كند: «دوست من، خوش آمدى! بگو بدانم ميان شما و خدا چه گذشت؟».
  پس پيامبر مقدارى از آنچه گذشته بود را براى جبرئيل مى گويد.
  جبرئيل از آخرين سخن خدا سؤال مى كند.
  و پيامبر فرمود كه آخرين سخن خدا اين بود: «اى اباالقاسم، خوش آمدى، خوشا به حال تو و پيروان تو».
  و جبرئيل عرضه داشت: «خدا تو را «ابا القاسم» خطاب كرد چرا كه تو روز قيامت، رحمت را بين بندگان تقسيم مى كنى».
  آرى! قاسم يعنى تقسيم كننده!
  ابا القاسم، كسى است كه روز قيامت، مهربانى خدا را ميان بندگان تقسيم مى كند!
  و جبرئيل افزود: «گوارايت باد اى دوست من! به خدا قسم آنچه خدا به شما عنايت كرد به هيچ كسى قبل از تو نداده است».
  و اكنون جبرئيل و پيامبر با هم به سوى «سدره منتهى »مى روند.
  آنجا چه خبر است؟
  فرشتگان ايستاده اند و همه به پيامبر تبريك مى گويند.
  تبريك به پيامبر به خاطر اينكه جانشين او معيّن شده است و خداوند او و على(ع) را مورد كرامت خود قرار داده است.
  و پيامبر آسمان ها را يكى بعد از ديگرى پشت سر مى گذارد و به سوى زمين مى آيد.
  به هر آسمانى كه مى رسد اهل آن آسمان مى گويند: «وقتى به زمين بازگشتى، سلام ما را به على و شيعيان او برسان».
  و تو كه اين كتاب را تا به اينجا خواندى، بدان اين كتاب، وسيله اى شد تا آن سلام اهل آسمان ها، امروز به تو برسد، چرا كه در اين كتاب، سخنان رسول خدا را شنيدى و خواندى.
  پيامبر ديگر به نزديكى هاى شهر مكه رسيده است.
  ديگر چيزى تا اذان صبح نمانده است.
  پيامبر مى خواهد از جبرئيل، خداحافظى كند.
  آيا پيامبر از جبرئيل تشكر مى كند؟
  پيامبر به او مى فرمايد: «آيا كارى دارى كه من آن را انجام دهم».
  خوب دقت كن، جبرئيل در اين سفر دور و دراز، همراه پيامبر بوده است و اكنون مى خواهد مزد خود را از پيامبر بگيرد.
  به نظر شما او چه مزدى از پيامبر مى گيرد؟
  جبرئيل مى گويد: «حاجت من اين است كه سلام مرا به خديجه برسانى».
  عجب، سلام به حضرت خديجه(س) اين قدر ارزش دارد!
  خوبِ من، يادت باشد وقتى كه به مكه سفر كردى به قبرستان «ابو طالب» برو و به خديجه كبرى(س) سلام بنما (چرا كه قبر آن بانوى بزرگ اسلام آنجاست).
  جبرئيل به آسمان بر مى گردد.
  و چون پيامبر با حضرت على(ع) روبرو مى شود به او مى فرمايد: «على جان، آيا تو را بشارت بدهم؟ حضرت موسى و عيسى و همه انبياء الهى، در مورد تو سخن مى گفتند و توصيه تو را به من مى كردند».
  و اينجاست كه حضرت على(ع) اشك شوق مى ريزد و چنين مى گويد: «حمد خدائى را كه مرا فراموش نكرد».
  نگاه به دست پيامبر كن!
  دو «صحيفه» مى بينى!
  آرى، دو ليست كه پيامبر از آسمان آورده است.
  اينها سوغاتىِ شب معراج است كه خدا به پيامبر داده است.
  بر روى يكى از آنها نام اهل بهشت نوشته شده است و بر روى ديگرى نام اهل جهنم.
  پيامبر آنها را به حضرت على(ع) مى دهد...
  آرى، به راستى كه حضرت على(ع) قسيم النار و الجنة، تقسيم كننده بهشت و جهنم مى باشد.
  اكنون، حكايت معراج پيامبر را به پايان مى بريم.
  بار خدايا! از اين كه محبّت حضرت على(ع) را در قلب ما قرار دادى از تو ممنونيم.
  از اين كه چون فضائل آن حضرت را مى شنويم، غرق شادى مى شويم، تو را سپاس مى گوييم.
  خودت در شب معراج به پيامبرت فرمودى كه دوستان على(ع) را دوست دارى!
  تو خود شاهدى كه ما محبت به مولايمان را با هيچ چيز عوض نمى كنيم.
  تو به ما سرمايه اى ارزانى داشته اى كه ارزش آن را از تمام دنيا بيشتر مى دانيم.
  كارى كن كه لحظه مرگ، چشم ما به جمال آن مولاى مهربان روشن شود و آن وقت است كه مرگ برايمان از عسل شيرين تر است!

  												پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب در آغوش خدا
  موضوع: مرگ، زيبايى هاى مرگ
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  													بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا شما هم از مرگ مى ترسيد؟
  من نمى دانم پاسخ شما به اين سؤال چيست اما اين را مى دانم كه با خواندن اين كتاب، مى توانيد نگاهى زيبا به مرگ داشته باشيد.
  به راستى، چگونه است كه مرگ براى مؤمن، اين قدر دلنشين است؟
  چون لحظه جان دادن، چهارده معصوم(ع) به ديدار مؤمن مى آيند و از او دلجويى مى كنند.
  تصوّرش را بكن، لحظه جان دادن، چشم خود را باز مى كنى و رسول خدا و حضرت على(ع) را بالاى سر خود مى بينى!
  و صداى خداى خويش را مى شنوى كه تو را به بهشت جاودان دعوت مى كند تا در آغوش مهربانى او باشى!
  و چون اين صدا را مى شنوى كه خداى متعال او را به سوى خود فرامى خواند مرگ را در كام خود شيرين مى يابى.
  اين كتاب كه برگرفته از احاديث و سخنان اهل بيت(ع) مى باشد به تو كمك مى كند تا تصويرى روشن و واضح از چگونگى جان دادن داشته باشى و باور كنى كه با مرگ به آغوش مهر او مى روى.
  من اين كتاب را براى تو نوشتم و اكنون نوبت توست تا كتاب خودت را بخوانى و بدانى كه مرگ را هم مى توان به گونه اى زيبا ديد.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، مهر ماه 1386


title: چرا در سجده گريه كردى؟
text:
    چرا در سجده گريه كردى؟


  اين صداى گريه كيست كه به گوش مى رسد؟
  آن آقا كيست كه به سجده رفته است و چنين مى گريد؟
  بيا نزديك برويم.
  عدّه اى دور او جمع شده اند.
  يكى از آنها مى گويد: «اى امير مؤمنان! گريه شما، قلب ما را آتش زد، شما را چه شده است؟».
  حتماً متوجه شده اى كه من تو را به مسجد كوفه برده ام تا برايت خاطره اى از حضرت على نقل(ع) كنم.
  آرى، صداى گريه حضرت على(ع) در سجده، آن قدر بلند است كه توجّه همه مردم را به سوى خود جلب كرده است.
  به راستى چه شده است كه حضرت على(ع) اين چنين اشكش جارى شده است؟
  گوش كن، خود آن حضرت جواب مى دهد: 
  من در سجده مشغول راز و نياز با خداى متعال بودم و در آن حالت، خواب به چشم من آمد و در خواب، رسول خدا را ديدم كه به من فرمود: «يا على! من مشتاق ديدار تو شده ام! يا على، خيلى وقت است كه تو را نديده ام! خدا به وعده خود در مورد تو، وفا مى كند».
  من مى خواستم بدانم كه خدا در مورد من حقّ من، چه لطف و عنايتى نموده است. 
  براى همين از رسول خدا سؤال كردم كه خدا چه وعده اى در مورد من داده بود.
  پيامبر فرمود: «خدا وعده كرده بود تا من و تو و همسرت زهرا و فرزندان تو را در بهترين مكان بهشت، كنار هم جمع نمايد».
  من از رسول خدا در مورد شيعيانم سؤال كردم كه آنها در كجا خواهند بود؟
  آن حضرت فرمودند: «شيعيان، با ما خواهند بود و خانه هاى آنها در بهشت در كنار خانه هاى ما خواهد بود».
  من از پيامبر سؤال كردم كه جان دادن شيعيان من چگونه خواهد بود؟
  آن حضرت فرمودند: «كسى كه در هواى گرم تشنه شده باشد هيچ چيز براى او به دلنشينى آب سرد و گوارا نيست.
  مرگ در كام شيعيان تو دلنشين تر از نوشيدن آب گوارا در هنگام تشنگى مى باشد».
  سخن على(ع) به پايان رسيد.
  بار خدايا! ما را در زمره شيعيان واقعى حضرت على(ع) قرار ده تا مرگ در كام ما اين چنين دلنشين باشد.
  آرى، كسى كه پيرو واقعى آن امام همام باشد مرگ براى او لذت بخش خواهد بود.


title: به ديدنت آمدم چون دوستت دارم
text:
    به ديدنت آمدم چون دوستت دارم


  آيا موافقى با هم به شهر كوفه، به خانه حضرت على(ع) برويم؟
  نگاه كن، آن پيرمرد كيست كه آرام آرام به سوى اين خانه مى آيد.
  او در حالى كه از عصاى خود كمك مى گيرد به خانه امام نزديك مى شود.
  آيا او را شناختى؟
  او «حارث هَمْدانى» است كه به ديدن امام خود مى رود.
  آيا موافقى همراه او باشيم؟
  هنگامى كه حضرت على(ع)، نگاهش به حارث مى افتد كه با اين حالت بيمارى، به خدمت او حارث مى گويد: «اى امير مؤمنان! محبّت شما مرا به اينجا كشانده است».
  امام مى فرمايد: «اى حارث، آيا مرا دوست دارى؟».
  حارث در جواب مى گويد: «آرى، به خدا قسم من شما را دوست دارم».
  من خيلى تعجّب مى كنم كه چرا حضرت على(ع)، اين سؤال را از حارث مى كند، معلوم است كه حارث هَمْدانى، عشق اهل بيت(ع) را به سينه دارد و گر نه با اين شدت بيمارى به خانه آن حضرت نمى آمد.
  اما اين سؤال امام، حكمتى دارد، خوب است كمى صبر كنيم.
  امام چون جواب حارث را مى شنود مى فرمايد:
  اكنون كه مرا دوست دارى، بدان كه مرا در چند جا خواهى يافت:
  ـ آن موقعى كه بخواهى جان بدهى و لحظه مرگ تو فرا رسد، مرا نزد خود خواهى يافت و با ديدنم شادمان خواهى شد.
  ـ مرا كنار حوض كوثر خواهى يافت كه چگونه دوستان خود را سيراب مى سازم، اى حارث، مرا آن روز خواهى ديد و شادمان خواهى شد.
  ـ روز قيامت مرا خواهى يافت در حالى كه «پرچم حمد» را به دست گرفته ام و همراه با رسول خدا، از روى پل صراط عبور كرده و به سوى بهشت مى رويم، و تو آن لحظه نيز شادمان خواهى شد.
  حارث همدانى با يك دنيا خوشحالى، خانه امام خويش را ترك كرد در حالى كه يقين داشت كه امام مهربان او، در لحظه جان دادن به سر بالين او خواهد آمد.
  حضرت على(ع) هم به وعده خود وفا كرد و لحظه جان دادن حارث، او را تنها نگذاشت.


title: آخرين قطره اشك
text:
    آخرين قطره اشك


  به من خبر دادند كه هر چه زودتر خود را به بالين حاج حسين برسانم زيرا او لحظه هاى آخر عمر خود را سپرى مى كند.
  حاج حسين يكى از دوستان خوب من بود، فردى مؤمن و معتقد كه همواره تلاش مى كرد به فقرا كمك نموده و مشكلى از جامعه خود برطرفة سازد.
  من هر چه سريعتر خود را به بيمارستانى كه حاج حسين در آن بسترى بود رساندم.
  همه فرزندان او در آنجا حاضر بودند و آرام آرام اشك مى ريختند زيرا ديگر هيچ اميدى به زنده ماندن او نداشتند.
  آنها آخرين توشه هاى خود را از زندگى پدر مهربان خويش بر مى چيدند، آنها باور نمى كردند به اين زودى پدر خويش را از دست بدهند.
  آرى، پدر و مادر نعمت هايى هستند كه تا زمانى كه در ميان ما مى باشند، قدر آنها را نمى دانيم اما وقتى كه آنها را از دست داديم، مى فهميم كه ارزشمندترين سرمايه زندگى خود را از دست داده ايم.
  به هر حال، حاج حسين، در حال جان دادن بود و همه گريه مى كردند.
  در اين ميان، حواس من به چيز ديگرى بود، من به چشم هاى حاج حسين نگاه مى كردم و دنبال چيزى مى گشتم.
  آيا شما مى توانيد حدس بزنيد كه من در اين ميان دنبال چه بودم؟
  من به دنبال يك قطره اشك بودم، قطره اشكى كه از گوشه چشم حاج حسين جارى شود.
  و بالاخره آن قطره را يافتم، زيباترين قطره اشكى كه تا به حال ديده بودم.
  به نظر شما آيا اين اشكِ غم و غصه است؟
  آيا حاج حسين ما ناراحت است كه اشك مى ريزد؟
  شايد بگويى گريه او براى اين است كه ديگر فهميده است بايد از همه دوستان و آشنايان خود جدا شود و تنهاى تنها به سفر قبر و قيامت برود.
  اما اين طور نيست، اين اشك، اشكِ غم نيست!
  اين اشكِ شادى و سرور است، اين شادمانى است كه به صورت اين قطره اشك جلوه كرده است.
  و حتماً از سخن من سخت تعجب مى كنى!
  آخر در اين لحظه جان دادن، چه چيز دوست داشتنى پيش آمده است كه انسان به خاطر آن شادمان شود تا آنجا كه اشك شوق بريزد؟
  شما تا به حال هر چه در مورد مرگ شنيده ايد اين بوده است كه سخت ترين لحظه ها براى انسان، موقعى است كه انسان مى خواهد جان بدهد و از اين دنيا به سوى آخرت سفر كند و براى همين مى گويى: آقاى نويسنده، حتماً اشتباه كردى، آن گريه دوست تو، گريه غم و اندوه بوده است.
  حالا كه اين طور شد من حديثى را برايت نقل مى كنم:
  يكى از ياران امام صادق(ع)، از آن حضرت در مورد گريه مؤمن در موقع جان دادن، سؤال نمود.
  سؤال او اين بود: به راستى چرا مؤمن هنگام مرگ، اشك مى ريزد؟
  امام صادق(ع) در جواب او فرمود: «آن لحظه اى كه مؤمن، نگاه مى كند و مى بيند كه رسول خدا، به بالين او آمده است، اشك شوق مى ريزد».
  بعد امام صادق(ع) فرمود: «آرى، انسان هنگامى كه عزيز خود را (كه به او خيلى علاقه دارد) مى بيند، اشك شوق مى ريزد».
  خواننده محترم!
  دوست من، حاج حسين، يك عمر به رسول خدا و اهل بيت(ع) عشق مىورزيد و زندگى خود را وقف خدمت به اين خاندان كرده بود، اكنون كه همه از او دل بريده اند، اكنون كه ديگر هيچ كس، نمى تواند براى او كارى بكند، ناگهان چشم خود را باز مى كند و رسول خدا را در كنار خود مى بيند، پس حق دارد كه اشك شوق بريزد!
  جانم به فداى آن چهارده نور پاك كه دوستان خود را در سخت ترين لحظه ها فراموش نمى كنند.


title: به سوى ما بشتاب!
text:
    به سوى ما بشتاب!


  حتماً تا به حال نام «ابو حمزه ثمالى» را شنيده ايد؟ 
  او يكى از ياران امام سجاد و امام باقر(ع) بود.
  او كسى است كه دعاى امام سجاد(ع) در شبهاى ماه رمضان را براى ما نقل كرده است.
  ياد شبهاى ماه رمضان به خير!
  نمى دانم به معانى دعاهايى كه مى خوانى توجّه مى كنى؟
  «بار خدايا! اميد ما را نا اميد نكن، ما معصيت تو كرديم ولى به عفو و بخشش تو اميدواريم، پس گناهان ما را ببخشاى».
  بعد از وفات امام سجاد(ع)، ابو حمزه براى ديدن امام باقر(ع) و بيعت با آن حضرت به سوى مدينه حركت مى كند.
  راه طولانى كوفه تا مدينه در پيش روى اوست و او اين همه راه را به عشق زيارت امام خويش، طى مى كند.
  سفر سخت و طاقت فرسايى است، بيابان هاى خشك را بايد پشت سر گذاشت.
  اين سفر مدتها طول مى كشد اما ابو حمزه، با عشقى بزرگ، قدم بر مى دارد و به سوى مدينه به پيش مى رود.
  ديگر به نزديكى هاى مدينه رسيده ايم، آن سياهى هايى كه مى بينى نخلستان هاى مدينه است.
  اينجا مدينه است، كعبه دلهاى عاشق اهل بيت(ع)!
  ابو حمزه به زيارت قبر رسول خدا مشرف مى شود و در مسجد پيامبر نماز مى خواند.
  ديگر وقت آن رسيده است كه او به خدمت امام باقر(ع) برسد، براى همين به سوى خانه امام حركت مى كند.
  ابو حمزه به خدمت امام شرفياب مى شود و با نهايت ادب و تواضع در حضور امام مى نشيند.
  نمى دانم چه مى شود كه ابو حمزه به ياد مرگ مى افتد، شايد او هم از مرگ هراسى به دل دارد.
  براى همين لب به سخن مى گشايد و عرضه مى دارد: «آقاىِ من! مرگ براى شيعيان شما چگونه خواهد بود؟»
  و امام در جواب او مى فرمايد: «آيا مى خواهى تو را بشارتى بزرگ بدهم؟ بدان، هنگامى كه مرگ دوستان ما فرا برسد رسول خدا و أمير مؤمنان(ع) به بالين آنها حاضر مى شوند. رسول خدا در لحظه جان دادن شيعه ما، كنار او مى نشيند و به او مى فرمايد: آيا مرا مى شناسى؟ من رسول خدا هستم بدان كه آخرت براى تو بهتر از دنيا است.
  اكنون ديگر جاى هيچ ترس و نگرانى نيست و جز خوبى و خير در انتظار تو نيست! به سوى ما بشتاب».
  سخنان امام به پايان مى رسد. اشك در چشمان ابو حمزه حلقه زده بود، او در اين فكر بود كه مرگ براى شيعه واقعى، چقدر زيبا و دلنشين است، و به راستى كه اين بزرگترين خبر خوشى است كه ابو حمزه تاكنون شنيده است.


title: خداحافظ اى غم و غصه ها
text:
    خداحافظ اى غم و غصه ها 


  به راستى هدف خداوند از آوردن ما به اين دنيا چه بوده است؟
  چرا زندگى اين دنيا همواره با بلا و گرفتارى آميخته است؟
  حتماً سخن حضرت على(ع) را شنيده اى كه فرمود: «دارٌ بِالْبَلاءِ مَحْفُوفَةٌ، اين دنيا، خانه اى است كه هميشه با بلا و مصيبت همراه است».
  جالب آنكه هر چه انسان به خدا نزديك تر شود بلاى بيشترى نصيب او مى شود.
  به نظر شما علّت گرفتار شدن مؤمن به بلا چيست؟
  خداوند متعال، روح ما را در عالم قدس و ملكوت خود آفريد، ولى او مى دانست اين انسان ممكن است دچار غرور شود و هيچ چيز مانند اين غده سرطانىِ غرور نمى تواند مانع كمال انسان شود.
  براى همين بود كه خدا روح ما را به اين دنياى خاكى آورد، دنيايى كه با بلا و گرفتارى آميخته است.
  در اين دنيا، روح ما با اين بلاها و گرفتارى ها درمان مى شود و آن بيمارى غرور و خودبينى، آرام آرام از بين مى رود.
  يادت هست چند روز پيش به سردرد شديدى مبتلا شدى، يادت هست كه يك درد دندان، چگونه تو را كلافه كرد!
  همه اين گرفتارى ها مانند پادزهرى است كه روح تو را از بيمارى غرور نجات مى دهد.
  آرى، حال هر چه به خدا نزديك تر مى شوى، هر چه در اين درگاه مقام بيشترى پيدا مى كنى، مى بينى كه به بلاهاى بيشترى گرفتار مى شوى، همه اينها براى اين است كه تو مى خواهى مهمانِ درگاه خداوند شوى، براى همين بايد آلودگى ها از روح و جان تو زدوده شود.
  آيا مى دانى چگونه روح ما از آلودگى هاى گناه و معصيت پاك مى شود؟
  همانطور كه جسم انسان با حمام رفتن پاك و تميز مى شود، روح انسان هم با قرار گرفتن در زير دوش بلا، پاك مى شود.
  پس از امروز به بعد، با چشمى ديگر به بلا و گرفتارى نگاه كن!
  به هر حال، دنيا، جايگاه بلا و گرفتارى مؤمن است و خوشا به حال كسى كه اين مرحله زندگى خود را با سعادت پشت سر بگذارد و با خوشحالى تمام به سوى سفر آخرت برود.
  امام صادق(ع) مى فرمايد:«وقتى لحظه مرگ مؤمن فرا مى رسد ندايى به گوش او مى رسد كه از غم و غصه دنيا راحت شدى». 
  آرى، موقعى كه مرگ فرا برسد پايان گرفتارى و بلاى مؤمن است، او ديگر پاك شده است و روح او صفا پيدا كرده است و مانند پرنده اى كه اسير قفس بوده است آزاد مى شود و دعوت خداوند را اجابت مى كند.
  مؤمن در لحظه مرگ از همه آلودگى هاى روحى پاك شده است و اكنون مى تواند در عالم ملكوت به كمال خود ادامه دهد.


title: آمده ام تا تو را يارى كنم
text:
  آمده ام تا تو را يارى كنم


  «عُقْبه» يكى از ياران امام صادق(ع) بود و به آن حضرت بسيار علاقه داشت.
  او يك روز همراه با دوست خود «مُعلّى» به خانه امام صادق(ع) رفت.
  امام صادق(ع) به عُقْبه رو كرد و فرمود: «اى عقبه، آگاه باش كه خداوند متعال، فقط اعمال شيعيان ما را قبول مى كند و اعمال دشمنان ما مورد قبول درگاه خداوند واقع نمى شود. به خدا قسم، شيعه ما لحظه جان دادن، با منظره اى روبرو مى شود كه او را بسيار خوشحال مى كند و باعث روشنى چشم او مى شود».
  امام صادق(ع) چون سخنش به اينجا رسيد سكوت نمود.
  به راستى شيعه اهل بيت(ع) در لحظه جان دادن چه مى بيند و چه مى شنود؟
  چرا امام صادق(ع) پرده از اين راز بر نمى دارد؟
  همه آنهايى كه نزد امام هستند مانند تو مشتاق آنند تا بقيه كلام امام صادق(ع) را بشنوند.
  نمى دانم چرا امام به سكوت خود ادامه مى دهد.
  عُقْبه مى گويد: من خطاب به امام صادق(ع) عرضه داشتم: «آقاى من! لحظه جان دادن، شيعه شما چه چيزى مى بيند؟».
  ولى امام در جواب او فقط پاسخ مى دهد كه شيعه ما مى بيند آنچه را بايد ببيند.
  عُقْبه يازده بار سؤال خود را تكرار مى كند و هر بار هم فقط همين جواب كوتاه را از امام صادق(ع) مى شنود.
  به راستى چرا امام در اين يازده بار، جواب عُقْبه را به صورت كامل نمى دهد؟
  آيا امام مى خواهد ببيند كه ميزان عشق و علاقه عُقْبه به فهميدن معارف دين تا چه اندازه است؟
  به راستى كدام يك از ما اين چنين، مشتاق شنيدن حديث بوده ايم؟
  لحظاتى مى گذرد، اين بار امام صادق(ع)، عُقْبه را صدا مى زند و به او مى فرمايد: «اى عقبه! تو آنقدر سؤال را تكرار كردى كه تا جواب خود را نشنوى آرام ندارى».
  عُقْبه پاسخ مى دهد: «آقاى من! آنچه از شما مى شنوم جزء دين من است و من حاضرم جان خود را در راه دين خود بدهم!».
  دوست من! 
  ببين كه شيعيان واقعى چگونه بودند و چقدر به فهميدن، اهميّت مى دادند و آن را جزء دين خود مى دانستند!
  به راستى جامعه ما چقدر از دين واقعى فاصله گرفته است، در آن روزگارها، هر چه يك نفر به اهل بيت(ع) نزديك تر مى شد عشق و شوقش به شنيدن و فهميدن نيز بيشتر مى شد، اما چه شده است كه عده اى در جامعه ما خيال مى كنند هر چه به اهل بيت(ع) نزديكتر شوند بايد ديوانه تر شوند!
  به هر حال عُقْبه در حضور امام اشك ريخت و گريه كرد! 
  اين گريه براى اين است كه او مى خواهد حديث و كلام امام صادق(ع) را به صورت كامل بشنود!
  خدايت رحمت كند اى عُقْبه! 
  تو چه تصوير زيبايى از شيعه واقعى براى تاريخ ترسيم كردى!
  و شايد اگر امام صادق(ع) در همان لحظه اول، جواب عُقْبه را مى داد اين تصوير زيباى عشق به شنيدن حديث در تاريخ ثبت نمى شد.
  به هر حال امام صادق(ع) چون گريه عُقْبه را مى بيند رو به او مى كند و سخن خويش را ادامه مى دهد: «شيعه ما در لحظه جان دادن، دو نفر را مى بيند».
  عُقْبه رو به امام مى كند و اين سؤال را مطرح مى كند كه شيعه واقعى در لحظه جان دادن، چه كسانى را مى بيند؟
  امام صادق(ع) در پاسخ او مى فرمايد: «شيعه ما، در لحظه آخر، رسول خدا و أمير مؤمنان(ع) را مى بيند».
  عُقْبه مى پرسد: «آيا پيامبر و حضرت على(ع) با مؤمن سخنى هم مى گويند؟».
  امام مى فرمايد: «آرى، پيامبر و حضرت على(ع)، نزد مؤمن حاضر مى شوند، رسول خدامى آيد و كنار مؤمن مى نشيند و حضرت على(ع) در پايين پاى مؤمن، مى نشيند».
  دوست من! آيا شما به عيادت بيمارى رفته ايد كه به او خيلى علاقه داشته باشيد، حتماً كنار او مى نشينيد و سعى مى كنيد صورت خود را به صورت او نزديك كنيد، براى همين خم مى شويد و در حالى كه به او نزديك شده ايد با او سخن مى گوييد.
  امام صادق(ع) در ادامه سخن خود چنين ادامه مى دهد: «آن وقت رسول خدا به بالين مؤمن مى آيد، آن حضرت صورت خود را نزديك صورت مؤمن برده و به او مى فرمايد: اى دوست خدا! تو را بشارت باد كه من رسول خدا هستم. آگاه باش كه من براى تو بهتر از همه دنيا هستم».
  امام صادق(ع) سخن خود را اين گونه ادامه مى دهد: «بعد از آن رسول خدا از كنار مؤمن بر مى خيزد و حضرت على(ع) در كنار مؤمن مى نشيند و به او مى فرمايد: اى دوست خدا، شاد باش و غم مخور كه من همان على بن أبى طالب هستم كه همواره مرا دوست مى داشتى! من آمده ام تا تو را يارى كنم».
  جانم به فداى تو اى مولاى مهربان كه در آن لحظه حساس، دوستان خود را تنها نمى گذارى! 
  سخن امام صادق(ع) تمام مى شود و اشك در چشم عُقْبه حلقه مى زند، او در اين فكر است كه چه موقع لحظه مرگ او فرا مى رسد تا جمال رسول خدا و حضرت على(ع) را نظاره گر باشد.


title: با آن اضطراب بزرگ چه كنم؟
text:
    با آن اضطراب بزرگ چه كنم؟


  يكى از نيازهاى عاطفى انسان، نياز به دوست داشتن مى باشد به اين معنى كه انسان همواره سعى مى كند تا به محبوبى عشق بورزد و احساس زيباى عشق خويش را نسبت به او نشان بدهد.
  سلامت روانى انسان در گرو برآورده شدن اين نياز مى باشد و معمولاً انسان هايى كه نتوانسته اند براى خود محبوبى راستين بيابند دچار مشكلات روحى مى شوند چرا كه روحيه لطيف دوست داشتن از وجود آنان رخ بر مى بندد و با يك خلأ عاطفى روبرو مى شوند.
  انسانى كه گرفتار زندگى ماشينى شده است و همواره خود را اسير تكنولوژى مى بيند نياز بيشترى دارد كه به محبوبى عشق بورزد.
  اما سخن اينجاست كه هر چه اين محبوب كامل تر باشد انسان نيز به كمال بيشترى كشيده مى شود.
  در دستورات دينى ما همواره به اين نكته اشاره شده است كه محبّت به اهل بيت(ع) اساس دين مى باشد و در واقع اين محبّت، تنها سرمايه جاودانى ما است به گونه اى كه اين محبّت در دنيا براى ما آرامش و صفاى روح را به ارمغان مى آورد و در آخرت هم باعث نجات ما خواهد شد.
  به هر حال، عشق به چهارده معصوم(ع)، سرمايه گرانقدرى است كه به ما ارزانى شده است و ما بايد شكرگزار آن باشيم و تلاش كنيم تا از اين سرمايه، جهت رشد و تعالى خود و جامعه، بهره ببريم.
  اما من مى خواهم در اينجا سؤالى را از شما بنمايم و آن اين است كه ما چه موقع به محبت اهل بيت(ع)، بيشترين نياز را داريم؟
  به عبارت ديگر در كدامين موقع است كه اين محبّت، بيشترين كارايى را براى ما دارد؟
  آيا مايل هستيد كه جواب اين سخن را از امام صادق(ع) بشنويد؟
  آن حضرت به شيعيان خود رو كرده و فرمودند:«در هنگام جان دادن، آن لحظه اى كه روح از جسم شما خارج مى شود، به محبّت ما، بيشترين نياز را خواهيد داشت».
  اكنون تصوّر كن، آن لحظه اى كه مرگ فرا رسيده و عزرائيل براى قبض روح آمده است.
  آن موقعى كه ديگر زبانت بند آمده است و قدرت حرف زدن ندارى!
  آن زمانى كه هيچ كس از فرزند و همسر و دوست نمى توانند به تو كمكى بكنند!
  در آن هنگام، دنيا در چشم تو تيره و تار مى شود و آرام آرام بايد از اين دنيا دل بكنى و به دنياى تازه اى قدم بگذارى كه نسبت به آن هيچ شناختى ندارى! 
  درست در همان لحظه است كه محبّت و علاقه تو به اهل بيت(ع)، مايه نجات تو مى شود و غم از دل تو مى زدايد چرا كه اين عشق به اهل بيت(ع)، گنجى بزرگ است كه در قلب خود پس انداز كرده اى.
  آيا به ياد مى آورى هر وقت ماه محرم مى شد در مجالس عزادارى امام حسين(ع) شركت مى كردى و به عشق اهل بيت(ع)، اشك مى ريختى! 
  يادت هست چگونه با سختى به سفركربلا رفتى و ضريح شش گوشه امام مظلومان را زيارت كردى!
  آن كارهاى زيباى تو همه در اين لحظه جان دادن براى تو فايده اى بس بزرگ دارد و آن فايده اين است كه ترس از مرگ را از دل تو مى زدايد.
  چرا امام صادق(ع) در اين كلام خود، عشق به اهل بيت(ع) را مايه برطرف شدن ترس از مرگ معرفى مى كند و نسبت به بقيه فايده هاى اين محبّت سكوت مى كند؟
  من مدت زيادى در اين موضوع فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم كه به راستى كه در آن لحظه هاى حسّاس جان دادن، هيچ چيز مانند محبّت به اهل بيت(ع) به درد ما نمى خورد.
  آرى در آن لحظه، محبّت اهل بيت(ع) كار خود را مى كند و اين ترس و اضطراب را بر طرف مى كند.
  امروزه روان شناسان براى درمان اضطراب در زندگى، مطالعه و تحقيق مى كنند و به نتايج جالبى هم رسيده اند.
  اما مطالعات آنها هر چه قدر هم خوب باشد فقط در محدوده همين زندگى دنيايى است و نمى تواند آن اضطراب بزرگ لحظه جان دادن را برطرف سازد.
  به راستى اگر بخواهيم براى رفع اضطراب كارى بكنيم خوب است تلاش كنيم تا آن اضطراب بزرگ را درمان كنيم! اضطراب لحظه جان دادن!
  بنازم مكتب شيعه را كه براى درمان آن اضطراب بزرگ نسخه اى زيبا پيچيده است.
  از امروز بياييم در عشق و محبّت خود به اهل بيت(ع) راستين باشيم، و تلاش كنيم كه شيعه واقعى آنها باشيم و گرد معصيت و گناه نگرديم.
  و اگر به راستى، اهل بيت(ع) را دوست داشته باشيم ديگر در لحظه جان دادن، هراسى نخواهيم داشت چرا كه به بالين ما عزيزى مى آيد كه از همه روان شناسان دنيا بهتر است!
  او مى آيد تا اضطراب ما را درمان كند، او قدرتى خدايى دارد، كلام او اثرى عجيب دارد!
  اصلاً ديدن او، درمان هر غم و اندوهى است و زيارتش شادمانى را به دل مى آورد.
  نمى دانم او را شناختى يا نه؟
  كسى كه تو يك عمر دم از عشق و محبّت او زدى، اكنون كه مى خواهى جان بدهى تو را تنها نمى گذارد!
  اين لحظه، لحظه تنهايى توست و او خود مى داند كه تو چقدر به نگاه او محتاج هستى! 
  براى همين به كمك تو مى آيد و با تو سخن مى گويد كه نترس من با تو هستم!
  و آن لحظه اى كه تو صداى او را بشنوى و جمالش را ببينى، ديگر غمى به دل ندارى، مرگ براى تو شيرين مى شود، چرا كه در لحظه جان دادن، محبوب خود را مى بينى، صدايش را مى شنوى، بوى خوش او را احساس مى كنى، مهربانى او را نگاه مى كنى! 
  و اشك شوق مى ريزى، چون تو باور نمى كنى كه مولايت اين قدر مهربان باشد كه به سر بالين تو بيايد!
  و تو باور نمى كنى كه مولايت، مهمانت شده باشد.
  در حيرتى بس بزرگ باقى مى مانى!
  مانده اى چه كنى، چه بگويى!
  و مولاى تو كه اين صحنه را مى بيند خطاب به تو مى كند: «من همان على بن ابى طالبى هستم كه همواره دوستم مى داشتى».
  و اكنون شك تو به يقين مبدل گشته است، آرى، مولايت به ديدارت آمده است، و تو فقط اشك مى ريزى!
  به صورت مولاى خود خيره مى شوى و با قطرات اشك از او تشكّر مى كنى!


title: آرى، تو سعادتمند شدى!
text:
    آرى، تو سعادتمند شدى!


  نمى دانم مرا مى شناسى يا نه؟
  من «سعيد بن يسار» هستم و در شهر كوفه زندگى مى كنم و از شيعيان اهل بيت(ع) بوده و بارها خدمت امام صادق(ع) رسيده ام و از آن حضرت احاديثى را نقل كرده ام و همه علماى شيعه، مرا شخص راستگو و مورد اعتمادى مى دانند.
  آيا مى خواهيد شما را با زكريا آشنا سازم؟
  «زكريا بن سابور» يكى از دوستان بسيار صميمى من بوده و او هم انسانى مورد اعتماد مى باشد.
  من و او روزگاران زيادى را با هم سپرى كرديم و در راه نشر احاديث و سخنان امام صادق تلاشه(ع)اى زيادى نموديم.
  چند روزى است كه دوست من، زكريا در بستر بيمارى قرار گرفته است و من گاه گاهى به او سر مى زنم، اما امروز خبر دار شدم كه حال او بدتر شده است و براى همين با عجله خود را به خانه او رساندم.
  هنگامى كه وارد خانه او شدم، ديدم كه فرزندان و دوستان، گرد او جمع شده اند و گريه مى كنند.
  من از ديدن اين صحنه بسيار ناراحت شدم چرا كه من يكى از بهترين دوستان خود را از دست مى دادم.
  جلو رفتم و در كنار بستر او نشستم، هر چه با او سخن گفتم او جوابى نداد، براى همين اشك در چشمان من حلقه زد.
  اما ناگهان ديدم كه زكريا دست راست خود را باز كرده و به سوى بالا آورد، مثل اينكه مى خواست با كسى دست بدهد.
  و بعد يك جمله گفت: «دست من سعادتمند شد يا على».
  من منظور او را نفهميدم، به راستى منظور او چه بود؟
  او با چه كسى سخن گفت؟
  در آنجا كسى كه نام او على باشد نبود.
  من در اين فكر فرو رفته بودم كه معناى اين كار زكريا چه بود. 
  بعد از لحظاتى روح زكريا به سوى عالم باقى، شتافت و صداى گريه و ناله از منزل او بلند شد.
  وقتى مردم خبر وفات زكريا را شنيدند، جمع شدند و ما بدن او را غسل داده و كفن كرديم و بدن او را تشييع نموده و به خاك سپرديم.
  اما براى من اين سؤال مانند يك معماى بى جواب باقى ماند كه آن لحظه آخر عمر، زكريا با چه كسى حرف زد؟
  منظور او از آن جمله چه بود؟
  با خود گفتم خوب است به مدينه سفر كنم و به زيارت امام صادق(ع) شرفياب شوم و امام خود را ملاقات كنم و در ضمن از آن حضرت در مورد جريان زكريا، توضيح بخواهم.
  بنابراين براى سفر به مدينه آماده شده و به سوى مدينه حركت كردم.
  بعد از زيارت قبر رسول خدا، به خانه امام صادق(ع) شرفياب شدم و بعد از سلام و عرض ادب، در خدمت حضرت نشستم.
  گويا خبر وفات زكريا به امام صادق(ع) رسيده بود، پس آن حضرت رو به من كرد و فرمود: «به من خبر بده كه هنگام جان دادن زكريا، از او چه شنيدى؟».
  من گفتم: «آقاى من! من در آخرين لحظات، بر بالين زكريا حاضر بودم او دست خود را باز كرد، گويى مى خواست با كسى دست بدهد و بعد چنين گفت: دست من سعادتمند شد يا على».
  امام صادق(ع) رو به من كرد و فرمود: «به خدا قسم، در آن لحظه زكريا، حضرت على(ع) را ديده است».
  حالا من فهميدم كه منظور زكريا چه بوده است!
  زكريا در لحظه مرگ، حضرت على(ع) را ديده بود چرا كه آن حضرت به شيعيان خود قول داده است كه در لحظه جان دادن به ديدن آنها بيايد!
  خوشا به حالت اى زكريا كه در لحظه جان دادن مولاى خود را ديدى و جان دادى!
  عجب، چرا من از اين نكته غافل بودم!
  زكريا، در لحظه جان دادن با حضرت على(ع) حرف مى زد!
  آرى، او دست خود را باز كرد چون مى خواست با حضرت على(ع) دست بدهد و چون دست او در دستان مهربان مولايش قرار گرفت گفت: «دست من سعادتمند شد!».
  او گرماى مهربانى و وفادارى مولاى خويش را با دست خود لمس كرد براى همين بود كه با آن جمله از سعادت خويش خبر داد.


title: مولاى من! مرا تنها نگذار!
text:
    مولاى من! مرا تنها نگذار!


  نمى دانم نام «سيد حِمْيَرى» را شنيده اى يا نه؟
  سيد حميرى شاعرى بلند مرتبه بود كه عشق و علاقه زيادى به حضرت على(ع) داشت و همواره فضائل آن حضرت را با شعر بيان مى كرد.
  او در زمان امام صادق(ع) زندگى مى كرد و اشعار پر محتوا و دلنشين او به زبان عربى نقش مهمى در ترويج مكتب اهل بيت(ع) داشت و امام صادق(ع) او را به «سيد شاعران» خطاب نمود.
  به هر حال اشعار او در مدح و فضيلت حضرت على(ع)، زبانزد همه بود.
  اكنون سيد حميرى بيمار است و همه از شفاى او نااميد شده اند.
  آيا موافقى با هم به عيادت اين شاعر نامدار شيعه برويم؟
  وارد خانه او مى شويم، تمام آشنايان و همسايگان او به خانه او آمده اند.
  شيعيان خبردار شده اند كه آخرين لحظه هاى عمر آن شاعر بزرگ است براى همين همه به ديدن او آمده اند.
  از شما چه پنهان بعضى از ناصبى ها هم آمده اند ببينند كه سيد چگونه جان مى دهد.
  ناصبى ها را مى شناسى؟ همان هايى كه دشمنى حضرت على(ع) را به دل دارند!
  نمى دانم سر و كله اينها براى چه اينجا پيدا شده است؟
  چه كسى به آنها خبر داده است؟
  آنها كه به خون سيد حميرى تشنه اند پس براى چه به عيادت او آمده اند؟
  شايد اينها آمده اند تا مرگ سيد حميرى را جشن بگيرند براى اينكه سيد حميرى مثل خارى در چشمشان بود.
  سيد حميرى همواره فضائل حضرت على(ع) را براى مردم بازگو مى كرد، براى همين مرگ او، موجب شادى دشمنان شيعه مى شود.
  به هر حال، مرگ به سراغ همه مى آيد، اكنون سيد حميرى در بستر افتاده است و مردم صورت زيباى او را مى بوسند و با او سخن مى گويند اما او را ديگر توان سخن گفتن نيست.
  نگاه كن!
  در صورت سيد حميرى، نقطه سياهى پديدار مى شود و آرام آرام، اين سياهى به پيش مى رود تا اين كه همه صورت سيد سياه مى شود!
  اين خبر خوشايندى نيست!
  سيد حميرى كه يك مدافع بزرگ مكتب شيعه است چرا اكنون صورتش سياه شده است؟
  نگاه كن ببين كه ناصبى ها چقدر شاد هستند و فرياد مى زنند: «ديديد كه سيد حميرى رويش سياه شد؟ چرا مولايش او را كمك نمى كند؟ ما به سيد گفته بوديم دست از عقيده خود بر دارد اما گوش نكرد، اكنون سزاى كار خويش را مى بيند!».
  همه دوستان سيد ناراحت هستند، واقعاً چه شده است، چرا صورت سيد در اين لحظه هاى آخر، سياه شده است؟
  شيعيان سرهاى خود را پايين انداخته اند و از ناصبى ها خجالت مى كشند.
  غم و غصه از دست دادن سيد حميرى از يك طرف، و از طرف ديگر، زخم زبان ناصبى ها، همه را كلافه كرده است.
  خدايا، چه كنيم؟ جواب اين ناصبى ها را چه بدهيم؟
  نگاه كن، در صورت سياه سيد حميرى، نقطه روشن و سفيدى ظاهر مى شود و آرام آرام تمام صورت سيد را مى گيرد!
  صورت سيد روشن و نورانى مى شود!
  مردم! نگاه كنيد صورت سيد نورانى شد!
  مردم هجوم مى آورند، آرى صورت او مثل ماه مى درخشد!
  خنده بر لبهاى سيد نشسته است! سيد حميرى مى خندد!
  او مى خواهد حرف بزند!
  اين قدر سرو صدا نكنيد!
  مردم! آرام باشيد، سيد مى خواهد سخن بگويد!
  همه ساكت مى شوند تا آخرين سخن سيد را بشنوند!
  همه به گوش باشيد، قلم و دوات بياوريد آخرين كلام او را بنويسيد: «كَذِبَ الزاعِمُونَ أنَّ عليّاً/ لَنْ يُنْجي مُحبَّهُ مِنْ هَنات».
  ترجمه سخن او اين مى شود: «چقدر در اشتباهند كسانى كه خيال مى كنند حضرت على(ع)، دوست خود را در سختى ها تنها مى گذارد! خداوند به خاطر مولايم على(ع)، از گناهانم چشم پوشى كرد».
  همه شيعيان شاد شدند و دشمنان اهل بيت(ع)، شرمنده شدند و سرهاى خود را پايين انداختند.
  آرى، حضرت على(ع)، دوستان خود را تنها نمى گذارد، وفا از آن حضرت، درس وفا آموخته است، چگونه مى شود كه او دوستان خود را فراموش كند!
  بعد سيد زير لب چنين زمزمه كرد:
  أَشْهَد أَنْ لا إله إلاّ الله
  أَشْهَد أَنَّ مُحَمّداً رسولُ الله
  اَشْهَد أَنَّ عَليّاً أميرُ المُؤمِنينَ 
  سپس سيد حميرى جان به جان آفرين تسليم كرد.


title: آيا صداى مهربان جبرئيل را مى شنوى؟
text:
    آيا صداى مهربان جبرئيل را مى شنوى؟


  جبرئيل يكى از فرشتگان مى باشد و در درگاه خداوند مقامى بس بزرگ دارد.
  او امين وحى مى باشد و كتابهاى آسمانى را براى پيامبران مى آورد همانطور كه قرآن را از طرف خداوند بر پيامبر ما نازل نمود.
  اكنون سؤال من اين است بعد از اينكه نزول قرآن تمام شد آيا باز هم جبرئيل به روى زمين مى آيد؟
  خيلى ها خيال مى كنند كه جبرئيل فقط كار نزول وحى را انجام مى دهد و براى همين در جواب من مى گويند كه جبرئيل، ديگر به زمين نمى آيد چون پيامبر ما آخرين پيامبران بود و ديگر هيچ كتاب آسمانى، نازل نخواهد شد.
  البته درست است كه جبرئيل هرگز براى آوردن وحى به روى زمين نخواهد آمد اما او براى انجام كارهاى ديگر به زمين مى آيد.
  نمى دانم شنيده اى هنگامى كه مؤمنى مى خواهد جان بدهد جبرئيل هم به بالين او حاضر مى شود؟
  حتماً سؤال مى كنى در لحظه جان دادن مؤمن، جبرئيل براى چه به بالين مؤمن مى آيد؟
  جريان از اين قرار است: هنگامى كه عزرائيل (مأمور قبض روح انسان ها) مى خواهد براى گرفتن جان مؤمن بيايد، جبرئيل نيز همراه او مى آيد.
  مؤمن نگاه مى كند مى بيند كه لحظه جان دادن او فرا رسيده است، اما قبل از هر چيز جبرئيل رو به عزرائيل مى كند و مى گويد: «اى عزرائيل! اين كسى كه مى خواهى جانش را بگيرى، رسول خدا و خاندان پاك او را دوست دارد، پس تو هم او را دوست داشته باش و با او مهربان باش».
  آرى، جبرئيل مى آيد تا به عزرائيل سفارش كند كه با مؤمن، مهربان باشد، و تو خود فكر كن كه اين سفارش جبرئيل چقدر مى تواند مايه آرامش مؤمن شود، در آن لحظه حساس، مؤمن چون صداى آرام و مهربان جبرئيل را مى شنود ترس او برطرف مى شود.


title: مرگ آسوده در پرتو ايمان
text:
    مرگ آسوده در پرتو ايمان 


  به امام رضا(ع) خبر دادند كه يكى از ياران شما، در حال جان دادن مى باشد و لحظه هاى سختى را پشت سر مى گذارد.
  امام رضا(ع) تا اين سخن را شنيد تصميم گرفت به عيادت او برود پس همراه با ياران خود به سوى خانه آن شخص حركت كرد.
  امام وارد خانه شد و در كنار بستر آن بيمار نشست و به او فرمود: «حال شما چگونه است؟».
  او در پاسخ عرضه داشت كه ديگر عمرم به سر آمده است و مرگ به زودى به سراغم مى آيد.
  امام رضا(ع) فرمود: «مرگ را چگونه مى دانى؟».
  او در پاسخ گفت كه مرگ را بسيار سخت و دردناك مى دانم.
  امام(ع) فرمود: «ايمان خود را به خدا و ولايت ما اهل بيت محكم كن، كه مرگ را آسوده خواهى يافت».
  اينجا بود كه آن مرد، زير لب، اعتقاد به يگانگى خدا و محبّت اهل بيت(ع) را زمزمه كرد.
  لحظاتى گذشت، ناگهان آن مرد رو به امام رضا(ع) كرد و گفت: «اينان فرشتگان الهى هستند كه برايم هديه هاى گرانبهاى بهشتى آورده اند، آنان در حضور شما ايستاده اند، آيا به آنها اجازه مى دهيد كه بنشينند».
  و امام رضا(ع) فرمود: «اى فرشتگان، مى توانيد بنشينيد».
  همه نگاه ها متوجّه اين مرد شده بود، خوشا به حال او كه در اين لحظه آخر چنين سعادتمند شده است كه امام رضا(ع) و فرشتگان الهى به بالين او آمده اند.
  لحظاتى گذشت، و اين مرد چشمان خود را روى هم گذاشت و در آرامش فرو رفت.
  ناگهان چشمان خود را باز كرد و رو به امام رضا(ع) كرد و گفت: «اين رسول خدا مى باشد كه همراه با حضرت على و امام حسن و امام حسين و بقيه امامان(ع)، بر بالين من آمده اند».
  اين آخرين سخن آن مرد بود و بعد از لحظاتى جان به جان آفرين تسليم كرد.


title: دعوت نامه اى از سوى خدا
text:
    دعوت نامه اى از سوى خدا 


  خيلى طبيعى است كه ما مرگ را خوش نداشته باشيم، زيرا با فرا رسيدن مرگ، بايد از اين دنيا دل كنده و وارد دنيايى شويم كه هيچ شناختى از آن نداريم.
  اما من در اينجا مى خواهم پرده از حقيقتى بردارم و آن اين است كه بالاخره همه انسان هاى مؤمن، روزى، عاشق مرگ مى شوند.
  به راستى چند نفر را مى شناسيد كه مرگ را دوست داشته باشند؟ تا چه رسد به اين كه عاشق مرگ باشند!
  شايد خيال كنيم همه افرادى كه مرگ را دوست ندارند، مؤمن واقعى نيستند چون مؤمن واقعى مرگ را دوست دارد.
  اما من مى خواهم بگويم كه خيلى از همين مردم عادى، روزى عاشق مرگ مى شوند.
  آرى، نشانه مؤمن اين است كه عاشق مرگ باشد اما در چه موقعى؟ و در كجا؟
  امام صادق(ع) در سخن خود اشاره به اين نكته مى كند كه در لحظه جان دادن، مؤمن عاشق مرگ مى شود.
  پس اگر ما الان مرگ را دوست نداشته باشيم، عيبى نيست، مهم، آن لحظه هاى آخر است كه عاشق مرگ شويم.
  آرى، مؤمن در آخرين لحظه هاى زندگى اين دنيا، مرگ برايش از هر چيزى شيرين تر مى شود و اين وعده خداوند است.
  ديگر وقت آن شده است كه براى شما سخن امام صادق(ع) را بيان كنم.
  «سدير» يكى از ياران امام صادق(ع) است، يك روز او از آن حضرت سؤال كرد: «آقاى من! آيا مؤمن، مرگ را بد مى شمارد؟
  امام صادق(ع) فرمود: «نه، به خدا قسم، مؤمن مرگ را بسيار دوست دارد! وقتى عزرائيل براى گرفتن جان مؤمن مى آيد، در آغاز، مؤمن دچار هراس مى شود، امّا عزرائيل به سخن در مى آيد و خطاب به مؤمن مى گويد: نترس و هراس نداشته باش، زيرا كه من از پدر، نسبت به تو مهربان تر خواهم بود.
  اى مؤمن! چشم خود را باز كن! نگاه كن! اين رسول خدا است، آنها هم حضرت على و حضرت زهرا و امام حسن و امام حسين و بقيه امامان(ع) مى باشند كه به ديدن تو آمده اند».
  پس مؤمن چشم خود را باز مى كند و مى بيند كه چهارده معصوم(ع) در كنار اويند!
  آن گاه صدايى به گوش مؤمن مى رسد.
  خدايا، اين صداى كيست؟
  اين صداى فرشته اى از فرشتگان الهى است كه مأمور مى باشد تا اين كلام خدا را به گوش مؤمن برساند.
  آرى، خداى متعال دستور داده است تا اين فرشته از طرف او با مؤمن چنين بگويد: «اى بنده من! به سوى پروردگار خود باز گرد تا با بندگان خوب من كه همان چهارده معصوم(ع) هستند، همراه باشى و وارد بهشت من گردى».
  مؤمن چون اين صدا را مى شنود كه خداى متعال او را به سوى خود فرامى خواند و از او دعوت مى كند تا در بهشت او مسكن گزيند، مرگ را در كام خود شيرين مى يابد و عاشق مرگ مى شود.
  آرى، اينجاست كه درى به سوى بهشت، مقابل ديدگان مؤمن، ظاهر مى شود و او جايگاه و منزل خود را در بهشت مى بيند.
  امام صادق(ع) در آخر سخن خود مى فرمايد: «در آن هنگام هيچ چيز نزد مؤمن دوست داشتنى تر از جان دادن نيست».


title: دعايى براى لحظه آخر
text:
    دعايى براى لحظه آخر


  به پيامبر خبر دادند كه يكى از ياران شما، آخرين لحظه هاى عمر خود را سپرى مى كند.
  آن حضرت با شنيدن اين خبر از جا بلند شد و همراه با گروهى از ياران خود به سوى خانه او حركت كرد.
  پيامبر وارد خانه شدند و در كنار بستر او قرار گرفتند اما او در حالتى بود كه متوجّه حضور آن حضرت نشد زيرا لحظه هاى جان دادن را به سختى سپرى مى كرد.
  پيامبر با ديدن اين منظره، ناراحت شده و رو به عزرائيل كرد و فرمود: «اى عزرائيل، فرصتى به اين مرد بده تا با او سخن بگويم».
  و تو خود مى دانى كه پيامبر مى تواند عزرائيل را ببيند و با او سخن بگويد و سخن آن حضرت هم مورد قبول عزرائيل واقع مى شود چرا كه همه فرشتگان مأمورند تا به دستورات پيامبر گوش فرا دهند.
  بعد از اين كه سخن پيامبر با عزرائيل تمام شد همه ديدند كه كم كم حال آن مرد بهتر و بهتر شد تااينكه به شرايط عادى بازگشت.
  آن مرد چشم خود را باز كرد و ديد كه وجود مقدس پيامبر در كنار او نشسته است، پس خدمت آن حضرت سلام كرد.
  پيامبر در حالى كه لبخندى دلنشين به لب داشت به او فرمود: «چه خبر؟ در آن حالت چه مى ديدى؟».
  آن مرد گفت: «اى رسول خدا! صحنه عجيبى بود، در آن حال، تاريكى و سياهى را مى ديدم كه به سوى من مى آمد».
  آن مرد در زندگى خود گناهانى انجام داده بود كه در لحظه مرگ به شكل سياهى در مقابلش ظاهر شده و او را غرق ترس و وحشت كرده بودند.
  پيامبر كه جواب آن مرد را شنيد رو به او كرد و فرمود: «اين دعايى را كه من مى گويم بخوان: «الّلهُمّ اغْفِرْ لي الْكَثيرَ مِنْ مَعاصيكَ وَاقْبَلْ مِنّي الْيَسيرَ مِنْ طاعَتِكَ! بار خدايا! گناهان زياد مرا ببخشاى و اعمال نيك مرا كه بسيار كم است قبول نما».
  آن مرد اين دعا را زير لب زمزمه كرد و دوباره بى هوش شد.
  پيامبر لحظاتى صبر كرد تا اينكه آن مرد به هوش آمد، آن موقع از او سؤال كرد كه در آن حالت بى هوشى، چه منظره اى را ديدى؟
  آن مرد گفت: «اى رسول خدا، ديدم كه نورسفيدى به سوى من مى آمد».
  اينجا بود كه پيامبر خيلى خوشحال شد و گل لبخند به صورت مباركش نشست و رو به بستگان آن مرد كرد و فرمود: «خدا گناهان اين مرد را بخشيد».
  و بعد از لحظاتى آن مرد جان به جان آفرين تسليم كرد.
  امام صادق(ع) بعد از نقل اين جريان، فرمودند: «هرگاه به بالين كسى رفتيد كه در حال جان دادن است، اين دعا را براى او بخوانيد».
  آرى، دعا مى تواند دواى هر دردى باشد، و در آن لحظه هاى جان دادن بهترين راه براى كسب بخشش خداوند مى باشد.
  بياييد با خود عهد كنيم كه هرگاه ديديم كسى در حال جان دادن است به جاى گريه و زارى، اين دعا را براى او بخوانيم، مى خواهد آن شخص، دوست و آشناى ما باشد يا يك فرد غريبه، به اميد آنكه افرادى پيدا شوند كه در لحظه جان دادن ما، اين دعا را براى ما بخوانند.


title: فرشتگان با شاخه گل آمده اند
text:
    فرشتگان با شاخه گل آمده اند


  همه شما داستان شيطان را شنيده ايد، او ساليان سال عبادت خدا را نمود اما وقتى كه خداوند به او فرمود كه بر آدم سجده كن، حاضر نشد تا اين دستور خداوند را انجام دهد و به همين علّت بود كه براى هميشه از درگاه قرب الهى دور شد.
  از آن روز به بعد شيطان تلاش مى كند تا مانع سعادت و كمال انسان ها شود و با انواع حيله ها بر سر راه خوشبختى فرزندان آدم، قرار مى گيرد تا آنها را به راه گمراهى و بيچارگى بكشاند.
  به هر حال، شيطان، دشمن انسان است و همه تلاش خود را در راه گمراهى او صرف مى كند.
  البته خداوند متعال وعده فرموده است كه بندگان خوب خود را در مقابل نقشه شيطان، كمك نموده و آنها را يارى نمايد.
  نمى دانم شنيده اى يا نه، وقتى بنده مؤمنى از دنيا مى رود فرياد و ناله شيطان بلند مى شود.
  شايد با خود بگويى ما تا به حال شنيده بوديم كه شيطان از مرگ انسان هاى خوب خوشحال مى شود اما حالا حرف تازه اى مى شنويم كه با مرگ يك بنده خوب خدا، شيطان ناله سر مى دهد و گريه مى كند!!
  البته تو خود مى دانى كه من اين سخن را بدون دليل نمى گويم، اين حديث رسول خدا را به گوش جان بسپار: «هنگامى كه مرگ بنده خوب خدا فرا مى رسد، عزرائيل با پانصد فرشته نازل مى شود در حالى كه هر كدام از آنها دو شاخه گل زيبا به همراه دارند. همه اين فرشتگان، نزد مؤمن مى آيند و با نهايت احترام خدمت او سلام مى كنند و هر كدام به مؤمن بشارت و مژده ديدار خداوند را مى دهند، پس از آن، همه فرشتگان در دو صف منظم مى ايستند».
  نمى دانم ديده اى كه يك برده چگونه در مقابل ارباب خود مى ايستد!
  پيامبر فرمودند كه اين فرشتگان اين گونه در حضور مؤمن مى ايستند گويى كه همه اينها بردگانى هستند كه در حضور ارباب خود ايستاده اند.
  آرى، همه اين فرشتگان به پاس احترام مؤمن، با كمال نظم ايستاده اند، بوى خوش شاخه هاى گل، فضا را معطر كرده است.
  به راستى كه خداوند براى قبض روح مؤمن چه برنامه زيبايى ريخته است!
  ما در زندگى خود ديده ايم كه هرگاه رئيس جمهور يك كشور بخواهد به كشور ديگرى سفر بكند در لحظه ورود به كشور ميزبان، توسط يگان ويژه اى از نيروهاى نظامى، مورد استقبال رسمى قرار مى گيرد.
  امروز دانستيم كه مؤمن هم هنگامى كه مى خواهد به سفر ابدى خود برود و اين دنيا را ترك كند توسط پانصد فرشته، مورد استقبال، واقع مى شود.
  اين يك مراسم بسيار باشكوه است به گونه اى كه خبر آن به گوش شيطان مى رسد.
  پيامبر در ادامه سخن خود مى فرمايد: «چون شيطان به اين فرشتگان نگاه مى كند كه جهت مراسم قبض روح مؤمن جمع شده اند دست خود بر سر مى گذارد و فرياد مى زند».
  صداى ناله و گريه شيطان مايه تعجب اطرافيان او مى شود.
  هنگامى كه لشگريان شيطان صداى گريه او را مى شنوند مى گويند: «اى آقاى ما! تو را چه مى شود؟ چرا اين چنين بى تابى مى كنى؟»؟
  و شيطان جواب مى دهد: «مگر نمى بينيد كه خداوند چگونه از بنده خوب خود، احترام مى گيرد؟ ببينيد چه مراسمى براى قبض روح اين مؤمن برگزار شده است! شما كجا بوديد، چرا براى گمراهى اين فرد، تلاش نكرديد؟ چرا او را از راه خدا منحرف نكرديد؟».
  و لشكريان او جواب مى دهند كه ما نهايت سعى و تلاش خود را نموديم تا او را گمراه كنيم اما او هرگز به وسوسه هاى ما گوش نداد.


title: بوى خوش آن يار مهربان
text:
    بوى خوش آن يار مهربان


  پيامبر اسلام ويژگى هايى مخصوص به خود داشت كه شخصيت او را از ديگران جدا مى كرد.
  براى مثال آن حضرت همواره خوشبو بود به گونه اى كه هرگاه آن حضرت از كوچه اى عبور مى كرد مردم از بوى عطر خوشى كه در آن فضا پيچيده بود، مى فهميدند كه پيامبر از آن جا گذر نموده است.
  در روايات آمده است پولى كه پيامبر خرج عطر و بوى خوش مى كرد بيش از پولى بود كه صرف غذا مى كرد و اين نشان از اهميت خوشبو و معطر بودن دارد.
  كاش همه مسلمانان خوشبو بودن، پيامبر را الگوى خود قرار مى دادند و به اين وسيله ارتباطات بين فردى جامعه ما محكمتر و زيباتر مى شد چرا كه بوى خوشى كه شما استفاده مى كنيد بهترين هديه اى است كه به همكار و دوست و همسر خود مى دهيد و نشانه آن است كه به آنها احترام مى گذاريد.
  يكى ديگراز ويژگى هاى پيامبر اين بود كه صورت آن حضرت همواره نورانى بود به گونه اى كه در تاريكى شب، نورى از صورت آن حضرت جلوه نمايى مى كرد.
  آرى، من و تو كه در آن زمان نبوديم تا بوى خوش پيامبر را استشمام كنيم و صورت نورانى او را مشاهده كنيم.
  اما من به شما آدرسى مى دهم كه در آنجا مى توانيم به آرزوى خود برسيم.
  آرى، دير يا زود مرگ به سراغ ما مى آيد و بدن ما را داخل قبر مى گذارند، در آنجا مى توانيم به خواسته خود برسيم.
  حتماً با خود مى گويى: آخر آنجا، داخل قبر ديگر چه مجالى هست كه من به آرزوى خود فكر كنم.
  اما صبر كن، مى خواهم مطلب زيبايى برايت بگويم:
  من مى دانم كه بارها و بارها به تاريكى قبر فكر كرده اى و از آن وحشت كرده اى، اما اكنون از امام صادق(ع) اين سخن را بشنو: «چون مؤمن را داخل قبر گذاشته و آن را با خاك پوشاندند، قبر مؤمن شكافته مى شود و درى آشكار مى شود و مؤمن به سوى آن در نگاه مى كند».
  آيا مى توانى حدس بزنى كه مؤمن چه مى بيند؟
  قبر كه تاريكِ تاريك است، اما نورى از آن در به سوى قبر مى آيد و تمام قبر را روشن مى كند.
  اين نور، نور صورت زيباى رسول خدا مى باشد.
  و بوى خوشى به مشام مؤمن مى رسد، آرى اين بوى خوش آن حضرت است.
  جانم به فداى مهربانيت اى رسول خدا كه دوستان خود را در سخت ترين لحظه ها تنها نمى گذارى!
  اى آقا و مولاى ما!
  چه مى شود آن لحظه كه در قبر قرار گيريم و همه، ما را تنها گذارند، به ما هم نظر لطفى بنمايى!
  اكنون كه دانسته ايم به ديدن دوستان خوبت مى روى، ما هم چشم انتظاريم، گر چه شرمنده روى تو هستيم اما نگاه ما به كرم و لطف شماست.


title: از بازنشستگى خبرى نيست!
text:
    از بازنشستگى خبرى نيست!


  خداوند دو فرشته را مأمور نوشتن اعمال ما نموده است و اسم آنها «رقيب» و «عتيد» مى باشد، آنها تمامى اعمال و كردار ما را ثبت مى نمايند تا در روز قيامت موقع حسابرسى اعمال، به پيشگاه خداوند عرضه شود.
  اين دو فرشته از لحظه اى كه ما به بلوغ مى رسيم مشغول انجام وظيفه خود مى شوند و تا آخرين لحظه هاى عمر ما، اعمال نيك و بد ما را ثبت مى كنند.
  تا به حال فكر كرده ايد كه وقتى يك نفر از دنيا مى رود، تكليف اين دو فرشته كه مخصوص ثبت اعمال بودند، چه مى شود؟
  آيا خدا به آنها مأموريتى تازه مى دهد؟ يا اينكه آنها هم بازنشسته مى شوند!!
  اما آنها بايد بدانند كه از بازنشستگى خبرى نيست، خدا به آنها مأموريتى جديد مى دهد.
  من توجّه شما را به حديثى از امام صادق(ع) جلب مى كنم.
  آن حضرت فرمودند: «هنگامى كه مؤمن جان به جان آفرين تسليم مى كند آن دو فرشته اى كه مأمور ثبت اعمال او بودند به آسمان صعود مى كنند. آنان در حالى كه اشك مى ريزند و گريه مى كنند به درگاه خداوند عرضه مى دارند: بار خدايا! مرگ بنده خوب تو فرا رسيد، او اهل طاعت و بندگى تو بود، چقدر از او اعمال نيك و پسنديده ديديم. بار خدايا اكنون وظيفه ما بعد از مرگ او چيست؟ پس خدا به آنان مى گويد: به روى زمين بر گرديد و تا روز قيامت، در كنار قبر او منزل كنيد و همواره مشغول عبادت من باشيد و ثواب آن عبادت هاى خود را در پرونده اعمال او بنويسيد و چون روز قيامت بر پا شود او را به سوى بهشت رهنمون شويد و در بهشت به خدمت او درآييد».


title: شاخه گلى كه فراموشى مى آورد
text:
    شاخه گلى كه فراموشى مى آورد


  امام سجاد(ع) در حديثى فرمودند: «هنگامى كه موقع مرگ بنده مؤمن فرا مى رسد خداوند دو شاخه گل از بهشت براى مؤمن مى فرستد».
  يادم نمى رود يك روز اين حديث را در محفلى ذكر كردم، يكى از افرادى كه آنجا بود به من رو كرد و گفت:
  «آخر يك نفر نيست به خدا بگويد كه اى خدا، در مدت عمر مؤمن، يك شاخه گل برايش نفرستادى، حالا كه عزرائيل مى خواهد جانش را بگيرد براى او شاخه گل مى فرستى!».
  اما اگر اين دوست من صبر مى كرد براى او توضيح مى دادم كه همه كارهاى خداوند، حكمتى دارد.
  اينكه خدا صبر مى كند و در لحظه جان دادن براى مؤمن، شاخه گل مى فرستد براى اين است كه در آن شرايط هيچ چيز به اندازه اين شاخه گل براى او مفيد نيست.
  خداوند براى مؤمنى كه مى خواهد جان بدهد دو شاخه گل مى فرستد اما اين دو شاخه گل، گلهاى معمولى نيستند!
  هر كدام از اين شاخه گل ها اثر مخصوصى را دارد.
  مقدارى فكر كن، هر انسانى در اين دنيا وظيفه دارد براى گذران امور زندگى خود به تلاش و فعاليّت اقتصادى بپردازد.
  آرى، كار و تلاش در اسلام به عنوان عبادت معرفى شده است و شخص مؤمن هم در راستاى اين دستور اسلامى، به كسب درآمد مى پردازد.
  خوب اين بنده خدا، يك عمر زحمت كشيده است، خانه و ماشين و ديگر وسائل زندگى را فراهم نموده است و معلوم است كه به آن علاقمند است و شايد دل كندن از آن براى او سخت باشد.
  آيا مى دانى نام يكى از آن شاخه گلها، «مُسيخه» مى باشد؟
  مُسيخه به معناى «بى خيال كننده» مى باشد، مؤمن چون اين شاخه گل را مى بويد قلبش از دلبستگى به مال دنيا بى خيال مى شود، با بوييدن اين شاخه گل، ديگر هيچ علاقه اى به مال دنيا در دل مؤمن باقى نمى ماند.
  اكنون ديگر مؤمن، هيچ علاقه اى به اموال و دارايى خود ندارد، اصلاً به آنها فكر نمى كند، تمام اموالش براى او بى ارزش مى شود.
  آيا مى دانى نام آن گل ديگر چيست؟
  امام سجاد(ع) نام آن را «مُنسيه» معرفى مى كند.
  منسيه، يعنى «فراموشى آور»!
  آيا ديده اى افرادى دچار بيمارى فراموشى شده اند و ديگر هيچ چيز را به ياد نمى آورند.
  مؤمن با بوييدن اين شاخه گل دوم، به يك فراموشى مبتلا مى شود.
  البته نه اينكه مؤمن همه چيز را فراموش كند، نه، بلكه او هر چه رنگ و بوى دنيا را دارد فراموش مى كند.
  خانه من، ماشين من، شهرت من، رياست من، فرزند من، همسر من!
  مؤمن همه اينها را فراموش مى كند.
  اكنون او ديگر به ياد ندارد كه خانه و زندگى داشته است!
  حالا شيطان ديگر چه مى تواند بكند؟
  حتماً شنيده اى كه شيطان در آن لحظه هاى آخر عمر، به سراغ انسان مى آيد و چون مى داند او به اموال و دارايى خود محبّت دارد تلاش مى كند تا انسان را به گمراهى بكشاند مثلاً به او مى گويد اگر دست از خداپرستى برندارى خانه تو را آتش مى زنم، ماشين تو را آتش مى زنم و...
  آن لحظه، لحظه بسيار حساسى است، چه بسا افرادى بوده اند كه در آن لحظه به دنبال وسوسه شيطان، عاقبت به خير نشده اند.
  اما خداوند در آن لحظه هاى حساس، با فرستادن دو شاخه گل، بنده مؤمن خود را يارى مى كند.
  مؤمن چون آن دو شاخه گل را مى بويد حافظه اش از مال دنيا و هر آنچه رنگ دنيايى دارد خالى مى شود، ديگر شيطان هيچ كارى نمى تواند بكند، اگر بخواهد به مؤمن بگويد كه اگر «شهادتين» بگويى خانه تو را آتش مى زنم، مؤمن اصلا يادش نمى آيد كه خانه اى داشته است!
  و به اين ترتيب تلاش شيطان بى نتيجه مى شود و مؤمن با راحتى و آسودگى تمام به سوى ديار باقى مى شتابد و مرگ در كام او شيرين جلوه مى كند.


title: خانه بهشتى خود را نگاه كن!
text:
    خانه بهشتى خود را نگاه كن!


  من در اينجا مى خواهم بار ديگر تصوير جان دادن مؤمن را به روايت امام صادق(ع)، برايت بازگو كنم تا بدانى كه اگر شيعه واقعى اهل بيت(ع) باشى چقدر مرگ براى تو دلنشين مى شود!
  آن لحظه اى كه ديگر زبان تو بند آمده است و قادر به سخن گفتن نيستى و فرزندان و همسر و آشنايان، گرد تو جمع شده اند و تو اشك را در چشم آنها مى بينى و آرام آرام مى فهمى كه بايد بار سفر بر بندى و از همه آنها جدا شوى!
  و تو نگاه به اطرافيان خود مى كنى و مى خواهى با آنان سخن بگويى اما نمى توانى زيرا كه زبانت بند آمده است!
  اما تو نبايد نگران باشى چرا كه درست همان لحظه اى كه زبانت بند مى آيد وعده بزرگ خداوند فرا مى رسد.
  اين قانون خداوند است، درست آن موقعى كه زبان مؤمن بند مى آيد، يك مهمانى بزرگ آغاز مى شود.
  آنجا را نگاه كن!
  آن آقا كيست كه با عده اى به خانه تو آمده اند!
  آنها مهمانان تو هستند!
  آنها را شناختى يا نه؟
  آن يكى رسول خدا مى باشد، آن ديگرى حضرت على(ع) است، آن ديگرى امام حسن(ع) و ديگرى امام حسين(ع)!
  همه امامان معصوم(ع) آمده اند!
  نگاه كن حضرت زهرا(س) هم آمده است.
  آيا نمى خواهى به آنها سلام كنى!
  يادت هست يك عمر زيارت جامعه خواندى و گفتى: «الّسَلامُ عَلَيْكُمْ يا أَهْلَ بَيْتِ النُّبُوّةِ»
  حالا هم همين جمله را بگو!
  رسول خدا مى آيد طرف راست تو مى نشيند و حضرت على(ع) در سمت چپ تو!
  بعد از آن مى بينى كه جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل هم آمده اند.
  شنيده ام كه تو از عزرائيل مى ترسى!
  خوب، قبل از اينكه عزرائيل بيايد چهارده معصوم(ع) مى آيند تا تو ديگر نترسى! 
  آرى، قبل از آنكه عزرائيل بيايد آن عزيزانى كه يك عمر عاشقشان بودى، به كنار تو آمده اند!
  حضرت زهرا(س) هم زودتر از عزرائيل آمده است!
  مگر تو نبودى كه براى فرزندان او عزادارى مى كردى!
  مگر تو نبودى كه براى مظلوميت آنها اشك مى ريختى!
  اكنون نوبت آنهاست تا تو را يارى كنند و چه خوب يارى مى كنند!
  گوش كن!
  چهارده معصوم(ع) دارند با عزرائيل سخن مى گويند، همه آنها يك حرف و يك سخن را تكرار مى كنند: «اى عزرائيل! اين مؤمن را كه مى بينى ما را دوست دارد، با او مهربان باش!».
  و عزرائيل پاسخ مى دهد: «قسم به خدا، من با او همچون پدرى مهربان برخورد مى كنم و براى او از برادر، دلسوزتر خواهم بود».
  اكنون عزرائيل نزديك تو مى آيد و با تو سخن مى گويد: «اى بنده خدا! آيا برگه آزادى از آتش جهنم را با خود دارى؟».
  و تو جواب مى دهى: آرى، با محبّت و عشق به محمد و آل محمد(ع) و با ولايت حضرت على(ع)، برگه آزادى از جهنم را دارم.
  و اكنون رسول خدا با تو سخن مى گويد: «نگران نباش، نترس، كه تو در أمان هستى!».
  اين سخن رسول خدا است كه قلب تو را آرام مى كند.
  و تو محو جمال دلرباى آن حضرت مى شوى!
  و اكنون به دستور رسول خدا پرده ها از جلوى چشم تو كنار مى رود و تو نگاه مى كنى خانه خودت را در بهشت مى بينى!
  و تو به سوى بالا نگاه مى كنى!
  دارى بهشت را مى بينى!
  نگاه كن، شاخه اى از درخت طُوبى به خانه تو هم آمده است!
  آيا مى توانى برايم بگويى كه اصل اين درخت طوبى در كجاى بهشت است؟
  آرى، اصل اين درخت در خانه حضرت على(ع) است!
  (خواننده عزيز، نمى دانم تا به حال بالين شخصى بوده اى كه دارد جان مى دهد، اگر ديدى كه او چشم باز كرده و به سمت بالا نگاه مى كند، بدان آن همان موقعى است كه او به چهره چهارده معصوم(ع) نگاه مى كند).
  رسول خدا به تو مى گويد: «اين خانه تو در بهشت است، اكنون، اختيار با خودت است اگر بخواهى مى توانى در دنيا بمانى! و البته اگر دنيا را انتخاب كنى خداوند به تو ثروت و دارايى زيادى خواهد داد».
  اما تو در جواب چه مى گويى؟
  امام صادق(ع) فرمود: «مؤمن در آن لحظه به رسول خدا مى گويد: اى رسول خدا، من ديگر به دنيا كارى ندارم».
  آرى، چون چشم تو به جمال رسول خدا و اهل بيت او روشن شد و جايگاه بهشتى خود را ديدى، ديگر دنيا آنقدر در چشم تو كوچك مى شود كه حاضر نمى شوى براى يك لحظه هم در دنيا بمانى!
  (خواننده محترم، وقتى در بالين كسى حاضر شدى كه در لحظه جان دادن است اگر ديدى كه ابروهاى خود را به سوى بالا حركت مى دهد، حواست باشد اين همان لحظه اى است كه او دارد در جواب رسول خدا مى گويد كه من دنيا را نمى خواهم! جواب منفى او به صورت حركت ابروها به سوى بالا جلوه مى كند).
  پس خودت اين مرگ زيبا را انتخاب مى كنى!
  اين يك قانون است كه خداوند جان مؤمن را به زور نمى گيرد، بلكه مؤمن با ميل و رغبت مرگ را انتخاب مى كند!
  اكنون عرق به پيشانى تو مى نشيند و اشك از گوشه چشم راستت جارى مى شود.
  اين اشك شوق است!
  شوق وصال آنهايى كه يك عمر به عشقشان زندگى كردى! 
  شوق ديدار آن عزيزانى كه ديدار آنها همواره آرزوى تو بود!
  و روح تو از جسمت جدا مى شود و از همين جا زندگى عالم برزخ تو آغاز مى گردد.
  و تو مى بينى كه مردم، جمع شده اند و بدن تو را براى غسل دادن مى برند و بعد از غسل دادن، كفن بر بدنت مى پوشانند و براى تشييع جنازه تو آماده مى شوند.
  نگاه كن، ببين دوستان تو كه قبل از تو از دنيا رفته اند به استقبال تو آمده اند، آنها را به ياد مى آورى يا نه؟
  روح مؤمنانى كه قبل از تو از دنيا رفته اند به استقبال تو مى آيند و به تو سلام نموده و تو را به نعمتهاى خدا بشارت مى دهند.
  و اين گونه زندگى جديد تو آغاز مى شود.
  اين يك تولّد دوباره براى توست! 
  و به راستى كه با حضور امامان معصوم(ع) مرگ بسيار دلنشين است.
  آرى، زندگى فقط با محبّت و عشق به آنان دلنشين مى شود و مرگ و جان دادن هم با حضور آنان از عسل شيرين تر!
  بار خدايا!
  چه مى شود كه ما را به آخرين و بزرگترين آرزويمان برسانى!
  ما را هم از جمله آنانى قرار ده كه بزرگترين مهمانى عمرشان را در آخرين لحظه عمرشان برگزار مى كنند!
  آن لحظه اى كه چشم باز مى كنند و مى بينند كه ميزبان چهارده معصوم(ع) شده اند!
  و مولايشان حضرت على(ع) را در كنار خود مى بينند و اشكِ شوق در چشمشان حلقه مى زند و به صورت مهربان او خيره مى شوند و لبخند مى زنند و مى گويند:
  خوش آمدى!
  اى مولاى مهربان ما
  يا علي!

  												پايان


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب لطفا لبخند بزنيد
  موضوع: لبخند، شادى
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه

   
  										بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا شما هنگامى كه با ديگران روبرو مى شويد لبخند به لب داريد؟
  آيا مى دانيد با لبخند مى توانيد در مسير كمال و معنويت گام برداريد؟
  آيا خبر داريد كه در دين اسلام، لبخند به عنوان صدقه معرفى شده است؟ صدقه اى كه مى تواند بلاها را از شما دور كند و رحمت الهى را به سوى شما جذب كند.
  آيا مى دانيد همين لبخند مى تواند تأثير بسيار مثبتى بر روحيّه و روان شما داشته باشد؟
  آيا از ارتباط عضلات چهره خود با سيستم عصبى مغز آگاهى داريد؟ 
  آيا از نقش لبخند در ترشّح هورمون هايى كه موجب شادابى و نشاط شما مى شوند خبر داريد؟
  اين كتاب به شما كمك مى كند تا آگاهى و شناخت شما نسبت به فايده هاى لبخند بيشتر شود.
  لبخند بهترين اكسير جوانى است كه بشر در اختيار دارد و شما مى توانيد با لبخند جذاب تر و زنده تر و جوان تر به نظر بياييد.
  لبخند اثرات بسيار مثبتى بر نظام اجتماعى ما دارد و مى تواند فضاى جامعه ما را لذت بخش كند.
  اميدوارم با خواندن اين كتاب تصميم بگيريد كه همواره گل لبخند به لب داشته باشيد و اين هديه ارزشمند را به همه اطرافيان خود ارزانى داريد.
  به اميد آن روزى كه همه ما در هنگام ديدار همسر، فرزند، پدر، مادر و دوستان خود، با تبسّمى زيبا ظاهر شويم و به اين وسيله شاهد رشد عشق و صميميّت در ميان جامعه خود باشيم.
  اين كتاب را به همه أساتيد خود هديه مى كنم كه آنان بودند كه با زحمات خويش، باعث رشد و كمال من شدند.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، دى ماه 1386


title: آيا مى دانيد لبخند صدقه بزرگى است؟
text:
    آيا مى دانيد لبخند صدقه بزرگى است؟


  همه ما مى دانيم كه گناه و معصيت، روح انسان را آلوده مى كند و مانع بزرگى براى رشد و كمال او محسوب مى شود.
  گناه باعث سياهى قلب انسان مى گردد، به طورى كه ديگر او لذت مناجات با خداوند را درك نمى كند و نمى تواند با خدا معاشقه نمايد و در درگاه او قطره اشكى بريزد.
  اين گناه است كه انسان را از نماز شب محروم مى دارد و همچنين مانع باريدن باران مى شود و امواج بلا را به سوى انسان مى كشاند.
  به همين دليل انسان بايد براى بخشش گناهانش فكرى بكند تا اثرات آن بيش از اين در زندگى او باقى نماند.
  البته گناهانى كه مربوط به حق الناس است بايد نسبت به پرداخت حق مردم اقدام نمود; اما سؤال اين است گناهانى را كه مربوط به حق الله است چگونه از پرونده اعمال خود پاك كنيم؟
  آيا اطلاع داريد امامان معصوم(ع) در سخنان متعددى، صدقه دادن را به عنوان يكى از مهم ترين عوامل بخشش گناهان معرفى كرده اند؟
  در مورد صدقه دادن سخنان زيادى شنيده ايم. همه ما مى دانيم كه خداوند به ما دستور داده است تا صدقه بدهيم.
  خداوند در قرآن براى آنهايى كه صدقه مى دهند وعده بخشش و پاداشى بس بزرگ داده است.
  به هر حال يكى از چيزهايى كه باعث بخشش گناهان ما مى شود صدقه مى باشد.
  در سخنان اهل بيت(ع) اين آثار براى صدقه دادن ذكر شده است:
  الف. صدقه غضب خداوند را خاموش مى كند.
  ب. گناهان بزرگ را از پرونده اعمال انسان پاك مى نمايد.
  ج. مرگ بد و بلاها را از انسان دور مى كند.
  د. باعث طولانى شدن عمر انسان مى شود.
  آرى، هنگامى كه صدقه مى دهى روح خود را از آلودگى ها و سياهى هاى گناه پاك مى كنى و به اين وسيله به ساحت قدس الهى نزديك و نزديك تر مى شوى.
  معمولاً تا كلمه صدقه را مى شنويم فوراً به ياد صندوق صدقات مى افتيم كه در منزل خيلى از ما موجود مى باشد و ما سعى مى كنيم پولى را به عنوان صدقه داخل آن بيندازيم.
  اما من در اينجا مى خواهم شما را با صدقه ديگرى آشنا كنم كه كمتر به آن توجه كرده ايد.
  اسلام همانطور كه كمك به فقرا را به عنوان صدقه مورد تأكيد قرار مى دهد لبخند را هم به عنوان نوع ديگرى از صدقه مطرح مى كند.
  رسول خدا فرمودند: «تبسّم و لبخند تو به روى برادر دينى، صدقه محسوب مى شود».
  بنازم اين مكتب را كه لبخند را به عنوان صدقه معرفى مى كند، صدقه اى كه باعث زياد شدن عمر تو مى شود و گناهان تو را مى بخشد.
  دين اسلام نمى پسندد هيچ فقيرى در جامعه، گرسنه باشند و ما را تشويق مى كند تا به آنها رسيدگى كنيم و لباس و غذا براى آنها تهيه كنيم.
  اما چقدر افرادى هستند كه از نظر مالى، وضع بسيار خوبى دارند اما فقير عاطفى هستند!
  آنها نياز دارند تا يك نفر به آنها محبّت كند و با تبسّم و لبخند به آنها روحيه بدهد.
  اسلام مى خواهد در جامعه مسلمانان، هيچ نوع فقرى وجود نداشته باشد، نه كسى گرسنه باشد و نه كسى در عطش محبّت بسوزد.
  بارها شده است افرادى را ديده ام كه ده ها هزار تومان پول به يك فقير صدقه داده اند اما دريغ از يك لبخند كه به روى همسر خود بزنند، دريغ از تبسّمى كه به روى فرزندان خود بزنند تا چه رسد به اين كه با مردم جامعه با روى باز برخورد كنند.
  چرا بعضى از ما اين طور تربيت شده ايم كه چيزهاى زيبا و خوب را براى غريبه ها مى گذاريم!
  به آن كودكى كه در آن سوى كشور است كمك مالى مى كنيم اما فرزند خود را (كه بهترين سرمايه زندگى مان است) از يك لبخند محروم مى كنيم!
  نهال روح فرزند ما نياز به نور محبّت و لبخند ما دارد؟ آيا همسر ما نياز به عاطفه و محبّت و لبخند ما ندارد؟
  لبخند نيز صدقه است و باعث بركت زندگى ما شده و بلا را از ما دور مى كند. اى كاش صدا و سيماى ما يك روز را به عنوان روز «جشن لبخند» معرفى مى كرد و براى مردم مى گفت كه خنده بهترين صدقه است و باعث مى شود تا بركت و رحمت خداوند، تمام زندگى شما را فرا گيرد و مورد عفو و رحمت خدا قرار گيريد!
  ما مى توانيم با كمك يكديگر آينده زيبايى براى جامعه خود رقم بزنيم، آينده اى كه هر كس وارد كشور پهناور ايران شود، از مردم مؤمن و مسلمان اين كشور تصوير زيباى لبخند، به ذهن داشته باشد.
  به اميد فردايى كه در خانه با لبخند زدن به روى همسر و فرزندان خود، مغفرت خدا را به سوى خود جذب كنيم و چون در محيط كار قرار گرفتيم به همه همكاران خود گل لبخند را هديه كنيم و چون با مردم روبرو شديم با تبسّمى دلنشين، آنها را تحويل بگيريم و آنگاه ببينيم كه چگونه به خداوند متعال نزديك و نزديك تر مى شويم.


title: ايمان خود را با يك لبخند محافظت كنيد
text:
    ايمان خود را با يك لبخند محافظت كنيد


  ايمان به خداوند، مهمترين و بهترين سرمايه ما انسان ها مى باشد زيرا بوسيله ايمان است كه دلها به آرامش مى رسد و سعادت دنيا و آخرت ما تضمين مى شود.
  همه ما مى دانيم كه شيطان بزرگ ترين دشمن ما مى باشد و همواره تلاش مى كند تا به هر طريقى باعث سستى و كم رنگ شدن ايمان ما شود.
  آرى، شيطان مى داند تا زمانى كه نور ايمان در قلب ما روشن است ما دنباله رو تاريكى ها و زشتى ها نخواهيم بود.
  اكنون كه ما دشمنى اين چنين سرسخت داريم كه يك لحظه هم از ما غافل نمى شود بايد تلاش كنيم كه از ايمان خود محافظت كنيم.
  اكنون سؤال مهم اين است كه چگونه مى توانيم ايمان خود را نگه داشته و آن را تقويت كنيم؟
  آيا راه حلّى به ذهن شما مى رسد؟
  من در ميان كتابهاى حديثى، مدت زيادى به دنبال جواب اين سؤال بودم، و سرانجام جواب را در كتاب «نهج البلاغه» يافتم آنجا كه حضرت على(ع) مى فرمايد: «ايمان خود را با صدقه، محافظت نماييد».
  وقتى شما صدقه اى مى دهيد روى شيطان را سياه مى كنيد و او را فرارى مى دهيد به گونه اى كه ديگر او نمى تواند در ايمان شما رخنه اى وارد كند.
  اگر سخن رسول خدا را به ياد بياوريد (كه لبخند را به عنوان صدقه معرفى نمودند)، به اين نتيجه مى رسيد كه با همين لبخند مى توانيد شرّ شيطان را از خود كم كنيد و ايمان خود را حفظ نماييد.
  به راستى اين لبخند كه عملى بسيار ساده به نظر مى آيد چه اثرات زيادى دارد:
  بلاها را از ما دور مى كند، مرگ بد را از ما برطرف مى سازد، موجب بخشش گناهان ما مى شود، عمر ما را زياد مى كند، حسابرسى روز قيامت را برما آسان مى كند و موجب حفظ ايمان ما از شرّ شيطان مى شود.
  بسيار شايسته است كه از امروز به بعد تلاش كنيم تا هميشه گل لبخند به لب داشته باشيم و عشق و محبّت را در جامعه خود منتشر كنيم; باشد كه همواره در فضاى جامعه ما، رايحه خوش صميميّت پيچيده باشد و همه را سرمست شادى و شعف نمايد.


title: هنگام مشكلات هم لبخند بزنيد
text:
    هنگام مشكلات هم لبخند بزنيد


  لبخند پديده اى زيبا و دلنشين مى باشد كه در بيشتر موارد براى نشان دادن شادمانى و لذت به كار مى رود و ما بدون آنكه آموزش ببينيم از همان آغاز كودكى لبخند مى زنيم.
  در دوران كودكى، لبخند بيشترين وقت ما را به خود اختصاص مى دهد و در اين دوران است كه ما لبخندهاى طبيعى، واقعى، شيرين و معصومانه داريم ولى با سپرى شدن ايام كودكى و قدم گذاشتن به دوران نوجوانى، جوانى و سپس بزرگسالى، لبخندهاى ما به تدريج كمتر و كمتر مى شود.
  امروزه ماشينى شدن زندگى و كمرنگ شدن روابط انسانى باعث شده است تا ما شاهد لبخند كمترى در چهره انسان ها باشيم وبه جاى آن افسردگى، غمگينى، نااميدى و احساس بدبختى در چهره افراد موج بزند.
  اما تمام شواهد نشان مى دهد كه ما انسان ها مى توانيم زندگى شادى داشته باشيم تا آنجا كه هميشه در مسير زندگى خود، گل لبخند به لب داشته باشيم.
  همه ما مى دانيم كه نگران شدن در مورد مسائل زندگى، نه تنها به حل آنها كمك نمى كند بلكه آن مشكلات را براى ما پيچيده تر مى كند.
  ما با لبخند زدن به مشكلات، مى توانيم مانع آن شويم كه افكار و احساسات منفى، وجودمان را فرا گيرد و به اين وسيله بهتر مى توانيم براى رفع مشكل خويش چاره اى بينديشيم.
  البته لبخند زدن به مشكلات، به معنى فرار كردن از مشكلات نيست; بلكه به معناى برخورد صحيح و مناسب با آنها مى باشد بدون آنكه از آنها تأثير منفى بپذيريم.
  هنگامى كه مشكلى در راه رسيدن به هدف براى شما پيش مى آيد شما چه مى كنيد؟
  آيا هدف خود را كنار مى گذاريد يا اينكه راه خود را ادامه مى دهيد؟
  اگر شما به مشكل خود، لبخند بزنيد در واقع خودتان را بزرگ كرده ايد و مشكل را كوچك; اما اگر قيافه آدم هاى شكست خورده را به خود بگيريد مشكل را بزرگ كرده و خود را كوچك نموده ايد. 
  با توكّل به خداى متعال، به مشكل پيش آمده لبخند بزنيد، آن را پشت سر بگذاريد و راه رسيدن به سوى هدف خويش را ادامه بدهيد.
  از نظر علمى لبخند، نه تنها نشانه نابخردى و كم هوشى نيست، بلكه اگر هوش را توانايى سازگارى با مسائل و مشكلات زندگى تعريف كنيم، لبخند نشانه اى از خردمندى انسان ها مى باشد و آنهايى كه بيشتر به مشكلات خود لبخند مى زنند خيلى باهوش تر از كسانى هستند كه هنگام برخورد با مشكلات، در دام نگرانى و افسردگى گرفتار مى آيند.
  لبخند موهبتى الهى است كه خداوند به ما عنايت كرده است تا آن را براى مقابله با سختيها و نابسامانى هاى زندگى به كار گيريم و همواره براى خود و خانواده و جامعه خود فردى مثبت انديش باقى بمانيم.


title: او همه جا همراه من بود
text:
    او همه جا همراه من بود


  صدايى را كه مى شنوى، صداى «صُور اسرافيل» است كه به گوش همه مى رسد و روح به جسم آنها بر مى گردد.
  من هم بايد از جاى خويش برخيزم، همه انسان ها زنده شده اند و از قبرهاى خود بيرون آمده اند.
  قيامت بر پا شده است، چه غوغايى است.
  نگاه كن، آيا او را مى شناسى؟
  آن جوان زيبا را مى گويم كه همراه من از قبرم بيرون آمد و اكنون در مقابل من ايستاده است، نگاه كن صورتش مثل ماه مى درخشد.
  من كه او را نمى شناسم، شما چطور؟
  ترس و وحشت، همه وجودم را فرا گرفته است، عجب روزى است امروز فرشتگانى كه هيچ گناهى ندارند سخت نگرانند، پس واى به حال من.
  چه غوغايى است، همه از هم فرار مى كنند مادر از فرزند، برادر از برادر، هر كسى به فكر خويش است! 
  كاش من در اينجا يك دوست و آشنايى داشتم كه به من كمك مى كرد. 
  آتش جهنّم زبانه مى كشد و همه از شرّ آن به خدا پناه مى برند.
  حسابرسى آغاز مى شود; عده اى به سوى بهشت حركت كرده اند و عده اى را هم به سوى جهنّم مى برند.
  نام مرا مى خوانند و بايد به پاى ميزان اعمال بروم، خدايا من چه خواهم كرد؟
  حركت مى كنم و به هر آشنايى كه برخورد مى كنم مى بينم كه آن چنان گرفتار است كه به من توجّهى نمى كند.
  حالا من چه كنم؟ 
  در هنگام حسابرسى چه جوابى بدهم؟
  نگاهم به شعله هاى آتش جهنّم مى افتد و ترس تمام وجودم را فرا مى گيرد!
  اما ناگهان همان جوان زيبا كنار من مى آيد و با مهربانى تمام به من مى گويد: «نترس، ناراحت نباش، من در همه جا با تو هستم».
  نمى دانم اين سخن او چه بود كه چنين در دل من اثر كرد و مرا آرام ساخت; آرى نفس او نفس خدايى بود كه اين چنين باعث آرامش قلب من شد.
  هر كجا كه ترس وجودم را فرا مى گيرد نگاهم به آن جوان مى افتد كه همراه من است، از من دلجويى مى كند و با سخن خويش مايه آرامش من مى شود.
  شكر خدا، حسابرسى من تمام مى شود و برگه ورود به بهشت را به دستم مى دهند.
  من به سوى بهشت حركت مى كنم; اما هنوز هم مى ترسم!
  براى اينكه بايد از پل صراط عبور كنم، نگاه مى كنم همان جوان زيبا را در جلوى خود مى بينم.
  هر كجا او برود من هم مى روم; پا جاى پاى او مى گذارم و به سلامتى از پل صراط عبور مى كنم.
  اين بوى خوش از كجاست كه مرا اين چنين مدهوش خود مى كند؟
  مثل اينكه بوى بهشت است؟
  آرى درست حدس زده ام، بوى بهشت است كه به مشامم مى رسد.
  نگاه كن، آن درهايى را كه مى بينى درهاى بهشت است.
  اينجا ديگر خاطرم جمع مى شود و با خود مى گويم، خوب است از اين جوان سؤال كنم كه تو كيستى كه با مهربانى با من برخورد كردى؟
  من رو به آن دوست جوان خود مى كنم و از او مى پرسم: «تو چه همراه خوبى بودى و همواره باعث شادى و سرور من شدى، آيا مى شود خودت را معرفى كنى تا من تو را بشناسم؟».
  آن جوان زيبا، رو به من مى كند و مى گويد: «يادت هست در دنيا، برادران مؤمن خود را شاد ساختى! من همان شادمانى اى هستم كه در دل آن مؤمنان، ايجاد كردى! خداوند مرا به اين صورت در آورد تا در سخت ترين شرايط (لحظه خروج از قبر تا ورود به بهشت)، باعث شادمانى تو شوم».
  خواننده محترم، داستانى كه براى شما نقل كردم برگرفته از حديث امام صادق(ع) مى باشد.
  بيا تا زنده هستيم و فرصت داريم هنگامى كه دوستان مؤمن خود را مى بينيم با روى خوش و لبخند با آنان برخورد كنيم و سعى كنيم تا شادمانى را به آنان هديه كنيم. باشد كه در روز قيامت همان جوان زيبا، شادى و آرامش را به ما ارزانى بدارد.


title: كار خوبى كه بهايش بهشت است
text:
    كار خوبى كه بهايش بهشت است


  حضرت داوود(ع) يكى از پيامبران بزرگ مى باشد كه در قرآن مجيد هم به بعضى از حكايت هاى زندگى او اشاره شده است.
  حالا من مى خواهم يكى از حكايتهاى اين پيامبر را برايتان نقل كنم، آيا موافقيد؟
  حضرت داوود(ع)، مشغول عبادت بود كه ناگهان صدايى به گوشش رسيد، اين صدا براى او بسيار آشنا بود.
  آرى، اين صداى وحى بود، خداوند داشت با او سخن مى گفت.
  آيا مى دانيد خداوند مى خواهد در مورد چه موضوعى با پيامبر خود سخن بگويد؟
  اين سخن خدا بود: «اى داوود! مى خواهم عملى را به تو ياد بدهم كه اگر بندگان من آن را انجام دهند، آنها را وارد بهشت مى كنم».
  حتماً با خود مى گوييد: چه كارى تا اين اندازه باعث خوشحالى و رضايت خداوند مى شود؟
  شايد آن كار، يكى از عبادت هايى است كه خداوند بر ما واجب كرده است؟
  حضرت داوود(ع) رو به خداى متعال كرد و عرضه داشت: «بار خدايا، آن عمل نيكو چيست؟».
  و جوابى كه آمد اين بود: «آن عمل اين است كه باعث شادمانى مؤمنى بشوى و قلب او را شاد سازى».
  آرى، شاد كردن دل مؤمن، همان كارى است كه خداوند بهشت را در مقابل آن كار مى دهد.
  پس هنگامى كه با مؤمنى روبرو شديد با لبخند خود او را شاد كنيد.


title: خدا چه كارى را خيلى دوست دارد؟
text:
    خدا چه كارى را خيلى دوست دارد؟


  آيا تا به حال به اين نكته فكر كرده ايد كه خداوند متعال كدامين كار نيكو را بيش از همه كارها دوست دارد؟
  شايد اطلاع داشته باشيد كه بهترين كتاب حديثى نزد ما شيعيان، كتاب «أصول كافى» مى باشد.
  مؤلف اين كتاب (شيخ كلينى) در قرن چهارم هجرى، به جمع آورى سخنان امامان معصوم(ع) پرداخته است و دقت نظر او در نقل احاديث به گونه اى بوده است كه همواره از كتاب او به عنوان بهترين و معتبرترين كتاب حديثى شيعه نام مى برند.
  من براى پاسخ دادن به اين سؤال، همه اين كتاب را بررسى كردم و ديدم دو كار به عنوان بهترين كارها نزد خدا معرفى شده است:
  اوّل:
  امام صادق(ع) فرمودند: «محبوب ترين كارها نزد خداوند، نماز مى باشد».
  آرى، آن هنگام كه بنده به سوى پروردگار به نماز مى ايستد معراج او آغاز مى شود و لحظه به لحظه به خداى متعال نزديك و نزديك تر مى شود و براى همين است كه در اين حديث، بيان شده است كه خدا نماز را از همه كارها بيشتر دوست مى دارد.
  دوم: 
  رسول خدا در سخنى فرمودند: «محبوب ترين اعمال نزد خدا، شاد نمودن مؤمن مى باشد».
  من تا به حال نمى دانستم كه شاد نمودن مؤمن، اين قدر نزد خدا ارزشمند مى باشد تا آنجا كه رسول خدا آن را به عنوان بهترين اعمال ذكر مى كند.
  به راستى كه نماز و شاد نمودن مؤمن، نزد خداوند بسيار دوست داشتنى جلوه مى كند.
  اين دو كار، دو بال براى كمال هستند، دروغ مى گويند كسانى كه ساعت ها به نماز شب مى ايستند اما دريغ از يك لبخند كه به روى همسر و فرزندان خود بزنند، همان كسانى كه با يك قيافه اخمو در ميان جامعه ظاهر مى شوند و كار را به آنجا مى رسانند كه بعضى از ساده لوحان خيال مى كنند هر كس بيشتر اخم كند و كمتر لبخند به لب بياورد ايمانش قوى تر است. الگوى ما پيامبر مى باشد، آن حضرت همواره لبخند به لب داشت.
  ايمان واقعى آن است كه هر قدر نماز بيشترى بخوانى و اشك بيشترى در مقابل خدا بريزى به همان اندازه هم به شاد نمودن مردم همت بگمارى!
  اگر فقط به نماز اكتفا كنى نمى توانى به اوج برسى!
  آرى همان پيامبرى كه شبها تا به صبح نماز مى ايستاد چون در ميان مردم حضور پيدا مى كرد همواره تبسّم مى زد.
  افسوس كه ما را از فهم واقعى دين خود محروم ساختند!
  بياييد همانطور كه به نماز اهميت مى دهيم، به شاد نمودن دلهاى مردم مؤمن هم همّت گماريم. چون با آنان روبرو شديم لبخندى زيبا، هديه آنها كنيم و به اين وسيله بذر عشق و محبّت را در نهاد جامعه بيفشانيم.


title: شاد كردن خدا
text:
    شاد كردن خدا


  هنگامى كه در جامعه حضور پيدا مى كنيد و به روى مردم لبخند مى زنيد، بدانيد كه با اين كار خود باعث شادى قلب پيامبر مى شويد.
  رسول خدا فرمود: «هر كس كه مؤمنى را شاد سازد مرا شاد ساخته است و هر كس مرا شاد سازد خدا را شاد ساخته است».
  آيا در محيط خانه وقتى با همسر خود روبرو مى شويم لبخند مى زنيم يا اينكه غم و غصه هاى خود را براى لحظه ديدار همسر خود مى گذاريم؟
  آيا شايسته است كه جامعه شيعه اين قدر در عطش عشق و محبّت بسوزد؟
  آيا ما مايه افتخار امامان خويش هستيم؟
  امام صادق(ع) فرمودند: «هرگاه يكى از شما مؤمنى را شاد نمايد، خيال نكند كه فقط آن مؤمن را شاد ساخته است، به خدا قسم ما را شادمان نموده، به خدا قسم رسول خدارا مسرور نموده است».
  از امروز به بعد بدانيد كه با لبخندى شيرين و يا كمك كردن به برادر مؤمن، مى توانيد مولاى خود حضرت على(ع) و ديگر ائمه اطهار(ع) را شاد سازيد.
  آن لحظه كه شادى به قلب همسر، فرزند و دوست با ايمانتان مى نشانيد بدانيد كه همان لحظه، اين شادى بر قلب نازنين رسول خدا و ائمه اطهار(ع) هم مى رسد.
  و شما خود مى دانيد كه هيچ چيز در اين دنيا به اندازه شاد نمودن دل آن عزيزان ارزش ندارد.
  اگر مى خواهيد امام زمان(ع) را شادمان سازيد، از همين امروز تصميم بگيريد با مردم با روى باز و لبخند روبرو شويد، چرا كه آن حضرت به همه شيعيان خود علاقه و محبّت دارد، چطور شما فرزند خودتان را دوست داريد؟ آيا شادابى فرزندتان شما را شاد نمى كند؟
  اگر ببينيد كه همه مردم، احترام فرزند شما را مى گيرند و به روى او لبخند مى زنند آيا خوشحال نمى شويد؟
  خوب، امام زمان(ع) هم پدر معنوى جامعه شيعه مى باشد و همه ما چون فرزندانى براى آن حضرت هستيم، آرى، هر پدرى فرزندان خود را دوست دارد؟
  اكنون كه شما با شيعيان مولايتان با روى باز و شادمانى برخورد مى كنيد و مى كوشيد به همه آنها لبخندى زيبا هديه كنيد، باعث مى شويد كه امام زمان(ع) خوشحال شود و به وجود شما افتخار كند.
  خواننده محترم، حال كه سخن به اينجا رسيد من از شما سؤالى دارم:
  آيا مى خواهيد به روى خدا لبخند بزنيد؟
  حتماً از سخن من تعجب مى كنيد، آخر چگونه مى شود به روى خدا لبخند زد؟
  پيامبر در حديثى فرمود: «آگاه باشيد هر كس برادر مؤمن خود را احترام كند، خدا را احترام نموده است».
  آرى، هنگامى كه با برادر خود روبرو مى شويد و به روى او لبخند مى زنيد و با اين كار از او احترام مى گيريد بدانيد كه در واقع به روى خدا لبخند زده ايد و احترام خالق خويش را گرفته ايد.


title: قلب شيطان پر از غم شد
text:
    قلب شيطان پر از غم شد


  نمى دانم نام مرا شنيده ايد يا نه؟
  نام من، «اسحاق بن عمار» است كه يكى از ياران امام صادق(ع) مى باشم.
  من در شهر كوفه زندگى مى كردم و مردم مرا به عنوان يكى از ثروتمندان شيعه مى شناختند و براى همين، افراد فقير (كه معمولاً شيعه بودند) به منزل من مى آمدند و من هم به آنها كمك مى كردم.
  كم كم مراجعه مردم به خانه من زياد و منزلم حسابى شلوغ شد.
  رفت و آمد مردم به خانه من، براى حكومت وقت، خوشايند نبود زيرا هر گونه فعاليت شيعيان تحت كنترل بود و از رفت و آمد زياد به خانه شيعيان سرشناس، وحشت داشتند.
  براى همين بود كه من در خانه خود را بستم و ديگر كسى را به خانه ام راه نمى دادم.
  اين جريان گذشت تا موقع حج فرا رسيد و من براى انجام مراسم باشكوه حج، به سوى سرزمين حجاز حركت كردم.
  چون به مدينه رسيدم تصميم گرفتم به ديدار امام صادق(ع) شرفياب شوم.
  براى همين به سوى خانه آن حضرت حركت كرده و وارد خانه شدم و خدمت امام سلام عرضه داشتم.
  ولى امام صادق(ع) جواب سلام من را با سردى دادند، مثل اينكه از من ناراحت بودند.
  من از رفتار امام خويش متعجب شدم و به آن حضرت عرضه داشتم: «اى آقاى من، چه چيز باعث شده است كه شما از من ناراحت باشيد؟».
  امام صادق(ع) در پاسخ من فرمود: «چرا درب خانه خود را به روى شيعيان من بستى و ديگر آنها را به خانه ات راه ندادى؟».
  من عرضه داشتم: «فدايت شوم، من از مشهور شدن هراس داشتم، مى ترسيدم كه گرفتار مأموران حكومتى شوم».
  امام رو به من كردند و فرمودند: «مگر نمى دانى هنگامى كه دو مؤمن با هم برخورد مى كنند و با يكديگر دست مى دهند خداوند صد رحمت ميان انگشتان آنها نازل مى كند، نود و نه رحمت از آن صد رحمت را براى كسى مى دهد كه با علاقه بيشترى به برادر خود دست مى دهد».
  آن حضرت در سخن ديگرى به من فرمودند: «اى اسحاق، تا آنجا كه مى توانى به دوستان و شيعيان من نيكى بنما! هر گاه مؤمنى به برادر مؤمن خود نيكى كند و او را يارى نمايد قلب شيطان را مملوّ از غم و اندوه مى كند».
  به هر حال امام صادق(ع) آن قدر در عظمت و مقام مؤمن براى من سخن گفت كه من از كرده خود پشيمان شدم و تصميم گرفتم چون به كوفه بازگشتم درب خانه خود را به روى همه شيعيان باز بگذارم.
  خواننده محترم!
  شيطان دشمن سعادت و كمال ما مى باشد و براى همين تلاش مى كند تا هر طور كه بتواند مانع خوشبختى ما شود.
  بنابراين ما بايد تلاش كنيم تا به وسوسه هاى او گوش فرا نداده و با او به مبارزه بپردازيم، بياييد با همين لبخند زدنمان به روى مردم، غم و اندوه را به قلب شيطان وارد كنيم.
  وقتى كه شما در برخورد با مردم، لبخند مى زنيد، در واقع باعث مى شويد تا ديگران به زندگى دلگرم شوند و نگاه بهترى به دنيا داشته باشند.
  لبخند صميمى شما مى تواند چون نور خورشيد، يخ هاى بى تفاوتى را آب كند و باعث شود تا مهر و صميميت ميان مردم ديندار بيشتر شود.
  شيطان از اين ناراحت مى شود كه ببيند اهل دين بيش از همه به يكديگر عشق مىورزند و يكديگر را دوست دارند و همديگررا يارى مى كنند.
  لبخند، قدم اول براى ايجاد يك رابطه صميمى مى باشد. اگر همه مردم جامعه در همه ديدارهاى خود لبخند به لب داشته باشند، گامى بسيار بلند براى ايجاد صميميت در جامعه برداشته مى شود و شيطان هم از همين امر، ناراحت مى شود.


title: غمم از من، شاديم از تو!
text:
    غمم از من، شاديم از تو! 


  حدود يك ماه بود كه از خانواده خود دور بودم و حسابى دلم براى خانواده تنگ شده بود.
  درست بود كه من مهمان خانه خدا بودم و براى دومين بار به سفر حج آمده بودم اما به هر حال، ديگر دلتنگ خانواده خود شده بودم به خصوص كه دلم براى شيرين زبانى فرزند خردسالم، عليرضا، خيلى تنگ شده بود.
  روزهاى آخر سفر بود و ما كم كم براى بازگشت به وطن آماده مى شديم.
  قرار بود يكى از دوستان من به ديدنم بيايد و من در اتاق هتل منتظر آمدن او بودم.
  در اين هنگام گوشى تلفن همراه من زنگ خورد و اين صداى پسرم عليرضا بود كه از دورى من بى تابى مى كرد و صداى گريه اش بلند شده بود.
  به هر حال با شنيدن صداى او دلتنگى من چند برابر شد.
  بعد از لحظاتى در اتاق زده شد، من از جايم بلند شدم و در را باز كردم، دوستم بود كه به ديدن من آمده بود.
  او را به داخل اتاق دعوت كردم و در كنار او نشستم، از شما چه پنهان كه دلتنگى من دست خودم نبود و چهره من در آن لحظه، بسيار اندوهناك شده بود.
  اينجا بود كه دوستم رو به من كرد و گفت: «درست است دلتنگ شده اى، اما نبايد اين غم خود را در چهره خود نشان دهى بلكه بايد غم خود را در دل خود نگه دارى».
  بعد او حديثى از حضرت على(ع) برايم خواند كه آن حضرت مى فرمايند: «مؤمن، شادى خود را در چهره خود نشان مى دهد و غم خود را در دل خود نگه مى دارد».
  گويا اين حديث زيبا را براى اولين بار مى شنيدم، براى همين پيرامون آن خيلى فكر كردم.
  آرى، هر كسى در زندگى خود ممكن است غم و اندوهى داشته باشد اما شخص مسلمان وظيفه دارد غم و اندوه خود را در دل خود قرار دهد و آن را در چهره خود نشان ندهد، زيرا اين كار باعث مى شود اطرافيان او هم ناراحت شوند.
  از آن روز تصميم گرفتم در همه جا و همه شرايط، غم و اندوه خود را براى خودم نگه دارم (و در دل خود پنهان كنم) و شادى و شادمانى خود را بر چهره خود نمودار سازم و آن را با اطرافيان خود تقسيم كنم.
  وقتى از سفر برگشتم در مورد اين موضوع بيشتر مطالعه كردم و فهميدم كه خداوند متعال كسى را كه هنگام برخورد با برادران دينى خود اخم كند، دشمن مى دارد.
  آيا فكر كرده ايد كه چرا خداوند اين قدر از اين كه ما قيافه اخمو داشته باشيم بدش مى آيد؟
  خداوند مى خواهد جامعه مسلمانان، جامعه اى با نشاط و شاداب باشد به طورى كه هر كسى را نگاه كنى لبخند به لب داشته باشد.
  اگر همه ما به اين دستور الهى عمل مى كرديم سطح روابط اجتماعى در جامعه ما در حدّ بسيار بالايى قرار مى گرفت و همواره محبّت و صميميت در جامعه موج مى زد.


title: با لبخند مى توانيد زندگى خود را بيمه كنيد
text:
    با لبخند مى توانيد زندگى خود را بيمه كنيد


  امروزه زندگى ما با خطرات و بلاهاى زيادى روبرو است و براى همين بايد راهى پيدا كنيم تا خود را در مقابل بلاها بيمه سازيم.
  بيمه كردن ماشين و يا خانه، كار پسنديده و لازمى است ولى اين بيمه ها بعد از اين كه حادثه اى پيش آمد به كار ما مى آيد و مى تواند مقدارى از شدت سختى هاى پيش آمده بكاهد.
  سخن من در اين است كه چگونه از پيش آمدن بلا جلوگيرى كنيم؟
  در مجموعه سخنان اهل بيت(ع)، بهترين راه براى جلوگيرى از بلا، صدقه دادن مى باشد.
  امام صادق(ع) فرمودند: «روز خود را با صدقه آغاز كنيد و هر كس در اول روز، صدقه بدهد خداوند بلاهاى آن روز را از او دور مى كند».
  قبل از اين براى شما، سخنى از رسول خدا نقل كردم كه آن حضرت، لبخند را به عنوان يكى از صدقه هاى مهم ذكر نموده بود.
  امام باقر(ع) فرمودند: «كار نيك و صدقه، فقر را از بين مى برد و عمر را زياد مى كند و هفتاد نوع مرگ بد را از انسان دور مى كند».
  منظور از مرگ بد، مرگ هاى ناگهانى مثل تصادف مى باشد و صدقه دادن مى تواند اين نوع مرگ ها را از ما دور كند.
  پيامبر اسلام در سخن ديگرى به اين نكته اشاره مى كند كه صدقه هفتاد نوع بلا را از انسان دور مى كند.
  پس از همين امروز تصميم بگيريد همانطور كه به بيچارگان و فقرا كمك مى كنيد، صدقه لبخند را هم در برنامه خود قرار دهيد.
  هميشه سعى كنيد با هر كسى كه روبرو مى شويد لبخند خود را به او هديه كنيد.
  بدانيد كه همين لبخند زدن مى تواند بلاهاى زيادى را از شما دور ساخته و رحمت و بخشش خداوند را ارزانى تان كند.
  بياييد تصميم بگيريم كه روز خود را با صدقه آغاز كنيم و هنگامى كه وارد جامعه شديم به هر كس كه برخورد مى كنيم از صميم دل لبخند بزنيم.
  خوب من!
  اگر همين دستور ساده را عمل كنيم ديگر خانواده ما از بلاى بى تفاوتى و كمبود محبّت نجات پيدا مى كند.
  حتماً مى دانيد كه يكى از علت هاى اساسى انحراف دختران و پسران جامعه ما، اين است كه در محيط خانه به آنها محبّت نمى شود.
  چقدر جوانان را مى شناسم كه در حسرت يك لبخند دلنشين پدر و مادر خويش هستند! 
  پدر دلسوز، مادر مهربان!
  با شما هستم، باور كنيد لبخند پر مهر شما كه از صميم قلب باشد جوان شما را تحت تأثير قرار مى دهد و او را به محيط خانه دلگرم مى كند.
  همه ما بايد تلاش كنيم تا در جامعه خويش، روحيه نشاط و شادمانى را رشد دهيم كه اين خود عبادتى بس بزرگ است.


title: تبسّم هاى رسول خدا
text:
    تبسّم هاى رسول خدا


  پيامبر همواره لبخند به لب داشت و همه ياران آن حضرت هرگاه با آن حضرت روبرو مى شدند مجذوب تبسّم زيبايى مى شدند كه به چهره پيامبر نقش بسته بود.
  وقتى آن حضرت مى خواستند سخن و مطلبى را براى مردم بگويند لبخند مى زدند و هيچ گاه ديده نشد كه پيامبر لب به سخن بگشايند و لبخند به لب نداشته باشند.
  اين يك درس بسيار بزرگ براى همه ما مى باشد كه اگر مى خواهيم ديگران را راهنمايى كنيم بايد مانند رسول خدا كلام خود را با روى باز و لبخند همراه كنيم.
  در تاريخ، مواردى از تبسّم آن پيامبر به صورت ويژه، نقل شده است كه من در اينجا به بيان چهار تبّسم آن حضرت مى پردازم:


title: تبسّم اول
text:
    تبسّم اول 


  ياران پيامبر گرد آن حضرت نشسته بودند و از سخنان ايشان كمال استفاده را مى بردند.
  در اين ميان، لحظاتى پيامبر به فكر فرو رفته و بعد از آن تبسّمى كردند.
  يكى از ياران آن حضرت، اين سؤال را مطرح نمود: «اى رسول خدا، چه شده است كه شما اين گونه تبسّم كرديد؟».
  حضرت در پاسخ فرمود: «تعجب مى كنم از مؤمنى كه به بيمارى و بلا گرفتار شده است و به خاطر گرفتار شدن به آن بلا بى تابى مى كند.
  اگر مؤمن مى دانست كه خداوند در مقابل اين گرفتارى و بلا، روز قيامت چقدر ثواب به او مى دهد، هر آينه مؤمن آرزو مى كرد كه تا آخر عمر به گرفتارى، مبتلا باشد».
  رسول خدا مى خواهد در اين كلام خود به ما ياد بدهد كه لازم نيست تا همه چيز ما جور باشد و در زندگى هيچ مشكلى نداشته باشيم و آن وقت بتوانيم شاد زندگى كنيم، نه، بلكه مى توانيم در اوج بيمارى و گرفتارى و مشكلات نيز شاد باشيم.
  مگر ما خداوند را عادل و حكيم نمى دانيم. اين بلاها و گرفتارى هايى كه براى ما پيش مى آيد همه از روى حكمت و مصلحتى است; البته به شرط اينكه خود ما باعث و مسبب آن نباشيم.
  براى مثال اگر ما همه تلاش خود را براى سلامتى نموديم اما باز هم به بيمارى گرفتار شديم، دو راه پيش روى خود داريم: اوّل اينكه غم و غصه به دل راه دهيم و با بى تابى كردن، زندگى را برخود و اطرافيان خود تلخ كنيم; راه دوم اينكه زاويه ديد خود را عوض كنيم و باور كنيم كه اين بيمارى ما از روى حكمت و مصلحتى است و به خير و صلاح ما مى باشد در اين هنگام است كه قلب خود را به سوى شادى باز كرده و لبخندى زيبا بر لبهاى خود مى نشانيم.
  آرى، ما بايد چشمهايمان را بشوييم و گونه ديگر به زندگى خود نگاه كنيم و با آن نگاه تازه است كه هر كس ما را ببيند گل لبخند در چهره ما خواهد يافت.


title: تبسّم دوم
text:
    تبسّم دوم


  خيلى از ثروتمندان و بزرگان مدينه به خواستگارى حضرت زهرا(س) رفته بودند ولى پيامبر به همه آنها جواب منفى داده بود.
  پيامبر به مردم گفته بود كه ازدواج دخترم فاطمه را به خداى خويش واگذار كرده ام و منتظر تصميم او هستم.
  همه مردم مدينه در اين فكر بودند كه سرانجام چه كسى افتخار همسرى حضرت زهرا(س) را پيدا مى كند.
  هنوز حضرت على(ع) به خواستگارى حضرت زهرا(س) نرفته بود.
  مردم كوچه و بازار مى گفتند كه چون دست حضرت على(ع) از مال دنيا كوتاه است، به اين امر اقدام نمى كند.
  آرى، ثروتمندان بزرگ از انصار و مهاجرين خواهان ازدواج با حضرت فاطمه(س) شده بودند و در اين ميان، وضع مالى حضرت على(ع) از همه آنها پايين تر بود.
  سرانجام يك روز حضرت على(ع) تصميم گرفت تا نزد پيامبر برود و از دختر ايشان خواستگارى كند.
  رسول خدا در منزل همسر خود أُمّ سَلَمه بود، حضرت على(ع) خود را به آنجا رساند و در زد.
  أمّ سلمه در حضور پيامبر بود، پيامبر به او فرمودند: «ام سلمه، برخيز و در خانه را باز كن، كسى پشت در است كه من او را بيش از همه مردم دوست دارم، محبوب خدا، برادرم على به ديدنم آمده است».
  حضرت على(ع) وارد خانه شد و حضور پيامبر سلام عرضه داشت و پيامبر جواب او را داد و او در مقابل پيامبر نشست.
  اما حضرت على(ع) در حضور پيامبر سر به زير انداخته بود، گويا او خجالت مى كشيد كه خواسته خود را بيان كند.
  أمّ سلمه مى گويد كه من مدتى به اين منظره نگاه مى كردم و مى ديدم كه حضرت على(ع) خجالت مى كشد حرف دل خود را بزند.
  رسول خدا نگاهى به صورت حضرت على(ع) كرده و فرمودند: «يا على! من فكر مى كنم كه تو براى انجام كارى نزد من آمده اى، پس حاجت خود را بگو كه هر چه بخواهى من قبول مى كنم».
  حتماً پيامبر از خواسته او خبر داشت.
  حضرت على(ع)شروع به سخن گفتن كرد: «پدر و مادرم به فداى شما باد، اى رسول خدا! من كودك بودم كه از پدر و مادر خويش جدا شده و نزد تو آمدم و تو برايم از پدر و مادر بهتر بودى، مرا تربيت نموده، بزرگ كردى و در حق من محبّت زيادى نمودى.
  اى رسول خدا، تو تنها سرمايه من در دنيا و آخرت هستى! اى رسول خدا، من دوست دارم كه براى خود همسرى داشته باشم كه مايه آرامش من باشد، من آمده ام تا دخترتان فاطمه را خواستگارى كنم».
  به چهره پيامبر نگاه كن كه چگونه غرق شادى و سرور شده است!
  اين زيباترين لبخندى است كه تاكنون بر اين چهره نورانى نقش بسته است.
  آرى، پيامبر با لبخندى زيبا، موافقت خويش را با اين ازدواج مبارك اعلام فرمود.


title: تبسّم سوم
text:
    تبسّم سوم


  خبرى در مدينه به سرعت مى پيچد كه حضرت على(ع)، مى خواهد نخلستان خود را بفروشد.
  فقراى مدينه كه در شرايط سخت اقتصادى بودند خبردار مى شوند و خود را به حضرت على(ع) مى رسانند.
  خريدار كه يكى از تجار مدينه است نخلستان را مى پسندد و آن را به مبلغ دوازده هزار درهم خريدارى مى كند.
  وقتى حضرت على(ع) پولها را دريافت مى كند، به افراد فقيرى كه دور او جمع شده بودند نگاه مى كند و قبل از اينكه آنها حرفى بزنند و تقاضايى بكنند به هر كدام از آنها مقدارى از آن درهم ها را مى دهد.
  اگر خوب نگاه كنى مى بينى كه حضرت على(ع)، تمام درهم ها را به فقرا داده و اكنون با دست خالى به خانه مى رود و چون وارد خانه مى شود مى بيند كه در خانه هم هيچ غذايى نيست!
  رسول خدا خبر دار مى شود كه حضرت على(ع) همه پول آن نخلستان را به فقراى مدينه انفاق كرده است براى همين او هفت درهم براى حضرت على(ع) مى فرستد.
  حضرت على(ع) براى خريد غذا به سوى بازار مدينه حركت مى كند.
  در بازار شخصى را مى بيند كه مى گويد: كيست كه به من مقدارى پول قرض دهد؟
  بخشش حضرت على(ع) آنقدر زياد است كه آن هفت درهم را به آن مرد مى دهد.
  اكنون حضرت على(ع)، در بازار ايستاده است در حالى كه هيچ درهمى نزد او باقى نمانده است.
  آنجا را نگاه كن، يك نفر در حالى كه افسار شترى در دست دارد به اين سو مى آيد.
  آيا شما او را مى شناسيد؟ من كه تا به حال او را نديده ام، او سلام كرده و مى گويد:
  ـ يا على، آيا اين شتر را از من خريدارى مى كنى؟
  ـ من پول براى خريدارى آن ندارم.
  ـ پول آن را هر وقت داشتى به من بده.
  ـ قيمت آن چند؟
  ـ صد درهم.
  معامله انجام مى گيرد و حضرت، شتر را تحويل مى گيرد، و آن مرد عرب مى رود.
  صدايى به گوش مى رسد: «اى على، اين شتر را مى فروشى؟»
  اين صداى كيست كه به گوش مى رسد؟
  عرب ديگرى است كه به دنبال شتر مناسبى مى گردد تا با آن به سفر برود و ظاهراً اين شتر را پسنديده است.
  ـ آن را چند مى فروشى؟
  ـ من آن را صد درهم خريدارى كرده ام.
  ـ من اين شتررا صد و هفتاد درهم از شما خريدارى مى كنم.
  معامله صورت مى گيرد و حضرت على(ع) پول را تحويل مى گيرد و شتر را تحويل مى دهد.
  اكنون حضرت على(ع) در بازار مدينه به دنبال آن مردى مى گردد كه لحظاتى قبل شتر را از او خريدارى كرده بود تا بدهكارى خود را به او بدهد، اما هر چه مى گردد او را پيدا نمى كند.
  خدايا آن مرد كجا رفته است!
  آنجا را نگاه كن!
  رسول خدا در گوشه اى ايستاده است و دارد به حضرت على(ع) نگاه مى كند و لبخند مى زند.
  شايد تعجب كنى كه چرا پيامبر در اين موقعيت، لبخند مى زند.
  اين يكى از لبخندهاى زيباى پيامبر است كه در تاريخ ثبت شده است و حتماً حكمتى دارد.
  آيا شما راز لبخند پيامبر را مى دانيد؟
  على(ع) نگاهش به پيامبر مى افتد كه به او تبسّم مى زند، على(ع) جلو مى آيد و عرض ادب و سلام مى كند.
  ـ اى على، تو به دنبال آن مردى مى گردى كه شتر را به تو فروخت؟
  ـ آرى، پدر و مادرم به فداى شما باد.
  ـ اى على، آن كسى كه شتر را به تو فروخت جبرئيل بود و آن كس كه شتر را از تو خريد ميكائيل بود و آن شتر هم از شترهاى بهشتى بود و آن درهم ها نيز از طرف خدا بود.


title: تبسّم چهارم
text:
    تبسّم چهارم 


  يكى از زنان مدينه، غذايى را براى پيامبر آماده نمود و به منزل آن حضرت فرستاد (آن غذا مرغ بريان بود).
  آن روز «اَنَس بن مالك»، در خانه پيامبر بود و چون موقع صرف غذا فرا رسيد پيامبر سفره اى انداختند.
  پيامبر نام خدا بر زبان جارى كرده و مشغول خوردن غذا شدند.
  همين كه يك لقمه از آن غذا خوردند دست هاى خود را به سوى آسمان گرفته و اين چنين دعا كردند: «بار خدايا!
  هر كس را بيشتر از همه دوست مى دارى، نزد من حاضر فرما تا اين غذا را با من تناول كند».
  أنس بن مالك مى گويد: وقتى من دعاى پيامبر را شنيدم آرزو كردم كه يكى از فاميل هاى من مهمان پيامبر بشود تا ما هم يك فضيلتى براى فاميل خود داشته باشيم.
  بعد از لحظاتى صداى درب خانه را شنيدم.
  من به پشت درب خانه رفتم، ديدم حضرت على(ع) است كه به ديدار پيامبر آمده است، من به او گفتم كه رسول خدا كار مهمى دارد، براى همين حضرت على(ع) بازگشت و من هم در را بستم و خدمت پيامبر آمدم.
  رسول خدا لقمه اى ديگر از آن غذا را به دهان گرفت و بعد از آن دوباره همان دعا را نمود.
  ديگربار صداى درب خانه آمد، با خود گفتم كه خدا كند اين بار يكى از بستگان خودم پشت درب خانه باشد.
  رفتم درب خانه را باز كردم ديدم كه حضرت على(ع) است، او را به خانه پيامبر راه ندادم و به او گفتم كه پيامبر مشغول كار مهمى است، اين بار هم او بازگشت و من هم خدمت پيامبر آمدم.
  رسول خدا لقمه سوم از آن غذا به دهان مباركش نهاد و همان دعا را نمود.
  باز صداى درب خانه بلند شد، اين بار حضرت على(ع) با صداى بلند از پشت درب خانه، به پيامبر سلام كرد به گونه اى كه پيامبر صداى او را شنيد و او را شناخت.
  رسول خدا(ع) به من فرمود: «اى انس، برخيز و در خانه را باز كن».
  من رفتم و درب خانه را باز كردم و حضرت على(ع) وارد خانه شد.
  چون نگاه پيامبر به چهره حضرت على(ع) افتاد لبخندى زد! 
  اين يكى از زيباترين لبخندهاى رسول خدا مى باشد كه در تاريخ نقل شده است و علماى شيعه و سنى بر اين فضيلت حضرت على(ع) اتفاق دارند، آرى، پيامبر با ديدن حضرت على(ع) بسيار خوشحال شده و براى همين گل لبخند به صورتش نشسته است.
  رسول خدا رو به حضرت على(ع) كرد و فرمود: «من دعا كردم تا خداوند كسى را مهمان من كند كه او را بيش از همگان دوست دارد، اكنون خدا را شكر مى كنم كه تو نزد من آمدى. يا على، چه چيزى باعث شد كه دير آمدى؟».
  حضرت على(ع) عرضه داشت: «اى رسول خدا، هر بار كه من درب خانه را زدم انس مرا به خانه شما راه نداد».
  پيامبر رو به من كرد و فرمود: «اى انس، چرا حضرت على(ع) را به خانه راه ندادى؟».
  من در پاسخ گفتم كه دوست داشتم تا اين فضيلت براى يكى از افراد فاميل من باشد.
  آنگاه حضرت على(ع)، كنار پيامبر نشست و آن غذا را همراه پيامبر تناول نمود.
  خواننده محترم، اين چهار داستانى بود كه در آنها لبخند زيباى رسول خدا به تصوير كشيده شده بود.
  اكنون به بحث در مورد آثار و فايده هاى لبخند مى پردازيم.


title: ارتباط لبخند با سيستم عصبى مغز
text:
    ارتباط لبخند با سيستم عصبى مغز


  آيا مى دانيد كه حالات چهره شما، مى تواند نقش مهمى در احساسات و عواطف شما داشته باشد؟
  شواهد علمى زيادى وجود دارد كه ثابت مى كند اگر شما در چهره خود حالت لبخند ايجاد كنيد بعد از مدتى، احساس شادى در روان شما ايجاد خواهد شد و به عكس، اگر در چهره خود حالت غم ايجاد كنيد ديرى نمى پايد كه احساس غم و ناراحتى وجود شما را فرا مى گيرد.
  «وينبوم» كه يكى از فيزيولوژيست هاى مشهور جهان است اعتقاد دارد كه هرگاه ما به چهره خود، حالتهاى مختلفى (از لبخند، غم، ترس و...) بدهيم در مغز ما هورمون هاى خاصى ترشّح مى شود و هر كدام از آن هورمون ها مى تواند اثر خاصى بر جسم ما بگذارد.
  عضله هاى صورت انسان كه براى لبخند زدن يا نشان دادن خشم به كار گرفته مى شوند، با سيستم عصبى كه در مغز وجود دارند، در ارتباط هستند.
  هنگامى كه پيام هاى عضله هاى صورت، توسط سيستم عصبى دريافت مى شوند اين سيستم عصبى به ترشّح هورمون هاى مختلفى مى پردازد; براى مثال لبخند زدن باعث ترشّح هورمون هاى مثبت در بدن مى شود.
  دانشمندان آمريكايى كه در زمينه لبخند تحقيق مى كردند به اين نتيجه رسيدند كه هنگام لبخند زدن، تغييراتى در سيستم هاى بدن به وجود مى آيد كه براى سلامتى ما بسيار مفيد مى باشند.
  آنها به اين نكته تأكيد كرده اند كه لبخند زدن (بيش از آنكه يك حالت اجتماعى دلپذير باشد)، نقش بسيار بزرگى در سلامتى ما دارد و مانع مبتلا شدن ما به بيمارى هاى مختلف مى شود.
  امروزه اين نظريه كه بسيارى از بيمارى ها بر اثر احساساتى مثل ترس و نفرت، پيشرفت مى كند، مورد قبول پزشكان قرار گرفته است.
  هنگامى كه هورمون هاى ناشى از فشار روانى به طور دائم و به مقدار زياد در بدن ما توليد شود، سيستم دفاعى بدن ما نمى تواند وظيفه خود را به خوبى انجام دهد و زمينه مبتلا شدن به انواع بيمارى ها فراهم مى آيد.
  امروزه ثابت شده است كه افراد شاد، بسيار كمتر از افرادى كه دائماً نگران هستند، بيمار مى شوند و كسانى كه مى توانند در هر شرايطى لبخند به لب داشته باشند به خودشان كمك بزرگى مى كنند و آرامش و آسودگى خاطر را براى خود فراهم مى كنند.
  آيا تا به حال فكر كرده ايد كه چرا هميشه لبخند زدن با شادى و نشاط همراه است؟
  وينبوم (محقق فرانسوى)، در تحقيقات خود به اين سؤال جواب داده است. او مى گويد: «لبخند، باعث افزايش جريان خون در مغز مى شود و همين امر موجب سرخوشى و سلامتى ما مى شود و عملكردهاى خلاقانه مغز ما را فعال مى كند. در حالى كه افسرده حالى و چهره افسرده، باعث كاهش جريان خون به مغز مى گردد و در دراز مدت به سلامتى بدن ما آسيب مى رساند. بنابراين افرادى كه همواره با حالتى افسرده و غمگين در جامعه ظاهر مى شوند خودشان باعث آن مى شوند تا جريان خون به مغزشان، دچار كاهش شود و اين به معنى آن است كه مغز آنها به اندازه كافى تغذيه نشده و كاركرد مطلوبى نخواهد داشت».
  من فكر مى كنم ديگر براى شما واضح و روشن شد كه اگر در دستورات اسلامى لبخند به عنوان صدقه معرفى شده (و مى تواند روزى را زياد كند، و هفتاد نوع بلا را از ما دور كند)، به چه علتى مى باشد.
  آرى، وقتى شما همواره لبخند به لب داشته باشيد، جريان خون كافى به مغز شما مى رسد و اين باعث مى شود شما بتوانيد بهتر فكر كنيد و براى رونق كسب و كار خويش روشهاى تازه اى را به كار گيريد و به اين وسيله روزى شما زياد شود.
  اگر شما همواره لبخند به لب داشته باشيد مغز سالمى خواهيد داشت و معلوم است كه اگر غذاى كافى به مغز شما نرسد همه بدن شما دچار مشكل خواهد شد.
  اكنون علم ثابت كرده است كه قيافه اخمو داشتن موجب گرسنگى مغز مى شود و لبخند موجب سلامتى آن مى گردد و به همين دليل است كه اگر ما همواره گل لبخند به چهره داشته باشيم از بسيارى از بيمارى ها در أمان خواهيم بود.
  محققان به اين نتيجه رسيده اند كه اگر افراد لبخند بزنند احساس شادى بيشترى مى كنند و براى همين توصيه مى كنند كه بهتر است ما اوّل لبخند بزنيم و منتظر شادى باشيم نه اينكه منتظر بمانيم تا احساس شادى در ما بوجود آيد و بعد لبخند بزنيم.


title: با لبخند مى توانيد دوست داشتنى تر جلوه كنيد
text:
    با لبخند مى توانيد دوست داشتنى تر جلوه كنيد 


  به هر كجاى دنيا كه برويد، انسان ها براى نشان دادن خوشحالى خود از لبخند استفاده مى كنند و اين به آن معنى است كه لبخند يك زبان بين المللى است. 
  لبخند مشخص ترين احساس انسان مى باشد; به طورى كه از فاصله چهل و پنج مترى، مى توانيد يك لبخند را تشخيص دهيد در حالى كه شما براى تشخيص احساس تعجب، خشم و ترس بايد به يك فرد بسيار نزديك شويد.
  امروزه مشخص شده است افرادى كه به سادگى لبخند مى زنند از سلامت روانى و جسمانى بيشترى برخوردار هستند.
  «تامكينز» روان شناسى كه در مورد چگونگى لبخند زدن تحقيقات زيادى انجام داده و معتقد است كه انسان ها زمانى لبخند مى زنند كه از احساسات منفى مثل درد، فشار و ترس رها شده باشند.
  به همين خاطر است كه لبخند تا اين اندازه مى تواند مايه آرامش ما شود.آن لحظه اى كه لبخند مى زنيد احساس هاى منفى مثل ترس و غم در وجود شما از بين مى رود.
  بد نيست مطلبى هم در مورد لبخند كودكان بشنويد:
  دكتر «برتون وايت» متخصص كودكان، در مورد لبخند نوزادان و كودكان مطالعاتى انجام داده است و به اين نتيجه رسيده است كه نوزادى كه لبخند مى زند در واقع مى خواهد اطمينان پيدا كند كه از طرف مقابل خود، پاسخ مثبتى دريافت خواهد كرد. كودك دوست دارد هر وقت كه ممكن باشد لبخندى بزند و اين لبخند يك مكانيزم قوى براى ادامه زندگى او مى باشد و كمتر بزرگسالى است كه مغلوب لبخند زيباى يك كودك نشود.
  لبخند وسيله قدرتمندى است كه كودك به وسيله آن از دريافت عشق و محبّت مادر خود، اطمينان پيدا مى كند و به راستى كه كودكان هنگام لبخند زيباتر و جذاب تر به نظر مى رسند و همين به پدر و مادر كمك مى كند تا كودك خود را دوست داشته باشند.
  لبخند كودك، تنها پاداشى است كه پدر و مادر براى تحمّل آن همه سختى دريافت مى كنند; اما همين كافى است.
  تحقيقات نشان مى دهد كودكانى كه با آمادگى بيشتر و به دفعات بيشتر لبخند مى زنند، شانس بيشترى براى رسيدن به آينده بهتر دارند، آينده اى كه در آن به صورت شخصى برون گرا و مؤثر براى جامعه خود شكوفا شوند.
  نكته ديگر اين كه وقتى ما مى بينيم كودكان به اين راحتى و به اين سرعت، لبخند مى زنند مى توانيم به اين نتيجه برسيم كه حالت طبيعى ما انسان ها، شادى مى باشد و غم و اندوه، يك حالت غير طبيعى است و به همين دليل است كه غم و اندوه، انسان را بيمار مى كند.
  آيا تا به حال به اين نكته فكر كرده ايد كه لبخند زدن، ساده ترين حالتى است كه مى توانيم به چهره خود بدهيم.
  لبخند به راحتى به چهره ما مى نشيند اما اگر بخواهيم غم و اندوه را به چهره خود بنشانيم بايد عضلات چهره خود را منقبض كنيم و همين باعث مى شود كه ديگر به صورت جذاب به نظر نرسيم.
  افرادى كه زياد لبخند مى زنند در نظر ديگران، به صورت افرادى دوست داشتنى، مهربان و خونگرم جلوه مى كنند كه مى توان به راحتى با آنها رابطه برقرار كرد.
  اما افرادى كه به سختى لبخند مى زنند در نظر ديگران به صورت انسان هايى گوشه گير، درون گرا و سرد جلوه مى كنند.
  انسان ها به طور غريزى جذب افرادى مى شوند كه زياد لبخند مى زنند براى همين اگر مى خواهيد ديگران را به سوى خود جذب كنيد سعى كنيد همواره لبخندى به لب داشته باشيد. 
  حتماً اين سخن را شنيده اى كه مى گويند: «بخند تا دنيا به تو بخندد». آرى هنگامى كه شما با لبخندى زيبا در جامعه ظاهر مى شويد به تمام دنيا پيام عشق و محبّت ارسال مى داريد و براى همين مى توانيد افراد بانشاط و پرانرژى را به سوى خود جذب كنيد.
  هميشه به ياد داشته باشيد كه توانايى لبخند زدن، هديه اى است الهى كه فقط به ما انسان ها عنايت شده است و هيچ مخلوق ديگرى در روى زمين از آن بهره مند نيست.
  هدف خداوند از دادن اين نعمت به ما اين بوده است كه ما انسان ها به راحتى بتوانيم به يكديگر نزديك شده و با يكديگر دوست شويم.


title: لبخند همان اكسير جوانى است
text:
    لبخند همان اكسير جوانى است


  ما بايد توجّه داشته باشيم كه لبخندى كه براى مسخره كردن ديگرى باشد، نه تنها براى ما آرامش را به ارمغان نمى آورد بلكه باعث ناراحتى فرد ديگرى شده و به همين دليل بعد از مدتى انرژى منفى آن، گريبان گير خود ما مى شود و ما را دچار غم واندوه مى كند.
  همواره سعى كنيد هنگام لبخند از صميم قلب به طرف مقابل خود محبّت بورزيد و بدانيد فقط در اين صورت است كه مى توانيد در قلب او نفوذ كنيد.
  ما انسان ها به راحتى مى توانيم لبخندى را كه نشانه عشق و محبّت باشد از لبخندى كه از روى اجبار باشد تشخيص دهيم.
  شما بايد تلاش كنيد تا همه مردم را دوست داشته باشيد و باور كنيد كه اين يكى از بهترين راههاى جذب رحمت الهى مى باشد.
  اكنون كه عشق به همه مردم را در قلب خويش جاى داديد مى توانيد لبخندى دلنشين هم به لب داشته باشيد به گونه اى كه هر كس شما را ببيند مجذوب لبخندتان شود و به سوى شما كشيده شود و شما را در راه رسيدن به هدف و آرمان زيبايتان، يارى كند.
  در روانشناسى لبخند، به اين نكته تأكيد مى شود كه ما بايد از صميم قلب احساس كنيم كه نسبت به خود و ديگران وظيفه اى داريم و آن وظيفه همان لبخند زدن و شاد جلوه كردن است.
  لبخند مى تواند چرخ هاى زندگى اجتماعى ما را روغن كارى كند و جامعه ما را لذت بخش كند، شما تصور كنيد كه اگر در روابط اجتماعى ما لبخند وجود نداشته باشد چقدر روابط بين فردى ما با مشكل روبرو مى شود.
  لبخند، پيام آور دوستى و محبّت مى باشد و باعث مى شود كه ما احساس بهترى نسبت به زندگى و جهان پيرامون خود داشته باشيم.
  افرادى كه همواره با چهره اى اخمو با دنيا برخورد مى كنند، معمولاً در درون خود احساس وحشت مى كنند و آنها در واقع، تنش هاى درونى و خجالت خود را در پشت چهره عبوس خود پنهان مى كنند.
  اما افرادى كه در جامعه با لبخند ظاهر مى شوند به اين وسيله نشان مى دهند كه شخصيتى مهربان و اجتماعى و خوش قلب دارند.
  شايد شما خيال كنيد كه با لبخند زدن، مردم شما را فردى غير جدى بدانند اما بايد بدانيد اين لبخند تغييراتى بسيار اساسى در جسم و روان شما به وجود مى آورد كه نمونه بارز آن شادمانى است و در اين حالت تمام جسم شما تنظيم شده و ذهنتان شفاف تر مى شود.
  آيا شما سخنى در مورد اكسير جوانى شنيده ايد؟
  اكنون بدانيد كه لبخند بهترين اكسير جوانى است كه بشر در اختيار دارد، چيزى كه براى همه ما قابل دسترس است.
  لبخند زدن باعث مى شود تا شما جذاب تر، زنده تر و جوان تر به نظر بياييد.
  به هر حال مى توان در مورد فايده هاى لبخند زياد سخن گفت، لبخند زدن مى تواند فشار روانى بر شما را كاهش دهد و در واقع موجب گردد تا شما احساس خوشبختى و شادى كنيد.
  اين نكته را هيچ گاه از ياد نبريد كه لبخند، واقعيتى شيرين است و زندگى را به كام شما دلنشين مى كند.


title: آيا از پيام هاى غير كلامى استفاده مى كنيد
text:
    آيا از پيام هاى غير كلامى استفاده مى كنيد


  روان شناسان در تحقيقات خود به اين نتيجه رسيده اند كه در ارتباط ميان انسان ها 70% پيام ها با زبان بدن (حالات و نشانه هاى غير كلامى) صورت مى گيرد و فقط 30% پيام ها با سخن گفتن منتقل مى شود.
  در مورد پيام هاى غير كلامى، سخن بسيار گفته شده است و محققان در زمينه مقايسه پيام هاى كلامى و غير كلامى، بررسى هايى انجام داده اند.
  اگر دقّت كنيد متوجّه مى شويد كه واكنش به پيام هاى غير كلامى بسيار سريع تر از واكنش به پيام هاى كلامى است. وقتى طرف مقابل شما به روى شما تبسّم مى زند يا به شما خيره مى شود، در تفسير و واكنش به اين علامت ها درنگ نمى كنيد; به بيان ديگر ما نيازى به فكر كردن براى درك اين پيام هاى غير كلامى نداريم. 
  اما در زمينه پيام هاى كلامى، ما نياز به زمان بيشترى داريم تا منظور طرف مقابل را درك كنيم; چون فهم و درك يك پيام كلامى نياز به فكر كردن دارد.
  خلاصه آن كه پيام هاى غير كلامى در مقايسه با پيام هاى كلامى، كمتر مورد بازبينى آگاهانه قرار مى گيرند; به اين معنا كه ما به سرعت مى توانيم به مقصود و معناى اين پيام ها پى ببريم.
  جالب است بدانيد كه پيام هاى غير كلامى از نظر فرهنگى، همگانى هستند و در هر زمان و مكانى به كار مى آيند. وقتى شما با فردى روبرو مى شويد كه زبان او با زبان مادرى شما فرق دارد و قادر به ايجاد ارتباط كلامى نيستيد، مى توانيد با همين لبخند، صميميّت خود را به قلب او ارسال كنيد.
  از طرف ديگر در ارزيابى هايى كه انجام شده اين نكته روشن شده است كه اثر پيام هاى غير كلامى (مثل دست دادن، لبخند زدن و...) سه تا چهار برابر اثر پيام هاى كلامى مى باشد.
  يكى از مهمترين مهارتهاى گفتگو با ديگران از ناحيه مهارت «زبان تن»، جلوه پيدا مى كند و تحقيقات نشان داده است كه «زبان تن» قبل از اينكه ما حرفى به زبان بياوريم احساسات و نگرش هاى ما را به ديگران مخابره مى كند.
  اغلب كسانى كه در گفتگو و ارتباط برقرار كردن با ديگران مشكل دارند، متوجّه نيستند كه حالت بدن آنها، دليل اصلى عدم موفقيت آنها در زمينه ارتباطات است.
  ما همواره با نخستين علامت ها و اشاره هايى كه به مخاطبان خود ارسال مى كنيم درك مى شويم و مورد قضاوت قرار مى گيريم و اگر اين علامت اوّليه، دوستانه نباشد داشتن يك صحبت خوب و خوشايند دشوار مى شود.
  شما مى توانيد با رعايت روشهايى كه در علم «زبان تن» مورد بحث قرار مى گيرد، كارى كنيد كه نخستين اشاره هاى بدن شما، به نفع شما (و نه بر ضرر شما) كار كنند.
  وقتى شما از زبان تن استفاده مى كنيد در اصل، پيامى به اين شرح را به مخاطب خود مخابره مى كنيد: «من شخصى دوست داشتنى هستم و اگر تو بخواهى حاضرم با تو ارتباط برقرار كنم».
  لازم به ذكر است كه پيام هاى غير كلامى به پنج شيوه به مخاطب ارسال مى شود:
  1. حالات چهره: سخنور رومى "سيسرون" بيش از دو هزار سال قبل گفته است: «چهره، تصوير روح است». امروزه علم روان شناسى اين مطلب را ثابت كرده است كه احساسات و عواطف ما در چهره ما منعكس مى شود.
  2. تماس چشمى: شعراى قديمى چشم را پنجره اى براى روح مى دانستند; زيرا عموماً از اين پنجره مى توان نكات زيادى را درباره احساسات ديگران به دست آورد.
  روان شناسان، نگاه معمولى و مداومِ مخاطب به شما را نشانه دوستى و محبّت مى دانند; ولى اگر مخاطب شما از تماس چشمى دورى كند اين چنين نتيجه گيرى مى كنند كه او شما را دوست ندارد و يا اين كه فردى خجالتى است.
  3. تُنِ صدا: زير و بم صدا، بلندى، آهنگ و سرعت صداى ما، معانى زيادى را به ديگران منتقل مى كند كه ما در ارتباط خود با ديگران بايد به اين نشانه ها توجّه كنيم.
  معمولاً سرعت كم و تغيير كم در زير و بم صدا نشان دهنده هيجان هاى منفى مثل غم، خشم و ترس مى باشد و در مقابل اگر شما با سرعت زياد سخن بگوييد و در هنگام سخن گفتن، دائماً زير و بم صداى خود را تغيير دهيد، اين نشانه هيجان هاى مثبت مانند خوشحالى، فعاليت و تعجّب است.
  4. حالت بدن: حالت هاى مختلف بدن، حركات سر و دست، لرزش و يا آرامش بدن، پيام هاى زيادى را به مخاطب منتقل مى كند.
  روان شناسان معتقدند كه ما با حركات بدنى خود به ابراز حالت هاى عاطفى پرداخته و به نحوى به كنترل ديگران مى پردازيم.
  شما مى توانيد از راه ديدن، نحوه راه رفتن، حركت كردن و تغيير دادن وضعيت بدن، به اضطراب، افسردگى، نگرانى و يا بر عكس به تحرّك، آرامش و خوشحالى طرف مقابل خود پى ببريد.
  5. تماس بدنى: تماس بدنى با توجّه به عوامل مختلف ميزانًًًًً آشنايى،عاطفه، تسلط، مراقبت و غيره را ارسال نمايد. اين كه لمس كننده، دوست يا غريبه باشد و مدت تماس، كوتاه يا طولانى، آهسته ويا سخت باشد، مى تواند در پيام ارسالى اثر بگذارد.
  اكنون كه با شيوه هاى مختلف ارسال پيامهاى غير كلامى آشنا شديد توجّه شما را به پيامهايى كه با چهره مى توانيد ارسال كنيد، جلب مى كنم:
  در چهره انسان، در همان سال هاى اوّليه زندگى، هيجان هاى مختلف به وضوح و روشنى جلوه مى كند كه مهم ترين آنها: خشم، ترس، شادى، غم، تعجّب و تنفّر مى باشد.
  ما مى توانيم محبّت، عشق، صميميّت، تنفّر و خشم خود را با چهره خود به مخاطب خود ارسال كنيم و معلوم است كه اگر پيامهاى دوستانه براى مخاطبان خود ارسال كنيم پيامهاى دوستانه نيز دريافت خواهيم كرد.
  شما با لبخند مى توانيد بهترين پيامها را در كمترين زمان ممكن به مخاطب خود مخابره كنيد. 
  لبخند، نشانه تمايل شما به سخن گفتن و ايجاد رابطه مى باشد و شما با لبخند، پيام عشق و زيبايى را به طرف مقابل خود ارسال مى كنيد.
  وقتى تبسّم مى كنيد نشان مى دهيد كه براى طرف مقابل، شخصيت مثبتى قائل شده ايد و مخاطب شما هم وقتى تبسّم شما را مى بيند آن را به حساب تعريف و تمجيد مى گذارد و معمولاً احساس خوبى نسبت به شما پيدا مى كند و براى همين است كه مخاطب شما هم در جواب لبخند شما، لبخند مى زند و در همين موقع است كه فرصت طلايى براى ايجاد ارتباط به وجود مى آيد.
  لبخند مى تواند مخاطب شما را در موقعيتى قرار دهد كه به صحبت كردن با شما علاقه نشان بدهد و به همين دليل شما شانس بيشترى براى رسيدن به هدف خود خواهيد داشت.
  گشاده رويى شما حكايت از آمادگى فكرى و ذهنى شما براى ايجاد رابطه دارد و براى همين مخاطب به سخنان شما گوش مى سپارد و زمينه آغاز يك همكارى خوب فراهم مى شود.


title: به شاد بودن اهميّت بيشتر بدهيم
text:
    به شاد بودن اهميّت بيشتر بدهيم


  آيا مى دانيد هيچ پيوند عميقى بين ما انسان ها به وجود نمى آيد مگر اينكه با لبخند و شادمانى همراه باشد؟
  به راستى در جهانى كه انسان ها تلاش مى كنند روى منفى ها و كمبودها تمركز كنند، لبخند زدن نياز به شجاعت دارد.
  آيا شما مى دانيد كه لبخند نيرومندترين قدرت براى ايجاد خلاقيّت و معنويّت است؟
  چرا ما اين گونه تربيت شده ايم كه معنويت را با غم و ناراحت بودن، همراه مى دانيم در حالى كه همين لبخند مى تواند درهاى آسمانى معنويّت را به روى ما بگشايد!
  اگر شما بخواهيد در زندگى شاد باشيد بايد ذهنتان را به سوى دارايى ها و نعمتهايى كه خدا به شما داده است متمركز كنيد.
  در اين صورت است كه دنيا در چشم شما زيبا جلوه مى كند چون ذهن خود را به سوى زيبايى ها و نعمتهايى كه خدا به شما داده است متمركز كرده ايد. 
  در طول تاريخ، بزرگان بشريت، همواره بر ضرورت شادمانى تأكيد كرده اند براى مثال "سوفوكلس" 451 سال پيش از ميلاد، به شاگردانش گفت: «انسانى كه شادمانى از وجودش رخت بر بسته است، ديگر زندگى نمى كند، بلكه او را بايد مرده پنداشت».
  اكنون ديگر شما مى دانيد كه يكى از بهترين راهها براى شادمان نمودن خود و ديگران، لبخند زدن مى باشد.
  شادمانى بهترين وضعيت مطلوب ذهنى ما مى باشد و به اين دليل مى تواند ما را در كسب راه حل هاى خلّاقانه يارى بخشد.
  هنگامى كه احساس شادمانى و رضايت مندى مى كنيم و زمانى كه شاد هستيم، آغوشمان به روى زندگى گشوده است و آنگاه است كه همه چيز را زيبا مى بينيم و بهتر از عهده مشكلات روزانه خود بر مى آييم. 
  آرى، هيچ راهى مطمئن تر از لبخندى كه از صميم دل باشد براى دوستى ميان ما انسان ها وجود ندارد.
  حتماً ديده ايد كه چگونه يك لبخند توانسته است رابطه اى را كه تا لحظاتى پيش پر از تنش و اضطراب بوده است، به پيوندى گرم و صميمى تبديل كند.
  لبخندى كه بر لبهاى شما مى نشيند هم خودتان را غرق شادى مى كند و هم ديگران را از محبّت و صميميّت، سيراب مى سازد و به اين وسيله شما براى شادمانى جامعه خود، گامى بزرگ برداشته ايد.
  همين لبخند شما مى تواند يخ هاى بى تفاوتى را در جامعه آب كند و شور محبّت را در دلهاى همگان، زنده نمايد.
  نكته قابل توجّه ديگر اينكه ما انسان ها همواره آماده ايم كه با بروز كوچكترين حادثه ناخوشايند به استقبال احساسات منفى مثل خشم، تنفر، كينه و افسردگى برويم و به زمين و زمان بد بگوييم.
  هنگامى كه چراغ راهنمايى، كمى ديرتر سبز مى شود، وقتى كه پشت ترافيك گير مى افتيم، زمانى كه هوا آن طور كه دلمان مى خواهد نيست; عصبانى و ناراحت مى شويم و در دام افكار و احساسات منفى گرفتار مى آييم.
  جالب اين است كه همه ما مى دانيم اين افكار و احساسات منفى، نمى توانند مشكلات ما را بر طرف سازند بلكه به مشكلات ما مى افزايند.
  هنگامى كه شما لبخند مى زنيد در واقع با اين كار رضايت خاطر، آرامش باطن و اعتماد به نفس خويش را نشان مى دهيد.
  همه روان شناسان لبخند را به عنوان نماد آرامش و اعتماد به نفس مى شناسند.
  كسى كه در زندگى همواره لبخند به لب دارد به خاطر اين است كه او به گونه اى ديگر به دنيا نگاه مى كند، او دنيا را به چشم مثبت انديشى مى بيند و براى همين همواره شاد مى باشد.
  ما بايد تلاش كنيم كه همواره نيمه پر زندگى را ببينيم و چون در كنار پنجره زندگى مى ايستيم، زيبايى هايش را ببينيم و لذت ببريم.
  بايد در زندگى به نعمت هايى كه خدا به ما داده است تمركز كنيم نه اينكه همواره به نداشته ها فكر كنيم.
  اين گونه ما مى توانيم شكر واقعى نعمتهاى خدا را كنيم و معلوم است كه شكر نعمت، نعمتت افزون كند.
  نگرانى و افسردگى بيشتر مردم به خاطر فرداى نامعلوم است، اما چرا ما شادى امروز را فداى آينده اى نامعلوم مى كنيم؟
  زندگى كردنى كه در آن فقط به فرداى بهتر و بهتر بينديشيم، فريبى بيش نيست، كسى كه اين گونه زندگى مى كند، شادمانى امروز خود را از دست مى دهد.
  زندگى يك فرصت است و اگر مى خواهيد خوشبخت باشيد سعى كنيد از اين فرصت لذت ببريد نه اينكه در انتظار فردا بمانيد كه چون به فردا رسيديد خوشبختى را در آغوش بگيريد.
  زندگى مقصد نيست، زندگى يك سفر است و آنانى كه اين را مى دانند هر لحظه اين سفر را با لبخند خويش زيبا و زيباتر مى كنند.

  																	«پايان»


title: توضيحات
text:
  توضيحات


  كتاب با من تماس بگيريد!
  موضوع: دعا، آداب دعا، مناجات با خدا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  										بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  وقتى در زندگى خود با مشكلى روبرو مى شوى به در خانه او مى روى و دست به دعا بر مى دارى و صدايش مى زنى.
  و منتظر مى شوى تا او جواب دعاى تو را بدهد.
  ولى بعضى وقت ها جوابى نمى شنوى، براى همين با خود فكر مى كنى كه نكند او دعاى مرا نشنيده باشد و آنگاه مى گويى: «خدايا گوشى را بردار!».
  اما او كه از همه شنواتر است و هميشه منتظر تماس ما مى باشد پس مشكل در كجاست؟
  نكند ما از راه و رسم دعا كردن، بى خبر مانده ايم؟
  او وعده داده است دعاى بندگان خود را مستجاب مى كند به شرط آنكه آنان آداب دعا كردن را مراعات كنند.
  اين كتاب به تو كمك مى كند تا بتوانى بهتر و بهتر دعا كنى و زودتر به خواسته هايت برسى. همچنين تو را با بيش از پنجاه دعاى معتبر، مفيد و مختصر آشنا مى سازد.
  با خواندن اين كتاب، اهميّت بيشترى به دعا خواهى داد چرا كه دعا مى تواند ما را به سعادت و كمال هر چه بيشتر برساند.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، اسفند ماه 1386


title: يك سلاح قوى براى شما آورده ام
text:
  يك سلاح قوى براى شما آورده ام


  پيامبر در مسجد نشسته بود و ياران و دوستانش گرد او حلقه زده بودند.
  در اين هنگام، آن حضرت نگاهى به ياران خود نموده و فرمود:«آيا مى خواهيد سلاحى را به شما معرفى كنم تا با استفاده آن از شرّدشمن خود نجات يابيد؟».
  همه در فكر فرو رفتند كه مگر خطرى، شهر مدينه را تهديد مى كند كه پيامبر سخن از سلاح به ميان مى آورد.
  اما پيامبر در ادامه كلام خود به اين نكته اشاره كرد كه اين سلاح، اثر ديگرى هم دارد و آن اينكه رزق و روزىِ شما را هم زياد مى كند.
  به راستى اين سلاح چيست كه هم شرّ دشمن را كوتاه مى كند و هم باعث بركت زندگى ما مى شود؟
  مردم مى خواستند بدانند كه اين سلاح چيست، براى همين از پيامبر درخواست كردند تا آن سلاح را معرفى كند.
  اينجا بود كه پيامبر فرمودند: «اگر شما هر صبح و شام دعا كنيد به آن سلاح دست يافته ايد كه دعا سلاح مؤمن است».
  آرى، بزرگ ترين دشمن ما، شيطان است و چون ما به درگاه خدا رو كنيم و با او مناجات كنيم، چنان رحمت خداوند بر ما نازل مى شود كه ديگر شيطان نمى تواند با وسوسه هاى خود ما را فريب دهد.


title: پيامبرى كه صورت به خاك مى نهاد
text:
  پيامبرى كه صورت به خاك مى نهاد


  خداوند در قرآن مجيد وقتى مى خواهد از حضرت ابراهيم(ع) تعريف كند، به دو ويژگى او اشاره مى كند: 
  الف. بردبارى و حلم: حضرت ابراهيم(ع) هنگام روبرو شدن با مشكلات مختلف زندگى، صبر كرده و بردبارى خود را حفظ مى نمود.
  ب. خشوع و خضوع: آن حضرت همواره در درگاه خداوند، فروتنى و خشوع خود را به نمايش مى گذاشت.
  امام باقر(ع) فرمودند: «حضرت ابراهيم(ع) هرگاه در بيابان ها جاى خلوتى را پيدا مى كرد به نماز مى ايستاد و فروتنى خود را نسبت به خدا نشان مى داد و خدا اين رفتار او را خيلى دوست مى داشت».
  بنابراين اگر گذر شما به بيابان افتاد يادتان باشد همانند حضرت ابراهيم(ع)، در دل بيابان به نماز بايستيد و صورت خود را به خاك بگذاريد و به درگاه معبود خود تضرّع نماييد.
  آرى، آن لحظه اى كه شما صورت به خاك مى نهيد و خداى خويش را صدا مى زنيد به او خيلى نزديك شده و رحمت بى انتهايش تمام وجود شما را فرا مى گيرد.


title: بازگشت نعمت ها با دعا
text:
  بازگشت نعمت ها با دعا 


  آيا براى شما پيش آمده است كه خدا به شما نعمتى بدهد ولى بعد از مدتى آن نعمت از شما گرفته شود؟
  البته هر نعمتى كه از انسان گرفته مى شود به علت گناهان او مى باشد چنانچه در حديثى از حضرت على(ع) به همين نكته اشاره شده است.
  اكنون سؤال من اين است: آيا راهى وجود دارد تا ما بتوانيم آن نعمت هايى را كه از ما گرفته شده است به سوى خود برگردانيم.
  حضرت على(ع) راه حلّى براى بازگشت نعمت ها معرفى مى كند و آن همان دعا و تضرّع به درگاه خدا مى باشد.


title: گدايى در خانه دوست
text:
  گدايى در خانه دوست 


  آيا تا به حال فكر كرده ايد كه خداوند چه عملى را بيشتر دوست دارد؟
  امام باقر(ع) فرمودند: «خداوند هيچ چيز را به اندازه گدايى در خانه اش، دوست ندارد».
  آرى، اگر شما از مردم خواهشى بكنيد نزد آنها ذليل مى شويد، اما اگر كسى در خانه خدا گدايى كند نزد او عزيز و محترم مى شود.
  گدايى در خانه خدا، عزّت دنيا و آخرت است و خداوند بسيار دوست دارد كه بندگانش به در خانه او بيايند و او را صدا بزنند.
  خداوند بسيار بخشنده و مهربان است و بندگان خود را دوست مى دارد براى همين هنگامى كه بندگان او به در خانه او مى آيند آنها را مورد عنايت و رحمت خود قرار مى دهد.


title: خدايى كه دعا را دوست دارد
text:
  خدايى كه دعا را دوست دارد


  چرا خداوند رزق و روزى شما را معمولا از جايى مى رساند كه احتمال نمى دهيد كه از آنجا روزىِ شما برسد؟
  حتماً برايتان پيش آمده است كه قرض زيادى داشته ايد و به هر جا كه فكرتان مى رسيده سر زده ايد اما جواب نگرفته ايد ولى بعد از مدتى، خداوند از جايى كه اصلا باور نمى كرده ايد پولى برايتان رسانده است و شما قرض خود را داده ايد.
  امام صادق(ع) فرمودند: «خداوند روزى مؤمنان را در جايى قرار مى دهد كه آنها نمى دانند و اين به آن دليل است كه وقتى مؤمن نداند كه روزيش از كجا مى آيد، بيشتر دعا مى كند».
  آرى، خداوند دعا كردن شما را خيلى دوست دارد براى همين برنامه اى مى ريزد تا شما كمى نگران روزى خود باشيد و دست به دعا برداريد و با خالق خود راز و نياز كنيد.


title: هيچ دعايى بى جواب نمى ماند
text:
  هيچ دعايى بى جواب نمى ماند


  بارها شده است كه ما دعا مى كنيم و حاجت خود را از خداوند مى خواهيم اما دعاى ما مستجاب نشده و به آرزوى خود نمى رسيم.
  وقتى كه خواسته ما به صلاح ما باشد خداوند آن را برآورده مى كند ولى اگر خواسته ما به مصلحت ما نباشد خداوند درمقابل اين دعايى كه نموده ايم ثواب بسيار بزرگى در آخرت به ما مى دهد.
  در حديث آمده است كه روز قيامت مؤمن آرزو مى كند كه اى كاش هيچ كدام از دعاهاى او مستجاب نمى شد.
  حتماً مى گويى آخر اين ديگر چه آرزويى است؟
  در روز قيامت، خداوند براى هر دعاى مستجاب نشده، ثواب زيادى به مؤمن مى دهد كه وقتى او به آن همه ثواب نگاه مى كند، اين چنين آرزو مى كند.
  البته در موارد زيادى هم خداوند در مقابل آن دعايى كه مستجاب نشده، بلايى را از ما دور مى كند.
  يادت هست كه چگونه آن خطر تصادف از تو برطرف شد، اين به خاطر دعايى بود كه در درگاه خدا نمودى ولى مستجاب نشده بود.


title: ستون دين چيست؟
text:
  ستون دين چيست؟


  من بارها و بارها شنيده بودم كه نماز، ستون دين است، اما امروز به حديثى از پيامبر برخورد كردم كه در آن، دعا به عنوان ستون دين معرفى شده بود.
  آيا مايل هستيد آن حديث را براى شما نقل كنم؟
  پيامبر فرمودند: «دعا، ستون دين و نور آسمان و زمين است».
  به راستى ستون دين، نماز است يا دعا؟
  من فكر مى كنم اگر نماز به عنوان ستون دين معرفى شده است به خاطر آن است كه نماز هم از دعا تشكيل شده است.
  وقتى كه شما به نماز مى ايستيد، در واقع خدا را مى خوانيد و اين همان معنى دعاست.
  پس حقيقت نماز و دعا يك چيز است و آن سخن گفتن با خداى مهربان و راز و نياز كردن با اوست و در سايه همين راز و نياز است كه معنويت در قلب ما رشد مى كند و آرامشى جاودان، روح انسان را در بر مى گيرد.


title: فقط به سوى خانه تو مى آيم
text:
  فقط به سوى خانه تو مى آيم


  يكى از ياران امام صادق(ع) مى گويد:
  وضع اقتصادى من بسيار خراب بود و بدتر از همه اين كه شرمنده زن و بچه خود شده بودم زيرا چند مدتى بود كه نتوانسته بودم براى آنها غذا و پوشاك مناسبى تهيه كنم.
  ديگر هيچ رفيق و آشنايى نبود كه از او پول قرض نگرفته باشم به قول معروف، در زندگى من، كارد به استخوان رسيده بود.
  البته من با فرماندار مدينه، يك آشنايى قبلى داشتم و براى همين به ذهنم رسيد كه خوب است بروم و شرح حال خود را براى او بگويم و از او كمكى بگيرم.
  ولى او دست نشانده حكومت طاغوت (بنى أميّه) بود و دستش به خون شيعيان و فرزندان حضرت زهرا(س) آغشته بود.
  مدتى بود كه بر سر دو راهى گير كرده بودم و نمى دانستم چه بايد بكنم.
  آيا كار درستى بود كه من به نزد او بروم و از او تقاضاى كمك كنم؟
  اما وقتى امروز نگاهم به چهره زرد و رنگ پريده كودكانم افتاد، تصميم خود را گرفتم و به سوى فرماندارى مدينه حركت كردم.
  خدا كند كسى مرا در حال رفتن به داخل فرماندارى نبيند!
  حالا ديگر ديوارهاى فرماندارى مدينه را مى بينم، خوب است زود وارد فرماندارى شوم چون هر لحظه ممكن است يكى از آشنايان من از اينجا عبور كند و مرا ببيند كه نزد فرماندار مى روم. 
  او كيست كه به سمت من مى آيد؟ نكند او مرا بشناسد؟
  واى، او پسر عموى امام صادق(ع) است! او مرا مى شناسد و بارها مرا در خانه امام صادق(ع) ديده است.
  او اين وقت روز، اينجا چه مى كند؟
  حالا چه كنم، اگر سؤال كند كه اينجا چه مى كنى چه جوابى بدهم؟
  ولى هيچ چيز بهتر از راستگويى نيست!
  او جلو مى آيد و بعد از سلام، با من دست مى دهد.
  ـ كجا مى روى؟
  ـ داشتم به نزد فرماندار مى رفتم.
  ـ براى چه مى خواهى آنجا بروى؟
  ـ فقر و ندارى، تمام زندگى مرا گرفته است، براى تقاضاى كمك نزد او مى روم.
  ـ بدان كه اميد تو نااميد خواهد شد زيرا به در خانه غير خدا مى روى، تو بايد به در خانه آن كسى بروى كه اميدت را نااميد نمى كند و كرمش بيش از همه است، آيا مى خواهى حديثى را كه از امام صادق(ع) شنيده ام برايت بگويم؟
  ـ بله
  ـ يك روز كه خدمت آن حضرت بودم، ايشان فرمودند:
  خداوند به يكى از پيامبران خود اين چنين وحى كرد: «من اميد هر كس را كه به غير من اميد داشته باشد نااميد مى كنم. چگونه است كه بنده من در سختى ها به كسى ديگر اميد مى بندد؟ مگر در خانه من به روى كسى كه مرا بخواند بسته است؟ من آن خدايى هستم كه قبل از آنكه بندگانم مرا بخوانند به آنها كرم و مهربانى مى كنم، آيا اكنون كه مرا صدا مى زنند آنها را نااميد مى كنم؟».
  من كه اين حديث را شنيدم خيلى تحت تأثير آن واقع شدم و از او خواستم تا اين حديث را بار ديگر برايم تكرار كند.
  او هم قبول كرد و براى بار دوم اين حديث امام صادق(ع) را براى من نقل كرد و من با دقت تمام به حديث گوش فرا دادم.
  اين حديث آن قدر برايم شيرين بود كه براى بار سوم از او خواستم آن را برايم تكرار كند.
  من بعد از شنيدن اين سخن، با خود عهد كردم كه ديگر از مردم چيزى نخواهم و براى همين از رفتن به فرماندارى، صرف نظر كردم.
  مدتى نگذشت كه خداوند به وعده خود وفا كرد و از جايى كه باور نمى كردم پول زيادى به دستم رسيد و من از فقر نجات پيدا كردم.


title: شاه كليد سعادت را مى شناسيد؟
text:
  شاه كليد سعادت را مى شناسيد؟


  يكى از دوستان نزديكم از سفر مكه آمده بود و من همراه با خانواده براى ديدن او به خانه اش رفته بوديم.
  بعد از صرف شام به منزل بازگشتيم، اما هر چه به دنبال كليد خانه گشتم آنرا پيدا نكردم.
  بالأخره مجبور شدم سراغ كليد ساز بروم و با زحمت بسيار او را پيدا كنم و از او بخواهم كه درب خانه ما را باز كند.
  او شاه كليدى داشت كه تا آن را به قفل در خانه انداخت فوراً در باز شد.
  آرى اين شاه كليد به همه قفل ها مى خورد و همه آنها را باز مى كند.
  آيا شما شاه كليدى مى شناسيد كه بتواند همه درهاى معنوى را باز كند؟
  اگر ما بتوانيم اين شاه كليد را پيدا كنيم مى توانيم با سرعت به سوى كمال و سعادت پيش برويم.
  امام صادق(ع) فرمود: «دعا، كليد همه درهاى رحمت است و فقط از راه دعا مى توان نزد خداوند جايگاهى پيدا كرد».
  آرى، دعا شاه كليد سعادت وخوشبختى است، اگر آن را در دست بگيرى مى توانى همه درهاى رحمت را به سوى خود باز كنى.


title: راهى براى رهايى از گرفتارى ها
text:
  راهى براى رهايى از گرفتارى ها


  همه مى دانيم كه دل كودكان، پاك و با صفا مى باشد چرا كه آنها هنوز به گناه آلوده نشده اند و براى همين آنها به خداوند نزديك تر مى باشند.
  آيا مى خواهى كارى به شما ياد بدهم تا زودتر دعاهايت مستجاب شود؟
  امام باقر(ع) هر گاه دچار غم و غصه اى مى شد اهلِ خانه خويش را گرد خود جمع مى كرد و آنگاه دعا مى نمود و از كودكان مى خواست تا «آمين» بگويند.
  نمى دانم در آمين گفتن كودكان چه اثرى وجود دارد كه امام باقر(ع) (با اين كه اسم اعظم خدا را مى داند) براى رفع مشكل خويش از اين برنامه استفاده مى كند.
  اين گفته پيامبر اسلام است كه دعاى كودكان أمّت من، تا زمانى كه به گناه آلوده نشده اند مستجاب است.
  راستى داشت يادم مى رفت كه به اين نكته، اشاره كنم كه امام باقر(ع) وقتى كودكان خود را گرد خود جمع مى كرد همسر خود را نيز در اين مراسم دعا فرا مى خواند.
  درست است كه من الان مشكل دارم و در غم و غصه هستم و مى خواهم دعا كنم اما بايد همسرم هم كنار من باشد تا من بتوانم در آسمان معنويت، اوج بگيرم!
  بايد در كنار دعاى من، آمينِ همسر من هم باشد تا خدا آن را مستجاب كند.
  و به راستى اگر همه ما در زندگى به همين دستور امام خويش عمل مى كرديم، همسرانِ ما چقدر احساسِ مهم بودن مى كردند و باافتخار به عشق راستين ما باعث استجابت سريع دعاى ما هم مى شدند.
  به نظر من يكى از صحنه هايى كه خدا خيلى آن را دوست دارد لحظه اى است كه شما در خانه خود رو به قبله نشسته ايد و همسر و فرزندانتان هم در كنارتان هستند.
  شما با هم دعا مى كنيد و خداوند سخن شما را مى شنود و اين مهربانى و صميميّت ميان اين خانواده را مى بيند، همسرتان را مى بيند كه از صميم دل به دعاى شما آمين مى گويد.
  شما با صداى بلند، خواسته خود را از خدا مى خواهيد، و اين چنين، اطمينان را به قلب همسر خود هديه مى كنيد.
  اين گونه به كودكان خود مفهوم خدا و دعا را آموزش مى دهيد.
  اكنون دعاى شما تمام مى شود و كودكانت آمين مى گويند; شما آنها را در آغوش مى گيريد و روى آنها را مى بوسيد و اين گونه است كه مراسم دعاى خانوادگى براى كودك شما، شيرين جلوه مى كند و در خاطره او تصويرى زيبا از دعا باقى مى ماند.
  و اگر هم كمى سليقه داشته باشيد پس از دعا، قلب كودك خود را با دادن هديه اى شاد مى كنيد.
  شما با اين مراسم دعاى خانوادگى، تولد ديگرى براى كودك خود رقم مى زنيد، و عشق به دعا را در وجود او روشن مى كنيد و راه دوست داشتن خدا را به او نشان مى دهيد.


title: سرنوشت خود را تغيير بدهيد
text:
  سرنوشت خود را تغيير بدهيد


  اعمال و كردار ما مى تواند در سرنوشت ما اثر مثبت يا منفى بگذارد، گناهانى كه انسان انجام مى دهد چه بسا موجب مى شود كه در سرنوشت او بلا و گرفتارى تقدير شود.
  آيا مى دانيد كه با دعا مى توانيد سرنوشت خود را دچار دگرگونى كنيد؟
  امام صادق(ع) فرمودند: «دعا مى تواند قضاء و سرنوشت را تغيير دهد».
  براى همين هرگز نااميد نشويد بلكه در هر شرايطى كه هستيد به دعا پناه ببريد و به اين وسيله تغييرات مثبتى در آينده خود ايجاد كنيد.


title: بند كفش من گم شده است!
text:
  بند كفش من گم شده است!


  آيا شده است كه بند كفش شما گم شود؟
  در آن موقع شما چه مى كنيد؟
  خوب معلوم است، يك بند ديگر براى كفشتان تهيه مى كنيد.
  اما سؤال من اين است: آيا شما براى داشتن يك بند كفش، دعا هم مى كنيد؟
  شايد بگويى كه آقاى نويسنده! يك بند كفش ارزش ندارد كه ما به خاطر آن دعا كنيم و وقت خدا را بگيريم!
  اما پيامبر به ما دستور داده اند كه حتى بند كفش خود را هم از خدا بخواهيد.
  آرى، حاجت هاى خود را هر چند كوچك باشد از خداى بزرگ بخواهيد.
  آيا قصه حضرت موسى(ع) را مى دانى؟ آيا شنيده اى كه خدا به او وحى كرد: «اى موسى، هر آنچه را كه به آن نياز دارى از من بخواه حتى اگر آن چيز نمك غذاى تو باشد».
  آرى، ما بايد به هر بهانه اى كه پيش مى آيد با خداى خود تماس بگيريم و فقط اين گونه است كه در زندگى، به آرامشى بس بزرگ مى رسيم.


title: بيچارگى خود را نشان چه كسى بدهم؟
text:
  بيچارگى خود را نشان چه كسى بدهم؟


  بارها پيش آمده است كه در زندگى به شرايط سختى برخورد كرده اى به گونه اى كه اضطراب، تمام وجود تو را فرا گرفته است.
  ما براى رفع اضطراب و نگرانى چه بايد بكنيم؟
  آيا مايل هستى دستور امام صادق(ع) را برايت نقل كنم؟
  چقدر خوب است كه به اين دستور عمل كنى!
  آيا مى دانى در آن لحظات، هيچ چيز مانند تواضع و فروتنى در درگاه خداوند، كارگشا نيست؟
  برخيز، از اين زندگى ماشينى جدا شو، به جايى برو كه فقط زمين باشد و خاك!
  آنگاه آستين خود را بالا بزن و به سجده برو!
  سجده اى بر روى خاك تا آنجا كه بازو و زانوى تو هم خاك آلود شود.
  بگذار كه خاك بر صورت و اعضاى بدن تو بنشيند و در آن حالت خدا را صدا بزن.
  اين كار رحمت خداوند را به سوى تو مى كشاند و تو در سجده فكر مى كنى كه يك روز، بالأخره مرگ فرا مى رسد و همين بدن تو ميان خاك قرار مى گيرد.
  اكنون تو در سجده هستى و بوى خاك به مشامت مى رسد و آخرين سفر خود را (كه سفر قبر است) به ياد مى آورى، براى همين است كه ديگر غم و غصه دنيا را فراموش مى كنى و مقدارى به فكر آخرت مى افتى و سعى مى كنى براى سفر خود زاد و توشه اى فراهم كنى كه سفر بسيار نزديك است.


title: چگونه بلا را از خود دور كنيم؟
text:
  چگونه بلا را از خود دور كنيم؟


  در زندگى امروزه، مشاهده مى كنيم كه خيلى ها به بلا و گرفتارى مبتلا مى شوند; بلاهايى مثل تصادف، آتش سوزى و... زندگى ما را تهديد مى كند و آرامش را از ما مى گيرد.
  آيا مى خواهيد درهاى بلاها را به روى خود ببنديد؟
  آيا مى خواهيد كارى كنيد كه ديگر اين بلاها به سوى شما نيايد؟
  حضرت على(ع) فرمود: «قبل از آنكه بلا به سراغ شما بيايد، با دعا كردن درهاى بلا و گرفتارى را به روى خود ببنديد».


title: حاجت خود را به زبان بياوريد
text:
  حاجت خود را به زبان بياوريد


  بعضى ها را ديده ام كه به خيال خود خيلى عارف شده اند و به مردم مى گويند: «ما هيچ گاه از خدا چيزى طلب نمى كنيم، خدا به خواسته ما آگاهى دارد، پس براى چه دعا كنيم».
  ولى امام صادق(ع) فرمودند: «خداوند به حاجت هاى بندگان خود آگاهى دارد و مى داند كه آنها چه حاجتى دارند، اما او دوست دارد كه بندگانش هنگام دعا، حاجت هاى خود را به زبان آورده و از او تقاضا كنند».
  در حديث ديگر آمده است: «هر گاه خواستى دعا كنى پس حاجت خود را به زبان بياور».


title: چون دوستت دارم، جوابت را نمى دهم
text:
  چون دوستت دارم، جوابت را نمى دهم


  يك روز يكى از دوستان جوانم (كه هنوز ازدواج نكرده بود) به خانه ما آمد، و ديد كه پسر كوچكم مرا صدا مى زند و مرا «بابا» خطاب مى كند اما من جواب او را نمى دهم.
  او به من اعتراض كرد كه چرا جواب اين بچه را نمى دهى، حيفت نمى آيد كه اين بچه به اين قشنگى تو را صدا مى زند و تو فقط به او نگاه مى كنى!
  آيا شما مى دانيد من چه پاسخى به مهمان خود دادم؟
  من با شنيدن صداى فرزندم، عشق مى كردم، در تمام دنيا، او تنها كسى بود كه مرا «بابا» خطاب مى كرد، اين براى من خيلى لذت بخش بود.
  وقتى من اين صدا را مى شنيدم به فكر فرو مى رفتم كه خدا چقدر به من نعمت داده است، خيلى ها حاضرند همه دنيا را بدهند و در عوض بچه اى داشته باشند كه آنها را «بابا» صدا بزند.
  من با زبان بى زبانى به پسرم مى گفتم: باز هم صدايم بزن كه لذت و صفاى زندگى من همين صدا زدن توست.
  من در آن لحظه كه جواب پسرم را نمى دادم، داشتم با او عشق بازى مى كردم.
  البته در نهايت كودك خود را در آغوش گرفتم و اورا غرق بوسه كردم.
  اما آن دوست من، چون هنوز بابا نشده بود، اين چيزها را درك نمى كرد، آرى بايد «بابا» بشوى تا بدانى كه چه صفايى دارد.
  خدايا به حقِ عزيزان خودت، به همه آنانى كه آرزو دارند فرزندى داشته باشند، فرزند صالح عنايت نما، آمين.
  خوبِ من! اگر خدا را صدا زدى و او جواب تو را كمى ديرتر داد ناراحت نباش!
  در يكى از احاديث، چنين مى خوانيم: «وقتى بنده اى دعا مى كند و خالق خويش را صدا مى زند، خداوند مى گويد: اين صدايى است كه دوست دارم بشنوم!».
  به راستى كه خدا هم براى خودش چه عالمى دارد!
  خدا دعاى مؤمن را با تأخير، اجابت مى كند چون صداى او را دوست دارد و به شنيدن آن، شوق و اشتياق دارد.
  اين صداى بنده اوست كه به آسمان ها مى رسد، خداوند مى خواهد فرشتگان، صداى دلنواز بنده اش را بشنوند.
  آرى، خدا چنين مى گويد:
  بگذاريد اين صدا ادامه پيدا كند كه من عاشق اين صدا هستم!
  بنده من دارد با من سخن مى گويد!
  من جواب او را نمى دهم چون مى خواهم اين صدا را زياد بشنوم.


title: وقتى دعا كنيد كه يقين كامل داريد
text:
  وقتى دعا كنيد كه يقين كامل داريد


  موقع دعا كردن بايد حواست جمع باشد كه با يقين كامل دعا كنى!
  اگر خدا را صدا بزنى اما پيش خود بگويى: «معلوم نيست خدا جواب مرا بدهد يا نه»، بدان كه دعايت مستجاب نمى شود.
  هنگامى دعاى تو مستجاب مى شود كه با توجّه كامل، خدا را صدا بزنى و يقين داشته باشى كه خداوند دعاى تو را مستجاب مى كند.
  آرى، خدا به قلب تو نگاه مى كند، اگر به خدا اعتماد داشته باشى و با يقين كامل، او را بخوانى جواب تو را مى دهد.
  اما اگر به لطف و كرم خداى خويش اعتماد نداشته باشى معلوم نيست چه زمانى به حاجت خود برسى.
  امام صادق(ع) فرمود: «هنگامى كه دعا مى كنى پس با قلب خويش به سوى خدا رو كن و به استجابت دعاى خويش يقين داشته باش».
  در حديث ديگر آمده است: «وقتى يقين داريد، دعا كنيد كه در آن لحظه دعاى شما مستجاب مى شود».


title: براى استجابت دعا به قرآن پناه ببريم
text:
  براى استجابت دعا به قرآن پناه ببريم 


  شما فكر مى كنيد اگر نامه اى از طرف معشوق به دست يك عاشق برسد، او چند بار آن نامه را مى خواند؟
  عاشق نه يك بار بلكه صدها بار نامه معشوق را مى خواند و هرگز از خواندن آن نامه سير نمى شود.
  خوبِ من! اين حكايتِ عشق هاى مجازى است، به راستى، بهترين و باوفاترين معشوق ما خداى ماست. او مهربان ترين مهربانان است و بندگان خود را دوست دارد.
  خوب همين خدا براى ما نامه اى فرستاده است و آن قرآن است!
  اكنون كه مى خواهى با اوسخن بگويى و دعا بكنى اول اين نامه را بخوان!
  قرآن و دعا، دو بال براى پرواز هستند، تو براى پرواز در آسمان عشق حقيقى، نياز به اين دو بال دارى!
  حضرت على(ع) فرمود: «هر كس كه صد آيه قرآن بخواند و بعد از آن هفت بار«يا الله» بگويد، خدا دعاى او را مستجاب مى كند».


title: چرا خدا به وعده اش وفا نكرد؟
text:
  چرا خدا به وعده اش وفا نكرد؟


  مدت زيادى است كه يك سؤال، ذهن مرا مشغول به خود كرده است.
  بالأخره امروز تصميم گرفتم تا خدمت امام صادق(ع) بروم و سؤال خود را از آن حضرت بپرسم.
  آيا مى خواهى بدانى سؤال من چيست؟
  من رو به امام خويش مى كنم و چنين مى گويم: خداوند در قرآن فرموده است: «مرا بخوانيد تا اجابت كنم شما را»، اگر اين سخن راست است پس چرا من هر چه دعا مى كنم حاجتم برآورده نمى شود؟
  امام صادق(ع) با مهربانى به من نگاهى مى كند و مى فرمايد: «خداوند متعال به وعده هايى كه در قرآن داده است عمل مى كند، آرى هر كس اطاعت و بندگى خدا را بنمايد و به روش صحيح، دعا كند خدا دعايش را مستجاب مى كند».
  آيا دعاى من به شيوه صحيح نبوده است؟
  آيا موافقى از امام صادق(ع) سؤال كنيم كه روش صحيح دعا كردن چگونه است؟
  امام در پاسخ مى فرمايد: «چون خواستى دعا كنى، در ابتدا، حمد و ثناى خدا را بنما و نعمت هايى كه خدا به تو داده است را در ذهن خود مرور كن و از صميم دل شكر آنها را به جابياور. بعد از آن بر محمد و آل محمد درود و صلوات بفرست. آنگاه از گناهانى كه انجام داده اى توبه كن و از خدا بخواه كه گناهانت را ببخشد و بعد از آن، شروع به دعا كردن بنما».
  خواننده محترم، از شما مى خواهم مدتى در اين كلام امام صادق(ع) فكر كنى و ببينى كه چگونه آن حضرت، روش صحيحِ دعا را به ما آموزش مى دهد.
  آن حضرت از ما مى خواهد تا موقع دعا با يادآورى نعمت هايى كه خدا به ما داده است نسبت به لطف خدا، خوش بين باشيم.
  وقتى مى خواهى دعا كنى بايد احساس زيبايى نسبت به خداى خويش داشته باشى، تا بتوانى رحمت خدا را به سوى خود جذب كنى.
  وقتى به نعمت هايى كه خدا به تو داده است فكر مى كنى، ناخودآگاه نعمت ها را به سوى جذب مى كنى!
  ما به هر چه فكر مى كنيم آن را به سوى خود جذب مى كنيم، اين يك قانون است، قانون جذب!
  اگر موقع دعا كردن بنشينى و به تمام آنچه خدا به تو داده است فكر كنى، مى بينى كه خداوند چقدر در حق تو مهربانى نموده است.
  و اكنون كه به داشته هايت فكر مى كنى، مثبت انديش مى شوى، فضاى ذهن تو پر از انديشه هاى زيبا مى شود، عشق و محبّت تو به خدا زيادتر مى شود و او را بيشتر و بيشتر دوست مى دارى!
  و با اين عشق و محبت، خداى خود را مى خوانى و مى دانى كه جواب تو را مى دهد.


title: دعا در نماز واجب را فراموش نكن
text:
  دعا در نماز واجب را فراموش نكن


  «عبد الله بن هلال» مى گويد:
  من در وضعيت بسيار سختى زندگى مى كردم، يك روز تصميم گرفتم شرح حال خود را به امام صادق(ع) بدهم و از آن حضرت راه حلّى بگيرم.
  براى همين خدمت آن حضرت آمدم و عرضه داشتم كه اوضاع و احوال زندگى من خيلى خراب است، چه كار كنم؟
  امام صادق(ع) به من رو كرد و فرمود: «در نماز واجب براى رفع مشكل خود دعا كن».
  خواننده محترم، به ياد داشته باش كه دعا در نماز واجب را فراموش نكنى و براى حاجت هاى خود دعا كنى. گاه مشكلاتى در زندگى ما پيش مى آيد كه هيچ چيز آن را چاره نمى كند مگر دعا در نماز واجب! پس همواره دعا در نماز واجب را غنيمت بشمار.


title: دعاى سر سفره مستجاب است
text:
  دعاى سر سفره مستجاب است


  يكى از ياران امام صادق(ع) كه حاجت مهمى داشت از آن حضرت براى استجابت دعا راه حلّى خواست.
  امام(ع) به او فرمود: «به منزل خود برو و مقدارى پول فراهم كن، واگر پول نداشتى يكى از وسايل خانه ات را بفروش و با پول آن غذايى تهيه كن، و ده نفر از دوستان خود را به خانه ات دعوت كن، هنگامى كه آنان غذاى خود را خوردند از آنان بخواه تا براى تو دعا كنند».
  او مى گويد من اين كار را انجام دادم و چون پولى نداشتم با فروش بعضى از وسايل خانه، اين مهمانى را راه انداختم.
  وقتى دوستانم آن غذا را خوردند از آنان خواستم براى من دعا كنند.
  بعد از مدت كمى، دنيا و ثروت به من روى آورد، وضع مادى من بسيار خوب شد و حاجت من هم برآورده شد.
  آرى، غذا دادن در خانه، بركت زيادى را به سوى زندگيت جذب مى كند و باعث مى شود دعاهاى مهم تو مستجاب شود.


title: دعاهاى بزرگ از خدا بخواهيم
text:
  دعاهاى بزرگ از خدا بخواهيم


  «ربيعه»، هفت سال بود كه توفيق داشت كه خدمت گزارى پيامبر را بنمايد.
  يك روز، پيامبر او را صدا زد و به او فرمود: «اى ربيعه، هفت سال است كه خدمت مرا مى كنى و هنوز از من تقاضايى نكرده اى، آيا آرزو و حاجتى ندارى؟».
  ربيعه، انسانى بسيار فهميده بود براى همين از پيامبر خواست كه به او مهلت بدهد تا در مورد اين موضوع فكر كند.
  آرى، او مى دانست كه يك ساعت فكر بهتر از هفتاد سال عبادت است.
  ربيعه يك شب تمام به اين موضوع فكر كرد كه از پيامبر چه بخواهد.
  روز بعد فرا رسيد.
  نگاه كن، اين ربيعه است كه به سوى خانه پيامبر مى رود.
  ربيعه درب خانه را مى زند و بعد از كسب اجازه، وارد خانه شده، سلام مى كند و در گوشه اى مى نشيند.
  او منتظر مى ماند تا پيامبر با او سخن بگويد.
  انتظار به سر مى آيد و پيامبر در حالى كه لبخند زيبايى به لب دارد، رو به ربيعه مى كند و مى فرمايد: «اى ربيعه، آيا آرزوى خود را مشخص ساختى؟».
  ربيعه در جواب مى گويد: «آرى، اى رسول خدا، حاجت من اين است كه در بهشت نيز در كنار شما باشم».
  پيامبر با شنيدن اين سخن، خيلى خوشحال شده و مى فرمايد: «اى ربيعه، بگو بدانم اين آرزوى خوب را از چه كسى ياد گرفتى؟».
  ربيعه مى گويد: «من خودم فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم كه اگر من از شما مال و ثروت دنيا بخواهم سرانجام بايد آن را بگذارم و بروم، اگر از شما عمر طولانى بخواهم سرانجام مرگ به سراغ من مى آيد».
  آرى، ربيعه بهترين گزينه را انتخاب كرده بود اما آنچه خيلى جالب است اين كه او بهشتِ تنها را آرزو نكرده بود بلكه او هم بهشت مى خواست و هم همنشينى با يار را!
  آرى، ربيعه با فكر كردن به يك جمع بندى خوبى رسيده بود، در بهشت بودن، آن هم در كنار پيامبر، چه صفايى دارد!
  پيامبر با شنيدن سخن ربيعه سرش را پايين انداخت و به فكر فرو رفت.
  پيامبر چه كند، كسى كه هفت سال خدمت گزارى او را كرده است، يك خواسته از او دارد.
  ربيعه با خود مى گويد كه عجب خواسته بزرگى از پيامبر نمودم.
  آيا آن حضرت اين خواسته مرا قبول مى كند؟
  پيامبر سر خود را بالا گرفته و رو به ربيعه مى كند و مى فرمايد: «اين كار را براى تو مى كنم، به شرط آنكه تو هم در مقابل عظمت خدا، زياد سجده كنى و هميشه پيرو على بن ابى طالب(ع) باشى».
  آرى، ما هم بايد تلاش كنيم در موقع دعا كردن همّت بالايى داشته باشيم و فقط به فكر حاجت هاى دنيايى نباشيم.


title: دعا را با گريه همراه كن
text:
  دعا را با گريه همراه كن


  آيا مى دانى بهترين لحظه براى دعا كردن چه لحظه اى است؟
  آن لحظه اى كه اشك از گوشه چشمت جارى مى شود لحظه بسيار ارزشمندى است كه بايد آن را غنيمت بشمارى.
  آن لحظه است كه باران رحمت بر قلب تو نازل مى شود و نسيم خوش عفو او در بهار وجودت مىوزد.
  امام صادق(ع) فرمودند: «آن موقعى كه اشك از چشمت جارى شد و قلب تو شكست، بدان كه دعايت مستجاب مى شود».
  شايد بگويى كه من هر كارى مى كنم در هنگام دعا اشكم جارى نمى شود، چه كار كنم؟
  آيا مى خواهى كارى را كه يكى از ياران امام صادق(ع) انجام مى داد ياد تو بدهم؟
  «اسحاق بن عمار» هم مثل بعضى ها هنگام دعا كردن، اشكش جارى نمى شد تا اين كه به يك راه حلّ جالبى رسيد.
  بعضى از دوستان و اقوام او از دنيا رفته بودند، او به ياد آنها مى افتاد كه چگونه او را تنها گذاشتند و رفتند، چگونه دوستان او با هزاران آرزو زير خاك آرميده اند.
  او به فكر تاريكىِ قبر مى افتاد، به فكر اين كه دير يا زود مرگ به سراغ او هم مى آيد.
  اينجا بود كه دلش نرم شده و اشكش جارى مى شد و بعد از آن، قلب خودش را متوجّه خداى مهربان مى كرد و او را از صميم دل صدا مى زد و دعا مى كرد.
  اسحاق بن عمار مدتى بود كه از اين شيوه براى دعا كردن استفاده مى نمود و از نتيجه آن خيلى خوشحال بود.
  يك روز به فكرش رسيد كه خوب است اين روش خود را خدمت امام صادق(ع) مطرح كنم.
  آن حضرت به او فرمود: «اى اسحاق، به بستگان ودوستانت كه ازدنيا رفته اند فكر كن و چون دلت شكست، اشك بريز و خداى خويش را بخوان و دعا كن».


title: حق الناس خيلى مهم است!
text:
  حق الناس خيلى مهم است!


  مقدمات سفر به كربلا را آماده كرده و به مرز «مهران» در غرب كشور رفته بودم تا از آنجا وارد كشور عراق شوم.
  گذرنامه من دست مأمور نيروى انتظامى بود و شماره آن را وارد رايانه كرد و بعد به من گفت: «لطفاً، فيش خروجى!».
  تازه يادم آمد كه من بايد براى خروج از كشور، بيست هزار تومان به حسابى در بانك ملى پرداخت نموده و فيش آن را اينجا تحويل مى دادم.
  همه كارهاى من آماده بود، با چه زحمتى ويزاى كشور عراق را گرفته بودم و تا مرز مهران آمده بودم ولى چون اين فيش خروجى را تهيه نكرده بودم، نمى توانستم از كشور خارج شوم.
  آيا شما مى دانيد خدا هم قانونى شبيه اين قانون دارد؟
  شما همه مقدمات دعا كردن را انجام مى دهيد: وضو مى گيريد، به مسجد مى رويد، دو ركعت نماز مى خوانيد، و...، آنگاه خواسته خود را از خدا مى خواهيد.
  دعاى شما مى خواهد به ساحت قدس الهى برود ولى برگه عبور ندارد!
  شايد سؤال كنيد كه اين برگه عبور دعاى من چه چيزى مى باشد؟
  برگه عبور دعاى شما اين است كه حقّى از مردم پيش تو نباشد.
  حقّ الناس! حقّ الناس!
  خداوند از حقّ خودش مى گذرد، ولى از حقّ مردم نمى گذرد، چون مال مردم است، بايد صاحب حقّ را راضى كنيد.
  اين سخن خود خداست كه به حضرت عيسى(ع) فرمود: «اى عيسى، آن كسى كه حقّ مردم را ضايع كرده باشد، دعايش را مستجاب نمى كنم».
  امام صادق(ع) نيز فرمود: «اگر مى خواهيد دعاى شما مستجاب شود، سعى كنيد كه لقمه غذايى كه مى خوريد حلال باشد زيرا خدا دعاى كسى را كه در شكم او لقمه حرام باشد مستجاب نمى كند».
  خواننده محترم!
  اين يك قانون خداوند است و خدا هم با كسى تعارف ندارد!
  با يكى از دوستان خود براى مراسم شب هاى قدر به مسجد رفته بودم، در مسجد از مردم با خرما و شير كاكائو پذيرايى مى كردند، اما ديدم كه دوست من لب به آنها نمى زند.
  علت را سؤال كردم، او گفت: آيا مى دانى اين شير كاكائو و خرما را چه كسى به مسجد آورده است؟ 
  گفتم:آرى، الان اعلام كردند و براى شادى روح اموات او تقاضاى فاتحه كردند.
  و دوست من سكوت كرد و ديگر هيچ نگفت.
  من مقدارى فكر كردم و متوجّه شدم كه صاحب اين نذر، از راه حرام، كاسبى مى كند.
  كاش مسؤولين مساجد ما، حدأقلّ در شبهاى قدر، نذرى هر كسى را قبول نمى كردند!
  معلوم است وقتى كه اين لقمه حرام از گلوى من پايين رفت ديگر هر قدر هم تلاش بكنم دعايم مستجاب نمى شود!


title: چرا دستم را به سوى آسمان بگيرم؟
text:
  چرا دستم را به سوى آسمان بگيرم؟


  امام صادق(ع) در مورد خداشناسى با شخصى سخن مى گفت و به اين نكته تأكيد مى كرد كه خداوند بالاتر از زمان و مكان است، او خالق زمان و مكان است.
  اينجا بود كه آن مرد رو به امام صادق(ع) كرد و گفت: «اگر شما اعتقاد داريد كه خدا بالاتر از زمان و مكان است پس چرا وقتى كه دعا مى كنيد دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيريد؟».
  امام در جواب او فرمود: «معدن رحمت و رزق خداوند در عرش مى باشد و عرش هم در آسمان است، ما اگر دست خود را هنگام دعا به سوى آسمان مى گيريم براى اين است كه به دنبال رحمت او هستيم. خداوند در قرآن فرموده است كه رزق شما در آسمان است چنانچه رسول خدا به ما دستور داده است كه هنگام دعا دست خود را به سوى آسمان بگيريم».
  و اين گونه بودكه آن مرد به پاسخ خود رسيد.
  در اينجا خوب است خاطره اى را براى شما نقل كنم:
  در سفر حج، چون هتل ما ازمسجد الحرام فاصله زيادى داشت براى همين گاهى براى خواندن نماز جماعت به مسجدى كه در نزديكى هتل بود مى رفتم.
  يك روز كه در مسجد بودم، تابلوى بزرگى توجّه مرا به خود جلب كرد.
  روى تابلو، معارف اسلامى (البته از نظر وهابى ها) نوشته شده بود، اين نوشته به صورت پرسش و پاسخ بود:
  ـ أيْنَ الله؟ ـ إنَّ اللهَ في عَرْشِهِ.
  ـ خداوند كجاست ـ خدا در عرش خود است!
  آرى، خدايى كه وهابى ها مى پرستند در عرش است اما خدايى كه ما به او اعتقاد داريم بالاتر از هر مكانى است، او خالق مكان است، چطور مى شود كه در محدوده مكان قرار گيرد!
  خوب معلوم است كسى كه از اهل بيت(ع) فاصله بگيرد خداشناسى او بهتر از اين نمى شود.


title: آيا خدا هم خجالت مى كشد؟
text:
  آيا خدا هم خجالت مى كشد؟


  آيا مى دانيد خدا چه موقع حيا مى كند و خجالت مى كشد؟
  شايد بار اوّلى است كه اين مطلب را مى شنوى! 
  امام صادق(ع) فرمودند: «هر گاه بنده اى دست خود را به سوى خدا بلند بنمايد خداوند خجالت مى كشد كه دست او را خالى برگرداند».
  آرى، وقتى كه تو دست گدايى خود را به سوى او (كه مهربان ترين مهربانان است) بلند كرده اى، آيا مى شود كه او تو را نااميد كند؟
  خدا به ما دستور داده است كه اگر گدايى به درب خانه ما آمد ما او را نااميد نكنيم، پس چطور مى شود كه او گدايانِ خود را نااميد كند؟
  براى همين است كه امام صادق(ع) به ما دستور داده اند كه چون دست هاى خود را به سوى آسمان گرفتيد و دعا نموديد پس آن دست ها را به سر و صورت خود بكشيد.
  آيا علت اين دستور را مى دانى؟
  زيرا خداوند رحمت خود را بر دست هاى تو نازل مى كند، آرى، دست هاى تو پر از مهربانى او شده است، آيا نبايد مهربانى را به چشم كشيد؟


title: روزه، ايستگاه مهم دعا
text:
  روزه، ايستگاه مهم دعا 


  گاهى براى انسان شرايط سختى پيش مى آيد و همه راه ها بر او بسته مى شود.
  به نظر شما در اين شرايط سخت، انسان چه كارى بايد انجام بدهد؟
  آيا راه حلّى به ذهن شما مى رسد؟
  امام كاظم(ع) فرمود: «هنگامى كه به شما بلايى مى رسد روزه بگيريد چرا كه خداوند در قرآن فرموده است: از صبر و نماز كمك بگيريد. منظور خدا از صبر، روزه است و دعاى روزه دار هنگام افطاركردن، مستجاب است».
  از اين به بعد هرگاه حاجت مهمى داشتى روزه بگير و در لحظه افطار، دست هاى خود را به سوى آسمان بالا بگير و دعا كن كه خداوند دعايت را مستجاب مى كند.


title: قبل از دعا كردن، نماز بخوان
text:
  قبل از دعا كردن، نماز بخوان


  امام صادق(ع) فرمود: «هر كس وضو بگيرد و دو ركعت نماز بخواند (و حق ركوع و سجده هاى آن نماز را به جا آورد; يعنى ركوع و سجده خود را مقدارى طول دهد) و چون نماز او تمام شد، حمد و ثناى خداوند را بنمايد و بر رسول خدا صلوات بفرستد و حاجت خود را بخواهد، نااميد نخواهد شد و خدا دعاى او را مستجاب خواهد نمود».


title: تعريف و تمجيد از خدا را فراموش نكن
text:
  تعريف و تمجيد از خدا را فراموش نكن


  آيا خدا به تعريف و تمجيد ما نياز دارد؟
  معلوم است كه نماز و روزه هاى ما به اندازه سر سوزنى براى خداوند فايده اى ندارد و اگر او ما را به خواندن نماز و گرفتن روزه مكلّف كرده به خاطر كمال خود ما مى باشد.
  امام صادق(ع) فرمودند: «قبل از دعا كردن، تعريف خدا را بكنيد و او را مدح نماييد».
  به راستى اگر خدا به تعريف ما نياز ندارد پس چرا امام صادق(ع) به ما چنين دستور مى دهد؟
  آيا جوابى به ذهن شما مى رسد؟
  اگر در جملاتى كه امام صادق(ع) براى ما بيان كرده اند دقّت كنيم مى توانيم به جواب اين سؤال برسيم، پس بگذار ابتدا كلام امام صادق(ع) را براى شما كامل كنم: «چون خواستيد دعا كنيد خداوند را اين گونه مدح كنيد: اى كه كرم تو از همه بيشتر است، اى كه از همه بهتر و بزرگوارترى، اى مهربان ترين مهربانان، تو يگانه هستى و هرآنچه بخواهى انجام مى دهى، اى كسى كه هيچ كس، همانند تو نيست، اى شنونده و بينا!».
  آرى، ما اين كلمات را براى خودمان مى گوييم نه براى خدا!
  ما اين جملات زيبا را مى گوييم تا خودمان باورمان شود كه خداوند مهربان ترين مهربانان است و بدانيم كه ما به درب خانه چه كسى آمده ايم.
  در آن لحظه اى كه مشكلى براى ما پيش مى آيد چه بسا فراموش مى كنيم كه چه خداى مهربانى داريم.
  به ما گفته اند اين گونه خدا را بخوانيم تا يادمان بيايد كه به درب خانه كسى آمده ايم كه همه، ريزه خوار احسان اويند و همه كريم هاى دنيا، محتاج كرم او هستند.
  ما با گفتن اين جملات داريم به خودمان تلقين مى كنيم و قلب خود را آماده پذيرش رحمت خداوند مى كنيم.
  پس از امروز به بعد هرگاه خواستى دعا كنى اين جملات را قبل از دعاى خود بگو كه من ترجمه آن را قبلا ذكركردم:
  يا أجْوَدَ مَنْ أعْطى، يا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، يا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ، يا واحِدُيا أَحَدُ، يا مَنْ لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلا وَلَداً، يا مَنْ يَفْعَلُ ما يَشاءُ وَيَحْكُمُ ما يُريدُ وَيَقْضي ما أَحَبَّ، يا مَنْ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ، يا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الأَعْلي، يا مَنْ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْ،ٌ وَهُوَ الَّسميعُ الْبَصيرُ.


title: چهل نفر را دور خود جمع كن
text:
  چهل نفر را دور خود جمع كن


  هرگاه دعاى مهمى داشتى چهل نفر از دوستان و آشنايان خود را در مكانى جمع نما و از آنان تقاضا كن تا براى تو دعا كنند.
  و چون آنان در حق تو دعا كردند خداوند دعاى آنها را مستجاب مى كند و تو به حاجت خود مى رسى.
  اما اگر نتوانستى چهل نفر را جمع نمايى، يك راه ديگر هم دارى، چهار نفر از دوستان خود را دعوت كن و از آنها بخواه كه هر كدام ده بار براى حاجت تو دعا كنند.
  در اين صورت چهل بار براى حاجتت دعا شده است، آن هم از طرف ديگران.
  اين مطلب را كه براى شما نقل كردم دستور امام صادق(ع) مى باشد.
  حتماً ديده اى كه بعضى از مردم وقتى حاجت مهمى دارند يك سرى كارهاى عجيب و غريب مى كنند تا به حاجت خود برسند.
  يك نفر نيست به آنها بگويد كه اگر مى خواهيد به حاجت خود برسيد و دعاى شما مستجاب شود هر چيز بدون سند و مدركى را كه شنيديد بدون تحقيق انجام ندهيد، بياييد به سخنان امامان معصوم(ع) پناه ببريد و از آنها بخواهيد شما را راهنمايى كنند كه آنان راهنمايانى هستند كه شما را به سر منزل مقصود مى رسانند.
  اين كه كار سختى نيست، چهار نفر از دوستان خود را به خانه ات دعوت كن، و از آنها بخواه كه وضو بگيرند و دو ركعت نماز بخوانند و هر كدامشان ده بار براى تو دعا كنند، البته يادت نرود كه بعد از اين مراسم، به رسم ادب، يك پذيرايى خوب از آنان بنمايى!


title: خداى من در همين نزديكى ها است!
text:
  خداى من در همين نزديكى ها است!


  به راستى كه خدا به همه ما بسيار نزديك است!
  براى همين بايد قبل از دعا كردن اين نكته را به خود يادآورى كنيم كه او در همين نزديكى ها است و براى همين لازم نيست هنگام دعا فرياد بزنيم.
  همه شنيده ايم كه خدا از رگ گردن به ما نزديك تر است، اين كنايه از آن است كه او خيلى به ما نزديك است و صداى ما را مى شنود.
  حضرت امير مؤمنان(ع) به ما دستور داده اند قبل از هر دعايى كه مى خواهيم بنماييم اين جملات را بگوييم:
  يا مَنْ هُوَ أَقْرَبُ إليَّ مِنْ حَبْلِ الْوَريدِ، يا مَنْ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ، يا مَنْ هُوَ بِالْمَنْظَرِ الأَعْلى، يا مَنْ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْءٌ.
  «اى كسى كه به من از رگ گردن نزديك ترى، اى كسى كه خواست تو بر خواست ديگران برترى دارد، اى كه مقام تو بالاتر از فهم و عقل من است، اى كسى كه مثل و همانندى ندارى».
  آرى، با گفتن اين جملات قبل از دعا كردن، به خود تلقين مى كنى كه خداى مهربان به ما از خود ما هم نزديك تر است.
  و با توجّه به اين نكته است كه مى توانى با اطمينان او را صدا بزنى; چرا كه او را در كنار خود يافته اى.


title: چه هنگامى دعا مستجاب مى شود؟
text:
  چه هنگامى دعا مستجاب مى شود؟


  در سخنان اهل بيت(ع)، زمان هاى مختلفى به عنوان زمان استجابت دعا معرفى شده است.
  من در اينجا به ذكر آن مواردى مى پردازم كه براى شما بيشتر قابل استفاده مى باشد:
  1. هنگام أذان (مخصوصاً اگر اذان را همراه با مؤذن تكرار كنى).
  2. هنگام باريدن باران
  3. هنگام وزيدن باد
  4.بعد ازخواندن نمازهاى واجب
  5. هنگامى كه ظهر شرعى فرا مى رسد (همان موقع أذان ظهر) كه در آن لحظه، رحمت خدا نازل مى شود و درهاى آسمان باز مى شود.
  6. هنگام سحر كه در آن موقع دو فرشته ندا مى كنند: «آيا كسى هست توبه كند تا خدا توبه او را قبول كند؟ آيا كسى هست از گناهان خود استغفار كند تا خدا گناهان او را ببخشد؟ آيا كسى هست حاجتى داشته باشد تا خدا حاجت او را بدهد؟».
  7. فاصله سحر تا طلوع خورشيد، لحظاتى است كه حاجت هاى مهم، در آن وقت برآورده مى شود.
  8. وقتى كه اولين قطره خون شهيد بر روى زمين ريخته شود.
  9. هنگام خواندن قرآن
  10. نيمه شب; امام صادق(ع) فرمودند: «هر بنده مؤمنى كه در نيمه شب، نماز بخواند و دعا كند خداوند دعايش را مستجاب مى كند»، پس وقتى نيمه شب فرا رسيد فرصت را غنيمت بشمار.
  11. در آخرين ركعت نماز شب (نماز وتر).
  12. شب جمعه، در حديث آمده است كه مؤمن دعا مى كند و خدا استجابت دعاى او را تا شب جمعه، به تأخير مى اندازد و چون شب جمعه فرا رسيد حاجت او را برآورده مى سازد.
  13. روز جمعه قبل از طلوع خورشيد زيرا حضرت زهرا(س) در آن موقع دعا مى كرد.
  14. شب ميلاد پيامبر
  15. شبهاى قدر ماه رمضان
  16. شب عرفه و روز آن
  17. شب اول ماه رجب 
  18. شب نيمه شعبان
  19. شب نيمه ماه رجب
  20. شب و روز عيد فطر
  21. شب و روز عيد قربان
  22. روز عيد غدير
  23. روز مبعث.


title: دعاى چه كسانى حتماً قبول مى شود؟
text:
  دعاى چه كسانى حتماً قبول مى شود؟


  خداوند وعده داده است كه هر كس با شرايط كامل، او را بخواند دعايش را مستجاب مى كند.
  اما در اين ميان، دعاى چند نفر ويژگى خاصى دارد كه زودتر مورد توجّه خداوند قرار مى گيرد.
  من در اينجا به بعضى از آنها اشاره مى كنم:
  1. دعاى پدر در حق فرزند; هنگامى كه پدرى براى فرزند خود دعا كند خداوند به فرشته هاى خود مى گويد: «اين دعا را به نزد من آوريد».
  2. دعاى كسى كه به زيارت خانه خدا مى رود (در سفر حج يا عمره); براى همين يكى از دستورهاى اسلامى اين است كه اگر شما حاجت مهمى داريد موقعى كه حاجى ها به سفر مكه مى روند از آنها بخواهيد تا موقع زيارت خانه خدا براى شما دعا كنند كه دعاى آنها در حق ديگران مستجاب است.
  3. دعاى شخص روزه دار موقعى كه افطار مى كند.
  4. دعاى مؤمن در حق برادر مؤمن خود.
  5. دعاى كودكان تا زمانى كه به گناه آلوده نشده اند.
  6. دعاى مسافر; اگر به مسافرى كه دور از وطن است كمك نموديد، از او بخواهيد تا براى شما دعا كند كه دعاى او مستجاب است.
  7. دعاى فقير; براى همين وقتى كه به فقيرى كمك مى كنيد از او بخواهيد كه براى شما دعا كند كه دعاى او در آن لحظه در حق شما، مستجاب مى شود.
  توجّه بفرماييد كه ممكن است دعاى مسافر يا فقير در مورد حاجت هاى خودش، مستجاب نشود و خود او هزار مشكل داشته باشد و هر كارى كند دعايش به اجابت نرسد اما وقتى كه در حق ديگرى دعا كند خدا اين دعاى او را مستجاب مى كند.
  حواست باشد كه يك وقت مثل بعضى ها نگويى: «اگر دعاى اين فقير مستجاب مى شد اوّل براى خودش دعا مى كرد تا از اين فقر نجات پيدا كند».
  خدا يك قانون دارد; دعاى فقير را در حق ديگران مستجاب مى كند، همين طور ممكن است دعاى يك پدر براى امور خودش مستجاب نشود اما دعاى او در حق فرزندش مستجاب مى شود.


title: حالت هاى دست هنگام دعا
text:
  حالت هاى دست هنگام دعا


  همه ما مى دانيم كه هنگام دعا، بهتر است دست هاى خود را به سوى آسمان بگيريم اما در سخنان اهل بيت(ع)، حالت هاى مختلفى براى دست هاى ما درهنگام دعا بيان شده است.
  اين مطالبى كه مى خواهم برايتان نقل كنم شايد تا به حال نشنيده باشيد ولى همه آنها از سخنان امامان معصوم(ع) گرفته شده است.
  شما مى توانيد با حالت هاى دست هاى خود: تضرّع، زارى كردن و التماس كردن به درگاه خداوند را به تصوير بكشيد.
  من در اينجا اين سه حالت را برايتان شرح مى دهم:
  1. تضرّع به درگاه خداهنگامى كه دل از همه جا كنده، از همه كس نااميد شده اى و مى خواهى اين بيچارگى خود را به خداى خويش بگويى پس دو دست خود را به سمت آسمان بالا ببر و با خداى خويش سخن بگو.
  در اين حالت دست هاى خود را تا آنجا كه مى توانى به سمت بالاى سر خود بلند مى كنى و اين گونه با خداى خويش سخن مى گويى.
  2. زارى كردن به درگاه خداو چون خواستى به درگاه خداوند زارى كنى و به او بگويى كه جز تو كسى را ندارم و تو پناه منى، دو دست خود را مقابل صورت خويش، به سمت جلوى خودت (به سمت قبله) ببر و دعا كن.
  در اين حالت دست هاى خود را بالاتر از صورت خود نمى برى بلكه آنها را در امتداد صورت خود، به جلو مى برى و كف دست هاى خود را به حالت قنوت در مى آورى.
  البته بهتر است هنگامى اين كار را بكنى كه اشك چشمت جارى شده است.
  3. التماس به خدا كردنخداوند به حضرت عيسى(ع) وحى كرد وقتى كه بندگان به من التماس مى كنند از آنها راضى مى شوم.
  اما براى التماس كردن، دو دست خود را به سمت آسمان بالا ببر و در حالى كه كف دست هاى تو به سوى آسمان است، انگشت اشاره دو دست خود را آرام آرام، حركت بده.


title: با اين زبان گناه كرده ام، حالا چه كنم؟
text:
  با اين زبان گناه كرده ام، حالا چه كنم؟


  خداى متعال به حضرت موسى(ع) وحى كرد كه با زبانى دعا كن كه با آن زبان گناه نكرده باشى!
  اما مشكل اين است كه ما، معصوم نيستيم و با اين زبان خود گناه كرده ايم، پس چگونه خدا را بخوانيم و دعا كنيم؟
  آيا راه حلّى به ذهن شما مى رسد؟
  آيا موافقيد كه قصه «ابراهيم بن شعيب» را براى شما نقل كنم:
  او يكى از ياران امام صادق(ع) بود كه يك چشم او آسيب ديده بود و فقط با يك چشم مى توانست ببيند.
  يكى از دوستان او مى گويد: 
  روز عرفه، او را ديدم در حالى كه آن قدر اشك ريخته بود كه چشم سالم او مثل يك كاسه خون شده بود.
  نزديك او رفتم و گفتم: «تو كه يك چشم بيشتر ندارى، چرا اين قدر گريه مى كنى، مى ترسم كه اين چشم خود را هم از دست بدهى، كاش كمتر گريه مى كردى!».
  او رو به من كرد و گفت: «به خدا قسم، من امروز براى خودم حتى يك دعا هم نكردم».
  من تعجب كردم و گفتم: «پس چرا اين همه وقت گريه مى كردى و اشك مى ريختى؟».
  او گفت: «من براى دوستان خود دعا مى كردم، چرا كه از امام صادق(ع) شنيدم كه آن حضرت فرمود:
  هر كس كه براى برادر مؤمن خود دعا كند خداوند فرشته اى را مأمور مى كند تا آن فرشته همان دعا را كه او براى برادر مؤمن خود نموده است، در حق او بنمايد».
  به خاطر اين سخن امام صادق(ع)، من براى دوستانم دعا مى كنم; من هر دعايى داشتم، آن دعا را براى ديگران خواستم تا آن فرشته، همان را براى من بخواهد و دعا كند زيرا من در استجابت دعاى خود شك دارم ولى مى دانم كه دعاى آن فرشته حتماً مستجاب مى شود.
  آرى، فرشتگان هيچ گناهى ندارند و هنگامى كه براى ما دعا كنند دعايشان مستجاب مى شود.
  و اين گونه مى توان با زبانى دعا كرد كه با آن زبان معصيت نشده است.


title: بنده خدا، تا حالا كجا بودى؟
text:
  بنده خدا، تا حالا كجا بودى؟


  بعضى از مردم موقعى كه اوضاعشان خوب است و مشكل و گرفتارى خاصى ندارند به سراغ دعا نمى روند.
  آنها با خود مى گويند كه آخر براى چه دعا كنيم، دعا براى آدم هاى گرفتار است.
  ولى امام سجاد(ع) فرمودند: «قبل از اين كه بلا و گرفتارى به سراغ شما آيد، به دعا پناه ببريد; زيرا در اين صورت، فرشتگان با صداى شما آشنا مى شوند و چون در هنگامه بلا، دعا كرديد آنها صداى شما را مى شناسند و به هم مى گويند: اين صداىِ يك آشنا است. امّا اگر موقع راحتى و خوشى دعا نكرديد پس وقتى كه به بلا گرفتار شديد و دعا كرديد، آن فرشتگان مى گويند: صداى تو را تا به حال نشنيده ايم، قبل از اين كجا بودى؟».
  خداوند به حضرت داوود(ع) وحى كرد: «اى داوود، مرا در ايام خوشى خود ياد كن تا من هم هنگام سختى و گرفتارى، تو را ياد كنم».
  امام صادق(ع) فرمود: «هر كس مى خواهد كه در موقع گرفتارى دعايش مستجاب شود در هنگام راحتى، زياد دعا كند».


title: دعايى كه يك ميليون برابر مى شود
text:
  دعايى كه يك ميليون برابر مى شود


  ايام حج بود و من احرام بسته بودم و به صحراى عرفات آمده بودم، تا چشم كار مى كرد مردمى را مى ديدم كه با لباس احرام، در اين صحرا جمع شده بودند.
  در اين ميان نگاه من به «معاوية بن وهب» افتاد.
  نمى دانم چه شد كه به سوى اين پيرمرد كشيده شدم و خود را كنار او رساندم.
  اوسخت مشغول دعا بود و متوجّه حضورمن نشد.
  اشك از چشمان اين مرد خدا جارى بود و با خداى خود راز و نياز مى كرد.
  با خود گفتم خوب است من هم دعاهاى او راتكرار كنم، او يكى از ياران امام صادق(ع) است و مدت زيادى خدمت آن حضرت بوده است و حتماً دعاهايى را از آن حضرت آموخته است.
  اما هر چه گوش سپردم ديدم او اصلا براى خود دعا نمى كند، نام دوستان خود را مى برد و براى آنها رحمت و بخشش خدا را طلب مى كند.
  خورشيد داشت غروب مى كرد و همه حاجيان آماده مى شدند تا به سوى سرزمين مشعر حركت كنند اما هنوز هم او براى ديگران دعا مى كرد.
  خورشيد غروب كرد و مردم صحراى عرفات را ترك كردند اما او برنامه دعاى خود را تمام نكرده است.
  من ديگر طاقت نياوردم، جلو رفتم و سلام كردم و گفتم: «من امروز كار عجيبى از شما ديدم، شما امروز فقط براى دوستان خود دعا نمودى و براى خود دعا نكردى!».
  او رو به من كرد و گفت:
  از كار من تعجّب نكن زيرا من از امام صادق(ع) شنيدم كه فرمود: 
  هر كس براى برادر مؤمن خود دعا كند فرشته اى در آسمان اول، او را صدا مى زند و مى گويد: اى بنده خدا، تو براى برادر خويش دعا كردى، آگاه باش كه خدا صد برابر آنچه براى او خواسته اى به تو مى دهد.
  و هنگامى كه دعاى او به آسمان دوم مى رسد فرشته اى صدا مى زند و مى گويد: براى تو دويست برابر آنچه براى برادر خود درخواست كردى، خواهد بود.
  فرشته اى در آسمان سوم مى گويد: براى تو سيصد برابر آنچه براى برادر خود خواستى، خواهد بود. در هر كدام از آسمان چهارم و پنجم و ششم و هفتم، فرشته اى به او وعده مى دهد كه براى تو چهارصد، پانصد، ششصد و هفتصد برابر آنچه براى برادر خود خواستى، خواهد بود. 
  و اكنون خداى متعال با اين بنده خود سخن مى گويد: من آن ثروتمندى هستم كه هرگز فقير نمى شوم، اى بنده من، براى تو يك ميليون برابر آنچه براى برادر مؤمنت درخواست كردى، قرار مى دهم».
  سپس معاوية بن وهب رو به من كرد و گفت:
  «حالا تو بگو بدانم كدام بهتر است، اين كه من براى خودم دعا كنم و يا اينكه براى برادران مؤمنم دعا كنم؟».
  خواننده محترم!
  آيا شما هم با نظر من موافقيد كه معاوية بن وهب، از صحراى عرفه خارج شد در حالى كه بيش از همه حاجى ها، رحمت خدا را نصيب خود كرده بود.
  خوشا به حال كسى كه در امور دينى و معنوى زرنگ و باهوش باشد!
  اين كه ما هنگام دعا كردن فقط به فكر اين دنياى خود باشيم و از آخرت خود غافل بمانيم، كار اشتباهى است.
  در لحظاتى كه دلت مى شكند و احساس مى كنى كه دعايت مستجاب مى شود براى آخرت خويش هم دعا كن.


title: نبايد گرد گناه بگردم
text:
  نبايد گرد گناه بگردم


  امام باقر(ع) فرمودند:
  هنگامى كه بنده اى به درگاه خدا رو مى كند و دعايى مى كند، خداوند تصميم مى گيرد تا حاجت او را در آينده اى نزديك بر آورده كند و براى همين فرشته اى را مأمور مى كند تا مقدّمات حاجت آن شخص را فراهم كند.
  اما در اين ميان، آن شخص، گناه و معصيتى انجام مى دهد در آن هنگام خداوند به آن فرشته مى گويد: 
  ديگر به دنبال حاجت آن شخص نباش، او نافرمانى مرا نمود و ديگر شايستگى ندارد تا دعاى او را مستجاب كنم.
  ما بايد حواسمان باشد وقتى دعا كرديم و از خداوند حاجت خويش را طلب كرديم ديگر گرد گناه نگرديم.


title: سه سال است كه دعايم مستجاب نمى شود!
text:
  سه سال است كه دعايم مستجاب نمى شود!


  حضرت ابراهيم(ع)، براى چراى گوسفندان خود به دشت و بيابان رفته بود كه صدايى به گوشش رسيد.
  نگاه كن، يك نفر در وسط اين دشت نماز مى خواند.
  خدايا او كيست كه چنين عاشقانه با خداى خويش راز و نياز مى كند؟
  آيا موافقى همراه حضرت ابراهيم(ع) نزديك برويم و با اين بنده خدا سخن بگوييم؟
  حضرت ابراهيم(ع) صبر مى كند تا نماز آن مرد تمام شود، بعد از تمام شدن نماز، به او سلام مى كند و جواب مى شنود.
  آن مرد نمى داند كه اين حضرت ابراهيم(ع) است كه در كنار او نشسته است. «منزل شما كجاست؟».
  اين سؤالى است كه حضرت ابراهيم(ع) از آن مرد مى نمايد.
  آن مرد كوه بلندى را نشان مى دهد و مى گويد: «آن كوه را مى بينى، كنار آن كوه، خانه من قرار دارد، من تنها زندگى مى كنم».
  حضرت ابراهيم(ع) مى گويد: «آيا مى شود من امشب مهمان شما باشم؟».
  آن مرد به فكر فرو مى رود، او خيلى خوشحال مى شود كه مهمان به خانه او بيايد اما مثل اين كه مشكلى وجود دارد.
  آن مرد رو به حضرت ابراهيم(ع) مى كند و مى گويد: «در راهى كه به خانه من منتهى مى شود رودخانه بزرگى است كه نمى توان از آن عبور كرد و در آنجا وسيله اى براى عبور از آب رودخانه نيست».
  حضرت ابراهيم(ع) رو به آن مرد مى كند و مى پرسد: «خودت چگونه از آن رودخانه عبور مى كنى؟».
  آن مرد مى گويد: «من مى توانم از روى آن آب عبور كنم».
  حضرت ابراهيم(ع) مقدارى فكر مى كند و بعد به آن مرد مى گويد: «من هم همراه تو مى آيم، اميدوارم خداوند همان گونه كه تو را از روى آب عبور مى دهد مرا نيز از آن آب عبور دهد».
  آنها با هم حركت مى كنند و چون به آب مى رسند آن مرد، دست حضرت ابراهيم(ع) را مى گيرد و با هم از روى آب عبور مى كنند.
  بعد ازمقدارى راه رفتن، آنها به خانه مى رسند و وارد خانه مى شوند، خانه كوچك اما باصفايى است، هر چه هست خانه مرد خداست!
  بعد از رفع خستگى، حضرت ابراهيم(ع) رو به آن مرد مى كند و مى گويد: «رفيق، بگو بدانم سخت ترين روزها براى انسان چه روزى است؟».
  آن مرد پاسخ مى دهد: «روز قيامت، سخت ترين روز براى انسان است».
  حضرت ابراهيم(ع) مى فرمايد: «بيا با هم دعا كنيم و از خدا بخواهيم كه ما را از شرّ آن روز حفظ كند».
  آن مرد مى گويد: «دعاى من كه مستجاب نمى شود، من مدت سه سال است كه براى يك حاجت خود دعا مى كنم اما خداوند هنوز آن دعايم را مستجاب نكرده است».
  حضرت ابراهيم(ع) به او مى گويد: «رفيق من، اگر خداوند دعاى تو را مستجاب نكرده براى اين است كه مى خواهد صداى تو را بشنود، خداوند عاشق شنيدن صداى تو است و براى همين تا به حال، حاجت تو را نداده است».
  آن مرد به فكر فرو مى رود و مى بيند كه اين مطلبى است كه تا به حال به ذهنش نرسيده است.
  عجب! اگر خدا تا به حال دعاى مرا مستجاب نكرده است براى اين بوده كه او مى خواسته صداى مرا بشنود، او عاشق شنيدن صداى دعاى من بوده است و من خبر نداشتم.
  در اين هنگام حضرت ابراهيم(ع) به او مى گويد: «رفيق، بگو بدانم آن چه حاجتى است كه سه سال تمام از خدا خواستى؟». 
  آن مرد پاسخ مى دهد: «من در بيابانى مشغول عبادت بودم، نگاهم به چوپانى افتاد كه گلّه گوسفندى را براى چرا مى برد، من از او سؤال كردم كه اين گلّه گوسفند از كيست؟ او به من گفت: صاحب اين گوسفندان، حضرت ابراهيم(ع) است، همان كه دوستِ خداوند (خليلُ الله) است، من مدت سه سال است كه دعا مى كنم تا خدا مرا موفق به ديدار دوستِ خودش حضرت ابراهيم(ع) بنمايد، آرزوى من اين است كه "خليل الله" را ببينم».
  اينجا بود كه حضرت ابراهيم(ع) تبسمى كرد و به او فرمود: «خدا دعاى تو را مستجاب كرد! من ابراهيم هستم!».
  اشك در چشمان آن مرد حلقه زد، و از جاى خود برخواست و حضرت ابراهيم(ع) را در آغوش گرفت.
  او بسيار خوشحال بود كه سرانجام، خدا دعاى او را مستجاب كرد و توفيق ديدار حضرت ابراهيم(ع) را به او داد.


title: اين گونه دعا كنيم
text:
  اين گونه دعا كنيم 


  در اينجا آداب دعا كردن را كه در سخنان اهل بيت(ع) آمده است به صورت مختصر نقل مى كنم تا با مراعات كردن آنها، زودتر شاهد مستجاب شدن دعاهاى خود باشى.
  1. ابتدا وضو مى گيرى كه وضو نور است و تو را براى ملاقات نور آماده مى كند.
  2. عطر مى زنى و خودت را خوش بو مى كنى.
  3. مقدارى صدقه كنار مى گذارى; زيرا صدقه موانع استجابت دعا را برطرف مى كند.
  4. اگر بتوانى به مسجد مى روى; زيرا مسجد خانه خداوند است و تو در آنجا مهمان خدا هستى و خداوند به مهمان خود نظر خاصى دارد.
  4. اگر انگشتر عقيق يا فيروزه دارى در دست مى كنى. 
  5. دو ركعت نماز مى خوانى. 
  6. از گناهان خود توبه مى كنى; زيرا بزرگ ترين مانع استجابت دعا همان گناهان مى باشند.
  7. با خوش بينى تمام با خداى خويش سخن مى گويى.
  8. خواندن صد آيه قرآن را فراموش نمى كنى.
  9. براى همه برادران دينى خود دعا مى كنى; چرا كه اگر براى ديگران دعا كردى باعث مى شود خدا دعاى خودت را مستجاب كند، زيرا پيامبر فرمود: «هر كس در حقّ چهل مؤمن دعا كند و بعد از آن براى خود دعا بنمايد دعايش مستجاب مى شود».
  10. مدح و ستايش خداوند را مى نمايى و سعى مى كنى نعمت هايى كه خدا به تو داده است را به ياد بياورى و از صميم دل، شكر آنها را بجا مى آورى.
  11. صلوات بر محمد و آل محمد را قبل از دعا و بعد از دعاى خويش، فراموش نمى كنى، كه اين ذكر شريف اثر زيادى در قبول شدن دعا دارد.
  12. دعاى خود را با ذكر «ما شاءَ اللهُ، لاقُوَّةَ الا بِاللهِ» به پايان مى برى; زيرا به فرموده امام صادق(ع)، گفتن اين ذكر بعد از دعا، اثر زيادى در استجابت دعا دارد.
  در اين فصل به بيان دعاهايى مى پردازم كه مى تواند براى شما بسيار مفيد باشد. در ذكر نمودن اين دعاها به سه نكته توجّه كرده ام:
  الف. معتبر بودن دعا
  ب. صدور دعا از پيامبر و يا امامان معصوم(ع)
  ج. مختصر بودن دعا
  به همين جهت از ذكر دعاهايى كه داراى سند معتبر نبوده و يا از اهل بيت(ع) نقل نشده بود، خوددارى نمودم. همچنين تمام دعاهاى اين كتاب، مفيد و مختصر مى باشد تا خوانندگان از خواندن آنها در فرصت هاى مختلف بهره ببرند.
  از طرف ديگر معتقد هستم خواندن هر دعايى بايد با توجه به معنى و مفهوم آن باشد و اين كه ما دعايى را بخوانيم ولى ندانيم چه سخنى با خدا گفتيم، نمى تواند آثار و بركات كامل دعا را به ما ارزانى دارد.
  به همين منظور تلاش كرده ام كه دريافتى از معانى بلند اين دعاها را براى شما ذكر كنم;
  به آن اميد كه بتوانيد بهره كافى را از اين دعاها ببريد.
  دعاهايى را كه در اين فصل ذكر كرده ام به دعاى عافيت، آمرزش، شكر، نجات، توبه، آرامش، شفا، شادى، آرزو و بركت تقسيم نموده ام. ضمن آنكه در پايان به ذكر دعاهايى پرداخته ام كه خوب است هر روز بخوانيد.


title: دعاى عافيت
text:
  دعاى عافيت



  1 - آيا يك روز زيبا براى خودت مى خواهى؟
  امام صادق(ع) فرمود:
  هر كس كه بعد از نماز صبح، صد بار اين دعا را بخواند در آن روز بلايى به او نمى رسد:
  ما شاءَ اللهُ كانَ، لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إلاّ بِاللهِ الْعَلىِّ الْعَظْيمِ.
  هر آنچه خدا اراده كند به وجود مى آيد; همه قدرت هاى جهان به دست خداوند بزرگ است.

  2 - دعا در سجده را فراموش نكن
  يك روز امام سجاد(ع) به فرزند خود فرمود:
  پسرم، هرگاه براى تو گرفتارى پيش آمد وضو بگير، دو ركعت نماز بخوان (و بهتر است دو نماز دوركعتى بخوانى) و در سجده آخر نماز، اين دعا را بخوان; زيرا هر كس كه گرفتارى شديدى داشته باشد وقتى اين دعا را بكند خداوند گرفتارى او را برطرف سازد:
  يا مَوْضِعَ كُلِّ شَكْوى وَيا سَامِعَ كُلِّ نَجْوى وَشاهِدَ كُلِّ مَلأ وَعالِمَ كُلِّ خَفِيَّة وَيا دافِعَ ما يَشاءُ مِنْ بَليَّة، وَيا خَليلَ إبْراهيمَ وَيا نَجِىَّ موُسى وَيا مُصْطَفِي مُحمَّد، أدْعوُكَ دُعاءَ مَنْ اشْتَدَّتْ فاقَتُهُ وَقَلَّتْ حيلَتُهُ وَضَعُفَتْ قُوَّتُهُ، دُعاءَ الْغَريقِ الغَريبِ المُضْطَرِّالّذي لايَجِدُ لَكَشْفِ ما هُو فيهِ الاّ أَنْتَ، يا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
  «اى كسى كه همه شكايت ها به تو عرضه مى شود، اى كسى كه همه صداها را مى شنوى، اى كسى كه شاهد هر گروه و انجمنى هستى، اى كسى كه از همه امور مخفى خبر دارى، اى كسى كه بلاها را دور مى كنى، اى دوست ابراهيم(ع)، اى نجات دهنده موسى(ع)، اى كه محمد را برگزيدى، تو را مى خوانم مانند كسى كه در حال غرق شدن است و سخت درمانده مى باشد و فقط تو مى توانى او را نجات دهى، اى مهربان ترين مهربانان!».

  3 - آيا مى خواهى از هفتاد نوع بلا أيمن باشى؟
  امام صادق(ع) فرمود: وقتى نماز مغرب و صبح را خواندى قبل از آنكه از جاى خود برخيزى، هفت بار اين ذكر را بگو كه در اين صورت از هفتاد نوع بلا در أمان خواهى بود: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحْيمِ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ الا بِاللهِ الْعَلىِّ الْعَظيمِ.
  به نام خداوند بخشنده و مهربان، همه قدرت هاى جهان به دست خداوند بزرگ است.
  در روايات ديگر به اين نكته اشاره شده است كه خواندن اين دعا به روشى كه ذكر كردم، باعث سعادت انسان مى شود.
  و اگر آن را صد بار بگويى از شر وسوسه هاى شيطان هم در أمان خواهى بود.

  4 - يا على، اين دعا را هنگام بلا بخوان
  در روايت ديگرى آمده است كه پيامبر اين دعا را به حضرت على(ع) ياد داد تا در هنگام سختى و مشكلات سخت بخواند:
  لا إلهَ إلاّ اللهُ الحَليمُ الْكَبيرُ لا إلهَ إلاّ اللهُ العَلىّ الْعَظيمُ، سُبْحانَ اللهِ وَتَبارَكَ اللهُ ربُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظيمِ وَالْحَمْدُ ِللهِ رَبِّ الْعالَمينَ.
  «معبودى جز خداى بردبار و بزرگ نيست، خدايى جز خداى بلند مرتبه نيست، پاك و منزّه است خدايى كه پروردگار آسمان ها و عرش است و ستايش مخصوص اوست كه پروردگار همه عالميان است».

  5 - اين دعا را هرگز فراموش مكن!
  امام صادق(ع) به يكى از ياران خود فرمود:
  اين دعا را فراموش مكن و همواره در صبح و شام سه بار بخوان:
  الّلهُمَّ اجْعَلْني في دِرْعِكَ الْحَصينَةِ الّتي تَجْعَلُ فيها مَنْ تُريدُ.
  بار خدايا، مرا در قلعه استوار عافيت خود قرار ده كه تو هر كس را بخواهى در آن قرار مى دهى.

  6 - آيا مى خواهى بلا از زندگيت دور شود؟
  يك روز رسول خدا به امير مؤمنان(ع) فرمود: 
  هر گاه ديدى كه بلا به سوى تو مى آيد اين دعا را بخوان كه خدا بلا را از تو دور مى كند:
  بِسْمَ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ الا بِاللهِ.
  به نام خداوند بخشنده و مهربان، همه قدرت هاى جهان به دست خداوند بزرگ است.

  7 - همه بلاها از تو دور مى شوند
  امام صادق(ع) فرمودند: هر كس صبح اين دعا را سه بار بخواند تا شب از هر بلايى به دور است و اگر شب سه بار بخواند تا صبح از هر بلايى در أمان است:
  بِسْمِ اللهِ الّذي لايَضُرُّ مَعَ إسْمِهِ شَىْءٌ في الأَرْضِ وَلا فى السَّماءِوَهُو السَّميعُ الْعَليمُ.
  «به نام خدايى كه با نام او هيچ چيز در آسمان و زمين نمى تواند زيان برساند و او شنونده و آگاه است».

  8 - آيا مى خواهى خدا تو را محافظت كند
  امام صادق(ع) فرمودند:
  هر كس كه موقع خروج ازمنزل، ده بار سوره (قل هو الله احد) را بخواند پيوسته در حفظ و نگهدارى خداوند است تا به خانه اش برگردد.


title: دعاى شكر
text:
  دعاى شكر


  مانند حضرت نوح(ع)، بنده شكرگزار باش
  آيا «ابو حمزه ثمالى» را مى شناسى؟ 
  او كسى است كه دعاى امام سجاد(ع) در سحرهاى ماه رمضان را براى ما نقل كرده است.
  يك روز ابو حمزه، هنگام خواندن قرآن به اين آيه رسيد كه خداوند در مورد حضرت نوح (ع) مى فرمايد: (إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا): او بنده شكرگزارى بود.
  او به فكر فرو رفت كه چرا خداوند حضرت نوح(ع) را به عنوان بنده شكرگزار معرفى مى كند؟
  او همين سؤال را از امام باقر(ع) نمود و آن حضرت در پاسخ او فرمود:
  براى اين كه حضرت نوح(ع)، دعايى را هر روز، صبح و شام، سه بار مى خواند.
  ابو حمزه عرض كرد: 
  آيا مى شود آن دعا را به ما ياد دهيد؟
  امام سجاد(ع) فرمود:
  آن دعا اين است:
  أَصْبَحْتُ، اُشْهِدُكَ ما أَصْبَحَتْ بي مِنْ نِعْمَة أَوْ عافيَة في دين أَوْدُنْيا فَإنَّها مِنْكَ، وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ.
  صبح نمودم وشهادت مى دهم هر نعمتى كه دارم و بلاهايى كه در دين و دنيايم، از من دور مى شود به لطف توست، تو آن كسى هستى كه هيچ شريكى ندارى.
  ما بايد اين مثبت انديشى زيبا را از حضرت نوح(ع) فرا بگيريم و هر روز صبح كه از خواب بر مى خيزيم به نعمت هايى كه خدا به ما داده است فكر كنيم و شكر آنها را به جا آوريم كه همين شكرگزارى باعث مى شود نعمت هاى بيشترى را به سوى خود جذب كنيم.


title: دعاى نجات
text:
  دعاى نجات 


  1. دعاى حضرت يوسف(ع) در دل چاه
  برادران حضرت يوسف(ع)، او را در چاه انداخته، خود به سوى منزل باز گشتند.
  حضرت يوسف(ع) در ميان آن چاه، خداى خويش را خواند و از او خواست تا از اين بلا نجات پيدا كند.
  ناگهان جبرئيل را در كنار خود يافت. 
  جبرئيل براى او از طرف خدا يك پيام آورده بود.
  آيا مى دانيد آن پيام چه بود؟
  آرى آن پيام، يك دعا بود تا حضرت يوسف(ع) با آن دعا، خدا را بخواند و از آن چاه نجات پيدا كند.
  آن دعا اين است:
  ألّلهُمَّ إنّي أَسْأَلُكَ بِأنَّ لَكَ الْحَمْدَ، لا إلهَ إلاّ أَنْتَ الحَنّانُ المَنّانُ، بَديعُ السّماواتِ وَالأَرْضَ، يا ذَا الْجَلالِ وَالْإكْرامِ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحمَّد وَآلِ مُحمَّد، وَأَنْ تَجْعَلَ مِنْ أَمْري فَرَجاً وَمَخْرَجاً، وَتَرْزُقَني مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ وَمِنْ حَيْثُ لا أَحْتَسِبُ.
  بار خدايا، من تو را مى خوانم، كه تو شايسته ستايش هستى، خدايى جز تو نيست، تو مهربان هستى و آسمان ها و زمين را آفريدى، بار خدايا بر محمد و آل محمد(ع) درود بفرست، در كار من گشايشى ايجاد كن و روزى مرا برسان از جايى كه مى دانم و از جايى كه نمى دانم.
  آرى، حضرت يوسف(ع)، خدا را به حق محمد و آل محمد(ع) قسم مى دهد و از چاه نجات پيدا مى كند!
  اگر تو هم در چاه دورى از خدا قرار گرفتى اين دعا را بخوان تا نجات پيدا كنى!
  به راستى كه سخت ترين لحظه براى حضرت يوسف(ع)، آن لحظه اى بود كه در دل چاه قرار گرفته بود، تو هم در هنگام سختى و مشكلات، خدا را با اعتقادى راسخ صدا بزن كه او شنونده و بينا است.

  2. دعاى حضرت يوسف(ع) در زندان
  مدت زيادى از زندانى بودن حضرت يوسف(ع) گذشته بود و ديگر تحمّل زندان بر او سخت شده بود.
  امام صادق(ع) فرمود كه چون مدت زندانى حضرت يوسف(ع) طولانى شد او سر به سجده گذاشت و اين دعا را نمود:
  ألّلهُمَّ إنْ كانَتِ الذُّنُوبُ قَدْ أَخْلَقَتْ وَجْهي عِنْدَكَ، فَلَنْ تَرْفَعَ لي إلَيْكَ صَوْتاً، فَإنّي أَتَوَجَّهُ إلَيْكَ بِوَجْهِ الشَّيْخِ يَعقُوب.
  بار خدايا، اگر گناهان من ديگر آبرويى براى من نزدتو نگذاشته و مانع شده است تا دعاى مرا مستجاب كنى، پس من به آبروى پدرم يعقوب تو را مى خوانم.
  و خداوند به بركت اين دعا، بعد از مدتى او را از زندان آزاد ساخت.
  امام صادق(ع) به شيعيان خود دستورداده تا دعاى حضرت يوسف(ع) را اين گونه بخوانند:
  اللّهُمَّ إنْ كانَتِ الذُّنُوبُ قَدْ أَخْلَقَتْ وَجْهي عِنْدَكَ، فَلَنْ تَرْفَعَ لى إلَيْكَ صَوْتاً، فَإنّي أَتَوَجَّهُ إلَيْكَ بِنَبيِّكَ نَبِىِّ الرَّحْمَةِ وَعَليٍّ وَفاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ وَالْأَئِمَةِ.(ع)
  بار خدايا، اگر گناهان من ديگر آبرويى براى من نزد تو نگذاشته است و مانع شده است تا دعاى مرا مستجاب كنى، پس من به آبروى محمد و على و فاطمه و حسن و حسين(ع) تو را مى خوانم.

  3. دعاى نجات حضرت عيسى(ع) 
  آيا مى دانيد حضرت عيسى(ع) چه دعايى را خواند كه از دست دشمنان نجات پيدا كرد؟
  آيا مى دانيد اگر اين دعا را با شرايط كامل، بخوانيد خداوند حاجت شما را مى دهد؟
  پيامبر اسلام اين دعا را به عنوان دعاى نجات حضرت عيسى(ع) معرفى مى كند:
  اللّهُمَّ إنّي أَدْعُوكَ بِاسْمِكَ الْواحِدِ الْأَعَزِّ، وَأَدْعُوكَ اللّهُمَّ بِاسْمِكَ الصَّمَدِ، وَأَدْعُوكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ الْوِتْرِ، وَأَدْعُوكَ اللّهُمَّ بَاسْمِكَ الْكَبيرِ الْمُتَعالِ الّذي ثَبَّتَ أَرْكانُكَ كُلُّها، أَنْ تَكْشِفَ عَنّي مَا أَصْبَحْتُ وَأَمْسَيْتُ فيه.
  بار خدايا، من تو را به اسم هايت مى خوانم: اى يگانه، اى توانا، اى كه هميشه بوده و هستى، اى بزرگ، اى كسى كه بلند مرتبه هستى، گرفتارى هاى مرا در صبح و شام، برطرف فرما.


title: دعاى توبه
text:
  دعاى توبه 


  توبه حضرت آدم(ع) چگونه قبول شد؟
  وقتى كه حضرت آدم(ع) از بهشت رانده شد گريه زيادى كرد تا اين كه خداوند تصميم گرفت توبه او را قبول كند. 
  امام باقر(ع) فرمود:
  جبرئيل از طرف خدا براى حضرت آدم(ع) اين دعا را آورد و وقتى كه او اين دعا را خواند توبه او قبول شد:
  اللّهُمَّ لا إلهَ إلاّ أنْتَ، سُبْحانَكَ وَبِحَمْدِكَ، عَمِلْتُ سُوءً وَظَلَمْتُ نَفْسي فَاغْفِرْ لي فَإنَّهُ لايَغْفِرُ الذُّنُوبَ إلاّ أَنْتَ، اللّهُمَّ إنّى عَمِلْتُ سُوءً وَظَلَمْتُ نَفْسي فَاغْفِرْ لي، إنَّكَ خَيْرُ الْغافِرِينَ.
  بار خدايا، خدايى جز تو نيست، تو از هر عيبى منزّه هستى و تو شايسته ستايش هستى، من گناه كردم و به خود ظلم كردم پس گناهم ببخشاى كه كسى جز تو گناهم را نبخشد، من گناه كردم و من به خودم ظلم كردم پس گناهم ببخشاى كه من بخشنده اى به خوبى تو نمى شناسم.


title: دعاى آرامش
text:
  دعاى آرامش


  1. ما اين گونه به آرامش مى رسيم
  يك روز امام باقر(ع) به يكى از ياران خود رو كرد و فرمود:
  آيا مى خواهى دعايى را به تو ياد بدهم تا در شرايط سخت زندگى آن را بخوانى؟ آگاه باش كه ما هرگاه در شرايط سختى قرار مى گيريم اين دعا را مى خوانيم:
  يا كائِناً قَبْلَ كُلِّ شَىء، وَيا مُكَوِّنَ كُلِّ شَىْء، وَيا باقي بَعْدَ كُلِّ شَىْء، صَلِّ عَلى مُحمَّد وَآلِ مُحمَّد، وَاْفعَلْ بي (در اينجا رفع گرفتارى خود را از خدا مى خواهى).
  اى كسى كه قبل از همه چيز بوده اى، اى آفريننده همه چيز، اى كه بعد از فنا شدن همه چيز، باقى خواهى بود، بر محمد و آل محمد درود فرست...
  بسيار شايسته است كه شيعيان اهل بيت(ع) در هنگامى كه با مشكلات روبرو مى شوند اين دعا را بخوانند تا به آرامش برسند.

  2. اين دعا را هفتاد بار بگوًًً
  امام باقر(ع) به «ابو حمزه ثمالى» فرمود:
  اى ابا حمزه، هر گاه در شرايطى قرار گرفتى كه ترس و اضطراب، وجودت را فرا گرفت پس در جاى خلوت خانه خود رو به قبله بايست و دو ركعت نماز بخوان و هنگامى كه نماز تو تمام شد هفتاد بار اين دعا را بخوان:
  يا أبْصَرَ النّاظِرينَ، وَيا أَسْمَعَ السّامِعينَ، وَيا أَسْرَعَ الْحاسِبينَ، وَيا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ.
  اى بيناترين بينايان، اى شنواترين شنوايان، اى سريعترين محاسبه گران، اى مهربان ترين مهربانان
  و در هر بار كه اين دعا را مى خوانى رفع مشكل خويش را از خداوند بخواه كه بزودى مشكل تو رفع مى شود.


title: دعاى شفا
text:
  دعاى شفا


  1. در نماز شب اين دعا را بخوان 
  «يونس بن عمّار» مى گويد:
  من به يك بيمارى مبتلا شده بودم پس خدمت امام صادق(ع) آمدم و از او خواستم دعايى را به من آموزش بدهند تا از آن بيمارى شفا پيدا كنم.
  آن حضرت به من فرمود:
  هنگامى كه دو سوم از شب گذشت، برخيز و وضو بگير و مشغول خواندن نماز شب شو.
  وقتى كه نماز چهارم را مى خوانى (قبل از نماز شفع و وتر)، در سجده دوم ركعت دوم، اين دعا را مى خوانى:
  يا عَليُّ يا عَظيمُ، يا رَحْمنُ يا رَحيمُ، يا سامِعَ الدَّعَواتِ يامُعْطِىَ الْخَيْراتِ، صَلِّ عَلى مُحمَّد وَآلِ مُحمَّد، وَاعْطِني مِنْ خَيْرِ الدُّنْيا وَالاخِرَةِ ما أَنْتَ أَهْلُهُ، وَاصْرِفْ عَنّي شَرَّ الدُّنْيا وَالاخِرَةِ ما أَنْتَ أَهْلُهُ، وَأَذْهِبْ عَنّي هذا الْوَجَعَ (و بيمارى خود را نام مى برى) فَإنَّهُ قَدْ غاظَني وَأَحْزَنَنى.
  اى عالى مرتبه، اى خداى بزرگ، اى بخشنده و مهربان، اى شنونده دعاها، اى عطا كننده همه خوبى ها، بر محمد و آل محمد درود بفرست و خير دنيا و آخرت را به اندازه كرم خود، به من عنايت كن، شرّ دنيا و آخرت را از من دور بگردان، و اين بيمارى مرا شفا بده (بيمارى خود را نام مى برى) كه اين بيمارى آزارم داده و مرا اندوهناك كرده است.
  يونس بن عمّار مى گويد من اين دعا را خواندم و به زودى از آن بيمارى شفا گرفتم.

  2. گندم هايى كه مرا شفا دادند
  «داوود خندقىّ» مى گويد: 
  من به بيمارى سختى مبتلا شده بودم و مدت زيادى در بستر بيمارى افتاده بودم.
  امام صادق(ع) از بيمارى من مطلع شد و نامه اى براى من نوشت.
  وقتى نامه آن حضرت به دستم رسيد آن را بوسيده و بر چشم نهادم و سپس آن را باز نمودم.
  امام صادق(ع) براى بيمارى من يك نسخه معنوى نوشته بود.
  آيا مى خواهى از اين نسخه با خبر شوى؟
  آن حضرت(ع) در آن نامه، خطاب به من نوشته بود:
  مقدار (سه كيلو گرم) گندم تهيه كن و در بستر خود به پشت بخواب و آن گندم ها را بر روى سينه خود پهن كن و اين دعا را بخوان:
  اللّهُمَّ إنّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الذّي إذا سَأَلَكَ بِهِ الْمُضْطَرُّ كَشَفْتَ ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ، وَمَكَّنْتَ لَهُ فِي الأَرْضِ، وَجَعَلْتَهُ خَليفَتَكَ عَلى خَلْقِكَ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحمَّد وَآلِ مُحمّد، وَأَنْ تُعافيَني مِنْ عِلَّتي.
  بار خدايا، من تو را به حق آن اسمى مى خوانم كه چون مضطرّ حقيقى (امام زمان) تو را به آن اسم بخواند دعايش را مستجاب مى كنى و او را بر تمام زمين مسلّط مى كنى، بار خدايا بر محمد و آل محمد درود بفرست و مرا از اين بيمارى شفا بده.
  بعد از اين كه اين دعا را خواندى، در حالى كه اين گندم ها بر روى سينه تو پخش شده است، بنشين، آنگاه همه گندم هاى اطراف خود را جمع كن و دوباره اين دعا را بخوان.
  بعد آن گندم ها را به چهار قسمت هم وزن (هر قسمت 750 گرم) تقسيم كن و به هر قسمت نيز همان دعا را بخوان و هر قسمت از آن گندم ها را به يك فقير بده.
  داوود خندقىّ مى گويد من اين كار را انجام دادم و به سرعت از بيمارى خود شفا گرفتمو بعد از آن من اين دعا را به عده زيادى ياد دادم و همه آنها هم از اين كار نتيجه گرفتند.
  خواننده محترم!
  اگر برنج، بيشترين غذاى شما را تشكيل مى دهد، مى توانيد از برنج به جاى گندم استفاده كنيد، زيرا آن فقرايى كه مى خواهى به آنها غذا بدهى برنج را راحت تر از گندم مورد استفاده قرار مى دهند.
  البته نكند برنج كوپنى و ارزان قيمت را براى اين كار استفاده كنى و بعد گله كنى كه چرا بيماريم خوب نشد، بايد بهترين برنجى را كه در بازار موجود است براى اين كار تهيه كنى.

  3. دعايى براى شفاى هر بيمارى 
  امام رضا(ع) فرمودند:
  براى شفا يافتن از هر بيمارى اين دعا را بخوانيد:
  يا مُنْزِلَ الشِّفاءِ، وَمُذْهِبَ الدّاءِ، صَلِّ عَلى مُحَمّد وَآلِهِ، وَأَنْزِلْ عَلى وَجَعي الشِّفاءَ.
  اى كسى كه شفاء مى دهى و درد را بر طرف مى كنى، بر محمد و آل محمد درود بفرست و بيمارى مرا شفا بده.


title: دعاى شادى
text:
  دعاى شادى 


  1. بسم الله را براى جذب شادى بگو
  امام كاظم(ع) فرمود:
  هر گاه شخصى غمناك شود، پس سر خود را به سوى آسمان بگيرد و سه بار بگويد: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ» كه خداوند غم و اندوه او را بر طرف مى سازد.

  2. شادى به قلب تو مى آيد
  پيامبر رو به ياران خود نمود و فرمود: 
  هر كس كه به غم و اندوه مبتلا شود و اين دعا را بخواند، خداوند غم او را برطرف مى نمايد:
  ألّلهُمَّ إنّي عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ وَابْنُ أَمَتِكَ، ناصيَتي بِيَدِكَ، ماض في حُكْمِكَ، عَدْلٌ في قَضائِكَ، أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْم سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ وَأَنْزَلْتَهُ في كِتابِكَ أوْ عَلَّمْتَهُ أَحَداً مِنْ خَلْقِكَ أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ في عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ، أَنْ تَجْعَلَ الْقُرآنَ رَبيعَ قَلْبي وَنُورَ صَدْري وَجَلاءَ حُزْني وَذَهابَ هَمّى.
  بار خدايا، من بنده تو، فرزند بنده تو و فرزند كنيز تو هستم، اختيارم به دست توست، تو هر چه فرمان دهى همان مى شود، تو را به همه اسم هايى كه براى خودت قرار دادى مى خوانم، آن اسم هايى كه در قرآن نازل كردى و يا به بندگان خوبت ياد دادى و يا در علم غيب خودت مخفى كرده اى، از تو مى خواهم كه قرآن را بهار دل من و نور سينه ام و باعث از بين رفتن غم و اندوهم قرار دهى.

  3. پناه به نماز و دعا براى رفع غم
  امام صادق(ع) فرمود: 
  چون دچار غم و اندوه شدى غسل نما (و وضو هم بگير) و دو ركعت نماز بخوان و بعد از نماز اين دعا را بخوان و بعد ازآن سوره «ناس» و «فلق» را همراه با «آية الكرسى» بخوان:
  يا فارِجَ الْهَمِّ، وَيا كاشِفَ الغَمِّ، يا رَحْمنَ الدُّنْيا وَالاخِرَةِ وَرَحيمَهُما، فَرِّجْ هَمّي وَاكْشِفْ غَمّى، يا اللهُ الْواحِدُ الأحَدُ الصَّمَدُ الذّي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدُ، إِعْصِمْني وَطَهِّرْني وَاذْهَبْ بِبَليَّتي.
  اى كسى كه غم و اندوه را برطرف مى كنى، اى كسى كه در دنيا و آخرت بخشنده و مهربان هستى، غم و اندوهم را بر طرف نما، اى خداى يگانه و بى نياز كه فرزند ندارى و فرزند كسى هم نبوده اى، تو همانندى ندارى، مرا محافظت نما و از گناهان پاكم كن و اين بلا را از من دور بگردان.

  4. پسرم، اين ذكر را تكرار كن 
  حتماً تا به حال به غم و اندوه گرفتار شده اى، آيا مى دانى در آن موقع چه دعايى را بايد بخوانى؟
  آيا مايلى به دستور امام كاظم(ع) عمل كنى؟
  آن حضرت براى رفع اندوه به فرزند خود اين چنين فرمودند: اى پسرم، اين ذكر را زياد تكرار كن: «يا رَؤُوفُ يا رَحيمُ».
  آرى، وقتى تو خدا را اين گونه صدا مى زنى: «اى خداى مهربان و بخشنده»، او هم جواب تو را مى دهد و غم و غصه را از دلت بيرون مى كند و شادى را در قلب تو مى نشاند.


title: دعاى آرزو
text:
  دعاى آرزو


  1. من ضمانت مى كنم كه خدا جوابت را بدهد
  امام باقر(ع) به يكى از ياران خود فرمود:
  اين دعا را بخوان چرا كه من ضمانت مى كنم كه چون اين دعا را خواندى خداى متعال حاجت تو را بدهد:
  ألّلهُمَّ أنْتَ وَلِيُّ نِعْمَتي وَأَنْتَ الْقادِرُ عَلي طَلِبَتي، قَدْ تَعْلَمُ حاجَتي، فَأسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمّد وَآلِ مُحَمّد لَمّا قَضَيْتَها لي.
  بار خدايا، تو بودى كه به من نعمت هاى فراوان دادى و مى توانى حاجت مرا بدهى، خواسته مرا هم مى دانى پس من تو را به حق محمد و آل محمد مى خوانم كه حاجت هاى مرا بدهى.

  2. مى خواهى نامه امام جواد(ع) را بخوانى
  «محمد بن فُضَيل» مى گويد:
  من نامه اى به امام جواد(ع) نوشتم و از او خواستم كه دعايى براى من بنويسد تا در موقعى كه حاجت هاى مهم دارم آن دعا را بخوانم.
  امام جواد(ع) در جواب من نوشت:
  هر صبح و شام اين دعا را بخوان و بعد از آن حاجت خود را بخواه; كه خداوند حاجتت را برآورده مى كند.
  و آن دعا اين است:
  اللهُ، اللهُ،،اللهُ، رَبّي، الرَّحْمنُ الرَّحيمُ لا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً.
  خداوند پروردگار من است، خداى مهربان و بخشنده، من از شرك نسبت به او دورى مى كنم و او را يگانه مى دانم.

  3. با اين دعا نااميد نمى شوى
  يكى از ياران امام هادى(ع) خدمت ايشان آمد و به آن حضرت عرضه داشت كه دعايى مخصوص به من ياد بدهيد!
  امام اين دعا را به او ياد داده و فرمودند:
  من از خداى متعال خواسته ام تا هر كس كه او را با اين دعا بخواند، نااميدش نكند.
  يا عُدَّتي دُونَ الْعُدَدِ، وَيا رَجائي وَالْمُعْتَمَدُ، وَيا كَهْفي وَالسَّنَدُ، وَيا واحِدُ يا أَحَدُ، يا مَنْ هُو اللهُ أَحَدُ، أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنْ خَلَقْتَهُ مِنْ خَلْقِكَ وَلَمْ تَجْعَلْ في خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَداً، أَنْ تُصَلّيَ عَلى جَماعَتِهِمْ وَأَنْ تَفْعَلَ بي (اينجا حاجت هاى خود را ذكر كند).
  اى ذخيره و سرمايه من، اى اميد من، اى كسى كه من به تو اعتماد مى كنم، اى كسى كه من به تو پناه مى آورم، اى يگانه، تو را مى خوانم به حق آن كسانى كه آنها را آفريدى و هيچ كس را مانند آنها مقام نداده اى، پس بر همه آنان درود بفرست...
  و تو مى دانى كه منظور از كسانى كه خداوند هيچ كس را مانند آنان قرار نداده است چهارده معصوم(ع) مى باشند كه مقام آنها از همه انبياء و اولياء بالاتر است.
  براى همين است كه وقتى خدا را به حق آنها قسم مى دهى خدا دعايت را مى شنود و تو را به آرزويت مى رساند كه او شنوا و بيناست.


title: دعاى بركت
text:
  دعاى بركت 


  1. چرا اين قدر كم پيدا شده اى؟
  چند روزى بود كه يكى از ياران پيامبر به اصطلاح، كم پيدا شده بود و زياد به مسجد نمى آمد.
  به آن مرد خبر دادند كه پيامبر سراغ شما را مى گيرد; براى همين او براى ديدار حضرت به مسجد آمد.
  پيامبر از او سؤال كرد كه چه شده است كمتر به مسجد مى آيى؟
  او در جواب گفت كه بيمارى و فقر، زندگى را بر من مشكل كرده است.
  حضرت در جواب فرمودند:
  آيا مى خواهى دعايى به تو ياد بدهم كه بيمارى و فقر را از تو دور سازد و سلامتى و ثروت را به سوى تو جذب كند؟
  آن مرد در حالى كه از خوشحالى در پوست خود نمى گنجيد در جواب ايشان گفت: 
  آرى، اى رسول خدا، آن دعا را به من ياد بدهيد.
  پيامبر فرمود: 
  اين دعا را بخوان:
  تَوَكَّلْتُ عَلىَ الْحَيِّ الذّي لايَمُوتُ، وَالْحَمْدُ للهِ الّذي لَمْ يتَّخِذْ صاحِبَةً وَلا وَلَداً وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ في الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِىٌّ مِنَ الذُلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبيراً.
  به خدايى توكّل مى كنم كه همواره زنده است و نمى ميرد، ستايش مخصوص خدايى است كه شريك و فرزندى ندارد و براى او نگهدارى نيست كه نياز به او داشته باشد و او را بى نهايت بزرگ شمار.
  آن مرد اين دعا را حفظ نمود، با پيامبر خداحافظى كرد و از مسجد بيرون رفت.
  مدتى گذشت و ديگر بار آن مرد به مسجد پيامبر آمد، در حالى كه لبخندى دلنشين به لب داشت.
  او خدمت پيامبر آمد و عرضه داشت: اى رسول خدا، بيمارى و فقر از من برطرف شد و اين به بركت دعايى بود كه شما به من ياد داديد.

  2. ديگر روى فقر و تنگ دستى را نديدم
  «ابو بصير» كه يكى از ياران امام صادق(ع) است مى گويد:
  فقر و تنگدستى، زندگى را بر من سخت كرده بود، براى همين تصميم گرفتم خدمت امام صادق(ع) بروم و از آن حضرت بخواهم تا دعايى به من ياد دهد كه روزى من زياد شود.
  امام صادق(ع) اين دعا را به من ياد داد تا بعد از نماز شب در سجده بخوانم:
  يا خَيْرَ مَدْعُوٍّ، وَيا خَيْرَ مَسْئُول، وَيا أَوْسَعَ مَنْ أَعْطى، وَخَيْرَ مُرْتَجى، اُرْزُقْني وَأَوْسِعْ عَلَيَّ مِنْ رِزْقِكَ، وَسَبِّبْ لي رِزْقاً مِنْ قِبَلِكَ، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَىء قَديرٌ.
  اى بهترين كسى كه صدا زده مى شوى، اى بهترين كسى كه به درب خانه ات گدايى مى شود، اى كه عطايت از همه بيشتر است، اى بهترين كسى كه مايه اميد من هستى، روزيم زياد كن و از طرف خودت وسيله اى براى روزيم فراهم ساز، كه تو بر هر كارى توانا هستى.
  ابو بصير مى گويد: از آن زمانى كه خواندن اين دعا را شروع كرده ام ديگر روى فقر و تنگدستى را نديده ام.

  3. يا على، اين دعا را بخوان
  حضرت على(ع)، به پيامبر عرضه داشت كه اى رسول خدا، من قرض زيادى دارم.
  پيامبر به او فرمود:
  يا على، اين دعا را بخوان، كه اگر قرض تو بسيار زياد هم باشد خدا آن را ادا مى كند:
  ألّلهُّمَ أغْنِني بِحَلالِكَ عَنْ حَرامِكَ، وَبِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِواكَ.
  خدايا، مرا با روزى حلال خودت از حرام بى نياز كن و با فضل و لطف خود از ديگران، بى نياز بگردان.
  مناسب ديدم در اينجا سخن شيخ بهايى كه يكى از علماى بزرگ شيعه مى باشد را براى شما نقل كنم:
  او چنين نقل مى كند:
  من داراى قرض بسيار زيادى شده بودم، بدهكارى من به 1500 مثقال طلا مى رسيد.
  بدهكاران به من فشار مى آوردند و من در تنگنا قرار گرفته بودم براى همين شروع به خواندن اين دعا كردم.
  هر روز بعد از نماز صبح اين دعا را تكرار مى كردم و گاهى بعد از نمازهاى ديگر هم اين دعا را مى خواندم.
  بعد از مدتى كوتاه از راهى كه اصلا باور نمى كردم خداوند همه قرض هاى مرا داد.
  افراد زيادى اين دستور پيامبر را انجام داده اند و به نتيجه رسيده اند و حتى يكى از علماء از اين دعا به عنوان يكى از معجزات حضرت ياد مى نمود.

  4. من مهربان ترين مهربانان هستم
  امام باقر(ع) هرگاه مى خواست دعا كند و از خدا حاجتى را بطلبد، به سجده مى رفت و در آن حال هفت بار مى گفت:
  يا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ (اى مهربان ترين مهربانان).
  امام صادق(ع) فرمودند: 
  هر مؤمنى كه اين عمل را انجام دهد خداوند به آن مؤمن خطاب مى كند: «من آن مهربان ترين مهربانان هستم، حاجت خود را بگو».

  5. در سجده نماز اين دعا را بخوان
  امام باقر(ع) به يكى از ياران خود دستور دادند براى اين كه بركت زندگيت زياد شود در نماز واجب، هنگامى كه در سجده هستى اين دعا را بخوان:
  يا خَيْرَ الْمَسْئُولينَ وَيا خَيْرَ الْمُعْطينَ، اُرْزُقْني وَاُرْزُقْ عَيالي مِنْ فَضْلِكَ الْواسِعِ فَإنَّكَ ذوُ الْفَضْلِ الْعَظيمِ.
  اى بهترين كسى كه به در خانه ات گدايى مى شود، اى بهترين عطا كننده، ازفضل زياد خود به من و خانواده ام روزى بده، كه تو صاحب فضل بزرگ هستى.

  6. آيا مى خواهى از فقر امان يابى؟
  پيامبر فرمودند:
  هر كس هر روز صد بار اين ذكر را بگويد از فقر در امان شود، ثروت به او روى آورد و درهاى بهشت به سوى او گشوده گردد:
  لا إلهَ إلاّ اللهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبينُ.
  معبودى جز خدا نيست، همان خدايى كه حكمران حق و آشكارست.

  7. از ترس بدهكاران از بغداد فرار كردم
  «حسين بن خالد» مى گويد:
  من در شهر بغداد زندگى مى كردم و داراى قرض بسيار زيادى شده بودم. طلبكاران براى گرفتن پول خود به من فشار مى آوردند.
  ايام حج شده بود و من مخفيانه به حج رفتم تا شايد بتوانم امام كاظم(ع) را ببينم و از آن حضرت راه حلّى براى مشكل زندگى خود بگيرم.
  ولى من موفق به ديدار آن حضرت نشدم. براى همين نامه اى براى ايشان نوشتم و اوضاع زندگى خود را براى امام توضيح دادم.
  بعد از مدتى نامه اى از آن حضرت به دستم رسيد كه در آن دعايى نوشته شده بود.
  امام كاظم(ع) دستور داده بودند كه اين دعا را بعد از هر نماز، سه بار بخوانم.
  من مدتى اين دعا را خواندم و به بركت اين دعا، همه قرض هاى من ادا شد و وضع زندگيم رو به راه شد.
  آن دعا چنين بود:
  اللّهُمَّ إنّي أسْأَلُكَ بِلا إلهَ إلاّ أَنْتَ، بِحَقِّ لا إلهَ الاّ أَنْتَ، أَنْ تَرْحَمَني بِلا الهَ إلاّ أَنْتَ، اللّهُمَّ إنّي أسْأَلُكَ بِلا إلهَ إلاّ أَنْتَ، بِحَقِّ لا إلهَ إلاّ أَنْتَ، أَنْ تَرْضِىَ عَنّي بِلا الهَ إلاّ أَنْتَ، اللّهُمَّ إنّي أسْأَلُكَ بِلا إلهَ إلاّ أَنْتَ بِحَقِّ لا إلهَ إلاّ أَنْتَ أَنْ تَغْفِرَ لي بِلا إلهَ إلاّ أَنْتَ.
  بار خدايا، اى كسى كه معبودى جز تو نيست تو را مى خوانم كه به حق يگانگيت به من رحم كنى، بار خدايا، اى كسى كه معبودى جز تو نيست تو را مى خوانم كه به حق يگانگيت از من راضى شوى، بار خدايا، اى كسى كه معبودى جز تو نيست تو را مى خوانم كه به حق يگانگيت گناهانم را ببخشى.


title: دعاى آمرزش
text:
  دعاى آمرزش 


  1. بهترين دعا طلب مغفرت از خدا مى باشد
  رسول خدا فرمودند: «بهترين دعا، استغفار از گناهان مى باشد».
  استغفار يعنى انسان از خدا بخواهد كه گناه او را ببخشد.
  بنده اى كه زياد طلب آمرزش گناهان خود را بنمايد، وقتى كه پرونده اعمال او به سوى آسمان ها مى رود بسيار درخشان و نورانى است.
  پيامبر روزى هفتاد بار «أَسْتَغْفِرُ الله» مى گفت و بعد از آن هم هفتاد بار «أَتُوبُ إلَيْهِ» را تكرار مى كرد.

  2. بعد از نماز واجب، طلب آمرزش كنيد
  امام باقر(ع) فرمود:
  هر كس كه بعد از نماز واجب خود، قبل از اينكه از جاى خود برخيزد اين دعا را سه بار بخواند، خداوند گناهان او را مى بخشد:
  أَسْتَغْفِرُ اللهَ الّذي لا إلهَ إلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ، ذُو الْجَلالِ وَالْإكْرامِ وَأَتُوبُ إلَيْهِ.
  از خدا طلب آمرزش مى كنم، خدايى كه زنده و پايدار است، صفات زيبايى دارد و اهل كرم است و به سوى او باز مى گردم.


title: دعاهايى كه خوب است هر روز بخوانيد
text:
  دعاهايى كه خوب است هر روز بخوانيد


  1. آيا مى خواهى ثواب تو از همه مردم بيشتر باشد؟
  رسول خدا فرمود:
  هر كس اين دعا را بعد از نماز صبح و مغرب ده بار بگويد، نزد خدا از همه مردم برتر خواهد بود و ثواب بيشترى را به سوى خود جذب خواهد نمود.
  لا الهَ الاّ اللهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، يُحْيي وَيُميتُ وَيُميتُ وَيُحْيي وَهُوَ حَىٌّ لايَمُوتُ، بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى كُلِّ شَىء قَديرٌ.
  معبودى جز خداى يگانه نيست، شريكى براى او نيست، دارايى جهان از آن اوست و ستايش مخصوص او است، زنده مى كند و مى ميراند، مى ميراند و زنده مى كند و او زنده اى است كه هرگز نمى ميرد، همه خيرها به دست او است و بر هركارى تواناست.
  و امام صادق(ع) فرمود:
  هركس اين دعا را قبل از طلوع خورشيد و قبل از غروب آن بگويد، آن دعا براى كفّاره گناهانش كافى خواهد بود.

  2. دعا براى همه افراد مؤمن
  روز قيامت است و آتش جهنم شعله مى كشد و همه مردم در وحشت و اضطراب هستند.
  آنجا را نگاه كن، آن مرد را مى گويم كه مأموران عذاب، او را به سوى جهنم مى برند.
  فرياد ناله وگريه او بلند است! 
  آيا كسى هست تا شفاعت اين مرد را بنمايد؟
  گروه زيادى از مؤمنان از زن و مرد، اين منظره را مى بينند و آنها تصميم مى گيرند تا شفاعت اين مرد را بنمايند.
  براى همين دست هاى خود را به آسمان بلند كرده و اين چنين دعا مى كنند:
  خدايا، اين همان كسى است كه در دنيا براى ما دعا مى كرد و از تو براى ما طلب رحمت و بخشش مى كرد. بار خدايا، اكنون شفاعت ما را در حق او بپذير! 
  اكنون خدا هم به احترام مؤمنان، او را از آتش جهنم نجات مى دهد.
  آيا اين مرد را مى شناسيد؟
  او كسى است كه در دنيا اين دعا را زياد مى خواند:
  الّلهُّمَ اغْفِرْ لِلْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِناتِ.
  بار خدايا، مردان و زنان مؤمن را ببخشاى!
  خواننده محترم، تو هم از امروز تصميم بگير به اين حديث رسول خدا عمل كنى و اين دعا را زياد بخوانى.
  اين گونه همّت بالاى خود را نشان مى دهى و باعث خوشحالى همه افراد مؤمن درطول تاريخ مى شوى و آنان هم روز قيامت شفاعت تو را مى كنند.
  امام صادق(ع) فرمود:
  هر كس روزى بيست و پنج بار اين دعا را بخواند خداوند به اندازه همه مردان و زنان مؤمن (از اول خلقت دنيا تا روز قيامت)، در پرونده او عمل نيكو مى نويسد.

  3. دعايى مهم براى هر صبح و شام
  يكى از ياران امام صادق(ع) خدمت آن حضرت عرضه داشت:
  دعايى را به من آموزش بدهيد تا هر صبح و شام آن را بگويم.
  امام صادق(ع) اين دعا را به او ياد داد تا هر صبح وشام بخواند:
  الْحَمْدُ للهِ الّذي يَفْعَلُ ما يَشاءُ وَلايَفْعَلُ ما يَشاءُ غَيْرُهُ، الْحَمْدُ للهِ كَما يُحِّبُ اللهُ أَنْ يُحْمَدُ، الْحَمْدُ للهِ كَما هُوَ أَهْلُهُ، اللّهُمَّ أدْخِلْني في كُلِّ خَيْر أَدْخَلْتَ فيهِ مُحَمّداً وَآلَ مُحَمّد، وَأَخْرِجْني مِنْ كُلِّ سُوء أَخْرَجْتَ مِنْهُ مُحَمّداً وَآلَ مُحَمّدً، وَصَلَّى اللهُ عَلى مُحَمّد وَآلِ مُحَمّد.
  ستايش خدايى را كه هر آنچه بخواهد انجام مى دهد و هيچ كس ديگر اين قدرت را ندارد. ستايش مى كنم خداى خويش را همانطور كه او دوست دارد ستايش شود و چنانكه او شايسته حمد و ستايش است خدايا، هر خير و خوبى كه به محمد و آل محمد داده اى به من هم بده و هر بدى را كه از آنها دور كردى، از من هم دور بگردان و بر محمد و آل محمد(ع) درود بفرست.

  4. آيا مى خواهى خدا روز قيامت تو را راضى باشند؟
  هر كس كه هر صبح و شام اين دعا را بخواند بر خداوند متعال، لازم است كه او را در روز قيامت شاد سازد:
  رَضيتُ بِاللهِ رَبّاً، وَبِالْإسْلامِ ديناً، وَبِمُحَمَّد نَبيّاً، وَبِالْقُرآنِ بَلاغاً، وَبِعَليّ إماماً.
  از اين كه خداوند يگانه، پروردگار من; اسلام، دين من; حضرت محمد پيامبر من; قرآن، كتاب من و حضرت على(ع) امام من است، راضى و خشنود هستم.

  5. دعايى كه همه پيامبران مى خواندند
  امام صادق(ع) فرمود:
  اين دعا از حضرت آدم(ع)، تا پيامبر اسلام، از پيامبرى به پيامبر ديگر به ارث رسيده است و همه پيامبران آن را خوانده اند.
  پيامبر اسلام هم در آغاز هر روز اين دعا را مى خواند:
  اللّهُمَّ إنّي أَسْأَلُكَ ايماناً تُباشِرُ بِهِ قَلْبي وَيَقيناً، حَتّى أَعْلَمُ أنَّهُ لَنْ يُصيبَني إلاّ ما كَتَبْتَ لي وَرَضِّني بِما قَسَمْتَ لي.
  بار خدايا، از تو مى خواهم ايمانى به من بدهى كه قلبم را زنده كند، يقينى به من بدهى كه بدانم جز آنچه تو برايم تقدير كردى به من نمى رسد و مرا به آنچه برايم تقدير كردى راضى بنما.

  6. فرشتگان به تو مژده مى دهند
  آيا مى خواهى لحظه جان دادن، فرشتگان به تو بشارت و مژده رستگارى بدهند؟
  امام باقر(ع) در حديثى، به اين نكته اشاره مى كند كه هر كس با شرايط، اين دعا را همواره بخواند لحظه مرگ، فرشتگان به او بشارت مى دهند:
  يا أَسْمَعَ السّامِعينَ وَيا أَبْصَرَ النّاظِرينَ، وَيا أَسْرَعَ الْحاسِبينَ، وَيا أَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَيا أَحْكَمَ الْحاكِمينَ.
  اى شنونده ترين شنونده ها، اى بيناترين بينايان، اى سريعترين محاسبه گران، اى مهربان ترين مهربانان و اى حاكمترين حكم كنندگان!

  7. آيا خير زياد مى خواهيد
  امام صادق(ع) فرمود: 
  هر كس اين دعا را بعد از نماز مغرب سه بار بگويد خير زياد به او عطا خواهد شد: 
  الْحَمْدُ للهِ الذي يَفْعَلُ ما يَشاءُ وَلايَفْعَلُ ما يَشاءُ غَيْرُهُ
  ستايش خدايى را كه فقط اوست كه هر آنچه اراده كند مى تواند انجام دهد و ديگران چنين قدرتى ندارند.

  8. دعايى كه خير دنيا و آخرت را به من داد
  يكى از ياران امام كاظم(ع) به نام «هِلْقام» به آن حضرت گفت كه به من دعايى ياد بدهيد كه خير دنيا و آخرت در آن بوده و مختصر و كوتاه هم باشد.
  امام به او فرمود:
  بعد از نماز صبح تا هنگامى كه آفتاب طلوع مى كند اين دعا را تكرار كن.
  هلقام شروع به خواندن اين دعاى كوچك و پر معنى نمود; در حالى كه وضع اقتصاديش از همه فاميل و آشنايانش بدتر بود. مدتى نگذشت كه به بركت اين دعا، وضع زندگى او از همه بهتر شد.
  و آن دعا اين است:
  سُبْحانَ اللهِ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ، أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَأَسْأَلُهُ مِنْ فَضْلِهِ.
  خداوند ازهر عيبى منزّه است و ستايش مخصوص اوست، از او طلب آمرزش مى كنم و فضل او را طلب مى كنم.

  9. دعاى غريق را فراموش نكنيد
  امام صادق(ع) با «عبد الله بن سنان» در مورد روزگار غيبت امام زمان(ع) سخن مى گفت.
  امام به او فرمود:
  در آن زمان، فتنه هاى شديدى پيش مى آيد و ازاين فتنه ها نجات پيدا نمى كند مگر كسى كه دعاى غريق را بخواند.
  عبد الله بن سنان سؤال كرد كه دعاى غريق چه دعايى است؟
  امام فرمود:
  دعاى غريق، اين دعا مى باشد:
  يا اللهُ يا رَحْمنُ يا رَحيمُ يا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ، ثَبِّتْ قَلْبي عَلى دينِكَ.
  اى خداى يگانه، اى مهربان، اى بخشنده، اى كسى كه دل ها را متحوّل مى كنى، دل مرا بر دين خود ثابت بنما.

  10. قبل از طلوع خورشيد براى خود افتخارى كسب كن!
  اين دعا را هر روز قبل از طلوع خورشيد بخوان:
  اللهُ أكْبَرُ اللهُ أَكْبَرُ، وَسُبْحانَ اللهِ بُكْرَةً وَأصيلا، وَالْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمينَ كَثيراً، لاشَريكَ لَهُ، وَصَلَّى اللهُ عَلى مُحَمّد وَآلِهِ.
  خدا بزرگ تر از آن است كه به وصف آيد و او را هر صبح و شامگاه از هر عيبى منزّه مى دانم، ستايش زياد مخصوص خداى عالميان است، شريكى براى خدا نيست، بار خدايا بر محمد و آل محمد درود بفرست.
  امام باقر(ع) فرمودند:
  هر فردى كه قبل از طلوع خورشيد اين دعا را بخواند فرشته اى مى آيد و اين دعا را به سوى آسمان مى برد.
  فرشتگان به او مى گويند كه چه چيزى همراه خود دارى؟
  او در جواب آنها مى گويد كه همراه من دعا و كلمه هايى است كه يكى از بندگان مؤمن خدا گفته است. 
  آن فرشتگان براى كسى كه اين كلمات را گفته است، طلب رحمت مى كنند.
  خلاصه آنكه اين فرشته به هر آسمانى كه مى رود همين جريان روى مى دهد و فرشتگان آن آسمان ها براى گوينده اين دعا، طلب رحمت و مغفرت مى كنند.
  تا آنجا كه اين فرشته به عرش خدا مى رسد.
  فرشتگانى كه در عرش خدا هستند نيز همين سؤال را مى كنند و چون آن جواب را مى شنوند براى گوينده اين دعا طلب رحمت و مغفرت مى كنند.

  11. آيا بهترين دعا را مى شناسيد؟
  امام صادق(ع) فرمودند: 
  بهترين دعا و حاجتى كه از خدا خواسته مى شود اين دعا مى باشد:
  اللّهُمَّ فَقِّهْني في الدّينِ، وَحَبِّبْني إلى الْمُسْلِمينَ، وَاجْعَلْ لي لِسانَ صِدْق في الاخَرينَ.
  بار خدايا، فهم در دين به من عنايت كن، محبت مرا در ميان مسلمانان قرار ده و مرا در ميان ديگران از راستگويان قرار ده.

  12. آيا متوجّه شدى آن دو فرشته به تو چه گفتند؟
  «ابوحمزه ثمالى» مى گويد:
  من اول صبح به طرف خانه امام سجاد(ع) حركت كردم تا با آن حضرت ديدارى داشته باشم و از حضور آن حضرت استفاده ببرم.
  هنگامى كه جلوى درب خانه آن حضرت رسيدم ديدم كه آن حضرت از خانه بيرون آمدند.
  من سلام كردم و حضرت جواب سلام مرا داد.
  بعد ديدم كه امام اين دعا را مى خواند: 
  بِسْمِ اللهِ، آمَنْتُ باللهِ، وَتَوَكَّلْتُ عَلىَ اللهِ.
  به نام خدا، به خدا ايمان دارم و به او توكّل مى كنم
  بعد امام سجاد(ع) رو به من كرد و فرمود:
  هر كس كه از در خانه خود بيرون مى رود شيطان سر راه او مى آيد، پس هنگامى كه آن شخص اين دعا را بخواند و بِسْمِ الله بگويد، دو فرشته اى كه مأمور ثبت اعمال او هستند به آن شخص مى گويند: «خدا امور تو را كفايت كرد» و چون، آمَنْتُ باللهِ را بگويد آن دو فرشته مى گويند: «هدايت شدى»، وچون تَوَكَّلْتُ عَلىَ اللهِ را بگويد، آن دو فرشته به او مى گويند: «در حفاظت خدا هستى»، در اين هنگام است كه شيطان از او دور مى شود.

  13. دعايى كه در آسمان ها معروف شده بود
  پيامبر با جبرئيل (كه به شكل مرد عربى ظاهرشده بود) مشغول گفتگو بود.
  در اين ميان، ابوذر غفارى به سوى پيامبر آمد، ولى هنگامى كه ديد آن حضرت مشغول سخن گفتن با آن مرد عرب است، نزديك نيامد چون نخواست مزاحم آنها بشود.
  در اين هنگام جبرئيل به پيامبر عرضه داشت:
  اگر ابوذر به من سلام مى كرد، جواب سلام او را مى دادم، اى پيامبر اين ابوذر دعايى دارد كه نزد فرشتگان آسمان بسيار معروف است!
  جبرئيل به آسمان عروج كرد، لحظاتى گذشت و ابوذر به سوى پيامبر بازگشت.
  پيامبر به او فرمود:
  اى ابوذر، جبرئيل به من خبر داد كه دعاى تو نزد فرشتگان آسمان، معروف و مشهور شده است. كدام دعا را همواره مى خوانى؟
  ابوذر در پاسخ گفت: 
  اى رسول خدا، دعايى كه من همواره مى كنم اين است:
  اللّهُمَّ إنّي أَسْأَلُكَ الإيمانَ بِكَ، وَالتَّصْديقَ بِنَبِيِّكَ، وَالْعافيَةَ مِنْ جَميعِ الْبَلاءِ، وَالشُّكْرَ عَلى الْعافيَةِ، وَالْغِنى عَنْ شِرارِ النّاسِ.
  بار خدايا، ايمان به خودت، تصديق پيامبرت، عافيت از هر بلا، شكر گزارى بر اين عافيت و بى نيازى از افراد بد را از تو مى خواهم.

  14. خدايا مرا به خودم وا مگذار!
  «أمّ سَلَمه»، همسر پيامبر اسلام مى گويد: 
  نيمه شب بود، ديدم پيامبر در بستر نيست، بلند شدم تا ببينم آن حضرت كجا رفته است.
  ناگهان ديدم كه ايشان در گوشه اى از خانه، در حال نماز مى باشد و دست هاى خود را به سوى آسمان گرفته و در قنوت گريه مى كند.
  گوش دادم ببينم چه دعايى را مى خواند، اين دعا را از ايشان شنيدم:
  اللّهُمَّ لاتَنْزِعْ مِنّي صالِحِ ما أَعْطَيْتَني أَبَداً، اللّهُمَّ لاتُشْمِتْ بي عَدُّواً وَلاحاسِداً أَبَداً، اللّهُمَّ وَلاتَرُدَّني في سُوء اسْتَنْقَذْتَني مِنْهُ أَبَداً، اللّهُمَّ وَلاتَكِلْني إلى نَفْسي طَرْفَةَ عَيْن أَبَداً.
  خدايا، نعمت هاى خوبى را كه به من داده اى از من مگير، خدايا مرا به شماتت دشمنم گرفتار مكن، خدايا بلايى را كه از من دور كرده اى به سوى من باز مگردان، خدايا، به اندازه چشم به هم زدنى مرا به خودم وامگذار.

  15. در هنگام سجده چنين بگو
  امام صادق و امام كاظم(ع) بعد از نماز واجب، به سجده مى رفتند و اين دعا را تكرار مى كردند:
  أَسْأَلُكَ الرّاحَةَ عِنْدَ الْمُوْتِ، وَالْعَفْوَّ عِنْدَ الْحِسابِ.
  خدايا، راحتى هنگام جان دادن و بخشش در هنگام حسابرسىِ روز قيامت را از تو مى خواهم.
  آرى، ما هم بايد هر روز اين دعا را در سجده بخوانيم باشد كه مرگ در كاممان شيرين شود و موقع حسابرسى اعمال شاهد بخشش و عفو خدا باشيم.

  16. روزگار سختى پيش رو است
  امام صادق(ع) با يكى از ياران خود به نام «زراره» در مورد روزگار غيبت امام زمان(ع) سخن مى گفت و درباره اين مطالب با زراره چنين گفتگو مى كرد: در آن روزگار، شيعيان سختى زيادى خواهند كشيد و امام زمان آنها غايب خواهد بود و آنان با انواع و اقسام فتنه ها روبرو خواهند شد.
  زراره به آن حضرت عرضه داشت:
  اگر آن روزگار را درك كنم چه كنم؟
  امام صادق(ع) فرمود:
  اگر آن روزگار را ديدى اين دعا را زياد بخوان:
  اللّهُمَّ عَرِّفْني نَفْسَكَ، فَإنَّكَ إنْ لَمْ تُعَرِّفْني نَفْسَكَ لَمْ أَعْرِفْ رَسوُلَكَ، اللّهُمَّ عَرِّفْني رَسوُلَكَ، فَإنَّكَ إنْ لَمْ تُعَرِّفْني رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَتَكَ، اللّهُمَّ عَرِّفْني حُجَّتَكَ، فَإنّكَ إنْ لَمْ تُعَرِّفْني حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ ديني.
  بار خدايا، شناخت خودت را به من كرم كن كه اگر تو را نشناسم پيامبر تو را هم نخواهم شناخت، بار خدايا، شناخت پيامبرت را به من كرم كن، كه اگر پيامبرت را نشناسم امام زمان خود را نخواهم شناخت، بار خدايا، شناخت امام زمان را به من كرم كن كه اگر امام زمان را نشناسم گمراه خواهم شد.
  واكنون كه زمان غيبت امام زمان(ع) است من و تو بايد اين دعا را همواره بخوانيم و تلاش كنيم كه معرفت و شناختمان به آن حضرت زياد و زيادتر شود.

  													«پايان»


title: توضيحات
text:
    توضيحات


  كتاب در اوج غربت 
  موضوع: شهادت مسلم بن عقيل، اولين شهيد قيام كربلا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت M12.ir مراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  									بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ 
  آيا تا به حال با خود فكر كرده ايد كه چرا اهل كوفه، مسلم بن عقيل را تنها گذاشتند؟
  سرانجام يك شب تصميم گرفتم تا قلم در دست بگيرم و در ميان ده ها كتاب به دنبال پاسخ اين سؤال بگردم.
  مى خواستم تاريخ را مورد كنكاش قرار دهم و از راز غريبى مسلم، پرده بردارم و در اوج غربت را برايتان به تصوير كشم.
  و چنين بود كه با مراجعه به شصت و يك كتاب تحقيقى، تاريخى، اين نوشتار را برايتان آماده كردم.
  شما مى توانيد دليل سخنان مرا در پى نوشت هايى كه برايتان ذكر كرده ام، بيابيد.
  اميدوارم اين كتاب براى شما مفيد باشد و پيام مرا به خوبى دريافت كنيد.
  آرى ما بايد تلاش كنيم تا همواره يار و ياور امام زمان خود باشيم و ياران آن حضرت را تنها نگذاريم.
  كتابم را به قهرمان اين داستان اهدا مى كنم; به آن اميد كه روز قيامت شفاعتش نصيب خوانندگان اين كتاب گردد.


  																										مهدى خدّاميان آرانى 
  																										قم، شهريور ماه 1387


title: اينجا كوفه است
text:
    اينجا كوفه است


  چرا اين كتاب را مى خوانى؟!
  هيچ مى دانى كه من مى خواهم تو را به سفرى دور و دراز ببرم؟
  آيا دوست دارى همسفر من باشى؟
  پس بيا به شهر كوفه در سال شصت هجرى قمرى برويم.
  امروز، روز پنجم ماه شَوّال است، درست پنج روز است كه ماه رمضان تمام شده است.
  حتماً خبر دارى كه مردم كوفه نامه هاى زيادى براى امام حسين(ع) نوشته اند و از او دعوت كرده اند تا به اينجا بيايد.
  امام، نماينده خود را به اين شهر مى فرستد; نام او مُسلم بن عَقيل است.
  او را مى شناسى؟
  پسر برادر حضرت على(ع)،
  شوهرِ رقيّه، همان رقيه كه دختر حضرت على(ع) است. در واقع مسلم، دامادِ حضرت على (ع) است.
  پسرِ عموى امام حسين(ع)،
  مسلم شخصيّتى شجاع، قوى، آگاه و عالم است و براى همين امام حسين(ع) او را براى اين مأموريّت مهم انتخاب كرده است.
  او بيست و هشت سال سن دارد و امام حسين(ع) به وى علاقه زيادى دارد.
  مسلم روز بيستم رمضان، بعد از وداع با همسرش، خدمت امام حسين(ع) رسيده و نامه آن حضرت به مردم كوفه را تحويل گرفته و به سوى كوفه حركت كرده است.
  او براى رعايت نكات امنيّتى از راه هاى فرعى و تك و تنها به سوى كوفه مى رود; چرا كه اگر او با گروهى از دوستان و ياران خود به اين سفر بيايد، احتمال دارد گرفتار سربازان يزيد بشود.
  فاصله مكّه تا كوفه هزار و چهارصد كيلومتر است. او اين مسير را بيست روزه طى مى كند.
  هر روز هفتاد كيلومتر.
  آيا مسلم به سلامت به كوفه خواهد رسيد؟
  نكند گرفتار سربازان يزيد بشود!
  خبر مى رسد كه مسلم به نزديكى هاى شهر كوفه رسيده است.
  خدا را شكر!
  مردم كوفه را نگاه كن كه چگونه خود را براى مراسم استقبال آماده مى كنند.
  آنها خيلى خوشحال هستند كه امام حسين(ع) دعوت آنها را اجابت نموده و يكى از بهترين ياران خود را به اين شهر فرستاده است.
  چه غوغايى در دروازه شهر به پا شده است!
  پير و جوان، زن و مرد به استقبال سفير خورشيد آمده اند.
  صداى شادى و سرور همه جا را فرا گرفته است و همه منتظر آمدن مسلم هستند.
  نگاه كن!
  همه چشم ها به آن سو دوخته شده است.
  آيا موافقى تا با هم به ميان جمعيّت برويم؟
  عدّه اى اشك شوق مى ريزند; آنها باور نمى كنند كه نماينده امام حسين(ع) تا لحظاتى ديگر وارد اين شهر مى شود.
  انتظار به سر مى آيد و مسلم به دروازه شهر كوفه مى رسد.
  گروه زيادى از جوانان گرد او حلقه مى زنند و او را با احترام زيادى وارد شهر كوفه مى نمايند.
  مردم سر از پا نمى شناسند; همه براى ديدن مسلم هجوم مى آورند.
  اين سر و صدا براى چيست؟
  خواننده عزيز، بيا برويم و ببينيم كه چه خبر شده است.
  عجب! بزرگان شهر با هم دعوا مى كنند!
  آخر براى شما زشت است; خداى نكرده سن و سالى از شما گذشته است; براى چه صدايتان را براى هم بلند كرده ايد؟
  ـ ما مى خواهيم ميزبان مسلم باشيم.
  ـ نه، مسلم بايد به محلّه ما بيايد.
  دعوا براى اين است كه مسلم به خانه چه كسى برود.
  امروز كه مردم براى مسلم اين گونه دعوا مى كنند، پس وقتى امام حسين(ع) به اين شهر بيايد، چه خواهندكرد؟
  به هر حال، مردم كوفه امروز صحنه هاى زيبايى از عشق به مسلم را آفريدند.
  اينجا سراسر شور و اشتياق است.
  جوانان به مردم مى گويند: «مسلم از راه دورى آمده است، اجازه بدهيد، مسلم را به خانه ببريم تا استراحت كند».
  و مسلم با عدّه اى از جوانان به سوى يكى از محلّه هاى شهر حركت مى كند.


title: بيعت با مسلم
text:
  بيعت با مسلم 


  آيا مى دانى مسلم در خانه چه كسى است؟
  خانه مُختار.
  آيا او را مى شناسى؟
  مختار ثَقَفى كه نام او در تاريخ به عنوان قهرمانى بزرگ ثبت شده است.
  (همان مختار كه چند سال بعد از شهادت امام حسين(ع) قيام كرد و انتقام خون آن حضرت و يارانش را گرفت).
  آيا شما مى دانيد چرا مسلم خانه مختار را براى اقامت خود انتخاب نموده است؟!
  اين خبر به گوش همه مى رسد: مسلم به خانه مختار مى رود.
  اينجاست كه عدّه اى از بزرگان شهر متعجّب مى شوند كه چرا مسلم به خانه آنها نمى آيد؟!
  مگر شهر در اختيار نيروهاى يزيد نيست؟
  مگر نُعمان بن بَشير به عنوان امير كوفه، از طرف يزيد در اين شهر حكومت نمى كند؟
  سربازان امير كوفه در ابتدا مى خواستند مانع ورود مسلم به شهر بشوند; امّا وقتى اين استقبال پرشور مردم را ديدند، نتوانستند هيچ كارى بكنند.
  آيا ممكن است امير كوفه، دستور دستگيرى مسلم را بدهد؟
  مسلم به كوفه آمده تا مقدّمات سفر امام حسين(ع) را فراهم كند; براى همين بايد با دقّت براى اين هدف خود برنامه ريزى كند.
  آيا خبر دارى كه مختار، داماد امير كوفه است؟!
  به نُعمان (امير كوفه) خبر رسيد كه مسلم به خانه دختر تو رفته است.
  آيا نُعمان با سربازانش به خانه دختر خود حمله خواهدكرد؟!
  مسلم با اين كار، دشمن خود را خلع سلاح نمود.
  اكنون مردم با خيال راحت و آزادانه به ديدار مسلم مى روند. امير كوفه هم نمى تواند مردم را از رفتن به خانه داماد خود منع كند.
  نگاه كن!
  مردم، گروه گروه براى ديدن مسلم به خانه مختار مى روند.
  من و تو، كى به ديدن مسلم خواهيم رفت؟


title: نامه اى از جنس نور
text:
    نامه اى از جنس نور


  مسلم امروز مى خواهد پيام امام حسين(ع) را براى مردم كوفه بازگو كند.
  بلند شو!
  خواننده عزيز!
  بايد سريع به خانه مختار برويم و ببينيم چه خبر است.
  واى، اين كوچه كه پراز جمعيّت است!
  مثل اين كه عدّه اى زودتر از من و تو مطّلع شده اند و به اينجا آمده اند.
  جمعيّت در خانه مختار موج مى زند.
  آيا صداى مسلم به ما خواهدرسيد؟!
  من جمعيّت را مى شكافم و به جلو مى روم.
  ـ آقا چه مى كنى! مگر نمى بينى راه بسته است.
  ـ امّا من بايد جلو بروم; من مى خواهم سخنان مسلم را براى مردم آينده بازگو كنم.
  هر طورى كه هست وارد خانه مى شوم. نگاهم به صورت نورانى مسلم مى خورد كه مشغول سخن گفتن است و مردم با تمام وجودشان به سخنان او گوش مى دهند.
  او در مورد نامه هايى كه مردم كوفه به مولايش نوشته اند، سخن مى گويد.
  حتماً مى دانى كه مردم كوفه دوازده هزار نامه براى امام حسين(ع) نوشته اند.
  آيا مى خواهى يكى از نامه هاى مردم كوفه را براى شما بخوانم: «اى حسين! بشتاب كه همه ما در انتظار تو هستيم.
  در شهر ما، يك لشكر صد هزار نفرى خواهى يافت كه براى يارى كردن تو سر از پا نمى شناسند».
  اكنون، مسلم نامه اى را بيرون مى آورد و آن را مى بوسد و بر چشم مى گذارد و مى گويد: «اين نامه امام حسين(ع) است كه در جواب نامه هاى شما نوشته است».
  همه، منتظرند تا نامه امام خوانده شود: «از حسين به مردم كوفه: سلام بر شما، من نامه هاى شما را خواندم و دانستم كه مشتاق آمدن من هستيد. اكنون، پسر عمويم، مسلم بن عقيل را به نزد شما مى فرستم تا اوضاع شهر شما را بررسى كند; هرگاه او به من خبر دهد به سوى شما خواهم آمد».
  نامه امام حسين(ع)، تمام مى شود.
  اشك چشم مردم را ببين!
  در اين هنگام يكى از جا بلند مى شود و چنين مى گويد: «من تا زنده ام در راه امام حسين(ع) شمشير مى زنم تا به فيض شهادت برسم».
  آيا او را مى شناسى؟
  او ابن شَبيب است كه از وفادارى خود در اين راه، سخن مى گويد.
  نگاه كن!
  حَبيب بن مَظاهر را مى گويم، او هم رو به مسلم مى كند و مى گويد: «اى مسلم! من نيز جان خويش را فداى تو خواهم نمود».
  افراد ديگرى هم وفادارى خود را به مسلم اعلام كرده و با او بيعت مى كنند.


title: امير كوفه سخنرانى مى كند
text:
    امير كوفه سخنرانى مى كند


  حدود هفت ماه قبل، هنگامى كه معاويه زنده بود، از نارضايتى مردم كوفه خبردار شد و فهميد كه كوفه در آستانه يك انفجار بزرگ است.
  براى همين بود كه او نُعمان بن بَشير را به عنوان امير كوفه انتخاب كرد و همين نُعمان بود كه با سياست آرام خود توانست، اوضاع كوفه را تا اندازه زيادى به سوى آرامش ببرد.
  امّا بعد از مرگ معاويه و با روى كار آمدن يزيد، بار ديگر خشم مردم كوفه شعلهور شد براى همين، وقتى كه آنها از قيام امام حسين(ع) باخبر شدند، آن حضرت را به كوفه دعوت كردند تا به ظلم و ستم بنى اُميّه خاتمه دهند.
  اكنون با هجرت امام حسين(ع) به مكّه، تمام فكر يزيد متوجّه شهر مكّه است، او مى خواهد هر طور كه شده، امام حسين را از سر (ع)راه خود بردارد.
  نُعمان هنوز در شهر كوفه حكومت مى كند و طبق دستور قبلى، از هر گونه حركت خشونت آميزى خوددارى مى كند.
  درست در اين شرايط، مسلم به كوفه آمده و در خانه مختار (داماد امير كوفه) منزل نموده است.
  به هر حال، حكومت نُعمان، شرايط بسيار مناسبى را براى مسلم فراهم كرده است و ياران مسلم به راحتى مى توانند به فعاليّت خود بپردازند.
  رفت و آمد مردم براى ديدار مسلم بسيار زياد شده و خبر بيعت مردم با مسلم در تمام شهر پيچيده است.
  آخر اين چه حكومتى است كه مخالفانش با آرامش و راحتى براى ريشه كن كردن آن (به صورت علنى) تلاش مى كنند؟!
  امروز، نُعمان تصميم مهمّى مى گيرد.
  اين خبر در همه جاى شهر مى پيچد كه امير كوفه تمام مردم را به مسجد فرا خوانده است.
  من كمى نگران مى شوم، نكند از طرف يزيد دستورى رسيده باشد؟!
  آيا موافقى با هم به مسجد كوفه برويم؟
  مسجد كوفه پر از جمعيّت مى شود; همه مى خواهند ببينند كه چه خبر شده است.
  امير كوفه (نُعمان) به بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «اى مردم! به سوى فتنه ها نرويد كه باعث ريخته شدن خون هاى زيادى خواهدشد! با كسانى كه با ما جنگ نكنند، كارى نداريم; امّا اگر آنان دست به شمشير ببرند، ما هم تا پاى جان با آنها به جنگ خواهيم پرداخت».
  گويا جاى نگرانى نيست; چرا كه سياست امير كوفه همان سياست حفظ آرامش است.
  گوش كن!
  يك نفر از ميان جمعيّت بلند شده است و با صداى بلند امير كوفه را خطاب قرار مى دهد و چنين مى گويد: «اى امير كوفه! اين فتنه اى كه كوفه را آشفته كرده است، جز با شمشير پايان نمى گيرد، اين سخن تو نشانگر ضعف توست».
  خدايا! اين كيست كه چنين گستاخانه سخن مى گويد؟!
  او عبد الله حَضرَمى است كه از طرفداران سرسخت يزيد است; او از اينكه دوستان مسلم در اين شهر به آزادى، رفتوآمد مى كنند، سخت غضبناك شده است.
  به راستى امير كوفه جواب او را چگونه خواهد داد؟
  آيا سخن او را خواهد پذيرفت؟ آيا او دستور حمله به مسلم و دستگيرى او را خواهد داد؟
  امير كوفه جواب مى دهد: «من اطاعت از خدا را بيشتر از معصيت خدا دوست دارم».
  چون سخن او به اينجا مى رسد، از منبر پايين مى آيد و به سوى قصر خود مى رود.
  خواننده محترم!
  دلم مى خواهد، روى اين سخن امير كوفه خوب فكر كنى.
  اين يك سند تاريخى بسيار مهم است.
  آرى، فضاى عمومى كوفه به گونه اى آماده شده است كه امير كوفه هم مى داند كه اگر براى مقابله با مسلم و ياران او اقدامى انجام دهد، معصيت خدا را نموده است.
  اين يك برگ برنده در دست مسلم است.
  در واقع اين سخن امير كوفه نشان دهنده اين است كه مسلم و يارانش به يك حركت فرهنگى دست زده اند و تا حدود زيادى در اين كار موفّق بوده اند.
  مسلم در اين مدّت كوتاه توانسته است، فضاى كوفه را به گونه اى آماده كند كه حتّى امير كوفه هم مخالفت كردن در مقابل قيام امام حسين(ع) را گناه مى داند.
  خبر سخنرانى نُعمان به گوش مسلم مى رسد و او به اين نتيجه مى رسد كه شرايط از هر جهت آماده است.
  از آن طرف، مردم گروه گروه به نزد مسلم مى روند و با او بيعت مى كنند.
  آيا مى دانيد تاكنون چند نفر با مسلم بيعت كرده اند؟
  ديگر چه شرايطى بهتر از اين مى تواند باشد؟
  هجده هزار نفر با او بيعت كرده اند.
  امروز، دهم ذى القعده سال شصت هجرى مى باشد و مسلم سى و پنج روز است كه در شهر كوفه است.
  اكنون ديگر لحظه موعود فرا رسيده است.
  مسلم قلم در دست مى گيرد.
  او مى داند كه امام حسين(ع) در مكّه، منتظر رسيدن نامه اوست.
  قرار بر اين شده است كه مسلم پس از بررسى اوضاع شهر كوفه، نامه اى براى امام خويش بفرستد و او را از شرايط اين شهر، باخبر كند.
  او در اين نامه خطاب به امام اين چنين مى نويسد: «هجده هزار نفر با من بيعت كرده اند. هنگامى كه نامه من به دست شما رسيد، هر چه زودتر به سوى كوفه بشتابيد!».
  مسلم اين نامه را به يكى از يارانش مى دهد تا هر چه سريعتر آن را به امام حسين(ع) برساند.
  چرا مسلم در نامه خود از امام مى خواهد كه با عجله به سوى كوفه بيايد؟
  مسلم مى داند، اكنون بهترين شرايط براى قيام، فراهم شده است; بيعت هجده هزار نفر و سياست صلح آميز امير كوفه!
  اكنون بايد هر چه زودتر از اين شرايط بهره بردارى كرد.
  قبل از اينكه يزيد از خواب خويش بيدار شود، بايد كوفه را تصرّف كرد; زيرا قلب جهان اسلام در كوفه مى تپد.


title: نجات شهر كوفه
text:
    نجات شهر كوفه 


  يادت هست، وقتى نُعمان در مسجد كوفه سخنرانى مى كرد، چه كسى با او مخالفت نمود؟
  بله، عبد الله حَضرَمى را مى گويم.
  او بود كه از سياست صلح آميز امير كوفه انتقاد كرد و سعى كرد تا نيروهاى حكومتى كوفه را درگير جنگ با مسلم نمايد.
  اكنون او مى داند كه اگر امام حسين(ع) به كوفه بيايد، كوفه بدون جنگ، تسليم او خواهد شد و از آن جهت كه كوفه، قلب جهان اسلام است و به زودى آتش انقلاب از اين شهر به همه جا سرايت خواهدنمود، روزگار سختى در انتظار يزيد خواهدبود.
  براى همين، او دست به قلم مى برد و نامه اى به يزيد مى نويسد!
  عجيب است! تا قبل از اين نامه، يزيد از اوضاع كوفه بى خبر بوده است; زيرا امير كوفه به جهت سياست صلح آميز خود، او را از حوادث كوفه مطّلع نكرده است.
  نامه اى كه اين جاسوس براى يزيد مى نويسد، باعث حوادث زيادى مى شود.
  آرى، همين نامه اوضاع مناسبى را كه در كوفه ايجاد شده بود، در هم مى پيچد و طوفان عظيمى به پا مى كند.
  شب است و مردم شهر دمشق در خواب هستند كه نامه رسان به قصر يزيد مى رسد.
  او به نگهبانان قصر مى گويد: «من نامه مهمّى دارم و بايد آن را به يزيد بدهم».
  يزيد از خواب، بيدار مى شود و نامه را بازمى كند و اين چنين مى خواند: «اى يزيد! مسلم به كوفه آمده است و مردم با او بيعت كرده اند. اگر كوفه را مى خواهى، فرد ديگرى را براى حكومت كوفه بفرست كه شجاع و نترس باشد; چرا كه نعمان، امير فعلى كوفه، با دشمنان تو مدارا مى كند».
  يزيد از خواب خوش خود بيدار شده و مضطرب مى شود.
  او مى داند، اگر فقط كمى دير بجنبد، كوفه سقوط مى كند.
  و در آن صورت، ديگر روزگار او سياه مى شود.
  اكنون يزيد آشفته است و خواب به چشمش نمى آيد. او باور نمى كرد كه امير كوفه تا اين اندازه اهل مدارا كردن باشد كه در مقابل ورود مسلم به كوفه هيچ اقدامى نكند.
  تا اين لحظه تمام توجّه يزيد به شهر مكّه بود; چرا كه امام حسين(ع) در آنجا حضور داشت و با توجّه به نزديك شدن ايام حج، از حضور هزاران نفر در مكّه هراس داشت.
  امّا او هرگز فكر نمى كرد كه كار كوفه به آنجا برسد كه مردم آشكارا با مسلم بيعت كنند.
  آن هم بيعت هجده هزار نفر!
  يزيد از اين نكته هم باخبر شده است كه مسلم، نامه اى به امام حسين(ع) نوشته و از او خواسته است كه به سوى كوفه بيايد.
  چرا امير كوفه اين خبرها را براى او ارسال نكرده است؟!
  او بايد امير كوفه را بركنار كند.
  به نظر شما يزيد چه كسى را براى كوفه خواهدفرستاد؟
  با من همراه باشيد.


title: نقشه غربت يك غريب
text:
    نقشه غربت يك غريب


  اكنون يزيد به دنبال شخص مناسبى مى گردد تا او را به عنوان امير كوفه معرّفى كند.
  امّا در اين شرايط، فكرش به جايى نمى رسد. براى همين به سراغ سِرْجون مى رود.
  سِرجون فردى مسيحى است كه معاويه در شرايط سخت، با او مشورت مى كرد.
  بعد از مرگ معاويه، ديگر سِرجون به دربار حكومتى نيامده است; اكنون يزيد دستور داده است تا هر چه زودتر او را به قصر فرا خوانند تا با كمك او بتواند بر اوضاع كوفه مسلّط شود.
  سِرجون وارد قصر مى شود و يزيد را بسيار آشفته مى بيند.
  يزيد نامه اى را كه از كوفه رسيده است به وى مى دهد و او نامه را مى خواند.
  او رو به سِرجون مى كند و مى گويد: «بگو من چه كسى را امير كوفه كنم تا بتوانم آن شهر را نجات دهم».
  سِرجون به فكر فرو مى رود!
  تنها راه نجات كوفه اين است كه ابن زياد براى حكومت كوفه انتخاب شود.
  يزيد به سِرجون نگاه مى كند و مى گويد: «اى سِرجون! چه كسى را به كوفه بفرستم»؟
  سِرجون پاسخ مى دهد: «اگر پدرت، معاويه، اكنون اينجا بود، آيا سخن او را قبول مى كردى؟».
  سِرجون نامه اى را به يزيد نشان مى دهد كه به مهر و امضاى معاويه مى باشد و در آن نامه، حكومت كوفه به ابن زياد سپرده شده است.
  سِرجون با نگاهى پر معنا به يزيد مى گويد: «نگاه كن! اين نامه پدرت، معاويه، است كه مى خواست ابن زياد را امير كوفه نمايد; امّا عمرش وفا نكرد، اگر مى خواهى كوفه را آرام و فتنه ها را خاموش كنى، بايد شهر كوفه را در اختيار ابن زياد قرار دهى; اين تنها راه نجات توست».
  يزيد پيشنهاد سِرجون را مى پذيرد و فرمان حكومت كوفه را براى ابن زياد مى نويسد.
  آيا خبر دارى كه ابن زياد در اين زمان، امير شهر بصره مى باشد و در آن شهر ترس و وحشت زيادى ايجاد كرده است؟!
  اكنون ابن زياد به حكومت كوفه نيز منصوب مى شود.
  دو شهر مهمّ عراق در اختيار ابن زياد قرار مى گيرد تا هر طور كه بتواند، قيام مردم عراق را خاموش كند.
  يزيد دستور مى دهد تا هر چه سريعتر اين نامه را براى ابن زياد بفرستند: «از يزيد به ابن زياد: خبرهايى از كوفه رسيده كه مسلم وارد آن شهر شده است و گروه زيادى با او بيعت كرده اند، وقتى نامه من به دست تو رسيد، سريع به سوى كوفه بشتاب و دستور دستگيرى مسلم را بده و در اين زمينه سختگيرى كن،تو بايد مسلم را به قتل برسانى. بدان اگر در دستور من كوتاهى كنى، هيچ بهانه اى را از تو قبول نخواهم كرد».
  هنوز صبح نشده است كه دروازه شهر دمشق بازمى شود و اسب سوارى با سرعت به سوى بصره به پيش مى تازد.
  او مأمور است تا نامه يزيد را هر چه سريعتر به بصره برده و به ابن زياد برساند.


title: شهادت مهمان شهر بصره
text:
    شهادت مهمان شهر بصره


  امام حسين(ع) همان گونه كه مسلم را به شهر كوفه فرستاده است، نماينده اى هم به شهر بصره اعزام نموده، تا در اين شهر نيز مقدّمات نهضت را آماده كند.
  آيا شما فرستاده امام به شهر بصره را مى شناسيد؟
  نام او سليمان است و نامه هايى را از طرف حضرت، براى بزرگان بصره آورده است.
  همه كسانى كه در بصره، نامه امام حسين(ع) را دريافت كرده اند، اين راز را مخفى نگه داشته اند; مگر يك نفر!
  آن يك نفر، بعد از خواندن نامه به نزد ابن زياد مى رود و به او خبر مى دهد كه نماينده امام حسين(ع) به بصره آمده و آن گاه نامه امام را به ابن زياد مى دهد.
  ابن زياد بسيار عصبانى مى شود و دستور مى دهد تا سليمان را دستگير كنند.
  در همين گير و دار، نامه يزيد به بصره مى رسد و تحويل ابن زياد داده مى شود.
  ابن زياد به محض خواندن نامه يزيد، آماده سفر به سوى كوفه مى شود.
  شب فرا رسيده و هوا تاريك شده است.
  نگاه كن! آنجا را مى گويم، سربازان، يك نفر را با چشم هاى بسته مى آورند، اكنون ابن زياد با بى رحمى تمام، دستور مى دهد تا سليمان، نماينده امام حسين(ع) را به قتل برسانند.
  و اينجاست كه مأموريّت ابن زياد، با ريختن خون عزيزى از عزيزان خدا، آغاز مى شود.
  مردم بصره كه اين صحنه را مى بينند، ترس، تمام وجودشان را فرا مى گيرد.
  دستور مى رسد تا همه مردم در مسجد بزرگ شهر جمع شوند.
  ابن زياد بعد از جمع شدن مردم به منبر رفته و چنين مى گويد:
  يزيد حكومت كوفه را نيز به من داده است و من فردا صبح به سوى كوفه حركت مى كنم، من برادرم را به جاى خود به حكومت بصره مى گمارم، مبادا با او مخالفت كنيد!
  به خدا قسم، من در كشتن مخالفان، هيچ ترديدى به خود راه نخواهم داد، من برادر را به جاى برادر خواهم كشت!
  آرى، آنها ابن زياد را مى شناسند; او جلّاد خون آشامى است كه مى رود تا با رعب و وحشت، كوفه را به دست گيرد.


title: روباه مكّار كوفه
text:
    روباه مكّار كوفه


  مسأله مهمّى كه ابن زياد با آن روبروست، اين است كه چگونه وارد شهر كوفه شود.
  او نمى تواند شهر بصره را از نيروهاى دولتى خالى كند; زيرا در اين صورت مردم بصره شورش نموده و برادر او را خواهندكشت و انتقام خون نماينده امام حسين(ع) را خواهندگرفت.
  از طرفى نمى تواند صبر كند تا نيروى كمكى از شام برسد.
  او بايد خود را قبل از امام حسين(ع) به كوفه برساند.
  ابن زياد سخت در انديشه است كه چگونه وارد شهر كوفه شود؟!
  سرانجام تصميم خود را مى گيرد و فقط با دوازده نفر به سوى كوفه حركت مى كند.
  آرى، با دوازده نفر!
  او چگونه مى خواهد با دوازده نفر در مقابل هجده هزار سرباز جان بركف مسلم مقابله كند؟!
  امّا تو نمى دانى كه او چه مرد حيله گرى است!
  ابن زياد با شتاب هر چه تمام تر به سوى كوفه به پيش مى تازد تا اين كه به نزديك شهر كوفه مى رسد.
  او صبر مى كند تا شب فرا رسيده و هوا تاريك شود.
  آنگاه لباسى بر تن مى كند تا شبيه امام حسين(ع) شود.
  عمامه اى سياه رنگ و...
  او چهره خود را با پارچه اى مى پوشاند و فقط چشمان او ديده مى شود.
  او ظاهر خود را به شكلى درآورده كه همه با نگاه اوّل خيال كنند، او امام حسين(ع) است!
  وقتى او به دروازه شهر كوفه مى رسد يكى از اطرافيان او فرياد مى زند: «امام حسين آمده است».
  مردم كوفه ذوق زده شده و به سرعت دور او حلقه مى زنند.
  نگاه كن مردم چگونه دست او را مى بوسند!
  همه آنان عشق و محبّت خويش را نثار او مى كنند.
  يكى مى گويد: «اى فرزند رسول خدا، به شهر ما خوش آمدى».
  ديگرى مى گويد: «در شهر ما چهل هزار سرباز جنگى، گوش به فرمان تو هستند».
  نگاه كن!
  ابن زياد هيچ سخنى نمى گويد; زيرا مى ترسد مردم متوجّه حيله او شوند.
  او فقط به اين فكر مى كند كه هر چه سريعتر خود را به قصر حكومتى كوفه (دارالإمارة) برساند.
  قصر حكومتى كوفه مكانى است كه امير كوفه در آنجا منزل مى كند.
  به هر حال، لحظه به لحظه بر انبوه جمعيّت افزوده مى شود.
  آخر كسى نبود سؤال كند، اگر واقعاً امام حسين(ع) آمده، چرا مسلم به استقبال مولايش نيامده است؟
  به هر حال، ابن زياد خود را به نزديكى قصر حكومتى مى رساند.
  از طرف ديگر سربازان حكومتى به نعمان خبر دادند كه امام حسين(ع) با جمعيّت بسيار زيادى به سوى قصر در حركت است.
  پشتِ بام قصر را نگاه كن!
  او كيست كه آنجا ايستاده است؟
  درست حدس زدى; او نعمان، امير كوفه است. او آنجا آمده است تا ببيند چه خبر است.
  افراد زيادى، دور ابن زياد جمع شده اند، آنها خيال مى كنند كه بر گرد امام حسين(ع) حلقه زده اند.
  امّا افسوس و صد افسوس كه آنها نمى دانند كه آب به آسياب دشمن مى ريزند.
  اگر آنها دور ابن زياد جمع نمى شدند، ابن زياد هرگز نمى توانست به اين راحتى وارد كوفه شود.
  افسوس كه آنها اهل شور و شعار هستند; امّا اهل شعور نيستند!
  آنها خيال مى كنند كه گرد امام زمان خويش هستند; امّا در واقع برگرد قاتل او بر سر و سينه مى زنند.
  گوش كن! همه مردم يك صدا فرياد مى زنند: «قصر را به روى پسر رسول خدا باز كنيد!».
  امير كوفه از بالاى پشت بام اين منظره را نگاه مى كند.
  واى! چه جمعيّتى!
  او به اين نتيجه مى رسد كه ديگر نمى توان با امام حسين(ع) به جنگ رفت، بايد با او مذاكره كرد.
  اينجاست كه نعمان با صداى بلند مى گويد: «اى پسر پيامبر! من با تو جنگ نمى كنم; امّا تا فردا صبح به من مهلت بده تا براى سرنوشت اين شهر تصميمى بگيرم».
  مردم خيال مى كنند تا تصرّف كوفه چند قدم بيشتر نمانده است.
  امّا امان از غفلت و ساده بودن و فريب خوردن!
  ابن زياد به شدت نگران است. او مى ترسد كه مسلم از راه برسد و پرده از حيله او بردارد.
  او بايد هر چه سريعتر وارد قصر شود.
  براى همين، ابن زياد به نزديك درِ قصر رفته و نقاب از چهره برمى دارد و فرياد مى زند: «اى نعمان! در را باز كن، من ابن زياد هستم».
  نعمان كه ابن زياد را مى شناسد، دستور مى دهد با سرعت درِ قصر را باز كنند و ابن زياد با همراهانش وارد قصر مى شوند.
  مردم هنوز خيال مى كنند كه امام حسين(ع) وارد قصر شده است.
  آنها خوشحال هستند و در پوست خود نمى گنجند و مى گويند: «خدا را شكر كه امامو يارانش قصر را تصرّف كردند».
  در اين ميان يكى از افراد متوجّه مى شود، آن كسى كه وارد قصر شده، امام حسين(ع) نبوده است و براى همين فرياد مى زند: «اى مردم! به خدا قسم، ابن زياد بود كه وارد قصر شد».
  نگاه كن!
  مردم چگونه فرار مى كنند!
  براى چه؟
  آنهايى كه به خيال خود براى استقبال امام آمده بودند تا نام ابن زياد را شنيدند، فرار را بر قرار ترجيح دادند.
  مگر چه شده است؟ چرا نام ابن زياد چنين ترس و وحشتى در دل مردم كوفه انداخته است؟!
  مگر مردم كوفه با اين نام آشنا هستند؟
  آرى، پسر همان زياد آمده است كه مدّتى در زمان معاويه، امير كوفه بوده است.
  مردم از ياد نبرده اند كه چگونه زياد، جمعى از شيعيان حضرت على(ع) را مظلومانه به شهادت رسانيده است.
  براى همين است كه انبوه جمعيّت به يكباره، ميدان تهى مى كنند.


title: شب شوم كوفه
text:
    شب شوم كوفه


  اكنون ابن زياد توانسته است، با نيرنگ و حيله وارد شهر كوفه شود و در فرماندارى شهر منزل كند.
  شب از نيمه گذشته است; امّا صداى اسب ها به گوش مى رسد! اينها به كجا مى روند؟
  به خانه مختار.
  براى چه؟
  براى دستگيرى مسلم.
  ابن زياد دستور داده است تا سربازانش به خانه مختار حمله كنند و مسلم را دستگير نموده و نزد او آورند.
  من خيلى نگران هستم.
  خدايا! تو نگهدار مسلم باش!
  سربازان وارد خانه مى شوند، ولى اثرى از مسلم پيدا نمى كنند.
  هيچ كس نمى داند مسلم كجاست؟
  سربازان با عصبانيّت رو به مختار مى كنند و مى گويند: «مسلم كجاست؟».
  مختار مى گويد: «مسلم بعد از اين كه خبردار شد، ابن زياد به كوفه آمده است با من خداحافظى كرد و از منزل من بيرون رفت».
  سربازان به نزد ابن زياد برگشته و به او خبر مى دهند كه نتوانسته اند، مسلم را پيدا كنند.
  ابن زياد عصبانى مى شود و دستور مى دهد تا عدّه اى از ياران سرشناس مسلم را دستگير كنند و بعضى از آنها را به قتل برسانند.
  آرى، امشب گروهى از ياران مسلم به شهادت مى رسند.
  ابن زياد مى خواهد از مردم زهر چشم بگيرد.


title: فرستاده نور كجاست؟
text:
    فرستاده نور كجاست؟


  يك مسافر تنها در شهرى غريب، كجا مى تواند پناه گرفته باشد؟!
  همه به دنبال او مى گردند.
  اكنون وقت آن است كه تو را با بزرگ مردى آشنا كنم كه جوانمردى و وفا نيز از او درس مى گيرد.
  آيا هانى را مى شناسى؟
  همان كسى كه در جنگ هاى زيادى در ركاب حضرت على(ع) شمشير زده است.
  همان كسى كه شيخ قبيله مُراد است، طايفه اى كه چندين هزار رزمنده دارد.
  البتّه هانى با قبيله هاى ديگر كوفه نيز هم پيمان است و هرگاه آنها را به يارى فرا بخواند، يك لشكر سى هزار نفرى آماده مى شود.
  اكنون مسلم با خود فكر مى كند و بهترين گزينه را انتخاب مى نمايد.
  خانه هانى.
  مسلم با مختار خداحافظى كرده است و به سوى خانه هانى در حال حركت است.
  بيا ما هم همراه او برويم.
  درِ خانه هانى به صدا در مى آيد.
  ـ خدايا! پاسى از نيمه شب گذشته است، كيست كه درِ خانه مرا مى زند؟!
  هانى برمى خيزد و در خانه را مى گشايد.
  نماينده امام حسين(ع) به مهمانى آمده است.
  اكنون، او مسلم را به داخل خانه دعوت مى كند.
  مسلم از هانى درخواست مى كند تا به او اجازه دهد چند روزى در خانه اش پناه بگيرد.
  هانى به فكر فرو مى رود.
  به راستى كه اين بزرگ ترين تصميم، در زندگى هانى است.
  او خوب مى داند كه با اين كار، جان خويش را به خطر مى اندازد.
  اكنون با اين كه بيش از نود سال عمر دارد; امّا هنوز عشق به شهادت در وجودش موج مى زند.
  او كه دم از عشق به امام حسين(ع) مى زند، آيا نبايد اين عشق خود را با عمل ثابت كند؟ اكنون امتحان الهى آغاز شده است.
  به راستى اگر من و تو جاى هانى بوديم چه مى كرديم؟ آيا از اين امتحان موفّق بيرون مى آمديم؟
  هانى رو به مسلم مى كند و مى گويد: «من نمى توانم شخص بزرگوارى چون تو را قبول نكنم; بدان كه در خانه من در سلامت خواهى بود».
  مسلم در خانه هانى منزل مى كند.
  صبح فرا مى رسد و ابن زياد كه از يافتن مسلم نااميد شده است، دستور مى دهد تا همه مردم در مسجد اصلى شهر جمع شوند.
  مسجد پر از جمعيّت مى شود; ابن زياد بالاى منبر مى رود و نامه يزيد را براى آنها مى خواند.
  و سپس چنين مى گويد: «اى مردم! يزيد مرا به عنوان امير شما انتخاب نموده است. آگاه باشيد! من با دوستان يزيد از پدر و مادر مهربان تر هستم; امّا با دشمنان از شمشير نيز برّنده تر خواهم بود. بدانيد كه من حاضر را به جاى غايب و دوست را به جاى دوست مجازات خواهم نمود! اين پيام مرا به مسلم برسانيد: از غضب من بترس و پيش از آن كه گرفتار بشوى شهر كوفه را ترك كن!».
  ابن زياد به نيروهاى خود دستور مى دهد تا مخالفان به دقّت شناسايى شوند و از رئيس هر قبيله مى خواهد تا همه خبرها را به او اطّلاع دهند.
  هر روز عدّه اى از ياران مسلم دستگير شده و روانه زندان مى شوند.
  ابن زياد بسيار عصبانى است. او هنوز نتوانسته است ردّ پايى از مسلم پيدا كند.
  مسلم در خانه هانى است و ياران او به صورت مخفيانه با او ارتباط دارند.
  مسلم در اين شرايط سخت، نهضت را به خوبى رهبرى مى كند و اميد دارد با حضور امام حسين(ع) بتواند بر اين شرايط سخت غلبه كند.
  دروازه هاى شهر كوفه به شدّت تحت كنترل است و گزارش هر گونه رفتوآمدى به ابن زياد مى رسد.
  ابن زياد مى داند كه مسلم از شهر كوفه خارج نشده است; امّا نمى داند در كجاى كوفه منزل دارد.
  آيا ابن زياد مسلم را پيدا خواهد كرد؟
  همسفر خوبم!
  بيا دست به دعا برداريم و براى مسلم دعا كنيم.


title: در اوج جوانمردى
text:
    در اوج جوانمردى


  اگر به خانه هانى بروى، مى بينى كه خانه او دو قسمت دارد; قسمتى كه مخصوص رفت و آمد مهمانان است كه ما به آن، «قسمت بيرونى» مى گوييم.
  قسمت ديگر هم، مخصوص زندگى خصوصى هانى است كه ما به آن، «قسمت اندرونى» مى گوييم.
  هانى اتاقى را در قسمت اندرونى خانه خود به مسلم داده است تا هيچ كس متوجّه حضور مسلم در خانه نشود.
  وقتى مردم به خانه هانى مى آيند در قسمت بيرونى مى نشينند و از قسمت اندرونى خبر ندارند.
  نمى دانم نام شَريك را شنيده اى؟
  شَريك، اهل بصره مى باشد و در جنگ هاى مختلفى در ركاب حضرت على(ع) شمشير زده است.
  او اكنون به شهر كوفه آمده و در خانه هانى منزل نموده است و همواره هانى را به يارى كردن مسلم تشويق مى كند.
  ابن زياد براى آنكه در ميان مردم جا باز كند، سعى مى كند با مردم رفتوآمد داشته باشد و خود را چهره اى مردمى نشان دهد.
  مدّتى است كه شَريك به سختى بيمار شده و در بستر قرار گرفته است.
  بزرگان كوفه به ديدار او مى روند و اين خبر به ابن زياد مى رسد.
  ابن زياد تصميم مى گيرد به عيادت شَريك برود; براى همين يك نفر را مى فرستد تا به او خبر بدهد.
  در اين هنگام شَريك از هانى مى خواهد تا همه مردم را از خانه بيرون كند.
  خانه هانى خالى مى شود. شَريك به مسلم پيغام مى دهد كه كار مهمّى با او دارد.
  مسلم به كنار بستر شَريك مى آيد.
  هانى هم آنجاست.
  شَريك به مسلم رو كرده و مى گويد: «اكنون قربانى، خود به قربانگاه مى آيد، ابن زياد تعداد زيادى از شيعيان را به شهادت رسانده است، وقتى او به عيادت من آمد، او را غافلگير نموده و به قتل برسان! مطمئن باش با كشته شدن ابن زياد، ديگر، كسى با تو دشمنى نخواهدكرد».
  كشتن ابن زياد با دقّت برنامه ريزى شده و قرار است طبق برنامه عمل شود.
  آيا شما از رمز اين عمليّات خبر داريد؟
  ـ برايم آب بياوريد!
  قرار شد هر وقت شَريك اين جمله را بر زبان آورد، حمله آغاز گردد.
  هنوز آنان مشغول سخن هستند كه ناگهان سربازان ابن زياد از راه مى رسند.
  سربازان در حياط خانه مى ايستند و ابن زياد همراه با مِهْران، غلام خود، وارد اتاق مى شود.
  مسلم در پشت پرده اى كه در اتاق بود، مخفى مى شود.
  ابن زياد كنار شَريك مى نشيند و حال او را مى پرسد.
  شَريك جواب او را مى دهد و سعى مى كند با سخنان خود ابن زياد و غلام او را سرگرم كند.
  اكنون زمان مناسبى است، تمام حواس ابن زياد به سخنان شَريك است.
  «برايم آب بياوريد».
  ابن زياد خيال مى كند كه شَريك تشنه است; امّا تو كه مى دانى منظور شَريك از درخواست آب چيست.
  امّا از آب خبرى نمى شود.
  براى بار دوّم مى گويد: «برايم آب بياوريد!».
  ابن زياد مى گويد: چرا براى شَريك آب نمى آوريد؟!
  هانى دستور مى دهد تا براى شَريك آب بياورند.
  امّا شريك كه آب نمى خواهد!
  شريك براى سوّمين بار فرياد مى زند: «واى بر شما! مرا سيراب كنيد; اگر چه به قيمت جانم تمام شود!».
  اينجاست كه مِهْران، غلام ابن زياد متوجّه مى شود كه نقشه اى در كار است; براى همين دست ابن زياد را فشار مى دهد و به او مى فهماند كه بايد سريع خانه هانى را ترك كند.
  ابن زياد بلند مى شود و با عجله خانه هانى را ترك مى كند.
  شريك رو به مسلم مى كند و مى گويد: «چرا از اين فرصت خوب استفاده نكردى؟ چرا اين فاسق را نكشتى؟ مگر رضايت خدا در كشتن اين نامرد نبود؟».
  مسلم در جواب مى گويد: «موقعى كه من آماده بودم تا به ابن زياد حمله كنم به ياد حديثى از پيامبر افتادم كه فرموده اند: مؤمن هيچ گاه كسى را ترور نمى كند».
  خواننده عزيز!
  اين اوّلين سند ضد تروريسم است.
  درست است كه ابن زياد جنايتكار است; امّا مسلم او را ترور نمى كند.
  مسلم معتقد است كه با دشمن هم بايد جوانمردانه برخورد كرد!
  بايد دشمن را به ميدان جنگ دعوت كرد و در حالى كه او هم شمشير در دست دارد و مى تواند از خود دفاع كند به او حمله كرد.
  همه مى گويند: «با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا».
  امّا راه و رسم مسلم غير از اين است: «با دوستان مروّت، با دشمنان مروّت!».
  آرى درست است كه ابن زياد، نامردى است كه خون عدّه زيادى از مردم بى گناه را بر زمين ريخته است; امّا در مرام مسلم، حمله به ابن زياد، در هنگامى كه به عيادت بيمار آمده است، عين نامردى است.
  درست است كه اگر مسلم به ابن زياد حمله مى كرد، قيام امام حسين(ع) پيروز مى شد و اين همه حوادث خونبار در كربلا پيش نمى آمد; امّا آن وقت، همه اينها به قيمت يك نامردى بود.
  در اين معامله مهم، مسلم مردانگى را انتخاب كرد و همين، رمز بقاى نام مسلم است.
  براى همين است كه هر كس مكتب شيعه را بشناسد، شيفته آن مى شود.
  مسلم را نگاه كن!
  چه استوار بر قلّه مردانگى ايستاده و به همه تاريخ، درس مروّت و جوانمردى مى دهد.


