# jomle

title: جاسوسى به شكل عاشق
text:
    جاسوسى به شكل عاشق


  ابن زياد سخت آشفته است.
  او به دنبال مسلم مى گردد; امّا هر چه تلاش مى كند، نمى تواند ردّ پايى از مسلم پيدا كند.
  سرانجام ابن زياد نقشه اى مى كشد و با اين نقشه موّفق مى شود، مسلم را بيابد.
  آيا شما از نقشه ابن زياد اطّلاع داريد؟
  آيا خبر داريد او جاسوسى را به شكل عاشق در مى آورد؟!
  او به يكى از مأموران خود به نام مَعقِل مأموريّت ويژه اى مى دهد.
  مَعقِل اهل شام است و اهل كوفه، او را نمى شناسند.
  امروز بايد مَعقِل، طبق نقشه ابن زياد به مسجد كوفه برود.
  حتماً مى پرسى براى چه كارى؟
  ابن زياد به او پول بسيار زيادى مى دهد و به او مى گويد: «اكنون به مسجد كوفه مى روى و چند روز با هيچ كس حرف نمى زنى و فقط به نماز و عبادت مشغول مى شوى! در اين مدّت دقّت مى كنى كه چه كسى بيشتر از همه نماز مى خواند، پس نزد او مى روى و چنين مى گويى: "من اهل شام هستم و شنيده ام كه نماينده حسين بن على در اين شهر مى باشد; من پول زيادى همراه دارم كه مى خواهم به ايشان بدهم"».
  خواننده محترم!
  هر جا كه دستِ زور نمى تواند كارى بكند، دستِ تزيور، كارساز است!
  مَعقِل به مسجد كوفه مى آيد و مشغول خواندن نماز مى شود.
  و سرانجام گمشده اش را پيدا مى كند.
  نگاه كن!
  او اكنون نزد مسلم بن عَوْسجه نشسته است.
  مَعقِل به او چنين مى گويد: «من اهل شام هستم و عشق امام حسين(ع) به سينه دارم; شنيده ام كه مسلم به اين شهر آمده است; براى همين به اينجا آمده ام تا با او بيعت كنم».
  اينجاست كه مسلم بن عوسجه (كه باطنى پاك دارد و از نيرنگ اين جاسوس، هيچ خبر ندارد) به او مى گويد: «اى برادر! اگر به من قول بدهى كه اين راز را به هيچ كس نگويى، من تو را به نزد مسلم خواهم برد».
  مَعقِل بسيار خوشحال مى شود و در حالى كه با نيرنگ، گريه مى كند، مى گويد: «خدا خيرت دهد! محبّت شما را هيچ وقت فراموش نخواهم كرد».
  مسلم بن عوسجه به مَعقِل مى گويد: «فردا به منزل من بيا تا تو را به نزد نماينده امام حسين(ع) ببرم».
  مسلم بن عوسجه با او خداحافظى مى كند و از مسجد خارج مى شود.
  سپيده دم طلوع مى كند.
  درِ خانه مسلم بن عوسجه به صدا در مى آيد.
  مَعقِل است كه با كيسه اى پر از سكّه طلا آمده است.
  مسلم بن عوسجه درِ خانه را بازمى كند و به مَعقِل خوش آمد مى گويد.
  ـ داخل منزل نمى آيى؟
  ـ نه، من مى خواهم هر چه زودتر مسلم را ببينم. خدا مى داند ديشب خواب به چشم من نيامده است. عشقِ ديدار او مرا بى تاب كرده است.
  آنها به سوى خانه هانى حركت مى كنند و وارد خانه هانى مى شوند و مسلم بن عوسجه تمام جريان را براى هانى مى گويد.
  بعد از مدّتى مَعقِل را به نزد مسلم بن عقيل مى برند.
  او خم مى شود و دست نماينده امام حسين(ع) را مى بوسد، با او بيعت مى كند و در حالى كه گريه مى كند، مى گويد: «جانم به فداى شما، من اين پول ها را نذر شما كرده ام تا شمشير و اسلحه جنگى تهيّه كنيد و با ابن زياد كه دشمن امام حسين(ع) است، بجنگيد».
  مسلم بن عقيل پول ها را از او تحويل مى گيرد و آن را تحويل ابوثُمامَه مى دهد تا جهت تهيّه و خريد سلاح هزينه كند.
  و اين گونه است كه مَعقِل، محلّ مخفى شدن مسلم را شناسايى مى كند.
  هر روز صبح، مَعقِل، اوّلين كسى است كه وارد خانه هانى مى شود و هنگام شب، آخرين نفرى است كه از آنجا خارج مى شود!
  او در اين مدّت، تمام ياران مسلم را شناسايى مى نمايد.
  مَعقِل، هر نيمه شب، آن هنگام كه تمام شهر در تاريكى فرو مى رود، مخفيانه به نزد ابن زياد رفته و تمام اطّلاعات خود را به او مى دهد.
  ابن زياد به او دستور مى دهد كه مبادا لحظه اى از مسلم جدا شود; چرا كه اگر مسلم به خانه ديگرى برود، پيدا كردن او كار بسيار سختى خواهدبود.
  نگاه كن كه چگونه اين جاسوس، مأموريّت خود را با دقّت انجام مى دهد!


title: باوفاترين ميزبان دنيا
text:
    باوفاترين ميزبان دنيا


  امروز، هفتم ذى الحجّه است.
  گزارش هاى مَعقِل حكايت از برنامه ريزى بسيار دقيق مسلم براى تصرّف كوفه دارد.
  مسلم روز مشخّصى را براى قيام بر ضدّ ابن زياد معيّن نموده و همه ياران خود را آماده كرده است.
  ابن زياد ديگر نمى تواند وجود نماينده امام حسين(ع) را در اين شهر تحمّل كند; براى همين نقشه اى مى كشد.
  او به اين نتيجه رسيده است كه براى دستگيرى مسلم، اوّل بايد هانى را از ميان بردارد; زيرا هانى بزرگ ترين حمايت كننده مسلم است.
  آيا ابن زياد هانى را دستگير مى كند؟
  ابن زياد نمى تواند سربازان خود را براى دستگيرى هانى بفرستد، چرا كه او شخصيّت كوچكى نيست كه به راحتى بتوان او را از سر راه برداشت.
  هانى، رئيس قبيله مُراد است و اين قبيله، چهار هزار سرباز دارد.
  از طرف ديگر يكى از برنامه هاى ابن زياد اين بود كه هر روز عدّه اى از بزرگان كوفه به نزد او مى رفتند.
  ابن زياد چندين بار، سراغ هانى را گرفته بود و هر بار، بزرگان كوفه به او مى گفتند كه هانى بيمار است و نمى تواند به ديدن شما بيايد.
  البتّه هانى خود را به بيمارى زده بود و به اين بهانه، از رفتن به نزد ابن زياد خوددارى مى كرد.
  امروز هم عدّه اى از بزرگان كوفه نزد ابن زياد هستند.
  اتّفاقاً در ميان اين جمع، پسر برادر هانى هم حضور دارد.
  ابن زياد رو به آنها كرده و مى گويد: «چرا هانى به ديدن ما نمى آيد؟».
  آنها در جواب مى گويند: «هانى مريض است و براى همين است كه نمى تواند به اينجا بيايد».
  ابن زياد در جواب مى گويد: «اگر او مريض است، پس چطور است كه در ايوان خانه خود مى نشيند و با افراد زيادى ملاقات مى كند؟! برخيزيد و هانى را نزد من بياوريد!».
  بزرگان كوفه از اين سخن ابن زياد متعجّب مى شوند; آرى رفتوآمد ياران مسلم به خانه هانى كاملاً مخفيانه بوده و براى همين هيچ كس از اين امر خبر نداشت.
  آنها از نقشه ابن زياد خبر ندارند و خيال مى كنند كه او امروز عصبانى است و با خود مى گويند: «خوب است، برويم هانى را به نزد ابن زياد بياوريم تا اين بدبينى برطرف شود».
  هيچ كس از نقشه شومى كه ابن زياد كشيده است، خبر ندارد.
  نگاه كن!
  بزرگان كوفه به سوى خانه هانى مى روند.
  هانى نماز عصر خود را خوانده و كنار ايوان خانه اش نشسته است.
  درِخانه زده مى شود و بزرگان كوفه، وارد خانه مى شوند.
  ـ اى هانى، چرا از ابن زياد كناره مى گيرى؟ مگر نمى دانى كه او همواره سراغ تو را مى گيرد؟
  ـ من مدّتى بيمار بودم و نمى توانستم به نزد ابن زياد بروم.
  ـ امّا او مى گويد كه تو، عمداً، از او كناره گيرى مى كنى; چرا بايد كارى كنى كه ابن زياد به تو بدبين شود؟ برخيز و همراه ما به نزد ابن زياد بيا و اين بى مهرى را بر طرف كن!
  هانى، هر بهانه اى مى آورد، آنها قبول نمى كنند.
  سرانجام هانى از جاى خود بلند مى شود، لباس خود را مى پوشد و همراه مهمانان خود به سوى قصر حركت مى كند.
  آرى، ابن زياد مى داند با زور نمى توان هانى را به قصر آورد; براى همين، از راه حيله و نيرنگ، عمل مى كند.
  هانى به نزديك قصر رسيده است; امّا او وارد قصر نمى شود.
  مثل اينكه هانى شك كرده است و با خود مى گويد: «نكند اين نقشه ابن زياد باشد و بخواهد مرا از اين راه به دام بيندازد؟».
  نگاه كن!
  هانى دارد بر مى گردد.
  خدا را شكر!
  امّا پسر برادر هانى راه را بر او مى بندد:
  ـ عمو جان! كجا مى روى؟
  ـ من از ابن زياد بيمناكم. بگذار برگردم!
  ـ عمو جان، جاى هيچ نگرانى نيست; ما ساعتى قبل، نزد ابن زياد بوديم; ما براى صلح و صفا مى رويم; نگران نباش كه به تو هيچ آسيبى نخواهدرسيد.
  هيچ كس نمى داند كه مَعقِل، آن جاسوس بدجنس در انتظار هانى است!
  هانى همراه با بزرگان كوفه وارد قصر مى شود.
  هانى به ابن زياد سلام مى كند; امّا او با عصبانيّت مى گويد: «اى هانى! مسلم بن عقيل را در خانه خود جاى مى دهى و براى او اسلحه و سرباز جمع آورى مى كنى؟».
  هانى مى خواهد انكار كند امّا ابن زياد فرياد مى زند: «مَعقِل! بيا بيرون!».
  ناگهان مَعقِل از پشت پرده بيرون مى آيد.
  تا نگاه هانى به مَعقِل مى افتد، همه چيز را مى فهمد.
  مَعقِل همان كسى است كه هر روز به خانه او رفتوآمد داشته و پول زيادى را براى خريد اسلحه به مسلم داده است.
  ابن زياد مى گويد: «اى هانى! آيا اين شخص را مى شناسى؟».
  هانى كه مى فهمد ابن زياد از همه برنامه هاى او خبر دارد، سرِ خود را پايين انداخته و مى گويد:
  ـ من مسلم بن عقيل را به خانه خود دعوت نكردم; بلكه او بر من مهمان شده است.
  ـ تو از پيش من بيرون نمى روى مگر اين كه مسلم را به نزد من بياورى.
  ـ به خدا قسم، چنين كارى نخواهم كرد كه مهمان خود را به دست تو دهم.
  ـ بايد مسلم را به من تحويل دهى.
  ـ از مردانگى به دور است، مهمانى را كه به من پناه آورده است، تسليم تو كنم تا او را به قتل برسانى.
  در اين ميان يكى از دوستان هانى به ابن زياد مى گويد: «اجازه بده تا من با هانى سخن بگويم، شايد حرف مرا بپذيرد».
  پس او هانى را به گوشه اى برده و چنين مى گويد: «اى برادر، چرا خود و قبيله ات را براى يك نفر به هلاكت مى اندازى، تو مسلم را به ابن زياد تحويل بده و بدان كه ابن زياد به او آزارى نخواهدرسانيد. سپردن مسلم به امير كوفه، هم به نفع توست و هم به نفع مسلم!».
  اينجاست كه هانى با صداى بلند فرياد مى زند: «اين چه حرف هايى است كه مى زنى؟ من هرگز مهمان خود را تحويل ابن زياد نمى دهم».
  جانم به فداى تو! اى هانى!
  جوانمردى و وفاى تو مايه افتخار تاريخ شيعه است.
  تو مى دانى كه مهمان، احترام دارد و آن قدر مرد هستى كه جان خويش را براى مهمان خود فدا مى كنى.
  آرى، بى جهت نبود كه مسلم به خانه تو آمد.
  دنيايى از وفا و مردانگى را در وجود تو ديد و مهمانت شد.
  مسلم تا تو را داشت هرگز غم به دلش نيامد.
  و به راستى كه تو به تنهايى، براى مسلم يك امّت بودى و ابن زياد، اين امّت را از مسلم گرفت!
  ابن زياد با شنيدن اين سخن عصبانى مى شود و با تندى فرياد مى زند: «يا مسلم را حاضر كن، يا الان گردنت را مى زنم!».
  هانى در جواب مى گويد: «در اين صورت شمشيرها روزگارت را سياه خواهند نمود و تو و اين قصر در آتش خواهيدسوخت».
  همسفر خوب من!
  آيا مى دانى منظور هانى از اين سخن چيست؟
  برايت گفتم كه هانى رئيس قبيله اى است كه چهار هزار سرباز دارد و همه گوش به فرمان او هستند; اگر آنان بفهمند هانى شهيد شده است، شورش خواهند كرد.
  اين سخن، ابن زياد را به شدّت عصبانى مى كند; براى همين با عصايى كه در دست دارد آن چنان بر صورت هانى مى زند كه تمام صورت او غرق خون مى شود.
  هانى به سوى يكى از سربازان مى رود، شمشير او را مى گيرد و قصد حمله به ابن زياد را مى كند امّا بر سر او هجوم مى آورند و شمشير را از او مى گيرند.
  ابن زياد دستور مى دهد تا هانى را به زندان بيندازند.
  در اين ميان پسر برادر هانى به ابن زياد مى گويد: «اى ابن زياد! به ما گفتى كه او را نزد تو بياوريم; امّا اكنون قصد جان او نموده اى؟».
  ابن زياد دستور مى دهد تا او را هم زندانى كنند كه ديگر كسى جرأت مخالفت با او را نداشته باشد.


title: دروغگوترين قاضى!
text:
    دروغگوترين قاضى!


  خورشيدِ روز هفتم ذى الحجّه در حال غروب كردن است.
  در كوفه غوغايى به پا شده است. همه از هانى مى گويند، عدّه اى مى گويند كه هانى شهيد شده است.
  جوانان قبيله مُراد شمشيرهاى خود را در دست گرفته اند و در يك چشم به هم زدن، قصر ابن زياد را محاصره كرده اند.
  آنها مى خواهند انتقام خون هانى را بگيرند.
  صداى مردم به گوش هانى مى رسد، اكنون او اميدوار شده است كه يارانش، او را از زندان نجات خواهندداد.
  آيا هانى نجات پيدا خواهد كرد؟
  ابن زياد خود را در محاصره جوانانى مى بيند كه سراسر شور و خروشند.
  او هرگز فكر نمى كرد كه با چنين وضعيّتى روبرو شود.
  هانى به او گفته بود كه اگر مرا بكشى، در آتش غضب يارانم خواهى سوخت.
  ابن زياد مى داند كه ديگر كارى از دست سربازانش بر نمى آيد.
  تعداد سربازان او بسيار كمتر از اين جوانانى است كه قصر را محاصره كرده اند.
  راه فرارى هم براى ابن زياد نمانده است.
  در اينجا شمشير، كارى نمى تواند بكند; امّا زبان شُرَيح قاضى مى تواند معجزه كند.
  نمى دانم شُرَيح قاضى را مى شناسى يا نه؟
  او در زمان حضرت على(ع) قضاوت كوفه را به عهده داشت و مردم كوفه به او اعتماد زيادى داشتند.
  اينجاست كه ابن زياد از اين اعتماد مردم سوء استفاده مى كند و شُرَيح قاضى را با پول بسيار زيادى كه به او مى دهد همراه و همگام خود مى كند.
  نگاه كن!
  بالاى پشت بام قصر را مى گويم.
  چه مى بينى؟!
  اين شُرَيح قاضى است كه آنجا ايستاده است.
  گوش كن! او دارد با مردم سخن مى گويد: «اى مردم، آرام باشيد! من اكنون نزد هانى بودم، حال او خوب است».
  دوست من!
  نمى دانم اين سخن چه بود كه اين قدر در مردم اثر كرد.
  همه آن جوانانى كه با شمشير خود آمده بودند، به سوى خانه هايشان بازمى گردند.
  ببين كه چگونه اين جوانان، هانى را در زندان تنها مى گذارند و مى روند!
  آخر چه شد كه اين جوانان، اين گونه خام شدند؟
  آنان آمده بودند تا قصر را به آتش بكشند; پس چه شد كه بدون هيچ حركتى به خانه هايشان برگشتند.
  چيزى كه توانست اين مردم را متفرّق كند و جان ابن زياد را نجات بدهد، زبان شُرَيح قاضى بود.
  او با اين نيرنگ خود بزرگترين ظلم را به تاريخ نمود.
  اهل كوفه باور نمى كردند كه شُرَيح قاضى دروغ بگويد; او در زمان حضرت على(ع) قاضى شهر بوده است; او به ظاهر، مردى مؤمن و درستكار است.
  آرى هر كجاى تاريخ كه دانشمندى مقدّس به خدمت حكومت ظالمى درآمده است، حركت هاى آزادى بخش در آغاز، خاموش شده است.
  جوانان قبيله مُراد با شنيدن سخنان شُرَيح قاضى باور كردند كه اكنون هانى كنار ابن زياد در كمال آرامش نشسته، گويى كه ابن زياد او را به مهمانى دعوت كرده است و آن دو دارند در كنار هم قليان مى كشند و صفا مى كنند!
  درست در همان زمانى كه در زندان، خون از سر و صورت هانى مى ريخت، تبليغات كارى كرد كه مردم خيال كردند هانى در كمال عزّت و احترام نزد ابن زياد است.
  آرى، امروز شُرَيح قاضى، آتش خشم مردم را خاموش كرد; امّا با اين كار خويش آتشى برافروخت كه تا صبح قيامت خاموشى نخواهدداشت.
  مگر رياست چند روزه دنيا، چقدرخ ارزش دارد؟


title: قصر در حلقه محاصره
text:
    قصر در حلقه محاصره


  امروز، سه شنبه هشتم ذى الحجّه است.
  گوش كن! سربازان، اين خبر را در كوچه و بازار اعلام مى كنند: «اى مردم! امير، شما را به مسجد كوفه فرا خوانده است و همه بايد در مسجد حاضر شويد».
  مردم به مسجد مى روند تا ببيند چه خبر شده است.
  ابن زياد وارد مسجد مى شود و به بالاى منبر مى رود و چنين مى گويد: «اى مردم كوفه! از اختلاف دورى كنيد و خود را به كشتن ندهيد، بدانيد كه من به دشمنان خود، رحم نخواهم كرد».
  ناگهان از عقب جمعيّت فريادى بلند مى شود: «مسلم آمد، مسلم آمد.».
  نگاه كن!
  ابن زياد چگونه فرار را بر قرار ترجيح مى دهد، پلّه هاى منبر را دو تا يكى مى كند و در حالى كه ترس، تمام وجود او را فرا گرفته است به سوى قصر مى دود.
  او خود را به قصر مى رساند و دستور مى دهد تا درها را محكم ببندند و سربازان، بر پشت بام قصر سنگر بگيرند.
  آيا مى دانيد چرا نام مسلم اين چنين ترس را بر دل ابن زياد مى نشاند؟!
  مسلم، آن شير بيشه ايمان، براى نجات بزرگترين يار و ياور خود به ميدان آمده است.
  درست است كه مردم كوفه ديشب فريب شُرَيح قاضى را خوردند; امّا اكنون مسلم به خروش آمده است.
  او با هزاران سرباز به ميدان آمده است!
  ياران مسلم گروه گروه از خانه ها بيرون مى آيند و دور مسلم حلقه مى زنند.
  قصر حكومتى كوفه محاصره مى شود. ياران مسلم با يك برنامه منظّم از چهار طرف به سوى قصر به پيش مى روند.
  تمام بازار و اطراف قصر كوفه آكنده از مردمى شده است كه شمشيرهاى برهنه به دست دارند.
  اكنون ابن زياد ديگر نااميد شده است. سربازان او در مقابل اين لشكر عظيم، ذرّه اى بيش نيستند.
  اكنون مسلم يقين دارد كه در اين جنگ پيروز خواهد شد و هانى را از زندان نجات خواهدداد.
  آرى، اين مسلم است كه با هانى، اين گونه نجوا مى كند: «اى يار باوفا، اى ميزبان مهربانم، قدرى ديگر صبر كن كه براى آزاديت به ميدان آمده ام».
  همسفر خوبم!
  بيا همه به كمك مسلم بشتابيم!


title: راز بى وفايى كوفيان
text:
    راز بىوفايى كوفيان 


  شمشيرهاى برهنه به سوى آسمان مى روند، فريادها بلند است!
  ياران مسلم منتظرند كه مسلم دستور حمله را بدهد تا آنان به قصر هجوم ببرند و ابن زياد را به سزاى اعمالش برسانند و شهر را به تصرّف خود درآورند.
  مسلم نيز آماده است، امّا ناگهان خبر مى رسد كه سپاه يزيد در نزديكى كوفه است.
  مسلم به عنوان فرمانده بايد تصميم بگيرد، اگر به قصر حمله كند و در حين درگيرى، سپاه يزيد از راه برسد و از پشت به آنها حمله كند، او چه بايد بكند؟
  به هر حال، مسلم بايد با دقّت وارد ميدان شود.
  براى همين، عدّه اى را براى تحقيق به بيرون از شهر مى فرستد.
  آرى، درست حدس زده ايد; اصلاً خبرى از سپاه يزيد نيست.
  اين يك دروغ است.
  ابن زياد اين دروغ را در ميان مردم انداخته است.
  اگر مسلم همان لحظه اوّل به قصر حمله مى كرد، شكست ابن زياد قطعى بود.
  امّا او با مكر و حيله توانست حمله مسلم را مقدارى به تأخير اندازد.
  در مدّت زمانى كه نيروهاى مسلم بروند و براى او خبر بياورند، ابن زياد مى تواند جنگ روانى خود را شروع كند.
  او مردم كوفه را خوب مى شناسد و مى داند كه آنها مردمى ترسو و پول دوست هستند.
  كيست كه از پول خوشش نيايد؟
  هر جاى تاريخ به يك معمّا رسيدى و نتوانستى به جواب برسى، بايد بگردى و ردّ پايى از پول را پيدا كنى; پول جواب معمّاهاى بزرگ تاريخ است.
  ابن زياد دستور مى دهد تا سكّه هاى سرخ طلا را در ميان مردم پخش كنند.
  برق سكّه هاى طلا، چشم هر بيننده اى را به سوى خود جلب مى كند.
  نگاه كن كه مردم چگونه به سوى طلاها هجوم مى برند!
  ـ من قربان سكّه هاى طلا شوم!!
  و اين گونه است كه عدّه اى ايمان خود را به سكّه هاى طلا مى فروشند.
  ابن زياد گروهى را نيز به ميان مردم مى فرستد تا بين آنها اين شايعه را پخش كنند: «اى مردم! خبر رسيده است كه به زودى سپاه بزرگ يزيد به كوفه مى رسد. آنان به شما رحم نخواهندكرد و دودمان شما را نابود خواهندكرد».
  اينجاست كه افراد ترسو از سپاه مسلم جدا مى شوند.
  آرى، با اين جنگ روانى، اوّلين تفرقه در سپاه مسلم ايجاد مى شود.
  وقتى عدّه اى با شنيدن اين شايعه، ميدان را ترك نمايند، ديگران هم كم كم اين خبر را باور مى كنند.
  سوّمين كارى كه ابن زياد انجام مى دهد اين است كه از بزرگان كوفه استفاده مى كند; چون مى داند كه در بين مردم نفوذ زيادى دارند و روحيّه هر قبيله و طايفه اى را مى شناسند.
  يكى از آنها ابن شَهاب است. او از قصر خارج مى شود و به نزد جوانان قبيله مُراد مى رود. (همان قبيله اى كه هانى رئيس آنهاست و شور و خروش آنها بيش از همه است).
  او در حالى كه به دروغ گريه مى كند، چنين مى گويد: «اى جوانان! به خدا قسم، من خير شما را مى خواهم، سپاه شام در نزديكى كوفه است، وقتى آنها برسند به شما و ناموس شما رحم نخواهندكرد، مگر شما غيرت نداريد؟ مگر ناموس پرست نيستيد؟ اگر مى خواهيد ناموس خود را نجات بدهيد به خانه هاى خود برگرديد، تا ساعتى ديگر سپاه شام از راه مى رسد و ابن زياد قسم خورده است همه كسانى را كه با مسلم هستند از دم شمشير بگذراند».
  عدّه اى حرف او را باور مى كنند و به سوى خانه هايشان برمى گردند.
  انگار همه مردم نگاهشان به اين جوانان قبيله هانى است.
  آنان با خود مى گويند: اكنون كه جوانان قبيله هانى، ميدان را ترك كردند و رفتند، پس چرا ما خودمان را گرفتار سپاه يزيد كنيم؟
  ناگهان اين فكر به ذهن ابن زياد مى رسد: مردم نگران اين هستند كه من آنها را به جرم يارى مسلم مجازات كنم.
  براى همين پرچمى را به ابن اَشْعَث (فرمانده گارد ويژه) مى دهد تا در ميدان شهر نصب كرده و اعلام كند: «هر كس كه زير اين پرچم بيايد در امان است».
  نيروهايى كه به خارج از شهر رفته بودند تا براى مسلم خبر بياورند، با خوشحالى بازمى گردند تا به مسلم اطّلاع دهند كه خبر آمدن سپاه يزيد دروغ است.
  امّا وقتى به نزد مسلم مى رسند، مى بينند كه ياران او متفرّق شده اند.
  مسلم هر چه تلاش مى كند كه به مردم بفهماند خبر آمدن سپاه يزيد دروغ است، موفّق نمى شود.
  آرى، ديگر بسيار مشكل است كه اين سپاه دوباره متّحد شود.
  و اين گونه است كه سپاه مسلم متفرّق مى شود.
  هنگامى كه يك قبيله، ميدان را ترك مى كند، ديگران با يكديگر مى گويند: «ما براى چه اينجا ايستاده ايم؟ همه دارند مى روند، ما هم برويم».
  ابن زياد دستور دستگيرى ياران مهمّ مسلم را مى دهد و در اين ميان مختار و ميثم تَمّار دستگير مى شوند.
  آن مادر را نگاه كن كه آمده است و دست پسر خود را مى گيرد و به او مى گويد: «همه به خانه هايشان رفتند، عزيزم، تو هم به خانه بيا!».
  از آن لشكر بزرگ فقط سيصد نفر باقى مانده است.
  ياران باوفاى مسلم دستگير شده و روانه زندان شده اند و بقيّه مردم هم بنده پول شدند و رفتند.
  امّا مسلم تلاش مى كند تا هر طور هست هانى را از دست ابن زياد نجات دهد; براى همين با همان سيصد نفر به سوى قصر حمله مى كند.
  امّا وقتى به نزديك قصر مى رسد، مى ايستد.
  نگاهى به پشت سر خود مى كند.
  فقط ده نفر مانده اند!
  مسلم بسيار تعجّب مى كند، به آنان رو مى كند و مى گويد: «شما چه مردمى هستيد؟! ما را به شهر خود دعوت مى كنيد; امّا اين گونه تنهايمان مى گذاريد».
  مسلم ناچار مى شود عقب نشينى كند.
  به نظر شما آيا اين ده نفر با او باقى خواهند ماند؟
  هانى در قصر است و مسلم در مسجد كوفه; ميان اين دو يار، جدايى افتاده است.
  مسلم در فكر است به راستى چه شد كه در طول چند ساعت، همه چيز عوض شد.
  سپاهى با هجده هزار سرباز كجا و ده نفر كجا!
  به راستى چرا اين مردم، مهمان خود را اين گونه تنها مى گذارند؟
  مگر آنها براى يارى كردن مسلم، بيعت نكرده بودند؟
  آرى، مسلم مهمانى است كه در ميان ميزبانان خود غريب و تنها مى ماند!


title: غريب ترين نماز تاريخ
text:
  غريب ترين نماز تاريخ


  امشب، شب عرفه است; آيا موافقى براى خواندن نماز مغرب به مسجد كوفه برويم؟
  نماز را بايد اوّل وقت به پا داشت.
  ابن زياد جرأت نمى كند از قصر بيرون بيايد; زيرا او باور نمى كند كه از ياران مسلم فقط ده نفر باقى مانده است.
  مسلم در مسجد كوفه به نماز مى ايستد.
  آيا تو هم با من موافقى كه اين نماز، با نماز ظهر عاشوراى امام حسين(ع) خيلى فرق مى كند؟!
  اگر امام حسين(ع) در ظهر عاشورا، نماز خواند، ياران باوفايى مقابل امام ايستادند و با جان خويش از امام محافظت كردند.
  امّا امشب، غريب كوفه، غريبانه نماز مى خواند!
  هجده هزار سرباز كجا رفتند؟
  مسلم در محراب نماز ايستاده است.
  ده نفر پشت سر او نماز مى خوانند; امّا چه نمازى؟
  همه دارند در نماز با خودشان حرف مى زنند: «حتماً يك نفر مسلم را به خانه مى برد، خوب است من بعد از نماز زود به خانه بروم، نكند مسلم به خانه من بيايد؟! آن وقت ابن زياد، من و خانواده ام را مى كشد».
  امّا اين ده نفر همه اين فكر را مى كنند.
  ـ السّلام عليكم و رحمة الله و بركاته.
  مسلم از جاى برمى خيزد.
  امّا هيچ كدام از اين ده نفر مسلم را به خانه دعوت نمى كنند.
  مسلم به سوى درِ مسجد حركت مى كند.
  امّا همين كه پاى خود را از مسجد بيرون مى گذارد، ديگر هيچ كس را همراه خود نمى بيند.
  چه مهمان نوازى عجيبى!
  چه ياران باوفايى!
  خدايا! هيچ كس همراه مسلم نيست; اين همان اوج غربتى است كه در تاريخ، نمونه ندارد.
  او بايد هر چه سريعتر از مسجد دور شود. هر لحظه ممكن است سربازان ابن زياد از راه برسند.
  امّا تو خود مى دانى مهمان غريب ما، ميزبانى ندارد.
  او در كوچه هاى تاريك كوفه سرگردان است.
  انگار يك سياهى آنجا به چشم مى خورد، مثل اين كه يكى از مردم كوفه است.
  ـ برادر، صبر كن! من به خانه ات نمى آيم. فقط به من بگو چگونه مى توانم از اين شهر بگريزم؟ از كدام كوچه مى توانم به خارج شهر برسم؟ آيا راه فرارى هست؟ من مى خواهم خود را به مكّه برسانم و به امام خود خبر دهم كه به سوى اين شهر نيايد!
  امّا سياهى بدون اعتنا دور مى شود.
  ـ خدايا! اكنون چه كنم؟ كجا بروم؟ تو شاهد باش كه چگونه مردم كوفه مرا ذليل و خوار نمودند!
  اى عزيز دل!
  امروز صبح، وقتى با آن همه سرباز پا به همين كوچه گذاشتى، نمى دانم چه احساسى داشتى!
  تو فرمانده سپاه بزرگى بودى; امّا اكنون در شهر كوفه سرگردان شده اى.
  خوب است وارد آن كوچه بشوى شايد...
  امّا درِ همه خانه ها بسته است.
  اين قلم نمى تواند اوج غربت تو را در آن لحظه ترسيم كند.
  تو در اوج قله غربت ايستادى و افتخار آفريدى.
  جانم فداى غربت تو!
  تو تنها نيستى.
  هر كس اين كتاب را مى خواند دلش همراه توست.
  تو را به خدا قسم مى دهم، اشك چشمانت را پاك كن! اى غريب كوفه!
  تاريخ، نمى تواند اشكِ چشم تو را ببيند.
  آرى، اكنون مى فهمم چرا وقتى امام حسين(ع) مى خواست با تو خداحافظى كند، تو را در آغوش كشيد و گريه نمود.
  آيا او هم به غربت تو اشك مى ريخت؟
  دل من طاقت ندارد.
  اين گونه، سر به ديوار غريبى نگذار!
  تو به غريبى خود گريه نمى كنى.
  آرى، دلت هواى امام حسين(ع) كرده است و به ياد غربت او اشك مى ريزى.
  اكنون در اين انديشه هستى كه چگونه به امام حسين(ع) خبر دهى كه كوفيان، پيمان خود را شكسته اند.
  تو مى دانى كه اكنون نامه ات به دست مولايت رسيده است و او همين روزها به سوى كوفه حركت مى كند.
  كاش مى شد از اين ديوارهاى بلند كوفه بالا رفت و به دشت و بيابان زد و تا مكّه به پيش تاخت و به امام حسين(ع) خبر داد كه كوفيان وفا ندارند! آنها نامرد هستند و پذيرايى شان با شمشير است!
  اكنون، مأموران ابن زياد به وى خبر مى دهند كه ياران مسلم متفرّق شده اند.
  امّا ابن زياد نگران است كه نكند اين يك تاكتيك نظامى باشد و در واقع نيروهاى مسلم در كمين باشند تا شبانه حمله كنند.
  عجيب است كه ابن زياد هم باور نمى كند كه كوفيان اين قدر بىوفا باشند!
  به او مى گويند: «به خدا قسم، مسلم ديگر هيچ يار و ياورى ندارد»، امّا او باور نمى كند.
  ابن زياد مى گويد: «شايد ياران مسلم در مسجد مخفى شده اند، نكند آنها براى ما كمين كرده باشند؟».
  براى همين سربازان ابن زياد مشعل هاى زيادى را روشن مى كنند و تمام مسجد كوفه را جستجو مى كنند و كوچه ها و محلّه هاى كوفه را با دقّت مى گردند تا اطمينان پيدا كنند كه از ياران مسلم، كسى نمانده است.
  بعد از ساعتى، ابن زياد يقين پيدا مى كند كه همه، مسلم را تنها گذاشته اند.
  اكنون موقع آن است كه دستور جديد ابن زياد را بشنوى: «اى مردم كوفه! همه بايد براى خواندن نماز به مسجد كوفه بياييد. هر كس به مسجد نيايد خونش ريخته خواهدشد».
  مأموران با مشعل هاى زيادى مسجد را مانند روز، روشن مى كنند و مردم گروه گروه به مسجد مى آيند.
  عجيب است! امروز صبح همين مردم، براى يارى مسلم، اين مسجد را پرنمودند و امشب براى يارى ابن زياد!
  ابن زياد در حالى كه مأموران زيادى از او محافظت مى كنند، از قصر خارج مى شود و به سوى مسجد مى آيد.
  نماز خفتن (نماز عشا) به امامت ابن زياد، در حالى كه مأموران زيادى پشت سر او قرار گرفته اند، برپامى شود.
  نماز تمام مى شود و ابن زياد به منبر مى رود: «اى مردم! ديديد كه مسلم چه آشوبى در شهر شما به پا نمود و چگونه گروهى از مردم نادان را گرد خود جمع كرد! خدا را شكر كه همه آنان متفرّق شدند. اكنون بدانيد هر كس كه مسلم در خانه او پيدا شود مرگ در انتظار او خواهدبود. هر كس مرا از مكانى كه مسلم در آنجاست با خبر كند، من جايزه ويژه اى به او خواهم داد».
  و بعد از منبر پايين مى آيد و به قصر مى رود.
  مردم هم به خانه هاى خود بازمى گردند.
  وقتى ابن زياد به قصر مى رسد به فرمانده نيروهاى خود مى گويد: «اگر امشب مسلم را پيدا نكنى مادرت را به عزايت مى نشانم، واى به حالت اگر مسلم از اين شهر فرار كند!».
  نيروهاى ابن زياد در هر كوى و برزن در جستجوى مسلم هستند.
  آيا آنها مسلم را خواهند يافت؟
  «ما به هر كس كه از مسلم خبرى بياورد جايزه بزرگى مى دهيم. مردم! بشتابيد! جايزه، جايزه!».
  به راستى مسلم كجاست؟


title: زنى كه تنها مرد كوفه شد
text:
    زنى كه تنها مرد كوفه شد


  بيا امشب غريب كوفه را تنها نگذاريم!
  خدايا! چرا اين شهر بوى مرگ گرفته است؟
  چرا يك نفر آشنا در اين كوچه ها پيدا نمى شود؟
  مسلم از اين كوچه به آن كوچه مى رود تا مبادا گرفتار مأموران ابن زياد شود.
  خواننده خوبم!
  كاش ما در اين شهر خانه اى داشتيم و مسلم را مهمان خود مى كرديم!
  آيا مى دانى مسلم تشنه است؟
  آيا ظرف آبى دارى به او بدهى؟
  اى غريب كوفه!
  من نمى توانم غربت تو را روايت كنم.
  از كنار خانه هايى مى گذرى كه صاحبان آن خانه ها بارها دست تو را بوسيده اند; امّا اكنون درِ خانه هايشان را به روى تو بسته اند!
  كيست كه غربتِ امشب تو را ببيند و اشكش جارى نشود؟
  نمى دانم چه مدّت است در اين كوچه ها سرگردانى؟
  ولى مى دانم در انديشه ارباب و مولاى خود، امام حسين(ع) هستى.
  و سرانجام به كوچه اى مى رسى.
  گويا درِ خانه اى گشوده است.
  مادر پيرى به نام طَوْعه در آستانه درِ خانه اش ايستاده و منتظر آمدن پسرش است، او با خود مى گويد: «خدايا! شهر پر از آشوب و فتنه است، چرا پسرم دير كرده است؟».
  تشنگى بر تو غلبه كرده است.
  نزديك مى روى و بر آن مادر سلام مى كنى و چنين مى گويى: «مادر! من تشنه ام، مى شود برايم آب بياورى؟ اميدوارم خداوند تو را از تشنگى روز قيامت در امان دارد!».
  طَوْعه به داخل خانه مى رود و ظرف آبى برايت مى آورد.
  تو ظرف آب را مى نوشى و همانجا مى ايستى.
  خوب مى دانم كسى كه گرفتار غربت شده است به كوچك ترين محبّت، دل مى بندد.
  مادر تو در مدينه چشم به راه است.
  تو در چهره طَوْعه، مهر مادر را مى يابى و براى همين، كنار خانه او مى ايستى.
  طَوْعه به تو رو مى كند و مى گويد: «پسرم! اكنون كه آب آشاميده اى به خانه ات برو! مگر نمى دانى شهر پر از آشوب است؟ خانواده ات نگران تو هستند، زودتر خود را به خانه برسان!».
  بى اختيار اشك بر چشمانت حلقه مى زند.
  به ياد همسر مهربانت مى افتى.
  آرى، رقيّه ـدختر على(ع)ـ منتظر توست.
  دست خود را مى گشايى تا دخترت را در آغوش بگيرى.
  دلت براى او خيلى تنگ شده است.
  آيا بار ديگر آنها را خواهى ديد؟
  طَوْعه سخن خويش را تكرار مى كند:
  ـ پسرم! زود به خانه ات برو!
  ـ مادر! من در اين شهر خانه اى ندارم.
  ـ به خانه يكى از دوستان خود برو.
  ـ من در اين شهر غريبم و هيچ آشنايى ندارم.
  ـ يعنى هيچ كس را ندارى كه به خانه اش بروى؟
  ـ آيا مى شود امشب مرا در خانه خود منزل دهى تا روزى، محبّت تو را جبران كنم؟
  ـ پسرم! شما...؟
  ـ من مسلم، نماينده امام حسينم كه مردم اين شهر به من دروغ گفتند.
  اشك در چشمان طَوْعه حلقه مى زند.
  آرى، او شنيده بود كه مسلم هجده هزار سرباز دارد، او هرگز احتمال نمى داد كه اين مردى كه تك و تنها سر به ديوار غريبى گذاشته است، مسلم باشد.
  براى همين از مسلم عذرخواهى مى كند و مى گويد: «اى مولاى من! مرا ببخش كه شما را نشناختم! بفرماييد، خيلى خوش آمديد، اينجا خانه خودتان است».
  و اين چنين است كه امشب طَوْعه افتخار همه زنان دنيا مى شود و نام خويش را براى هميشه جاودان مى كند.
  آرى، او به خوبى فهميد كه تمامِ حقيقت، امشب، در قامت مسلم جلوه نموده است و پناه دادن به او پناه دادن به همه حقيقت است.


title: شادمانى بزرگ مادر
text:
    شادمانى بزرگ مادر


  شب عرفه، عجب صفايى دارد!
  همه مشغول دعا و مناجات هستند.
  مسلم نيز در خانه طَوْعه به عبادت مشغول است; امّا بىوفايى كوفيان، دل او را سخت آزرده كرده است.
  او به اين فكر مى كند كه فردا چه خواهد شد، آيا خواهد توانست از كوفه جان سالم به در ببرد و خود را به امام حسين(ع) برساند و او را از سفر به كوفه باز دارد؟
  آيا خواهد توانست يك نفر را پيدا كند تا پيامش را به امام حسين(ع) برساند؟
  از آن طرف سربازان ابن زياد به هر خانه اى كه فكر مى كردند، مسلم آنجا باشد، سركشى كرده اند; امّا هيچ نتيجه اى نگرفته اند.
  در شهر، حكومت نظامى برقرار مى شود و هيچ كس حق ندارد رفتوآمدى داشته باشد.
  بلال، پسر طَوْعه به خانه مى آيد.
  او مى بيند كه رفتار مادر با شب هاى ديگر فرق مى كند.
  او رفتار مادر را زير نظر مى گيرد، چرا مادر ظرف آب و غذا را به آن اتاق مى برد؟
  ـ مادر! چه شده اينگونه شادمانى؟ گويى در آسمان ها سير مى كنى!
  ـ پسرم، چقدر دير كردى؟ نگرانت بودم.
  ـ مادر! مثل اينكه ما امشب مهمان داريم.
  ـ فرزندم، اين يك راز است و تو بايد به من قول بدهى به هيچ كس نگويى.
  ـ باشد، من قول مى دهم.
  ـ سعادتى بزرگ نصيب ما شده است، امشب مسلم نماينده امام حسين(ع) مهمان ماست.
  تا نام مسلم به گوش بلال مى خورد، جايزه بزرگ و سكّه هاى طلا به ذهنش خطور مى كند.
  جايزه اى كه ابن زياد براى پيدا نمودن مسلم قرار داده است، هر كسى را وسوسه مى كند.
  امشب، سه نفر در اين خانه هستند و هيچ كدام از آنها خواب به چشم ندارند:
  مسلم; او مى داند شب آخر عمر اوست; امشب شب عرفه است، همه حاجى ها آماده مى شوند تا مراسم حج خود را به جاى آورند و قربانى خود را در راه خدا قربان كنند و او فردا خود را در راه مولايش قربانى خواهد نمود.
  طَوْعه; مادر مهربانى كه دلش آرام نمى گيرد; گويا او هم از حالت مسلم فهميده است كه به زودى مهمان او خواهد رفت.
  آرى، او مى داند غريب ترين مرد تاريخ در خانه اش مهمان است. او مى خواهد بهترين پذيرايى را از او نموده باشد.
  رحمت خدا بر تو اى طَوْعه كه به تنهايى يك دنيا مردانگى آفريدى!
  و بلال، پسر طَوْعه، به فكر جايزه است.
  اين شيطان است كه به او مى گويد: «جايزه بزرگى در راه است كه با آن مى توانى چه كارها بكنى، تا كى بايد كارگرى كنى؟ تا كى بايد سختى بكشى؟ تو مى توانى با گرفتن اين جايزه به همه آرزوهاى خود برسى، ازدواج كنى، خانه اى براى خود خريدارى كنى و اسب زيبايى براى خود بخرى».


title: لبخندى به شهادت
text:
    لبخندى به شهادت


  صبح روز عرفه است، روزى كه خدا رحمت خود را بر بندگانش نازل مى كند.
  گويا كه كوفه از اين رحمت و مهربانى خدا سهمى ندارد.
  همه به دنبال مسلم هستند تا جايزه بگيرند.
  بلال در حياط خانه نشسته است و در فكر است كه ناگهان اين صدا به گوشش مى رسد: «اگر در خانه اى مسلم را بيابيم آن خانه را خراب خواهيم نمود و اهل آن خانه را به قتل خواهيم رساند».
  آرى، مأموران ابن زياد در شهر مى چرخند و اين خبر را اعلام مى كنند.
  ترسى عجيب بر بلال سايه مى افكند.
  او با خود مى گويد: «مأموران، خانه هاى افراد زيادى را گشته اند و هر لحظه ممكن است، وارد خانه ما بشوند و آن موقع، ديگر سرنوشت من و مادرم چيزى جز مرگ نيست».
  از طرف ديگر آن جايزه بزرگ او را وسوسه مى كند.
  سرانجام او تصميم خود را مى گيرد و به سوى قصر حركت مى كند.
  او به مأموران مى گويد: «خبر مهمّى دارم كه بايد به ابن زياد بگويم، من مى دانم مسلم كجاست».
  ابن زياد تا از اين خبر مطّلع مى شود بسيار خوشحال شده و دستور مى دهد تا جايزه بلال را به او بدهند.
  ابن زياد به ابن اَشْعث (فرمانده گارد ويژه) دستور مى دهد با مأموران زيادى به سوى خانه طَوْعه حركت كنند.
  صداى شيهه اسب ها و هياهوى سربازان به گوش مى رسد.
  سربازان، خانه طَوْعه را از هر جهت محاصره مى كنند; آنها درِ خانه را شكسته و وارد خانه مى شوند.
  مسلم با شجاعتى تمام با آنها مى جنگد و آنان را از خانه بيرون مى كند.
  براى بار دوّم، سربازان به خانه حمله مى كنند و مسلم آنها را از خانه بيرون مى كند.
  آيا در اين جنگ نابرابر، مسلم ياورى هم دارد؟
  اگر خوب نگاه كنى در گوشه خانه، طَوْعه را مى بينى كه دست به دعا برداشته است.
  او با نگاه خود و دعايى كه بر لب دارد، قوّت قلبى براى مسلم است.
  خانه طَوْعه به خاطر شرايط خاص، سنگر خوبى براى مسلم است، براى همين ابن اشعث تصميم مى گيرد، مسلم را به وسط كوچه بياورد تا بتواند از هر جهت او را مورد حمله قرار دهد.
  اينجاست كه او فرياد مى زند: «اى مسلم! از خانه بيرون بيا و گر نه، ما اين خانه را آتش مى زنيم».
  مسلم تصميم مى گيرد از خانه خارج شود تا مبادا به طَوْعه آسيبى برسد.
  اين تصميم مسلم، آن قدر سريع است كه فرصت خداحافظى با طَوْعه را از او مى گيرد.
  چرا كه اگر لحظه اى درنگ كند، آن نامردان خانه را به آتش مى كشند.
  تنها فرصتى كه براى مسلم مى ماند، يك نگاه است.
  اين نگاه چه نگاهى است؟
  نگاه آخر، نگاه خداحافظى، نگاه تشكّر.
  وقتى طَوْعه مهمانش را غريب و بى ياور مى بيند، بى اختيار اشك مى ريزد و مى گويد: «خدايا! مهمانم تنهاست، خدايا! او را يارى نما، كاش مى توانستم مهمانم را يارى كنم!».
  هنگامى كه مسلم از درِ خانه خارج مى شود به مرگ، لبخند مى زند و مى گويد: «اين همان شهادتى است كه همواره آرزويش را داشتم».


title: زير باران سنگ و آتش
text:
    زير باران سنگ و آتش 


  مسلم تك و تنها به جنگ با يك سپاه آمده است و آن چنان شجاعتى از خود نشان مى دهد كه همه آنها از ترس فرار مى كنند.
  ابن اَشْعث، پيكى براى ابن زياد مى فرستد كه نيروى كمكى برايم بفرست من نمى توانم در مقابل مسلم مقاومت كنم.
  ابن زياد نيروى كمكى مى فرستد و براى او اين چنين پيغام مى دهد: «مادرت به عزايت بنشيند! چگونه است كه يك سپاه نمى تواند يك نفر را دستگير كند؟».
  ابن اشعث چون اين سخن ابن زياد را مى شنود مى گويد: «مثل اين كه ابن زياد نمى داند مرا به جنگ كسى فرستاده است كه شجاعت را از پيامبر به ارث برده است».
  مسلم با شجاعتى تمام به دفاع ادامه مى دهد و هيچ كس را توان مقابله با او نيست.
  كار به جايى مى رسد كه ديگر هيچ كس جرأت نمى كند به مسلم نزديك شود.
  فرمانده نيروهاى ابن زياد درمانده مى شود.
  در اين هنگام فكرى به ذهن او مى رسد، او فرياد مى زند: «اى مردم! اگر سكّه طلا مى خواهيد، روى بام خانه خود برويد و مسلم را سنگ باران كنيد، نخل هاى خرما را آتش بزنيد و بر سر و صورت مسلم پرتاب كنيد».
  صحنه غريبى است! پذيرايى از مهمان با سنگ و آتش!
  همان كسانى كه تا ديروز براى بوسيدن دست مسلم با هم دعوا مى كردند، اكنون سنگ به دست گرفته و به مسلم سنگ مى زنند!
  اين كارِ كوفيان، دل مسلم را به درد مى آورد، زيرا فقط كافران به اين صورت سنگ باران مى شوند.
  اگر كسى مسلم را نمى شناخت، خيال مى كرد كه اهل كوفه دارند كافرى را سنگ باران مى كنند.
  اينجاست كه مسلم فرياد مى زند: «اى مردم كوفه! براى چه سنگ بارانم مى كنيد؟ نكند خيال مى كنيد من كافر شده ام؟! بدانيد من مسلمانم و از اهل بيت پيامبر شما هستم، آيا اين گونه حقِّ پيامبر خود را ادا مى كنيد؟».
  امّا قلب اين مردم سياه شده است و اين سخنان در دل آنها اثر نمى كند.
  سنگى مى آيد و به پيشانى مسلم اصابت مى كند و صورت مسلم با خون پيشانى اش رنگين مى شود.
  مسلم خون پيشانى خود را پاك مى كند.
  نمى دانم، آيا او مى داند، همين كوفيان سنگ به پيشانى امام حسين(ع) خواهندزد؟!
  سنگ ديگرى به لب و دندان او اصابت مى كند و دندان هاى او را مى شكند.
  تشنگى بر او غلبه كرده است، چند ساعت است كه با اين نامردها مى جنگد، خون زيادى از بدنش رفته است، آفتاب گرم كوفه بر بدنش مى تابد.
  امّا دريغ از يك قطره آب!
  مسلم به آنان مى گويد: «اى مردم كوفه، من مهمان شمايم، آيا مهمان خود را تشنه مى گذاريد؟».
  جانم فداى لب هاى تشنه ات، اى مسلم!
  كسى جواب تو را نمى دهد، خسته اى; امّا هنوز محكم قدم بر مى دارى.
  دشمنان به تو دشنام مى دهند; امّا از نگاه تو مى هراسند.
  سنگ به تو پرتاب مى كنند; امّا از صداى تو بر خود مى لرزند...
  لشكر كوفه از دستگيرى مسلم نااميد شده اند.
  در اين ميان فرمانده لشكر رو به مسلم مى كند و مى گويد:
  ـ اى مسلم! اگر دست از جنگ بردارى، در امان من هستى.
  ـ آيا من در امان خواهم بود؟
  ـ آرى، من از طرف امير كوفه به تو امان مى دهم.
  اينجاست كه مسلم به فكر فرو مى رود و با خود مى گويد: درست است كه اين مردم بى دين هستند; امّا عرب كه هستند و در ميان عرب رسم بر آن است كه چون به شخصى امان مى دهند تا پاى جان بر سر حرف خود مى ايستند.
  مسلم شمشير خود را غلاف مى كند و جنگ را متوقّف مى كند.
  فرمانده اى كه به او امان داده است، همراه سربازانش جلو مى آيد.
  مسلم به آنان اطمينان كرده است; امّا وقتى آنها نزديك مى آيند در يك چشم به هم زدن شمشير مسلم را مى ربايند.
  مسلم تعجّب مى كند!
  چرا كه او خود، شمشيرش را غلاف نموده و عينِ نامردى است كه شمشيرش را بگيرند.
  عرب وقتى به كسى امان دادند، هرگز سلاح او را نمى گيرند.
  اشك در چشم مسلم حلقه مى زند و آنچه را بايد بفهمد، مى فهمد.
  پس رو به كوفيان مى كند و مى گويد: «اين نشانه پيمان شكنى شما بود كه شمشير مرا ربوديد».
  يكى از سربازان هنگامى كه اشك چشم مسلم را مى بيند، زخم زبان مى زند و مى گويد: «كسى كه عشق رياست دارد، ديگر براى كشته شدن گريه نمى كند».
  مسلم در جواب مى گويد: «اشك من براى خودم نيست، براى آن كسى گريه مى كنم كه برايش نامه نوشته ام تا به كوفه بيايد و او اكنون با اهل و عيال خود به اينجا مى آيد».
  همسفر خوبم!
  به راستى چرا مسلم امان اهل كوفه را قبول كرد؟
  مگر او از بىوفايى آنها خبر نداشت؟
  مى خواهم بگويم مسلم مى دانست كه آنها به قول خود وفا نخواهند كرد.
  امّا امان آنها را قبول كرد تا به آرزوى بزرگ خود برسد.
  آيا مسلم در اين ميان به دنبال چيز ديگرى است؟
  آرى، او مى خواهد در دل فرمانده سپاه كوفه راهى باز كند تا با او هم كلام شود و از او خواسته اى طلب كند.
  مسلم اكنون يك آرزو دارد و براى رسيدن به اين آرزو، امان فرمانده دشمن را قبول مى كند.
  آيا مى توانى حدس بزنى آرزوى مسلم چيست؟
  نگاه كن!
  فرمانده نيروها دارد مسلم را به سوى قصر مى برد.
  مسلم آرام آرام با او سخن مى گويد:
  ـ من مى دانم كه ابن زياد امان تو را قبول نخواهد كرد.
  ـ من فرمانده لشكر كوفه هستم، من به تو امان داده ام، اكنون خواهى ديد كه چگونه بر سخن خويش پايدار خواهم ماند و نخواهم گذاشت به تو آسيبى برسد.
  ـ اگر ابن زياد امان تو را قبول نكرد، آيا حاضر هستى كارى براى من انجام بدهى؟
  ـ آرى، من قول مى دهم.
  ـ من از تو مى خواهم كه پيكى را به سوى حسين بفرستى و به او خبر دهى كه مردم كوفه پيمان خود را شكسته اند.
  فرمانده منقلب مى شود; آخر او شجاعت مسلم را به چشم خود ديده است و مى داند كه به خاطر امانى كه به او داده، شمشير در غلاف كرده است.
  نگاهى به مسلم مى كند و مى گويد: «به خدا قسم، اين كار را براى تو انجام خواهم داد».
  اينجاست كه لبخند بر لب هاى مسلم نقش مى بندد.
  اين همان چيزى است كه مسلم مى خواست; اگر او به جنگ ادامه مى داد، هرگز نمى توانست به اين خواسته خود برسد.
  او سخن فرمانده ابن زياد را قبول كرد تا او هم يك سخن او را قبول كند.
  آرى، مسلم نامه اى نوشته بود كه امام حسين(ع) به كوفه بيايد، ولى اكنون كه خود، اسير كوفيان شده است، در فكر آن است كه آخرين پيام خود را براى امام خود فرستد.
  (و جالب است بدانى كه ابن اشعث در فرصتى مناسب به اين وعده خود وفا كرد و كسى را فرستاد تا پيام مسلم را به امام حسين(ع) برساند و اين خبر در نزديك كربلا به آن حضرت رسيد).


title: مهمان تشنه لب
text:
    مهمان تشنه لب

   
  ابن زياد در قصر نشسته است و لحظه به لحظه حوادث را دنبال مى كند; خبر مى رسد كه ابن اشعث به مسلم امان داده است.
  مسلم را به سوى قصر مى آورند و او را لحظاتى كنار درِ قصر مى نشانند.
  نگاه مسلم كجاست؟!
  آن كوزه آب را مى بينى؟
  نگاه كن!
  لب هاى مسلم از شدّت تشنگى خشكيده است.
  او تقاضاى يك جرعه آب مى كند; امّا يكى از نگهبانان مى گويد: «اى مسلم! تو ديگر آب نمى نوشى تا به جهنم بروى».
  بدن مسلم زخم هاى زيادى دارد; امّا اين زخمِ زبان ها بيش از همه دردآور است.
  سرانجام لب هاى تشنه مسلم، دل يكى را به رحم مى آورد.
  او به غلام خود دستور مى دهد تا ظرف آبى را از خانه براى مسلم بياورد.
  مسلم ظرف آب را به دست مى گيرد و مى خواهد آن را بنوشد; امّا تمام ظرف از خون لبش رنگين مى شود.
  سه بار ظرف آب را عوض مى كنند; امّا هر بار خون تازه از لب و دندان مسلم جارى مى شود.
  اكنون، مسلم مى فهمد كه تقدير خدا بر اين است كه او تشنه باشد.
  آرى آن روز مسلم از اين راز خبر نداشت كه همه ياران امام حسين(ع) با لب تشنه شهيد خواهند شد.
  ابن اشعث به نزد ابن زياد مى رود و بعد از عرض ادب به او مى گويد: «من به مسلم امان داده ام».
  ابن زياد با غضب به او مى گويد: «من تو را فرستادم تا مسلم را دستگير كنى، نه اين كه به او امان بدهى».
  ابن اشعث به ناچار سكوت مى كند.
  مسلم را داخل قصر مى برند.
  مسلم اين گونه سلام مى كند: «سلام بر آن كس كه هدايت يافت و اطاعت خداوند را نمود».
  ابن زياد از اين كه مسلم اين گونه سلام مى كند عصبانى مى شود. او انتظار داشت كه مسلم به عنوان امير كوفه به او سلام دهد.
  آرى، مسلم فقط يك امير دارد او هم امام حسين(ع) است و بس.
  ابن زياد رو به مسلم مى كند و مى گويد:
  ـ اى مسلم! به كوفه آمدى و ميان مردم اختلاف انداختى و آشوب به پا كردى.
  ـ مردم اين شهر، ما را دعوت كردند تا دين خدا را زنده كنيم.
  ـ خيلى دلت مى خواست كه در كوفه حكومت كنى و امير كوفه شوى، امّا خدا نخواست و تو را شايسته اين مقام نديد.
  ـ اگر ما خاندان پيامبر شايسته خلافت نباشيم،پس چه كسى شايستگى آن را دارد؟
  ـ مگر نمى دانى كه امروز يزيد، شايستگى خلافت را دارد و اطاعت او بر شما واجب است.
  ـ هرگز، فقط خاندان پيامبر، شايستگى رهبرى مسلمانان را دارند.
  اينجاست كه ابن زياد عصبانى شده و شروع به ناسزا گفتن به امام حسين(ع) مى كند.
  مسلم در جواب مى گويد: «تو و پدرت به اين دشنام ها سزاوارتر مى باشيد».
  صورت ابن زياد از شدت عصبانيّت برافروخته مى شود و فرياد مى زند: «امروز تو را به شيوه اى مى كشم كه هيچ كس را تاكنون اين گونه به قتل نرسانده باشند».
  اكنون مسلم، خدا را شكر مى كند و به او مى گويد: «خوشحالم كه خدا شهادت را به دست بدترين انسانها كه تو باشى نصيب من گرداند، ما راضى به آن هستيم كه خدا بين ما و شما قضاوت كند».
  آرى، همواره شهادت، بزرگترين آرزوى مسلم بوده است.
  همسفر خوبم!
  مسلم مى توانست به وسيله سازش با ابن زياد، جان خود را نجات دهد.
  امّا ديدى كه چگونه در مقابل ابن زياد از امام حسين(ع) دفاع كرد و لحظه اى كوتاه نيامد.
  چرا مسلم اين طرف و آن طرف را نگاه مى كند؟
  او به دنبال كسى مى گردد تا به او وصيّت هاى خود را بگويد.
  مسلم چه كسى را انتخاب مى كند؟
  اينان كه گرد ابن زياد جمع شده اند، همه نامردان اين شهر هستند.
  در اين ميان نگاهش به آشنايى مى افتد، او را صدا مى زند و به گوشه اى مى رود و وصيّت هاى خود را به او مى گويد.
  فكر مى كنى وصيّت مسلم چيست؟
  اين وصيت مسلم است: «من در شهر كوفه هفتصد درهم قرض دارم، دلم مى خواهد اين لباس جنگى مرا بفروشى و قرض مرا بدهى، همچنين بعد از كشته شدنم، بدن مرا به خاك بسپارى و شخصى را هم به سوى امام حسين(ع) بفرستى كه او را از آمدن به كوفه منصرف كند».
  بعد از اين كه سخن مسلم تمام مى شود، آن شخص به نزد ابن زياد مى آيد و تمام وصيّت هاى مسلم را به او مى گويد.
  ابن زياد رو به او مى كند و مى گويد: «مسلم تو را محرم راز دانست و تو راز او را فاش ساختى، قرض مسلم را ادا كن! امّا با پيكر او هر چه بخواهم، مى كنم و امّا درباره حسين، اگر او به سوى ما نيايد ما هم كارى با او نداريم».
  ابن زياد دستور داد تا مسلم را بالاى قصر ببرند.


title: بر بلندى كوفه
text:
    بر بلندى كوفه


  همه مى گويند كه كوفيان بىوفايند.
  نه، اتّفاقاً آنان خيلى با وفا هستند!
  حتماً مى گويى كه چرا اين حرف را مى زنى، اين كوفيان بودند كه با مسلم بيعت كردند; ولى مسلم را تنها گذاشتند؟
  خواننده عزيزم!
  يادت هست موقعى كه مسلم به كوفه آمد چه اجتماع بزرگى به وجود آمد و همه مردم براى ديدن مسلم جمع شدند؟
  آن روز همه مردم براى ديدن طلوع مسلم در كوفه جمع شده بودند، امروز هم، همه براى ديدن غروب مسلم جمع شده اند!
  خورشيد جوانمردى بر بالاى قصر كوفه غروب مى كند!
  غروب غريبانه اى است، آسمان خونين است!
  مردم آمده اند، ببينند كه سرانجام مسلم چه مى شود.
  خوب، اين خودش يك نوع وفادارى است.
  آنها مى توانستند در خانه هاى خود بمانند و بيرون نيايند.
  امّا آنها بايد به كسى كه با او بيعت كرده اند، وفادار باشند.
  مسلم ديگر تنها نيست.
  نگاه كن!
  مردم گروه گروه به سوى قصر مى آيند.
  همه نگاه ها به سوى بالاى قصر خيره مى شود.
  مسلم را به پشت بام قصر برده اند.
  و يكى از سربازان ابن زياد با شمشير برهنه كنار او ايستاده است.
  همه به چهره خونين مسلم نگاه مى كنند.
  غروب اسوه مردانگى و شجاعت نزديك است!
  مسلم ذكرِ خدا را بر لب دارد.
  روز عرفه است و مردم بر بلنداى كوه رحمت (جبلُ الرّحمه)، در صحراى عرفات مشغول عبادت هستند.
  ولى مسلم بر بلنداى قصر كوفه دعا مى خواند!
  نگاه به لب هايش كن! هنوز او تشنه است.
  او نگاهى به شهر كوفه مى كند و اين چنين دعا مى كند: «بار خدايا!، تو ميان ما و اين مردمى كه پيمان خود را با ما شكستند، قضاوت كن!».
  دعاى او كوتاه و مختصر است.
  مسلم، بالاى بامِ بلا ايستاده است.
  نگاه كن! اشك در چشمان مسلم است.
  آيا مى دانى اين اشك، چه پيامى براى تاريخ دارد؟
  نگاه مسلم به كجا خيره شده است؟
  به راستى او چه مى بيند كه ديگران نمى توانند، ببينند؟
  آيا او روزى را مى بيند كه سر مطهّر حسين(ع) را در اين شهر مى چرخانند؟
  شايد او براى روزى گريه مى كند كه زينب(س) را به اسيرى مى آورند.
  آيا مسلم به ياد مولايش افتاده كه اكنون به سوى كوفه در حركت است؟
  دوست من! سفر ما رو به پايان است. آيا موافقى در اينجا برايت حكايتى بگويم؟
  روزى از روزها، پيامبر به عقيل (پدر مسلم) نگاهى كرد و فرمود: «روزى فرا مى رسد كه فرزند تو در راه عشق به حسين(ع) شهيد مى شود و اهل ايمان بر شهادتش اشك مى ريزند و فرشتگان بر او صلوات مى فرستند».
  آنگاه پيامبر شروع به گريه كردن نمود.
  گريه پيامبر آن قدر شديد بود كه اشكِ چشمهايش بر سينه اش مى ريخت!
  كسى آن روز نمى دانست كه چرا پيامبر اين گونه، گريه مى كند.
  رسول خدا در واقع از غريبىِ مسلم خبر داشت و بر غربت او اشك مى ريخت.
  جانم به فدايت! اى غريب كوفه كه پيامبر هم بر غربتت اشك ريخت.
  به فرموده پيامبر اشك بر تو نشانه ايمان است.
  خدا را شكر كه اشكم هنگام خواندن اين كتاب جارى شد و من نيز بر غربت تو اشك ها ريختم.
  اى غريب كوفه! به اين مردم بگو:
  به غريبى ام نگاه نكنيد!
  اينان فرشتگان هستند كه به استقبال من آمده اند.
  آنان منتظر من هستند.
  اكنون به مهمانى آسمان مى روم.
  آن هم رسول خداست كه دست هاى خود را باز كرده است تا مرا در آغوش گيرد!
  من از اينجا به بلنداى عرش خدا مى روم!
  جلّاد شمشير خود را بالا مى برد.
  خداى من! پيكر بى جان مسلم...
  اى مردم بىوفاى كوفه!
  پيكر مهمان خود را تحويل بگيريد!


title: سخن آخر
text:
    سخن آخر


  سلام بر تو اى بنده خوب خدا!
  سلام بر تو اى غريب كوچه ها!
  سلام بر تو كه مردانگى از تو درس آموخت.
  سلام بر تو كه تاريخ، به وفاى تو چشم دوخت.
  اكنون، كه تو را بهتر شناختيم;
  فهميديم كه به اوج غربت، لبخند زدى;
  در راه امام خود تا آخر ايستادى;
  پيام تو را مى شنويم.
  تا جان در تن داريم،
  امام زمان خود را يارى مى كنيم.
  تا نفس در سينه داريم،
  از زيبايى آمدنش دم مى زنيم.
  	ما با خداى خويش پيمان مى بنديم
  					تا نگذاريم 
  							پرچم سبز شيعه، غريب بماند.


title: توضيحات
text:
  توضيحات


  كتاب معجزه دست دادن
  موضوع: ارتباط اجتماعى، مصافحه 
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  شما كنجكاو هستيد وگرنه اين كتاب را خريدارى نمى كرديد، گمان مى كنم شما مايل هستيد اطّلاعات بيشترى در مورد دست دادن با يكديگر بدانيد.
  اين كنجكاوىِ شما را تحسين مى كنم و سعى مى كنم تا شما را نسبت به آثار و بركات روحى و روانى كه از دست دادن حاصل مى گردد آشناتر سازم.
  گر چه اين سنّت حسنه دست دادن در ميان ما كاملاً رواج دارد، امّا نگفته هاى زيادى در اين زمينه در مجموعه سخنان امامان معصوم(ع) وجود دارد كه در اين كتاب به بيان گوشه اى از آن پرداخته شده است.
  پيام مهم اين كتاب اين است كه اگر خواستار تقرّب به خداوند متعال و رشد معنوى هستيد به جاى گوشه نشينى و چله گرفتن، برويد و در متن جامعه حضور پيدا كنيد.
  از سوى ديگر روانشناسان در مورد دست دادن تحقيقات زيادى انجام داده اند و من دوست دارم كه شما را از نتيجه اين تحقيقات آگاه سازم.
  آيا مى دانيد دست دادن با ديگران يكى از بهترين راه هاى درمان اضطراب و رسيدن به آرامش مى باشد؟ آيا مى دانيد دست شما يك فرستنده قوى است و همواره در حال ارسال پيام هاى مهمّى مى باشد؟ آيا شما از روشهاى مختلف دست دادن و اين كه هر كدام از اين روش ها چه پيام هايى را به طرف مقابل انتقال مى دهد، اطّلاع داريد؟
  اميدوارم به فضل الهى اين كتاب براى شما مفيد واقع گردد و از آن بهره كافى را ببريد.


  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										فروردين ماه 1386


title: آيا دوست دارى با خدا دست بدهى؟
text:
    آيا دوست دارى با خدا دست بدهى؟


  آيا تا به حال به اين نكته توجّه كرده ايد كه انسان مى تواند با خداوند متعال دست بدهد؟
  و به راستى اگر كسى بتواند دست در دست خدا بگذارد، به درياى بى انتهاى رحمت وصل شده است و چقدر بركت و فيض به تمام وجود او سرازير مى گردد.
  آيا مى خواهى بدانى كه چگونه مى توان با خدا دست داد؟
  امام باقر(ع) در حديثى مى فرمايد: «هر گاه دو مؤمن همديگر را ملاقات كنند و دست در دست يكديگر بنهند، خداوند با آن كسى كه محبّت بيشترى نسبت به دوست خود دارد، دست مى دهد».
  آرى خداوند متعال نگاه مى كند كه كدام يك از اين دو نفر به ديگرى محبّت بيشترى دارد؟ كدام يك با عشق و محبّت بيشترى با دوست خود برخورد مى كند؟
  هر كدام از آن ها كه درجه اشتياق و محبّت آن ها بالاتر باشد، خدا با او دست مى دهد.
  آرى اگر جامعه ما اين سخن امام باقر(ع) را مورد توجّه دهد، چقدر جامعه پرنشاطى خواهيم داشت.
  همه براى اين كه به دست خدا، دست بدهند، سعى مى كردند در همه ديدارها اين چنين باشند و همديگر را با تمام وجود دوست داشته باشند.
  البتّه روشن است كه خداوند دستى مانند دست ما ندارد بلكه مراد از دست خدا، همان رحمت و مهربانى خداست كه مى آيد و تمام وجود تو را در بر مى گيرد.
  برخيز به همگان دست محبّت بده، نه دستى كه از روى تعارف و اجبار باشد! بلكه دست دادنى از روى شناخت و براى جذب رحمت الهى.
  اگر مى خواهى رحمت و مهربانى خدا را به سمت خود جلب كنى از روى صدق و صفا با همه مهربان باش و به ديدار پدر و مادر و اقوام و دوستان برو و در حالى كه تلاش مى كنى در مسابقه محبّت برنده شوى دست در دست آنان قرار ده تا خدا دستِ محبّت خود را در دست تو قرار دهد.


title: آيا مى خواهى خدا به تو افتخار كند؟
text:
  آيا مى خواهى خدا به تو افتخار كند؟


  انسان جانشين خدا بر روى زمين است و براى همين نكته بود كه خداوند به فرشتگان دستور داد تا بر انسان سجده كنند.
  و فرشتگان به ساحت قدس الهى عرضه داشتند كه چرا اين بشر را آفريدى، اگر مقصود تو عبادت كردن اوست ما فرشتگان كه عبادت تو را مى كنيم.
  خداوند در جواب فرمود: «من چيزى را مى دانم كه شما نمى دانيد».
  جالب است بدانيم كه خداوند در مواردى به اين انسان مباهات و افتخار مى كند و از فرشتگان مى خواهد كه به اين انسان نگاه كنند.
  حال با هم مواردى كه خداوند بر انسان افتخار مى كند مورد بررسى قرار مى دهيم:
  الف - هنگامى كه بنده مؤمن نيمه شب از خواب برمى خيزد و از خواب شيرين مى گذرد و وضو مى گيرد و نماز شب مى خواند; آنجاست كه خداوند چون اين منظره را مى بيند به اين بنده اش در حضور فرشتگان افتخار مى كند و مى فرمايد: «اى فرشتگان بنده مرا ببينيد كه چگونه از لذّت خواب خود مى گذرد تا نماز بخواند آن هم نمازى كه بر او واجب نكرده ام».
  ب - هنگامى كه بنده مؤمن به حج مى رود و روز عرفه از سرزمين عرفات كوچ مى كند خداوند به او در حضور فرشتگان مباهات مى كند و مى فرمايد: «اى فرشتگانم، نگاه كنيد به اين بنده من».
  ج - وقتى رزمندان اسلام آماده حمله به قلب لشكر دشمن مى شوند و جان خود را در كف اخلاص گذاشته و مى روند تا تقديم اسلام كنند، اينجاست كه خدا به رزمندگان مباهات مى كند.
  ولى يك مورد ديگرى هم هست كه خداوند به انسان مباهات مى كند و زمان و مكان خاصّى ندارد و شما هر موقع كه اراده كنيد مى توانيد به اين مباهات الهى برسيد.
  اين مورد را امام باقر و امام صادق(ع) براى ما بيان مى كنند و آن موقعى است كه مؤمنى به زيارت برادر دينى خود مى رود و با يكديگر دست داده و همديگر را در آغوش مى گيرند، آنجاست كه خداوند به آنان نظر رحمت مى كند و به اين دو نفر افتخار مى كند و به فرشتگان مى فرمايد: «اى فرشتگان من، نگاه كنيد به اين دو بنده من كه به ديدار يكديگر رفته و چگونه يكديگر را دوست مى دارند و اين ديدار و محبّت به خاطر من است، پس بر من است كه آنان را در آتش جهنّم نسوزانم».
  من دقّت زيادى در سخنان و كلمات امامان معصوم(ع) نمودم مورد ديگرى را نيافتم كه خداوند هنگام مباهات كردن به بنده خود، وعده آزادى از آتش جهنم داده باشد.
  خلاصه آن كه وقتى به ديدار برادر مؤمن خود مى رويد و دست در دست او مى نهيد و اين كار را به خاطر خدا انجام مى دهيد، خداوند به اين كار تو افتخار مى كند. آرى هيچ چيز به اندازه خشنود كردن دل مؤمن، خدا را خوشحال نمى كند! 


title: خدايا! رويت را سوى من كن
text:
  خدايا! رويت را سوى من كن


  در مورد اهميّت نماز همين بس كه نماز ستون دين و معراج مؤمن مى باشد و هيچ عملى نزد خداوند به برترى نماز نمى رسد.
  و اگر نمازگزار در نماز حضور قلب داشته باشد خداوند با صورت خود به نمازگزار رو مى كند. 
  امام صادق(ع) فرمودند: «هر مؤمنى كه با قلب خويش در نماز به خدا رو كند، خداوند نيز روى خود را به سوى او مى كند».
  البتّه واضح است كه مراد از «رو كردن خدا» اين است كه خداوند با نهايت توجّه به نماز گزار نظر مى كند به بيان ديگر چطور وقتى ما با شخصى ملاقات مى كنيم اگر بخواهيم نهايت توجّه خود را به او بفهمانيم با تمام صورت به او رو مى كنيم; همين طور هنگامى كه نمازگزار به نماز مى ايستد و با تمام حضور قلب در مقابل او به عبادت او مى پردازد خداوند به اين نماز گزار نهايت توجّه را دارد و در سخنان امامان معصوم(ع) از اين توجّه پيدا كردن خداوند به بنده خود، تعبير به «رو كردن» شده است.
  حال مى خواهم نكته اى جالب براى شما نقل كنم: امام باقر(ع) فرمودند: «هنگامى كه دو مؤمن با هم ملاقات مى كنند و با هم دست مى دهند خداوند روى خود را به سوى كسى مى كند كه محبّتش به دوستش بيشتر است».
  به بيان ديگر وقتى كه با مؤمنى دست مى دهيد و قلب شما پر از محبّت آن مؤمن است در اين هنگام، خداوند به شما رو مى كند و اين به آن معنى است كه خداوند متعال در اين موقع كمال توجّه را به شما دارد و در آن لحظه در دريايى از محبّت خدا قرار گرفته ايد.
  بار ديگر بايد به اين مكتب افتخار كنيم كه براى جلب نهايت توجّه خداوند دو راه براى ما مطرح شده است، يكى حضور قلب در نماز و ديگرى دست دادن با مؤمن!
  به بيان ديگر اسلام نمى خواهد در جستجوى معنويّت و كمال در كنجِ عزلت بنشينيم بلكه ما را همان طور كه به سوى نماز راهنمايى مى كند به حضور در متن جامعه هم رهنمون مى كند.
  آرى براى اين كه كارى كنيد كه خدا به شما رو كند و از اين فيض بزرگ بهره مند گرديد، كافى است برخيزيد و به ديدار برادر مؤمن خود برويد و دست در دست او بنهيد تا در مركز دايره توجّه خدا قرار گيريد و رحمت الهى را به سوى خود جذب كنيد.


title: قنوت دل، آرزوى من است!
text:
  قنوت دل، آرزوى من است!


  وقتى كه كلمه «قنوت» به گوش ما مى خورد، فورى به ياد ركعت دوم نماز مى افتيم كه دست ها را رو به آسمان گرفته ايم و با خداى خود زمزمه مى كنيم و چنين مى گوييم: «رَبَّنا آتِنا في الدُنيا حَسَنَةً وَ في الاخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النّارِ: بار خدايا! به ما نيكى دنيا و آخرت عطا كن و از آتش جهنم نجاتمان ده!».
  آرى اين يكى از زيباترين دعاهايى است كه بيشتر ما عادت داريم آن را در قنوت نماز بخوانيم.
  و نكته قابل توجّه اين است كه خواندن اين دعا در موارد زير هم سفارش شده است:
  الف - در طواف هنگامى كه از مقابل حجر الاسود عبور مى كنى و روبروى در خانه خدا مى رسى.
  ب - در طواف هنگامى كه از مقابل ركن يمانى مى گذرى و به حجر الاسود نزديك مى شوى.
  ج - هنگام سعى بين صفا و مروه.
  امّا با دقّت در زندگى پيامبر كه كامل ترين الگوى زندگى ما مسلمانان است به نكته جالبى برخورد مى كنيم، نكته اى بس شنيدنى!
  پيامبر هرگاه با يك نفر دست مى داد دست خود را از دست او جدا نمى كرد مگر اين كه اين دعا را مى خواند: «رَبَّنا آتِنا في الدُنيا حَسَنَةً وَ في الاخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النّارِ».
  من خيلى فكر كردم كه راز اين كار پيامبر چيست؟ تا اين كه به سخنى از امام صادق(ع) برخورد كردم كه آن حضرت به بيان و تفسير اين دعا پرداخته است.
  امام صادق(ع) نيكى دنيا را وسعت روزى و خوش اخلاقى مى داند و نيكى آخرت را بهشت و رضايت خدا معرّفى مى كند.
  با توجّه به سخن امام صادق(ع) فهميدم آن حسنه و نيكى دنيايى كه در اين دعا از خدا مى خواهيم خوش اخلاقى است.
  پس ما در قنوت نماز از خدا مى خواهيم تا كارى كند كه در خانه و جامعه، افرادى خوش اخلاق باشيم.
  و اين چنين بود كه دانستم اگر پيامبر موقع دست دادن دعاى «رَبَّنا آتِنا في الدُنيا حَسَنَةً...» مى خواند و از خدا طلب حسنه دنيا را مى كند، دست دادن با مردم را نمونه بارزى از خوش اخلاقى مى داند.
  پيامبر با بيان اين دعا، در عمل مى خواهد چنين بگويد: اى مسلمانان! آن حسنه و نيكى كه از خدا مى خواهيم، مى تواند در همين دست دادن با مردم جلوه پيدا كند.
  خلاصه آن كه اگر ما تا به حال ياد گرفته ايم تا در نماز دست خود را جلو صورت بگيريم و طلب حسنه از خدا بكنيم، اكنون بياييم دست در دست يكديگر بفشاريم و اين دعا را بخوانيم و طلب حسنه اى از خدا بكنيم كه همان خوش اخلاقىِ با مردم است.


title: ثواب جهاد كنندگان را دارى!
text:
  ثواب جهاد كنندگان را دارى!


  آيا مى دانيد ثواب آنان كه در راه خدا جهاد مى كنند چيست؟ آيا شنيده ايد ثواب هر روزى كه انسان جهاد مى كند از 40 سال عبادت بيشتر است.
  در احاديث ديگر آمده است كه درهاى آسمان براى جهاد كنندگان باز مى شود و در روز قيامت يكى از درهاى بهشت مخصوص آن ها مى باشد.
  خوب اين همه ثواب و مقام و عظمت براى جهاد كنندگان است، امّا شايد از خودتان سؤال كرده باشيد در زمانى كه جنگ و جهادى نيست آيا مى توان كارى كرد تا ثواب جهادكنندگان را داشته باشيم.
  براى پاسخ بايد گوش جان بسپاريم به سخن امام صادق(ع) كه فرمود: «ثواب دست دادن شما با يكديگر مثل ثواب جهاد كنندگان است».
  و به راستى بايد به اين مكتب بنازيم كه چگونه مردم را تشويق مى كند تا به يكديگر محبّت كنند و اين كار را با پاداش اهل جهاد برابر مى داند.
  روشن است كه جهاد كنندگان از مرزهاى كشور اسلامى محافظت مى كنند و مانع مى شوند تا دشمنان بر مال و ناموس مسلمانان تسلّط پيدا كنند، پس بايد در دست دادن مؤمنان با يكديگر نكته مهمّى نهفته باشد كه امام صادق(ع) ثواب آن را با ثواب جهاد كنندگان مقايسه مى كند.
  و با كمى دقّت متوجّه مى شويم كه دست دادن با مردم در واقع از پيشروى لشكر بى تفاوتى در جامعه جلوگيرى مى كند!
  آرى اگر افراد جامعه اى به بيمارى بى تفاوتى مبتلا شوند در آن جامعه ديگر نشاط و شادمانى به چشم نخواهد خورد.
  امام صادق(ع) با اين كلام خود به اين نكته اشاره مى كند كه همين دست دادن اگر از روى عشق و صفا باشد يك نوع مجاهده است، زيرا شما با همين دست خالى به جنگ نا اميدى و بى تفاوتى رفته ايد. 
  آرى، تو با اين دست دادن از مرزِ دوستى و صفا محافظت مى كنى، همان طور كه جهادكنندگان از مرزهاى كشور محافظت مى كنند. شما از حريم عشق و محبّت حمايت مى كنى تا در سرتاسر جامعه محبّت جوانه بزند، رشد كند و ثمر بدهد! 
  اگر جهاد كنندگان مانع حمله دشمن به جان و مال و ناموس مردم مى شوند تو هم مانع حمله دشمن به نشاط جامعه (كه همان بى تفاوتى است) مى شويد و تلاش مى كنى تا روح و روان مردم سالم بماند و با دست هاى خود با بى تفاوتى مى جنگيد تا همه مردم، شاهد گرماى خورشيد محبّتت باشند كه در افق سبز دست شما طلوع مى كند.


title: چه كنم دعايم مستجاب شود؟
text:
  چه كنم دعايم مستجاب شود؟


  حتماً تا به حال به اين موضوع فكر كرده اى كه براى اين كه دعاهاى ما به اجابت برسد چه بايد بكنيم؟
  در سخنان اهل بيت(ع) راه هاى متعددى براى مستجاب شدن دعا مطرح شده است كه به بعضى از آن ها اشاره مى كنيم.
  الف - يكى از آن مواردى كه براى استجابت دعا ذكر شده ختم قرآن است كه به فرموده امام حسين(ع) هر كس قرآن را ختم كند يك دعاى مستجاب دارد. 
  ب - يكى از اعمال ديگرى كه براى روا شدن حاجت بسيار سفارش شده است نماز جعفر طيّار است.
  امام صادق(ع) در روايتى به يكى از ياران خود دستور مى دهد كه هر وقت حاجت مهمّى داشتى، اين نماز را با دعاى بعد از آن بخوان كه حاجتت برآورده مى شود.
  شايد پيش خود بگويى كه من فرصت خواندن نماز جعفر طيّار را ندارم تا چه رسد به اين كه براى يك حاجتم يك بار قرآن را ختم كنم.
  آيا مايل هستيد عملى را به شما معرّفى كنم كه اثر زيادى در استجابت دعاى شما داشته باشد و در عين حال كه زمان و مكان خاصّى لازم نداشته باشد و در عين حال وقت گير هم نباشد؟
  بياييد به سخن رسول خدا گوش فرا بدهيم كه راه نزديكى به خدا و استجابت دعا را در محبّت كردن به مردم معرّفى مى كند.
  آرى اين افتخار دين ماست كه كمال معنوى و نزديكى به خدا را در نزديكى به مردم و محبّت به آنان بيان مى كند. 
  رسول خدا فرمود: «هرگاه دو مسلمان با يكديگر روبرو شوند و به يكديگر دست بدهند بر خداوند لازم است كه دعاى هر دوى آن ها را مستجاب گرداند».
  و به راستى كه آن لحظه كه به ديدار برادر مؤمن خود مى رويد و دست در دست او قرار مى نهيد چقدر به خداى مهربان نزديك مى شويد! تا آنجا كه خداوند كلام شما را مى شنود و دعايتان را مستجاب مى كند.
  بياييد همان طور كه براى روا شدن حاجت خود نماز مى خوانيم و قرآن ختم مى كنيم كنار آن اعمال زيبا، اين بار به متن جامعه برويم و با برادرانمان ديدار كنيم و از روى عشق و صفا دست در دست آنان بگذاريم و دعا كنيم و يقين كنيم كه خداى متعال با خشنود كردن قلب يك مؤمن و احترام گذاشتن از برادر مسلمان بيش از هر ذِكر ديگرى خوشحال مى شود، زيرا كه از دلِ مؤمن تا خالقِ دل، راهى بس كوتاه است!


title: دل را خانه تكانى كن!
text:
  دل را خانه تكانى كن!


  نزديك عيد نوروز كه مى شود به هر خانه اى كه سر بزنيد مى بينيد كه افرادى مشغول خانه تكانى هستند و تمام خانه را مثل آينه تميز و زيبا مى كنند.
  آرى، اين خانه اى كه در آن زندگى مى كنيم هر چند وقت يكبار نياز به تميز كردن دارد، آيا خانه دل ما نياز به خانه تكانى ندارد؟
  در مسير زندگى ممكن است بارها خانه دل آلوده شود حال سؤال اين است كه چگونه خانه دل را تميز كنيم؟ و با چه آبى آن را شستشو بدهيم تا دلمان مثل آينه پاك شود، در خانواده، در محيط كار و در اجتماع، قلب ما روشن و شاد باشد و همه را مجذوب خود كنيم.
  به راستى اگر خانه دل روشن و تميز نباشد و در آن كينه و نفرت باشد انسان روى سعادت را نمى بيند، اگر چه اين كه ميلياردها ثروت داشته باشد كه ثروت واقعى همان شادى دل و روشنايى روح است.
  پيامبر فرمود: «با يكديگر دست بدهيد تا كينه و نفرت از دل شما زدوده شود».
  امام صادق(ع) نيز فرمودند: «با يكديگر دست بدهيد كه دست دادن حقد و كينه را از بين مى برد».
  اگر از دوستان خود نفرتى به دل داريم يا از همكاران خود دلخور هستيم، بايد بدانيم كه درِ خوشبختى بر خود بسته و نمى گذاريم تا شادى و نشاط به جان و دلمان نازل شود.
  اكنون بايد برخيزيم و به ديار محبّت پا بگذاريم و دست دوستان را به مهربانى بفشاريم و محبّت خويش را نثار آنان كنيم تا خودمان به شادى و نشاط برسيم.
  اينجا است كه سؤال مهمّى مطرح مى شود و آن اين كه چگونه كينه ها و نفرت هايى كه از ديگران داريم را درمان كنيم؟ آيا صبر كنيم تا اين كينه ها خود به خود از بين برود؟
  هر چه اين كينه ها را مدّت زيادترى در خانه دل نگه داريم خودمان را از خوشبختى محروم كرده ايم بايد برخيزيم و دلمان را خانه تكانى كنيم، نبايد صبر كنيم تا اين نفرت و كينه ها كه در واقع سرطان روح است ريشه بدواند، بايد برخيزيم و ريشه اين نفرت ها را بخشكانيم، دست در دست دوستان خود نهاده و تمام محبّتى را كه انتظارش داريم به آنان هديه كنيم.
  آرى شما قلب خود را خانه تكانى مى كنيد و ايمان داريد كه پيامبر و امام صادق(ع) بزرگ ترين درمانگر روح و جان ما هستند و چون دست در دست برادر و همكار خود مى نهيد تمام قلب شما از كينه ها پاك مى گردد، گويا بارانى بر صحراى دلت مى بارد و همه اين پليدى را با خود مى شويد و دشتِ دلت پر از گل هاى زيباى عشق مى گردد، به راستى كه هوا بعد از يك باران، چقدر با صفا و دلنشين مى شود!


title: چه كنم كه خدا نگاهم كند؟
text:
  چه كنم كه خدا نگاهم كند؟


  در جامعه افراد زيادى را مى بينيم كه سعى مى كنند توجّه مردم را به سوى خود جلب كنند زيرا يكى از نيازهاى روانى انسان اين است كه احساس كند مورد توجّه قرار گرفته است.
  شما هم حتماً با افرادى روبرو شده ايد كه تلاش زيادى مى كنند تا توجّه يك رئيس و يا يك شخصيّت اجتماعى و يك مقام مسئول را به سمت خود جلب كنند و اين براى آنان يك هدف و آرمان به حساب مى آيد.
  مورد توجّه واقع شدن، نياز همه ما مى باشد و اگر اين نياز به صورت صحيحى، هدايت و ارضاء شود، اثر زيادى در رشد و كمال ما خواهد داشت.
  اكنون سؤال مى كنم: ما مى خواهيم توجّه چه كسى را به سوى خود جلب كنيم؟ توجّه رفيق، دوست، مقام سياسى...، خوب اين ها كه همه فناپذير هستند.
  آرى ما شايد بتوانيم مدتّى توجّه مردم را به سمت خود جلب كنيم، ولى به هر حال بعد از مدّتى، كس ديگرى جاى ما را مى گيرد و توجّه همه را به سوى خود جلب مى كند.
  چه خوب است ما همه به سمت خداوند حركت كنيم تا او كه خالق همه هستى است به ما توجّه كند و گوشه چشمى به ما نمايد، خداوندى كه همه قدرت ها در دست اوست و «مقلّب القلوب» است.
  وقتى به سخنان اهل بيت(ع) مراجعه مى كنيم مى بينيم در چند موضع است كه خداوند به بنده خود نگاه مى كند و به بيان ديگر در چند مورد است كه انسان مى تواند توجّه خداوند را به خود جلب كند:
  الف - موقعى كه حاجى غروب روز عرفه از سرزمين عرفات به سمت سرزمين مشعر حركت مى كند.
  ب - موقعى كه انسان در ماه شعبان دو روز، روزه مستحبى بگيرد.
  و شايد با خودتان بگوييد مكّه كجا و من كجا، معلوم نيست كه خداوند كى اين توفيق را نصيب من مى كند تا به حج بروم و همين طور در مورد روزه ماه شعبان، بايد صبر كنم تا ماه شعبان برسد و آنگاه خداوند توفيق روزه به من بدهد.
  آيا مايل هستيد گوش جان بسپاريم به حديثى از امام باقر(ع) كه مى فرمايد: «وقتى دو برادر مؤمن با يكديگر ملاقات مى كنند و دست يكديگر را مى فشارند، خداوند پيوسته به آن دو نگاه مى كند».
  آرى اگر مى خواهيد خدا به شما نظر رحمت كند و نمى توانيد به مكّه برويد و حج به جا آوريد و اگر ماه شعبان نرسيده تا دو روز روزه بگيريد، اشكالى ندارد، برخيزيد و به ديدار برادر دينى خود برويد و با او دست بدهيد تا توجّه خدا را به سوى خود جلب كنى و خداوند به شما نگاه كند.
  هر چقدر دست برادر خود را بيشتر در دست نگه داريد بدان كه مدّت زمان بيشترى نظر رحمت خدا را به سوى خود جلب كرده ايد.
  بار ديگر به اين مكتب مى بالم كه چگونه نهال عشق و محبّت را در دل مردم مى كارد و سعى مى كند مردم را متوجّه اين نكته كند كه براى رسيدن به خدا بايد از متن جامعه عبور كنى نه اين كه گوشه عزلت اختيار كنى!
  واقعاً جاى بسى تأسّف است كه با داشتن چنين سخنان گهربارى در جامعه، شاهد افرادى هستيم كه ادّعاى ديندارى دارند، امّا برخوردشان با مردم در اوج بى تفاوتى است و خيال مى كنند هر چه با مردم سردتر باشند، تنور عرفانشان گرم تر است!!


title: آبشارى از رحمت خدا را يافتم
text:
  آبشارى از رحمت خدا را يافتم


  بسيار سفارش شده است كه بعد از نماز واجب اين دعا را بخوانيم «و انشُر علىَّ من رحمتِك» و از خدا بخواهيم تا رحمت خودش را بر ما نازل گرداند.
  آيا تا به حال به اين نكته توجّه كرده اى كه اين رحمت الهى چه موقعى بيش از همه وقت بر ما نازل مى گردد؟ شب هاى قدر، سحرهاى ماه رمضان، موقع افطار، شب نيمه شعبان و...
  من مى خواهم نكته اى برايتان بگويم كه اگر به آن عمل كنيد مى توانيد هر موقع كه اراده كنيد رحمت خدا را به سوى خود جلب كنيد.
  البتّه نه يك رحمت خدا بلكه صد رحمت الهى به سوى خود جذب مى كنيد، اين صد رحمت در واقع آبشار رحمت الهى مى باشد.
  امام صادق(ع) فرمودند: «وقتى مؤمن به ديدار برادر مؤمن رود... و با او دست بدهد، خدا صد رحمت را ميان دو دست آن ها نازل مى كند».
  كاش چشم دل ما باز بود و مى ديديم كه وقتى دست در دست برادر مؤمن خود مى گذاريم، چگونه آبشارى از رحمت الهى در ميان ما جارى مى شود!
  اى كاش مى توانستيم ببينيم كه چه حجمِ عظيمى از اين رحمت به ميان دو ما نازل مى شود و اين سيلِ عظيم رحمت چقدر مى تواند باعث بركت در روح و جان ما گردد.
  عجله نكنيد! هنوز سخن امام صادق(ع) تمام نشده است، آن حضرت در ادامه سخن خود، خبر از تقسيم شدن اين صد رحمت مى دهد.
  شايد شما هم مثل من فكر مى كنيد كه اگر به هر كدام از دو نفر 50 درصد رحمت برسد، تقسيم عادلانه اى خواهد بود.
  امّا امام صادق(ع) تقسيم رحمت الهى را به گونه اى ديگر براى ما روايت مى دهد.
  اين آبشار رحمت به دو قسم مى شود: 99 درصد آن به سوى يك نفر مى رود و يك درصد باقيمانده به سوى نفر ديگر.
  آن نفرى كه 99 درصد رحمت را به سوى خود كشانده است، مگر چه ويژگى خاصّى داشته است كه توانسته است اين حجم عظيم رحمت را به سوى خود جذب كند؟
  خيلى ساده است، او كسى است كه طرفِ مقابل خود را بيشتر دوست داشته است. 
  آرى، هر دو نفرى كه با هم دست مى دهند همديگر را دوست دارند، امّا آن كسى كه (هر چند به اندازه به اندازه يك سر سوزن) محبّت بيشترى از برادر خود در قلب دارد در اين مسابقه پيروز مى شود و البتّه جايزه نود و نه درصدى، خيلى بزرگ تر از جايزه يك درصدى است!
  آرى كارهاى خدا مثل آدميزاد نيست، چون ما معمولاً در مسابقات به نفر اوّل و دوم و سوم جايزه مى دهيم و هميشه جايزه نفر اوّل، دو برابر يا سه برابر (يا حداكثر ده برابر) ارزش جايزه نفر دوم است.
  ولى وقتى خداوند مى خواهد جايزه بدهد به نفر اوّل، 99 برابر نفر دوم جايزه مى دهد!
  به راستى چرا خدا اين گونه عمل مى كند؟ 
  براى اين كه مردم همه رغبت كنند و در اين مسابقه مهربانى شركت كنند، همه به فكر آن باشند كه محبّت بيشترى به يكديگر داشته باشند تا برنده شوند.
  خداوند مى خواهد تا جامعه اسلامى از سلامت روانى لازم برخوردار باشد و تمام زواياى جامعه مسلمان پر از نشاط و شادمانى و محبّت باشد.


title: فوج فوج گناهانم بخشيده شد
text:
    فوج فوج گناهانم بخشيده شد


  همه ما مى دانيم كه گناه و معصيت، جسم و روح انسان را آلوده مى كند و مانع بزرگى براى رشد و كمال او محسوب مى شود، آرى اين گناه است كه باعث سياهى قلب انسان مى شود به طورى كه ديگر او لذّت مناجات با خداوند را درك نمى كند و نمى تواند با او مناجات كند و در درگاه او قطره اشكى بريزد.
  اين گناه است كه انسان را از نماز شب محروم مى دارد و هم چنين مانع آمدن باران رحمت مى گردد و امواج بلا و بيمارى را به سوى انسان مى كشاند.
  براى همين انسان بايد براى بخششِ گناهان خود فكرى بكند تا اثرات گناهان بيش از اين در زندگى او باقى نماند.
  البتّه گناهانى كه مربوط به «حقّ الناس» است، بايد نسبت به پرداخت حقوق مردم اقدام نمود، امّا سؤال اين است گناهانى كه مربوط به «حقّ الله» است را چگونه پاك كنيم؟
  آيا اطّلاع دارى كه امامان معصوم(ع) در سخنان متعدد همين دست دادن با مؤمن را يكى از مهم ترين راه هاى بخشش گناهان معرّفى كرده اند؟
  آيا در فصل پاييز كه برگ درختان زرد مى شود به يك باغ رفته اى تا ببينى كه وقتى كه نسيمى مىوزد، چگونه برگ درختان بر روى زمين مى ريزند؟
  امام باقر(ع) مى فرمايند: «وقتى كه دو مؤمن با هم دست مى دهند، گناهان آنان مى ريزد همان طور كه از درختان برگ مى ريزد».
  آرى! اگر چشم باطن مى داشتيم مى ديديم كه چگونه گناهان ما هنگام دست دادن از وجودمان فرو مى ريزد.
  جالب است بدانى در احاديث ديگر ريزش گناهان را در هنگام دست دادن به ريزش برگ درختان هنگام وزش طوفانِ سهمگين در فصل سرما تشبيه نموده است.
  اين ريزش گناهان تا پايان ملاقات مؤمن ادامه دارد، يعنى شما وقتى به ديدن برادر مؤمن خود مى رويد و با او دست مى دهيد تا هر زمان كه ملاقات شما طول بكشد، ريزش گناهان ادامه دارد، البتّه به شرط آن كه اين ملاقات خودش مجلس گناه و غيبت مردم نشود.
  بارها و بارها براى من پيش آمده است كه به ديدار دوست مؤمن خود رفته و با او دست داده ام و مقدارى با او سخن گفته ام، در موقع خداحافظى يك نشاطى در وجود خود احساس كرده ام گويى كه روح و جانم سبك شده است.
  اين حالت حتماً براى شما هم پيش آمده است و علّت اين نشاط و سبكى براى اين است كه روح ما از تيرگى گناهان پاك شده است، گويى كه آن زنجيرهايى كه از گناهان به پاى ما بسته شده بود، باز گرديده اند و براى همين است كه روح ما مى تواند آزادانه پرواز كند.
  كسى كه يك هفته به حمّام نرفته باشد، وقتى بعد از يك هفته به حمّام مى رود و بدن خود را تميز مى شوييد، احساس سبكى و راحتى به او دست مى دهد زيرا بدن تميز شده است، همين طور وقتى ما دست در دست مؤمن مى نهيم، گناهان روح ما زدوده مى شود و روحمان آزاد مى گردد و در نتيجه، ما احساس سبكى و نشاط مى كنيم!
  و خلاصه كلام آن كه مكتب ما همان طور كه نماز و روزه و استغفار و دعا و گريه را براى پاك شدن گناهان معرّفى كرده است، دست دادن را هم به عنوان بهترين راه بخشش گناه بيان مى كند.
  و جالب آن كه امام باقر(ع) در حديثى به بيان اين نكته مى پردازد: «هنگامى كه مؤمن دست برادر مؤمن خود را مى گيرد، گناهان آن دو شروع به ريختن مى كند تا آنجا كه وقتى آن دو از هم جدا مى شوند ديگر هيچ گناهى در پرونده اعمال آن ها نيست».
  پس براى اين كه به بخشش الهى دسترسى پيدا كنى به متن جامعه برو و با برادران مؤمن خويش دست بده تا طوفانى سهمگين، برگ هاى گناهانت را بريزد و تو بخشش خدا را به سوى خود جذب كنى.
  خوب است اين حديث را هم براى شما بگويم: «وقتى كسى در مقابل عظمت خداوند سجده كند گناهان او مانند برگ درخت مى ريزد».
  آرى اسلام چه دين جامعى است كه وقتى مى خواهد براى بخشش گناهان راهى معرّفى كند، دست دادن با مردم را همچون سجده معرّفى مى كند!
  و نكته آخر اين كه در حديثى از امام باقر(ع) آمده است كه وقتى مؤمن دست در دست دوست مؤمن خود مى نهد، خداوند خطاب به گناهان آنان مى كند مى گويد: «اى گناهان بريزيد!»، پس از آن گناهان شروع به ريزش مى كنند.
  من تا به حال مورد ديگر نديدم كه خداوند، گناهان را مورد خطاب قرار دهد و چنين امر كند كه از پرونده مؤمن پاك شوند و اين كه خود خداوند اقدام به چنين عملى مى كند نشانه اين است كه خداوند اين عمل دست دادن را خيلى دوست دارد كه وقتى مى بيند دو مؤمن با هم دست دادند خودش به گناهان آن دو امر مى كند تا از سطح وجود آنان پاك شوند.


title: دست يكديگر بفشاريم به مهر!
text:
  دست يكديگر بفشاريم به مهر!


  در حالى كه بسيار خسته هستيد، حال و حوصله هيچ كارى را نداريد، ناگاه يكى از دوستانتان به طرف شما مى آيد و سلام مى كند و دست در دست شما مى نهد.
  اين دوست آن چنان با عشق و صفا دست شما را مى فشارد، كه شما مجذوب صميميّت او مى شويد، گويا دست او يك سيم انتقال انرژى است و بعد از مدّتى كه قلب شما پذيراى اين محبّت شد به خود مى آييد مى بينيد كه سرتاسر وجودتان پر از مهر و نشاط شده و ديگر از آن خستگى، خبرى نيست.
  من مى خواهم به شما بگويم كه اگر شما در زمان پيامبر و امامان معصوم(ع) بوديد و افتخار آن را داشتيد كه با آنان دست بدهيد چه بسا آنان نيز دست شما را سخت مى فشردند.
  من سه دليل براى اين سخن خود دارم:
  الف - همه شما جابر بن عبد الله انصارى را مى شناسيد، او يكى از اصحاب پيامبر بود كه عمر طولانى كرد و پيامبر به او وعده دادند كه آنقدر عمر مى كنى تا امام باقر(ع) را ببينى.
  جابر مى گويد: يك روز به ديدار پيامبر رفتم و به خدمت آن حضرت سلام عرض كردم و دست در دست پيامبر نهادم.
  موقعى كه دست من در دست آن حضرت بود پيامبر دست مرا فشار داد و چنين فرمود: «هرگاه مؤمن دست برادر خود بفشارد مثل اين است كه دست او را بوسيده است».
  ب - ابوعُبَيده يكى از شيعيان سرشناس شهر كوفه بود كه توفيق درك امام باقر و امام صادق(ع) را داشت و داراى جايگاه و منزلت بزرگى نزد آل محمد(ص) بود.
  ابوعُبَيده نكته جالبى را براى ما نقل مى كند، او مى گويد: يك بار كه با امام باقر(ع) رو برو شدم، آن حضرت به من فرمود: «ابو عبيده، دستت را جلو بياور».
  من هم دست راست خود را جلو آوردم امام باقر(ع) دست مرا در دست گرفت و سخت فشار داد.
  اگر اجازه بدهيد عين سخن ابوعُبَيده را براى شما نقل مى كنم، او مى گويد: «من درد را در انگشتان خود احساس كردم».
  اگر قبول داريم كه امام باقر(ع) الگوى ما در همه زندگى است بايد دست دادن او هم براى ما سرمشق باشد چرا بعضى از ما اين قدر سرد و بى روح دست مى دهيم؟
  چرا دوستان و رفقاى خود را از نعمت محبّت و صفا محروم مى سازيم؟
  چرا بايد بعضى شيعيان امام باقر(ع) آن چنان بى تفاوت و سرد، دست بدهند كه انسان از اين كه با آنان دست داده است پشيمان شود؟
  آرى همه ما بايد چون امام باقر(ع) هنگام دست دادن آن چنان پر از شور و احساس باشيم كه طرف مقابل ما از اين محبّت ما بهره برد و بازتاب آن نيز به خودمان برگردد، زيرا اگر ما به ديگران محبّت بنماييم، خود نيز مورد محبّت قرار مى گيريم.
  ج - ابو حمزه ثُمالى را مى شناسيد همان كسى كه دعاى سحر ماه رمضان را از امام سجاد(ع) شنيده و براى ما نقل كرده است.
  ابو حمزه مى گويد: من همسفر امام باقر(ع) بودم و در يكى از روزهاى سفر وقتى آن حضرت با من روبرو شد با من دست داد و دستم را به شدّت فشار داد.
  بپاخيزيم و عهد كنيم كه ديگر بى احساس دست ندهيم، خدا مى داند همين دستور ساده مى تواند چه تحوّلى در جامعه ما ايجاد كند و ما را در مقابل سرطان بى تفاوتى، واكسينه كند و در پرتوى همين دستورالعمل، به جايى برسيم كه همواره در تمام جامعه ما، گرماى محبّت احساس شود.
  آرى بياييد اين يخ بى تفاوتى و غربت را در گرمى دست هاى خود آب كنيم و اجازه دهيم تا در فضاى هر دست دادنمان جوانه هايى از محبّت برويد.
  البتّه در پايان تذكر اين نكته را ضرورى مى دانم كه فشار دادن دست ديگران نبايد از حد متعارف زيادتر باشد. مخصوصاً افرادى كه انگشتر به دست مى كنند بايد مواظب باشند كه مبادا باعث ناراحتى دوست خود بشوند.
  نكته مهم اين است كه ما در هنگام دست دادن با خونسردى و بى تفاوتى دست ندهيم و دست خود را مانند تكه گوشتى بى جان در دست ديگران قرار ندهيم!


title: دست دادن گره اى
text:
  دست دادن گره اى 


  درست است كه ما در عصر ارتباطات زندگى مى كنيم و با اينترنت و ديگر وسايل ارتباطى، ايده دهكده جهانى شكل گرفته است، امّا اگر خوب دقّت كنيم، مى بينيم كه خيلى از انسان ها، با وجود اين همه پيشرفت، در يك تشنگى عميق مى سوزند!
  و اين تشنگى همان تشنگى عشق و صميميّت است، انسان نياز دارد كه مورد محبّت واقع شود و البتّه نه محبّتى كه روى صفحه تلفن همراه با دريافت پيام كوتاه ظاهر مى شود بلكه انسان تشنه محبّتى است كه با تمام وجود در قلب احساس شود و تمامى زواياى روح را روشن كند.
  آرى فقط در سايه اين محبّتى كه احساس مى شود انسان به آسودگى و امنيّت روحى مى رسد و براى همين است كه ما از كودكى نياز به محبّت پدر و مادر داريم، البتّه نه محبّتى كه در قالب كلمات و سخنان باشد، ما نياز به آغوش گرم آنان داريم!
  دانشمندان به اين نتيجه رسيده اند كه هر چه ميزان نوازش كودك و در آغوش گرفته شدن كودك توسط والدين بيشتر باشد آينده درخشان ترى در انتظار كودك است.
  حال سؤال اين است كه براى رفع اين عطش چه بايد كرد و آيا اساساً مى توان طورى برنامه ريزى كرد كه جامعه دچار اين تشنگى نشود و همواره گل هاى وجود ما از آب گواراى محبّت سيراب شود؟
  من با مطالعه احاديث اهل بيت(ع) به نكته اى در مورد دست دادن آن ها با مردم برخورد كردم كه فكر مى كنم براى شما هم جالب باشد.
  پيامبر هر زمان مى خواست دست بدهد از دست دادن گره اى استفاده مى كرد.
  حتماً پيش خود مى گوييد: دست دادن گره اى ديگر چيست كه ما تا به حال نشنيده ايم؟
  در زبان عربى هنگامى كه انگشتان يك دست در ميان انگشتان دست ديگر قرار بگيرد از واژه اى استفاده مى كنند كه من از آن به «دست دادن گره اى» تعبير مى كنم.
  امّا روش دست دادن گره اى به اين صورت است كه قبل از دست دادن، تمام انگشتان دست راست خود را باز كنيد و پس از آن كه طرف مقابل هم انگشتانش را از هم فاصله داد، انگشتان خود را ميان انگشتان طرف مقابل قرار دهيد و محكم دست خود را به دستِ دوست خود گره بزنيد.
  همين الان برخيزيد، اگر در خانه نشسته ايد با فرزند يا پدر و مادر خويش اين گونه دست بدهيد و اگر در محيط كار هستيد دست همكار مهربان خود را اين طور در دست بگيريد و ببينيد كه چقدر احساس محبّت و صميميّت در ميان شما ايجاد مى شود.
  آرى، يار در خانه و ما گرد جهان مى گرديم! در ميان ما افرادى هستند كه به دنبال راهى براى ايجاد صميميّت هستند، امّا من هنوز دانشمندانى كه در اين زمينه تحقيقاتى انجام داده باشند را نديدم و اينجا است كه ما به عظمت مكتب اسلام پى مى بريم.
  شايد بتوان دست دادن گره اى را دست دادنِ پنج ستاره ناميد چرا كه پنج انگشت شما در دست مخاطب شما گره مى خورد و همچون ستارگانى در آسمان صميميّت نور افشانى مى كند و صفا و محبّت را در دل ها شكوفا مى نمايد.
  آرى، اگر مى خواهيد به دنياى صميميّت وارد شويد، اگر مى خواهيد تا در كم ترين زمان ممكن، پيام عشق و محبّت خود را به ديگران منتقل كنيد دست دادن گره اى را فراموش نكنيد.
  اين نوع دست دادن، چنگ زدن به محبّت الهى است، آرى، شما با تمام وجود، محبّتى كه به شما عرضه مى شود را چنگ مى زنيد و عمق احساس و محبتّى كه از قلب ديگران به شما ارزانى مى شود، درك مى كنيد.
  خوب است در اينجا يك حديثى برايتان نقل كنم. امام باقر(ع) مى فرمايد: «هر گاه مسلمانى برادر خود را ملاقات كند و با او دست دهد و انگشتان خود را در بين انگشتان او قرار دهد، گناهان آن ها مى ريزد، چنانچه كه برگ درخت در فصل سرما مى ريزد».
  و به راستى اگر همه ما عادت كنيم كه اين گونه دست بدهيم، همواره موجى از صميميّت و نشاط، مهمانِ دل هاى ما مى گردد و گناهانمان فوج فوج بخشيده مى شود و چقدر به خدا نزديك مى شويم و انصافاً بايد گفت دست دادن گره اى، بهترين روش نزديكى دل ها به هم است.
  بياييد با خودتان عهد ببنديد از همين امروز همواره گره اى دست بدهيد چرا كه هنگامى كه اين گونه دست مى دهيد ده انگشت به هم گره مى خورد و يك شاهراهى درست مى شود كه از هر قسمت آن، هزاران عشق و صفا رد و بدل مى گردد، هم خودتان انرژى مى گيريد; و هم به ديگران انرژى مى دهيد، هم محبّت مى گيريد و هم محبّت مى بخشيد.


title: الگوى سبز دست دادن
text:
  الگوى سبز دست دادن 


  خدا در قرآن، پيامبر را به عنوان يك الگوى كامل براى مسلمانان معرّفى مى كند. اگر ما كردار و رفتار آن حضرت را سرمشق خود قرار دهيم پله هاى سعادت را طى مى كنيم و هماىِ خوشبختى را در آغوش مى كشيم.
  در اينجا چند نمونه از دست دادن پيامبر را نقل مى كنيم:
  1 - قبلاً اشاره كرديم كه پيامبر انگشتان خود را موقع دست دادن باز مى كرد و در ميان انگشتان طرف مقابل قرار مى داد و دست او را از روى مهربانى مى فشرد.
  2 - پيامبر گاهى اوقات با دو دست مبارك خود دست مى داد به اين معنى كه دست طرف مقابل را ميان دو كف دست خود قرار مى داد.
  3 - پيامبر هميشه موقع دست دادن آنقدر دست خود را در دست طرف نگه مى داشت تا طرف مقابل دست خودش را از دست پيامبر جدا مى كرد.
  4 ـ پيامبر همواره سلام كردن را بر دست دادن مقدّم مى كرد.
  موارد زير در مجموعه سخنان پيامبر و امامان معصوم(ع) در هنگام دست دادن مورد تأكيد و سفارش قرار گرفته است: 
  1 - خنده بر لب هنگام دست دادن.
  2 - حمد و ستايش خداوند بر زبان جارى كردن و استغفار از گناه و معصيت.
  3 - بر محمّد و آل محمّد صلوات فرستادن.
  4 - در آغوش گرفتن همديگر.
  5 - داشتن چهره با نشاط و بشّاش.
  اگر همه ما در دست دادن مراعات اين نكته هاى زيبا را بكنيم چقدر زندگى ما رنگ معنويّت و صميميّت به خود مى گيرد، اگر هر وقت بخواهيم دست بدهيم صلوات بر پيامبر و آل او بفرستيم چقدر به رحمت الهى نزديك شده ايم و هم چنين اگر ما هنگام دست دادن حمد و ستايش خدا بكنيم به طور نا خودآگاه به ياد نعمت هايى كه خدا به ما داده است مى افتيم و ذهن خود را به دارايى ها و داشته هاى خود متمركز مى كنيم ديگر اين قدر به نداشته ها فكر نمى كنيم.
  به هر حال ما بايد متوجّه باشيم كه آداب سنّت دست دادن را مراعات كنيم تا بتوانيم صميميّت خود را به طرف مقابل منتقل كنيم.
  حتماً براى شما پيش آمده است كه با يك نفر دست داده ايد و او دست خود را جلو آورده است و با شما دست داده است در حالى كه دسته كليد و يا خودكار در دستش بوده است! 
  آرى نمى داند كه اين كار او يك معنى را به ذهن طرف مقابل او منتقل مى كند كه اى رفيق اين دسته كليد از تو برايم بيشتر ارزش دارد!
  پس مواظب باشيم اگر دست مى دهيم كاملاً محترمانه باشد، دست خود را از كليد، خودكار و... خالى كنيم تا پيام محبّت را به دوست خود بدهيم; نه اين كه پيام بى تفاوتى و بى احترامى را به ديگران مخابره كنيم.
  يادم نمى رود كه روزى يكى از دوستانم را در خيابان ديدم، او از خريد برمى گشت و در دست هاى او پاكت هاى مختلف بود، من كه مدّت زيادى بود او را نديده بودم، با يك دنيا صفا و محبّت نزديك او رفتم.
  البتّه من نمى خواستم مزاحم او شوم ولى خود او در حالى كه پاكت هاى ميوه را در دست داشت، دست خود را جلو آورد و من هم از روى ناچارى با مچ او دست دادم و ما مدّتى كنار پياده رو مشغول صحبت شديم; دوست من بعد از دو دقيقه حرف زدن، پاكت ها را زمين گذاشت و به سخنان خود ادامه داد.
  اينجا بود كه من به او گفتم: كاش اين پاكت ها را همان اوّل ديدارمان زمين مى گذاشتى و درست و حسابى با من دست مى دادى تا من گرماى دست هاى تو را حس مى كردم و ما از اين همه ثواب دست دادن محروم نمى گشتيم.


title: زياد با يكديگر دست بدهيم
text:
    زياد با يكديگر دست بدهيم


  نام من «ابوعُبيده»است، اهل كوفه ام و يكى از ياران امام باقر(ع) هستم. من توفيق آن را داشتم كه همسفر آن حضرت در سفر مكّه باشم و در طول اين سفر با آن حضرت در يك كجاوه بودم.
  هميشه من اوّل بر كجاوه سوار مى شدم و بعد از آن امام باقر(ع) سوار مى شد و چون آن حضرت در كجاوه قرار مى گرفت بر من سلام مى كرد و با من دست مى داد و احوال پرسى مى كرد به گونه اى كه هر كس ما را مى ديد، خيال مى كرد ما مدّت هاست همديگر را نديده ايم.
  و چون مقدارى راه را مى پيموديم و مى خواستيم توقّف كنيم اوّل امام باقر(ع) از كجاوه پياده مى شد و بعد از آن من پياده مى شدم و امام به طرف من مى آمد و سلام مى كرد و به من دست مى داد و حال مرا مى پرسيد گويى كه مدّت زيادى است همديگر را نديده ايم در حالى كه ما ساعت ها با هم در يك كجاوه بوديم.
  و اين برنامه امام باقر(ع) در طول سفر بود و من را بسيار متعجّب كرده بود. يك بار با خودم گفتم: خوب است از آن حضرت علّت زياد دست دادن ايشان را جويا شوم، پس خدمت آن حضرت چنين گفتم: «اى پسر رسول خدا! شما كارى مى كنيد كه هيچ كس آن را انجام نمى دهد؟»
  امام باقر(ع) فرمود: «مگر نمى دانى دست دادن چقدر ثواب دارد؟ هنگامى كه مؤمنان به هم مى رسند اگر با يكديگر دست دهند گناهان آنان مانند برگ درختان مى ريزد و خداوند به آنان نظر رحمت مى كند».
  و شايد تا به حال اين سؤال به ذهن شما خطور كرده باشد كه حدّ دست دادن چقدر است؟ به بيان ديگر اگر ما صبح كه از خواب بيدار شديم با پدر خود دست بدهيم و بعد براى خريد نان به نانوايى رفتيم و هنگامى كه به خانه باز مى گرديم آيا مستحب است كه دوباره با پدر دست بدهيم در حالى كه از دست دادن اوّل ما هنوز بيش از بيست دقيقه نگذشته است؟
  يكى از دوستانم از امام صادق(ع) پرسيد كه حدّ دست دادن چقدر است؟ و امام صادق(ع) در جواب حد دست دادن را به اندازه دور يك درخت خرما معرّفى كرد.
  هم چنين در حديثى ديگر امام باقر(ع) مى فرمايد: «شايسته است مؤمنان چون از يكديگر به اندازه يك درخت فاصله گرفتند وقتى دوباره به يكديگر رسيدند با يكديگر دست بدهند».
  اين همه تأكيد براى اين است كه هر لحظه زندگى از آثار زيبا و شگفت دست دادن بهره ببريم و هميشه نهال محبّتى كه در وجودمان كاشته ايم از باران رحمت الهى سيراب كنيم تا شكوفه هاى عشق و محبّت شكوفا و رحمت خدا افزون گردد.


title: دست دادن با نامحرم
text:
    دست دادن با نامحرم


  يكى از مسائلى كه جامعه ما با آن مبتلا است، بحث دست دادن با نامحرم مى باشد كه از نظر اسلام دست دادن مرد با زن نامحرم و همين طور دست دادن زن با مرد نامحرم، حرام بوده و شخص مسلمان بايد از آن دورى كند.
  پيامبر فرمودند: «كسى كه با زن نامحرمى دست دهد مستحقّ غضب و خشم الهى مى شود»
  هم چنين در احاديث متعدد آمده است كه پيامبر هرگز دست زن نامحرمى را لمس نكردند و حتّى براى بيعت كردن آن ها، حاضر نشدند با آنان دست بدهند.
  حرمت دست دادن با زن نامحرم از جريان بيعت كردن زنان با پيامبر نيز استفاده مى شود، پيامبر هنگام بيعت كردن زنان فرمودند: «من با زنان مصافحه نمى كنم» و دستور دادند تا ظرف آبى را كه آن حضرت با آن وضو مى گرفت، حاضر كرده و آن را پر از آب نمودند و پيامبر ابتدا دست راست خود را در آن ظرف قرار دادند و سپس آن ظرف را نزد زنان برده و از آنان خواستند تا دست خود را در آن ظرف آب قرار دهند.
  درست است كه در دين اسلام براى دست دادن، اهميّت زيادى داده شده و براى آن، فضيلت زيادى گفته است، ولى همه اين فضيلت ها، مشروط به اين است كه ما، در چهارچوب قانونِ اسلام حركت كنيم و محدوده اى را كه دين براى ما معيّن كرده است، مراعات نماييم. اگر از آن محدوده عبور كنيم و با نامحرم دست بدهيم نه تنها به كمال معنوى نمى رسيم، بلكه ضرر و خسران هم خواهيم نمود.
  آرى، پيامبر كه خودشان الگوى زياد دست دادن بودند، هرگز با زنان نامحرم دست ندادند و ما مسلمانان هم كه پيرو آن حضرت هستيم بايد رفتار و كردار آن حضرت را سرمشق و الگوى خود قرار دهيم و از دست دادن با نامحرم پرهيز كنيم.
  با توجّه به اين كه در فرهنگ هاى غير اسلامى دست دادن با نامحرم مرسوم است و اگر در موقعيّتى قرار گرفتيم كه ممكن است دست ندادن با نامحرم، رنگ بى احترامى به خود بگيرد، بايد با كمال احترام و ادب به آنان بفهمانيم كه اين عمل «دست ندادن»، نشانه بى ادبى نيست، بلكه نشانه عمل كردن ما به دستورات دين اسلام است و ما حاضر نيستيم براى خوشحالى مخلوق، غضب و خشم خالق را براى خود فراهم سازيم.


title: عواطف مثبت در اسلام
text:
  عواطف مثبت در اسلام

  در اين كتاب در مورد دست دادن و اثرات آن از ديدگاه اسلام سخن گفتيم و بى مناسبت نيست كه در اينجا اشاره كوتاهى به راه هاى ديگرى كه اسلام براى ابراز محبّت پيشنهاد مى كند، داشته باشيم:
  البتّه اين بحث، فرصت مناسبى مى خواهد و ما در اينجا به بيان شش راه كه در آموزه هاى دينى ما به عنوان نشان دهنده عواطف مثبت معرّفى شده اند مى پردازيم:
  	1 - گشاده رويى و لبخند زدن
  اگر شما خواهان آن هستيد كه تأثيرى عميق بر اطرافيان خود بگذاريد سعى كنيد همواره لبخند به لب داشته باشيد چرا كه در اين صورت به طرف مقابل خود اين معنى را مى رسانيد كه دوستت دارم و از ديدار تو خوشحالم.
  بى جهت نيست كه امام صادق(ع)، لبخند زدن را در هنگام ديدار برادر دينى، به عنوان حسنه و كار نيك معرّفى مى كند.
  و جالب است كه حضرت على(ع) لبخند زدن را موجب انس و محبّت بين دوستان مى داند.
  	2 - سلام كردن
  سلام نوعى اعلام محبّت، دوستى و اظهار مهر و آشتى است كه در ابتداى گفتگو صورت مى گيرد و معمولاً همراه با حالات عاطفى خوشايندى همراه مى باشد.
  از پيامبر سؤال شد كدام عمل باعث رفتن به بهشت مى شود. پيامبر در جواب فرمودند: «سلام كردن».
  حضرت على(ع) سلام كردن را موجب هفتاد حسنه و نيكى معرّفى مى كند.
  	3 - اعلام دوستى و محبّت
  اگر شما به دوست خود بگوييد: «دوستت دارم» و با كلام و سخن عواطف مثبت خود را نسبت به او بروز دهيد همين كار باعث مى شود كه احساس محبّت او نيز نسبت به شما برانگيخته شود.
  امام صادق(ع) مى فرمايند: «اگر كسى را دوست داشتيد، او را به اين دوستى آگاه سازيد كه همين كار، باعث مى شود دوستى ميان شما پايدارتر گردد». 
  	4 - هديه دادن
  هديه، سمبل عاطفه و محبّت است و موجب افزايش محبّت افراد جامعه نسبت به يكديگر مى شود، حتماً براى شما پيش آمده است وقتى كه دوست شما به شما هديه اى مى دهد، چقدر محبّت شما به آن دوست زيادتر مى شود.
  پيامبر مى فرمايند: «به يكديگر هديه بدهيد زيرا هديه دادن باعث مى شود محبّت و دوستى افزايش پيدا كند».
  	5 - پرسيدن از نام
  شايد به اين نكته توجّه كرده باشيد كه ما انسان ها به نام خود علاقه ويژه اى داريم و به همين جهت است كه پرسيدن نام و نشان مخاطب و به زبان آوردن آن، احساس خوشايندى را در او ايجاد مى كند و موجب مى شود تا دوستى ها استحكام پيدا كند.
  پيامبر مى فرمايند: «هرگاه يكى از شما با ديگرى دوست شد، نام، نام پدر و قبيله او را بپرسد و از منزلش خبر بگيرد، زيرا اين كار از حقوق واجب دوستى است و باعث صفاى برادرى مى شود».
  	6 - احترام گذاشتن
  اوّلين قدم در راه جلب كردن محبّت ديگران، رعايت ادب واحترام به آنان مى باشد.
  امام كاظم(ع) مى فرمايند: «احترام ميان خود و برادرت را از بين مبر و از آن چيزى باقى بگذار، زيرا از ميان رفتن آن باعث از بين رفتن حيا مى شود».


title: درمان اضطراب با دست دادن
text:
  درمان اضطراب با دست دادن


  اضطراب اين كلمه شش حرفى در زندگى امروزى زياد از آن استفاده مى شود و ما هنگامى كه اين واژه را به كار مى بريم، مى خواهيم تا ناراحتى هاى خود را كه ناشى از كنش هاى ناهجار است بيان كنيم.
  وقتى كه ما مى گوييم: «من واقعاً احساس اضطراب مى كنم» در واقع احساس مبهم، ناراحتى خود را بيان مى كنيم.
  در موقع اضطراب تغييراتى در بدن پديد مى آيد: گردش خون در مغز زياد مى گردد، ضربان قلب افزايش مى يابد و باعث افزايش گردش خون در عضلات مى شود، خون از معده و روده ها و پوست تخليه مى شود و به همين علّت است كه موقع اضطراب شما مى بينيد كه دست و پاى شما به سردى مى گرايد.
  خوب است به اين نكته اشاره كنم كه اضطراب، علامت و نشانه هاى جسمانى و روانى بسيارى دارد كه به مهم ترين آن اشاره مى كنم:
  	علامت هاى جسمانى: فقدان اشتها، سوء هاضمه، سوزش دهانه معده، يبوست يا اسهال، بى خوابى، احساس خستگى مدام، تمايل به عرق كردن بدون علّت خاص، انقباض عضلانى، سر درد، فشار خون بالا، بى قرارى و به خود پيچيدن، افزايش حساسيت به سر و صدا...
  	علامت هاى ذهنى: كاهش يا عدم تمركز، فراموش، ناتوانى از به دست آوردن اطّلاعات، ترديد در تصميم گيرى، از هم گسستگى افكار، توجّه بيش از اندازه به جزئيات...
  	علامت هاى روانى: بد اخلاقى با مردم، احساس ناتوانى و بى علاقگى به زندگى، از دست دادن لذّت زندگى، احساس فراموشى، هراس از آينده و گوشه نشينى...
  به هر حال امروزه افراد زيادى را مشاهده مى كنيم كه شادابى و نشاط زندگى خويش را به علّت اثرات اضطراب از دست داده اند و در سال هاى اخير، قسمتى از بودجه بهداشتى كشورها براى رفع آسيب هاى مذكور هزينه مى شود.
  پژوهش هاى اخير نشان مى دهد كه ارتباطى بين رفتارهاى ناشى از اضطراب و بروز سرطان و بيمارى هاى قلبى وجود دارد.
  از طرف ديگر محقّقان دريافته اند كه اختلال در سلامت روانى با اضطراب ارتباط مستقيم دارد و در صورت تداوم اضطراب، مشكلات روانى براى افراد جامعه پيش مى آيد.
  در تحقيقى كه بر روى بيماران بيمارستان هاى «واشنگتن» انجام شد، مشخّص شد كه علّت بيشتر مراجعه به اين مراكز درمانى، همان بيمارى هاى ناشى از اضطراب است.
  همين طور ساعات طولانى كار (كه لازمه بعضى از مشاغل است) باعث بروز اضطراب مى شود و مطالعات نشان مى دهد كه كار كردن شيفتى، يكى از شايع ترين علل اضطراب مى باشد.
  با توجّه به مطالب بالا، درمان اضطراب بسيار مهم مى باشد و دانشمندان براى درمان اضطراب روش هاى مختلفى را بيان كرده اند و ما در اين كتاب، راه و روش «دست دادن» را به عنوان يكى از راه هاى درمان اضطراب معرّفى مى كنيم.
  در اينجا به بيان سه روش ديگر درمان مى پردازيم: 
  1 - تنفس عميق: هنگام بروز اضطراب، يك آشفتگى در تنفس ما به وجود مى آيد و تنفس ما نامنظّم و كم عمق مى شود و به طور كلى ما هنگام اضطراب تمايل داريم تا نفس خود را نگه داريم.
  اين نگه داشتن نفس در هنگام اضطراب باعث مى شود تا اكسيژن كافى به مغز ما نرسد و در نتيجه دچار عوارضى مانند عدم تمركز، سرگيجه، بى قرارى و دلشوره مى شويم.
  براى درمان اضطراب توصيّه مى گردد كه شما در هنگام بروز اضطراب، به تكرار، عضلات شكم را كاملاً منقبض و فشرده كرده و بعد از مدّت كوتاهى دوباره عضلات شكم را شل و منبسط كنيد و به اين صورت نفس بكشيد.
  2 - استراحت جسمانى: واكنش هاى اضطراب معمولاً در كمتر از يك ثانيه در سيستم عصبى ما بروز مى كند، امّا براى برقرارى تعادل در بدن، به زمان بسيار طولانى ترى نياز است به همين دليل شما مى توانيد با استراحت بدن اين فرايند بهبود را سرعت ببخشيد.
  اين شيوه درمان اضطراب توصيّه مى كند كه شما در صورت امكان براى مدّت كوتاهى محل كار خود را ترك و به يك پياده روى آرام بپردازيد يا اين كه در جايى دراز كشيده چشمان خود را ببنديد و عضلات بدن خود را شل و منبسط كنيد.
  3 - استراحت ذهنى: استراحت دادن بدن يك چيز است و استراحت دادن ذهن چيز ديگر، شما بايد هنگام استراحت جسمانى به ذهن خود نيز استراحت بدهيد.
  براى همين ذهن خود را متوجّه افكار مثبت و سازنده كنيد و يا اين كه از تصوير سازى ذهنى استفاده كنيد.
  براى مثال يكى از خاطرات زيبا و جالب زندگى خود را به ياد آورد و به جزئيات آن فكر كنيد و تمامى تصاوير زيباى آن خاطره در ذهن خود زنده كنيد.
  بعد از اين كه با سه روش رفع اضطراب آشنا شديد وقت آن است كه روش پيشنهادى خود را در زمينه درمان اضطراب بيان كنيم:
  همه مى دانيم كه شناخت بيمارى ها و پى بردن به علّت و درمان آن از دير باز ذهن آدمى را به خود مشغول داشته است.
  روشى كه امروزه بين ما براى درمان دردها و بيمارى ها متداول است مصرف داروهاى گياهى و شيميايى است كه به حق در بسيارى از موارد مؤثر نيز مى باشد.
  نكته اى كه نبايد مورد غفلت واقع شود اين است كه داروهاى خوراكى اغلب حساسيت زا بوده و مصرف دراز مدّت آن بر روى كليه ها و كبد و ساير اندام هاى داخلى اثر نامطلوبى مى گذارد.
  دكتر «بيرگيت باوئر» در كتاب خود به نام «با موفقيّت درمان كنيد» سعى مى كند (با الهام از طبّ سنّتى خاور دور به خصوص طبّ سوزنى كشور كره، به معرّفى اثرات شفا بخش فشار درمانى مى پردازد و اين كتاب به كوشش سازمان راديو و تلويزيون اتريش، انتشار يافته است.
  محور اصلى اين كتاب معرّفى نقاطى در مورد دست هاى ما است كه مى توانيم با وارد كردن فشار بر آن نقاط،به درمان بيمارى هاى خود كمك كنيم.
  هدف من از آوردن بخش هايى كوتاه از آن كتاب، اين است كه تا به دستورات امامان معصوم(ع) (در مورد فشار دادن دست يكديگر هنگام دست دادن) از زاويه ديگر نگاه كنيم و به اين نتيجه برسيم كه اگر دست دادن همراه با صفا و صميميّت باشد نه تنها باعث طراوات جسم مى شود بلكه مى تواند ما را به آرامش و درمان اضطراب روحى نزديك كند.
  با فشار دادن دست يكديگر و مخصوصاً اگر به صورت گره اى باشد، به نقاط حساسِ دست هر دو نفر، فشار وارد مى شود و اثرات بسيار مطلوبى را در روح و جسم ما به جاى مى گذارد.
  اكنون قسمت هايى از كتاب «با موفقيّت درمان كنيد» را برايتان نقل مى كنم: «بهتر است به دستهاى خود نگاهى عميق بكنيد چرا كه در آن ها راز بزرگى نهفته است، دست هاى ما به مانند منطقه واكنشى مهمّى هستند كه تمامى بدن در آن ها انعكاس مى يابند. دست هاى ما، ناحيه بسيار حساسى است كه در واقع پايانه عصب هاى بسيارى است. اگر كف دستهايتان را به يكديگر بماليد در واقع كارى براى بهتر شدن توان تمركزتان انجام داده ايد».
  همچنين در آن كتاب آمده است: «براى اين كه همواره شاداب باشيد لازم است چند كار را روزانه انجام دهيد...يكى از آن كارها اين است كه با كف يكى از دست ها پشت دست ديگر را بماليد. آيا از بى علاقگى در كار خود رنج مى بريد؟ آيا از خستگى رنج مى بريد؟ آيا خواب كافى نداريد؟ آيا ضعف قواى تمركز داريد؟ لطفا از روش بازرگانان چينى استفاده كنيد. بازرگانان چينى، از صدها سال قبل براى حفظ آرامش و رسيدن به تمركز فكر و پرهيز از اضطراب، راهى را مى شناختند، آنان گردوهايى را بين انگشتان دستشان به گردش در مى آوردند، اين فشار درمانى در ناحيه انگشتان دست نه تنها باعث مى شود كه خون در انگشتان به حركت در آيد بلكه خون در تمام بدن به حركت مى افتد و اثر آن در مغز سريع تر مى باشد.
  كف دست هايتان را به هم بچسبانيد و انگشت ها را در هم قلاب كنيد... شما در اين حالت، در راه صحيح از ميان بردن اضطراب هستيد».
  اين نكته را من اضافه كنم كه با دست دادن گره اى كه مورد تأكيد امامان معصوم(ع) است، همين حالت قلاب شدن انگشتان صورت مى پذيرد و به بهترين صورت، اضطراب و نگرانى ما درمان مى شود و تمركز ما نيز بهتر و بهتر مى شود.
  پيش از اين گفتيم كه يكى از علائم اضطراب اين است كه فرد قادر به تمركز فكر نيست و براى همين نمى تواند از قواى فكرى خود به نحو احسن بهره بردارى كند، امّا با استفاده از اين روش مى توانيم با تمركز بهتر از مشكل خويش رهايى يابيم.
  اميدوارم با خواندن اين مطالب، آگاهى شما به اثرات روانى، فشار درمانى در ناحيه دست زيادتر شده باشد.
  آيا موافق هستيد مطالبى را در مورد درمان بعضى از بيمارى ها با «فشار درمانى در ناحيه دست» برايتان بگويم:
  دكتر «بيرگيت باوئر» در ادامه كتاب خود چنين مى نويسد: «دل دردهاى معمولى را از طريق ماساژ انگشت كوچك دست درمان كنيد. دردهاى ناحيه پشت را با ماساژ انگشت شست درمان كنيد.براى درمان قولنج معده اى، نقطه وسط كف دست را فشار دهيد. براى درمان قولنج كليوى، زير ناخن انگشت كوچك را فشار دهيد. براى درمان اختلال در گردش خون و پايين آمدن فشار خون سر انگشت وسطى (از طرف داخل) را فشار دهيد. براى درمان كم اشتهايى سرِ تمامى انگشتان و هم چنين كف دست را فشار دهيد. براى رفع يبوست وسط كف دست را ماساژ دهيد».
  و به راستى كه همين عملِ كوچك دست دادن، چه اثرات بزرگ و شگرفى دارد! هم باعث رشد و كمال معنوى مى گردد و هم ما را به اوجِ ملكوت مى رساند، جسم ما را شفا داده، روان ما را از نشاط و شادابى برخوردار مى نمايد و اضطراب ما را درمان مى كند.
  اينجا است كه ما متوجّه مى شويم چرا امامان معصوم(ع) اين همه تأكيد داشتند كه ما زياد به يكديگر دست بدهيم چون در اين صورت است كه نقاط مهمّى از دست ما مورد فشار واقع مى شود و در نتيجه احساس نشاط و شادى تمام وجود ما را در بر مى گيرد.


title: راه هاى ارسال پيام هاى غير كلامى
text:
  راه هاى ارسال پيام هاى غير كلامى


  روانشناسان در تحقيقاتى كه انجام داده اند به اين نتيجه رسيده اند كه در ارتباط ميان انسان ها، 70 درصد انتقال پيام ها با زبان بدن (حالات و اشاره هاى غير كلامى) صورت مى گيرد و فقط 30 درصد پيام ها با سخن گفتن منتقل مى شود و در ضمن پيامى كه از طريق زبانِ بدن ارسال مى شود از نظر دقّت و هم از نظر اعتبار بر پيام زبانى برترى دارد.
  در مورد پيام هاى غير كلامى سخن بسيار گفته شده است و محقّقان در زمينه مقايسه پيام هاى كلامى و پيام هاى غير كلامى، بررسى هايى انجام داده اند.
  اگر دقّت كنيد متوجّه مى شويد كه واكنش به پيام هاى غير كلامى بسيار سريع تر از واكنش به پيام هاى كلامى مى باشد وقتى طرف مقابل شما به روى شما لبخند مى زند يا به شما خيره مى شود در تفسير و واكنش به اين علائم درنگ نمى كنيد، و به بيان ديگر ما نيازى به فكر كردن براى درك اين پيام هاى غير كلامى نداريم، امّا در زمينه پيام هاى كلامى نياز به زمان بيشترى داريم تا منظور طرف مقابل را درك كنيم چون فهم و درك يك پيام كلامى نياز به فكر كردن دارد.
  خلاصه آن كه پيام هاى غير كلامى در مقايسه با پيام هاى كلامى، كمتر مورد توجّه قرار مى گيرند به اين معنى كه ما به سرعت مى توانيم به مقصود و معنى اين پيام ها پى ببريم.
  نكته ديگر آن كه گاه ابراز مستقيم هيجانات ما، مورد پسند ديگران قرار نمى گيرد براى مثال وقتى براى اوّلين بار با فردى ملاقات مى كنيد اگر در همان لحظه اوّل ديدار بخواهيد كه با كلام، محبّت خود را به او ابراز كنيد و به او بگوييد: «من شما را دوست دارم»، چه بسا اين كار موجب سوء تفاهم گردد و مخاطب شما را به ريا و تظاهر متهّم كند.
  اگر شما در همان برخورد اوّل، از طريق دست خود محبّت خود را ارسال كنيد و با او صميمانه دست بدهيد به راحتى اين پيام توسط او دريافت مى شود و او عمق محبّت شما را از دست هاى گرم شما متوجّه مى شود.
  و جالب است بدانيد كه پيام هاى غير كلامى از نظر فرهنگى، همگانى هستند و در هر زمان و مكان به كار مى آيند وقتى شما با فردى روبرو شويد كه زبان او با زبان مادرى شما فرق دارد و شما قادر به ايجاد ارتباط كلامى نيستيد، مى توانيد با لبخند و دست دادن، صميميّت خود را به قلب او ارسال كنيد.
  حتماً براى شما پيش آمده است كه شما سخنى را به مخاطب خود مى گوييد، امّا او منظور شما را درك نمى كند و اين نشانه اين است كه پيام هاى كلامى، گاه در هاله اى از ابهام هستند، ولى پيام هاى غير كلامى مثل دست دادن كاملاً واضح و روشن هستند و هيچ گونه ابهامى ندارند.
  از طرف ديگر در ارزيابى هايى كه انجام گرديده، اين نكته روشن شده است كه اثر پيام هاى غير كلامى (مثل دست دادن، لبخند زدن و...) 3 تا 4 برابر اثر پيام هاى كلامى مى باشد.
  حال كه سخن ويژگى هاى كلّى پيام هاى غير كلامى را بيان كرديم، به اين موضوع مى پردازيم كه براى ارسال پيام هاى غير كلامى 5 راه اساسى وجود دارد:
  1 - حالات چهره: سخنور رومى "سيسرون" بيش از دو هزار سال قبل گفته است: «چهره، تصوير روح است» و امروزه هم علم روانشناسى اين مطلب را ثابت كرده است كه احساسات و عواطف ما در چهره ما منعكس مى شود.
  در چهره انسان در همان سال هاى اوّليّه زندگى، هيجان هاى مختلف به وضوح و روشنى جلوه مى شود كه مهم ترين آن ها خشم، غضب، ترس، شادى، غم، تعجّب و تنفّر مى باشد.
  2 - تماس چشمى: آيا تاكنون با كسى كه عينك تيره به چشم دارد مشغول گفتگو شده ايد؟ اگر چنين بوده است مى دانيد كه اين حالت چقدر ناراحت كننده است، چون شما نمى توانيد چشمان طرف مقابل را ببينيد براى همين از واكنش هاى او بى خبر مى مانيد.
  بى جهت نيست كه شعراى قديمى، چشم را پنجره اى براى روح مى دانستند زيرا معمولاً از اين پنجره مى توانيد نكات زيادى را در مورد احساسات ديگران به دست آوريد.
  روانشناسان نگاه معمولى و مداوم طرف مقابل به شما را نشانه دوستى و محبّت مى دانند ولى اگر مخاطب شما از تماس چشمى دورى كند اين چنين نتيجه گيرى مى شود كه او شما را دوست ندارد و يا اين كه فردى است خجالتى.
  3 -تن صدا: زير و بمى صدا، بلندى، آهنگ و سرعت صداى ما، معانى زيادى را به ديگران منتقل مى كند كه ما در ارتباط خود با ديگران بايد به اين نشانه ها توجّه بنماييم.
  معمولاً سرعت كم صدا و هم چنين تغيير كم در زير و بمى صدا نشان دهنده هيجان هاى منفى مثل غم، خشم، ترس مى باشد و در مقابل اگر شما با سرعت زياد سخن بگوييد و در هنگام سخن مداوم زير و بم صداى خود را تغيير دهيد اين نشانه هيجان هاى مثبت مانند خوشحالى، فعاليّت و تعجّب مى باشد.
  به هر حال خشم،ترس، شادى، حسادت، عشق، غم، غرور، رضايت، همدردى و عصبانى بودن را مى توان با همين تن صدا به ديگران ارسال داشت.
  4 - حالت بدن: حالت هاى مختلف بدن، حركات سر و دست شما، لرزش و يا آرامش بدن شما، پيام هاى زيادى را به مخاطب منتقل مى كند.
  روانشناسان معتقد هستند كه ما با حركات بدنى خود به ابراز حالت هاى عاطفى خود پرداخته و به نحوى به كنترل ديگران مى پردازيم.
  و جالب است بدانيد كه زبان بدن بيش از ديگر راه هاى ارسال پيام غير كلامى، مورد توجّه عموم مردم است و از طرف ديگر بسيارى از مشكلاتى كه مردم در راه ايجاد يك ارتباط سالم دارند، به علّت عدم توجّه به حالتهاى بدن، در هنگام ارتباط برقرار كردن مى باشد.
  شما مى توانيد از راه ديدن، روش راه رفتن، حركت كردن و تغيير دادن وضعيّت بدن، به اضطراب، افسردگى ونگرانى و يا بر عكس تحرك، آرامش و خوشحالى طرف مقابل خود پى ببريد.
  براى مثال بلند گام برداشتن شخص معمولاً نشانه اعتماد به نفس و اميدوارى به وضعيّت خود مى باشد.
  اگر شما عادت داريد هنگامى كه به مهمانى مى رويد دست هاى خود را تا كرده و روى بازوى خود بگذاريد، ديگر نبايد تعجّب كنيد كه چرا مردم شما را تحويل نمى گيرند، چون اين حالت، يك پيام منفى براى مخاطب شما ارسال مى كند و اين كه شما به ارتباط داشتن با ديگران بى علاقه هستيد براى همين از اين لحظه به بعد سعى كنيد از تكرار اين حالت جلوگيرى كنيد.
  از طرف ديگر روانشناسان با بررسى رفتار افراد مختلف به اين نتيجه رسيدند كه وضعيّت بدنى آن ها به خوبى نشان مى دهد كه كدام يك از آن ها دچار افسردگى مى باشند و همين طور نشان دهنده اين است كه كدام يك از آن ها داراى نشاط و شادابى روحى هستند; براى مثال شخصى كه كمر خود را به حالت خميده نگه داشته و قوز كرده است، در واقع افسردگى شديد خود را اعلام مى دارد.
  5 - تماس بدنى: تماس بدنى با توجّه به عوامل مختلف مى تواند پيام هايى همچون عاطفه، تسلّط، مراقبت و غيره را ارسال نمايد اين كه لمس كننده، دوست يا غريبه باشد، و مدّت تماس كوتاه يا طولانى، آهسته و يا سخت باشد، مى تواند در پيامى كه با اين تماس ارسال مى شود اثر بگذارد.
  اگر هنگامى كه تماس بدنى به صورت مقبول و پذيرفتنى صورت بگيرد معمولاً به واكنش مثبت منجر مى شود و مهم ترين خصوصيّت اين تماس بدنى، آرامشى است كه به واسطه اين تماس در فرد مقابل ايجاد مى شود. 
  آرى بى جهت نيست كه اسلام به دست دادن (كه يك نوع تماس بدنى است) اين همه تأكيد داشته است چرا كه همين دست دادن باعث ايجاد آرامش در ميان افراد جامعه مى شود.


title: آيا از نتيجه اين شش تحقيق اطلاع داريد؟
text:
    آيا از نتيجه اين شش تحقيق اطلاع داريد؟


  لمس كردن از مهم ترين علائم غير كلامى در سال هاى اوّليّه زندگى ما مى باشد، شايد توجّه كرده باشيد كه ارتباط بين نوزاد و مادر بيشتر از راه لمس كردن مى باشد و گريه هاى نوزاد گاه فقط به خاطر اين است كه او نياز دارد توسط پدر و مادر لمس شود و از اين طريق با پدر و مادر خويش ارتباط برقرار كند.
  آرى تماس جسمى اوّلين شكل ارتباط بشر است، اوّلين تماس ما با دنيا از طريق حسّ لامسه صورت مى گيرد، برخى از تجربه هاى لامسه اى روزهاى اوّل زندگى عبارت است از: تماس ما با مادر مهربانى كه به ما شير مى داد، ما را بغل مى كرد، ما را حمّام مى برد، در گهواره مى گذاشت، از ما مراقبت مى كرد و موقع گريه كردن ما را آرام مى ساخت.
  نكته جالب آن است كه همين تجربه هاى اوليّه كودك، نقش بسيار مهمّى در رشد رفتارى كودك دارد و بين لمس شدن و سلامتى روحى و جسمى او ارتباط تنگاتنگى وجود دارد.
  تحقيق اوّل: «آدلر» و «تاوان» در مورد مرگ و مير كودكان در پرورشگاه ها پژوهشى انجام دادند و به اين نتيجه رسيدند كه علّت اصلى مرگ نوزادان اين بوده است كه آنان به اندازه كافى لمس نمى شدند.
  تحقيق دوم: تحقيقات نشان مى دهد كه آرام لمس كردن، معمولاً نشانه صميميّت و علاقه مى باشد و معمولاً در طرف مقابل واكنش مثبت ايجاد مى كند و جالب اين است كه حتّى موقعى كه فرد، متوجّه لمس شدن نگردد، اين تماس مى تواند موجب ايجاد نگرش هاى مثبتى در وجود او شود.
  هم چنين لمس كردن مى تواند نشانه گرمى و توجّه باشد و باعث شود تا طرف مقابل، نگرش مثبت و بهترى نسبت به ما و محيط اطراف و زندگى پيدا كند.
  در پژوهشى كه «فيشر» و همكاران او انجام دادند، به كتابداران كتابخانه يك دانشگاه توصيّه كردند تا هنگام تحويل و دريافت كتاب ها، بطور تصادفى دست دانشجويان را لمس كنند البتّه اين تماس بدنى، كمتر از نيم ثانيه طول مى كشيد.
  بعداً كه با آن دانشجويان صحبت شد و از آنان سؤال گرديد بعضى از آنان نسبت به خود و كتابخانه و كارمندان كتابخانه نگرش هاى مثبتى را گزارش دادند و آنان نه تنها كتابدارها را بلكه خود كتابخانه را هم بيشتر مى پسنديدند.
  لمس و تماس بدنى بخصوص دست دادن، موجب ايجاد حسّ برادرى و برابرى در ميان ما مى شود چرا كه ما موقعى كه با يكديگر دست مى دهيم مى خواهيم اين مطلب را بيان كنيم كه ما بر يكى بودن و با هم بودن، تأكيد داريم و چشم خود را بر تفاوت ها و ناهنجارى ها بسته ايم.
  تحقيق سوم: دست دادن دوستانه، نشانه دوستانه بودن رابطه مى باشد، "كلاينك" در تحقيق خود به اين نتيجه رسيد كه لمس كردن با دست و غيره، دو طرف را تشويق مى كند تا به اظهار علاقه و محبّت خود بپردازند و راه را براى يك رابطه خوب باز كنند.
  تحقيق چهارم: در پژوهش هايى «پيتسون» معلوم شد كه لمس كردن بدنِ طرف مقابل، او را تشويق مى كند تا در مورد خودش و مسائل مربوط به خودش سخن بگويد.
  تحقيق پنجم: تحقيق هاى «ويلس» نشان داد كه اگر پزشكان، مراجعان خود را لمس كنند، همين لمس كردن بيمار توسط پزشك، باعث مى شود تا بيمار به دستورات پزشك عمل كند و اين نكته به پزشكان كمك زيادى مى كند تا به اين وسيله باعث شوند بيمار به دستورات لازم براى سلامتى خود، بهتر عمل كند.
  تحقيق ششم: در مورد اين كه كجاى بدن لمس شود در فرهنگ هاى مختلف تفاوت هاى زيادى مشاهده مى شود و به بيان ديگر لمس كردن در اكثر فرهنگ ها داراى قانون مى باشد براى مثال در فرهنگ هايى كه به آيين «بودا» وابستگى دارند لمس كردن هر قسمت از سرِ فرد مقابل ممنوع است زيرا آنان سر را مكان روح مى دانند ولى به طور كلى در مورد لمس كردن دست بين همه فرهنگ ها اتّفاق نظر وجود دارد كه مى تواند به ابلاغ و انتقال صميمت كمك كند.
  در تحقيقى كه «جورارد» انجام داد از 300 نفر خواسته شد تا محدوده هاى بدن خود را كه قابل لمس توسط افراد مختلف مى دانند مشخّص كنند، نتيجه اين پژوهش نشان داد كه در مورد لمس كردن در ناحيه دست، يك توافق كلىّ بين افراد وجود دارد. 
  در اينجا بايد به اين نكته هم اشاره كنم كه در جامعه افرادى هستند كه به ندرت توسط ديگران لمس مى شوند مثلاً سالمندانى كه هيچ خويشاوندى ندارند و از تماس هاى بدنى براى برآورده شدن نيازهاى هيجانى، محروم هستند، بر ماست كه در زندگى خود برنامه اى داشته باشيم تا به ديدن آن ها برويم و دست هاى آنان را در دست بگيريم و محبّت خود را به آنان نثار كنيم.


title: دست شما يك فرستنده قوى است
text:
    دست شما يك فرستنده قوى است


  يكى از مهم ترين اعضاى بدن كه مى تواند پيام هاى زيادى را منتقل كند همين دست هاى ما مى باشد و به راستى كه دست انسان يك وسيله بسيار پيچيده و نيرومند است و طبق بررسى هاى به عمل آمده در مدّت عمر ما، انگشتان دست ما به طور متوسط 25 ميليون مرتبه باز و بسته مى شود.
  دست انسان مى تواند طيف وسيعى از پيام هاى ارتباطى را منتقل كند و جالب است بدانيد «كانت» كه يكى از فيلسوفان مشهور جهان است دست انسان را قسمت قابل رؤيت مغز ناميده است و همين طور دكتر «برونوسكى» دست را لبه برنده مغز مى داند و به اين جهت است كه دست مى تواند بازتاب دقيقى از افكار و احساسات ما را به طور ناخودآگاه به ديگران منتقل كند.
  دست دادن شكل تكامل يافته اى از ارتباطات غير كلامى است كه طى ساليان سال به نمادى جهانى براى ارتباطِ بين انسان ها تبديل شده است.
  در زمان هاى دور، بالا نگه داشتن دو دست، دلالت بر همراه نداشتن سلاح بوده است كه بعدها به پيام رسان درود و سلام تبديل شده است.
  تمايل به دست دادن، نشانه اى از خوش آمد گويى و پذيرايى مى باشد و به بهترين نحو محبّت و صميميّت را به طرف مقابل منتقل مى كند.
  براى همين است كه در دستورات اسلام اين قدر به دست دادن تأكيد شده است، چون وقتى ما فردى را دوست داريم و به او علاقه داريم، اگر بخواهيم اين دوستى و محبّت را در قالب كلام منتقل كنيم، نياز به وقت زيادى داريم، امّا همين دستِ ما مى تواند در مدّت كمى، دريايى از احساس و محبّت را به ديگرى منتقل كند.
  البتّه همين دست ما مى تواند بى تفاوتى ما را نيز به مخاطب منتقل كند. اگر تو با فردى دست بدهى و صدها بار با زبان بگويى كه او را دوست دارى، ولى دست دادن تو بى رمق و خالى از احساس باشد، مغز طرف مقابل، پيام دست تو را قبول مى كند. زيرا هرگاه بين پيام زبان ما و پيام دست ما اختلاف باشد، مغز پيام دست را قبول مى كند، آرى، دست هرگز در انتقال پيام نمى تواند دروغ بگويد!
  و اين نكته مهمّى است كه بايد همواره يك هماهنگى كامل بين احساسى كه شما با دست دادن، به ديگران منتقل مى كنيد و بين تصويرى كه مى خواهيد در ذهن مخاطب ايجاد كنيد وجود داشته باشد.


title: دوازده نكته در مورد چگونگى دست دادن
text:
    دوازده نكته در مورد چگونگى دست دادن


  در اينجا به بيان نكات مهمّى كه شما بايد در هنگام دست دادن از آن مطلّع باشيد مى پردازم:
  1 - براى تفهيم پيام همدلى بايد دقّت كنيد كه دست طرف مقابل خود را به اندازه اى كه او دست شما را فشار مى دهد فشار دهيد و هر چه دست طرف مقابل را محكم تر بفشاريد به همان اندازه بيشتر مى توانيد بر او تسلّط پيدا كنيد و به اين وسيله مى توانيد عشق و محبّت قلب خود را به او ارسال كنيد، ضمناً از ديد روانشناسان اين حالت دست دادن، نشانه اعتماد به نفس عالى شما مى باشد.
  2 - سعى كنيد مدّت زمان دست دادن شما از پنج ثانيه كمتر نباشد به خاطر اين كه اگر مدّت دست دادن شما كوتاه باشد دست شما نمى تواند اشتياق و محبّت شما را به قلب مخاطب مخابره كند.
  3 - در اوّلين برخورد نبايد دست دادن شما به طرف مقابل زياد طولانى باشد و بيش از پنج ثانيه طول بكشد، چون در برخورد اوّل اگر دست مخاطب را زياد در دست نگه داشتيد او احساس مى كند كه در دام افتاده است.
  4 - هرگز به حالت سستى دست ندهيد كه اين حالت فوراً پيام بى تفاوتى را به قلب طرف مخابره مى كند.
  5 - اگر مى خواهيد پيام ارسالى شما به نحوى بيانگر اين باشد كه شما مشتاق هستيد تا ارتباط خود را با طرف مقابل محكم تر كنيد دو دسته دست بدهيد يعنى دست طرف مقابل را ميان دو كف دست خود قرار دهيد و البتّه بايد توجّه كنيد كه در برخورد اوّليه از اين روش دست دادن استفاده نكنيد بلكه اين نوع دست دادن را براى دوستان صميمى خود بگذاريد.
  6 - اگر هنگام دست دادن، كف دست شما، روى دست دوست خود قرار دهيد به نحوى كه پشت دست شما رو به بالا باشد، اين دست دادن نشانه اعتماد به نفس شما و هم چنين علاقه شما به كنترل رابطه از سوى شما را دارد، امّا اگر هنگام دست دادن پشت دست خود را زير دست دوست خود قرار دهيد به نحوى كه كف دست شما رو به زمين باشد با زبان بدن داريد دو مطلب را بيان مى كنيد اوّل اين كه مى گوييد شما در دوستى خود در كمال صداقت هستيد، دوم اين كه حقّ تصميم گيرى را به دوست خود داده ايد.
  7 - از دست دادن نوك انگشتى استفاده نكنيد به اين معنى كه هنگام دست دادن مواظب باشيد كه تمام دست مخاطب را در دست بگيريد، متأسّفانه بعضى افراد هنگام دست دادن عجله مى كنند و فقط انگشتان طرف مقابل خود را در دست مى گيرند اين نوع دست دادن پيام بى تفاوتى شما را به مخاطب مخابره مى كند، ضمن اين كه از ديد روانشناسان اين نوع دست دادن نشانه عدم اعتماد به نفس مى باشد.
  8 - سعى كنيد كه هنگام دست دادن حتماً پرده ميان انگشتان شما با دست طرف مقابل تماس برقرار كند، اگر مى خواهيد دست دادن شما پر از عاطفه باشد، سعى كنيد پرده ميان انگشت شست و انگشت اشاره شما كاملاً با دست طرفِ مقابل تماس داشته باشد.
  9 - توجّه داشته باشيد اگر كف دست شما زياد عرق مى كند حتماً در ملاقات هاى مهم، قبل از دست دادن آن را خشك كنيد چرا كه دست عرق كرده نشان دهنده دلهره و نوعى هيجان غير عادى است و هم چنين اگر با دست خيس عرق، دست بدهيد يك احساس تنفر را در مخاطب خود ايجاد مى كنيد.
  10 - هنگام دست دادن سعى كنيد فشار خفيفى هم به استخوانهاى پشت دست طرف مقابل وارد كنيد.
  11 - هنگام دست دادن نبايد با كسى كه مى خواهيم با او دست بدهيم فاصله زياد داشته باشيم و دست خود را خيلى دراز كنيم و كسانى كه موقع دست دادن دورتر مى ايستند و به جاى اين كه قدمى به سمت جلو بردارند در جاى خود مى ايستند و از دور دست مى دهند خودخواه و بى ادب جلوه مى كنند.
  12 - هنگام دست دادن ارتباط چشمى بر قرار كنيد و مستقيماً به چشم طرف مقابل خود نگاه كنيد و تبسم را فراموش نكنيد، سعى كنيد هنگام دست دادن مقدارى بدن خود را به سمت جلو متمايل كنيد.
  اگر شما به دنبال جذابيّت هستيد سعى كنيد هنگام دست دادن دست مخاطب خود را به گرمى بفشاريد و با صداى رسا سلام كنيد، همواره در دست دادن پيش قدم باشيد و آخرين نفرى باشيد كه دست خود را مى كشيد، شما مى توانيد در دل سنگ هم جا باز كنيد با دست دادنِ با محبّت مى توانيد آن ها را مجذوب خود كنيد.


title: آيا دست دادن شما، نشان دهنده تفاهم است؟
text:
    آيا دست دادن شما، نشان دهنده تفاهم است؟


  دست دادن مى تواند به صورت ها و انواع متعددى انجام گيرد، ولى در ميان انواع دست دادن سه نوع از دست دادن است كه مى تواند بيان كننده روحيّه سلطه پذيرى و سلطه گرى و يا روحيّه تفاهم شما باشد.
  شايد برايتان جالب باشد موقعى كه شما دست خود را براى دست دادن به سمت مخاطب دراز مى كنيد از حالت دست شما و اين كه كف دست شما به سمت پايين است يا بالا، به ذهن مخاطب، پيام هاى مختلفى مخابره مى شود.
  به اين نكته توجّه كنيد كه در ذهن مخاطب شما با مشاهده دست شما، يكى از اين سه معنى مخابره مى شود و به بيان ديگر مخاطب ما ناخودآگاه در مورد شما به يكى از اين 3 صورت قضاوت مى كند:
  1 - «اين فرد سعى مى كند بر من مسلّط باشد».
  2 - «من مى توانم بر اين فرد مسلّط باشم، او طبق خواسته من عمل مى كند».
  3 - «من اين شخص را دوست دارم، با هم تفاهم خواهيم داشت».
  حتماً تعجّب كرديد كه چطور مخاطب ما با ديدن دست ما به اين معانى پى مى برد.
  آرى روانشناسان معتقدند كه اين سه نگرش ناآگاهانه منتقل مى شود و اثر آن هم بسيار فورى است براى همين اينجا است كه توجّه به نحوه دست دادن اهميّت پيدا مى كند.
  با توجّه به مطالب فوق، ما سه نوع دست دادن را براى شما معرّفى مى كنيم:
  1 - دست دادن سلطه گر:
  اين نوع دست دادن موقعى است كه شما دست خود را به سمت مخاطب مى بريد تا با او دست بدهيد، و دست شما به حالت افقى قرار بگيرد و كف دست شما به سمت پائين و زمين و پشت دست شما رو به بالا باشد و وقتى كه به اين حالت دست در دست مخاطب مى گذاريد، دست شما روى دست مخاطب قرار مى گيرد (و دست طرف قابل شما زير دست شما واقع مى شود) بايد توجّه داشته باشيد كه اين نوع دست دادن پيام سلطه گرى شما به مخاطب القا مى كند.
  به عبارت ديگر با اين نوع دست دادن شما به طرف مقابل مى گويد كه شما مايليد تسلّط بر طرف مقابل داشته باشيد و در ذهن طرف مقابل هم اين معنى القا مى شود كه بايد مراقب خود باشد.
  2 - دست دادن سلطه پذير: 
  اين نوع دست دادن موقعى است كه شما دست خود را به سمت مخاطب مى بريد تا با او دست بدهيد، و دست شما به حالت افقى قرار بگيرد و كف دست شما به سمت بالا و آسمان باشد و بعد از اين كه دست مخاطب را در دست گرفتيد دست او بر روى دست شما قرار مى گيرد.
  دقّت داشته باشيد كه اين نوع دست دادن اين پيام را به مخاطب القا مى كند كه شما مايل به تفاهم هستيد و طرف مقابل به اين نكته مى رسد كه شما به حرف او گوش خواهيد داد. 
  3 - دست دادن مساوى:
  اگر هنگامى كه دست خود را به طرف مخاطب دراز مى كنيد كف دست شما به سمت بالا و يا پائين نبود بلكه دست شما حالت عمودى داشت و كف دست راست شما به سمت چپ باشد، در اين صورت اين معنى در ذهن مخاطب شما القا مى شود كه شما با هم سازگار خواهيد بود چون از موقعيّت مساوى با يكديگر ارتباط برقرار كرده ايد..
  حال در هر شرايطى يكى از اين سه حالت، دست دادن مفيد و كارآمد مى باشد هنگامى كه پدر با پسر دست مى دهد و مى خواهد مطلب مهمّى را بگويد يا رئيس يك اداره با كارمند خود مى خواهد دست بدهد و انتظار دارد كه او به سخن او عمل كند بايد از روش دست دادن سلطه گر استفاده كند.
  امّا وقتى شما مى خواهيد در جايى استخدام شويد و براى مصاحبه شركت كرديد، مناسب است كه از دست دادن سلطه پذير استفاده كنيد; و در روبرو شدن با دوستان و آشنايان بهترين نوع دست دادن، دست دادن مساوى است. 
  به هر حال، شما با همين دست دادن مى توانيد كارهاى زيادى را انجام دهيد همان طور كه يكى از روانشناس معروف به نام دكتر «اريك برن» از دست دادن براى بيان همدردى، تأييد كردن و... استفاده مى كرد.
  او در كتاب خود مى گويد: «من با افراد به گونه اى دست مى دهم كه بفهمند ما يكديگر را درك مى كنيم، اگر روش دست دراز كردن طرف مقابل از مأيوس بودن او حكايت كند در اين صورت، من دست او را محكم مى فشارم تا بداند كه من نياز او را احساس مى كنم. اگر مخاطب من به تسّلى نياز داشته باشد با او طورى دست مى دهم كه او را آرام كند و اگر خواهان تأييد باشد طورى با او دست مى دهم كه او را تأييد كرده باشم. من موقع خداحافظى هم با طرف مقابل خود دست مى دهم و با توجّه به اطّلاعات دريافتى مى دانم اين كار را چگونه انجام دهم، به نظر من اين دست دادن براى طرف مقابل، از اهميّت زيادى برخوردار مى باشد چرا كه او مى فهمد بعد از اين كه او عيب و ايرادهاى خود را پيش من مطرح كرده است، باز من مايلم با او وقت بيشترى را صرف كنم».
  آرى، در صورتى كه نياز مخاطب خود را خوب بشناسيد و بدانيد او در چه حالت روحى مى باشد مى توانيد با همين دست دادن، به او كمك بزرگى بنماييد.


title: اين سنّت ديرين را فراموش نكنيم
text:
    اين سنّت ديرين را فراموش نكنيم 


  ما همه عادت كرده ايم كه هر گاه به هم برسيم با يكديگر دست بدهيم، امّا خبر نداريم كه خيلى ها حسرت اين سنّت ما را دارند.
  يكى از نويسندگان غربى مى گويد: «با كمال تأسّف و بدون آن كه متوجّه باشيم، كمتر يكديگر را لمس مى كنيم و فاصله هاى ما از يكديگر بيشتر مى شود، شهر نشينى مدرن، در حالى كه زرهى بر تن كرده و دستش را در دستكش آهنين مخفى كرده است، احساس مى كند كه به دام افتاده است و با احساسات نزديك ترين همراهانش بيگانه شده است».
  به تازگى در اين زمان ما، براى بعضى ها مد شده است كه به جاى ديدار دوستان و آشنايان و دست دادن با آنان به ارسال پيام كوتاه با تلفن همراه اكتفا مى كنند و خيال مى كند كه حقّ دوستى را هم به جا آورده اند.
  خدا نكند روزى بيايد كه رسم و رسوم قرن بيست و يكم، با ما آن چنان كند كه جاى ديدار پدر و مادر و دوستان و دست دادن با آنان، به فرستادن يك پيام كوتاه اكتفا كنيم.
  بياييد تا محبّت را به يكديگر هديه كنيم تا شاهد شكوفايى صميميّت در جهان خود باشيم و تمام دنياى ما پر از بوى خوشِ صفا و دوستى و محبّت باشد.
  آيا مى دانيد كه همين دست دادن و لمس كردن دستِ ديگرى چه اثرى در بدن شما مى گذارد؟
  دكتر «هلن كولتون» مى گويد: «هنگامى كه كسى ما را لمس مى كند ميزان هموگلوبين خون به اندازه چشمگيرى افزايش مى يابد».
  و همه مى دانيم كه هموگلوبين بخشى از خون است كه اكسيژن را به تمامى اندام هاى بدن از جمله قلب و مغز مى رساند و در صورتى كه اندازه هموگلوبين در خون ما رو به بالا رود، تمام اعضاى بدن ما تقويت مى شوند و هم چنين از بروز بيمارى ها جلوگيرى شود.
  به هرحال ظاهر نمودن عواطف مثبت و زيبا در هنگام برخورد با ديگران، موجب مى شود شما دوستان جديدى پيدا كنيد و روابط قبلى شما هم استحكام پيدا كند.
  آرى امروزه علم ثابت كرده است چه ارتباط مثبتى بين همين دست دادن و تقويت بدن وجود دارد و ما براى سلامت جسممان هم كه شده بايد به اين سنّت ديرين ادامه دهيم و آن را بيشتر ترويج كنيم.
  با همين دست دادن مى توانيد به رشد معنوى برسيد! مى توانيد كارى كنيد تا خدا نزد فرشتگان به شما افتخار كند و به شما نگاهى كند.
  و به يقين بدانيد كه با همين محبّتى كه از طريق دست دادن به مردم هديه مى كنيد، قدمى براى نشاط خود و ديگران برمى داريد.


title: فرياد پوست بدن: «من گرسنه ام»
text:
  فرياد پوست بدن: «من گرسنه ام»


  چقدر زيبا بود اگر ما عادت داشتيم هر موقع با كودكان و فرزندان خود روبرو مى شويم با آنان دست بدهيم، مثلاً اوّل صبح كه اين گل هاى زيباى زندگى ما از خواب بيدار مى شدند، با آنان دست مى داديم و آنان را در آغوش مى گرفتيم.
  آيا مى دانيد كه اين كار چقدر در سلامت روانى كودك تأثير دارد؟ آيا از ميزان ارتباط موفقيّت جوانان و اين كه در كودكى چقدر مورد توجّه قرار گرفته اند، آگاهى داريد؟
  دكتر «سيدنى سيمون» مى گويد: «گرسنگى شديدى در اعماق وجود ما نهفته است كه هيچ غذايى قادر نيست اين گرسنگى را رفع كند، اين گرسنگى همان نياز به نوازش و احساس است و به بيان ديگر گرسنگى پوست بدن».
  دكتر «گرى اسمايلى» مى گويد: «پوست بزرگ ترين عضو بدن است و از درون، نياز دارد كه لمس شود».
  اين نياز به لمس شدن، نه فقط در كودكان، بلكه در وجود همه انسان ها تا پايان عمر وجود دارد و اگر اين نياز ارضا نشود، انسان نمى تواند شخصيّت سالمى داشته باشد.
  با خواندن اين مطالب مى فهميم كه چرا اسلام، چهارده قرن پيش، اين قدر به دست دادن تأكيد مى كند و ثواب آن را مانند جهاد در راه خدا مى داند و همواره مى كوشد تا مسلمانان تا جايى كه مى توانند با يكديگر دست بدهند.
  بياييد از هر بهانه اى استفاده كنيم تا دست پدر و مادر خويش را با مهربانى بفشاريم چرا كه ما به اندازه يك دنيا مديون همين دست هاى مهربان آنان هستيم.
  پس بياييد محبّت خويش را از دست هاى آنان دريغ نكنيم. اگر در روز بزرگداشت مادر، قيمتى ترين هديه ها را براى مادر خود خريدارى كنى و به ديدار او بروى، امّا دست او را نگيرى، بدان كه قلب مادر را در حسرت گذاشته اى! مادر مى خواهد تا عشق و محبّت تو را از دست هاى گرم تو احساس كند نه با هديه اى كه تو براى او خريده اى.
  به راستى آيا تا به حال، فرزندِ خويش را با فشردن دست او سيراب از عشق نموده اى؟ چرا ما سنّت دست دادن را براى غريبه ها گذاشته ايم و گل هاى زندگى خويش را از آن محروم كرده ايم.
  پس بياييم از اين به بعد با خود عهد كنيم:
  چون با پدر و مادر خويش روبرو شديم با آنان دست بدهيم تا آنان از دست دادن ما بفهمند كه چقدر براى ما عزيز هستند و ما چقدر از بودنشان خوشحاليم!
  وقتى با شريك زندگى و همسر مهربانمان روبرو مى شويم اجازه دهيم تمام آن محبّتى كه در دل نسبت به او داريم در دست هايمان جلوه كند و دست او را در دست گيريم.
  هنگامى كه به سوى فرزندانمان مى رويم، دست در دست آن ها بگذاريم تا حس كنند كه ما آن ها را حمايت مى كنيم و دوستشان داريم. 
  بگذاريم اين دستِ بى زبان، هزاران هزار كلام را در سكوتى عميق در گوش دل آنها بخواند كه پسرم! دخترم! دوستت دارم!
  بياييد دست دادن گره اى را عادت زندگى خود كنيم تا صميميّت را به همه ارزانى داريم و دل همه را از تابش محبّت قلب خويش بهره مند سازيم.
  پس بياييد همه با هم همين كار كوچك دست دادن را با عشقى بس بزرگ انجام دهيم تا همواره بوى خوش صميميّت و عشق را در همه زندگيمان احساس كنيم.
  بياييد با دست دادن به اوج آسمان هابرويم و رحمت بى انتهاى خدا را به سمت خود جلب كنيم و با دست دادن كارى كنيم كه او به ما افتخار كند و فوج فوج گناهانمان را ببخشد.
  و به راستى همين دست دادن، همچون پله اى است كه ما را به ملكوت دل مى برد، زيرا كه اگر دلى را شادى و نشاط بخشيديم، كارى كرده ايم.
  بياييد با دست دادن به يكديگر درهاى عشق و محبّت را بگشاييم كه با اين كار، درهاى رحمت الهى را به سوى خود باز نموده ايم.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب سلام بر خورشيد
  موضوع: امام حسين(ع)، زيارت عاشورا، شرح زيارت عاشورا
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  شب از نيمه گذشته بود، در گوشه اى با خداى خويش خلوت كرده بودم و دعاى كميل مى خواندم. در حال و هواى خودم بودم كه تو به سوى من آمدى.
  چپيه اى به سر خود انداخته بودى، دست بردى و كتاب دعاى مرا گرفتى. كتاب از دست من افتاد، تو آن را برداشتى و با عصبانيّت شروع به ورق زدن آن نمودى و من در تعجّب از كارِ تو نگاهت مى كردم.
  اوّلين بارى بود كه به مدينه آمده بودم و اين اوّلين شب جمعه اى بود كه من مهمان پيامبر بودم و در كنار حرم او نشسته بودم تا با خداى مهربان مناجات نمايم.
  تو كتاب دعاى مرا ورق زدى، كتاب «مفاتيح الجنان» را مى گويم، كتابى كوچك كه يكى از دوستانم به من هديه داده بود. 
  ناگهان ديدم تو صفحاتى از كتاب را گرفتى و آن را پاره نمودى و رو به من كردى و گفتى: تو زيارت عاشورا مى خوانى؟! تو بايد همراه من بيايى!
  من چه بايد مى كردم، نگاهى به زيارت عاشورايى نمودم كه تو آن را پاره كرده و بر روى زمين ريخته بودى.
  مرا به مكانى كه به قول خودت، مركز «أمر به معروف» بود بردى و ساعتى مرا آنجا نگه داشتى، به من حرف هايى زدى و ناسزا گفتى و با مشت به پهلوى من زدى...
  من آن شب سكوت كردم، امّا سكوت من، هزاران حرف داشت. آيا مى خواهى بدانى معناى سكوت آن شب من چه بود؟
  به جانِ خودت، آن شب اصلاً زيارت عاشورا نمى خواندم، آن وقت ها، فقط در ماه محرّم، زيارت عاشورا مى خواندم و بس!
  من آن شب تصميم گرفتم با زيارت عاشورا بيشتر آشنا شوم، در مورد آن تحقيق كنم و آن را بيشتر بخوانم.
  اگر تو آن شب اين كار را نمى كردى، الان اين كتاب بر روى دست مهربانِ دوستان من نبود. اكنون خدا را شكر مى كنم، تو باعث شدى تا نگاهم به زيارت عاشورا تغيير كند.


  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										دى ماه 1390


title: حسرتى بر دل دارم هنوز
text:
    حسرتى بر دل دارم هنوز 


  برخيز! برخيز! به كربلا برو، روز عاشورا در آنجا باش، حسين(ع) را زيارت كن، براى او عزادارى كن.
  برخيز، حركت كن، اينجا مانده اى كه چه بشود، تو هم خودت را به اقيانوس مهربانى برسان، به سوى حسين(ع) برو، در كربلا مى توانى دوباره متولّد شوى، مى توانى زنده شوى، برخيز! به كربلا كه برسى، بوى بهشت را احساس مى كنى، دل تو بار ديگر زنده مى شود، آنجا بهشت خداست.
  مى دانم اين سفر، سختى هاى زيادى به همراه دارد، بايد از كار و زندگى جدا شوى، امّا بدان كه هيچ كارى بهتر از زنده كردن دل خودت نيست، دلى كه مرده است، هيچ وقت مزه خوشبختى را احساس نمى كند، تو بايد بار ديگر زنده شوى، برخيز!
  آيا مى دانى خدا براى تو ثواب دو هزار حجّ مى نويسد؟ 
  درست شنيدى، سفر كربلا نزد خدا با دو هزار سفر حجّ برابر است.
  حقّ دارى تعجّب كنى، آخر چگونه مى شود سفر كربلا با دو هزار سفر حجّ برابرى كند؟
  رازى در ميان است، بايد صبر كنى تا آن راز را برايت بگويم، فقط اين قدر بدان كه اگر خونِ حسين(ع) نبود، از اسلام و نماز و حجّ هم چيزى باقى نمانده بود، حتماً شنيده اى كه يزيد مى خواست اسلام را نابود كند، خون حسين(ع) بود كه اسلام را زنده كرد.
  										* * *
  آقاى من! سخنى گفتى و دل مرا سوزاندى! مرا در حسرت بزرگى گذاشتى.
  مى پرسى: چرا؟
  آخر هر كارى بكنم، نمى توانم روز عاشورا در كربلا باشم، به آسانى نمى توانم به كربلا بروم، راه من بسيار دور است، حالا چه كنم، نمى دانم.
  افسوس مى خورم، چه كنم؟ حيف شد، من سعادت نداشتم، خدا اين توفيق را به هر كسى نمى دهد كه عاشورا در كربلا باشد.
  آرى! من و كجا و اين سعادت كجا!
  										* * *
  گفتى كه دلت مى سوزد، تو هم مى خواهى از زيارت حسين(ع) بهره ببرى. 
  آيا مى خواهى به تو كارى ياد بدهم كه ثواب سفر كربلا داشته باشد؟
  اگر تو اين كار را انجام بدهى، خدا به تو هم ثواب آن دو هزار حجّ را بدهد!
  چرا با تعجّب نگاهم مى كنى! چرا باور نمى كنى؟
  من ضمانت مى كنم. من امام معصوم هستم، ضمانت مى كنم كه خدا آن ثواب را به تو بدهد.
  مگر تو باور ندارى كه من معصوم هستم و هرگز گزافه نمى گويم.
  روز عاشورا كه فرا رسيد، صبر كن تا ساعت حدود 10 صبح بشود، آنگاه اگر مى توانى از شهر خود خارج شو، به بيابان برو، اگر نمى توانى كافى است كه از خانه خارج شوى و به زير آسمان بروى.
  اكنون رو به كربلا بايست و با دست به سوى حسين(ع) اشاره كن و سلام كن، سلامى كه با تمام توجّه تو همراه باشد، با همه وجودت به امام شهيد خود سلام كن.
  بعد از آن، دشمنان ما را لعنت و نفرين كن، از خدا بخواه تا كسانى كه حسين(ع) را با لب تشنه شهيد كردند به عذاب سخت خود گرفتار كند.
  نمى شود ما را دوست داشته باشى و هم با دشمن ما، دوست باشى. اگر با ما دوست هستى، بايد با دشمنان ما دشمن باشى. اين يك قانون است.
  سپس دو ركعت نماز بخوان و بعد از آن بر حسين(ع) اشك بريز، اشك بر مظلوميّت كسى كه براى دين خدا قيام كرد و همه هستى خود را در راه خدا فدا نمود.
  سعى كن كه روز عاشورا، روز غم و اندوه تو باشد، وقتى به دوستان خود مى رسى، به آنها يادآورى كن كه روز عاشورا، روز غم و اندوه است، روز مصيبت است، يادت باشد كه به اهل خانه خود هم، اين نكته را يادآورى كنى.
  اگر تو اين كارها را انجام بدهى، ضمانت مى كنم كه خدا براى تو ثواب دو هزار حجّ بنويسد.
  										* * *
  حتماً شنيده اى كه دشمنان ما، روز عاشورا را عيد مى گيرند، آنها رسمى دارند، آنها در روز عاشورا خريد مى كنند و خيال مى كنند كه اين كار باعث بركت زندگى آنها مى شود. آرى! آنها روز شهادت حسين(ع) را روز بركت ناميده اند.
  ولى تو در روز عاشورا، چيزى براى خانه خود خريدارى نكن، سعى كن در آن روز معامله اى انجام ندهى، روز عاشورا بايد روز عزادارى تو باشد، آن روز كارهاى خود را تعطيل كن، به احترام عزاى امام، به عزادارى بپرداز.
  اگر تو حرمت عاشورا را نگاه داشتى، خدا براى تو ثواب زيادى مى نويسد.
  										* * *
  آقاى من! خدا به شما جزاى خير دهد. شما قلب مرا شفا داديد، حسرت و غصّه اى بزرگ بر دلم نشسته بود، شما آن را برطرف كرديد و دل مرا شاد نموديد. 
  مولاى من! به همه سخنان شما عمل مى كنم، اميدوارم كه خدا به من ثواب كسانى را بدهد كه به زيارت كربلا رفته اند.
  آرى! خدا بسيار مهربان است و به بندگان خود لطف دارد، اگر من به دستورات شما عمل كنم، حتماً از آن ثواب بهره مند خواهم بود.
  برايم گفتى كه سوى كربلا بايستم و به حسين(ع) سلام كنم، كاش برايم مى گفتى چه بگويم و چگونه با حسين(ع) سخن آغاز كنم.
  خيلى دوست دارم تا شما برايم يك «زيارت» بگوييد، تا من آن را در روز عاشورا بخوانم. 
  										* * *
  رو به كربلا كن و «زيارت عاشورا» را بخوان.
  حتماً شنيده اى كه فرشتگان آسمان هم به زيارت حسين(ع) مى آيند، وقتى آنها به كربلا مى آيند، همين زيارت عاشورا را مى خوانند.
  وقتى تو حسين(ع) را اين گونه زيارت مى كنى، مانند كسى هستى كه در كربلا همراه امام حسين(ع) بودند و جان خود را فداى او نمودند.
  خدا براى تو ثواب بسيار زيادى مى نويسد و گناهان زيادى را هم از پرونده اعمال تو پاك مى كند، مقام و جايگاه تو در نزد خدا فزونى مى يابد و...
  اين زيارت، فقط براى روز عاشورا نيست، تو مى توانى هر روز و شب، اين زيارت را بخوانى! هر وقت كه فرصت داشتى مى توانى اين گونه حسين(ع) را زيارت كنى.
  فراموش نكن، اگر تو هر روز اين زيارت را بخوانى، به همه اين ثواب ها و زيبايى ها مى رسى.
  من از تو مى خواهم كه همواره اين زيارت را بخوانى. هر روز حسين(ع) را اين گونه زيارت نما!
  										* * *
  وقتى تو زيارت عاشورا را خواندى، دو ركعت نماز بخوان و سپس دعا بخوان و با خداى خود راز و نياز كن. براى تو دعايى را مى گويم تا تو آن را بعد از زيارت عاشورا بخوانى.
  اگر تو زيارت عاشورا و دعاى بعد از آن را بخوانى، خدا به تو نظر رحمت مى كند و براى تو ثواب زيارت كربلا را مى نويسد.
  به اين نكته توجّه نما، فرق نمى كند در كربلا باشى و اين زيارت را بخوانى، يا اين كه در شهر خودت باشى و اين زيارت را بخوانى. تو در هر كجا باشى، مى توانى اين زيارت و دعاى بعد از آن را بخوانى و در گروه زائران حسين(ع) قرار بگيرى.
  من ضمانت مى كنم و قول مى دهم كه هر كس اين زيارت و دعاى بعد از آن را بخواند، خدا حاجت و خواسته او را برآورده كند و او را به آرزويش برساند، ضمانت مى كنم كه او نااميد از درگاه خدا بازنگردد.
  										* * *
  زيارت عاشورا را قدر بدان و سعى كن همواره آن را بخوانى، من امام تو هستم و ضمانت كردم كه تو وقتى اين زيارت را بخوانى به خواسته خود مى رسى، من اين ضمانت را از طرف خود نمى گويم، بلكه از پدران خود شنيده ام و آنان نيز آن را ضمانت كرده اند، آنها اين زيارت را از پيامبر شنيده اند. پيامبر هم از طرف خدا اين ضمانت را نموده است. 
  										* * *
  من خداى تو هستم، خدايى كه جهان هستى را آفريده ام و به آن هيچ نيازى ندارم. در خدايى خود، يگانه هستم و در بزرگى بى همتايم. من يگانه و بى نيازم.
  مى دانى كه جبرئيل فرشته اى است كه پيام مرا براى پيامبران مى برد، يك روز جبرئيل را به نزد آخرين پيامبر خود فرستادم تا پيامم را به او برساند. 
  گوش كن، اين پيام من است: 
  اى فرستاده من! اى آخرين پيامبر من! اى محمّد! 
  هر كس حسين را با اين زيارت (از راه دور يا نزديك) زيارت كند و دعاى بعد از آن را بخواند، زيارت او را قبول مى كنم. قسم ياد مى كنم كه حاجت او را روا كنم و او را به آرزويش برسانم. دل او را شاد مى كنم و در روز قيامت رحمت و مهربانى خود را بر او ارزانى مى دارم...
  اى فرشتگان من! شما شاهد باشيد كه چنين عهدى نموده ام. اين عهد را بر خود لازم كرده ام.
  										* * *
  من جبرئيل هستم، فرشته اى كه پيام خدا را براى پيامبران مى آورم.
  امروز اين پيام را براى پيامبر تو آورده ام، وقتى كه پيام خدا را به او رساندم، چنين گفتم:
  اى آخرين پيامبر خدا! خدا مرا به سوى تو فرستاد تا به تو اين بشارت بزرگ را بدهم و اين گونه قلب تو را شاد نمايم.
  من آمده ام تا اين بشارت را به تو و على و فاطمه و حسن و حسين برسانم. اين بشارت براى همه امامانى كه از نسل حسين هستند نيز مى باشد.
  										* * *
  من امام ششم تو هستم، امام صادق.
  سخنان مرا شنيدى، هر وقت در زندگى برايت مشكلى پيش آمد، زيارت عاشورا و دعاى بعد از آن را بخوان.
  هر وقت با خداى خود كار داشتى و مى خواستى با او سخن بگويى، از اين راه با او ارتباط بر قرار كن.
  باور كن كه خدا هميشه به وعده خود عمل مى كند و هرگز اميد كسى را نااميد نمى كند، آرى!خدا سرچشمه همه خوبى ها و زيبايى ها است، او مهربان و بخشنده است.


title: بر سر پيمان خود هستم
text:
    بر سر پيمان خود هستم 


  سلام اى آقاى من! 
  سلام اى شهيد راه خدا! سلام اى كه همه هستى خود را در راه خدا فدا نمودى.
  من زيباترين سلام ها را تقديم تو مى كنم!
  سلام اى كه زيبايىِ خدا را به تصوير كشيده اى، كربلاى تو، عاشوراى تو، زيباترين تابلوى جهان هستى است، تو همه زيبايى ها را در كربلا به نمايش گذاشتى.
  تو چراغ هدايت همه مى باشى و من به سوى نور تو آمدم، گمگشته اى بودم و تو مرا فرا خواندى. صبح اميدم شدى و من به سويت آمدم.
  من به تو سلام مى كنم، به سوى تو آمده ام، ياد تو را هرگز فراموش نمى كنم، سال ها است كه دلم اسير عشق توست. 
  سلام اى حسين! 
  سال هاست كه تو را مى شناسم، من شيعه و پيرو تو هستم.
  										* * *
  من بر سر آن پيمان بزرگ هستم. پيمانى كه خدا از من گرفته است را فراموش نمى كنم!
  كدام پيمان؟
  روزى كه خدا روح همه انسان ها را آفريد، روزى كه از همه پيمان گرفت. آن روز را فراموش نمى كنم. به تو سلام مى كنم تا بدانى بر سر آن پيمان خود هستم.
  چه روزى بود آن روز!
  روزى كه خدا هم در قرآن از آن اين گونه ياد مى كند:
  (أَلَستُ بِرَبِّكُم قَالُوا بَلَى).
  خدا با همه ما سخن گفت. او از ما سؤال كرد: آيا من خداى شما نيستم؟ آن روز همه در جواب گفتند: آرى! شهادت مى دهيم كه تو خداى ما هستى.
  بعد از آن، خدا پيامبران خود را براى ما معرّفى كرد، بعد از آن، نوبت به معرّفى كسانى رسيد كه جانشينان پيامبران بودند. خدا آنان را براى ما معرّفى كرد، او به همه دستور داد تا از پيامبران و جانشينان آنها اطاعت كنند.
  و تو هم كه امام سوم و سومين جانشين آخرين پيامبر خدا بودى، آن روز تو را شناختم، به امامت تو اعتراف نمودم.
  آرى! امامت دوازده امام را پذيرفتم، عهد كردم كه در مقابل شما تسليم باشم و گوش به فرمان شما باشم. امروز هم به امامت مهدى(ع) باور دارم، گوش به فرمان او هستم، منتظر هستم تا او ظهور كند و همچون سربازى در خدمت او باشم.
  امروز به سوى تو مى آيم و به تو سلام مى كنم. مى خواهم به اين وسيله به تو بگويم كه من بر سر آن پيمان بزرگ هستم، آن را از ياد نبرده ام.
  										* * *
  سلام اى پدرِ بندگان خدا! يا أَبا عَبدِ اللهِ
  اگر تو نبودى، اگر قيام تو نبود، ديگر از بندگى خدا هم خبرى نبود، اگر تو نبودى، دشمنان اسلام، اين دين را از بين برده بودند. 
  تو پدر معنوى همه كسانى هستى كه مسلمان هستند. همه آنها وامدار تو هستند، تو مايه زنده ماندن دين خدا شدى.
  اى پدر بندگان خدا! به نزد تو آمده ام تا آيين بندگى بياموزم.
  شنيده ام كه اوّلين بار، پيامبر تو را به اين نام ناميد، روزى كه تو را در آغوش گرفت و براى تو گريه كرد.
  چقدر دوست دارم كه آن خاطره را بازگو كنم، بايد به تاريخ سفر كنم، به سال ها قبل، به مدينه بروم: 
  اينجا مدينه است. به پيامبر خبر رسيده است كه تو به دنيا آمده اى. او خيلى خوشحال است و خدا را شكر مى كند.
  پيامبر دوست دارد تا هر چه زودتر تو را ببيند، براى همين به سوى خانه مادرت فاطمه(س) حركت مى كند.
  وقتى پيامبر به خانه مادرت مى رسد، وارد خانه مى شود، او دستور مى دهد تا تو را به نزد او بياورند. پيامبر تو را در آغوش مى گيرد، روى تو را مى بوسد و تو را مى بويد و نامت را حسين مى گذارد.
  هفت روز مى گذرد، ديگر وقت آن است كه پيامبر براى تو «عَقيقه» نمايد. «عقيقه» رسمى است كه مستحب است براى هر نوزاد در روز هفتم تولد او انجام شود. 
  اين رسم چنين است: گوسفندى خريدارى مى كنى و به نيّت سلامتى نوزاد خود، آن را ذبح مى كنى و با گوشت آن، غذايى آماده كنى تا مردم و فقيران از آن غذا استفاده كنند. 
  پيامبر براى تو گوسفندى عقيقه مى كند و براى سلامتى تو صدقه مى دهد.
  اكنون ديگر وقت آن است كه پيامبر تو را در آغوش گيرد. تو حسين او هستى، او تو را خيلى دوست دارد. همين كه پيامبر تو را در آغوش مى گيرد، اشك از چشمانش جارى مى شود.
  خداى من! چه شده است؟ چرا پيامبر گريه مى كند؟
  لحظاتى مى گذرد، قطرات اشك از چشمان پيامبر جارى مى شود، او رو به تو مى كند و مى گويد: 
  اى ابا عبد الله! مصيبت تو خيلى سخت است!!
  هيچ كس نمى داند پيامبر از چه سخن مى گويد، بايد سال ها بگذرد تا كربلا پيش بيايد و راز اين سخن پيامبر آشكار شود. فقط هفت روز از زندگى تو گذشته بود كه پيامبر تو را به اين نام خواند.
  										* * *
  سلام اى فرزند رسول خدا! 
  تو از نسل پيامبر هستى، تو پسر رسول خدا هستى.
  شنيده ام كه گروهى گفته اند من نبايد تو را از نسل پيامبر بدانم، آن ها مى گويند: حسين، پسر دختر پيامبر است، او نوه دخترى پيامبر است. كسى كه نوه دخترى پيامبر است، از نسل پيامبر نيست!
  ولى من تو را فرزند پيامبر مى دانم، تو از نسل پيامبر هستى، تو پسر پيامبر هستى.
  اين باور من است و قرآن هم آن را تأييد مى كند. سخن بدون دليل نمى گويم. اكنون مى خواهم از قرآن دليل بياورم.
  من مى خواهم با آن كسى كه تو را فرزند پيامبر نمى داند سخن بگويم:
  ـ آيا اين آيه قرآن را شنيده اى: (مِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمانَ).
  ـ آرى! اين آيه 84 سوره «اعراف» مى باشد.
  ـ تو مى توانى معناى آن را برايم بگويى؟
  ـ خدا مى گويد كه داوود و سليمان(ع) از فرزندان ابراهيم(ع) هستند.
  ـ آيا مى دانى ادامه اين سخن خدا چيست؟
  ـ (و زكريا و يحيى و عيسى)، يعنى زكريا و يحيى و عيسى(ع) از فرزندان ابراهيم هستند.
  ـ آيا مى توانى بگويى پدر عيسى(ع) كه بود؟ 
  ـ چه حرف ها مى زنى؟ معلوم است، خداوند عيسى(ع) را از مادرش مريم (و بدون پدر) آفريد.
  ـ خوب. اگر عيسى(ع) پدر ندارد، پس از طرف مادرش به ابراهيم(ع) مى رسد، يعنى مادر او (مريم) با چند واسطه به ابراهيم(ع) مى رسد، پس معلوم مى شود قرآن، عيسى(ع) را (كه فرزند دخترِ ابراهيم(ع) است)، فرزند ابراهيم(ع) مى داند. اكنون مى خواهم بپرسم، چطور مى شود كه عيسى(ع)، فرزند ابراهيم(ع) باشد، امّا حسين(ع)، فرزند پيامبر نباشد؟ آيا فاصله مريم(س) به ابراهيم بيشتر است يا فاصله فاطمه(س) به پيامبر؟ مريم(س) با چندين واسطه به ابراهيم(ع) مى رسد و خدا فرزند مريم(س) را فرزند ابراهيم(ع) معرّفى مى كند، امّا فاطمه(س)، دختر پيامبر است و بين او و پيامبر هيچ واسطه اى نيست، آيا باز هم مى گويى كه حسين(ع) فرزند پيامبر نيست؟
  										* * *
  سلام اى فرزند على، سلام اى فرزند امير مؤمنان! 
  سلام اى فرزند آقاى آسمان و زيبايى ها! 
  تو فرزند على(ع) هستى، همان كه جانشين پيامبر و خليفه او بود، همان كه رشادت ها و شجاعت هاى او باعث پيروزى اسلام شد، اگر على(ع) و شجاعت او نبود، دشمنان اين دين را از بين برده بودند. از همه مهم تر اگر صبر على(ع) نبود، از اسلام هم چيزى باقى نمانده بود.
  «اميرمؤمنان» چه اسم زيبايى است! اسمى كه خدا به پدرِ تو داده است، شبى كه پيامبر به معراج رفته بود، در آن شب، خدا على(ع) را به اين نام ناميد.
  شرح ماجرا اين چنين است: 
  پيامبر از بهشت عبور مى كند و به ملكوت أعلى مى رسد. آنگاه جبرئيل با پيامبر خداحافظى مى كند. پيامبر به او مى گويد: چرا همراه من نمى آيى؟
  جبرئيل جواب مى دهد: اگر به اندازه سر سوزنى جلوتر بيايم، پرو بال من مى سوزد.
  و جبرئيل منتظر مى ماند و پيامبر به سفر خود ادامه مى دهد...
  پيامبر به هفتاد هزار حجاب (پرده هايى از نور) مى رسد كه از هر حجاب تا حجاب ديگر پانصد سال راه است! و پيامبر داخل اين حجاب ها مى شود. حجاب عزّت، حجاب قدرت، حجاب كبرياء، حجاب نور...، آخرين حجاب، حجاب جلال است.
  پيامبر از حجاب ها عبور مى كند و به ساحت قدس الهى مى رسد.
  لحظه وصال فرا مى رسد، و خدا با دوست خود خلوت مى كند و با او سخن مى گويد: «اى،محمّد! سلام مرا به على برسان».
  و اينك بين خدا و پيامبر سخنان ديگرى به ميان مى آيد:
  ـ اى محمّد، چه كسى از بندگان مرا بيشتر دوست دارى؟
  ـ بار خدايا، تو خود بر قلب من آگاهى دارى.
  ـ آرى! من مى دانم، ولى اكنون مى خواهم كه از زبان تو بشنوم!
  ـ پسر عمويم على را بيش از همه دوست دارم.
  و اينجاست كه خداوند پيامبر را به دوست داشتن على(ع) امر مى كند و به او خطاب مى كند: «آنانى كه على را دوست دارند دوست بدار».
  و خدا وعده شفاعت شيعيان على(ع) را به پيامبر مى دهد.
  اينجاست كه پيامبر به سجده مى رود، و خدا به او چنين مى گويد: «هر كس از على اطاعت كند مرا اطاعت كرده و هر كس نافرمانى على را بكند، از من نافرمانى كرده است. در روز قيامت اين على است كه مؤمنان را از آب گواراى كوثر سيراب مى سازد».
  										* * *
  سلام اى فرزند فاطمه! 
  سلام اى فرزند بانوى بى نظير، اى فرزند بانوى آب و آفتاب! 
  سلام اى فرزند بانويى كه بر همه بانوان جهان، سرورى مى كند، همان كه پيامبر او را پاره تن خود ناميد و او را همچون جان خويش دوست مى داشت.
  و چه كسى مى تواند در مورد مقام فاطمه(س) سخن بگويد؟ خدا به پيامبر فاطمه را عنايت كرد: (إِنَّـآ أَعطَينَاكَ الكَوثَرَ): ما به تو كوثر داده ايم.
  فاطمه(س)، همان كوثر پيامبر است. فاطمه همان بانوى مهربانى كه در روز قيامت، دوستان خود را نجات خواهد داد.
  من دوست داشتم بدانم نام فاطمه(س) را چه كسى براى دختر پيامبر انتخاب كرده است، مدّتى گذشت تا اين كه فهميدم اين نام را خدا براى فاطمه(س) انتخاب كرده است. 
  به راستى چرا خدا، فاطمه(س) را به اين نام ناميد؟
  معناى واژه «فاطمه» اين است: «جدا شده». فاطمه(س) را به اين نام خوانده اند زيرا او و فرزندان و دوستانش از آتش جهنّم، جدا شده اند.
  در روز قيامت، فرزندان و دوستان فاطمه(س)، از شفاعت او بى نصيب نخواهد ماند!
  چه روز باشكوهى خواهد بود آن روز!
  روزى كه فاطمه(س) در صحراى محشر حاضر شود، در آن روز مريم(س)پيشاپيش فاطمه(س) همچون خدمتكارى حركت مى كند، بهشت در انتظار فاطمه(س) است، فاطمه به سوى بهشت حركت مى كند.
  در اين ميان، نگاه فاطمه(س) به گوشه اى خيره مى ماند، فرشتگان عدّه اى را به سوى جهنّم مى برند، آنها كسانى هستند كه در دنيا گناه انجام داده اند و امروز بايد به آتش بسوزند.
  فاطمه(س) به آنان نگاه مى كند، او عدّه اى از دوستان خود را در ميان آنان مى يابد. در اين هنگام فاطمه(س) با خداى خويش سخن مى گويد:
  اى خداى من! تو مرا فاطمه نام نهادى، و به خاطر من عهد كردى كه دوستانم را از آتش جهنّم جدا كنى! خدايا! تو هرگز عهد و پيمان خود را فراموش نمى كنى، از تو مى خواهم امروز شفاعت مرا در حقّ دوستانم قبول كنى و آنان را از آتش جهنّم آزاد گردانى!
  و صدايى در صحراى محشر مى پيچد، اكنون خداى يگانه با فاطمه(س) سخن مى گويد:
  حقّ با توست. تو را «فاطمه» نام نهادم و عهد كرده ام كه به خاطر تو دوستان تو را از آتش جهنّم آزاد گردانم.
  من بر سر عهد خود هستم اى فاطمه من!
  من امروز همه دوستان تو را از آتش عذاب خود آزاد خواهم نمود تا مقام و جايگاه تو براى همه آشكار شود، امروز روز توست. هر كس را كه مى خواهى شفاعت كن و با خود به سوى بهشت ببر!


title: سلام بر تو و همه پروانه ها
text:
  سلام بر تو و همه پروانه ها 


  حسين جان! تا زمانى كه دنيا باقى است، سلام و درود خدا بر تو!
  من از خدا مى خواهم تا همواره رحمت و درود خود را بر شما نازل كند و مقامى بس بزرگ به شما عنايت كند.
  من دير يا زود از اين دنيا مى روم، من رفتنى هستم، امّا اين دنيا مى ماند، شب ها و روزهايى مى آيند كه من نخواهم بود، من از خدا مى خواهم تا زمانى كه شب و روز باقى هستند، تا زمانى كه اين دنيا باقى است، درود و سلام خود را براى شما قرار بدهد.
  چه كنم؟ راه ديگرى نمى شناسم تا عشق و ارادت ابدى خود را به شما نشان بدهم.
  اى خداى مهربان! 
  مى دانم مرگ به سراغ من خواهد آمد، و من در زير خاك آرام خواهم گرفت، اكنون از تو مى خواهم تا تو هميشه سلام و درود خود را نثار حسين كنى و اين سلام تو، پيام آور عشق من به حسين باشد.
  سلام بر تو و على اكبر تو! 
  سلام بر تو و خاندان تو كه بعد از شهادت تو، رنج اسارت كشيدند و پيام تو را جاودانه نمودند.
  سلام بر تو و بر ياران با وفاى تو! آنان كه جانشان را فداى تو نمودند، آنان كه به عهد و پيمانى كه با تو بستند وفادار ماندند و تو را تنها نگذاشتند.
  چه زيباست حكايت وفاى ياران تو...
  										* * *
  شب عاشورا است و تو ياران خود را فرا مى خوانى. همه به سوى خيمه تو مى شتابند و روبروى تو مى نشينند. تو نگاهى به ياران خود مى كنى و مى گويى: «من خداى مهربان را ستايش مى كنم و در همه شادى ها و غم ها او را شكر مى گويم. خدايا! تو را شكر مى كنم كه به ما فهم و بصيرت بخشيدى و ما را از اهل ايمان قرار دادى».
  براى لحظه اى سكوت مى كنى، همه منتظر هستند تا تو به سخن ادامه دهى.
  بار ديگر صداى تو به گوش مى رسد: «ياران خوبم! يارانى به خوبى و وفادارى شما نمى شناسم. بدانيد كه ما فقط امشب را مهلت داريم و فردا روز جنگ است. به همه شما اجازه مى دهم تا از اين صحرا برويد. بيعت خود را از شما برداشتم، برويد، هيچ چيز مانع رفتن شما نيست. اينك شب است و تاريكى! اين پرده سياه شب را غنيمت بشماريد و از اين جا برويد و مرا تنها گذاريد».
  غوغايى به پامى شود. هيچ كس گمان نمى كرد كه تو بخواهى اين گونه سخن بگويى. 
  همه، گريه مى كنند. تو آتشى در جان ها انداخته اى. 
  										* * *
  كجا برويم؟ چگونه كربلا را رها كنيم؟
  وقتى تو اين جا هستى، بهشت اين جاست، ما كجا برويم؟!
  فضاى خيمه پر از گريه است. اشك به هيچ كس امان نمى دهد و بوى عطر وفادارى همه را مدهوش كرده است.
  اكنون عبّاس برمى خيزد. صدايش مى لرزد و گويى خيلى گريه كرده است. او مى گويد: «خدا آن روز را نياورد كه ما زنده باشيم و تو در ميان ما نباشى».
  ديگر بار گريه به عبّاس فرصت نمى دهد. با گريه عبّاس، صداى گريه همه بلند مى شود. 
  تو نيز، آرام آرام گريه مى كنى و در حقّ برادر خود دعا مى كند. سخنان عبّاس به دل همه آتش غيرت زد.
  مسلم بن عَوسجه نيز مى ايستد و با اعتقادى راسخ مى گويد: «به خدا قسم! اگر هفتاد بار زنده شوم و در راه تو كشته شوم و دشمنانت بدن مرا بسوزانند، هرگز از تو جدا نمى شوم و در راه تو جان خويش را فدا مى كنم. امّا چه كنم كه يك جان بيشتر ندارم».
  زُهير از انتهاى مجلس با صداى لرزان مى گويد: «به خدا دوست داشتم در راه تو كشته شوم و ديگر بار زنده شوم و بار ديگر كشته شوم و هزار بار بلاگردانِ وجود تو باشم».
  هر كدام به زبانى خاص، وفادارى خود را اعلام مى كنند، سخن همه آنها يكى است: «به خدا قسم ما تو را تنها نمى گذاريم و جان خويش را فداى تو مى كنيم».
  تو نگاهى به ياران با وفاى خود مى كنى و در حقّ همه آنها دعا مى كنى و مى گويى: «خداوند به شما جزاى خير دهد! بدانيد كه فردا همه شما به شهادت خواهيد رسيد و هيچ كدام از شما زنده نخواهيد ماند».
  همه آنان خدا را شكر مى كنند و مى گويند: «خدا را ستايش مى كنيم كه به ما توفيق يارى تو را داده است».
  										* * *
  صدايى توجّه تو را به خود جلب مى كند، سر بر مى گردانى، قاسم را مى بينى، او يادگار برادرت است، او نوجوان حسن(ع) است. تو سراپاگوش مى شوى و او اين چنين سخن مى گويد: «عمو جان! آيا فردا من نيز كشته خواهم شد؟» 
  قاسم با اين سخن، اندوهى غريب بر چهره تو مى نشاند و همه جا را سكوت فرا مى گيرد. 
  همه مى خواهند بدانند كه تو در جواب چه خواهى گفت. چشم ها گاه به تو نگاه مى كنند و گاه به قاسم!
  به راستى چرا اين سؤال را پرسيد؟ مگر تو نگفتى كه فردا همه كشته خواهيم شد؟
  اما نه! قاسم حقّ دارد سؤال كند. آخر كشتن نوجوان كه رسم مردانگى نيست!
  قاسم فقط سيزده سال سن دارد، تو يكبار ديگر قامت زيباى قاسم را مى بينى. اندوه را با لبخند پيوند مى زنى و مى پرسى:
  ـ پسرم! مرگ در نگاه تو چگونه است؟
  ـ مرگ و شهادت براى من از عسل هم شيرين تر است.
  همه از جواب قاسم، جانى دوباره مى گيرند و بر او آفرين مى گويند. آرى! قاسم اين شيوايى سخن را از پدرش، امام حسن(ع) به ارث برده است.
  اكنون تو در جواب مى گويى: «عمويت به فدايت باد! آرى! تو هم شهيد خواهى شد».
  با شنيدن اين سخن، شادى و نشاط تمام وجود قاسم را فرا مى گيرد.
  										* * *
  اى حسين! به راستى كه ياران تو از بهترين ياران هستند. چه استوار ماندند و از بزرگ ترين امتحان زندگى خويش سر بلند بيرون آمدند. تاريخ همواره به آنان آفرين مى گويد.
  اكنون تو نگاهى به ياران خود مى كنى و مى گويى: «سرهاى خود را بالا بگيريد و جايگاه خود را در بهشت ببينيد».
  همه، به سوى آسمان نگاه مى كنند. پرده ها كنار مى رود و بهشت نمايان مى شود.
  خداى من! اين جا بهشت است! چقدر با صفاست!
  تو تك تك ياران خود را نام مى برى و جايگاه و خانه هاى بهشتى آنها را نشان آنها مى دهى. آرى! امشب بهشت، بى قرار ياران تو شده است.
  براى لحظاتى سراسر خيمه تو غرق شادى و سرور مى شود. همه به يكديگر تبريك مى گويند.


title: آسمانى ها برايت گريه كردند
text:
  آسمانى ها برايت گريه كردند


  اى حسين! سلام بر تو كه خدا خونخواه توست!
  درست است كه دشمنانت تو را مظلومانه شهيد كردند، امّا خودِ خدا عهد كرده است كه انتقام خون تو را بگيرد.
  سلام بر تو كه در كربلا غريب ماندى و همه ياران تو شهيد شدند.
  اى تنها مانده در غربت و تنهايى!
  من هرگز غربت تو را فراموش نمى كنم. غم عزاى تو بسيار بزرگ است، مصيبت تو جگرسوز است و بسيار جانكاه! مسلمان واقعى كسى است كه غم تو به دل دارد.
  وقتى تو در كربلا مظلومانه به شهادت رسيدى، همه اهل آسمان ها عزادار تو گشتند، فرشتگان براى غربت تو گريستند، مصيبت تو دل آنها را هم به درد آورد.
  من هم امروز بر غربت تو اشك مى ريزم، داغ مصيبت تو دل مرا هم به درد آورده است.
  حسين جان! 
  زمين و زمان براى تو اشك ريخته است، نمى دانم اين چه رازى است كه در نام تو نهفته است كه بى اختيار دل ها را مى شكند.
  شنيده ام كه وقتى پيامبران هم نام تو را شنيدند، اشك ريختند و بر مظلوميّت تو گريستند.
  پيامبران خدا هم براى غربت و مظلوميّت تو اشك ريخته اند، آرى! هر پيامبرى كه تو را ياد كرد، بر تو گريست.
  										* * *
  اينجا كوه صفاست، همان كوهى كه كنار كعبه است. نگاه كن! آدم(ع) را مى بينى كه بر فراز اين كوه به سجده رفته است.
  او در حسرت بهشت است. خوشا به حال روزى كه او در بهشت مهمان خدا بود و از همه نعمت هاى آن استفاده مى كرد، امّا شيطان او را فريب داد و او از بهشت رانده شد.
  آدم پشيمان است، او با خداى خويش سخن مى گويد تا گناهش را ببخشد. سجده هاى او بسيار طولانى است. او ساعت ها سر از سجده برنمى دارد، گريه مى كند و اشك مى ريزد: 
  اى خداى مهربان! من بنده تو هستم، همواره مهربانى تو بيش از خشم توست. تو را مى خوانم تا از گناهم درگذرى كه من به خودم ظلم كرده ام!
  صدايى به گوش آدم مى رسد: سلام اى آدم! 
  آدم سر از سجده برمى دارد، او كيست به آدم سلام مى كند؟
  آدم جبرئيل را مى بيند، جواب سلام او را مى دهد. اكنون جبرئيل به او چنين مى گويد: «خدا مرا به سوى تو فرستاده است، او گفته است تا به تو ياد بدهم چگونه دعا كنى تا توبه ات قبول شود، اى آدم! تو بايد خدا را به حقّ پنج نفر قسم بدهى، پس بگو: اى خدا تو را به حقّ محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين مى خوانم».
  آن روز، آدم اين پنج نام را از جبرئيل شنيد، او فهميد كه اين پنج نفر نزد خدا مقامى بس بزرگ دارند، امّا وقتى آدم نام حسين(ع) را از جبرئيل شنيد، قلبش محزون شد.
  آدم نمى دانست چه رازى در نام حسين(ع) نهفته است. چرا با شنيدن نام او همه غم هاى دنيا به دلش آمد. رو به جبرئيل كرد و گفت: 
  ـ اى جبرئيل! چرا با شنيدن نام حسين، حزن و اندوه به دل من آمد؟
  ـ آى آدم! مصيبت حسين(ع)، بزرگ ترين مصيبت هاست.
  ـ آن چه مصيبتى است؟ 
  ـ روزى فرا مى رسد كه حسين در كربلا گرفتار دشمنانش مى شود، همه ياران او كشته مى شوند و او غريب و تنها مى ماند. آن روز حسين، تشنه است و جگرش از تشنگى مى سوزد، او مردم را به يارى مى طلبد امّا مردم پاسخ او را با شمشيرها مى دهند. او مظلومانه شهيد مى شود و دشمنان، خيمه هاى زن و بچّه هايش را آتش مى زنند...
  و آدم(ع) اين سخنان را مى شنود، اشك او جارى مى شود... آنگاه خدا هم به احترام اشك بر حسين(ع)، توبه او را قبول مى كند.
  										* * *
  ساليان سال بود كه ابراهيم(ع) در حسرت داشتن فرزند بود و سرانجام خدا به او پسرى زيبا به نام «اسماعيل» داد. وقتى اسماعيل جوانى رشيد شد، خدا به او فرمان مى دهد تا اسماعيل را در راه او قربانى كند.
  ابراهيم(ع) بايد ثابت كند كه حاضر هست در راه خدا از فرزندش نيز بگذرد.
  ابراهيم(ع) با پسرش به سوى قربانگاه حركت مى كنند. اسماعيل به پدر مى گويد: 
  ـ مگر ما به قربانگاه نمى رويم تا در راه خدا قربانى كنيم؟
  ـ آرى! پسرم!
  ـ پس چرا قربانى با خود بر نداشتى؟ گوسفندى و يا شترى!
  اشك در چشمان پدر حلقه مى زند و مى گويد: «اى عزيز دلم! تو همان قربانى من هستى، خدا به من دستور داده است كه تو را در راه او قربانى كنم».
  اسماعيل در جواب پدر مى گويد: «اى پدر! آنچه خدا به تو فرمان داده است انجام بده».
  آنان به قربانگاه مى رسند. پدر، پسر را روى زمين به سمت قبله مى خواباند، اكنون پسر چنين مى گويد: «روى مرا بپوشان و دست و پايم را ببند».
  او مى خواست تا پدر مبادا نگاهش به نگاه او برخورد كند و در انجام فرمان خدا، ذرّه اى ترديد نمايد.
  همه فرشتگان ايستاده اند و اين منظره را تماشا مى كنند، ابراهيم(ع) «بسم الله» مى گويد و كارد را بر گلوى پسر مى كشد; امّا كارد نمى برد، دوباره كارد را مى كشد، زير گلوى اسماعيل سرخ مى شود. ابراهيم(ع) كارد را محكم تر فشار مى دهد; امّا باز هم كارد نمى برد، او كارد را بر سنگى مى زند و سنگ مى شكند.
  صدايى در آسمان طنين مى اندازد كه اى ابراهيم! تو از امتحان موفّق بيرون آمدى. جبرئيل مى آيد و گوسفندى به همراه دارد و آن را به ابراهيم(ع) مى دهد تا قربانى كند.
  ابراهيم(ع) پسرش را بار ديگر در آغوش مى كشد و آن گوسفند را قربانى مى كند و آماده بازگشت به سوى خانه مى شوند.
  در اين هنگام خدا با ابراهيم(ع) سخن مى گويد:
  ـ اى ابراهيم! از ميان بندگان من چه كسى را بيشتر از همه دوست دارى؟
  ـ مى دانم كه تو محمّد، آخرين پيامبر خود را بيش از همه بندگانت دوست دارى، براى همين من هم او را بيش از همه دوست دارم.
  ـ ابراهيم! بگو بدانم آيا فرزند محمّد را بيشتر دوست دارى يا فرزند خودت را؟ 
  ـ خدايا! من فرزند محمّد را بيشتر از فرزند خودم دوست مى دارم. 
  ـ ابراهيم! بدان كه حسين، فرزند محمّد است، امّا روزى فرا مى رسد كه گروهى از مسلمانان جمع مى شوند و حسين را مظلومانه به شهادت مى رسانند. آنها سر از بدن حسين جدا مى كنند...
  اكنون، اشك از چشمان ابراهيم(ع) جارى مى شود، به راستى چگونه مى شود كه مسلمانان، پسر پيامبر خود را با لب تشنه شهيد مى كنند؟
  										* * *
  زكريا(ع) يكى از پيامبران بزرگ خداست. او در مورد نام «پنج تن» مطالبى را شنيده است. او مى داند كه خداى بزرگ، از ميان همه آفريده هاى خود، پنج نفر را بيش از همه دوست دارد. خدا نور آنها را قبل از خلقت آسمان ها و زمين آفريده است.
  زكريا(ع) امروز مى خواهد با نام اين پنج نور مقدّس آشنا شود. او با خداى خويش سخن مى گويد: «بار خدايا! نام آن بندگان عزيزت را به من ياد بده».
  خداى مهربان، دعاى زكريا را مستجاب مى كند، به جبرئيل مأموريّت مى دهد تا به زمين بيايد و نزد زكريا(ع) برود.
  اكنون جبرئيل با زكريا سخن مى گويد: «اى زكريا! خدايت به تو سلام مى رساند و مى گويد: تو از من خواستى تا نام بهترين بندگان خود را به تو ياد دهم. اين نام آنهاست: محمّد، على، فاطمه، حسن و حسين».
  زكريا شكر خدا را به جاى مى آورد. او خيلى خوشحال است كه به آرزوى خود رسيده است. 
  زكريا زبان به ذكر اين پنج نام مى گشايد، چند روز مى گذرد، زكريا(ع) متوجّه نكته اى عجيب مى شود. هر وقت دلش مى گيرد، هر وقت غم و غصّه هاى دنيا به دلش مى آيد، وقتى نام محمّد و على و فاطمه و حسن(ع) را به زبان مى آورد، غم ها از دلش مى روند، دلش شاد مى شود، امّا هر وقت كه نام حسين(ع) را مى آورد، غم به دلش مى آيد و اشك در چشمانش حلقه مى زند!
  اين چه رازى است؟ اين حسين(ع) كيست كه نامش اين چنين اشك مرا جارى مى كند؟ چرا نام حسين، اين گونه دلم را غرق اندوه مى كند؟
  زكريا هر چه فكر مى كند، به نتيجه اى نمى رسد، بايد از خودِ خدا بپرسد كه چه رازى در نام حسين(ع) است.
  سرانجام او رو به آسمان مى كند و به خدا چنين مى گويد: «خدايا! تو نام پنج تن را به من ياد دادى، وقتى نام محمّد و على و فاطمه و حسن را به زبان مى آوردم، همه غم هايم فراموشم مى شود، غصّه ها از دلم مى رود، امّا چه رازى است كه وقتى نام حسين را مى برم، اشك در ديدگانم حلقه مى زند؟».
  امروز خدا براى زكريا(ع) از آينده مى گويد، از كربلاى حسين(ع)! از عطش او! از شهادت ياران او! از اسارت زن و بچّه او!
  زكريا(ع) آن روز حكايت كربلا را مى شنود، اشك مى ريزد، او سه روز از مسجد بيرون نمى آيد، با هيچ كس ديدار نمى كند، سه روز براى حسين(ع) گريه مى كند...
  										* * *
  نام من اُمّ سَلمه است، همسر پيامبر هستم، يك روز پيامبر به من گفت: «همسرم! از تو مى خواهم از اتاق بيرون بروى و هيچ كس را به اتاق راه ندهى».
  من فهميدم كه پيامبر مى خواهد تنها باشد، شايد فرشته وحى مى خواست بر او نازل شود، نمى دانم. هر چه بود پيامبر دوست داشت لحظاتى تنها باشد. من از اتاق بيرون رفتم و كنار در ايستادم.
  در اين هنگام ديدم حسين(ع) به اين سو مى آيد، او تقريباً شش سال دارد، حسين(ع) به سوى در اتاق مى رود. من در فكر بودم چه كنم، آيا مانع رفتن او بشوم؟
  با خود گفتم كه پيامبر، نوه خود را خيلى دوست دارد و حتماً با ديدن نوه اش خوشحال مى شود. حسين(ع) نزد پيامبر مى رود.
  لحظاتى مى گذرد...يك وقت، صداى گريه پيامبر به گوشم مى رسد.
  خداى من! چه شده است؟ چرا پيامبر با صداى بلند گريه مى كند؟ من تا به حال، صداى گريه پيامبر را اين گونه نشنيده بودم.
  خدايا! چه كنم؟ آيا وارد اتاق بشوم؟ پيامبر به من گفت كسى وارد اتاق نشود. چه كنم؟ نگرانم. نكند اتّفاق بدى افتاده باشد؟ 
  سرانجام نتوانستم طاقت بياورم. در را باز كردم، ديدم كه پيامبر نشسته است و حسين(ع) را روى زانوى خود نشانده است و دست به پيشانى او مى كشد و گريه مى كند.
  جبرئيل براى پيامبر ماجراى كربلا را گفته است، پيامبر براى غربت و مظلوميّت فرزندش اشك مى ريزد، امّا چه رازى در پيشانى حسين(ع) بود؟ چرا پيامبر دست به پيشانى او مى كشيد و گريه مى كرد؟
  پيامبر از ميان ما مى رود، سال ها مى گذرد...
  نزديك سال 61 هجرى مى شود، كاروان حسين(ع) به سوى كربلا حركت مى كند، آن قدر پير شده ام كه نمى توانم همراه او بروم و در مدينه مى مانم.
  مدّتى مى گذرد، خبرهاى كربلا به من مى رسد، آن وقت مى فهمم كه چرا آن روز پيامبر دست به پيشانى حسين مى كشيد و گريه مى كرد.
  آرى! عصر عاشورا كه فرا رسيد، ديگر هيچ يار وياورى براى حسين نمانده بود، همه ياران او به خاك و خون افتاده بودند. 
  آرى! حسين(ع) تنهاى تنها شده بود. او رو به مردم كوفه كرد و با آنان سخن گفت: اى مردم! من مهمان شما هستم. شما مرا به سوى شهر خود دعوت كرديد. من پسر دختر پيامبر شما هستم. چرا مى خواهيد خون مرا بريزيد؟
  دستور رسيد تا بدن حسين(ع) را آماج تيرها كنند، يكى از كوفيان، به همراه خود تير و كمان نداشت، او خم شد، از روى زمين، سنگ بزرگى را برداشت و پيشانى حسين(ع) را نشانه گرفت... سنگ آمد و آمد تا به پيشانى حسين(ع)اصابت كرد و خون از پيشانى حسين(ع) جارى شد...


title: اشك مهمان چشم من است
text:
  اشك مهمان چشم من است 


  حسين جان! اگر چه ساليان سال بعد از تو به اين دنيا آمدم، گر چه در كربلا نبودم تا تو را يارى كنم، امّا من هرگز خود را در بند زمان و مكان نمى بينم، كه هر روز عاشوراست و هر مكان، كربلاست!
  گويا صداى تو را مى شنوم كه مرا به يارى مى خوانى... تو غريب و تنها مانده اى.
  چگونه تمنّاى دل خود را پاسخ بدهم وقتى هنوز صداى تو را مى شنوم كه مى گويى: چه كسى مرا يارى مى كند؟
  حسين جان! گريه من دست خودم نيست. اختيار اشك با من نيست.
  تو در كربلا ايستادى و فرياد زدى: آيا كسى هست مرا يارى كند؟ در حسرت مانده ام كه آن روز نبودم تا ياريت كنم!
  بارها حكايت غربت تو را شنيده ام و اشك ريخته ام، امّا باز هم اشك، مهمانِ چشمان من است. باز هم درياىِ دل، طوفانى شد، باز هم خورشيد رنگ خون گرفت...
  										* * *
  عصر عاشوراست تو غريبانه، تنها و تشنه در وسط ميدان ايستاده اى. از پشت پرده اشك به يارانِ شهيد خود نگاه مى كنى. همه پر كشيدند و رفتند. چه باوفا بودند و صميمى! 
  غم بر دل تو نشسته است، تو اكنون تنهاى تنها شده اى. تو سوار بر اسب خويش جلو مى آيى. مهار اسب را مى كشى و فرياد تو تا دوردست سپاه كوفه، طنين مى اندازد: «آيا كسى هست تا از ناموس رسول خدا دفاع كند؟ آيا كسى هست كه در اين غربت و تنهايى، مرا يارى كند؟»
  فرياد غريبانه را پاسخى نبود امّا...
  تو قرآنى را روى سر مى گذارى و رو به سپاه كوفه چنين مى گويى: «اى مردم! قرآن، بين من و شما قضاوت مى كند. آيا من فرزند دختر پيامبر شما نيستم؟ چه شده كه مى خواهيد خون مرا بريزيد؟»
  هيچ كس جوابى نمى دهد. سكوت است و سكوت!
  لشكر كوفه به سوى تو حمله مى برد. تو دفاع مى كنى و به قلب سپاه حمله مى برى.
  فرصتى مى يابى تا بار ديگر با اين مردم سخن بگويى: «براى چه به خون من تشنه ايد؟ گناه من چيست؟»
  صدايى به گوش مى رسد كه دل تو را به درد مى آورد و اشكت را جارى مى كند: «ما تو را مى كشيم چون كينه پدرت را در سينه داريم».
  اشك در چشم تو حلقه مى زند. تو كه خود اين همه مظلوم هستى، اكنون براى مظلوميّت پدرت گريه مى كنى!
  										* * *
  تو در ميدان ايستاده اى كه ناگهان، باران تير و سنگ و نيزه باريدن مى گيرد. تو گاهى نگاهى به خيمه ها مى كنى، گاه نگاهى به مردم كوفه، اين مردم، ميزبانان تو هستند، آنها تو را به شهر خود دعوت كرده اند و اكنون مهمان نوازى به اوج خود رسيده است!!
  سنگ باران، تير باران!
  آماج تيرها بر بدن تو مى نشيند، واى، خدايا! چه مى بينم! سنگى به پيشانى تو اصابت مى كند و خون از پيشانى تو جارى مى شود.
  لحظه اى صبر مى كنى، امّا دشمن امان نمى دهد و اين بار تيرى زهر آلود بر قلب تو مى نشيند.
  نمى دانم چه كسى اين تير را مى زند. امّا اين تير براى امام حسين(ع) از همه تيرها سخت تر است. صداى تو در دشت كربلا مى پيچد: «خدايا! من به رضاىِ تو راضى هستم».
  تير به سختى در سينه ات فرو رفته است. چاره اى نيست بايد تير را بيرون بياورى. به زحمت، تير را بيرون مى آورى و خون مى جوشد.
  خون ها را جمع مى كنى و به سوى آسمان مى پاشى و مى گويى: «بار خدايا! همه اين بلاها در راه تو چيزى نيست».
  فرشتگان همه در تعجّب اند. تو كيستى كه با خدا اين گونه سخن مى گويى. قطره اى از آن خون به زمين بر نمى گردد. آسمان سرخ مى شود. تاكنون هيچ كس آسمان را اين گونه نديده است. اين سرخى خون توست كه در آسمانِ غروب، مانده است.
  بار ديگر خون در دست خود مى گيرى و اين بار صورت خود را با آن رنگين مى كنى. تو مى خواهى اين گونه به ديدار پيامبر بروى.
  خونى كه از بدنت رفته است، باعث ضعف تو مى شود. دشمن فرصت را غنيمت مى شمارد و از هر طرف با شمشيرها مى آيند و هفتاد و دو ضربه شمشير بر بدن تو مى نشيند و تو از روى اسب با صورت به زير مى آيى.
  										* * *
  صداى مناجات تو به گوش مى رسد: «در راه تو بر همه اين سختى ها صبر مى كنم».
  تو جلوه صبر خدايى! در اوج قلّه بلا ايستاده اى و شعار توحيد و خداپرستى سر مى دهى!
  زينب(س) در حالى كه بر سر و سينه مى زند به سوى تو مى دود، تو را در خاك و خون مى بيند در حالى كه دشمنان، دور تو را محاصره كرده اند.
  او فرياد مى زند: «واى برادرم!».
  زينب به عُمَرسعد رو مى كند و با لحنى غمناك مى گويد: «واى بر تو! برادرم را مى كشند و تو نگاه مى كنى».
  عُمَرسعد رويش را از زينب(س) برمى گرداند. زينب رو به سپاه كوفه مى كند: «آيا در ميان شما يك مسلمان نيست؟».
  هيچ كس جواب زينب(س) را نمى دهد...
  تو با صدايى آرام با خداى خويش سخن مى گويى: «صَبراً على قَضائِكَ يارَبِّ»; «در راه تو بر بلاها صبر مى كنم».
  اكنون بدن تو از زخم شمشير و تير چاك چاك شده است، سرت شكسته و سينه ات شكافته شده است، زبانت از خشكى به كام چسبيده و جگرت از تشنگى مى سوزد. قلبت نيز، داغدار عزيزان است.
  با اين همه باز هم به خيمه ها نگاه مى كنى و همه نيرو و توان خود را بر شمشير مى آورى و آن را به كمك مى گيرى تا برخيزى، امّا همان لحظه ضربه اى از نيزه و شمشير، بار ديگر تو را به زمين مى زند.
  شمر به سوى تو مى آيد، او خنجرى در دست دارد... تو پيامبر را صدا مى زنى: «يا جــدّاه، يا مـُحـمَّداه!»...
  آسمان تيره و تار مى شود. طوفان سرخى همه جا را فرا مى گيرد و خورشيد، يكباره خاموش مى شود و تو به سوى آسمان ها اوج مى گيرى.


title: از دشمن تو بيزارم
text:
  از دشمن تو بيزارم


  در مصيبت تو اشك مى ريزم، مى دانم كه اشك بر تو همچون ستاره اى است در شب تاريك تا كسى راه را گم نكند، آن كس كه بر تو مى گريد، هرگز ذلّت را نخواهد پذيرفت.
  اكنون با خود فكر مى كنم چرا كسانى كه نماز مى خواندند و خود را پيرو پيامبر مى دانستند، خون تو را ريختند؟
  آنها به پيامبر ايمان داشتند، امّا چرا تو را اين گونه به شهادت رساندند؟
  من مى خواهم بدانم چه اتّفاقى افتاد. چه شد كه تاريخ اين گونه رقم خورد.
  چرا عدّه اى براى رضاى خدا به روى تو شمشير كشيدند.
  مصيبت تو اين است اى حسين!
  آنان كه در كربلا به جنگ تو آمدند، خيال مى كردند با كشتن تو بهشت بر آنان واجب مى شود.
  به راستى چرا اين چنين شد؟ اين باور از كجا شكل گرفت؟ چرا ظلم و ستم به شما كه خاندان پاك پيامبر بوديد يك ارزش شد؟ چرا؟
  من دنبال پاسخ سؤال خود هستم.
  										* * *
  من از دشمنان تو بيزار هستم، از كسانى كه امروز هم با نام و ياد تو، دشمن هستند، بيزارم!
  من با دوستان تو، دوست هستم و با دشمن تو، دشمن هستم، من فرياد بر مى آورم: بار خدايا! همه آنانى كه باعث قتل مولاى من شدند را لعنت كن!
  تاريخ را مى خوانم، حوادث بعد وفات پيامبر را مرور مى كنم، چيزهاى زيادى را مى فهمم، آرى! پايه و اساس ظلم بر تو را كسانى گذاشتند كه بعد از پيامبر، خلافت را از آنِ خود كردند.
  من هرگز زبان به ناسزا باز نمى كنم، مى دانم كه قرآن از من خواسته است هرگز به دشمنان هم ناسزا نگويم، فقط دشمنان تو را لعن مى كنم و از خدا مى خواهم آنان را از رحمت خود دور كند.
  										* * *
  به كربلا مى آيم، روز عاشوراست و در جستجوى تو آمدم. تو را در گودى قتلگاه مى يابم، خاك كربلا را از خون تو سرخ مى يابم، پيكر صدچاك يارانت را مى بينم كه همچون پروانه هاى عاشق، جان خويش را فداى تو نموده اند. 
  اين صداى زينب است كه به گوش مى رسد: «اى رسول خدا!نگاه كن، ببين، اين حسين توست كه به خون خود آغشته است».
  مرثيه جانسوز زينب(س)، همه را به گريه واداشته است. خواهر تو به سوى پيكرت مى آيد.
  همه نگاه مى كنند كه زينب(س) مى خواهد چه كند؟ او دست مى برد و بدن چاك چاك تو را از روى زمين برمى دارد و سر به سوى آسمان مى كند: «بار خدايا! اين قربانى را از ما قبول كن».
  										* * *
  من در اين ميان ايستاده ام، به فكر فرو رفته ام، صداى «الله اكبر» سپاه كوفه بلند است. آنان نام خدا را بر زبان جارى مى كنند، آرى! آنان خود را مسلمان مى دانند و اين گونه تو را به شهادت رساندند؟
  اى حسين! 
  من از اين مردم، بيزارم، لعنت خدا بر اين مردم باد، من از راه و روش آنان دورى مى كنم، از رفتار و كردار اينان بيزارم. خدا اين قوم را به عذاب سخت خود گرفتار سازد.
  آنانى كه به روى تو شمشير كشيدند، آنانى كه تير و نيزه پرتاب كردند، آنان كه به سوى تو سنگ زدند، آنان كه براى كشتن تو در اين صحرا جمع شدند، همه و همه را دشمن مى دارم، همه را نفرين مى كنم، از همه آنان بيزارم.
  اينان كه من مى بينم سى هزار سربازند كه در اين صحرا جمع شده اند، بايد ببينم چه كسى تو را شهيد كرد؟ بايد او را لعنت كنم. قدرى به زمان گذشته باز مى گردم، به ساعتى قبل...وقتى تو در گودال قتلگاه افتاده بودى و با خداى خويش سخن مى گفتى.
  										* * *
  تو ساعتى است كه بر روى خاك گرم كربلا افتاده اى، هيچ كس جرأت نمى كند، تو را به شهادت برساند.
  بدن تو از زخم شمشير و تيرها، چاك چاك شده است و جگرت از تشنگى مى سوزد، تو باز هم حمد و ثناى خدا را بر زبان دارى!
  عُمَرسعد كنارى ايستاده است. هيچ كس حاضر نيست قاتل تو باشد. او فرياد مى زند: «عجله كنيد، كار را تمام كنيد».
  وعده جايزه اى بزرگ به سپاهيان داده مى شود، امّا بازهم كسى جرأت انجام دستور را ندارد. جايزه، زياد و زيادتر مى شود، تا اين كه سِنان به سوى حسين مى رود امّا او هم دستش مى لرزد و شمشير را رها كرده و فرار مى كند.
  شمر با عصبانيّت به دنبال سِنان مى دود:
  ـ چه شد كه پشيمان شدى؟
  ـ وقتى حسين به من نگاه كرد، به ياد حيدر كرّار افتادم. براى همين، ترسيدم و فرار كردم. 
  ـ تو در جنگ هم ترسويى. مثل اين كه بايد من كار حسين را تمام كنم.
  اكنون شمر به سوى تو مى آيد. واى بر من! چه مى بينم؟ اكنون شمر بالاى سر تو ايستاده است. شمر، نگاهى به تو مى كند و لب هاى تو را مى بيند كه از تشنگى خشكيده است. او به تو مى گويد: «اى حسين! مگر تو نبودى كه مى گفتى پدرت كنار حوض كوثر مى ايستد و دوستانش را سيراب مى سازد؟ صبر كن، به زودى از دست او سيراب مى شوى».
  اكنون او مى خواهد امام را به شهادت برساند. واى بر من، چه مى بينم! او بر روى سينه خورشيد نشسته است:
  ـ كيستى كه بر سينه من نشسته اى؟
  ـ من شمر هستم.
  ـ اى شمر! آيا مرا مى شناسى؟
  ـ آرى! تو حسين پسر على هستى و جدّ تو رسول خدا و مادرت زهراست.
  ـ اگر مرا به اين خوبى مى شناسى پس چرا قصد كشتنم را دارى؟
  ـ براى اين كه از يزيد جايزه بگيرم.
  اين عشق به دنياست كه روى سينه تو نشسته است! شمر به كشتن تو مصمّم است و خنجرى در دست دارد...صدايى به گوش مى رسد: «واى حسين كشته شد».
  										* * *
  من شمر را لعنت مى كنم، زيرا او بود كه تو را به شهادت رساند، امّا بايد بدانم در عاشورا چه كسى فرمانده اين سپاه بود؟ چه كسى دستور حمله را داد؟ من بايد او را بشناسم، او همه كاره اين حادثه است.
  بايد به زمان عقب تر بروم، زمانى كه لشكر كوفه مى خواست حمله را آغاز كند: سواره نظام، پياده نظام، تيراندازها و نيزه دارها همه آماده و مرتّب ايستاده اند. عُمَرسعد با تشريفات خاصّى در جلوى سپاه قرار مى گيرد. او فرمانده بيش از سى هزار نيرو است. همه منتظر دستور او هستند.
  اين صداى عُمَرسعد است كه به گوش مى رسد: «اى لشكر خدا، پيش به سوى بهشت»!
  صداى او بار ديگر سكوت كربلا را مى شكند: «اى سربازان من! اگر در اين جنگ كشته شويد، شما شهيد هستيد و به بهشت مى رويد. شما در راه خدا جهاد مى كنيد. حسين از دين خدا خارج شده و مى خواهد در امّت اسلامى اختلاف بيندازد. شما براى حفظ و بقاى اسلام شمشير مى زنيد».
  مظلوميّت حسين(ع) فقط در تشنگى و كشته شدنش نيست. يكى ديگر از مظلوميّت هاى او اين است كه دشمنان براى رسيدن به بهشت، با او جنگيدند. براى اين مصيبت نيز، بايد اشك ماتم ريخت كه حسين(ع) را به عنوان دشمن خدا معرّفى كردند!
  حسين جان!
  تبليغات عُمَرسعد كارى كرده كه مردم نادان و بىوفاى كوفه، باور كرده اند كه تو از دين خارج شده اى و كشتن تو واجب است.
  عُمَرسعد تصميم گرفته است تا اوّل، ياران تو را تير باران كند، همه تيراندازان آماده شده اند، امّا اوّلين تير را چه كسى مى زند؟
  اين عُمَرسعد است كه روى زمين نشسته است و تير و كمانى در دست دارد. او آماده است تا اوّلين تير را پرتاب كند. او بار ديگر فرياد مى زند: «اى مردم! شاهد باشيد كه من خودم نخستين تير را به سوى حسين و يارانش پرتاب كردم».
  تير از كمان عُمَرسعد جدا مى شود و به طرف ياران تو پرتاب مى شود. جنگ آغاز مى شود. عُمَرسعد فرياد مى زند: «در كشتن حسين كه از دين بر گشته است، شك نكنيد».
  هزاران تير به سوى تو و يارانت مى آيد. ميدان جنگ با فرو ريختن تيرها سياه شده است!
  ياران تو، عاشقانه و صبورانه خود را سپر بلاى تو مى كنند، زمين رنگ خون به خود مى گيرد و عاشقان بال و پر مى گشايند و تن هاى تير باران شده بر خاك مى افتند...
  										* * *
  براى شناخت بيشتر عُمَرسعد بايد به زمان عقب تر بروم. بايد به هشت روز قبل بروم، روز دوم محرم، زمانى كه خبر رسيد تو در راه كوفه هستى.
  فرماندار كوفه، ابن زياد در قصر خود نشسته است و با خود فكر مى كند. او مى خواهد براى سپاه كوفه فرمانده اى انتخاب كند. در كنار او، سرداران او ايستاده اند، سرانجام ابن زياد رو به عُمَرسعد مى كند و مى گويد: 
  ـ اى عُمَرسعد! تو بايد براى جنگ با حسين بروى!
  ـ قربانت شوم، خودت دستور دادى تا من به «رى» بروم.
  ـ آرى! امّا در حال حاضر جنگ با حسين براى ما مهم تر از رى است. وقتى كه كار حسين را تمام كردى مى توانى به رى بروى.
  ـ اى امير! كاش مرا از جنگ با حسين معاف مى كردى!
  ـ بسيار خوب، مى توانى به كربلا نروى. من شخص ديگرى را براى جنگ با حسين مى فرستم. ولى تو هم ديگر به فكر حكومت رى نباش!
  در درون عُمَرسعد آشوبى برپا مى شود. او خود را براى حكومت رى آماده كرده بود. امّا حالا همه چيز رو به نابودى است. او كدام راه را بايد انتخاب كند: جنگ با حسين و به دست آوردن حكومت رى، يا سرپيچى از نبرد با حسين و از دست دادن حكومت.
  حكومت رى، حكومت بر تمامى مناطق مركزى ايران است. منطقه مركزى ايران، زير نظر حكومت كوفه است و دل بريدن از آن، كار آسانى نيست.
  عُمَرسعد به ابن زياد مى گويد: «به من فرصت بده تا فكر كنم».
  ابن زياد لبخند مى زند و با درخواست عُمَرسعد موافقت مى كند. عُمَرسعد به خانه مى رود، شب را تا به صبح فكر مى كند و سرانجام حكومت رى را انتخاب مى كند و آماده مى شود تا سپاه كوفه را به سوى كربلا ببرد.
  										* * *
  حسين جان! من عُمَرسعد را لعنت مى كنم، زيرا اگر سخنان او نبود، اگر فريب كارى او نبود، هرگز اين همه سپاه به جنگ تو نمى آمد.
  ابن زياد خوب مى دانست كه كسى بايد فرمانده سپاه كوفه باشد كه بتواند با اسم خدا و دين، مردم را به جنگ با تو تشويق كند.
  فقط عُمَرسعد مى توانست اين نقش را به خوبى بازى كند و جوانان كوفه را فريب بدهد و به آنان بگويد كه براى رسيدن به بهشت، به جنگ تو بيايند. فقط عُمَرسعد مى توانست كشتن تو را مايه نجات اسلام معرّفى كند.
  عُمَرسعد در كوفه، به عنوان دانشمندى وارسته معروف است. او از خاندان قريش است و در ميان مردم، به عنوان فاميل پيامبر مطرح است. او از نسل عبدمناف (پدربزرگِ پيامبر) است، مردم به او عقيده زيادى دارند.
  اين عُمَرسعد بود كه خلافت يزيد را ميراث جاودانه پيامبر معرّفى كرد و حكم داد كه هر كس با مقام خلافت مخالفت كند، كشتن او واجب است.
  من از عُمَرسعد بيزارم و مى دانم كه در هر زمان، ممكن است افرادى مثل او پيدا شوند كه براى رسيدن به دنيا و رياست شيرين دنيا، دين را دست مايه كنند.
  كسانى كه سخنان عُمَرسعد را شنيدند، باور كردند كه تو از دين خارج شده اى، آنان براى رضاى خدا شمشير به دست گرفتند و به جنگ تو آمدند.
  اين كارى است كه عُمَرسعد كرد.
  										* * *
  سخن از ابن زياد هم به ميان آمد، همان كه فرماندار كوفه بود. او بود كه عُمَرسعد را مأمور كرد تا سپاه كوفه را به كربلا ببرد.
  من از ابن زياد هم بيزار هستم. بار خدايا! ابن زياد را لعنت كن و از رحمت خود دور بدار.
  اى حسين! 
  نگاه من به شهر كوفه دوخته شده است. آن وقتى كه مردم كوفه براى تو نامه نوشته اند و تو را به شهر خود دعوت كردند، در آن هنگام، ابن زياد، فرماندار بصره بود. به يزيد خبر رسيد كه در كوفه آشوب به پا شده است، براى همين او ابن زياد را به سوى كوفه فرستاد.
  ابن زياد مى دانست كه هيجده هزار نفر با مسلم بن عقيل بيعت كرده اند. او با خود فكر مى كرد كه چگونه وارد شهر كوفه شود. ابن زياد مى دانست كه نمى تواند در مقابل هجده هزار سرباز جان بركف مسلم مقابله كند.
  او به سوى كوفه آمد، به دروازه شهر رسيد، صبر كرد تا شب فرا رسيده و هوا تاريك شود. آنگاه لباسى بر تن كرد تا شبيه تو شود. او چهره خود را با پارچه اى مى پوشاند، فقط چشمانش ديده مى شد. او ظاهر خود را به شكلى درآورد كه همه با نگاه اوّل خيال كنند كه تو به كوفه آمده اى.
  حسين جان! 
  وقتى او به دروازه شهر كوفه رسيد يكى از اطرافيان او فرياد زد: «مولاى ما آمده است».
  مردم كوفه ذوق زده شده و به سرعت دور او حلقه زدند، يكى گفت: «اى فرزند پيامبر! به شهر ما خوش آمدى». ديگرى گفت: «در شهر ما چهل هزار سرباز جنگى، گوش به فرمان تو هستند».
  ابن زياد هيچ سخنى نمى گفت; زيرا مى ترسيد مردم متوجّه حيله او شوند. او فقط به اين فكر مى كرد كه هر چه سريع تر خود را به قصر حكومتى كوفه (دارالإماره) برساند.
  ابن زياد خود را به نزديكى قصر حكومتى رساند و وارد قصر شد. مردم بعد از مدّتى فهميدند آن كسى كه وارد قصر شده، ابن زياد بوده است.
  نام ابن زياد ترس را بردل هاى مردم كوفه نشاند، آنها ابن زياد را مى شناختند، مى دانستند كه او رحم ندارد.
  بعد از مدّتى، ابن زياد، نماينده تو، مسلم بن عقيل را دستگير كرد و او را به شهادت رساند، ابن زياد فضاى كوفه را آن چنان از ترس و وحشت آكنده كرد كه مردم ديگر فقط به فكر حفظ جان خود بودند. آنها فراموش كردند كه براى تو نامه نوشتند و تو را به اين شهر دعوت كرده اند. 
  آرى! من ابن زياد را لعنت مى كنم، زيرا او بود كه كوفيان را براى كشتن تو بسيج نمود و آن سپاه را به كربلا فرستاد. او بود كه دستور قتل تو را صادر كرد.
  وقتى عُمَرسعد به كربلا رسيد، ابن زياد براى او اين نامه را فرستاد: «اى عُمَرسعد، من تو را به كربلا نفرستادم تا از حسين دفاع كنى و اين قدر وقت را تلف كنى. بدون درنگ از حسين بخواه تا با يزيد بيعت كند و اگر قبول نكرد جنگ را شروع كن و حسين را به قتل برسان. فراموش نكن كه تو بايد بدن حسين را بعد از كشته شدنش، زير سم اسب ها قرار بدهى، زيرا او ستمكارى بيش نيست».
  										* * *
  ابن زياد همه كاره كوفه بود و او مردم كوفه را براى كشتن تو بسيج كرد، امّا به راستى چه كسى اين فرمان را به ابن زياد داد؟ چه كسى ابن زياد را به فرماندارى كوفه منصوب كرد؟
  آرى! يزيد كه خود را خليفه مسلمانان مى دانست، دستور چنين كارى را داده است. او فرمان قتل تو و ياران تو را صادر كرد.
  من اكنون يزيد را لعنت مى كنم و از او بيزارى مى جويم.
  خوب است بار ديگر به زمان گذشته برگردم، به چند ماه قبل، وقتى كه يزيد خبردار شد كه مردم كوفه خود را براى قيامى بزرگ آماده مى كنند. او به فكر چاره افتاد و مشاور خود را به حضور طلبيد.
  سِرجون، مردى مسيحى است كه معاويه در شرايط سخت، با او مشورت مى كرد، بعد از مرگ معاويه، ديگر سِرجون به دربار حكومتى نيامده است; اكنون يزيد دستور داده است تا هر چه زودتر او را به قصر فرا خوانند تا با كمك او بتواند بر اوضاع كوفه مسلّط شود.
  سِرجون وارد قصر مى شود و يزيد را بسيار آشفته مى بيند. يزيد رو به سِرجون مى كند و مى گويد: «بگو من چه كسى را امير كوفه كنم تا بتوانم آن شهر را نجات دهم». 
  سِرجون به فكر فرو مى رود و بعد از لحظاتى چنين مى گويد: «اگر پدرت، معاويه، اكنون اينجا بود، آيا سخن او را قبول مى كردى؟».
  سِرجون نامه اى را به يزيد نشان مى دهد كه به مهر و امضاى معاويه مى باشد و در آن نامه، حكومت كوفه به ابن زياد سپرده شده است.
  سِرجون با نگاهى پر معنا به يزيد مى گويد: «نگاه كن! اين نامه معاويه، پدرت است كه مى خواست ابن زياد را امير كوفه نمايد; امّا مرگ به او مهلت نداد، اگر مى خواهى كوفه را آرام و فتنه ها را خاموش كنى، بايد شهر كوفه را در اختيار ابن زياد قرار دهى; اين تنها راه نجات توست».
  يزيد پيشنهاد سِرجون را مى پذيرد و فرمان حكومت كوفه را براى ابن زياد مى نويسد.
  ابن زياد امير شهر بصره مى باشد و در آن شهر ترس و وحشت زيادى ايجاد كرده است. اكنون ابن زياد به حكومت كوفه نيز منصوب مى شود. دو شهر مهمّ عراق در اختيار ابن زياد قرار مى گيرد تا هر طور كه بتواند، قيام مردم عراق را خاموش كند. اكنون يزيد به ابن زياد چنين مى نويسد: «خبرهايى از كوفه رسيده كه مسلم بن عقيل وارد آن شهر شده است و گروه زيادى با او بيعت كرده اند، وقتى نامه من به دست تو رسيد، سريع به سوى كوفه بشتاب و دستور دستگيرى مسلم را بده و در اين زمينه سختگيرى كن، تو بايد مسلم را به قتل برسانى. بدان اگر در دستور من كوتاهى كنى، هيچ بهانه اى را از تو قبول نخواهم كرد».
  هنوز صبح نشده است كه دروازه شهر دمشق بازمى شود و اسب سوارى با سرعت به سوى بصره به پيش مى تازد.
  او مأمور است تا نامه يزيد را هر چه سريع تر به بصره برده و به ابن زياد برساند.
  										* * *
  اى حسين! يزيد از همان لحظه اوّلى كه به خلافت رسيد، مى خواست خون تو را بريزد و تو را در شهر مدينه به قتل برساند. 
  يزيد مى دانست كه تو هرگز خلافت او را قبول نخواهى كرد، براى همين اين نامه را به فرماندار مدينه (وليدبن عُتبه) نوشت: «آگاه باش كه پدرم، معاويه از دنيا رفت. او رهبرى مسلمانان را به من سپرده است. وقتى نامه به دست تو رسيد حسين را نزد خود حاضر كن و از او براى خلافت من بيعت بگير و اگر از بيعت خوددارى كرد او را به قتل برسان و سرش را براى من بفرست».
  يزيد به خيال خود مى خواست تو را غافلگير كند و تو را در همان مدينه به قتل برساند، امّا خواست خدا چيز ديگرى بود، تو بايد به كربلا بيايى و پيام تو اين گونه به تمام جهانيان برسد.
  من يزيد را لعنت مى كنم، زيرا او بود كه فرمان قتل تو را داد، اين واقعيّت تاريخ است و هيچ كس نمى تواند آن را انكار كند.
  اى حسين! امروز عاشوراست، و اينجا ايستاده ام و بر مظلوميّت تو اشك مى ريزم. بايد به آينده بروم، وقتى كه سر تو را براى يزيد به شام مى برند. چه مى بينم، اين جا قصر يزيد است و او اكنون بر تخت خود نشسته و بزرگان شام را دعوت كرده است تا شاهد جشن پيروزى او باشند.
  سربازان، سر تو را داخل قصر مى برند. يزيد دستور مى دهد سر را داخل طشتى از طلا بگذارند، و در مقابل او قرار دهند.
  همه در حال نوشيدن شراب هستند و يزيد نيز، مشغول بازى شطرنج است.
  نوازندگان مى نوازند و رقّاصان مى رقصند. مجلس جشن است و يزيد با چوب بر لب و دندان تو مى زند و خنده مستانه مى كند و شعر مى خواند: «لَعِبَت هاشم بالمُلكِ فَلا / خبرٌ جاءَ وَلا وَحيٌ نَزَل... بنى هاشم با حكومت بازى كردند، نه خبرى از آسمان آمده است و نه قرآنى، نازل شده است!
  كاش پدرانم كه در جنگ بَدر كشته شدند، زنده بودند و امروز را مى ديدند. كاش آنها بودند و به من مى گفتند: «اى يزيد، دست مريزاد!». آرى! من سرانجام، انتقام خون پدران خود را گرفتم».
  همگان از سخن يزيد حيران مى شوند كه او چگونه كفر خود را آشكار نموده است. در جنگ بدر بزرگان بنى اُميّه با شمشير حضرت على(ع)، به هلاكت رسيده بودند و از آن روز بنى اُميّه كينه بنى هاشم را به دل گرفتند.
  آنها همواره در پى فرصتى براى انتقام بودند و بدين گونه اين كينه و كينه توزى به فرزندان آنها نيز، به ارث رسيد. امّا مگر شمشير على(ع) چيزى غير از شمشير اسلام بود؟ مگر بنى اُميّه نيامده بودند تا پيامبر را بكشند؟ مگر ابوسُفيان در جنگ اُحُد قسم نخورده بود كه خون پيامبر را بريزد؟ 
  على(ع) براى دفاع از اسلام، آن كافران را نابود كرد. مگر يزيد ادّعاى مسلمانى نمى كند، پس چگونه است كه هنوز پدران كافر خود را مى ستايد؟
  چگونه است كه مى خواهد انتقام خون كافران را بگيرد؟ اكنون معلوم مى شود كه چرا تو حاضر نشدى با يزيد بيعت كنى. آن روز كسى از كفر يزيد خبر نداشت، امّا امروز همه متوجّه شده اند كه اكنون كسى خليفه مسلمانان است كه حتّى قرآن را هم قبول ندارد!
  										* * *
  به راستى چه كسى يزيد را به عنوان رهبر مسلمانان انتخاب نمود؟ چه كسى او را به عنوان خليفه معرّفى كرد؟
  اين كار، كارِ معاويه بود، معاويه قبل از مرگ خويش براى يزيد از مردم بيعت گرفت و او را خليفه بعد از خود معرّفى كرد.
  معاويه تلاش زيادى نمود و به بزرگان جهان اسلام پول و وعده هاى زيادى داد و كارى كرد كه آنان با يزيد بيعت كردند. معاويه پايه گذار همه ظلم هايى است كه يزيد انجام داد.
  معاويه از پذيرفتن حكم على(ع) خوددارى كرد و با على(ع) جنگ نمود و خون هاى زيادى از مسلمانان را ريخت، او با نقشه خود امام حسن(ع) را مسموم نمود و حجربن عدى را (كه يكى از ياران باوفاى على(ع) بود) مظلومانه شهيد كرد و باعث كشته شدن عمّار در جنگ «صفّين» شد، او دستور داد تا بر همه منبرها على(ع) را ناسزا بگويند...
  										* * *
  من يزيد و پدرش معاويه را شناختم. من از آنان بيزار هستم، اكنون مى خواهم ابوسفيان را بشناسم.
  ابوسفيان، پدرِ معاويه است، او پدربزرگِ يزيد است. ابوسفيان كسى است كه پيامبر بارها و بارها او را لعنت كرده است، زيرا او براى نابودى اسلام تلاش زيادى نمود.
  او در سال دوم هجرى با سپاهى به جنگ پيامبر آمد و جنگ بدر واقع شد و خدا سپاه اسلام را يارى نمود. 
  در سال سوم هجرى نيز فرمانده سپاه كفر در جنگ احد بود. صداى او در احد پيچيده بود كه از بت ها به بزرگى ياد مى كرد، او تصميم داشت تا آن روز، هر طور كه هست پيامبر را به قتل برساند، امّا خدا پيامبرش را حفظ نمود.
  در سال پنجم هجرى هم ابوسفيان، جنگ احزاب را فرماندهى مى كرد، او با قبيله ها و يهوديان حجاز سخن گفت و آنان را براى جنگ با پيامبر تشويق نمود و سپاه بزرگى با فرماندهى او به سوى مدينه هجوم بردند كه اين بار هم موفّق نشدند كارى از پيش ببرند.
  در سال هشتم، پيامبر شهر مكّه را فتح نمود و ابوسفيان مسلمان شد، امّا او هرگز دست از كينه و دشمنى با پيامبر برنداشت. او حتّى يك بار با دوستان خود تصميم گرفت تا پيامبر را به قتل برساند.
  										* * *
  پيامبر همراه با مسلمانان به سوى مدينه در حال حركت هستند، سال دهم هجرى است و مراسم حجّ به پايان رسيده است. پيامبر در غدير خم، على(ع) به عنوان جانشين خود معرّفى كرده است و اكنون به سوى مدينه مى رود.
  شب است و هوا تاريك است، كاروان بايد از دل اين كوه ها عبور كند، راه مدينه از دل اين كوه ها مى گذرد.
  كاروان وارد اين منطقه كوهستانى مى شود و در ميان درّه اى به راه خود ادامه مى دهد. راه عبور باريك تر و تنگ تر مى شود. اينجا گردنه اى است كه عبور از آن بسيار سخت است، همه بايد در يك ستون قرار گيرند و عبور كنند.
  شتر پيامبر اوّلين شترى است كه از گردنه عبور مى كند، پشت سر او، حذيفه و عمّار هستند. اينجا «عَقَبه هَرشا» است، همه مسافران مدينه بايد از اين مسير بروند.
  پيامبر بر روى شتر خود سوار است، در دل شب، فقط پرتگاهى هولناك به چشم من مى آيد. همه بايد خيلى مواظب باشند، اگر ذره اى غفلت كنند به درون درّه مى افتند.
  ناگهان صدايى به گوش پيامبر مى رسد. اين جبرئيل است كه با پيامبر سخن مى گويد: «اى محمّد! عدّه اى از منافقان در بالاى همين كوه كمين كرده اند و تصميم به كشتن تو گرفته اند».
  خداوند پيامبر را از خطر بزرگ نجات مى دهد. جبرئيل، پيامبر را از راز بزرگى آگاه مى كند، رازى كه هيچ كس از آن خبر ندارد.
  عدّه اى از منافقان تصميم شومى گرفته اند، رئيس آنان، ابوسفيان است. آنان تصميم گرفتند تا پيامبر را ترور كنند و در دل شب خود را به بالاى اين كوه رساندند.
  آنها چهارده نفر هستند و مى خواهند با نزديك شدن شتر پيامبر، سنگ به سوى شتر پيامبر پرتاب كنند. آن وقت است كه شتر پيامبر از اين مسير باريك خارج خواهد شد و در دل اين درّه عميق سقوط خواهد كرد و با سقوط شتر، پيامبر كشته خواهد شد.
  اين نقشه آنهاست و آنها منتظرند تا لحظاتى ديگر نقشه خود را اجرا كنند. امّا خدا به پيامبر قول داده است كه او را از فتنه ها حفظ كند. خدا جبرئيل را مى فرستد تا به پيامبر خبر بدهد.
  جبرئيل نام آن منافقان را براى پيامبر مى گويد و پيامبر با صداى بلند آنها را صدا مى زند.
  صداى پيامبر در دل كوه مى پيچد، منافقان با شنيدن صداى پيامبر مى ترسند. عمّار و حذيفه، شمشير خود را از غلاف مى كشند و از كوه بالا مى روند، منافقان كه مى بينند راز آنها آشكار شده است، فرار مى كنند. خدا را شكر كه صدمه اى به پيامبر نمى رسد. آن شب پيامبر ابوسفيان را لعنت كرد، او مى دانست كه همه اين كارها نقشه اوست.


title: آتش به جان كسى كه اين بنا نهاد
text:
    آتش به جان كسى كه اين بنا نهاد 


  خدايا! من از «بنى اُميّه» بيزار هستم، من با ابوسفيان، معاويه و يزيد و همه كسانى كه از خاندان بنى اُميّه هستند و در حقّ خاندان پيامبر ظلم كردند، دشمن هستم.
  پيامبر همواره و در هر محفل و مجلسى، بنى اُميّه را لعنت مى كرد. بنى اُميّه، خاندانى هستند كه همواره در طول تاريخ با خاندان پيامبر دشمنى داشتند.
  اُميّه كسى است كه سال ها قبل از ظهور اسلام زندگى مى كرد. فرزندان و نوادگان او، به «بنى اُميّه» مشهور شدند.
  جدّ پيامبر اسلام، «عبدمناف» است. عبدمناف از نسل حضرت ابراهيم(ع) بود. عبدمناف دو پسر به نام «هاشم» و «عبدشَمس» داشت. پيامبر از نسل، «هاشم» است، به همين خاطر نسلِ پيامبر را به «بنى هاشم» معروف شدند.
  «عبدشَمس» سفرى به شام (سوريه) نمود، او در آنجا بنده اى براى خود خريدارى كرد. نام آن بنده، اُميّه بود. عبدشمس، اُميّه را به مكّه آورد و او را به عنوان «فرزندخوانده» خود انتخاب كرد، از آن روز به بعد همه مردم، اُميّه را از خاندان قريش شناختند و خيال مى كردند كه او هم از نسل ابراهيم(ع) است، در حالى كه اصل او از روم بود!
  به هر حال، اُميّه ازدواج نمود و صاحب فرزندان زيادى شد، به فرزندان و نوادگان او، «بنى اُميّه» گفتند.
  مردم خيال مى كردند كه «بنى اُميّه» با «بنى هاشم»، فاميل هستند، آنها خيال مى كردند كه اين دو خاندان، پسرعموهاى هم هستند، در حالى كه اين چنين نبود، نسل «بنى هاشم» به حضرت ابراهيم(ع) مى رسيد و نسل «بنى اُميّه» به غلامى از كشور روم!
  بنى اُميّه همواره با بنى هاشم دشمنى داشتند، تا اين كه پيامبر اسلام به پيامبرى مبعوث شد، آن روز، بزرگ «بنى اُميّه»، ابوسفيان بود كه تلاش زيادى كرد تا اسلام را نابود كند.
  										* * *
  به راستى چگونه بنى اُميّه توانستند قدرت را به دست بگيرند؟ مسلمانان مى دانستند كه ابوسفيان، دشمن درجه يك اسلام بوده است، پس چگونه حاضر شدند كه پسر او، معاويه را به عنوان خليفه قبول كنند و قدرت را به دست او بدهند؟ 
  آخر مسلمانان كه از رفتار و كردار «بنى اُميّه» خبرداشتند، چرا آنان حكومت و رهبرى آنان را قبول كردند؟ 
  بايد تاريخ را بخوانم، اوّلين بار چگونه پاى بنى اُميّه به حكومت باز شد؟
  عُمَر، خليفه دوّم، اوّلين كسى بود كه پاى بنى اُميّه را به حكومت باز كرد، او معاويه را به عنوان فرماندار شام انتخاب نمود و به او فرصت داد تا در شام زمينه حكومت خويش را فراهم نمايد.
  بعد از مرگ عُمَر، عثمان خليفه سوم شد، عثمان، از بنى اُميّه بود، او از نوادگان «اُميّه» بود. (عثمان بن عفّان بن ابى العاص بن اُميّه).
  با آغاز خلافت عثمان، حكومت بنى اُميّه آغاز شد، روزى كه عثمان به عنوان خليفه سوم انتخاب شد، عثمان همه فاميل خود (بنى اُميّه) را در جلسه اى جمع كرد، ابوسفيان آن روز بسيار خوشحال بود، او باور نمى كرد كه به اين زودى بنى اُميّه بتوانند همه كاره جهان اسلام شوند. او از خوشحالى در پوست خود نمى گنجيد. 
  ابوسفيان آن روز رو به ديگران كرد و گفت: «گوى خلافت را فقط ميان خودتان رد و بدل كنيد، مواظب باشيد كه از اين پس، خلافت به دست غير شما نيفتد».
  عثمان، فرصت بيشتر و بهترى به معاويه داد تا در شام، پايه هاى حكومت خود را محكم كند، عثمان پول هاى زيادى به بنى اُميّه داد، حكومت شهرهاى مختلف را به آنان واگذار كرد.
  آرى! معاويه با كمك پول ها و فرصت هايى كه عثمان به او داد، توانست حكومت خود در شام را ثابت كند، وقتى عثمان كشته شد، حضرت على(ع) به خلافت رسيد. على(ع) فرمان داد تا معاويه از حكومت شام كناره گيرى كند، امّا معاويه قبول نكرد.
  آرى، معاويه با تبليغات زياد، مردم شام را فريب داد و آنان را به جنگ با على(ع) بسيج نمود و جنگ «صفّين» روى داد.
  در جنگ صفّين هم وقتى لشكر على(ع) نزديك پيروزى بود، معاويه دستور داد تا قرآن ها را بر سر نيزه ها كنند و با مكر و حيله از شكست خود جلوگيرى نمود.
  آرى! من در كربلا ايستاده ام و دارم تاريخ را مرور مى كنم، عثمان در همه ظلم هايى كه امروز شد، شريك است، اگر او به معاويه آن فرصت ها را نمى داد، معاويه هرگز به خلافت نمى رسيد، هرگز يزيد به خلافت نمى رسيد و هرگز كربلا شكل نمى گرفت. عثمان در همه اين ظلم ها شريك است.
  										* * *
  سخن به اينجا رسيد كه عثمان، خليفه سوم مسلمانان از بنى اُميّه بود. به راستى چگونه شد كه عثمان، به عنوان خليفه سوم معين شد؟
  وقتى عُمَر در بستر بيمارى بود، وصيّت كرد تا بعد از او شوراى شش نفره، خليفه بعدى را معين كنند. او با زيركى تمام، به گونه اى اعضاى اين شورا را انتخاب كرد كه يقين داشت از اين شورا، فقط عثمان به عنوان خليفه معين خواهد شد.
  عُمَر اعضاى شورا را اين گونه انتخاب نمود: على(ع)، طلحه، زبير، عثمان، سعد، ابن عوف.
  قرار بود آنها در مدّت سه روز بعد از مرگ عُمَر، خليفه را از ميان خود انتخاب كنند و اگر بعد از سه روز، آنها خليفه را معين نكردند، گردن همه با شمشير زده شود.
  عُمَر در واقع، با زيركى تمام، عثمان را به عنوان خليفه بعدى انتصاب كرد، البتّه ظاهر كار به گونه اى است كه مردم خيال مى كنند شورا بوده است. آرى! اين شورا يك بازى سياسى براى فريب مردم بود.
  عُمَر مى دانست كه شايد طلحه و زبير به على(ع) رأى بدهند،، امّا مى دانست كه هرگز ابن عوف و سعد به على(ع) رأى نخواهند داد، زيرا ابن عوف، شوهرِخواهر عثمان است، معلوم است كه او به عثمان رأى مى دهد. 
  امّا به راستى سعد به چه كسى رأى خواهد داد؟ اگر تاريخ را بخوانيم مى بينيم كه پدر و برادر او از دشمنان بزرگ اسلام بودند و همراه با سپاه مكّه به مدينه هجوم آورده و مى خواستند اسلام را نابود سازند، آن دو كافر با شمشير على(ع) كشته شده بودند. معلوم است كه سعد هرگز به على(ع) رأى نمى دهد!
  شوراى خلافت شش نفره است. ممكن است على(ع) و عثمان، رأى مساوى بياورند. عُمَر دستور داد تا اگر 2 نفر رأى مساوى آوردند، كسى خليفه است كه ابن عوف به او رأى داده باشد. يعنى يك امتياز ويژه براى عثمان!
  آرى! ابن عوف، شوهرِ خواهرِ عثمان است. معلوم است كه او به عثمان راى مى دهد!
  بعد از مرگ عُمَر، همين اتّفاق هم افتاد، طلحه و زبير به على(ع) رأى دادند و ابن عوف و سعد هم به عثمان. خوب، طبق دستور عُمَر، خليفه كسى بود كه ابن عوف به او رأى داده بود.
  اكنون دانستم كه عُمَر، كسى بود كه پايه گذار حكومت عثمان بود، اين عُمَر بود كه خلافت و حكومت را به بنى اُميّه سپرد، هم معاويه را در شام منصوب كرد و هم عثمان را به عنوان خليفه بعد از خود.
  آرى! عُمَر هم در همه ظلم ها و ستم هايى كه بر حسين(ع) شد، سهم دارد، اگر او معاويه را حاكم شام نمى كرد، اگر او مقدّمات خلافت عثمان را فراهم نمى كرد، هرگز حادثه كربلا شكل نمى گرفت.
  										* * *
  اى حسين! در كربلا ايستاده ام، پيكر غرق به خون تو را مى بينم، من از دشمنان تو بيزارى مى جويم، من همه آنان را لعنت مى كنم!
  من از شمر و عُمَرسعد به ابن زياد (فرماندار كوفه) رسيدم.
  از ابن زياد به يزيد رسيدم و از يزيد به پدرش، معاويه رسيدم.
  از معاويه به عثمان رسيدم و از عثمان به عُمَر رسيدم. 
  من فهميدم كه عُمَر، ريشه و اساس همه اين ظلم ها مى باشد. دانستم كه اين عُمَر بود كه باعث شد تا بنىّ اُميّه حكومت و خلافت را بر دست بگيرند و اين گونه اسلام را از مسير خود منحرف كنند.
  اما به راستى خود عُمَر چگونه به خلافت رسيد؟ چه كسى او را به رهبرى جامعه اسلامى منصوب كرد؟ آيا مردم او را انتخاب نمودند؟
  من بايد به سال 13 هجرى بروم، وقتى كه ابوبكر در بستر بيمارى بود، او ديگر اميدى به شفاى خود نداشت. او دستور داد تا مردم در مسجد جمع شوند.
  به ابوبكر خبر دادند كه همه مردم مدينه در مسجد پيامبر جمع شده اند، ابوبكر از اطرفيان خود خواست تا او را به مسجد ببرند، ابوبكر را به مسجد برده و او را بالاى منبر نشاندند. 
  مسجد سراسر سكوت بود، همه منتظر بودند تا ابوبكر سخن خويش را آغاز كند، او توان سخن گفتن نداشت، فقط چند جمله كوتاه گفت. او به مردم گفت كه عُمَر، خليفه بعد از من است، از او اطاعت كنيد.
  										* * *
  اين ابوبكر بود كه عُمَر را به عنوان خيلفه دوم مسلمانان انتخاب نمود، پس او هم در اين ماجرا شريك است. اگر او مى گذاشت كه خلافت به اهل آن برسد، هرگز اين حوادث تلخ پيش نمى آمد.
  اما به راستى خود ابوبكر را چه كسى به عنوان خليفه انتخاب كرد؟ مگر پيامبر در روز غدير، على(ع) را به عنوان جانشين خود معرّفى نكرده بود؟ 
  مگر مردم با على(ع) بيعت نكردند؟ چه شد كه آنان، عهد و پيمان خود را فراموش كردند؟ مگر پيامبر آن روز به آنان نگفت: «مَن كنتُ مَولاه فَهذا عليٌّ مولاه»: هر كه من مولا و رهبر او هستم; اين على مولا و رهبر اوست.
  ابوبكر در «سقيفه» انتخاب شد، پيامبر از دنيا رفته بود و هنوز پيكر او به خاك سپرده نشده بود كه مسلمانان در سقيفه جمع شدند تا براى خلافت تصميم بگيرند.
  من بايد به سال يازدهم هجرى بروم، من بايد به سقيفه بروم و ماجرا را پيگيرى كنم. به راستى در سقيفه چه اتّفاقى افتاد؟ چرا مردم، از حقّ و حقيقت فاصله گرفتند. من فكر مى كنم ريشه اصلى عاشورا در سقيفه است. حسين(ع)را در كربلا نكشتند، حسين(ع) را در سقيفه كشتند!
  										* * *
  «سَقيفه بنى ساعده» كجاست؟ 
  سقيفه، سايبانى است كه در غرب مدينه واقع شده است. مردم مدينه در آنجا جمع شده اند تا خليفه را تعيين كنند. 
  من خودم را به آنجا مى رسانم، اينجا چقدر شلوغ است، جاى سوزن انداختن نيست. يكى دارد براى مردم سخن مى گويد. او ابوبكر است. سخنان او اين چنين است: «اى مردم مدينه! شما بوديد كه دين خدا را يارى كرديد، ما هيچ كس را به اندازه شما دوست نداريم، شما براداران ما هستيد. مگر نمى دانيد كه ما اوّلين كسانى بوديم كه به پيامبر ايمان آورديم. ما از نزديكان پيامبر هستيم. بياييد خلافت ما را قبول كنيد، ما قول مى دهيم كه هيچ كارى را بدون مشورت شما انجام ندهيم».
  مردم مدينه با سخنان ابوبكر به فكر فرو مى روند، مثل اين كه سخنان ابوبكر همه را قانع كرده است، همه سكوت كرده اند، آرى!، كسى مى تواند خليفه بشود كه زودتر از همه ايمان آورده و از خاندان پيامبر باشد.
  به راستى منظور ابوبكر از اين سخنان چه كسى است؟ 
  اى ابوبكر! تو براى پيروزى مهاجران بر انصار به دو دليل اشاره كردى: اوّل: زودتر ايمان آوردن مهاجران به پيامبر، دوّم: فاميل بودن مهاجران با پيامبر.
  اى ابوبكر! با اين دو دليلى كه آوردى على(ع) بيش از همه شما شايستگى خلافت را دارد. مگر تو قبول ندارى على اوّلين كسى است كه به پيامبر ايمان آورد؟ اگر شايستگى خلافت به فاميل بودن با پيامبر است على(ع) كه پسر عموى پيامبر است. 
  اى ابوبكر! مگر بارها پيامبر نفرمود: «على، برادر من در دنيا و آخرت است»؟ اى ابوبكر! به فرض كه اصلا روز غديرى هم در كار نباشد، با سخنان تو، خلافت به على(ع) مى رسد.
  لحظاتى مى گذرد، يكى از ميان جمعيّت از جا برمى خيزد، او عُمَر است، او مى خواهد براى مردم سخن بگويد. سخن او كوتاه و مختصر است: «اى مردم، بياييد با كسى كه از همه ما پيرتر است بيعت كنيم».
  به راستى منظور عُمَر كيست؟
  آيا سنّ زياد، مى تواند ملاك انتخاب خليفه باشد؟ آخر چرا اين مردم به دنبال سنّت هاى غلط روزگار جاهليّت هستند؟
  بعد از لحظاتى، عُمَر به سخن خود ادامه مى دهد و مى گويد: «بياييد با ابوبكر بيعت كنيم».
  همه نگاه ها به سوى عُمَر و ابوبكر خيره مى شود. عُمَر به سوى ابوبكر مى رود و مى گويد: «اى ابوبكر، تو بهترين ما هستى، دستت را بده تا با تو بيعت كنم».
  نگاه كن! عُمَر دست ابوبكر را مى گيرد و مى گويد: «اى مردم! با ابوبكر بيعت كنيد».
  و اين گونه است كه عُمَر با ابوبكر بيعت مى كند و بعد از آن، مردم هم با ابوبكر به عنوان خليفه بيعت مى كنند.
  من در تعجّب هستم، نمى دانم چرا اين مردم سخن پيامبر خود را فراموش كرده اند. نمى دانم.
  چه كسى مى گويد در سقيفه، براى خلافت رأى گيرى شد؟ 
  اگر اين رأى گيرى است، پس چرا على(ع)، مقداد، سلمان، ابوذر، عمّار و جمعى ديگر از ياران پيامبر را خبر نكرده اند تا به اينجا بيايند؟ چرا حتّى يك نفر از بنى هاشم هم در اينجا نيست؟ آيا آنها جزء مسلمانان نيستند؟ آيا آنها حقّ رأى ندارند؟
  										* * *
  اين گونه عُمَر ابوبكر را به خلافت رساند، و كاش به اين اكتفا مى كرد، امّا او نقشه هايى در سر دارد. او مى خواهد كارى كند كه على(ع) هم با ابوبكر بيعت نمايد، اينجاست كه ظلم ها و ستم ها آغاز مى شود. چند روز مى گذرد، عُمَر ديگر صلاح نمى بيند على(ع) بدون بيعت با خليفه در اين شهر باشد، بايد هر طورى شده است او را مجبور به بيعت كرد.
  عُمَر نزد ابوبكر مى رود و از او اجازه مى گيرد تا براى آوردن على(ع) اقدام كند.
  ابوبكر به او اجازه مى دهد و خودش همراه با عُمَر با جمعيّت زيادى به سوى خانه على(ع) حركت مى كنند، آنها مى خواهند هر طور هست او را براى بيعت به مسجد بياورند.
  جمعيّت زيادى در كوچه جمع مى شود و هياهويى به پا مى شود.
  خليفه با عدّه اى در كنارى مى ايستد. عُمَر جلو مى آيد در خانه را مى زند و فرياد مى زند: «اى على! در را باز كن و از خانه خارج شو و با خليفه پيامبر بيعت كن، به خدا قسم، اگر اين كار را نكنى تو را مى كشم و خانه ات را به آتش مى كشم».
  همه منتظر هستند تا على(ع) در را باز كند و بيرون بيايد، امّا اين صداى فاطمه(س) است كه به گوش مى رسد: «اى گمراهان! از ما چه مى خواهيد؟»
  عُمَر خيلى عصبانى مى شود فرياد مى زند: 
  ـ به على بگو از خانه بيرون بيايد، و اگر اين كار را نكند من اين خانه را آتش مى زنم!
  ـ اى عُمَر! آيا مى خواهى اين خانه را آتش بزنى؟
  ـ به خدا قسم، اين كار را مى كنم، زيرا اين كار براى حفظ اسلام بهتر است.
  عدّه اى از همراهان عُمَر چون سخن فاطمه(س) را مى شنوند پشيمان مى شوند، نگاه كن! اين ابوبكر است كه دارد گريه مى كند، همه كسانى كه صداى فاطمه(س) را مى شنوند به گريه مى افتند.
  آيا به راستى عُمَر مى خواهد اين خانه را آتش بزند؟ عُمَر به كسانى كه گريه مى كنند رو مى كند و مى گويد: «مگر شما زن هستيد كه گريه مى كنيد؟».
  آنگاه با خشم فرياد مى زند:
  ـ اى فاطمه! اين حرف هاى زنانه را رها كن، برو به على بگو براى بيعت با خليفه بيايد.
  ـ آيا از خدا نمى ترسى كه به خانه من هجوم آوردى؟
  ـ در را باز كن، اى فاطمه! باور كن اگر اين كار را نكنى من خانه تو را به آتش مى كشم.
  عُمَر مى بيند فايده اى ندارد، فاطمه(س) براى يارى على(ع) به ميدان آمده است. عدّه اى از هواداران خليفه، به خانه هاى خود مى روند، آنها ديگر طاقت ديدن اين صحنه ها را ندارند.
  امّا عُمَر بسيار ناراحت و عصبانى شده است، او خيال نمى كرد كه فاطمه(س) اين گونه از على(ع) دفاع كند. ناگهان عُمَر فرياد مى زند: «برويد هيزم بياوريد».
  عدّه اى هيزم مى آورند، اين ها چه مى خواهند بكنند؟
  هر كس را نگاه مى كنى هيزم در دست دارد، همه آنها به يك سو مى روند.
  آنها به سوى خانه فاطمه(س) مى آيند. آيا عُمَر مى خواهد اين خانه را آتش بزند؟
  آرى!، عُمَر فكر مى كند كه اهل اين خانه، مرتدّ و از دين خدا خارج شده اند، و براى همين بايد آنها را از بين برد، براى حفظ اسلام بايد دشمنان خليفه را نابود كرد.
  لحظه اى نمى گذرد تا اين كه هيزم زيادى در اطراف خانه جمع مى شود.
  عُمَر شعله آتشى را در دست دارد و به اين سو مى آيد.
  او فرياد مى زند: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  هيچ كس باور نمى كند، آخر به چه جُرم و گناهى مى خواهند اهل اين خانه را آتش بزنند؟
  اينجا خانه اى است كه جبرئيل بدون اجازه وارد نمى شود، اينجا خانه اى است كه فرشتگان آرزو مى كنند به آن قدم نهند.
  عدّه اى جلو مى آيند و به عُمَر مى گويند:
  ـ در اين خانه فاطمه و حسن و حسين(ع) هستند.
  ـ باشد، هر كه مى خواهد باشد، من اين خانه را آتش مى زنم.
  هيچ كس جرأت نمى كند مانع كارهاى عُمَر شود. آخر او منصب قضاوت را به عهده دارد، او اكنون بالاترين قاضى حكومت اسلامى است، او فتوا داده كه براى حفظ اسلام، سوزاندن اين خانه واجب است.
  عُمَر مى آيد، شعله آتش را به هيزم مى گذارد، آتش شعله مى كشد.
  درِ خانه نيم سوخته مى شود. عُمَر جلو مى آيد و لگد محكمى به در مى زند.
  خداى من، فاطمه(س) پشت در ايستاده است...
  فاطمه(س) بين در و ديوار قرار مى گيرد، صداى ناله اش بلند مى شود. عُمَر در را فشار مى دهد، صداى ناله فاطمه(س) بلندتر مى شود.
  فريادى در فضاى مدينه مى پيچد: «بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند»!
  عدّه زيادى از هواداران خليفه وارد خانه مى شوند، و به سراغ على(ع)مى روند. جمعيّت آنها بسيار زياد است، آنها با شمشيرهاى برهنه آمده اند، على(ع) تك و تنهاست.
  آيا على(ع) با اين مردم جنگ خواهد كرد؟ نه، او به پيامبر قول داده است كه در بلاها صبر كند تا اسلام باقى بماند، اگر بين مسلمانان جنگ داخلى روى دهد ديگر از اسلام هيچ اثرى باقى نخواهد ماند.
  آنها مى خواهند آن حضرت را از خانه بيرون ببرند، امّا نمى توانند، هر كارى مى كنند نمى توانند او را از جاى خود حركت بدهند.
  به راستى چه بايد بكنند؟
  يكى مى گويد: 
  ـ برويد ريسمان بياوريد.
  ـ ريسمان براى چه؟
  ـ بايد ريسمان به گردن على بياندازيم و او را به مسجد ببريم!
  ـ فكر خوبى است.
  در اين ميان فاطمه(س) به همسرش نگاه مى كند، مى بيند همه گرد او حلقه زده اند و مى خواهند او را به مسجد ببرند.
  امروز على(ع) تك و تنها مانده است، هيچ يار و ياورى ندارد.
  آنها ريسمان سياهى را به گردن على(ع) انداخته اند و او را مى كشند.
  خدايا! اين چه صبرى است كه تو به على(ع) داده اى؟!
  چقدر مظلوميّت و غربت! مى خواهند على(ع) را از خانه بيرون ببرند!
  فاطمه(س) از جا برمى خيزد! آرى! تنها مدافع امامت قيام مى كند.
  بايد كارى كرد، فاطمه(س) هنوز جان دارد، بايد او را نقش بر زمين كرد.
  عُمَر به قُنفُذ اشاره مى كند او با غلاف شمشير مى زند.
  خود عُمَر هم با تازيانه مى زند...
  بازوى فاطمه(س) از تازيانه ها كبود مى شود.
  اين بار به قصد كُشتن، فاطمه(س) را مى زنند، آرى!، تا زمانى كه فاطمه(س) زنده است نمى توان على(ع) را براى بيعت برد.
  بايد كارى كرد كه فاطمه(س) نتواند راه برود، بايد او را خانه نشين كرد.
  عُمَر لگد محكمى به فاطمه(س) مى زند، اينجاست كه صداى فاطمه(س) بلند مى شود: «اى فضّه مرا درياب، به خدا محسن(ع) مرا كشتند».
  و فاطمه(س) بى هوش بر روى زمين مى افتد.
  اكنون آنها مى توانند با خيال راحت على(ع) را به مسجد ببرند...فاطمه(س)اكنون بر روى زمين افتاده است، مردم اين شهر فقط نگاه مى كنند!
  واى بر شما اى مردم! مگر شما به چشم خود نديديد كه پيامبر هر گاه فاطمه(س) را مى ديد تمام قد در مقابلش مى ايستاد؟
  چرا اين قدر زود فراموش كرديد كه فاطمه(س)، پاره تن پيامبر شماست؟
  										* * *
  حسين جان! من هنوز در كربلا هستم! روز عاشوراست، پيكر تو را در گودى قتلگاه مى بينم، فهميدم كه تو امروز شهيد نشدى، تو را در روز سقيفه شهيد كردند.
  من امروز از همه كسانى كه به شما ظلم كردند، بيزارى مى جويم. من از كسى كه بناى ظلم و ستم شما را گذاشت، بيزارم، من او را لعنت مى كنم.
  من همه ستمكاران به شما را لعنت مى كنم: همه آنان را شناختم: از شمر (قاتل تو) شروع مى كنم، به عُمَرسعد (فرمانده سپاه كوفه) مى رسم، سپس به يزيد و پدرش معاويه مى رسم، و بعد از نوبت خليفه اوّل و دوم و سوم است...
  مولاى من! باور دارم كه جايگاه شما از جايگاه همه پيامبران به غير از جايگاه محمّد(ص) بالاتر است، هيچ كس نمى تواند به مقام شما برسد.
  اين مقامى است كه خدا به شما عنايت كرده است و به همه بندگان خود هم خبر داده است كه شما چه جايگاهى نزد او داريد.
  آرى! خدا مقام شما را بر ديگران پنهان نكرد، بلكه زيبايى ها و خوبى هاى شما را به همه خبر داده است، اين پيام خدا براى همه بود: «اى فرشتگان من! اى پيامبران من! اى بندگان من! با همه شما هستم، بدانيد كه من محمّد و آل محمّد را برترى دادم، مقام آنها از همه و همه بالاتر و والاتر است».
  اين پيام خدا را همه شنيدند، همه فهميدند كه شما در نزد خدا جايگاه ويژه اى داريد و خدا هيچ كس را به اندازه شما دوست ندارد.
  اين جايگاهى است كه خدا فقط به شما عنايت كرده است و خداوند هيچ كس به غير از شما را اين گونه بزرگى و عظمت نداده است، خدا شما را به بزمِ مخصوص خود راه داده است، و كس ديگرى را به آنجا راه نيست، هيچ كس نبايد آرزوى رسيدن به جايگاه شما را بنمايد كه اين يك آرزوى دست نايافتنى است. خدا آن جايگاه را فقط براى شما در نظر گرفته است و بس!
  وقتى آدم(ع) و حوا در بهشت زندگى مى كردند، يك روز خداوند پرده از مقابل چشم آنها برداشت. آنها عرش خدا را ديدند، آنها آن روز نورهاى شما را ديدند كه در عرش خدا بود، نام هاى شما را آنجا يافتند، آنها از خدا سؤال كردند كه اينان كيستند كه اين گونه در نزد تو مقام دارند.
  خداوند در پاسخ اين سؤال به آنان چنين گفت: «آن نورهايى كه شما در عرش من مى بينيد، نور بهترين بندگان من مى باشد. بدانيد كه اگر آنها نبودند، من شما را خلق نمى كردم! آنان خزانه دار علم و دانش من هستند و اسرار من در نزد آنان است. هرگز آرزوى مقام آنها را نكنيد كه مقام آنها بس بزرگ و والاست».
  اما افسوس كه گروهى براى رسيدن به حكومت چند روزه دنيا، بناى ظلم و ستم بر شما را نهادند و حقّ شما را غصب كردند.
  رهبرى جامعه حقّى بود كه خدا به شما داده بود ولى آنان، شما را كنار زده و مقام رهبرى را از آن خود كردند.
  										* * *
  حسين جان! امروز عاشوراست و من مى خواهم به آينده بروم، فردا و فرداهاى ديگر. به زودى كسانى مى آيند كه عاشوراى تو را روز عيد خود قرار خواهند داد و در آن روز، روزه شكر خواهند گرفت. من از همه آن ها هم بيزار هستم!
  درست است كه آنان امروز در كربلا نبودند و در اين ظلم ها، سهمى نداشتند، امّا چون از كشتن تو خوشحال مى شوند، از آنان بيزارى مى جويم.
  آرى! حكومت بنى اُميّه ادامه پيدا مى كند، آنها ساليان سال بر اين مردم حكومت خواهند كرد، خاندان مروان، خاندان زياد كه هر دو از بنى اُميّه هستند، عاشورا را عيد خود قرار خواهند داد و هر سال در اين روز به جشن و پايكوبى خواهند پرداخت.
  آنان از اين كه يزيد خون تو را بر روى زمين ريخت، خوشحال خواهند بود و به آن افتخار خواهند نمود.
  بار خدايا! هر كس از كشتن حسين(ع) خوشحال مى شود و تو را به خاطر آن، شكر مى كند، از رحمت خود دور كن!
  و اين حكايت ادامه خواهد داشت. تا صبح قيامت، عاشوراى تو، مردم را به دو دسته و حزب تقسيم خواهد نمود: 
  دسته اى كه در ماتم تو اشك مى ريزند و گريه مى كنند و عاشورا را روز غم و مصيبت خود مى دانند.
  دسته اى كه از كشته شدن تو خوشحال هستند، و عاشورا را روز عيد خود مى دانند و شادى مى كنند.
  اين دو دسته هميشه خواهند بود، عاشوراى تو، يك، نقطه عطف است، عاشورا، واقعيت همه افراد را نشان مى دهد. 
  حسين جان! 
  من از سه گروه بيزارم:
  گروهى كه در كربلا نبودند امّا زمينه ساز مظلوميّت و غربت تو بودند.
  كسانى كه به كربلا آمدند و در ريختن خون تو و ياران تو سهم داشتند.
  افرادى كه بعد از عاشورا مى آيند، امّا عاشورا را جشن مى گيرند و از كشته شدن تو خوشحالى مى كنند.
  همه اين سه گروه، يك حزب و يك دسته هستند، فقط زمان آنها را از هم جداكرده است، امّا حقيقت آنها يك چيز است.
  آرى! صدها سال ديگر، هزاران سال ديگر، كسانى مى آيند در روز عاشوراى تو، جشن مى گيرند، آنان كسانى هستند كه اگر در كربلا بودند به روى تو شمشير مى كشيدند.
  من همه آنها را لعنت مى كنم.
  اينان همه از بنى اُميّه هستند. حزب بنى اُميّه اينان هستند. خدايا! من اين حزب و همه افراد آن را لعنت مى كنم!
  										* * *
  من كار به نژاد كسى ندارم، ممكن است يك نفر از نسل «اُميّه» نباشد، ممكن است اصلا عرب نباشد، امّا در اين حزب باشد.
  ممكن است يك نفر هم از نسل «اُميّه» باشد، امّا از اين حزب نباشد، بلكه او در حزب حقّ باشد، براى تو گريه كند و اشك بريزد، من او را دوست خود مى دانم.
  آرى! هر كس كه از ظلم و ستمى كه به شما روا شد، خوشحال باشد و كشتن تو را حقّ بداند، او از بنى اُميّه است هر چند از نسل اُميّه نباشد.
  آرى! اين يك قانون است، هر كس راضى به كار گروهى باشد، از آنان حساب مى شود.
  ما براى زندگى در اين دنيا دو راه بيشتر نداريم، يا بايد به حزب خدا بپيونديم يا به حزب شيطان. وقتى من از دشمنان خاندان پيامبر بيزارى مى جويم، از شيطان و حزب او و دوستانش بيزار شده ام. 
  من مى دانم كه دين، هم اصول دارد و هم فروع. «تولّا» و «تبرّا» از فروع است.
  تولّا، يعنى با دوستان خدا دوست بودن!
  تبرّا، يعنى با دشمنان خدا دشمن بودن!
  در زيارت عاشورا من اين دو فرع مهم را مرور مى كنم.
  مگر دين چيزى به غير از دوست داشتن و دشمن داشتن مى باشد، دين يعنى اين كه تو دوستان خدا را دوست بدارى و دشمنان خدا را هم دشمن بدارى.
  تبرّا، يعنى شيطان ستيزى و شيطان گريزى! 
  تبرّا، يعنى بى رنگى تمام جاذبه ها و جلوه هاى شيطانى در زندگى من! تبرّا، براى هميشه، بريدن از همه پليدى ها و پيوستن به همه خوبى ها! 
  										* * *
  شايد براى تو جالب باشد بدانى كه «سُفيانى» هم از نسل بنى اُميّه است. نمى دانم نام او را شنيده اى يا نه؟ 
  جنگ سفيانى با امام زمان در واقع ادامه جنگ يزيد با حسين(ع) است، يا بهتر بگويم ادامه جنگ ابوسفيان با پيامبر (جنگ بدر و جنگ اُحُد).
   سفيانى كسى است كه تقريباً پنج ماه قبل از ظهور امام زمان، در سوريه دست به كودتاى نظامى مى زند و حكومت آن كشور را به دست مى گيرد.
  وقتى كه او بر سوريه حاكم مى شود، به عراق حمله مى كند و شهر كوفه را به تصرّف خود درمى آورد ودر اين شهر جنايات زيادى انجام مى دهد و تعداد زيادى از شيعيان اين شهر را قتل عام مى كند.
  سفيانى سپاهى را به مدينه مى فرستد و اين شهر را هم تصرّف مى كند. او دستور مى دهد تا لشكرش به سوى مكّه بروند و آن شهر را محاصره كنند، او شنيده است امام زمان در آنجا ظهور مى كند...
  فرصت نيست تا همه حوادث را برايت توضيح دهم، آن قدر بدان كه وقتى امام زمان وارد شهر كوفه مى شود، سفيانى با 170 هزار سرباز به كوفه حمله مى كند.
  امام زمان با لشكر خود براى مقابله با او از كوفه خارج مى شود و بعد از مدّتى دو لشكر روبروى هم قرار مى گيرند.
  امام زمان به سپاه سفيانى نزديك مى شود و با آنان سخن مى گويد و آنها را نصيحت مى كند.
  ياران سفيانى به امام مى گويند: «از همان راهى كه آمده اى بازگرد».
  امام به سخن گفتن با آنها ادامه مى دهد و به آنان مى گويد: «آيا مى دانيد كه من فرزند پيامبر هستم».
  بعد از مدّتى، خبر مى رسد كه سفيانى يكى از ياران باوفاى امام را به شهادت رسانده است. گويا سفيانى تصميم دارد به كوفه حمله كند.
  امام آماده دفاع مى شود و ميان دو لشكر، جنگ سختى در مى گيرد. سفيانى آغازگر جنگ مى شود و گروهى از ياران امام به شهادت مى رسند. 
  آن وقت وعده خدا فرا مى رسد. سفيانى در وسط ميدان ايستاده است و از زيادى سربازانش خيلى خوشحال است، ناگهان او مى بيند كه سربازان يكى بعد از ديگرى برروى زمين مى افتند. سفيانى نمى داند كه فرشتگان زيادى به يارى امام آمده اند. سفيانى هرگز پيش بينى نمى كرد كه سپاهيان او اين گونه تارومار شوند.
  سفيانى كه اوضاع را چنين مى بيند مى فهمد كه ديگر مقاومت هيچ فايده اى ندارد، او با تنى چند از ياران خود فرار مى كند و سرانجام كشته مى شود...
  آرى! حزب بنى اُميّه تا زمان ظهور امام زمان خواهد بود، براى همين است كه من بايد همواره از اين حزب بيزارى بجويم.


title: براى تو مى نويسم
text:
    براى تو مى نويسم 


  دوست خوبم! تو خودت بارها زيارت عاشورا را خوانده اى و به جملات آن فكر كرده اى.
  مى دانم تو مثل خيلى ها نيستى كه به معناى جملاتى كه مى خوانند توجّه ندارند. تو اگر دعا مى خوانى، اگر زيارت عاشورا مى خوانى، به معناى آن هم توجّه مى كنى.
  آرى! قسمت هاى مهمّ زيارت عاشورا در مورد لعن بر دشمنان خاندان پيامبر است.
  در اينجا لازم ديدم تا در اين موضوع بيشتر با شما سخن بگويم: من به قرن پنجم هجرى مى روم، به شهر طوس در خراسان...
  چند روزى است كه در اين شهر مهمان هستم. مردم اين شهر براى خود امامى دارند و او را «امام محمّد غَزالى» مى نامند. آنها مى گويند كه غزالى از طريق مناجات هاى خاصّى كه با خدا دارد توانسته نور خدا را در قلب خويش دريافت كند و حقيقت را دريابد.
  من در خانه يكى از دوستانم مهمان هستم، او يكى از شاگردان غزالى است. او مى خواهد مرا به ديدن غزالى ببرد. او مى گويد: حيف نيست تو به اين شهر آمده اى و به ديدار امام نروى! امامى كه آوازه عرفان او به تمام دنيا رسيده است! آخر تو چرا نمى خواهى بزرگترين استاد عرفان را زيارت كنى؟
  من نمى دانم در پاسخ چه گويم. سرانجام حرف او را قبول مى كنم و با او به ديدار استادش مى روم.
  به مسجد شهر مى رويم، جايى كه غزالى براى شاگردانش درس مى گويد، وقتى وارد مسجد مى شويم، جمعيّت زيادى را مى بينم كه در پاى درس او نشسته اند، من همراه دوستم در گوشه اى مى نشينم. او براى شاگران خود سخن مى گويد، در اين ميان يكى از شاگردان از جاى خود بلند مى شود و مى گويد: جناب استاد! به نظر شما آيا ما مى توانيم يزيد را لعنت كنيم؟
  غزالى رو به او مى كند و چنين سخن مى گويد: «عزيزانم! يزيد، مسلمان بوده است، هر كس مسلمانى را لعنت كند، خودش ملعون است! آرى! هر كس يزيد را لعنت كند، بايد او را لعنت كرد».
  من لحظه اى به فكر مى روم! باور نمى كنم. من شيعه هستم، زيارت عاشورا مى خوانم، اين زيارت عاشورا را امام صادق(ع) خوانده است. امام صادق(ع)، يزيد را لعنت كرده است. 
  غزالى مى گويد هر كس يزيد را لعنت كند، ملعون است، معناى اين سخن اين مى شود كه امام صادق(ع)، ملعون است!!
  واى! اين چه حرفى است كه غزالى مى زند؟ اين چه دانشمندى است كه معناى سخن خود را متوجّه نمى شود. 
  در اين هنگام، سخن غزالى ادامه پيدا مى كند: «شاگردان عزيزم! كشتن حسين، باعث كفر يزيد نمى شود، يزيد يك معصيت انجام داده است، كشتن حسين، معصيت و گناه بزرگى است، امّا باعث نمى شود كه قاتل حسين، كافر بشود!
  چه بسا كه قاتل حسين، قبل از مرگ توبه كرده باشد! فراموش نكنيد، خدا توبه پذير است، شما از كجا مى دانيد كه قاتل حسين، توبه نكرده باشد؟ خدا توبه بندگان خود را مى پذيرد و اميد هيچ كس را نااميد نمى كند. مگر شما قرآن نخوانده ايد؟ خدا خودش در قرآن سوره توبه، آيه 104 مى گويد: أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ عَن عِبَادِهِ: خدا كسى است كه توبه بندگان خود را قبول مى كند. بدانيد كه لعن قاتل حسين جايز نيست و هر كس قاتل حسين را لعنت كند، فاسق است و معصيت خدا را نموده است. شما وظيفه داريد براى يزيد طلب رحمت كنيد، او مسلمانى بود كه گناهى انجام داد، طلب رحمت براى يزيد مستحب است. همه با هم بگوييد: اللهمَّ اغفِر لِلمُؤمنينَ وَ المُؤمِنات، وقتى شما اين جمله را مى گوييد در واقع براى يزيد طلب رحمت مى كنيد تا خداى مهربان گناه او را ببخشد. اى عزيزانم! بدانيد كه اگر كسى جريان كشته شدن حسين را براى مردم بگويد، كار حرامى انجام داده است. شما بايد از اين كار حرام دورى كنيد. شما مواظب زبان خود باشيد، اين زبان شما بايد ذكر خدا بگويد، نه اين كه به گناه و كار حرام مشغول باشد».
  سخنان غزالى به پايان مى رسد، من سرم را پايين مى اندازم، در فكر هستم اين عرفانى كه غزالى ساخته است به كجا رسيده است. طلب رحمت براى يزيد!
  اين مردم مى گويند كه سخنان غزالى، نور خداست كه بر قلب او تابيده است!! من نمى دانم چه بگويم! امّا مى دانم كه اين نور خدا نيست!! 
  من شيعه و پيرو امام صادق(ع) هستم، نه پيرو غزالى! من زيارت عاشورا مى خوانم و يزيد را لعنت مى كنم.
  										* * *
  اكنون به ياد جمله اى از «زيارت وارث» مى افتم، حتماً تو اين زيارت را شنيده اى، زيارتى كه تو آن را خطاب به امام حسين مى خوانى:
  السلام عليك يا وارثَ آدم صَفوةَ الله...
  در زيارت وارث اين جمله آمده است: اى حسين! خدا لعنت كند كسانى كه در حقّ تو ظلم نموده و تو را به قتل رساندند، خدا لعنت كند كسانى كه حكايت غربت تو را شنيدند، امّا به كار يزيد راضى بودند.
  آرى! عدّه اى مى آيند كه كار يزيد را درست مى دانند و قيام حسين را اشتباه، من از خدا مى خواهم كه همه آنان را لعنت كند.
  شما مى توانيد فيلم سخنان يكى از رهبران وهابى را از اينترنت دانلود كنيد. آقاى «عبدالعزيز آل شيخ» در شبكه «المجد» سخنانى را بيان كرده است، او دانشمند بزرگ عربستان است. شبكه «المجد» هم از عربستان پخش مى شود.
  آقاى عبدالعزيز آل شيخ مهمان يكى از برنامه هاى اين شبكه بوده است. يكى از بينندگان با اين شبكه تماس مى گيرد و در مورد قيام امام حسين(ع) سؤال مى كند و او اين گونه پاسخ مى دهد: به عقيده من، بيعت مردم با يزيد، بيعتى شرعى و درست بوده است، يزيد، خليفه مسلمانان بود و قيام حسين، كار حرامى بوده است. در آن زمان بر همه مسلمانان واجب بود از يزيد اطاعت كنند و گوش به فرمان او باشند. اين باور ما مى باشد كه وقتى مردم با يك نفر بيعت كردند همه بايد از او اطاعت كنند. آرى! قيام حسين بر عليه يزيد، معصيت و گناه بوده است. حسين كار اشتباهى انجام داد كه بر عليه يزيد قيام كرد، بهتر بود كه او اين كار را نمى كرد، بهتر بود او در مدينه مى ماند و مثل همه مردم با يزيد بيعت مى كرد».
  										* * *
  سخنان «عبدالعزيز آل شيخ» به پايان رسيد، اكنون من بار ديگر اين جمله زيارت وارث را مى خوانم: «اى حسين! من از كسانى كه حكايت غربت تو را شنيدند، امّا به كار يزيد راضى بودند، بيزارم».
  در مسجد النبىّ كنار ضريح پيامبر نشسته بودم و مشغول خواندن قرآن بودم، خدا را شكرگزار بودم كه براى دهمين بار به من توفيق اين سفر را داده بود.
  ساعتى گذشت، ديگر مى خواستم از جاى خود بلند شوم كه يكى از برادران اهل سنّت به نزد من آمد، او دوست داشت تا با من سخن گويد، گويا او مى خواست مرا ارشاد نمايد تا دست از عقيده خود بردارم.
  من با كمال احترام با او برخورد نمودم و اين گونه بود كه گفتگوى ما آغاز شد: 
  ـ شما شيعيان، يارانِ پيامبر (صحابه پيامبر) را لعنت مى كنيد و به آنان ناسزا مى گوييد. شما زيارت عاشورا مى خوانيد و در آنجا شما ياران پيامبر را لعنت مى كنيد. كسى كه به ياران پيامبر ناسزا بگويد كافر است!
  ـ ما به ياران پيامبر احترام مى گذاريم و فقط از گروه اندكى از آنان بيزارى مى جوييم. ما هرگز ناسزا و دشنام به كسى نمى گوييم. حتماً مى دانى لعن با دشنام فرق مى كند، خدا در قرآن از دشنام دادن نهى نموده است. 
  ـ به هر حال، شما گروهى از ياران پيامبر را لعن مى كنيد.
  ـ ما در زيارت عاشورا از خدا مى خواهيم همه كسانى كه به خاندان پيامبر، ظلم و ستم كردند از رحمت خود دور كرده و آنان را لعنت كند، خدا خودش در قرآن همه ستمكاران را لعن كرده است.
  ـ پس قبول دارى كه شما عدّه اى از ياران پيامبر را لعن مى كنيد. خوب، براى همين كار، همه شما كافر هستيد.
  ـ يعنى تو مى گويى هر كس يكى از ياران پيامبر را لعنت كند، كافر است؟
  ـ بله.
  ـ برادر! يك سؤال از شما داشتم. نظر شما در مورد حضرت على(ع) چيست؟ آيا او از ياران پيامبر بود؟
  ـ شما شيعيان خيال مى كنيد كه ما حضرت على(ع) را قبول نداريم. ما على را خليفه چهارم خود مى دانيم. چه كسى فداكارى و شجاعت او را مى تواند انكار كند.
  ـ برادر! نظر شما در مورد معاويه چيست؟
  ـ معاويه، خليفه مسلمانان و اميرمؤمنان است. پيامبر به او وعده بهشت داده است.
  ـ عجب! يعنى تو مى گويى كه معاويه اهل بهشت است؟
  ـ بله. 
  ـ برادر! تو نبايد اين حرف را بزنى. 
  ـ براى چه؟
  ـ گوش كن! مگر تو نگفتى كه هر كس يكى از صحابه پيامبر را لعن كند، كافر است و به جهنّم مى رود.
  ـ بله. من گفتم. امّا اين چه ربطى به اين حديث دارد.
  ـ برادر! نظر تو در مورد كتاب «صحيح مسلم» چيست؟
  ـ اين كتاب يكى از بهترين و صحيح ترين كتاب هاى ماست. هيچ كس نمى تواند در درستى و اعتبار مطالب آن شك كند.
  ـ برادر! در همان كتاب چنين آمده است: يك روز معاويه با سعدبن ابىوقاص روبرو شد. معاويه به سعدبن ابىوقاص گفت: شنيده ام كه تو على(ع) را دشنام نمى دهى؟ چرا از دشنام دادن على(ع) سرپيچى مى كنى؟»، در كتب ديگر شما آمده است كه آن روز معاويه، على(ع) را لعنت كرد. همچنين او دستور داد تا در روزهاى جمعه، در همه شهرها، على(ع) را لعن كنند.
  ـ خوب. حالا تو مى خواهى چه چيزى را ثابت كنى؟
  ـ برادر! تو قبول دارى على(ع) از ياران پيامبر است، از آن طرف مى گويى كه هر كس يكى از ياران پيامبر را لعن كند، كافر است، در تاريخ آمده است كه معاويه، ساليان سال، على(ع) را لعنت مى كرد. نتيجه اين سه مطلب چه مى شود؟
  ـ مى شود منظور خودت را واضح بگويى؟
  ـ با آن سه مقدّمه اى كه گفتم، معلوم مى شود كه معاويه كافر بوده است. همه مردمى كه به دستور او عمل كردند. كافر بودند، تو بايد از معاويه اى كه كافر است بيزار باشى!! پس چرا او را از اهل بهشت مى دانى؟ چرا براى او اين همه حديث هاى دروغ مى بافى! چرا؟
  ـ عجب! من تا به حال به اين نكته فكر نكرده بودم!
  ـ برادر! تو اگر مى خواهى معاويه برايت مقدّس بماند، و او را خليفه بر حقّ بدانى، بايد دست از اين عقيده خودت بردارى و ديگر لعن ياران پيامبر را مساوى با كفر ندانى، زيرا اگر لعن ياران پيامبر، كفر باشد، معاويه هم كافر شده است. آيا تو حاضرى قبول كنى كه معاويه كافر بوده است؟
  ـ نه، هرگز، معاويه، خليفه مسلمانان است. چگونه مى شود او كافر باشد.
  ـ پس از عقيده اوّل خودت دست بردار! اگر بگويى لعن يكى از ياران پيامبر، مساوى با كفر است، معاويه هم كافر مى شود (چون او سال ها على(ع) را لعن كرده است)، پس تو بايد از اين عقيده خود دست بردارى.
  										* * *
  آن شب را فراموش نمى كنم، شبى كه مهمان خانه دوست بودم و بر گرد آن خانه زيبا طواف مى كردم. شب از نيمه گذشته بود و من نگاهم به كعبه دوخته شده بود و آرام آرام در طواف با خداى خويش سخن مى گفتم. من قسمتى از دعاى «ابوحمزه ثُمالى» را زير لب زمزمه مى كردم:
  اى روشنى چشم من! اى كسى كه گناهان را مى بخشى و توبه بندگان را قبول مى كنى! كجاست آن مهربانى هاى زياد تو؟ بزرگى تو بيش از اين است كه بخواهى مرا عذاب كنى.
  در حال و هواى خودم بودم كه صدايى به گوشم رسيد. يكى در كنار من راه مى رفت و با صداى بلند چنين مى گفت: «خدايا! تو لعنت كن آنانى كه خلفاى پيامبر تو را لعنت مى كنند».
  من اوّل به او توجّه نكردم، امّا او اين سخن را بارها و بارها تكرار كرد، گويا او مى خواست كه من اين دعا را بشنوم! 
  او خيال مى كرد كه من دارم در حال طواف، زيارت عاشورا مى خوانم، براى همين اين سخنان را بارها تكرار كرد. او نمى دانست كه من به عقيده برداران اهل سنّت در اين كشور احترام مى گذارم و هرگز در طواف، زيارت عاشورا را نمى خوانم. آرى! هر سخن جايى و هر نكته مكانى دارد!
  نگاهى به او كردم، لبخندى زدم و به او سلام كردم. او جواب سلام مرا داد. به او گفتم آيا دوست دارى قدرى با هم گفتگوى علمى داشته باشيم. او قبول كرد. به كنارى رفتيم و گفتگوى ما آغاز شد، من گفتم:
  ـ برادر! آيا قول مى دهى كه اين نشست ما، فقط يك گفتگوى علمى باشد.
  ـ بله. من از بحث علمى بسيار خوشحال مى شوم.
  ـ برادر! تو در هنگام طواف چه دعايى مى خواندى؟
  ـ من اين دعا را مى خواندم: «خدايا! هر كس كه خلفاى پيامبر را لعنت كند، تو آنها را لعنت كن».
  ـ برادر! منظور شما از خلفاى پيامبر كيست؟
  ـ منظور من، خليفه اوّل و دوّم و سوّم مى باشند كه بعضى ها آنان را لعنت مى كنند.
  ـ خوب، بگو بدانم چه كسانى آنها را لعنت مى كنند؟
  ـ من شنيده ام كه شيعيان آنان را لعنت مى كنند.
  ـ برادر! من مى خواهم مطلبى را براى شما بگويم، سخن من 3 مقدّمه دارد، آيا به همه سخن من گوش مى دهى؟
  ـ بله.
  ـ مقدّمه اوّل من اين است: آيا اين آيه قرآن را شنيده اى كه خدا مى گويد: (إِنَّ الَّذِينَ يُؤذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِى الدُّنيَا وَالاَْخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا).
  ـ بله. قرآن سوره احزاب آيه 57 مى گويد: «هر كس پيامبر را آزار بدهد، خدا در دنيا و آخرت آنان را لعنت مى كند».
  ـ آيا قبول دارى اگر كسى پيامبر را خشمناك و غضبناك كند، او را آزار داده است. 
  ـ آرى!
  ـ برادر! مقدّمه دوم من را بشنو! آيا اين حديث را شنيده اى كه پيامبر فرمود: «دخترم، فاطمه پاره تن من است، هر كس او را بيازارد مرا آزرده است، هر كس او را غضبناك كند، مرا غضبناك كرده است».
  ـ بله. اين حديث در كتاب هاى معتبر ما نقل شده است، اين حديث حتّى در كتاب «صحيح بخارى» هم آمده است و تو مى دانى كه «صحيح بخارى»، بهترين كتاب ما مى باشد.
  ـ يعنى اين حديث صحيح است و اشكالى ندارد؟
  ـ بله. حديث صحيح است.
  ـ امّا مقدّمه سوم، در كتاب «صحيح بخارى» اين حديث نقل شده است كه وقتى فاطمه از ابوبكر ارث خود را طلب نمود، ابوبكر از پرداخت آن به فاطمه خوددارى كرد. براى همين، فاطمه از ابوبكر خشمناك شد و ديگر فاطمه هرگز با ابوبكر سخن نگفت.
  ـ خوب، حالا حرف اصلى تو چيست؟
  ـ اگر سه مقدّمه مرا قبول كردى. حالا من همه اين سه مقدّمه را كنار هم مى گذارم: فاطمه از ابوبكر غضبناك و خشمناك بود (مقدّمه سوّم)، هر كس فاطمه را غضبناك كند، پيامبر را غضبناك كرده است و او را اذيّت نموده است (مقدّمه دوم). هر كس پيامبر را اذّيت كند، خدا او را در دنيا و آخرت لعنت مى كند. (مقدّمه اوّل). من بيش از اين توضيح نمى دهم، تو خودت بنشين و فكر كن! ببين به چه نتيجه اى مى رسى. اگر ما بعضى از ياران پيامبر را لعن مى كنيم، دليلش واضح است. من از كتاب هاى خود شما براى شما دليل آوردم. آنانى كه فاطمه را آزردند، خدا آنها را لعنت كرده است!


title: مرا به آرزويم برسان!
text:
  مرا به آرزويم برسان! 


  دوست خوبم! ديگر به آخر كتاب نزديك مى شويم، ما تا اينجا به امام خود سلام داده ايم و بر مصيبتش اشك ريخته ايم و بيزارى خود را از دشمنانش اعلام نموده ايم. 
  اكنون ديگر وقت آن است دعا كنيم، پس با هم دست به دعا برمى داريم و چنين مى گوييم: 
  بار خدايا! 
  چه كنم! دلم بيقرار است، مى ترسم اين آخرين ديدار من با حسين تو باشد! از تو مى خواهم باز هم توفيقم دهى تا حسين تو را زيارت كنم، باز هم به ديدارش بيايم.
  بار خدايا! از تو مى خواهم تا مرا با شيوه زندگى حسين(ع) آشنا سازى و در عمل به آن ياريم كنى و مرا به آيين او بميرانى، مردنى كه آغاز زندگى دوباره باشد.
  زندگى من زندگى محمّد و آل محمّد باشد، مردن من به شيوه آنان باشد، خوب مى دانم هر كس به شيوه آنان بميرد به زندگى جاودانه دست يافته است.
  خدايا! آمده ام تا از حسين تو مدد بگيرم تا مرا همچون ياران او قرار بدهى، مانند كسانى كه لبخند رضايت بر لب هاى امام زمان خود نشاندند.
  خدايا! مرگ مرا به گونه اى قرار ده كه امام زمانم، مسلمانى مرا بپذيرد و چند قدمى همراه جنازه من، زمزمه «لا اله الا الله» سر دهد، باشد كه رحمت تو بر من نازل شود.
  آرزوى من اين است، مى خواهم همواره و هميشه در مسير محمّد و آل محمّد باشم. 
  										* * *
  بار خدايا! تو بر من منّت نهاده اى و مرا با حسين(ع) آشنا ساخته اى.
  تو بودى كه دل مرا شيداى حسين(ع) نمودى و بعض و كينه دشمنانش به قلب من عنايت كردى. تو بودى كه مرا حسينى كردى و از غير او جدا نمودى. 
  اكنون من احساس مى كنم كه نزد تو گرامى تر شده ام، پس اكنون موقع آن است كه از تو حاجت خويش بخواهم.
  خدايا! من شنيده ام كه در روز غدير، هزاران نفر با على(ع) بيعت كردند، امّا بعد از رحلت پيامبر، آنها پيمان خود را فراموش كردند. 
  من شنيده ام كه اهل كوفه، هيجده هزار نامه براى حسين(ع) نوشتند و او را به شهر خود دعوت كردند و به او گفتند ما آماده ايم تا جانِ خود را فداى تو كنيم، امّا وقتى حسين(ع) به سوى آنان آمد، با شمشير به جنگ او رفتند. 
  خدايا! من اين ها را شنيده ام، و براى همين از عاقبت خويش مى ترسم!
  تو را به حقّ حسين(ع) قسم مى دهم كه مرا در راه او ثابت قدم نما! 
  اين بزرگترين حاجت من است.
  تو كارى كن كه قلب من براى هميشه از آن امام زمانم باشد، تو كارى كن كه من از امام زمان خويش دست برندارم! تو كارى كن من در اين راه، ثابت بمانم.
  										* * *
  بار خدايا! تو به حسين(ع) مقامى بس بزرگ عنايت كرده اى كه در فهم و درك بشر نمى آيد. عقل من مبهوت مقام او است، اكنون كه من در مصيبت حسين(ع) اشك مى ريزم، از تو مى خواهم تا رحمتت را بر من نازل كنى.
  آرى! من براى حسين تو اشك ريخته ام و اميدوارم كه تو با مهربانى به من نظر كنى و از گناهانم درگذرى و توبه مرا قبول كنى. 
  بار خدايا! در روز قيامت شفاعت حسين(ع) را نصيب من بگردان، آن روزى كه من تنها و بى كس خواهم بود، مرا به خاطر حسين(ع) ببخش كه تو به او مقام شفاعت داده اى.
  بارخدايا! مرا در سايه مولايم حسين(ع) آبرو ببخش و عزّتى ماندگار در دنيا و آخرت به من كرم كن. 
  										* * *
  بار خدايا! از تو مى خواهم تا به من توفيق دهى تا در لشكر امام زمان حضور يابم و انتقام خون حسين(ع) را بگيرم.
  من آرزو دارم آن روز كه مهدى(ع) ظهور مى كند او را يارى نمايم، آن روز كه او با پرچمى بر خون نشسته در غم حسين(ع) مى آيد تا درد و داغ صدها ساله را التيام بخشد.
  روز ظهور مهدى(ع)، روز پايان همه سياهى ها و پليدى ها خواهد بود، و چه شكوهى خواهد داشت آن روز!
  روزى كه مهدى(ع) كنار كعبه خواهد بود تو فرشتگان زيادى را به مسجد الحرام خواهى فرستاد.
  آن روز مسجد الحرام پر از صف هاى طولانى فرشتگان مى شود. جبرئيل با كمال ادب خدمت امام مى رسد و سلام مى كند و مى گويد: «اى سرور و آقاى من! اكنون دعاى شما مستجاب شده است».
  مهدى(ع) رو به آسمان مى كند و با تو چنين سخن مى گويد: «بار خدايا! تو را حمد و ستايش مى كنم كه به وعده خود وفا كردى و ما را وارثِ زمين قرار دادى».
  بعد از آن، مهدى(ع) از جاى خود برمى خيزد و ياران خود را صدا زده و مى گويد: «اى ياران من! اى كسانى كه خدا شما را براى ظهور من ذخيره كرده است به سويم بياييد».
  با قدرت تو، ياران مهدى(ع) يكى بعد از ديگرى، خود را به مسجد الحرام مى رسانند. همه آنها كنار درِ كعبه دور امام جمع مى شوند...
  اكنون امام به كعبه، خانه تو تكيّه مى زند و اين آيه قرآن را مى خواند: 
  (بَقيَّةُ اللهِ خَيرٌ لَكُم إِن كُنتُم مُؤمِنينَ).
  و سپس مى گويد: «من بَقيّةُ الله و حجّت خدا هستم».
  آرى! مهدى(ع) ذخيره تو در روى زمين است. تو پيامبران زيادى را براى هدايت بشر فرستادى. همه آنان تلاش زيادى براى هدايت بشر انجام دادند، ولى آنها نتوانستند كه عدالت را در همه دنيا برقرار كنند. 
  مهدى(ع) ذخيره توست تا امروز عدالت واقعى را در همه جهان برپا كند.
  مدّتى مى گذرد، وقت آن فرا مى رسد كه لشكر مهدى(ع) به سوى مدينه حركت كند، هر لشكر و سپاهى براى خود، يك شعارى را انتخاب مى كند. وقتى لشكر امام مى خواهد حركت كند همه يك صدا فرياد مى زنند: 
  يا لَثاراتِ الحُسَينِ
  اى خونخواهان حسين(ع)!
  مهدى(ع) مى داند كه صدها سال است شيعه براى حسين(ع) اشك ريخته است. آرى! اين نام حسين(ع) است كه دل ها را منقلب مى كند...
  خدايا! 
  من دوست دارم كه آن روز در ميان آن لشكر باشم و همراه با آنان فرياد برآورم: «يا لَثاراتِ الحُسَينِ».
  آيا مرا به اين آرزويم مى رسانى؟
  شنيده ام كه تو گروهى از بندگان خوبت را كه از دنيا رفته اند، زنده مى كنى تا به آرزويشان برسند. آنها زنده مى شوند و مهدى(ع) را يارى مى كنند. 
  اگر در تقدير تو چنين است كه من قبل از ظهور مهدى(ع) از دنيا مى روم، از تو مى خواهم مرا زنده كنى تا امام خويش را يارى كنم...
  										* * *
  بار خدايا! اكنون من به سجده مى روم و تو را شكر و سپاس مى گويم، از اين كه دل مرا به مصيبت حسين(ع) اندوهناك كردى و اشك مرا در مظلوميّت او جارى ساختى.
  از تو مى خواهم تا در روز قيامت شفاعت حسين(ع) را نصيبم گردانى و مرا در راه حسين(ع) و راه ياران او ثابت قدم قرار دهى تا همواره و هميشه، ادامه دهنده راه آنان باشم.


title: در شهر يزد چند آهنگر وجود دارد؟
text:
    در شهر يزد چند آهنگر وجود دارد؟


  خسته هستى، در كوچه ها قدم مى زنى، به هر كسى كه مى رسى از او سؤال مى كنى: شما «استاد اشرف» را مى شناسى؟
  از اين كوچه به آن كوچه مى روى، تصميم گرفته اى همه مغازه هاى آهنگرى شهر را سر زنى. من مى خواهم بدانم چرا اين گونه در جستجو هستى؟ شايد از او پولى مى خواهى؟ 
  نزديك مى شوم، سلام مى كنم. حالا مى فهمم كه لباس سياه هم به تن كرده اى. نمى دانم چه بگويم، حتماً عزيزى را از دست داده اى. با تو سخن مى گويم: 
  ـ برادر! لباس سياه به تن كرده اى؟ 
  ـ آرى، يكى از نزديكان من از دنيا رفته است.
  ـ خدا رحمتش كند. آيا پولى از آن آهنگر طلب دارى، كه اين گونه در جستجوى او هستى يا امانتى در پيش او دارى؟
  ـ نه. من از او پولى نمى خواهم، امانتى هم نزد او ندارم. بلكه مى خواهم از او يك سؤال بپرسم.
  ـ عجب! پس آن سؤال بايد خيلى مهم باشد كه تو از صبح تا حالا به دنبال جوابش در اين كوچه ها مى گردى؟ نكند نشانه گنجى را از او مى خواهى بپرسى؟
  ـ اى برادر! آرى، من گنجى را مى خواهم از او بپرسم، اما گنج معنوى! 
  ـ جريان چيست؟ برايم بگو.
  ـ يك ماه پيش، يكى از نزديكان من از دنيا رفت. او انسان خطاكارى بود، من ديشب او را در خواب ديدم، او در باغى بزرگ بود، باغى زيبا. او در كمال آسايش و راحتى بود. من وقتى او را ديدم، خيلى تعجب كردم. به او گفتم: من تو را مى شناسم، جايگاه تو نبايد اينجا باشد، بگو بدانم چه شد؟
  ـ يعنى آن رفيق تو، اهل معصيت و گناه بود؟
  ـ آرى، متأسّفانه من هر چه او را نصيحت مى كردم، گوش نمى كرد، اما ديشب ديدم كه او در بهشت جاى دارد. براى همين از او سؤال كردم تا برايم از آن دنيا خبر بدهد كه چه شده است.
  ـ او در پاسخ چه گفت؟
  ـ او گفت كه از لحظه اى كه مرا در قبر نهادند، در سخت ترين عذاب ها بودم و در آتش جهنّم مى سوختم، تا اين كه ديشب فرا رسيد. ديشب اتّفاق مهمّى روى داد. ديشب مرده اى را در اين قبرستان دفن كردند، ديشب تا صبح، سه بار، امام حسين(ع) به ديدار او آمدند. خدا به بركت آن امام، عذاب را از ما برداشت، شفاعت امام حسين نصيب ما شد.
  ـ عجب! آن مرده كه بوده است كه امام حسين، در يك شب سه بار به ديدن او رفته است؟ 
  ـ من به دنبال همين هستم. اين را مى خواهم بدانم. از صبح تا حالا به دنبال جواب اين سؤال هستم.
  ـ آيا نشانه اى از آن مرده ندارى؟
  ـ رفيق من فقط اين را گفت: «همسرِ استاد اشرف».
  										* * *
  با هم همه اين شهر را جستجو مى كنيم، هر طور كه شده بايد او را پيدا كنيم...
  ساعتى مى گذرد، يكى به ما مى گويد، گمشده شما در كوچه بعدى است، ما به سوى گمشده خود مى رويم.
  وارد مغازه اش مى شويم، سلام مى كنيم، به روى صندلى مى نشينيم. نگاه كن! او هم لباس سياه به تن كرده است. حتما عزادار است! 
  ـ سلام! برادر! خسته نباشى.
  ـ ممنونم. خوش آمديد.
  ـ مى بينم لباس سياه به تن كرده ايد؟
  ـ ديروز همسر من از دنيا رفت.
  ـ خدا او را رحمت كند.
  گويا درست آمده ايم، اينجا مغازه آهنگرى است كه ديروز همسرش از دنيا رفته است. حتما ديشب شب اول قبر همسرش بوده است. اما خوب است سؤال كنم.
  ـ ببخشيد، تشييع جنازه همسرتان كى است؟ 
  ـ ما ديروز عصر، او را به خاك سپرديم.
  ـ مى توانم يك سؤال در مورد همسرتان از شما بنمايم.
  ـ چه سؤالى؟
  ـ آيا همسر شما مسجد يا حسينيّه اى ساخته است؟
  ـ چه حرف ها مى زنى! ما به زحمت مى توانستيم خرج زندگى خود را تأمين كنيم.
  ـ ببينم، آيا همسر شما به كربلا رفته بود.
  ـ او آرزو داشت به كربلا برود، اما او به آرزوى خود نرسيد. من نتوانستم براى او اين كار را بنمايم. خود امام حسين مى داند كه من به زحمت خرج زندگى را از اين كار درمى آوردم. من نتوانستم اين آرزوى همسرم را برآورده كنم.
  ـ برادر! بگو بدانم آيا همسر شما، مجلس عزا براى امام حسين مى گرفت؟
  ـ نه، گفتم ما آن قدر پول نداشتيم كه اين كارها را بتوانيم انجام بدهيم. 
  										* * *
  نگاهت به كوره آتش مغازه دوخته شده است، آتش چگونه زبانه مى كشد، به ياد خواب رفيق خود هستى. به راستى اين زن چه كرده است كه امام حسين(ع)، در يك شب، سه بار به ديدن او رفته است؟
  او كه نه به كربلا رفته است، نه مسجد و حسينه اى ساخته است، مجلس عزا هم براى امام حسين(ع) نداشته است. به راستى او چه كرده است. 
  فكرى به ذهن تو مى رسد، خوب است خواب خود را براى آهنگر تعريف كنى، شايد خود او بتواند به تو كمك كند.
  رو به آهنگر مى كنى و ماجرا را تعريف مى كنى، آهنگر اشك مى ريزد و مى گويد: قربان لطف و كرم تو يا حسين!
  بعد براى تو يك جمله بيشتر نمى گويد: «همسر من، هر روز زيارت عاشورا مى خواند».


title: ترجمه زيارت عاشورا
text:
    ترجمه زيارت عاشورا 


  اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا أَبا عَبدِ اللهِ
  سلام اى حسين! سلام بر تو اى فرزند پيامبر! سلام بر تو اى فرزند اميرمؤمنان! سلام بر تو اى فرزند فاطمه! 
  سلام بر تو اى كه خدا خونخواه توست!
  سلام اى كه در كربلا غريب ماندى و همه ياران تو شهيد شدند.
  اى تنها مانده در غربت و تنهايى!
  سلام بر تو و همه ياران باوفاى تو! 
  سلام من بر تو جاودانه باد، تا آن دم كه زنده ام.
  سلام من به تو تا روز قيامت!
  مصيبت تو جگرسوز است و بسيار جانكاه، وقتى تو در كربلا مظلومانه به شهادت رسيدى، همه اهل آسمان ها عزادار تو گشتند، فرشتگان براى غربت تو گريستند، مصيبت تو دل آنها را هم به درد آورد.
  لعنت خدا بر كسانى باد كه بناى ظلم و ستم بر شما را نهادند و حقّ شما را غصب كردند، رهبرى جامعه حقّى بود كه خدا به شما داده بود ولى آنان، شما را كنار زده و مقام رهبرى را از آن خود كردند.
  لعنت خدا بر كسانى كه خون شما را ريختند، خدا لعنت كند كسانى كه شرايط را براى كشتن شما فراهم نمودند. من از همه آنان و پيروان آنان بيزار هستم.
  حسين جان! من با هر كس كه با شما دوست باشد، دوست هستم و با هر كس كه دشمن شما باشد، دشمن هستم. ما تا روز قيامت بر اين عقيده خواهيم بود.
  خدا بنىّ اُميّه را لعنت كند، خدا كسانى را كه روز عاشورا را روز جشن و عيد خود قرار دادند لعنت كند.
  لعنت خدا بر ابن زياد.
  لعنت خدا بر عُمَرسعد و شمر.
  خدا لعنت كند كسانى كه سپاه تشكيل دادند و به جنگ تو آمدند.
  جانم به فداى تو اى حسين!
  من در مصيبت تو اشك مى ريزم و قلبم داغدار غم توست.
  اكنون خدايى را مى خوانم كه به تو مقامى بس بزرگ داده است. آن خدايى كه بر من منّت نهاده و مرا با تو آشنا ساخته است، و اكنون احساس مى كنم كه خدا مرا به خاطر تو بيشتر دوست دارد، از خدا مى خواهم تا به من توفيق دهد تا ظهور حضرت مهدى(ع) را درك كنم و همراه با او انتقام خون تو را بگيرم.
  بارخدايا! مرا در سايه مولايم حسين(ع) آبرو ببخش و عزّتى ماندگار در دنياو آخرت به من كرم كن. 
  حسين جان! 
  هيچ سعادتى بالاتر از اين نيست كه انسان ها به خداى مهربان، نزديك و نزديك تر شوند، من براى نزديك تر شدن به خدا، دو كار انجام مى دهم:
  	اوّل: محبّت تو را در قلب خويش دارم. 
  	دوم: با دشمنان شما دشمن هستم. 
  من از همه كسانى كه به جنگ تو آمدند بيزارم، من از كسانى كه ظلم به شما و ستم به شيعيان شما را بنا نهادند، بيزار هستم. 
  آرى! سرمايه من براى نزديك شدن به خدا اين دو امر مهم است: محبّت شما، برائت از دشمنان شما.
  حسين جان! 
  من با دوستى تو و دشمنى با آن ستمكاران، به پيامبر و على(ع) و فاطمه و حسن و تو، نزديك تر مى شوم.
  من با دوستان و شيعيان شما دوست هستم، من از كسانى كه پيرو دشمنان شما هستند، بيزار هستم.
  آرى! من با دوست شما دوست و با دشمن شما دشمن هستم!
  اين خدا بود كه معرفت شما را به من كرم نمود و مرا با دوستانتان آشنا نمود و در قلب من، بغضِ دشمنان شما را قرار داد، اكنون از خدا مى خواهم تا در دنيا و آخرت مرا با شما قرار بدهد و كارى كند كه من در راه شما، ثابت قدم باشم.
  از خدا مى خواهم كه شفاعت شما را در روز قيامت نصيبم سازد و توفيق دهد تا همراه با حضرت مهدى(ع) انتقام خون شما را بگيرم.
  حسين جان!
  قلب من در مصيب تو اندوهناك و غمناك است، از خدا مى خواهم تا رحمتش را بر من نازل كند و گناهانم را ببخشد. 
  بار خدايا! 
  از تو مى خواهم زندگى من، زندگى محمّد و آل محمّد باشد، مردن من به شيوه آنان باشد، من مى خواهم همواره در مسير محمّد و آل محمّد باشم. 
  بار خدايا! 
  خاندان «بنىّ اُميّه»، روز عاشورا را روز شادى و عيد براى خود قرار دادند، همان خاندانى كه پيامبر بارها و بارها آنان را لعنت كرد.
  بار خدايا! تو ابوسفيان و معاويه و يزيد را لعنت كن، لعنتى كه هميشگى و جاودانه باشد.
  خدايا! «آل زياد» و «آل مروان» ساليان سال، در روز عاشورا به خاطر كشته شدن حسين(ع) جشن گرفتند و شادى كردند، پس لعنت و كيفر دردناك خود را بر آنان چند برابر نما!
  بار خدايا! امروز و در همه زندگى خود، با دو چيز به تو تقرب مى جويم:
  	اوّل: بيزارى جستن از بنىّ اُميّه و پيروان آنها.
  	دوم: با دوستى و محبّت پيامبر و خاندان پاك او.
  بار خدايا! درود خود را بر محمّد و آل محمّد بفرست.
  * اكنون صد بار چنين بگو:
  خدايا! لعنت كن اوّلين كسى را كه بناى ظلم بر محمّد و آل محمّد را نهاد.
  خدايا! وقتى اوّلين ظالم بر محمّد و آل محمّد ظلم نمود، عدّه زيادى هم راه او را ادامه دادند، اكنون از تو مى خواهم همه آنها را لعنت كنى.
  خدايا! همه كسانى كه به جنگ حسين(ع) آمدند را لعنت كن!
  خدايا! همه آن ظالمان را لعنت كن!
  * سپس صد بار چنين بگو:
  اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا أَبا عَبدِ اللهِ!
  سلام بر همه ياران تو كه جان خويش را فداى تو نمودند.
  سلام من بر شما جاودانه باد، تا آن دم كه زنده ام. سلام من به تو تا روز قيامت!
  از خدا مى خواهم كه باز هم توفيق بدهد تا شما را زيارت كنم.
  سلام بر حسين! سلام بر على اكبر! سلام بر همه فرزندان حسين! سلام بر همه ياران حسين!
  * اكنون چنين ادامه بده: 
  بار خدايا! من اوّلين كسى را كه در حقّ محمّد و آل محمّد ظلم نمود، لعن مى كنم. 
  بار خدايا! اوّلى و دومى و سومى را لعنت كن!
  خدايا! معاويه و يزيد و ابن زياد و عُمَرسعد و بنىّ اُميّه را تا روز قيامت لعنت كن.
  * سپس به سجده برو و بگو: 
  بار خدايا! تو را شكر و سپاس مى گويم، تو بودى كه دل مرا به مصيبت حسين(ع) اندوهناك كردى و اشك مرا در مظلوميّت او جارى ساختى، من نمى دانم چگونه شكر تو را به جا آورم.
  از تو مى خواهم تا در روز قيامت شفاعت حسين(ع) را نصيبم گردانى و مرا در راه حسين(ع) و راه ياران او ثابت قدم قرار دهى تا همواره راه آنان را ادامه دهم، من آرزو دارم راه كسانى را بروم كه جان خويش را فداى حسين(ع) نمودند.
  موقع آن است كه دو ركعت نماز زيارت بخوانى. برخيز!


title: متن زيارت عاشورا
text:
  متن زيارت عاشورا 


  اَلسَّلامُ عَلَيكَ يا أَبا عَبدِ اللهِ، السَّلامُ عَلَيكَ يَابنَ رَسُولِ اللهِ، السَّلامُ عَلَيكَ يا خِيَرَةَ اللهِ وَابنَ خِيَرَتِهِ، السَّلامُ عَلَيكَ يَابنَ أَميرِ المُؤمِنينَ وَابنَ سَيِّدِ الوَصِيّينَ، السَّلامُ عَلَيكَ يَابنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِساءِ العالَمينَ، السَّلامُ عَلَيكَ يا ثارَ اللهِ وَابنَ ثارِهِ وَالوِترَ المَوتُورَ، السَّلامُ عَلَيكَ وَعَلَى الأَرواحِ الَّتي حَلَّت بِفِنائِكَ، عَلَيكُم مِنّي جَميعاً سَلامُ اللهِ أَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِيَ اللَّيلُ وَالنَّهارُ.
  يا أَبا عَبدِ اللهِ، لَقَد عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّت وَعَظُمَتِ المُصيبَةُ بِكَ عَلَينا وَعَلى جَميعِ أَهلِ الإسلامِ، وَجَلَّت وَعَظُمَت مُصيبَتُكَ فِي السَّمواتِ عَلى جَميعِ أَهلِ السَّمواتِ.
  فَلَعَنَ اللهُ أُمَّةً أَسَّسَت أَساسَ الظُّلمِ وَالجَورِ عَلَيكُم أَهلَ البَيتِ، وَلَعَنَ اللهُ أُمَّةً دَفَعَتكُم عَن مَقامِكُم وَأَزالَتكُم عَن مَراتِبِكُمُ الَّتي رَتَّبَكُمُ اللهُ فيها، وَلَعَنَ اللهُ أُمَّةً قَتَلَتكُم، وَلَعَنَ اللهُ المُمَهِّدينَ لَهُم بِالتَّمكينِ مِن قِتالِكُم، بَرِئتُ إِلَى اللهِ وَاِلَيكُم مِنهُم وَمِن أَشياعِهِم وَأَتباعِهِم وَأَولِيائِهِم.
  يا أَبا عَبدِ اللهِ، إِنّي سِلمٌ لِمَن سالَمَكُم وَحَربٌ لِمَن حارَبَكُم إِلى يَومِ القِيامَةِ.
  وَلَعَنَ اللهُ آلَ زِياد وَآلَ مَروانَ، وَلَعَنَ اللهُ بَني أُمَيَّةَ قاطِبَةً، وَلَعَنَ اللهُ ابنَ مَرجانَةَ، وَلَعَنَ اللهُ عُمَرَبنَ سَعد، وَلَعَنَ اللهُ شِمراً، وَلَعَنَ اللهُ أُمَّةً أَسرَجَت وَأَلجَمَت وَتَنَقَّبَت لِقِتالِكَ.
  بِأَبي أَنتَ وَأُمّي، لَقَد عَظُمَ مُصابي بِكَ، فَاَسأَلُ اللهَ الَّذي أَكرَمَ مَقامَكَ وَأَكرَمَني بِكَ أَن يَرزُقَني طَلَبَ ثارِكَ مَعَ إِمام مَنصُور مِن أَهلِ بَيتِ مُحَمَّد صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَآلِهِ.
  أَللّـهُمَّ اجعَلني عِندَكَ وَجيهاً بِالحُسَينِ عَلَيهِ السَّلامُ فِى الدُّنيا وَالاْخِرَةِ.
  يا أَبا عَبدِاللهِ، اِنّي أَتَقَرَّبُ اِلى اللهِ وَإِلى رَسُولِهِ وَإِلى أميرِ المُؤمِنينَ وَإِلى فاطِمَةَ وَإِلَى الحَسَنِ وَإِلَيكَ، بِمُوالاتِكَ وَبِالبَراءَةِ مِمَّن قاتَلَكَ وَنَصَبَ لَكَ الحَربَ، وَبِالبَراءَةِ مِمَّن أَسَّسَ أَساسَ الظُّلمِ وَالجَورِ عَلَيكُم، وَأَبرَأُ اِلَى اللّهِ وَإِلى رَسُولِهِ مِمَّن أَسَسَّ أَساسَ ذلِكَ وَبَنى عَلَيهِ بُنيانَهُ، وَجَرى في ظُلمِهِ وَجَورِهِ عَلَيكُم وَعلى أَشياعِكُم، بَرِئتُ إِلَى اللهِ وَإِلَيكُم مِنهُم، وَأَتَقَرَّبُ إِلَى اللهِ ثُمَّ إِلَيكُم بِمُوالاتِكُم وَمُوالاةِ وَلِيِّكُم، وَبِالبَراءَةِ مِن أَعدائِكُم وَالنّاصِبينَ لَكُمُ الحَربَ، وَبِالبَراءَةِ مِن أَشياعِهِم وَأَتباعِهِم.
  إِنّي سِلمٌ لِمَن سالَمَكُم، وَحَربٌ لِمَن حارَبَكُم، وَوَلِيٌّ لِمَن والاكُم، وَعَدُوٌّ لِمَن عاداكُم.
  فَأَسأَلُ اللهَ الَّذي أَكرَمَني بِمَعرِفَتِكُم وَمَعرِفَةِ أَولِيائِكُم وَرَزَقَنِي البَراءَةَ مِن أَعدائِكُم، أَن يَجعَلَني مَعَكُم فِى الدُّنيا وَالاخِرَةِ، وَأَنْ يُثَبِّتَ لي عِندَكُم قَدَمَ صِدق فِى الدُّنيا وَالاخِرَةِ، وَأَسْأَلُهُ أَنْ يُبَلِّغَنِي المَقامَ المَحمُودَ لَكُم عِندَ اللهِ، وَأَن يَرزُقَني طَلَبَ ثاري مَعَ إِمام هُدىً ظاهِر ناطِق بِالحَقِّ مِنكُم، وَأَسأَلُ اللهَ بِحَقِّكُم وَبِالشَّأنِ الَّذي لَكُم عِندَهُ أَن يُعطِيَني بِمُصابي بِكُم أَفضَلَ ما يُعطي مُصاباً بِمُصيبَتِهِ، مُصيبَةً ما أَعظَمَها وَأَعظَمَ رَزِيَّتَها فِى الإسلامِ وَفي جَميعِ السَّمواتِ وَالأَرضِ.
  أَللّـهُمَّ اجعَلني في مَقامي هذا مِمَّن تَنالُهُ مِنكَ صَلَواتٌ وَرَحمَةٌ وَمَغفِرَةٌ.
  أَللّـهُمَّ اجعَل مَحيايَ مَحيا مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَمَماتي مَماتَ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد.
  أَللّـهُمَّ اِنَّ هذا يَومٌ تَبَرَّكَت بِهِ بَنُو أُمَيَّةَ، وَابنُ آكِلَةِ الأَكبادِ اللَّعينُ ابنُ اللَّعينِ عَلى لِسانِكَ وَلِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَآلِهِ، في كُلِّ مَوطِن وَمَوقِف وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَآلِهِ.
  أَللّـهُمَّ العَن أَبا سُفيانَ وَمُعاوِيَةَ وَيَزيدَبنَ مُعاوِيَةَ، عَلَيهِم مِنكَ اللَّعنَةُ أَبَدَ الابِدينَ، وَهذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِياد وَآلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الحُسَيْنَ صَلَواتُ اللهِ عَلَيهِ، أَللّـهُمَّ فَضاعِف عَلَيهِمُ اللَّعنَ مِنكَ وَالعَذابَ الأَليمَ.
  أَللّـهُمَّ اِنّي أَتَقَرَّبُ اِلَيكَ في هذَااليَومِ وَفي مَوقِفي هذا وَأَيّامِ حَياتي بِالبَراءَةِ مِنهُم وَاللَّعنَةِ عَلَيهِم، وَبِالمُوالاتِ لِنَبِيِّكَ وَآلِ نَبِيِّكَ عَلَيهِ وَعَلَيهِمُ السَّلامُ.
  * اكنون صد بار چنين بگو:
  أَللّـهُمَّ العَن أَوَّلَ ظالِم ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، وَآخِرَ تابِع لَهُ عَلى ذلِكَ، أَللّـهُمَّ العَنِ العِصابَةَ الَّتي جاهَدَتِ الحُسَينَ وَشايَعَت وَبايَعَت وَتابَعَت عَلى قَتلِهِ، أَللّهُمَّ العَنهُم جَميعاً.
  * سپس صد بار چنين بگو:
  السَّلامُ عَلَيكَ يا أَبا عَبدِ اللهِ، وَعَلَى الأَرواحِ الَّتي حَلَّت بِفِنائِكَ، عَلَيكَ مِنّي سَلامُ اللهِ أَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِيَ اللَّيلُ وَالنَّهارُ، وَلا جَعَلَهُ اللهُ آخِرَ العَهدِ مِنّي لِزِيارَتِكُم، السَّلامُ عَلَى الحُسَينِ، وَعَلى عَلِىِّ بنِ الحُسَينِ، وَعَلى أَولادِ الحُسَينِ، وَعَلى أَصحابِ الحُسَينِ.
  * اكنون چنين ادامه بده: 
  أَللّـهُمَّ خُصَّ أَنتَ أَوَّلَ ظالِم بِاللَّعنِ مِنّي، وَابدَأ بِهِ أَوَّلاً ثُمَّ الثانِيَ وَالثّالِثَ وَالرّابِعَ.
  أَللّهُمَّ العَن يَزيدَ خامِساً، وَالعَن عُبَيدَ اللهِ بنَ زِياد، وَابنَ مَرجانَةَ وَعُمَرَبنَ سَعد وَشِمراً، وَآلَ أَبي سُفيانَ وَآلَ زِياد وَآلَ مَروانَ، إِلى يَومِ القِيامَةِ 
  * سپس به سجده برو و بگو: 
  أَللّـهُمَّ لَكَ الحَمدُ حَمدَ الشّاكِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِم، اَلحَمدُ للهِِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتي، أَللَّهُمَّ ارزُقني شَفاعَةَ الحُسَينِ يَومَ الوُرُودِ، وَثَبِّت لي قَدَمَ صِدق عِندَكَ مَعَ الحُسَينِ وَأَصحابِ الحُسَينِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُم دُونَ الحُسَينِ عَلَيهِ السَّلامُ.
  * اكنون دو ركعت زيارت بخوان.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب راهى به دريا
  موضوع: امام زمان(ع)، زيارت آل ياسين
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  من فقط پانزده سال داشتم، تابستان بود و پدرم ما را به مشهد برده بود. من در حرم بودم و منتظر بودم تا اذان ظهر را بگويند و نماز را بخوانم. كنار من يكى رو به قبله ايستاده بود و دعايى را مى خواند.
  صداى او آن قدر دلنشين بود كه مرا مجذوب خود كرد. قطرات اشك از ديدگانش جارى بود، من هيچ وقت آن روز را فراموش نمى كنم. صبر كردم تا دعاى او تمام شد، از او سؤال كردم كه چه دعايى مى خواندى؟ من تا به حال اين دعا را نشنيده ام.
  او برايم گفت كه من «زيارت آل ياسين» مى خواندم، او برايم گفت كه خود آقا دستور داده اند تا شيعيانش با اين زيارت به او توجّه پيدا كنند، همه كسانى كه منتظر واقعى آقا هستند، هر روز اين زيارت را مى خوانند.
  آن روز فهميدم كه اگر دلتنگ آقاىِ خود شدم و دلم هواى او را كرد، مى توانم با او اين گونه سخن بگويم و «زيارت آل ياسين» را بخوانم.
  بيش از بيست سال از آن ماجرا گذشت و من تصميم گرفتم تا اين كتاب را براى تو بنويسم. دوست داشتم تا تو هم با اين زيارت آشنا شوى، مى خواستم تو هم با امام زمان اين گونه نجوا كنى.
  خدا را سپاس مى گويم كه اكنون اين كتاب در دست مهربان توست، اين كارى بود كه من انجام دادم، وقتى كتاب به پايان مى رسد، ديگر نوبت خود توست، اميدوارم كه تو هم ديگران را با اين گنج معنوى آشنا سازى.


  																										مهدى خدّاميان آرانى
  																										اسفند ماه 1390


title: خيلى وقت است منتظر تو هستم
text:
    خيلى وقت است منتظر تو هستم 


  مردم اين شهر تو را فراموش كرده اند، تو را از يادها برده اند، من هم تو را فراموش كرده ام!
  اكنون در اين بيابان غربت گرفتار شده ام، هيچ كس نيست تا به فريادم برسد، من چه بايد بكنم؟ كجا بروم؟ 
  تو كه مى دانى من هيچ پناهى ندارم، از مردم شهر فرارى شده ام، آخر در شهر، كسى به فكر تو نيست، من در جستجوى تو هستم. درست است از تو دور مانده ام، امّا هنوز در قلب من، عشق تو شعله مى كشد.
  تو خود مى دانى كه من دوستت دارم، مى دانى كه عشق تو را با همه دنيا عوض نمى كنم. 
  مى دانم كه اين دنيا، هيچ وفا ندارد، باور كرده ام كه دير يا زود بايد از اينجا بروم، دل بستن به اينجا كارى بيهوده است، آيا آدم عاقل به «سراب» دل مى بندد؟
  تو خودت از حال من باخبر هستى. مى دانى كه من از دل بستن به اين «سراب ها» خسته شده ام!
  مولاى من! من راه را گم كرده ام، مى خواهم به سوى تو بيايم. مى خواهم با تو سخن بگويم.
  خدا تو را «مهدى» نام نهاده است و تو را امامِ من قرار داده است، تو همان كسى هستى كه اگر من به سوى تو نيايم و به راه ديگرى بروم، گمراه خواهم شد.
  										* * *
  آيا تو دست روى دست مى گذارى و براى من هيچ كارى نمى كنى؟ آيا تو فقط منتظر مى مانى تا من به سوى تو بيايم؟ 
  نه، اين طور نيست، تو همانند پدرى مهربان مرا دوست دارى، اين باور من است. وقتى پدرى مى بيند كه فرزند به بيراهه مى رود، دست روى دست نمى گذارد، پدر وقتى مى بيند كه فرزندش به سوى گمراهى مى رود، برمى خيزد، فرزندش را كمك مى كند، دستش را مى گيرد و او را نجات مى دهد، آرى، تو هم دست مرا گرفتى و نجاتم دادى، زودتر از اين كه من سوى تو بيايم، تو به سوى من آمدى!!
  										* * *
  جانم به فداى تو! مولاى من! 
  باور نمى كردم كه اين قدر زود جواب مرا بدهى، ممنون تو هستم. صداى مهربان تو چه آرامشى به قلب من داد!
  من ديگر نگران نيستم، من تو را دارم، چرا نگران باشم؟ من مهربانى تو را باور دارم.
  شايد اگر سراب ها را تجربه نمى كردم، قدر حقيقت را نمى دانستم. اكنون مى دانم سراب چيست، حقيقت چيست. اين تجربه ارزشمندى است كه به آسانى آن را به دست نياورده ام. من جوانى خويش را فروخته ام و اين تجربه را خريده ام.
  من به سوى تو مى آيم...
  من دل شكسته ام، من را ببخش اگر به ياد تو نبودم، من شرمنده ام، اشك مرا ببين...
  من فداى تو شوم! همه هستى من فداى تو باد، من خوب مى دانم هر كس بخواهد به سوى خدا برود، بايد به سوى تو آيد و به تو توجّه كند، هر كس راه غير تو را برود، هرگز به مقصد نمى رسد.
  اكنون مى خواهم به سوى خدا و به سوى تو آيم...
  										* * *
  گفتى كه مى خواهى به سوى من بيايى، پس «بسم الله» را بر زبان جارى كن و «زيارت آل ياسين» را بخوان!
  تو اين گونه با من سخن بگو! اين گونه راز دل خود بيان كن! هر وقت كه دل در آغاز هر كارى نام خدا را به زبان جارى كن! تو بايد مهربانى خدا را ياد كنى، بايد بار ديگر به خودت يادآور شوى كه خدا در اوج زيبايى و مهربانى است. او بوده است كه تو را آفريده و نعمت هاى زيادى به تو داده است، او در حقّ تو مهربانى كرده است كه تو توانستى راه را از چاه تشخيص دهى و به اين سو بيايى.
  اكنون كه خدا را ياد نموده اى تو مى خواهى به سوى خدا بروى، تو مى خواهى به سوى من بيايى، پس سخن آغاز كن، اين گونه با من سخن بگو: 
  سلامٌ على آل ياسين!
  										* * *
  من آماده ام تا تو را با «زيارتِ آل ياسين» زيارت كنم. من مى خواهم چهل بار بر تو سلام كنم.
  چرا چهل سلام؟
  من مى خواهم عشق و ولاىِ خود را به تو كه امامِ من هستى، نشان بدهم. درست است كه در روزگار «غيبت» گرفتار شده ام و تو از ديده ها پنهان هستى، امّا من تو را در مقابل خود مى بينم و به تو سلام مى كنم.
  من چهل بار به تو سلام مى كنم، مى خواهم بگويم كه همواره به ياد تو هستم، من از آنِ تو هستم و در گروه تو هستم.
  من با تو سخن مى گويم، من زائر تو هستم، گويى در روبروى تو ايستاده ام و به تو سلام مى كنم.
  سلام بر تو كه آقاى من و امام من هستى...


title: فقط اين راه به خدا مى رسد
text:
  فقط اين راه به خدا مى رسد


  سلام بر «آلِ ياسين»! 
  اين اوّلين سلام من است، اين گونه بر تو و خاندان تو سلام مى كنم. شما «آل ياسين» هستيد. 
  خدا در قرآن، پيامبر را «ياسين» ناميده است، و شما هم خاندان او هستيد، «آل ياسين»، همان «آل محمّد» است. آرى! «ياسين» نامى از نام هاى پيامبر مى باشد.
  من در روز بارها و بارها بر شما درود مى فرستم، در تشهّد نماز مى گويم: «اللهمَّ صَلَّ على محمّد و آل محمّد، بارخدايا! بر محمّد و آل محمّد درود بفرست». 
  مى دانم وقتى صلوات مى فرستم، خداوند رحمت خود را بر من نازل مى كند، صلوات نور است و باعث روشن شدن دل من مى شود و تاريكى ها را از دل مى زدايد.
  من در اينجا، به چهارده معصوم پاك سلام و درود مى فرستم.
  سلام من بر پيامبر، على، فاطمه، حسن، حسين و همه امامان معصوم(ع) كه از نسل حسين(ع) هستند.
  										* * *
  مهدى جان! سلام بر تو كه مرا به سوى خدا فرا مى خوانى! 
  تو دست مرا مى گيرى و به سوى خدا مى برى. فقط تو هستى كه مى توانى راه خدا را به من نشان بدهى، راهى كه درست است و هيچ گمراهى ندارد.
  تو هدايت گر همه آفريده هاى خدا هستى، فرشتگان هم اگر بخواهند به خدا نزديك شوند، بايد نزد تو بيايند. تو حجّت خدا بر همه هستى.
  علم و دانش تو فراتر از ديگران است، خدا به تو مقامى بس بزرگ داده است و براى همين است كه تو مى توانى همه را به سوى خدا ببرى. 
  آرى! در جهان هستى، معلّمى همچون تو پيدا نمى شود، هر كس بخواهد به كمال و رستگارى برسد، بايد شاگردى تو را بنمايد، همان گونه كه فرشتگان همه از تو درس آموخته اند.
  خدا نورِ تو را قبل از خلقت آسمان ها و زمين آفريد، آن وقتى كه هنوز خدا عرش خود را هم خلق نكرده بود.
  آرى! وقتى خدا اراده كرد كه جهان هستى را بيافريند، ابتدا نورى آفريد. آن نور، حقيقتِ شما بود. تو و پدران پاك تو، نورى واحد هستيد.
  شما بوديد و غير از شما هيچ آفريده ديگرى نبود، آن روز، شما حمد و ستايش خدا را مى گفتيد. چهارده هزار سال بعد از آن، خداوند عرش خود را آفريد، آن وقت نور شما را در عرش خود قرار داد.
  آرى! من سخن از خلقت نورِ شما مى گويم، سخن در مورد خلقت جسم شما نيست، خدا نور شما را خلق كرد و هزاران سال بعد زمين را آفريد و سپس جسم شما را خلق كرد.
  سخن من پيرامون آفرينش نورِ شماست، نورى كه جسم نبود، آن نور، در واقع، روح شما بود، روح، از جنس خاك نيست، اين جسم است كه از خاك آفريده شده است. خداوند روح شما را هزاران سال قبل از خلقت عرش خود آفريد.
  نورِ شما ساليان سال، در عرش خدا و ملكوت خدا بود، نور شما در آنجا عبادت خدا را مى نمود، بعد از آن خدا بر بندگانش منّت نهاد و شما را به اين دنياى خاكى آورد.
  شما آمده ايد تا راه خدا را نشان ما بدهيد، آمده ايد تا اين دنياى تاريك را با نور خود روشن كنيد، آمده ايد تا دستگيرى كنيد و همه را به سعادت و رستگارى برسانيد.
  										* * *
  مهدى جان! سلام بر تو كه «بابُ الله» هستى!
  هر كس مى خواهد به سوى خدا برود، بايد به سوى تو رو كند، هر كس مى خواهد به هدايت برسد بايد با تو آشنا شود. فقط از راه تو مى توان به خدا رسيد.
  اگر كسى تو را نشناسد و با تو بيگانه باشد و در راهى كه تو به آن رهنمون هستى گام برندارد، هرگز به مقصد نخواهد رسيد و چيزى جز پشيمانى نصيب او نخواهد شد.
  هر كس محبّت تو را به دل داشته باشد، محبّت خدا را در دل دارد، هر كس بغض و كينه تو را داشته باشد، بغض خدا را دارد. هر كس به تو پناه بياورد، به خدا پناهنده شده است.
  آرى! خشنودى تو، خشنودى خداست، خشم تو، خشم خداست.
  										* * *
  سلام بر تو كه دين خدا را زنده مى كنى، تو يارى كننده دين خدا هستى. تو پرچم «توحيد» را در سرتاسر دنيا به اهتزاز درمى آورى. تو نام خدا و ياد او را جهانى خواهى كرد، تو به جنگ همه سياهى ها و ظلم ها خواهى رفت و زيبايى ها را به تصوير خواهى كشيد.
  چه روز باشكوهى خواهد بود آن روز!
  روزى كه همه اهل آسمان ها و تمام مردم زمين در شادى و نشاط باشند و عدالت همه جا را فرا گيرد، ديگر از ظلم و ستم هيچ خبرى نباشد.
  آن روز فقر از ميان رفته باشد، مردم، ديگر فقيرى را نيابند تا به او صدقه بدهند.
  آن روز مردم به جاى عشق به دنيا، عاشق عبادت شوند و كمال خويش را در عبادت و بندگى خدا جستجو كنند.
  در آن روزگار، فرشتگان همواره بر انسان ها سلام كنند و در مجالس آن ها شركت كنند. قلب مردم آن قدر پاك شود كه بتوانند فرشتگان را ببينند و خداوند دست رحمت خويش را بر سر مردمان كشد و عقل همه انسان ها كامل شود.
  روزى كه در هيچ جاى دنيا، شخص بيمارى ديده نشود و همه در سلامت كامل زندگى كنند و هيچ اختلافى در سرتاسر دنيا به چشم نيايد و مردم از هر قبيله و قومى كه باشند در صلح و صفا با هم زندگى كنند.
  										* * *
  خدا به تو مقامى بس والا داده است، هر كس از تو روى برگرداند و با تو دشمنى كند، از دين خدا بيرون رفته است.
  خداوند در مورد ولايت تو سفارش بسيار زيادى نموده است، اسلام بر پنج ستون بنا شده است: نماز، زكات، روزه، حج و ولايت تو، امّا خداوند اهميّتى را كه به ولايت تو داده است به هيچ كدام از نماز و روزه و حج و زكات نداده است!
  اگر كسى در اين دنيا عمر طولانى كند و ساليان سال، عبادت خدا را به جا آورد و نماز بخواند و روزه بگيرد و به اندازه كوه بزرگى، صدقه بدهد و هزار حجّ هم به جا آورد و سپس در كنار خانه خدا مظلومانه به قتل برسد، با اين همه اگر ولايت تو را قبول نداشته باشد، وارد بهشت نخواهد شد.
  آرى! ولايت تو نزد خدا از همه چيز مهم تر است.
  										* * *
  سلام بر تو كه خليفه خدا هستى!
  تو جانشين خدا در آسمان ها و زمين مى باشى، اين لقبى است كه خدا به تو داده است. 
  روزى هم كه تو ظهور كنى و حكومت عدل خويش برپا سازى، خدا فرشته اى را به روى زمين خواهد فرستاد. آن فرشته، پيشاپيش تو اين چنين ندا خواهد داد: «مهدى، خليفه خداست. از او اطاعت كنيد».
  تو حجّت خدا بر همه هستى. حجّت خدا بر همه آفريده هاى خدا، تو حجّت خدا در آسمان ها و زمين هستى. 
  وقتى شخصى سخن مرا را قبول ندارد، من براى اثبات سخن خود، دليل مى آروم، در زبان عربى، به اين دليل من، «حجّت» مى گويند.
  روز قيامت كه بر پا شود، خدا به مردم چنين مى گويد: اى مردم! من مهدى را به عنوان رهبر شما انتخاب نمودم، چرا از او پيروى نكرديد؟ چرا بيراهه رفتيد؟ چرا به سخنان او گوش فرا نداديد؟ چرا ديگرى را امامِ خود قرار داديد و دين مرا تباه ساختيد؟
  به همين جهت است كه تو را «حجّت خدا» مى گويند، يعنى تو دليل و برهان خدا هستى، خدا راه سعادت را براى مردم روشن نمود، به آنان دستور داد تا ولايت تو را قبول كنند و از تو پيروى كنند، هر كس از تو اطاعت كند، اهل بهشت خواهد بود و هر كس با تو دشمنى كرده باشد، خشم خدا را براى خود خريده است.
  										* * *
  مهدى جان! تو جلوه اراده خدا هستى! 
  اگر بخواهم بدانم خدا چه اراده كرده است، كافى است بدانم كه تو چه اراده كرده اى.
  اگر من بخواهم بفهمم كه خدا چه چيزى را دوست دارد، بايد ببينم كه تو چه را دوست دارى. 
  اگر تو را خوشحال كنم، خدا را خوشحال نموده ام، اگر به سوى تو بيايم، به سوى خدا رفته ام. تو جلوه صفات خدا هستى.
  تو همواره اطاعت خدا را مى كنى و چيزى را انجام مى دهى كه خدا اراده نموده است، تو از خود اراده اى ندارى، هر چه خدا براى تو بخواهد تو همان را انجام مى دهى، تو تسليم فرمان خداى خود هستى.
  خداوند صفات زيادى دارد، او مهربان است، داراى علم زيادى است، قدرت دارد و...، همه اين صفات زيباى خدا را مى توانم در تو بيابم.
  صفات و خوبى هاى خدا، حد و اندازه ندارد، امّا من مى توانم آن مقدار از صفات خدا را (كه مى شود در اين دنيا جلوه كند)، در وجود تو بيابم!
  تو جلوه صفات خدا هستى، تو از خود هيچ ندارى، هر چه دارى، خدا به تو داده است.
  تو همچون آينه اى هستى كه من مى توانم صفات و زيبايى هاى خدا در آن بيابم. هيچ موجودى به اندازه تو اين همه زيبايى را در خود جاى نداده است!
  تو نور خدا در آسمان ها و زمين هستى، تو مايه هدايت اهل آسمان ها و زمين هستى، اگر هدايت تو نباشد، هيچ كس نمى تواند به سعادت و رستگارى برسد.
  تو قارى قرآن و مفسّر آن هستى، من تفسير آن را بايد از تو بشنوم! 
  قرآن را اگر تو تفسير كنى، مايه هدايت مى شود، هيچ كس نمى تواند مانند تو پيام هاى قرآن را براى بشر بيان كند. خوشا روزى كه من صداى دلرباى تو را بشنوم كه برايم قرآن بخوانى و آن را تفسير كنى.


title: در جستجوى ذخيره بزرگ خدا
text:
  در جستجوى ذخيره بزرگ خدا


  سلام اى ذخيره خدا در روى زمين! 
  اين سخن خدا در قرآن است: (بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيرٌ لَّكُم إِن كُنتُم مُّؤمِنِينَ)
  اگر شما اهل ايمان هستيد بقيّةُ الله برايتان بهتر است.
  آرى! خدا پيامبران زيادى براى هدايت بشر فرستاد. آن ها براى سعادت بشر زحمات زيادى كشيدند، عدّه زيادى از آنان در اين راه شهيد شدند. اكنون كه پيامبران، همه از اين دنيا رفته اند و مهمان خدا شده اند، فقط تو تنها يادگار آن ها هستى، 
  آرى! تو بازمانده خدا و ذخيره او در روى زمين هستى. من ديده ام كه بعضى افراد، وسايل قيمتى تهيّه كرده و آن را در جايى مطمئن قرار مى دهند. آن وسايل، ذخيره هاى آن ها هستند. 
  تو هم ذخيره هستى. تو «بقيّة الله» هستى!
  و اين نام چقدر زيباست!
  بى جهت نبود كه پدر تو را براى شيعيان به اين نام معرّفى نمود، آن روزى كه مردى از شهر قم به شهر «سامرا» آمده بود.
  او مهمان پدرت بود، نام او، احمد قمّى بود، او به سامرا آمده بود تا بداند امام دوازدهم كيست. او مهمان امام عسكرى(ع) شده بود و نمى دانست چگونه سؤال خود را بپرسد. 
  بعد از لحظاتى، امام عسكرى(ع) او را صدا زد و گفت: «از آغاز آفرينش دنيا تا به امروز، هيچ گاه دنيا از حجّت خدا خالى نبوده است و تا روز قيامت هم، دنيا بدون حجّت خدا نخواهد بود. نعمت هاى خدا كه بر شما نازل مى شود و هر بلايى كه از شما دفع مى شود به بركت وجود حجّت خداست».
  احمد قمّى رو به امام عسكرى(ع) كرد و گفت: «آقاى من! امام بعد شما كيست؟».
  امام عسكرى(ع) لبخندى زد و از جا برخاست و از اتاق خارج شد و بعد از مدّتى همراه با تو، وارد اتاق شد و چنين گفت: «اين پسرم مهدى(ع) است كه سرانجام همه دنيا را پر از عدل و داد خواهد كرد، او امام بعد از من است».
  اشك در چشم احمد قمّى حلقه زد، گريه او از سر شوق بود، او نمى دانست چگونه شكر خدا كند كه توانسته تو را ببيند.
  در اين هنگام تو با احمد قمّى چنين سخن گفتى: «اَنا بَقِيّةُ الله: من ذخيره خدا هستم».
  آن روز تو بيش از سه سال نداشتى، خود را بَقيّةُ الله معرّفى كردى، فردا نيز خود را اين گونه معرّفى خواهى كرد.
  فرداى ظهور را مى گويم. فردايى كه همه جهان در انتظارش است. 
  وقتى كه خدا به تو اجازه ظهور بدهد، به كنار كعبه مى آيى. آن روز فرشتگان دسته دسته براى يارى تو مى آيند.
  جبرئيل با كمال ادب به نزد تو آمده و چنين مى گويد: «آقاى من! وقت ظهور تو فرا رسيده است».
  و تو به كنار درِ كعبه رفته و به خانه توحيد تكيه خواهى زد و اين آيه را خواهى خواند: «بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيرٌ لَّكُم إِن كُنتُم مُّؤمِنِينَ: اگر شما اهل ايمان هستيد بقيّةُ الله برايتان بهتر است».
  آن روز صداى تو در همه دنيا خواهد پيچيد: «من بقيّةُ الله و حجّت خدا هستم».
  										* * *
  سلام بر تو كه پيمان بزرگ خدايى! همان پيمانى كه خدا بر آن تأكيد زيادى كرده است.
  من بر سر آن پيمان بزرگ هستم، پيمانى كه خدا از من گرفته است. آن روزى كه خدا روح مرا را آفريد، از من پيمان گرفت. من بر تو و بر پدران تو درود مى فرستم تا اعلام كنم كه بر سر آن پيمان خود هستم.
  روزى كه خدا هم در قرآن از آن اين گونه ياد مى كند: «أَلَستُ بِرَبِّكُم قَالُوا بَلَى».
  خدا آن روز با همه سخن گفت، او به همه چنين گفت: آيا من خداى شما نيستم؟ همه در جواب گفتند: آرى! شهادت مى دهيم كه تو خداى ما هستى.
  بعد از آن، خدا پيامبران خود را معرّفى كرد و سپس نوبت به معرّفى كسانى رسيد كه جانشينان پيامبران بودند. خدا آنان را نيز معرّفى كرد، او به همه دستور داد تا از پيامبران و جانشينان آن ها اطاعت كنند.
  آن روز خدا از تو سخن گفت. اين سخن خدا بود: «من با مهدى، دين خود را يارى خواهم نمود».
  آن روز بود كه من با نور تو آشنا شدم، تورا شناختم و به مقام تو اعتراف نمودم.
  آن روز، من پيامبرى محمّد و امامت دوازده امام را پذيرفتم، عهد كردم كه از آنان اطاعت كنم.
  آرى! خدا از من پيمان گرفت، همان گونه كه از تو پيمان گرفت و تو پيمان خدا را قبول نمودى. تو عهد كردى كه بر مشكلات غيبت صبر كنى، همه تنهايى ها و غربت ها را تحمّل كنى. آرى! تو عهد كرده اى كه از همه پيامبران و امامان، صبر بيشترى داشته باشى! قلب تو، آماج غم ها و غصّه ها باشد.
  خدا به تو خبر داد كه تو روزگارى دراز در پس پرده غيبت خواهى بود، در آن روزگار، شيعيان تو به سختى ها و بلاهاى زيادى گرفتار مى شوند، تو همه آن بلاها را با چشم مى بينى و بايد صبر كنى! 
  تو مى بينى كه دشمنان چه ستم ها مى كنند و خون دوستان تو را به زمين مى ريزند، قلب تو از آن همه بلاها سخت به درد مى آيد، امّا تو عهدى با خداى خويش دارى كه صبر كنى. تو راضى به رضاى خدا هستى. صبر تو، صبرى زيباست، صبر مى كنى تا آن زمانى كه خدا خودش به تو اجازه ظهور بدهد.
  آن وقت تو به ميدان مى آيى و همه ظلم و ستم ها را نابود مى كنى، و چه شكوهى خواهد داشت آن روز كه خدا به تو اجازه ظهور بدهد.
  روزى كه تو كنار كعبه خواهى بود، فرشتگان براى يارى تو خواهند آمد.
  آن روز مسجد الحرام پر از صف هاى طولانى فرشتگان مى شود. جبرئيل با كمال ادب نزد تو مى آيد و سلام مى كند و مى گويد: «آقاى من! اكنون دعاى شما مستجاب شده است».
  و تو رو به آسمان مى كنى و با خداى خود چنين سخن مى گويى: «بار خدايا! تو را حمد و ستايش مى كنم كه به وعده خود وفا كردى و من را وارثِ زمين قرار دادى».
  و تو ياران خود را صدا مى زنى و مى گويى: «اى ياران من! اى كسانى كه خدا شما را براى ظهور من ذخيره كرده است به سويم بياييد».
  با قدرت خدا، ياران تو، خود را به مسجد الحرام مى رسانند. همه آن ها كنار درِ كعبه، دور تو جمع مى شوند و با تو بيعت مى كنند...
  										* * *
  تو موعودى هستى كه خدا وعده آن را به اهل ايمان داده است. خدا وعده داده كه سرانجام در روى زمين، بندگان خوب او حكومت كنند و عدالت را برپا كنند. تو همان وعده خدايى هستى!
  وقتى خدا اراده كند كه تو ظهور كنى، همه پيامبران كنار بيتُ المَعمُور جمع خواهند شد، چه مراسم باشكوهى خواهد بود!
  شنيده ام كه بيت المعمور، كعبه فرشتگان است و در آسمان چهارم است، همواره هزاران فرشته گرد آن طواف مى كنند، «بيتُ المَعمُور» به معناى «خانه آباد» است.
  اجازه ظهور تو آنجا صادر مى شود و همه دنيا آباد مى شود، آرى! در روزگارى كه تو از ديده ها پنهان باشى، دنيا خراب و ويران است، امّا وقتى كه تو ظهور كنى، دنيا آباد مى شود، براى همين، آبادىِ دنيا از كنار خانه آباد (بيتُ المَعمُور) آغاز مى شود.
  آن شب باشكوه، همه پيامبران در كنار بيتُ المَعمُور جمع مى شوند، آدم و نوح و عيسى و موسى و ابراهيم(ع) و... همه مى آيند. گروهى از مؤمنان هم در آنجا خواهند بود. همه نگاه ها به آن سو خيره مى ماند. فرشتگان چند منبر نورانى را به سوى «بيتُ المَعمُور» مى آورند.
  چهار منبر نورانى!
  پيامبر، على، حسن و حسين(ع) به سوى اين منبرها مى روند و بالاى آن ها مى نشينند. شورى در ميان اين فرشتگان و انبياء و مؤمنان برپا مى شود.
  لحظاتى بعد، درهاى آسمان گشوده مى شود، پيامبر دست هاى خود را براى دعا رو به آسمان مى گيرد، همه فرشتگان و پيامبران نيز با پيامبر هم نوا مى شوند.
  پيامبر چنين مى گويد: «خدايا! تو وعده دادى كه بندگان خوبت را فرمانرواى زمين گردانى. ديگر لحظه عمل به آن وعده فرا رسيده است».
  سپس پيامبر، على، حسن و حسين(ع) در بالاى آن منبرها به سجده مى روند...
  آرى! پيامبر با خدا در مورد تو سخن مى گويد، تو همان وعده اى هستى كه خدا به بندگان خوبش داده است.
  و خدا در آن شب، دعاى پيامبر را مستجاب مى كند و تو در حالى كه پرچم عدالت در دست دارى به سوى كعبه مى شتابى و از كنار كعبه فرياد بر مى آورى: من مهدى هستم!
  										* * *
  تو همچون مهتاب در تاريكى ها مى درخشى و راه را براى ما روشن مى كنى، نور تو هدايتگر همه است و هر كس مى خواهد به رستگارى رسد بايد از نور تو بهره ببرد.
  تو صاحب پرچمى هستى كه خدا آن را برافراشته مى سازد، پرچم تو پرچم فتح و پيروزى است، همان پرچمى كه جبرئيل براى پيامبر در جنگ بَدر از آسمان آورد.
  آن پرچم تاكنون، فقط دو بار مورد استفاده قرار گرفته است، اوّلين بار زمانى بود كه جبرئيل آن پرچم را براى پيامبر آورد و او هم در جنگ بدر آن را باز نمود و لشكر اسلام در آن جنگ به پيروزى بزرگى دست يافت.
  پيامبر بعد از جنگ بدر، آن پرچم را جمع كرد و ديگر در هيچ جنگى آن را باز نكرد و تحويل حضرت على(ع) داد. آن حضرت نيز فقط در جنگ جَمَل، آن پرچم را باز نمود و ديگر از آن استفاده نكرد.
  خدا آن پرچم را براى تو ذخيره كرده است و تو صاحب آن پرچم هستى، و سرانجام روزى آن را به اهتزاز در مى آورى.
  										* * *
  خدا علم خويش را به قلب تو نازل كرد و اين گونه بود كه تو خزانه دار دانش خدا شدى. تو را برگزيد و علم غيب را به تو ياد داد.
  من شنيده ام كه هر كس اين علم غيب را بداند، مى تواند كارهاى بزرگى انجام دهد، شنيده ام كه سليمان(ع) باخبر شد در كشور «سبا» مردم خورشيد را پرستش مى كنند. سليمان متوجّه شد كه در آن كشور ملكه اى به نام «بلقيس» حكومت مى كند و او هم خورشيد را مى پرستد و او تختى باشكوه دارد كه بر روى آن جلوس مى كند.
  سليمان(ع) تصميم گرفت تا زمينه هدايت آن ملكه را فراهم سازد براى همين نامه اى به او نوشت و او را به خداپرستى دعوت كرد. 
  در يكى از روزها، سليمان به اطرافيان خود رو كرد و گفت: چه كسى مى تواند تخت ملكه سبا را برايم حاضر كند؟
  بين سليمان كه در فلسطين حكومت مى كرد و بين كشور «سبا» (كه در يمن واقع شده بود)، صدها كيلومتر فاصله است، سيلمان مى خواست يك نفر تخت آن ملكه را براى او حاضر كند.
  آصِف كه يكى از بهترين ياران سليمان بود به سليمان گفت: من در كمتر از يك چشم بر هم زدن، آن تخت را براى تو حاضر مى كنم.
  سليمان نگاه كرد، ديد كه تخت ملكه در كمتر از يك لحظه در جلوى او قرار گرفته است. همه از كارى كه آصِف كرد، تعجّب كردند.
  آصِف فقط قسمتى از علم غيب را داشت و توانست كار به آن بزرگى را انجام دهد، امّا خدا به تو همه آن علم غيب را داده است. اين لطفى است كه خدا در حقّ تو نموده است.
  هر كس بخواهد از علم بهره اى داشته باشد، بايد درس بخواند و زحمت بكشد تا مقدارى علم و دانش را كسب كند، امّا علم و دانش تو با همه فرق مى كند، خدا قلب تو را جايگاه علم خودش قرار داده است.
  										* * *
  تو جلوه مهربانى خدا هستى، اگر بخواهم مهربانى خدا را به سوى خود جذب كنم، بايد به سوى تو بيايم، زيرا خدا تو را جايگاه رحمت خويش قرار داده است.
  وقتى خدا مى خواهد بر بندگان خود مهربانى كند، خير و بركتى را بر آنان نازل نمايد، آن رحمت را ابتدا نزد تو نازل مى كند، زيرا كه خداوند تو را واسطه ميان خود و بندگانش قرار داده است.
  آرى! هيچ كس نمى تواند رحمت خدا را به طور مستقيم دريافت دارد، زيرا اين لياقت و شايستگى خاصّى مى خواهد كه خدا اين شايستگى را فقط و فقط به تو داده است. 
  تو واسطه فيض و رحمت هستى، تو اصل هر رحمتى هستى كه بر بندگان خدا نازل مى شود.
  تو شيعيان خود را بسيار دوست دارى و آنان را كمك مى كنى، وقتى شيعيان در گرفتارى ها تو را صدا بزنند، به ياريشان مى روى، هم در اين دنيا و هم در روز قيامت تو آن ها را مدد مى كنى، وقتى قيامت برپا شود، آن روز همه مهربانى تو را خواهند ديد، وقتى كه همه مردم از يكديگر فرار كنند و هيچ كس پناهى نداشته باشد، تو پناه شيعيان خود خواهى بود.
  سلام بر تو اى كه تو وعده حتمى خدا هستى!


title: تنها حقيقت اين دنياى خاكى
text:
    تنها حقيقت اين دنياى خاكى 


  مهدى جان! 
  دوست دارم هميشه سلام خويش را هديه ات كنم، در همه لحظه ها بر تو سلام مى كنم. 
  سلام بر تو زمانى كه به امر خدا قيام مى كنى، سلام بر تو زمانى كه از ديده ها پنهان و در پسِ پرده غيبت هستى.
  سلام بر تو هنگامى كه قرآن مى خوانى و براى ديگران سخن مى گويى، سلام بر تو زمانى كه نماز مى خوانى و با خداى خويش سخن مى گويى و به ركوع مى روى و در مقابل خدا به سجده مى افتى.
  سلام بر تو هنگامى كه شعار توحيد بر زبان جارى مى كنى و خدا را به بزرگى ياد مى كنى، 
  سلام بر تو زمانى كه حمد و ثناى خدا به جا مى آورى!
  هر صبح و شام بر تو سلام مى كنم.
  										* * *
  من ياد آن روزى هستم كه تو به نماز مى ايستى و عيسى(ع) هم همراه تو نماز مى خواند. آن روز تو به سرزمين فلسطين مى روى، تو با ياران خود به آنجا سفر مى كنى و منتظر مى شوى تا روز جمعه فرا رسد.
  مسيحيان زيادى در اين شهر جمع شده اند و منتظرند تا اتّفاق مهمّى روى بدهد. روز جمعه فرا مى رسد، اجتماع باشكوهى مى شود، نگاه ها به او خيره مى ماند.
  ابرى سفيد ديده مى شود كه جوانى بر فراز آن ابر قرار گرفته است. دو فرشته كنار آن جوان ايستاده اند.
  آن ابر به سوى زمين مى آيد. در «بيت المقدس» غوغايى برپا مى شود، آن جوان، عيسى(ع) است. 
  عيسى(ع) به زمين بازگشته است. مسيحيان كه از شادى در پوست خود نمى گنجند به طرف او مى روند و مى گويند كه ما همه ياران و انصار تو هستيم. همه منتظرند تا عيسى(ع) جوابى بدهد، عيسى(ع) مى گويد: «شما ياران من نيستيد».
  همه مسيحيان تعجّب مى كنند. عيسى(ع)، بدون توجّه به آنان، حركت مى كند. 
  و تو در محراب «مسجد الأقصى» ايستاده اى و همه ياران، پشت سر تو صف بسته اند و منتظرند تا وقت نماز شود.
  عيسى(ع) به سوى تو مى آيد، او به تو نزديك مى شود و سلام مى كند و با تو دست مى دهد.
  تو به او رو مى كنى و مى گويى: «اى عيسى! جلو بايست و امامِ جماعت ما باش».
  عيسى(ع) مى گويد: «من به زمين آمده ام تا وزير تو باشم، نيامده ام تا فرمانده باشم، من نماز خود را پشت سر شما مى خوانم».
  عيسى در صف اوّل، كنار ياران تو مى ايستد، وقتى مسيحيان اين منظره را مى بينند، گروه زيادى از آنان مسلمان مى شوند.
  و تو به نماز مى ايستى و چه شكوهى دارد اين نماز! 
  سلام من به نماز تو!
  										* * *
  چرا من بارها به نماز تو سلام مى كنم؟ چرا فرياد مى زنم: سلام بر لحظه اى كه تو سجده مى كنى؟
  من مى خواهم بگويم كه تو بنده خدا هستى، او را عبادت مى كنى و در مقابل او سر به خاك مى نهى، خدا مقام تو را گرامى داشته است و تو جز سخن خدا چيزى نمى گويى، هر چه او به تو دستور بدهد، با تمام وجود آن را مى پذيرى.
  من مى خواهم اين گونه از غلّو و زياده گويى پرهيز كنم. من مى دانم كه تو بنده خدا هستى و در مقابل او به خاك مى افتى. تو مخلوق خدا هستى، مبادا من در حقّ تو، گزافه بگويم! مبادا به چيزى باور داشته باشم كه با يكتاپرستى منافات دارد.
  										* * *
  شنيده ام وقتى هم پا به عرصه گيتى نهادى، سر به سجده نهادى! آرى! وقتى تو به دنيا آمدى، بوى خوش بهشت، تمام فضا را فرا گرفت، پرندگانى سفيد همچون پروانه، بالاى سرِ تو پرواز مى كردند و تو سر به سجده نهاده بودى.
  بعد از لحظاتى، سر از سجده برداشتى و رو به آسمان نمودى و گفتى: اَشهَدُ اَن لا الهَ الاّ الله
  وَ اَشهَدُ اَنَّ جَدّي رَسُولُ الله...
  شهادت مى دهم كه خدايى جز الله نيست. 
  گواهى مى دهم كه جدّ من، محمّد(ص)، پيامبر خداست و...
  										* * *
  سلام بر تو هنگامى كه صبح فرا مى رسد! سلام بر تو هنگامى كه شب آغاز مى گردد!
  شايد يكى سؤال كند چرا به تو سلام خود را اين گونه تقديم مى كنم. راز اين سلام چيست؟
  تو به اذن خدا از آنچه در جهان هستى مى گذرد، باخبر هستى، تو شاهد و ناظر بر كردار من هستى.
  خدا در قرآن مى فرمايد: 
  (وَقُلِ اعمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُم وَرَسُولُهُو وَالمُؤمِنُونَ...).
  بگو هر آنچه مى خواهيد انجام دهيد، ولى بدانيد كه خدا و رسول خدا و مؤمنان، عمل شما را مى بينند.
  امروز منظور از «مؤمنان» در اين آيه، تو هستى، تو بر آنچه بندگان خدا انجام مى دهند، آگاه هستى، اعمال و كردار شما هر روز به من عرضه مى شود.
  آرى! هر صبح و شام، پرونده اعمال من را به نزد تو مى آورند، تو به كردار من نگاه مى كنى، اگر در آن كارهاى زيبا ببينى، خوشحال مى شوى، برايم دعا مى كنى، امّا اگر من گناهى انجام داده باشم، تو ناراحت مى شوى، آخر چرا شيعه من اين گونه باشد؟ 
  تو دست به دعا برمى دارى و براى من استغفار مى كنى، رو به آسمان مى كنى و مى گويى: خدايا! اين شيعه من است، شيطان او را فريب داده است، از تو مى خواهم از گناهش درگذرى!
  سلام بر تو آن لحظه اى كه براى شيعيانت طلب آمرزش و بخشش مى كنى!
  سلام بر تو در هر صبح و شام كه كردار شيعيان بر تو عرضه مى شود.
  مولاى من! آقاى من! 
  من مى دانم گنهكارم، خطاكارم، من با گناهانم قلب شما را به درد مى آورم، امّا بدان با همه گناهانم، تو را دوست دارم، آقايى جز تو ندارم، فقط تو را دارم و بس!
  برايم دعا كن، دعا كن خدا گناهانم را ببخشد، دعايم كن كه شيطان ديگر نتواند فريبم بدهد.
  دعايم كن! دعايم كن!
  										* * *
  من بارها و بارها به تو سلام مى كنم. آن قدر به تو سلام مى كنم تا به من نگاه كنى و لطف تو شامل حالم شود.
  سلام بر تو اى كه خدا وعده داده است تو را از همه بلاها حفظ كند تا روزگار ظهور تو فرا رسد و تو به امر او قيام كنى.
  سلام بر تو اى كه همچون پدر براى شيعيان خود دلسوزى مى كنى و از هر كس كه به سويت بيايد، دستگيرى مى نمايى، تو پناه شيعيان و فريادرس درماندگان هستى.
  تو امام و پيشواى من هستى، تو آرزوى همه هستى، آرزوى همه خوبان! 
  خوشا به حال من كه تو آرزوى من شده اى و من از همه آرزوهاى ديگر دل كنده ام، آرزوهاى ديگر، سراب هستند، تو تنها حقيقت اين دنياى خاكى هستى!
  بايد در هواى تو باشم، در جستجوى تو باشم، در خيال وصال تو باشم.
  وقتى آرزوى انسان بزرگ بشود، خود او هم بزرگ مى شود، بعضى ها را مى بينم كه در آرزوىِ ثروت و شهرت و... هستند، ارزش آنان به همان مقدار است، امّا كسى كه تو آرزوى او باشى، چقدر ارزش دارد؟ اين را فقط خدا مى داند.


title: چه كسى حرف اوّل و آخر را مى زند؟
text:
    چه كسى حرف اوّل و آخر را مى زند؟


  مولاى من! آقاى من!
  اكنون مى خواهم اعتقادات خود را برايت بيان كنم، من باورهاى خود را نزد تو امانت مى گذارم. 
  اشهد ان لا اله الا الله. خدايى جز الله نيست.
  من تو را گواه مى گيرم كه به خداى يگانه ايمان دارم. من خداپرست هستم و از همه بت ها بيزارم.
  هر لحظه بتى مى خواهد دل مرا را از آنِ خود كند، دل من بايد حرم خدا باشد. من همه بت ها را از وجود خود بيرون مى كنم و فقط خداى يگانه را مى پرستم.
  وقتى مى گويم: «لا اله إلاّ الله»، در واقع همه بت ها را از دل خود بيرون مى كنم. من فقط خداى يگانه را مى پرستم.
  خدايى را ستايش مى كنم كه بى نياز است. او كه از چيز ديگرى وجود نيافته و وجودش از خودش است.
  هيچ كس نمى تواند چگونگى او را بفهمد و آن را بيان كند، در عظمت و بزرگى او، همه انديشه ها حيران هستند.
  او نه مى زايد و از كسى هم زاده نشده است. او همسر و فرزند و شريكى ندارد. او زنده اى است كه هرگز نمى ميرد، توانايى است كه هرگز ناتوان نمى گردد، قدرتمندى است كه هرگز شكست نمى خورد، بردبارى است كه عجله نمى كند، او هرگز نابود نمى شود و پايان نمى پذيرد.
  خداى من هرگز نيازمند نمى شود، عزيزى است كه هرگز ذليل و خوار نمى شود، دانايى است كه هرگز نادان نمى گردد. 
  او عادل است و هرگز ستم نمى كند، او به بندگان خود عطا و بخشش مى كند و هرگز بخل نمىورزد.
  او همه جا هست و لحظه اى از بندگان خود بى خبر نيست. هر چه در جهان هستى هست آفريده اوست و فقط اوست كه آفريده نشده است.
  فقط اوست كه آغازى و پايانى ندارد. قبل از او هيچ آفريده اى نبود و بعد از او نيز هيچ آفريده اى نيست.
  خداى من هرگز از آفريده هاى خود دور نيست، تا من سؤال كنم كه او كجاست.
  فقط اوست كه گذر زمان، او را دگرگون نمى كند، او بزرگوارى و ستايش را از آن خود نمود و در بزرگى و عظمت بى همتاست.
  										* * *
  من حضرت محمّد(ص) را پيامبر خدا مى دانم:
  اَشْهَدُ اَنّ محمّداً رَسُولُ الله.
  شهادت مى دهم كه محمّد(ص)، بنده خدا و فرستاده اوست. همه زيبايى ها و خوبى ها در وجود خود جاى داده است، او پيامبر مهربانى هاست، او نور خدا در آسمان ها و زمين است.
  من شهادت مى دهم كه خدا، محمّد و على و فاطمه و فرزندان معصوم آنان را بيش از همه دوست دارد. 
  آرى! خدا مقامى بس بزرگ به آنان داده است، جايگاه آنان از جايگاه همه فرشتگان و مقرّبان بالاتر است.
  خدا مقام و جايگاه آنان را براى ديگران بيان كرده است و همه زيبايى ها و خوبى هاى آن ها را به همه خبر داده است، اين پيام خدا براى همه است:
  اى فرشتگان من! اى پيامبران من! اى بندگان من! با همه شما هستم، بدانيد كه من محمّد و آل محمّد را برترى دادم، مقام آن ها از همه و همه بالاتر و والاتر است.
  خدا آنان را به بزمِ مخصوص خود راه داده است، و كس ديگرى را به آنجا راه نيست، هيچ كس نبايد آرزوى رسيدن به آن جايگاه را بنمايد كه اين يك آرزوى دست نايافتنى است.
  من به امامت دوازده امام اعتقاد دارم، نه كمتر نه بيشتر. امامان من فقط دوازده نفر هستند كه نام آنان چنين است: 
  امام على، امام حسن، امام حسين، امام سجاد، امام باقر، امام صادق، امام كاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادى، امام حسن عسكرى، امام مهدى(ع).
  اين دوازده نفر، رهبرانى هستند كه خدا آنان را به عنوان حجّت خود انتخاب نموده است. آنان از همه لغزش ها و زشتى ها و پليدى ها به دور هستند، خدا به آنان مقام عصمت را داده است، همه آن ها معصوم هستند و هرگز فكر گناه هم به ذهن خود راه نمى دهند.
  										* * *
  مهدى جان! من تو را امام زمان خود مى دانم و اعتقاد دارم كه تو حجّت خدا هستى. خدا راه سعادت را براى مردم روشن نمود، به آنان دستور داد تا ولايت تو را قبول كنند و از تو پيروى كنند، هر كس از تو اطاعت كند، اهل بهشت خواهد بود و هر كس با تو دشمنى كند، غضب خدا در انتظار او خواهد بود.
  										* * *
  من بار ديگر بر محمّد و آل محمّد، صلوات و درود مى فرستم، و خطاب به شما چنين مى گويم:
  اى سروران من! شما اوّلين آفريده خدا هستيد، خدا آفرينش را با شما آغاز نمود، خدا همه خوبى ها، همه زيبايى ها، همه كمالات را با شما آغاز نمود. شما سبب خلقت جهان هستيد، اگر شما نبوديد، خدا و آسمان ها و زمين فرشتگان و جهان هستى را خلق نمى كرد.
  شما واسطه فيض خدا هستيد، وقتى خدا مى خواهد به بندگان خود خير و رحمتى بدهد، ابتدا آن را به وجود شما نازل مى كند و بعد به واسطه شما آن خير به ديگران مى رسد.
  شما همه كاره جهان هستيد، در جهان هستى، حرف اوّل و آخر را شما مى زنيد، خدا شما را محور قرار داده است، از اوّل هستى شما بوده ايد و تا آخر هم شما خواهيد بود. 
  هر كس كه با خدا كار دارد بايد به درِ خانه شما بيايد، به اذن خدا، شما هميشه و همواره، همه كاره جهان هستى مى باشيد.
  به واسطه شما خدا رحمت خود را بر بندگانش نازل مى كند و بلاها را از آنان دور مى كند، شما ستون جهان هستى هستيد، اگر شما نباشيد، زمين و زمان در هم مى پيچد.
  من به «رجعت» شما باور دارم، اعتقاد دارم كه شما قبل از قيامت، به دنيا باز مى گرديد و در اين دنيا حكومت مى كنيد.
  «رجعت»، همان زنده شدن دوباره شما مى باشد، آرى! خدا شما را (قبل از برپا شدن قيامت) زنده خواهد نمود تا بر اين دنيا حكومت كنيد، آرى! باور داشتن به رجعت، نشانه شيعه واقعى بودن است.
  من مى دانم كه قرآن هم از رجعت سخن گفته است. من بارها و بارها اين آيه قرآن را خوانده ام: «أَو كَالَّذِى مَرَّ عَلَى قَريَة وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا...فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عَام ثُمَّ بَعَثَهُ...».
  قرآن، داستان عُزَير (يكى از پيامبران) را برايم بيان مى كند، او از شهرى عبور كرد كه استخوان هاى مردگان زيادى در آنجا افتاده بود. آن، شهر ويران شده بود.
  او مدّتى به آن استخوان ها و جمجمه ها نگاه كرد و با خود گفت: در روز قيامت، خدا چگونه اين مردگان را زنده خواهد نمود؟
  در اين هنگام، خدا به عزرائيل دستور داد تا جان او را بگيرد، مرگ عُزَير فرا رسيد. صد سال گذشت. خدا بعد از صد سال، دوباره او را زنده كرد، او به سوى شهر خود حركت كرد، وقتى به شهر خود رسيد ديد همه چيز تغيير كرده است، آرى!صد سال گذشته بود، همسر او از دنيا رفته بود و...
  آرى! رجعت، همان زنده شدن بعد از مرگ است و قرآن از رجعت و زنده شدن دوباره عُزَير سخن گفته است.
  خدايى كه من او را مى پرستم به هر كارى تواناست، او وعده داده كه بار ديگر شما را به اين دنيا باز گرداند و شما در اين دنيا حكومت كنيد و خدا به وعده هاى خود عمل مى كند.
  من مى دانم كه در روزگار رجعت شرايط عوض خواهد شد، اگر كسى قبل از رجعت كافر باشد، ايمان او در روزگار رجعت قبول نخواهد شد، زيرا در آن هنگام پرده ها كنار مى رود و آيات خدا آشكار مى شود، انسان ها تا قبل از فرا رسيدن روزگار رجعت، فرصت دارند كه حق و حقيقت را انتخاب نمايند.
  										* * *
  مهدى جان! من در اينجا مى خواهم باورهاى خود را بر زبان بياورم، آنچه را كه به آن اعتقاد دارم بيان كنم:
  من باور دارم كه مرگ حق است و دير يا زود از اين دنيا سفر خواهم نمود، آرى! منزلگاهى است كه بايد از آن عبور كرد، خوشا به حال كسى كه به اين دنيا دل نبندد.
  من به ياد مرگ مى افتم، آن روز كه مرا در قبر بنهند و خاك بر روى من بريزند، آن روز تنهاى تنها خواهم شد!
  افسوس كه من اين صدا را نمى شنوم: «من خانه تنهايى هستم، من خانه تاريكى هستم».
  اين صداى قبر من است كه هر روز در فضا طنين مى اندازد و من آن را نمى شنوم!
  آيا من براى تاريكى قبر فكرى كرده ام؟ سفرى در پيش رو دارم كه دير يا زود فرا مى رسد، بايد براى خود زاد و توشه اى آماده كنم، آن لحظه اى كه همه، مرا تنها مى گذارند. همه دوستان و آشنايان، بعد از اين كه مرا به خاك سپردند به منزل خود باز مى گردند و من مى مانم و يك دنيا تنهايى و تاريكى!
  من به سؤال و جواب در قبر اعتقاد دارم. آن موقعى كه دو فرشته نزد من آيند، از من در مورد خدا و دين من سؤال كنند: خداى تو كيست؟ پيامبر تو كيست؟ امام تو كيست؟
  در آن لحظه هاى تنهايى چه خواهم كرد؟
  من شنيده ام كه اگر كسى اهل ايمان باشد، در آن لحظه ها هيچ غمى به دل ندارد.
  وقتى مؤمن را داخل قبر گذاشتند و قبر آن را با خاك پوشاندند، ناگهان قبر او شكافته مى شود. درى آشكار مى شود و مؤمن نگاهش به آن در خيره مى ماند. قبر تاريكِ تاريك است، امّا نورى از آن در به سوى قبر مى آيد و تمام قبر را روشن مى كند.
  اين نور، نور چهره زيباى پيامبر مى باشد، بوى خوشى به مشام مؤمن مى رسد، آرى!اين بوى خوش پيامبر است.
  اين پيامبر است كه دوستان خود را در سخت ترين لحظه ها تنها نمى گذارد.
  										* * *
  مهدى جان! من باور دارم كه بعد از مرگ زنده خواهم شد، من به روز قيامت ايمان دارم، روزى كه همه زنده شوند و سر از قبر بردارند. 
  من چه مى دانم كه روز قيامت چه روزى است؟ روزى كه ترس همه را فراگيرد، هر كسى به فكر خودش باشد، مادر از فرزند خود فرار كند، دوستان همه يكديگر را فراموش كنند، روزى كه تشنگى بيداد كند، آتش جهنّم زبانه كشد...
  همه براى حسابرسى فراخوانده شوند، آن روز همه به پرونده هاى كردار خود نگاه مى كنند، مى بينند كه همه كارهاى خوب و بد آن ها با دقّت ثبت شده است.
  آن روز، روز حسابرسى است. گروهى كه اهل خوبى ها و زيبايى ها بوده اند، به سوى بهشت حركت مى كنند، كسانى هم كه در دنيا چيزى جز پليدى و سياهى براى خود اندوخته نكرده اند، در عذاب گرفتار مى شوند.
  										* * *
  من به «پل صراط» ايمان دارم، روز قيامت، پلى بر روى جهنّم كشيده مى شود كه به آن «صراط» مى گويند، همه بايد از آن عبور كنند، اهل ايمان به راحتى و با سلامت از صراط عبور مى كنند و بعد از آن به مهمانى بزرگ خدا مى روند، آن ها به بهشت جاودان وارد مى شوند.
  ولى اهل كفر و معصيت نمى توانند از آن عبور كنند، آنان در آتش عذاب گرفتار مى شوند، آنان در آتش سقوط مى كنند.
  در روز قيامت، از «حقّ النّاس» سؤال مى كنند، اين سؤال در «مِرصاد» خواهد بود، مِرصاد، قسمتى از پل صراط است، در آنجا از «حقّ النّاس» مى پرسند، هر كس كه به ديگرى ظلم كرده باشد و حقّ او را گرفته باشد، بايد آنجا جواب بدهد.
  اگر امروز حق كسى را پايمال كنم، اگر به آبروى كسى صدمه بزنم، اگر ظلمى به ديگرى بنمايم، بايد بدانم كه در روز قيامت بايد جواب بدهم. خدا از «حقّ النّاس» نمى گذرد، بايد من در آنجا صاحب حق را راضى كنم!
  آرى! من به بهشت و جهنّم ايمان دارم، مى دانم كه اگر درستكار باشم، سرانجام من بهشت خواهد بود و اگر راه خطا بروم و معصيت و گناه خدا را بنمايم، جهنّم در انتظار من است.
  بهشت و جهنّم، حقيقت دارد، من اميد دارم كه عاقبت من ختم به خير شود، اهل بهشت باشم، من از جهنّم هراس دارم، من از عذاب جهنّم به خدا پناه مى برم!
  										* * *
  مهدى جان! خوب مى دانم، اگر من بخواهم از عذاب خدا نجات پيدا كنم، بايد ولايت تو را قبول كنم، ولايت تو، محورِ سعادت است و رستگارى. 
  هر كس به بهشت وارد مى شود، به خاطر محبّت شماست، رضاى شما، رضاى خداست، اگر كسى بتواند شما را راضى و خشنود سازد، خدا را راضى ساخته است. 
  كسى كه بفهمد حق با شماست، بداند كه خدا ولايت شما را بر او واجب كرده است، امّا از قبول ولايت شما سرباز زند، جايگاهش آتش دوزخ خواهد بود.
  آرى! كسانى كه با شما دشمنى مى كنند و با اين كه مى دانند حق با شماست، امّا آن را انكار مى كنند، آنان به آتش گرفتار خواهند شد، امّا حساب كسانى كه از شما هيچ نمى دانند و جاهل هستند و اصلاً حق به آن ها نرسيده است، جداست.
  										* * *
  مولاى من! من اعتقادات خود را در حضور تو بيان كردم و اكنون تو را گواه مى گيرم، از تو مى خواهم بر آنچه براى تو گفتم شهادت بدهى.
  من تو را دوست دارم! به امامت تو اعتقاد دارم، به قلب من نگاه كنى، ببين كه قلب من شيداى توست، عشق تو، تنها سرمايه من است. 
  من دوستان تو را دوست دارم، با دشمنان تو، دشمن هستم. من رنگ و بوى تو را دارم، من در فكر و انديشه و احساس و كردار فقط پيرو تو هستم. خوب مى دانم كه اگر تو را دوست داشته باشم و از دشمنان تو بيزار نباشم، شيعه واقعى شما نيستم.
  اگر بخواهم جزء پيروان واقعى تو باشم، بايد با دشمنان تو دشمن باشم. آن كسى كه تو را دوست دارد و از دشمنان تو بيزار نيست، به دروغ ادّعاى محبّت تو مى كند، تو اين محبّت را از او نمى خرى!
  من با تو هستم، با غير تو كار ندارم، به تو ايمان دارم، تو را دوست دارم و ولايت تو را قبول كرده ام، من فقط گوش به فرمان تو هستم، تسليم تو هستم! پيروى كردن از غير تو، چيزى جز آتش جهنّم در پى ندارد.
  اى خاندان پيامبر! حق و حقيقت هميشه با شما بوده است، هر كجا شما برويد، حق و حقيقت هم همان جاست. شما محور حق و حقيقت هستيد. حق چيزى است كه شما آن را بپسنديد، باطل چيزى است كه شما از آن بيزار باشيد. به هر چه شما فرمان دهيد، آن چيز خوب و زيباست، از هر چه كه نهى كنيد، آن چيز زشت و پليد است.
  من به خداى يگانه ايمان دارم، خدايى كه شريك ندارد، من محمّد را پيامبرِ خدا مى دانم، به همه شما ايمان دارم.
  من به همه شما (از اوّلين نفر تا آخرين نفر شما) اعتقاد دارم، من تسليم شما هستم و پيروى كامل از شما مى كنم، هر چه شما بگوييد قبول مى كنم.
  										* * *
  مهدى جان! من آمادگى خود را براى يارى تو اعلام مى كنم، من آماده ام و منتظرم تا روزگار ظهور تو فرا برسد، روزى كه خدا دين خودش را به دست تو زنده خواهد نمود.
  من امروز هم به يارى تو انديشه دارم، تلاش مى كنم تا نام و ياد تو را زنده نگه دارم.
  هر كسى براى زندگى كردن خويش دليلى مى خواهد، اين دليل زندگى من است: من زنده ام و زندگى مى كنم تا سرود مهر تو را سر بدهم و محبّت تو را بر دل هاى مردم، پيوند زنم.
  من سوگند ياد مى كنم تا نفس در سينه دارم، عاشقانه از زيبايى آمدنت دم بزنم و دوستان تو را يار راه شوم و سرود جان بخش برپايى دولتت را فرياد زنم.
  من در راه رضاى تو قدم برمى دارم، ياد تو را زنده نگه مى دارم! من اين گونه تو را يارى مى كنم.
  مولاى من!
  در قلب من، فقط محبّت تو جاى دارد و بس! من هيچ كس را به اندازه تو دوست ندارم، من در اشتياق توام، در آرزوى تو هستم و هرگز چنين اشتياقى را براى ديگرى نداشته ام.
  تو در اعماق دل من جاى گرفته اى، تو همه جا عزيزِ جان من و اميد دل من هستى!
  										* * *
  بار خدايا! من با امام زمان خود سخن گفتم و از عشق و محبّت خود به او پرده برداشتم، من آمادگى خود را براى يارى او اعلام نمودم، اكنون از تو مى خواهم تا مرا يارى كنى تا در اين راه ثابت قدم بمانم. 
  تو كارى كن كه قلب من براى هميشه از آن امام زمانم باشد، تو كارى كن كه من از امام زمان خويش دست برندارم! تو كارى كن من در اين راه، ثابت بمانم.
  													آمين.


title: ترجمه زيارت
text:
  ترجمه زيارت


  * اكنون زيارت «آل ياسين» با هم زمزمه مى كنيم:
  سلام بر آلِ ياسين كه همان آل محمّد هستند.
  سلام بر تو اى آقاى من كه مرا به سوى خدا فرا مى خوانى و مرا به سوى خدا مى برى.
  هر كس بخواهد به كمال و رستگارى برسد، بايد شاگردى تو را بنمايد، همان گونه كه فرشتگان همه از تو درس آموخته اند.
  سلام بر تو كه «بابُ الله» هستى! هر كس مى خواهد به سوى خدا برود، بايد به سوى تو رو كند. سلام بر تو كه دين خدا را زنده مى كنى.
  سلام بر تو كه خليفه خدا و حجّت خدا آسمان ها و زمين هستى. تو جلوه اراده خدا هستى! اگر بخواهم بدانم خدا چه اراده كرده است، كافى است بدانم كه تو چه اراده كرده اى. اگر من تو را خوشحال كنم، خدا را خوشحال نموده ام.
  تو قارى قرآن هستى و من تفسير آن را بايد از تو بشنوم.
  دوست دارم هميشه سلام خويش را هديه ات كنم، در همه لحظه ها بر تو سلام مى كنم. 
  سلام اى ذخيره خدا در روى زمين! 
  سلام بر تو كه پيمان بزرگ خدايى! همان پيمانى كه خدا بر آن تأكيد زيادى كرده است.
  تو موعودى هستى كه خدا وعده آن را به اهل ايمان داده است و آن را ضمانت كرده است. 
  تو راه سعادت را براى ما روشن مى كنى، نور تو هدايتگر همه است، تو صاحب پرچمى هستى كه خدا آن را برافراشته مى سازد.
  خدا علم خويش را به قلب تو نازل كرد و اين گونه بود كه تو خزانه دار علم خدا شدى. 
  تو جلوه مهربانى خدا هستى، اگر من به دنبال مهربانى خدا هستم، بايد به سوى تو بيايم.
  مولاى من! 
  سلام بر تو زمانى كه به امر خدا قيام مى كنى، سلام بر تو زمانى كه از ديده ها پنهان و در پسِ پرده غيبت هستى. سلام بر تو هنگامى كه قرآن مى خوانى و براى ديگران سخن مى گويى، سلام بر تو زمانى كه نماز مى خوانى و با خداى خويش سخن مى گويى و به ركوع مى روى و در مقابل خدا به سجده مى افتى.
  سلام بر تو هنگامى كه شعار توحيد بر زبان جارى مى كنى و خدا را به بزرگى ياد مى كنى. 
  سلام بر تو زمانى كه حمد و ثناى خدا به جا مى آورى و براى شيعيانت طلب بخشش مى كنى. 
  من هر صبح و شام بر تو سلام مى كنم.
  سلام بر تو هنگامى كه صبح فرا مى رسد! سلام بر تو هنگامى كه شب آغاز مى گردد!
  سلام بر تو اى امام مهربان من! اى كه همچون پدر براى شيعيان خود دلسوزى مى كنى، تو امام و پيشواى من هستى، تو آرزوى همه خوبان هستى.
  من بارها و بارها به تو سلام مى كنم. آن قدر به تو سلام مى كنم تا به من نگاه كنى و لطف تو شامل حالم شود.
  مولاى من! آقاى من!
  من تو را گواه مى گيرم كه به خداى يگانه ايمان دارم، از همه بت ها بيزارم.
  من شهادت مى دهم كه محمّد، بنده خدا و فرستاده اوست. من شهادت مى دهم كه خدا، محمّد و على و فاطمه و فرزندان معصوم آنان را بيش از همه دوست دارد و به آنان مقامى بس بزرگ داده است.
  من به امامت دوازده امام اعتقاد دارم، نه كمتر نه بيشتر. امامان من فقط دوازده نفر هستند كه نام آنان چنين است: امام على، امام حسن، امام حسين، امام سجاد، امام باقر، امام صادق، امام كاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادى، امام حسن عسكرى، امام مهدى:.
  مولاى من! 
  من تو را امام زمان خود مى دانم، و باور دارم كه تو حجّت خدا هستى.
  اى سروران من! شما اوّلين آفريده خدا هستيد، شما همه كاره جهان هستيد، در جهان، حرف اوّل و آخر را شما مى زنيد، خدا شما را محور قرار داده است، از اوّل هستى شما بوده ايد و تا آخر هم شما خواهيد بود.
  من به «رجعت» شما باور دارم، اعتقاد دارم كه شما قبل از قيامت، به دنيا باز مى گرديد و در اين دنيا حكومت مى كنيد.
  من مى دانم كه در روزگار رجعت شرايط عوض خواهد شد، اگر كسى قبل از رجعت كافر باشد، ايمان او در روزگار رجعت قبول نخواهد شد، زيرا در آن هنگام پرده ها كنار مى رود و آيات خدا آشكار مى شود، انسان ها تا قبل از فرا رسيدن روزگار رجعت، فرصت دارند كه حق و حقيقت را انتخاب نمايند.
  من باور دارم كه مرگ حق است، سؤال و جواب در قبر حق است، من به روز قيامت ايمان دارم، روزى كه همه زنده مى شوند و سر از قبر بردارند. آن روز، روز حسابرسى است. در روز قيامت، از «حقّ النّاس» سؤال مى كنند، حقّ النّاس، همان حقوق ديگران است، حقوقى مردمى كه با آنان زندگى مى كنم.
  من به «پل صراط» ايمان دارم، پلى كه در روز قيامت بر روى جهنّم كشيده مى شود تا همه از روى آن عبور كنند. در روز قيامت، از «حقّ الناس» سؤال مى كنند، اين سؤال در «مِرصاد» خواهد بود. بهشت و جهنّم، حقيقت دارد، من اميد دارم كه عاقبت من ختم به خير شود، اهل بهشت باشم، من از جهنّم هراس دارم، من از عذاب جهنّم به خدا پناه مى برم.
  آقاى من! محورِ سعادت و رستگارى، همان ولايت توست.
  هر كس كه به بهشت وارد مى شود، به خاطر محبّت شماست، رضاى شما، رضاى خداست، اگر كسى بتواند شما را راضى و خشنود سازد، خدا را راضى ساخته است. هر كس با شما مخالفت كند، آتش در انتظار اوست.
  مولاى من! 
  من اعتقادات خود را در حضور تو بيان كردم و اكنون تو را گواه مى گيرم، از تو مى خواهم بر آنچه براى تو گفتم شهادت بدهى.
  من تو را دوست هستم! به ولايت و امامت تو اعتقاد دارم، به قلب من نگاه كنى، ببين كه قلب من شيداى توست، عشق تو، تنها سرمايه من است.
  من دوستان تو را دوست دارم، با دشمنان تو، دشمن هستم.
  شما محور حق و حقيقت هستيد. حق چيزى است كه شما آن را بپسنديد، باطل چيزى است كه شما از آن بيزار باشيد. به هر چه شما فرمان دهيد، آن چيز خوب و زيباست، از هر چه كه نهى كنيد، آن چيز زشت و پليد است.
  من به خداى يگانه ايمان دارم، خدايى كه شريك ندارد، من محمّد را پيامبرِ خدا مى دانم، به همه شما ايمان دارم.
  من به همه شما (از اوّلين نفر تا آخرين نفر شما) اعتقاد دارم، من تسليم شما هستم و پيروى كامل از شما مى كنم، هر چه شما بگوييد قبول مى كنم.
  من آمادگى خود را براى يارى تو اعلام مى كنم، من آماده ام و منتظرم تا روزگار ظهور تو فرا برسد، روزى كه خدا دين خودش را به دست تو زنده خواهد نمود.
  در قلب من، فقط محبّت تو جاى دارد و بس! من هيچ كس را به اندازه تو دوست ندارم.
  بار خدايا! من با امام زمان خود سخن گفتم و از عشق و محبّت خود به او پرده برداشتم، من آمادگى خود را براى يارى او اعلام نمودم، اكنون از تو مى خواهم تا مرا يارى كنى تا در اين راه ثابت قدم بمانم.


title: ترجمه دعاى بعد از زيارت
text:
  ترجمه دعاى بعد از زيارت 


  * بعد از خواندن زيارت «آل ياسين»، اين دعا را خوانده مى شود:
  بار خدايا! از تو مى خواهم بر محمّد، فرستاده خودت درود بفرستى، محمّد، پيامبر مهربانى ها و روشن كننده راه توست.
  از تو مى خواهم كه قلب مرا با نور ايمان روشن كنى، توفيق دهى تا جز خوبى ها انديشه نكنم.
  تو كارى كن كه هر وقت مى خواهم كارى انجام بدهم، ابتدا در مورد آن آگاهى كسب كنم، قدرتم بده تا بتوانم اعمال خوب انجام بدهم، توفيقم بده تا همواره راست بگويم و از دروغ دورى كنم.
  بار خدايا! تو بصيرت و آگاهى در دين را به من كرم نما تا مبادا در راه دين تو، فريب فتنه ها را بخورم.
  كارى كن تا چشم من از در هر چيز، آثار عظمت و بزرگى تو را ببيند و گوش من، حكمت و سخنان پندآموز بشنود.
  به قلب من نظر كن و آن را جايگاه محبّت محمّد و آل محمّد قرار بده، تو ظرف مرا از مهر و ولاى آنان چنان پر كن كه ديگر جايى براى محبّت غير آنان نماند، به آنجا برسم كه فرزند و همسر و دوست خود را به خاطر آنان دوست داشته باشم، آن فرزندى براى من عزير باشد كه ولاى آنان را داشته باشد، آن دوستى براى من گرامى باشد كه عشق آنان را به دل داشته باشد...
  خدايا! تو مرا به اين خواسته هايم برسان تا در لحظه جان دادن، در آغوش مهربانى تو باشم و به عهد و پيمان خود وفا كرده باشم.
  بار خدايا! بر مهدى(ع) درود و صلوات بفرست، او كه حجّت و خليفه تو در روى زمين است، همان كه همه مردم را به سوى تو مى خواند.
  مهدى همان كسى است عدالت را در زمين برقرار مى كند، او به امر تو قيام مى كند و مردم را به سوى تو فرا مى خواند، او آقاى اهل ايمان است. او كفر و بت پرستى را نابود خواهد نمود. 
  او تاريكى ها را از بين مى برد و حق و حقيقت را روشن مى كند. همه سخنان او حكمت و صدق است. او جلوه كاملى از نور تو در روى زمين است، او فقط به فرمان تو عمل كند و از عظمت و بزرگى تو در خوف است. 
  او همچون دوستى دلسوز براى همه است، او كشتى نجات است، او پرچم هدايت است، او روشنىِ چشم همه است، اوست كه دنياى تيره و تار را روشن مى كند. وقتى كه دنيا پر از ظلم شود، او قيام خواهد نمود و همه جا را پر از عدل و داد مى كند.
  خدايا! بر مهدى(ع) صلوات و درود بفرست، همان كه فرزندِ امامان پاك است. تو بر همه بندگانت دستور دادى تا از آن خاندان پيروى نمايند و حق آنان را مراعات كنند و آنان را از هر پليدى و زشتى پاك نمودى.
  تو مهدى(ع) را يارى كن و با يارى او، دين خودت را نصرت ببخش.
  دوستان مهدى(ع)، دوستان تو هستند، آنان در روزگار غيبت گرفتار شده اند، تو اگر مهدى(ع) را يارى كنى، در واقع همه دوستان خودت را يارى كرده اى، پس نصرت خودت را براى مهدى(ع) بفرست و او را يارى كن!
  ما را هم در گروه ياران مهدى(ع) قرار بده! 
  وجود مهدى(ع) را از شر هر ستمگرى حفظ نما و هر بلايى را از او دور كن! تو خودت حافظ جان او باش!
  هر چه زودتر عدالت را به دست او در دنيا برقرار كن!
  ياران مهدى(ع) را يارى كن، دشمنان او را نابود نما و به دست او همه ستمگران را به خاك ذلّت بنشان، همه كافران و گمراهان را به دست او به سزاى اعمالشان برسان!
  خدايا! مرا از ياران مهدى قرار بده، آنان كه شيعه او هستند و از او پيروى مى كنند و گوش به فرمان او هستند.
  خدايا! آل محمّد(ص) آرزوى بس بزرگ به دل دارند، آن ها چشم انتظار ظهور مهدى(ع) هستند، خدايا! ظهور مولايم را نزديك گردان، همان روزى كه آل محمّد به آرزوى خود مى رسند.
  خدايا! دشمنان آل محمّد(ص) از ظهور مهدى(ع) در هراس بوده و هستند، آنان ستم هاى زيادى به اين خاندان نموده اند، آن ها مى دانند كه روز ظهور، روز انتقام است، روزى كه خدا انتقام مظلومان را خواهد گرفت. عمر مرا طولانى كن تا با چشم خود ببينم كه دشمنان آل محمّد به چه سرنوشتى دچار خواهند شد.
  من آن روزى را فراموش نمى كنم كه عُمَر، خليفه دوم به سوى خانه فاطمه آمد و فرياد زد: «برويد هيزم بياوريد».
  عدّه اى با هيزم به سوى او آمدند، آن روز او شعله آتشى در دست داشت و دستور داد: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  هنوز چند روزى از رحلت پيامبر نگذشته بود. آيا آنان فراموش كردند كه پيامبر بارها فرموده بود: «فاطمه پاره تن من است».
  سپس او هيزم ها را آتش زد، درِ خانه نيم سوخته شد. عُمَر جلو آمد و لگد محكمى به در زد.
  و فاطمه(س) پشت در ايستاده بود...فاطمه(س) بين در و ديوار قرار گرفت، صداى ناله اش بلند شد...
  من در انتظار روزى هستم كه مهدى(ع) ظهور كند و به شهر مدينه بيايد، در آن روز او از دشمنان مادر مظلومش انتقام خواهد گرفت. اگر ديروز نامردهايى، درِ خانه فاطمه را آتش زدند، امروز به امر خدا، آنان زنده مى شوند تا محاكمه شوند و در آتشى بس بزرگ سوزانده شوند...
  تو خداى يگانه هستى، از تو مى خواهم كه دعايم را مستجاب كنى، من آرزوى بزرگى را از تو خواستم و مى دانم كه تو بر آن قادر و توانا هستى. تو را صدا مى زنم و مى گويم:
  اللّهمّ عجّل لوليّك الفرج
  آمين يا ربَّ العالمين.

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب روشنى مهتاب 
  موضوع: حضرت زهرا(س)، شهادت حضرت زهرا(س)، شبهات وهابيت
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
  مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  آن شب، سؤال مهمّى را از من پرسيدى، سؤالى كه مرا به فكر واداشت. تو رو به من كردى و گفتى: بهترين سرمايه اى كه خدا به تو داده است، چيست؟ من مى خواهم همان را از خدا طلب كنم.
  نمى دانم سكوت من چقدر طول كشيد، به من نگاه مى كردى، در فكر بودم. من بايد حقيقت را به تو مى گفتم، اين شرط رفاقت بود.
  جواب را يافتم، سرم را بالا گرفتم و گفتم: «عشق فاطمه(س)، بهترين سرمايه من است. خدا هر چه را از من مى خواهد بگيرد، بگيرد، امّا اين عشق را هرگز از من نگيرد!».
  چند شب از رفتن تو گذشت، خبردار شدم كه عدّه اى در مورد شهادت فاطمه(س) سؤال هايى را مطرح كرده اند و اين گونه خواسته اند شهادت آن حضرت را انكار كنند.
  قلم را در دست گرفتم، مى خواستم از مظلوميّت فاطمه(س) دفاع كنم، بايد مطالعه و تحقيق مى كردم، بايد مى نوشتم، آرى! همان سرمايه اى كه خدا در قلبم قرار داده بود، راه را برايم آسان نمود و به راستى چه شكوهى دارد اين نوشتن براى فاطمه(س)!


  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										دى ماه 1390


title: سلام بر سؤال هاى بزرگ!
text:
    سلام بر سؤال هاى بزرگ! 


  در جستجوى من هستى، از چند نفر سراغ مى گيرى، كوچه به كوچه مى آيى تا به خانه ام مى رسى، دير وقت است، لحظه اى ترديد مى كنى كه درِ خانه را بزنى يا نه، سرانجام دستت را بر روى زنگ مى فشارى.
  به سوى تو مى آيم، درِ خانه به رويت باز مى كنم، بعد از سلام و احوال پرسى، خودت را معرّفى مى كنى، دانشجويى هستى كه در جستجوى جواب آمده اى.
  تو را به داخل خانه دعوت مى كنم، تو مى گويى: شرمنده ام كه اين وقت شب مزاحم شده ام، شايد شما مى خواستيد استراحت كنيد.
  نگاهى به تو مى كنم و اين چنين پاسخ مى دهم: كدام نويسنده را ديدى كه شب استراحت كند؟ شب، بهار نوشتن است!
  مى روم و براى تو چاى مى آورم و درست روبروى تو مى نشينم، از تو مى خواهم تا سؤال خود را بپرسى، شايد بتوانم كمكى به تو بكنم.
  كيف خود را باز مى كنى و چند صفحه را از آن بيرون مى آورى و مى گويى: ـ هر چه هست در اين نوشته ها است! اين ها مرا بيچاره كردند!
  ـ مگر در اين كاغذها چه نوشته شده است؟
  ـ اين سخنان آقاى بَسطامى است، آيا خبر داريد او چه گفته است؟
  ـ نه. من او را نمى شناسم، دفعه اوّلى است كه اسم او را مى شنوم.
  ـ او يكى از علماى اهل سنّت جنوب ايران است. او در مورد شهادت حضرت فاطمه(س) مطالبى را گفته است. از وقتى كه من سخنان او را خوانده ام، دچار شكّ و ترديد شده ام.
  ـ مگر او چه حرف هايى زده است؟
  ـ او گفته است كه شهادت حضرت فاطمه(س)، بزرگ ترين دروغ تاريخ است!
  ـ عجب!
  ـ آرى! از وقتى كه من نوشته او را خواندم، به خيلى چيزها شك كرده ام. امشب به اينجا آمدم تا شما به من كمك كنيد. من مى خواهم حقيقت را بفهمم.
  ـ اين سخنان را به من بده تا بخوانم!
  نوشته ها را به من مى دهى و مشغول مطالعه آن مى شوم. اين آقا چه حرف هاى عجيبى در اينجا نوشته است!!
  										* * *
  وقتى همه سخنان او را مى خوانم، رو به تو مى كنم و مى گويم: 
  ـ اين آقا در اينجا، سؤالات زيادى را مطرح كرده است كه بايد سرِ فرصت به آن جواب داد و اين وقت زيادى مى خواهد.
  ـ يعنى شما الان نمى توانيد جواب بدهيد؟
  ـ شما چرا اين قدر عجله مى كنيد. مقدارى صبر و حوصله داشته باشيد. با توكّل به خدا همه اين سؤال ها، جواب داده خواهد شد.
  تو خوشحال مى شوى و از جاى خود برمى خيزى و خداحافظى مى كنى و مى روى.
  										* * *
  آقاى بسطامى! به سخنان تو فكر مى كنم، تو برادر من هستى، به من اجازه بده تو را به اين نام بخوانم: برادر سُنّى!
  تو شهادت حضرت فاطمه(س) را بزرگ ترين دروغ تاريخ مى دانى و مى گويى: «ما معتقديم اين مسأله، بزرگ ترين دروغ تاريخ است و هرگز چنين چيزى صحّت ندارد!».
  من بايد به دنبال جواب بروم، بايد حقيقت را كشف كنم، راهى طولانى در پيش رو دارم، بايد جواب تو را بدهم.
  										* * *
  همه مردم شهر در خوابند و من بيدارم! نگاهى به ساعت مى كنم، ساعت سه نيمه شب است، من معمولاً كتاب هاى عربى مى خوانم، شايد بدانى كه كتاب هاى اصلى و معتبر در زمينه علوم اسلامى، به زبان عربى هستند.
  از جاى خود برمى خيزم، خوب است به داخل حياط بروم، قدرى قدم بزنم، واى! گويا مى خواهد باران بيايد، من عاشق باران هستم، بوى باران مرا مدهوش مى كند، باران بهارى در اين دل شب با دل من چه مى كند!
  زير باران قدم مى زنم، فكر مى كنم، مطالبى را كه خوانده ام در ذهن خود مرور مى كنم. فكرى به ذهنم مى رسد: من بايد جواب آن برادر سُنّى را از خودِ كتاب هاى اهل سنّت بدهم، بعد از آن به مطالعه كتاب هاى شيعه بپردازم.
  نگاهى به قفسه كتاب هايم مى كنم، بيشتر كتاب هاى من، كتاب هاى علماى شيعه است. من فردا بايد به كتابخانه بروم، خدا كند كتاب هايى را كه نياز دارم بتوانم آنجا پيدا كنم!
  										* * *
  اينجا كتابخانه «آيت الله نجفى» است. در خيابان ارم، شهر قم. من در حال مطالعه هستم، همه كتاب هايى را كه نياز دارم، در اينجا هست.
  گاهى مطالبى را كه برايم جالب است، در فيش هاى خود مى نويسم. راستى يادم باشد كه از تو تشكّر كنم، تو كار بزرگى كردى كه مرا با اين مطلب آشنا كردى! من بايد به تو بگويم كه اگر ديشب تا دير وقت مطالعه كردم و امروز هم به اينجا آمده ام، علّت خاصّى دارد، من مى خواهم از حقانيّت مادرم، فاطمه(س) دفاع كنم.
  روزها به كتابخانه مى آيم، خيلى خوشحال هستم كه قسمتى از اين كتابخانه، به صورت «قفسه باز» است، به راحتى به همه كتاب ها دسترسى دارم، مطالب زيادى را به صورت فيش آماده كرده ام، به نتايج خوبى رسيده ام.
  اين ها همه فيش هاى تحقيقى من است، وقتى كار فيش بردارى تمام شود، آن وقت تازه، نوشتن شروع مى شود، آرى! آن وقت است كه زندگيم شروع مى شود، زندگى در نگاه من، فقط فرصتى است براى نوشتن!
  										* * *
  از آن شب كه مهمان من بودى، يك ماه گذشته است، اكنون ديگر وقت آن شده كه نوشتن را آغاز كنم، بسم الله مى گويم، قلم در دست مى گيرم و چه شكوهى دارد تو اى قلم كه خدا هم به تو سوگند ياد كرده است.
  ن وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ...


title: دخترى در جستجوى پدر
text:
    دخترى در جستجوى پدر 


  اينجا شهر بغداد است، من به اين شهر آمده ام تا استاد دِينَوَرى را ملاقات كنم، من به تاريخ سفر كرده ام، به قرن سوم هجرى آمده ام...
  معلوم است مى خواهى بدانى استاد دِينَوَرى كيست؟ 
  او استادى بزرگ و افتخارى براى جهان اسلام است و كتاب هاى زيادى نوشته است، كتاب هاى او مورد توجّه دانشمندان است، مردم مى گويند: «در خانه اى كه كتاب هاى استاد دِينَوَرى نباشد، در آن خانه، هيچ خيرى نيست».
  استاد دِينَوَرى، مدّت كوتاهى قاضى شهر «دينور» بود، دينور، شهرى در استان كرمانشاه است و به همين دليل، به «دِينَوَرى» مشهور شد، همه او را با اين نام مى شناسند. استاد بعد از مدّتى از دينور به بغداد بازگشت و بار ديگر به علم و دانش مشغول شد.
  										* * *
  من روبروى استاد دِينَوَرى نشسته ام، او مشغول نوشتن است، بايد صبر كنم تا او مطلب خود را تمام كند و بعد سؤال خود را بپرسم. بيش از 60 سال از زندگى استاد گذشته است، امّا عشق او به نوشتن هرگز كم نشده است.
  من نگاهى به قفسه كتاب مى كنم، اين ها همه كتاب هايى است كه استاد تأليف كرده است، به راستى او چگونه توانسته است بيش از 60 كتاب بنويسد؟
  اجازه مى گيرم و يكى از كتاب ها را برمى دارم تا مطالعه كنم. اسم كتاب است: «امامت و سياست».
  كتاب را باز مى كنم تا آن را مطالعه كنم، كتاب به زبان عربى است، من الان دارم صفحه اوّل كتاب را مى خوانم: «بسم الله الرحمن الرحيم. كتاب خود را با حمد و ستايش خدا آغاز مى كنم، شهادت مى دهم كه خدا يگانه است و هيچ شريكى ندارد. من بر حضرت محمّد درود مى فرستم و شهادت مى دهم كه خدا او را براى هدايت انسان ها فرستاد و او آخرين پيامبران است».
  در ادامه چنين مى خوانم: «فصل اول: فضائل ابوبكر و عُمَر».
  استاد در فصل اوّل به ذكر بيان فضائل آن دو مى پردازد. به خواندن كتاب ادامه مى دهم. چيزهاى جالبى در اينجا مى خوانم: «ابوبكر و عُمَر، آقاىِ پيرمردان بهشت هستند... خداوند از ابوبكر و عُمَر خشنود و راضى است».
  معلوم شد كه استاد خيلى به ابوبكر و عُمَر علاقه دارد، او عقيده دارد كه ابوبكر و عُمَر، جانشينان پيامبر هستند، ديگر هيچ شك ندارم كه او از اهل سنّت است. جالب اين است كه در كتب علماى اهل سنّت نقل شده است كه پيامبر فرمود: «همه اهل بهشت مثل افراد سىوسه سال خواهند بود»، از اين سخن پيامبر مى فهميم كه اهل بهشت همه جوان خواهند بود و در ميان آنها هيچ پيرمردى به چشم نمى آيد، حالا چگونه شده است استاد در اينجا، عُمَر و ابوبكر را آقاىِ پيرمردان بهشت مى داند؟
  در همين فكرها هستم كه صداى استاد مرا به خود مى آورد: 
  ـ خوب! كار من تمام شد. ببخشيد كه معطّل شديد! بايد نوشتن اين مطلب را تمام مى كردم.
  ـ جناب استاد! من از راه دورى آمدم تا از شما در مورد حوادث بعد وفات پيامبر سؤال كنم، زيرا شنيده ام شما تاريخ شناس خوبى هستيد.
  ـ سؤال شما چيست؟
  ـ آيا بعد از وفات پيامبر، كسى به خانه فاطمه(س) هجوم برد؟
  ـ فكر مى كنم همان كتاب «امامت و سياست» را بخوانى، به پاسخ خود مى رسيد. من براى نوشتن آن كتاب، زحمت زيادى كشيده ام.
  										* * *
  من كتاب را برمى دارم و چنين مى خوانم: «عدّه اى از مردم مدينه در خانه على جمع شده بودند، آن ها كسانى بودند كه با ابوبكر بيعت نكرده بودند. ابوبكر، عُمَر را فرستاد تا آن ها را براى بيعت به مسجد بياورند.
  عُمَر به سوى خانه على رفت و از آنان خواست تا از آنجا خارج شوند و با ابوبكر بيعت كنند، امّا آنان قبول نكردند. اينجا بود كه عُمَر دستور داد تا هيزم بياورند، وقتى هيزم ها را آوردند او فرياد زد: به خدا قسم! اگر از اين خانه بيرون نياييد، خانه و اهل آن را آتش مى زنم. گروهى از مردم به عُمَر گفتند: اى عُمَر! فاطمه در اين خانه است، او در جواب گفت: براى من فرقى نمى كند كه چه كسى در خانه است...وقتى فاطمه اين سخن عُمَر را شنيد با صداى بلند چنين گفت: بابا! يا رسول الله! ببين كه بعد از تو، عُمَر و ابوبكر چه ظلم هايى در حقّ ما روا مى دارند!».
  با خواندن اين قسمت از كتاب، به فكر فرو مى روم، استاد دِينَوَرى كه از بزرگ ترين علماى اهل سنّت است، اين مطلب را در كتاب خود ذكر كرده است.
  چرا فاطمه(س) اين گونه فرياد برمى آورد؟ مگر در آن روزها چه حوادثى در شهر مدينه روى داده است؟
  آن برادر سُنّى، همه اين حوادث را دروغ مى دانست، اگر اين ماجرا افسانه است، پس چرا استاد دِينَوَرى آن را ذكر كرده است؟


title: دين را با آتش حفظ مى كنم!
text:
    دين را با آتش حفظ مى كنم! 


  قرن سوم هجرى است، اينجا شهر بغداد است، من در جستجوى خانه علامه بَلاذُرى مى باشم. او تاريخ نويس بزرگى است، او در حال نوشتن كتابى درباره تاريخ اسلام است كه تاكنون 40 جلد آن تمام شده است.
  او در موضوعات مختلف كتاب نوشته است و كتاب هاى او مورد اعتماد دانشمندان است و از آن استفاده مى كنند.
  سرانجام خانه علامه بَلاذُرى را مى يابم، در خانه را مى زنم، پسر او در را به رويم باز مى كند و مرا نزد علامه مى برد. وقتى با علامه روبرو مى شوم، سلام مى كنم و جواب مى شنوم. وقتى او مى فهمد من ايرانى هستم، به زبان فارسى با من سخن مى گويد، من تعجّب مى كنم و مى گويم:
  ـ جناب علامه!شما فارسى بلد هستيد؟
  ـ من مدّت زيادى، مترجم بوده ام. من متن هاى باارزشى را از فارسى به عربى ترجمه كرده ام و دانش ارزشمند ايرانيان را براى مردم بيان نموده ام.
  ـ من اين مطلب را نمى دانستم، مردم هم شما را بيشتر به عنوان يك تاريخ شناس مى شناسند، به راستى چطور شد كه شما به ترجمه آثار فارسى علاقه مند شديد؟
  ـ يادش به خير زمانى كه مأمون، خليفه بود. چه روزگارى بود آن روز! وقتى او به خلافت رسيد دستور داد تا همه كتاب هاى علمى به زبان عربى ترجمه شود، گروهى به ترجمه آثار يونانى پرداختند، من هم زبان فارسى را ياد گرفتم و به ترجمه متن هاى فارسى پرداختم.
  ـ الان مشغول چه كارى هستيد؟
  ـ در حال حاضر بيشتر در حديث كار مى كنم. آيا مى خواهى حديثى را كه الان نوشتم برايت بخوانم؟
  ـ بله. 
  ـ عُمَر مى خواست به مكّه برود تا حج عمره به جاى آورد، او نزد پيامبر آمد و از او اجازه گرفت. پيامبر به او اجازه داد و او را برادر خطاب كرد.
  ـ عجب!
  ـ اين نكته بسيار مهمّى است كه پيامبر، عُمَر را برادر خود خطاب مى كند، و نكته مهمتر اين كه عمر بدون اجازه پيامبر هيچ كارى انجام نمى داد. اين يعنى ايمان كامل!
  با شنيدن اين سخن به فكر فرو مى روم، من شنيده ام روزى كه پيامبر بين مسلمانان، پيمان برادرى مى بست، ميان هر دو نفر از آنها عقد برادرى برقرار كرد. در آن روز، على(ع) با چشم گريان نزد پيامبر آمد و فرمود: «اى پيامبر! بين همه مردم، پيمان برادرى بستى، امّا مرا فراموش كردى».
  پيامبر رو به على(ع) كرد و فرمود: «اى على! تو در دنيا و آخرت برادر من هستى».
  على(ع) برادر پيامبر و نزديك ترين افراد به پيامبر بود. اكنون چگونه شده است كه علامه بَلاذُرى اين سخن را نقل مى كند؟ آيا واقعاً عُمَر اين گونه بود؟ اگر واقعاً عُمَر اين قدر به پيامبر احترام مى گذاشت و بدون اجازه پيامبر هيچ كارى نمى كرد، پس چرا به سخنان پيامبر گوش فرا نداد؟ چرا به خانه دختر پيامبر حمله كرد؟ پيامبر بارها گفته بود كه فاطمه(س)، پاره تن من است، خشنودى او، خشنودى من است، غضب او غضب من است، چرا عُمَر با فاطمه آن گونه برخورد كرد؟
  در اين فكرها هستم، ناگهان به ياد مى آورم كه علامه بَلاذُرى از اهل سنّت است و عقايد خاص خودش را دارد.
  										* * *
  ـ جناب علامه! شما تاريخ شناس بزرگى هستيد، نظر شما در مورد حوادث بعد وفات پيامبر چيست؟ آيا درست است كه عُمَر با شعله آتش به سوى خانه فاطمه(س) رفت؟
  ـ تو بايد كتاب مرا بخوانى.
  ـ كدام كتاب را؟
  ـ كتاب «انساب الاشراف». در آن كتاب، تو پاسخ سؤال خود را مى يابى.
  كتاب را برمى دارم و مشغول مطالعه آن مى شوم، اين مطلب را در آن مى خوانم: «ابوبكر گروهى را نزد على فرستاد تا او را براى بيعت كردن بياورند، امّا على براى بيعت نيامد. عُمَر از ماجرا باخبر شد، با شعله آتشى به سوى خانه فاطمه حركت كرد. وقتى عُمَر نزديك خانه فاطمه رسيد، فاطمه به عُمَر چنين گفت: اى عُمَر! آيا مى خواهى درِ خانه مرا آتش بزنى؟ عُمَر در پاسخ گفت: آرى! اين كار، دين پدرت را محكم تر مى سازد».
  از اين سخن عُمَر بسيار تعجّب مى كنم، چگونه مى توان باور كرد كه سوزاندن خانه فاطمه، براى اسلام مفيد باشد؟ من نمى دانم اين چه اسلامى است؟ مگر پيامبر خشنودى فاطمه را خشنودى خدا معرّفى نكرده بود؟ مگر فاطمه پاره تن پيامبر نبود؟
  آن برادر سُنّى ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) را افسانه مى دانست، آيا او سخن استاد بَلاذُرى را نخوانده بود؟


title: اين خانه را ترك كنيد
text:
  اين خانه را ترك كنيد 


  قرن سوم هجرى است و من هنوز در شهر بغداد هستم، مى خواهم به ديدار استاد طَبرى بروم، همان كسى كه نويسنده كتاب «تاريخ طبرى» است.
  تو مى گويى استاد طَبرى در بغداد چه مى كند؟ او از شهر آمل است و بايد در آنجا در جستجويش باشى!
  من شنيده ام كه مدّتى است او به بغداد آمده است، آرى! امروزه بغداد، قطب علم و دانش است، دانشمندان بزرگ به اين شهر رو مى آورند.
  استاد طَبرى در علم حديث، تاريخ و تفسير، سرآمد دانشمندان شده است. من چون به تفسير قرآن خيلى علاقه دارم، دوست دارم از گفته هاى استاد در تفسير قرآن بهره ببرم. بيا با هم به درس تفسير استاد برويم!
  										* * *
  همه شاگردان دور استاد حلقه زده اند، يكى با صداى زيبا، قسمتى از آيه 30 سوره بقره را مى خواند:
  (... وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ...): وقتى كه فرشتگان به خدا گفتند: ما تو را تسبيح و حمد تو را به جا مى آوريم.
  اكنون استاد چنين سخن مى گويد: فرشتگان هم عبادت خدا را به جا مى آورده و نماز مى خوانند، البتّه نماز هر گروه از فرشتگان با نماز گروه ديگر فرق مى كند، مثلاً نماز فرشتگان آسمان اوّل، اين است كه به سجده بروند. اين مطلب در حديثى از پيامبر آمده است.
  امروز مى خواهم حديثى را براى شما بگويم كه آقاى سعيدبن جُبير آن را نقل كرده است، گوش كنيد: يك روز، عُمَر به مسجد مى رفت تا مثل همه مسلمانان در نماز جماعت شركت كند. همه مردم از خانه هاى خود بيرون آمده بودند تا به مسجد بروند و پشت سر پيامبر نماز بخوانند.
  عُمَر وقتى به مسجد مى رفت، نگاهش به مردى افتاد كه در گوشه اى نشسته بود. عُمَر به او گفت: موقع نماز است و هنوز اينجا نشسته اى؟ آن مرد در جواب گفت: كار خوب من براى تو چه فايده اى دارد؟ تو اگر كار خوبى داشته باشى، براى خودت خوب است!
  عُمَر ناراحت شد و او را كتك زد، بعد از آن، عُمَر به مسجد رفت و با پيامبر نماز خواند. وقتى نماز تمام شد، عُمَر نزد پيامبر آمد و ماجراى آن مرد را تعريف كرد.
  پيامبر به او سخنى گفت، عُمَر فكر كرد بايد تا آن منافق را به قتل برساند، براى همين با عجله از جابرخاست تا نزد آن منافق برود. پيامبر عُمَر را صدا زد و گفت: «اى عُمَر! بازگرد! همانا غضب و خشم تو، مايه عزّت اسلام است، خشنودى تو، همان حكم خداست! اى عُمَر! خدا نيازى به نماز انسان ها ندارد، در آسمان ها، فرشتگان همواره مشغول نماز هستند و خدا را عبادت مى كنند.
  عُمَر به پيامبر گفت: اى پيامبر! نماز فرشتگان چگونه است؟ 
  پيامبر سكوت كرد و به او جوابى نداد، در اين هنگام جبرئيل نازل شد و به پيامبر چنين گفت: «اى پيامبر! به عُمَر سلام برسان و به او خبر بده كه نماز فرشتگان هر آسمان با آسمان ديگر تفاوت دارد، نماز فرشتگان آسمان اول، سجده مى باشد، نماز فرشتگان آسمان دوم، ركوع مى باشد...».
  وقتى سخن استاد به اينجا مى رسد، او بحث را تمام مى كند، گويا او خسته شده است. 
  										* * *
  من با شنيدن اين سخن به فكر فرو مى روم. چگونه مى شود كه خشم عُمَر مايه عزّت اسلام باشد؟ عُمَر كسى است كه با خشم، درِ خانه فاطمه(س) را آتش زد، آيا خشم او، عزّت اسلام بود؟ آخر اين چه حرفى است كه او مى زند؟
  مى خواهم بلند شوم و به استاد بگويم عُمَر در حقّ فاطمه(س) ظلم نمود، آن وقت شما او را اين گونه معرّفى مى كنى؟ چرا هر حديث دروغى را نقل مى كنيد؟ امّا تو دست مرا مى گيرى و مى گويى: آقاى نويسنده! حواست كجاست؟ گويا فراموش كرده اى كه استاد طبرى، از اهل سنّت است، او اعتقادات خاص خودش را دارد، آيا كسى كه خشم عُمَر را مايه عزّت اسلام مى داند، شيعه است؟
  با سخن تو به خود مى آيم. حق با توست. من بايد سكوت كنم و چيزى نگويم، امّا من بايد حرف خودم را بزنم، من كه كسى را غير از تو ندارم، به تو مى گويم، تو سرمايه زندگى من هستى، استاد طَبرى اين حديث را از آقاى سعيدبن جُبير نقل مى كند، من مى دانم كه سعيدبن جبُير در سال 46 هجرى به دنيا آمده است، يعنى او 35 سال بعد از وفات پيامبر، متولّد شده است، حال چگونه مى شود كه او اين سخن را از پيامبر شنيده باشد؟ معلوم است كه «سعيدبن جُبير» اين حديث را خودش ساخته است!
  لحظاتى مى گذرد، فرصت را مناسب مى بينم تا سؤال خود را از استاد طَبرى بپرسم، جلو مى روم، سلام مى كنم و مى گويم:
  ـ جناب استاد! من هموطن شما هستم، نزد شما آمده ام تا سؤالى از شما بپرسم.
  ـ خوش آمديد! شما مى توانيد سؤال خود را بپرسيد.
  ـ نظر شما در مورد حوادث بعد از وفات پيامبر چيست؟ آيا درست است كه عُمَر مى خواست خانه فاطمه(س) را آتش بزند؟
  ـ من پاسخ شما را در كتاب خودم نوشته ام، شما با مطالعه آن به جواب خواهيد رسيد.
  										* * *
  كتاب تاريخ طَبرى در دست من است. اين سخن استاد طَبرى است: «عُمَر اوّلين كسى بود كه با ابوبكر بيعت كرد، بعد از بيعت او، بيشتر مردم با ابوبكر بيعت كردند، امّا گروهى خلافت ابوبكر را قبول نداشتند، آن ها مى خواستند با على بيعت نمايند و براى همين در خانه على جمع شده بودند. عُمَر به سوى خانه على آمد و گفت: از اين خانه خارج شويد! به خدا قسم اگر اين كار را نكنيد، اين خانه را آتش مى زنم».
  من امروز متوجّه مى شوم كه استاد طَبرى هم اين ماجرا را قبول داشته است، عُمَر تهديد كرد خانه فاطمه(س) را آتش خواهد زد، چرا آن برادر سُنّى همه اين ماجرا را افسانه مى داند؟ آيا او كتاب تاريخ طَبرى را نخوانده است؟


title: هرگز حرف بدون سند نزنيد
text:
  هرگز حرف بدون سند نزنيد 


  آيا كتاب «صحيح بخارى» را مى شناسى؟ آيا مى دانى اين كتاب چقدر مهم است؟ 
  صحيح بخارى، بهترين كتاب اهل سنّت مى باشد. آن ها به اين كتاب، اعتقاد زيادى دارند و آن را برادرِ قرآن مى خوانند.
  نويسنده اين كتاب، استاد بُخارى است، او در شهر «بخارا» به دنيا آمد، براى همين او را استاد بُخارى نام نهاده اند، او براى كسب علم و دانش، از شهر خود به عربستان و مصر و عراق سفر نمود. استاد بُخارى، به هر استادى اعتماد نمى كرد، همين ويژگى اوست كه باعث شده تا كتاب او، حرف اوّل را در ميان صدها كتاب بزند.
  من خبردار شده ام كه استاد بُخارى در شهر كوفه است. من دوست دارم او را ببينم، براى همين از فرصت استفاده مى كنم و به شهر كوفه مى روم. يادت نرود ما قرن سوم هجرى هستيم. استاد بُخارى به كوفه آمده است تا نزد علامه ابن ابى شَيبه شاگردى كند.
  										* * *
  به من مى گويى كه علامه ابن ابى شَيبه كيست؟ گويا بار اوّلى است كه نام او را شنيده اى!
  علامه ابن ابى شَيبه از بزرگ ترين دانشمندان اين روزگار است، او درياى علم است، هر كس مى خواهد از علم و دانش بهره ببرد، نزد او مى آيد، بى جهت نيست كه استاد بُخارى اين روزها در كوفه است و در درس اين علامه حاضر مى شود.
  بيا با هم به مسجد كوفه برويم، الان درس علامه ابن ابى شَيبه شروع مى شود.
  وارد مسجد كوفه مى شويم، اين مسجد چه حال و هوايى دارد! در اينجا معنويت موج مى زند. ابتدا دو ركعت نماز مى خوانيم.
  آن طرف را نگاه كن!، چه جمعيّت زيادى در آنجا جمع شده است، آن ها شاگردان علامه ابن ابى شَيبه هستند. آيا مى توانى آن ها را بشمارى؟ تعداد آن ها بسيار زياد است. من شنيده ام در سفرى كه استاد به بغداد داشت، سى هزار نفر در درس او شركت مى كردند.
  گوش كن! استاد دارد سخن مى گويد: «عزيزان من! هرگاه خواستيد مطلبى را نقل كنيد، دقّت كنيد كه آن مطلب داراىِ سند و مدرك باشد. چند روز قبل، باخبر شدم كه يكى از بزرگان، حديثى را نقل كرده است. من نمى دانم او اين مطلب را از كجا نقل كرده است؟ من همه كتاب ها را مطالعه كردم، چنين حديثى نيافتم».
  اين سخن علامه ابن ابى شَيبه مرا به فكر فرو مى برد، استاد ابن ابى شَيبه كسى است كه نسبت به نقل مطلب بدون سند، واكنش نشان مى دهد، او آدم بى خيالى نيست، او از اين كه يك نفر مطلبى را بدون سند و مدرك نقل كرده است، ناراحت شده است.
  او چندين كتاب را بررسى كرده است. اكنون كه مدرك و سندى براى آن حديث نديده است، وظيفه خود دانسته كه در جمع شاگردان خود اين نكته را بيان كند. آرى! او با شجاعت تمام در مقابل كج روى ها مى ايستد، او دوست دارد وقتى ديگران مطلبى را نقل مى كنند، مدرك آن را هم بيان كنند.
  درس علامه ابن ابى شَيبه تمام مى شود، الان فرصت خوبى است كه من نزد او بروم و سؤال خود را بپرسم:
  ـ استاد! من در مورد حوادث بعد از وفات پيامبر تحقيق مى كنم. من مى خواستم بدانم نظر شما در اين مورد چيست؟
  ـ بعد از وفات پيامبر حوادث زيادى روى داده است. منظور شما كدام حادثه است؟
  ـ حوادث خانه فاطمه(س).
  ـ مگر شما كتاب مرا نخوانده ايد؟ 
  ـ كدام كتاب؟
  ـ كتاب «المصنّف». برويد و اين كتاب را بخوانيد، پاسخ خود را خواهيد يافت.
  										* * *
  كتاب را باز مى كنم و چنين مى خوانم: «مردم مدينه با ابوبكر بيعت كردند، يكى از ياران على به خانه او مى آمد و آن دو با هم گفتگو مى كردند. اين خبر به گوش عُمَر رسيد. عُمَر نزد فاطمه آمد و به او گفت: اى دختر پيامبر! پدر تو و تو نزد من حرمت داريد، امّا اين باعث نمى شود كه من خانه تو را آتش نزنم. وقتى على به خانه آمد، فاطمه به او گفت: امروز عُمَر نزد من آمد و سوگند ياد كرد كه اگر شما باز هم در اينجا جمع شويد، او ما و اين خانه را در آتش بسوزاند».
  به راستى چرا عُمَر چنين تهديدى نمود؟چرا او با فاطمه اين گونه سخن گفت؟ مگر فاطمه پاره تن پيامبر نبود، چرا عُمَر فاطمه(س) را به سوزاندن خانه و اهل خانه اش تهديد كرد؟
  نمى دانم، آن برادر سُنّى كه همه مطالب را دروغ مى دانست، آيا او اين مطالب را نخوانده است؟


title: خليفه چهارم مرا بشناسيد
text:
    خليفه چهارم مرا بشناسيد


  اكنون مى خواهم به اروپا سفر كنم، من مى خواهم به كشور اسپانيا، شهر قُرطُبه بروم. 
  شايد بگويى براى چه من هوسِ سفر به اسپانيا كرده ام، من مى خواهم به ديدار علامه قُرطُبى بروم. دانشمندى بزرگ كه سخنانش مورد اعتماد مى باشد. او بيشتر به نام «ابن عبدِرَبِّه قُرطُبى» مى شناسند.
  من به قرن چهارم هجرى آمده ام، در اين روزگار، اسپانيا، كشورى مسلمان است و به نام «اندلس» مشهور است و مسلمانان بر آنجا حكومت مى كنند و نويسندگان و دانشمندان بزرگى در اين كشور زندگى مى كنند.
  اينجا شهر قرطبه است، شهرى زيبا. رودى بزرگ از اين شهر عبور مى كند. من به مسجد بزرگ شهر مى روم، تا به حال مسجدى به اين زيبايى نديده ام، آنجا را نگاه كن، استاد قُرطُبى آنجاست، عدّه اى در آنجا جمع شده اند و او مى خواهد شعر خودش را بخواند. من يادم رفت بگويم كه استاد قُرطُبى شاعر هم مى باشد، شعرهاى او زبانزد همه است.
  										* * *
  گوش كن! استاد قُرطُبى شعر خودش را مى خواند، او در شعر خود از خلفاى اسلام ياد مى كند و آنان را مدح مى كند. استاد از ابوبكر و عُمَر و عثمان ياد مى كند و آنان را سه خليفه پيامبر معرّفى مى كند. من منتظر هستم تا او از امام على(ع) نيز ياد كند، اهل سنّت امام على(ع) را به عنوان خليفه چهارم قبول دارند.
  من چه مى شنوم؟ استاد قُرطُبى از معاويه به عنوان خليفه چهارم ياد مى كند، گويا او اصلاً به خلافت امام على(ع) اعتقادى ندارد!!
  لحظاتى مى گذرد، فرصت پيش مى آيد، من جلو مى روم تا از او سؤال خود را بنمايم: 
  ـ جناب استاد! من در مورد حوادث بعد از وفات پيامبر تحقيق مى كنم، به نظر شما آيا عُمَر قصد آتش زدن خانه فاطمه را داشته است؟
  ـ هفته قبل، نوشتن كتاب «العقد الفريد» را تمام كرده ام. شما برويد آن كتاب را مطالعه كنيد.
  										* * *
  كتاب استاد قُرطُبى را باز مى كنم و چنين مى خوانم: «گروهى از مخالفان، در خانه فاطمه جمع شده بودند. ابوبكر به عُمَر دستور داد تا به خانه فاطمه برود و آنان را براى بيعت بياورد. عُمَر شعله آتشى را در دست گرفت و سوى خانه فاطمه رفت. وقتى عُمَر به خانه فاطمه رسيد، فاطمه به او چنين گفت: اى عُمَر! آيا با اين آتش مى خواهى خانه مرا بسوزانى؟ عُمَر در پاسخ گفت: اگر شما با ابوبكر بيعت نكنيد، من اين كار را مى كنم».
  من تعجّب مى كنم، استاد قُرطُبى در اينجا به ماجراى تهديد عُمَر اشاره كرده است، پس چرا آن برادر سُنّى، همه اين ماجرا را افسانه مى خواند؟


title: من چنين و چنان خواهم كرد
text:
    من چنين و چنان خواهم كرد


  به قرن پنجم هجرى مى آيم، در كشور اندلس هستم، مى خواهم به ديدار علامه اندُلسى هم بروم، همان كه به نام «ابن عبدالبُر» مشهور است.
  علامه اندلسى، دانشمند بزرگى است و لقب «شيخ الاسلام» را به او داده اند، او مكتب فكرى بزرگى را تأسيس نمود و همه به سخنانش اعتماد دارند. جالب است بدانيد كه او در مورد زندگى ياران پيامبر كتاب ارزشمندى نوشته است. 
  من مى خواهم با او ديدارى داشته باشم، او اكنون در حال درس دادن است، شاگردان زياد در كلاس درس او نشسته اند.
  گوش كن! او براى شاگردان خود سخن مى گويد: «بدانيد كه بعد از پيامبر، مقام ابوبكر و عُمَر از همه مسلمانان بالاتر است. روز قيامت همه امّت اسلام براى حسابرسى حاضر مى شوند، آن روز، اعمال نيك ابوبكر و عُمَر از ديگران بيشتر خواهد بود».
  من با شنيدن اين سخن تعجّب مى كنم، ابوبكر و عُمَر قبل از اسلام، ساليان سال، بت پرست بودند، امّا على(ع) حتّى براى لحظه اى هم بت نپرستيد، حال چگونه مى شود كه اعمال نيك عُمَر و ابوبكر از على(ع) بيشتر باشد؟ پيامبر در جنگ خندق فرمود: «اى مردم! بدانيد كه ضربتِ على(ع)، نزد خدا بالاتر از عبادت همه جنّ و انس است».
  به هر حال، علامه اندُلسى عقايد خودش را دارد، او از دانشمندان اهل سنّت است. صلاح نيست كه من در اينجا با او در اين موضوع وارد بحث بشوم.
  صبر مى كنم تا سخنان علامه تمام شود، در فرصت مناسب جلو مى روم، سلام مى كنم و سؤال خود را مى پرسم: 
  ـ جناب علامه! من شنيده ام كه گروهى از مسلمانان بعد از وفات پيامبر با ابوبكر بيعت نكردند.
  ـ آرى! آن ها مى خواستند اتّحاد مسلمانان را برهم بزنند.
  ـ آيا درست است كه عُمَر به خانه فاطمه(س) آمد و او را تهديد كرد؟
  ـ آرى! من اين مطلب را در كتاب خود نوشته ام. شما كتاب «استيعاب» را بخوان. 
  										* * *
  در كتاب علامه اندُلسى چنين مى خوانم: «مردم با ابوبكر بيعت كردند، امّا على از بيعت كردن با ابوبكر خودارى كرد به خانه اش رفت. يك روز، عُمَر على را ديد و به او گفت: چرا از خانه بيرون نمى آيى و با ابوبكر بيعت نمى كنى؟ على گفت: من قسم خورده ام تا زمانى كه قرآن را به صورت كامل جمع آورى نكرده ام، جز براى نماز، از خانه ام خارج نشوم... مدّتى گذشت، به عُمَر خبر رسيد كه يكى از ياران على به خانه على مى رود. اينجا بود كه عُمَر نزد فاطمه آمد و گفت: اى دختر پيامبر! ما به تو و پدر تو احترام مى گذاريم. به من خبر رسيده است كه ياران على در خانه تو جمع مى شوند، به خدا قسم اگر آنان يك بار ديگر به اينجا بيايند، من چنين و چنان خواهم كرد».
  من با خود مى گويم كه عُمَر تصميم داشت چه كارى انجام بدهد؟ چرا علامه اندلسى، سخن عُمَر را آشكارا بيان نمى كند، چرا فقط كلمه «چنين و چنان» را آورده است؟ 
  آيا علامه اندُلسى اين گونه مى خواهد مظلوميّت فاطمه(س) را رقم بزند؟ چرا او مثل بسيارى از نويسندگان اهل سنّت، تلاش مى كند همه حقيقت را نگويد؟
  به هر حال، از سخن علامه اندُلسى مى توان فهميد كه عُمَر فاطمه(س) را تهديد كرده است.


title: قرار نبود كه تو دروغ گو شوى!
text:
    قرار نبود كه تو دروغ گو شوى!


  برادر سُنّى! من سخن تو را خواندم، سعى كردم زود در مورد آن قضاوت نكنم. به من ياد داده اند كه سخن هاى مختلف را بشنوم و بهترين آن را انتخاب كنم، من عهد كردم كه هرگز با تعصّب با سخن تو برخورد نكنم.
  راستش را بخواهى اوّل خيال مى كردم كه تو مى خواهى با دروغ گويى، مبارزه كنى، تا اينجا با تو موافق هستم و خوشحالم كه تو آرمانى چنين زيبا داشته باشى! آرى! هيچ چيز براى يك جامعه بدتر از دروغ نيست. تو گفتى كه بعد وفات پيامبر، همه چيز در صلح و صفا بوده است، براى فاطمه(س) هيچ حادثه اى روى نداده است و كسى به خانه او هجوم نبرده است. 
  اكنون از تو مى پرسم چرا شش نفر از دانشمندان بزرگ شما به ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) اشاره كرده اند؟
  من نام آن ها را بار ديگر ذكر مى كنم و سال وفات آن ها را مى گويم تا بدانى به بيش از هزار سال قبل باز مى گردد:
  1. استاد ابن ابى شَيبه، وفات 239 هجرى.
  2. استاد دِينَوَرى، وفات 276 هجرى.
  3. علامه بَلاذُرى وفات 270 هجرى.
  4. استاد طَبرى، وفات 310 هجرى.
  5. استاد قُرطُبى (ابن عبدربّه)، وفات 328 هجرى.
  6. علامه اندُلسى (ابن عبدالبُر)، وفات 463 هجرى.
  اين شش نفر كدامشان از علماى شيعه هستند؟ تو مى دانى كه اين شش نفر از بزرگ ترين دانشمندان اهل سنّت هستند، پس چرا تو مى خواستى اين واقعيّت را پنهان كنى؟ چرا؟
  اگر بگويى كه من اين كتاب ها را نخوانده ام، من به تو مى گويم: چگونه به خود جرأت دادى كه قبل از مطالعه و تحقيق، نظر بدهى؟ اگر تو اين كتاب ها را خوانده اى، پس چرا اين ماجرا را افسانه مى دانى؟ 
  										* * *
  برادر سُنّى! شايد در جواب من بگويى: عُمَر شعله آتش در دست گرفت، ولى او فقط مى خواست تهديد كند، حرف عُمَر اين بود: «اگر مخالفان از خانه فاطمه خارج نشوند، آن خانه را آتش خواهم زد»، اين فقط يك تهديد و ترساندن بود.
  ولى من از تو يك سؤالى دارم: آيا اين تهديد، باعث ترس و اضطراب فاطمه شد يا نه؟ 
  وقتى عُمَر تهديد كرد كه خانه فاطمه(س) را در آتش مى سوزاند، در آن خانه، على، فاطمه، حسن، حسين، زينب(ع) بودند.
  تو مى گويى عُمَر فقط تهديد كرد، او فقط ترساند. اكنون حديث پيامبر را گوش كن! پيامبر فرمود: «هر كس اهل مدينه را بترساند، لعنت خدا و فرشتگان و مردم بر او باد. خدا در روز قيامت هيچ عملى را از او قبول نمى كند».
  آرى! كسى كه اهل مدينه را بترساند، لعنت خدا بر اوست، فرشتگان او را لعنت مى كنند.
  اكنون بگو بدانم آيا على، فاطمه، حسن و حسين و زينب(ع)، اهل مدينه نبودند؟ اين حديث را دانشمندان اهل سنّت نقل كرده اند، احمدبن حنبل كه رئيس مذهب حنبلى است، در كتاب خود اين حديث را ذكر كرده است.
  من در اينجا نام 5 دانشمند شما را ذكر مى كنم اين حديث را ذكر كرده اند:
  1. استاد ابن حَنبَل (در كتاب مسند ابن حنبل ج 4 ص 55).
  2. استاد هَيثَمى (در كتاب مجمع الزوائد ج 3 ص 306).
  3. استاد ابن حَجَر (در كتاب فتح البارى ج 4 ص 81).
  4. استاد طَبرانى (در كتاب المعجم الكبير ج 7 ص 143).
  5. استاد سَيُوطى (در كتاب الجامع الصغير ج 2 ص 557).
  اكنون از تو مى خواهم تا كتاب «صحيح مسلم» را باز كنى! اين كتاب، يكى از معتبرترين كتاب هاى شما مى باشد. لطفاً صفحه 1007 آن را برايم بخوان!
  پيامبر فرمود: «هر كس قصد بدى نسبت به مردم مدينه داشته باشد، خداوند او را در آتش ذوب مى كند».
  آرى! عذاب جهنّم، سزاى كسى است كه قصد بدى به مردم مدينه بنمايد و بخواهد مردم مدينه را آزار دهد. اين سخن پيامبر است و در يكى از بهترين كتاب هاى شما آمده است. تو نمى توانى اين حديث را انكار كنى.
  از تو مى پرسم: «قصد بد» چيست؟
  اگر من آتش در دست بگيرم و به درِ خانه اى از خانه هاى مدينه بيايم و اهل آن خانه را تهديد به سوزاندن كنم، آيا اين همان قصد بد نيست؟ 
  تو قبول كردى كه عُمَر آتش در دست گرفت و فاطمه را تهديد كرد، خوب، اين ديگر همان قصد بد به مردم مدينه است.
  آيا مى توان گفت كه سزاى قصد بد به مردم مدينه، آتش جهنّم باشد، امّا قصد بد به فاطمه(ع) بدون اشكال باشد!!
  										* * *
  اهل سنّت هميشه به ما شيعيان مى گفتند: مردم ابوبكر را به عنوان خليفه انتخاب كردند، مردم حق دارند رهبر خود را خودشان انتخاب كنند، اين همان دموكراسى است. بعد از وفات پيامبر، مسلمانان جمع شدند و با ابوبكر بيعت كردند.
  من بارها و بارها اين سخن را شنيده ام، امّا امروز شنيدم كه تو مى گويى عُمَر فاطمه(س) را تهديد كرد كه اگر اهل خانه فاطمه(س)، با ابوبكر بيعت نكنند، خانه در آتش خواهد سوخت.
  اكنون از تو سؤال مى كنم: اين چه دموكراسى بوده است كه رهبر با تهديد و زور و خشنونت انتخاب مى شود، نه با رأى مردم!
  دموكراسى يعنى اين كه همه حقّ انتخاب داشته باشند، هر كس موافق باشد، رأى بدهد، هر كس مخالف باشد، بتواند رأى ندهد!
  مگر جرم على و فاطمه(ع) چه بود؟ آن ها نمى خواستند به ابوبكر رأى بدهند. چرا عُمَر آن ها را تهديد كرد كه اگر با ابوبكر بيعت نكنند، خانه آن ها را آتش بزند؟
  برادر سُنّى! من از تو خيلى تشكّر مى كنم، زيرا تو باعث شدى تا به افسانه اى بزرگ پى برم! اين افسانه مى گويد كه ابوبكر با دموكراسى به خلافت رسيد، امّا امروز فهميدم كه او با زور و تهديد و خشونت به خلافت رسيد.
  اكنون مى فهمم چرا عدّه اى با نام و ياد فاطمه(س) مخالف هستند، فرياد اعتراض فاطمه، رسواگر دروغ بزرگ تاريخ است، من امروز خيلى چيزها را فهميدم.


title: اى كاش آن دستور را نمى دادم!
text:
    اى كاش آن دستور را نمى دادم!


  آيا مى دانى به دنبال چه هستم؟ مى خواهم بگويم كه ماجرا، فقط تهديد نبوده است! مى خواهم ثابت كنم كه بعد از وفات پيامبر، گروهى به خانه فاطمه(س) هجوم برده اند. 
  من به دنبال اين نكته هستم. براى همين مى خواهم به شهر دمشق بروم. دمشق پايتخت كشور سوريه است. بايد براى كشف حقيقت، راه خود را ادامه بدهم. من به قرن ششم هجرى آمده ام. وقتى وارد دمشق مى شوم، همه غم ها، مهمان دلم مى شود، اين شهر خاطره هاى زيادى از اسارت خاندان پيامبر دارد.
  مى خواهم با استاد ابن عَساكِر ديدار داشته باشم. بايد به مدرسه نُوريه برويم، مدرسه اى كه شهرت آن، تمام دنياى اسلام را گرفته است، البتّه، منظور من از اين مدرسه، چيزى شبيه به دانشگاه است! جوانان زيادى براى تحصيل به اينجا آمده اند. 
  شنيده ام كه سلطان نور الدين زنكى اين مدرسه را براى استاد ابن عَساكِر ساخته است تا او بتواند در اين مدرسه به تربيت شاگردان مشغول شود.
  اين مدرسه چقدر باصفاست! درختان زيبايى در حياط مدرسه به چشم مى آيند، حوض آبى هم، در وسط مدرسه است، گويا براى ديدار با استاد بايد به آن سو بروم، آنجا كه جمعيّت زيادى به چشم مى آيد!
  پيرمردى بر روى صندلى كوچكى نشسته است و شاگردان دور او حلقه زده اند، هر كس از او سؤالى مى كند و او جواب مى دهد. آن پيرمرد، استاد ابن عَساكِراست.
  										* * *
  در ميان جمعيّت، نگاه من به شخصى خورد كه چندين مأمور، دور او را حلقه كرده اند، او لباس گران قيمتى به تن كرده است، خوب نگاه كن! لباس او، لباس شاهانه است!
  او سلطان نورالدين زنكى است، سلطان سوريه و مصر و فلسطين! چقدر جالب است كه سلطان هم به كلاس درس استاد مى آيد، بى جهت نيست كه جوانان زيادى از هر شهر و ديار به اين مدرسه مى آيند تا از علم و دانش استاد استفاده كنند، وقتى جوانان مى بيند كه سلطان هم براى كسب علم مى آيد، علاقه بيشترى به دانش پيدا مى كنند.
  استاد امروز نزديك به هشتاد سال دارد، او در راه كسب دانش سختى هاى زيادى كشيده است، و امروز روز عزّت اوست، همه به سخن و گفتار او اعتماد زيادى دارند، اصلاً حرف او سند است. 
  										* * *
  استاد ابن عَساكِر در مورد مسأله اى فقهى سخن مى گويد، من نگاهى به تو مى كنم كه در اين سفر همراه من هستى، گويا اين موضوع براى تو چندان جذاب نيست. من از فرصت استفاده مى كنم و براى تو خاطره اى مى گويم: سال ها پيش، ابن عَساكِر نزد شيخ بزرگى رفت تا از او كسب علم كند. آن روز آن شيخ به دنبال گمشده اى بود، او كتاب ارزشمندى را گم كرده بود. ابن عَساكِر به آن شيخ گفت: 
  ـ شما به دنبال چه هستيد؟ 
  ـ مى خواستم امروز براى شما كتاب ارزشمندى را درس بدهم، امّا هر چه مى گردم آن را پيدا نمى كنم، گويا آن را گم كرده ام!
  ـ اسم آن كتاب چيست؟ 
  ـ كتاب «بحث و نشور».
  ـ آيا مى خواهى همه آن كتاب را از حفظ براى شما بخوانم؟
  ـ يعنى شما آن كتاب را حفظ هستيد؟
  ـ آرى! 
  ابن عَساكِر شروع به خواندن كتاب كرد و آن شيخ نيز هر جا نياز به توضيح بود، براى شاگردانش توضيح مى داد.
  										* * *
  استاد ابن عَساكِر تاكنون چندين كتاب نوشته است. آيا مى دانى فقط يكى از كتاب هاى او «تاريخ دمشق» است كه 70 جلد است، هر جلد آن كتاب، حدود 400 صفحه شده است.
  گوش كن! اكنون استاد نكته تاريخى براى شاگردانش نقل مى كند، اينجا را بايد با دقّت گوش كنيم، فكر مى كنم براى ما مفيد باشد. استاد چنين مى گويد: «روزهاى آخر زندگى ابوبكر بود، ابن عَوْف كه دوست صميمى او بود به ديدارش آمد. ابوبكر نگاهى به ابن عَوْف كرد و به او گفت كه در اين لحظه هاى آخر، از انجام چند كار پشيمان هستم. ابوبكر كه مرگ را در چند قدمى خود مى ديد به ابن عَوْف چنين گفت: اى كاش دستور حمله به خانه فاطمه را نمى دادم! اى كاش درِ خانه فاطمه را باز نمى كردم، اگر چه افرادى در آن خانه بودند كه با من سر جنگ داشتند».
  سخن استاد ابن عَساكِر به پايان مى رسد، من به فكر فرو مى روم، از اين مطلب استفاده مى شود كه ابوبكر دستور حمله و هجوم به خانه فاطمه(س) را داده است و عدّه اى به آن خانه هجوم برده اند و وارد خانه شده اند.
  به راستى در آن ماجراى هجوم، چه اتّفاقاتى افتاده است كه ابوبكر در لحظه مرگ، اين گونه پشيمان است؟
  آيا ابوبكر در روزهاى آخر زندگى خود، به ياد سخن فاطمه افتاده است؟ آن لحظه اى كه فاطمه فرياد برآورد: «بابا! يا رسول الله! ببين كه بعد از تو، عُمَر و ابوبكر چه ظلم هايى در حق ما روا مى دارند».
  										* * *
  برادر سُنّى! تو مى گفتى ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) افسانه است، اگر واقعاً هيچ هجومى به خانه فاطمه(س) نشده است، پس چرا ابوبكر اين گونه اظهار پشيمانى مى كند؟ 
  من باور دارم كه ابوبكر آن قدر كم عقل نيست كه براى يك افسانه، اين گونه تأسف بخورد!!
  اين سخن ابوبكر است: «اى كاش دستور حمله به خانه فاطمه را نمى دادم!»، او وقتى فهميد كه ديگر بايد به خانه قبر برود از خود سؤال كرد كه آيا حكومت چندروزه دنيا، ارزش آن را داشت كه آن گونه در حقّ فاطمه(س) ظلم كند.


title: وقتى دخترم را مى بينم
text:
    وقتى دخترم را مى بينم 


  در شهر دمشق در جستجوى استاد ذَهَبى هستم، مى خواهم او را ببينم و از او سؤال خود را بپرسم، من در قرن هشتم هجرى هستم. بايد به مدرسه اشرفيّه بروم، استاد ذَهَبى را آنجا مى توان يافت.
  به مدرسه مى روم، پيرمردى بر روى صندلى كوچكى نشسته است، شاگردان زيادى دور او حلقه زده اند. هر كدام از آنان، اهل شهر و ديارى هستند. آن ها براى بهره بردن از دانش استاد ذَهَبى به اينجا آمده اند.
  گوش كن! استاد ذَهَبى مشغول سخن است: «مبادا براى كسب علم نزد شيعيان برويد! شيعيان گمراه و خطاكار مى باشند و نبايد به سخنان آنان اعتماد كرد».
  گويا استاد ذَهَبى فقط حديث كسانى را قبول مى كند كه از اهل سنّت باشند، او شيعيان را گمراه مى داند.
  گوش كن! استاد ذَهَبى ادامه مى دهد: «حتماً شنيده ايد كه حدود صد سال پيش، مسجد پيامبر در مدينه دچار آتش سوزى شد. به نظر من، آن آتش سوزى علّتى داشته است. شيعيان به ديوارهاى آن مكان مقدّس دست زدند، بايد آن ديوارها پاك مى شد، براى همين بود كه آتش آمد تا آن ديوارها پاك شوند».
  سپس چنين مى گويد: «يكى از بزرگان مى گفت: شيعيان مخالف قرآن و پيامبر هستند، آنان كافر هستند».
  من ديگر مى ترسم از استاد ذَهَبى سؤال خود را بپرسم، آرى! من عطاى او را به لقايش بخشيدم!!
  اگر من جلو بروم و سؤال خود را بنمايم، حتماً مى فهمد كه من شيعه هستم. اينجا بايد سكوت كنم.
  										* * *
  صدايى به گوش مى رسد: «امام جُوينى وارد شهر دمشق شد». استاد ذهبى تا اين سخن را مى شنود چنين مى گويد: «من بايد به ديدار امام جُوينى بروم، او حديث شناسى بزرگ و مايه افتخار اسلام است».
  استاد ذَهَبى از جابرمى خيزد، گروهى از شاگردانش هم همراه او مى روند.
  من نمى دانم چه كنم، آيا همراه آنان بروم؟ حتماً امام جُوينى از اهل سنّت است وگرنه هيچ وقت استاد ذَهَبى (كه شيعه را گمراه مى داند) به ديدار او نمى رفت و هرگز او را «فخر اسلام» نمى خواند.
  من در فكر هستم، تو با من سخن مى گويى: چرا ترسيده اى؟ برخيز! قرار بود كار تحقيق را به پايان برسانى، برخيز!
  با سخن تو، قوّت قلبى مى گيرم و حركت مى كنم، به دنبال جمعيّت به راه مى افتم.
  										* * *
  استادان شهر دمشق در اينجا جمع شده اند، آن ها مى خواهند از امام جُوينى حديث بشنوند، مجلس سراسر سكوت است و امام جُوينى براى آنان سخن مى گويد.
  نگاهى به امام جُوينى مى كنم، نمى دانم چرا محبّت او به دل من مى آيد، كاش مى توانستم با او سخن بگويم، گويا بايد ساعت ها صبر كنم.
  چند ساعت مى گذرد، ديگر نزديك اذان مغرب است، قرار مى شود بقيّه مطالب براى فردا بماند، كم كم دور امام جُوينى خلوت مى شود، من نزديك مى شوم، سلام مى كنم، او به زبان فارسى جواب مرا مى دهد و مى گويد: چطورى؟ هموطن!
  تازه مى فهمم كه امام جُوينى، ايرانى است، خيلى خوشحال مى شوم، نزديك تر مى شوم، با او روبوسى مى كنم: 
  ـ شما اهل كدام منطقه ايران هستيد؟
  ـ از اسم من پيداست. من از شهر جُوين هستم. شهرى نزديك سبزوار.
  ـ پس به اين دليل شما را جُوينى مى گويند.
  ـ بله! چه شد كه گذر تو به دمشق افتاده است؟
  ـ من در جستجوى حقيقت به اينجا آمده ام. آيا شما در مورد هجوم به خانه فاطمه(س) چيزى شنيده ايد؟
  ـ شما نبايد اين حرف ها را زياد پى گيرى كنى، ما به ابوبكر و عُمَر اعتقاد داريم، آن ها خليفه پيامبر ما هستند. ما نبايد زياد در مورد اين مسائل موشكافى كنيم.
  ـ من دوست داشتم تا با حقيقت آشنا شوم، من مى خواهم بدانم در تاريخ چه گذشته است. 
  ـ من يك حديث شناس هستم و بيشتر در مورد سخنان پيامبر تحقيق كرده ام. من سخنى از پيامبر را در كتاب خودم آورده ام، شايد آن حديث بتواند به تو كمك كند. برو كتاب «فرائد السمطين» را بخوان.
  										* * *
  كتاب را باز مى كنم و به مطالعه آن مشغول مى شوم. حديثى از پيامبر مى خوانم، اين سخن پيامبر است: «هرگاه دخترم، فاطمه را مى بينم، به ياد حوادثى مى افتم كه بعد از من براى او پيش خواهد آمد، گويا با چشم خود مى بينم كه گروهى وارد خانه او مى شوند و حرمت او را مى شكنند! آنان حقّ فاطمه را غصب مى كنند، پهلوى او را مى شكنند، فرزندش محسن را سقط مى كنند. آن روز، فاطمه فرياد برمى آورد: يا محمّداه!، امّا كسى به داد او نمى رسد. بعد از مرگ من، فاطمه اوّلين كسى خواهد بود كه به من ملحق خواهد شد. فاطمه در حالى كه به شهادت رسيده است، نزد من خواهد آمد».
  در اين حديث، پيامبر از آينده اى خبر مى دهد كه دل هر انسان آزاده اى را به درد مى آورد.
  برادر سُنّى! با تو هستم، تو نمى توانى ادّعا كنى كه امام جُوينى، از علماى شيعه است، من سخن استاد ذَهَبى را در مورد او بيان كردم. تو خودت بهتر از من استاد ذَهَبى را مى شناسى.
  هرگز استاد ذهبى، يك نفر شيعه را براى استادى خود انتخاب نمى كند!
  استاد ذَهَبى شيعيان را بى دين مى داند، چطور مى شود كه امام جُوينى شيعه باشد و ذَهَبى او را فخر اسلام بداند؟
  از تو مى خواهم يك بار ديگر كلام استاد ذَهَبى در حقّ امام جُوينى را بخوانى؟ اين سخن استاد ذَهَبى است: «يكى از استادان من، يگانه دوران، فخر اسلام، استاد استادان، امام جُوينى مى باشد».
  برادر سُنّى! تو گفتى كه ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) افسانه است؟ اكنون بگو بدانم با سخن امام جُوينى چه مى كنى؟


title: اى خليفه نفرين شده
text:
    اى خليفه نفرين شده 


  آيا به خاطر دارى كه به ديدار استاد دِينَوَرى رفتيم، همان استادى كه افتخارى براى جهان اسلام است كتاب هاى او مورد توجّه دانشمندان است.
  آيا به ياد دارى كه مردم مى گفتند: «در خانه اى كه كتاب هاى استاد دِينَوَرى نباشد، در آن خانه، هيچ خيرى نيست». اكنون بار ديگر مى خواهم نزد او بروم، به بغداد باز مى گردم...
  من از استاد دِينَوَرى مى خواهم تا برايم از ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) بيشتر بگويد.
  اكنون استاد دِينَوَرى حقايق بيشترى را برايم مى گويد: «فاطمه شنيد كه عُمَر مى خواهد خانه اش را آتش بزند چنين گفت: بابا! يا رسول الله! ببين كه بعد از تو، عُمَر و ابوبكر چه ظلم هايى در حق ما روا مى دارند!».
  به راستى فاطمه از چه ظلم و ستم هايى سخن مى گويد؟ مگر عُمَر و ابوبكر در آن روز چه كرده بودند؟
  استاد دِينَوَرى در ادامه، ماجراى ديگرى را براى من تعريف مى كند: 
  روزهاى آخر زندگى فاطمه بود، ابوبكر و عُمَر با هم به عيادت فاطمه رفتند، فاطمه به آنان گفت:
  ـ شما اينجا آمده ايد چه كنيد؟
  ـ ما آمده ايم تا از تو بخواهيم كه ما را ببخشى.
  ـ من سؤالى از شما مى كنم اگر راستش را بگوييد مى فهمم كه واقعاً براى عذر خواهى آمده ايد. 
  ـ هر چه مى خواهى بپرس كه ما راستش را به تو خواهيم گفت.
  ـ آيا شما از پيامبر شنيديد كه فرمود: «فاطمه، پاره تن من است و من از او هستم، هر كس او را آزار دهد مرا آزار داده است و هر كس مرا آزار دهد خدا را آزرده است؟»
  ـ آرى!، اى دختر پيامبر! ما اين حديث را از پيامبر شنيديم.
  ـ شكر خدا كه شما به اين سخن اعتراف كرديد.
  آنگاه فاطمه چنين گفت: «بار خدايا! تو شاهد باش، اين دو نفر مرا آزار دادند و من از آن ها راضى نيستم».
  اينجا بود كه ابوبكر شروع به گريه كرد، فاطمه به او چنين گفت: «بدان من بعد از هر نماز تو را نفرين مى كنم».
  سخنان استاد دِينَوَرى مرا به فكر فرو مى برد، به راستى چرا فاطمه(س) بعد از هر نماز ابوبكر را نفرين مى كرد؟ 
  برادر سُنّى! تو كه مى گفتى بعد از وفات پيامبر، هيچ حادثه اى براى فاطمه(س) روى نداده است و او به مرگ طبيعى از دنيا رفته است، پس ماجراى اين نفرين چيست؟
  چرا فاطمه(س) بعد از هر نماز ابوبكر را نفرين مى كرد؟ اين نفرين چه پيام هايى دارد؟ تو گفتى كه ابوبكر و عُمَر فقط فاطمه(س) را تهديد كرده اند، امّا معلوم مى شود كه ماجرا فقط تهديد نبوده است.


title: چرا يقه آن بى حيا را نمى گيرى!
text:
    چرا يقه آن بى حيا را نمى گيرى!


  برادر سُنّى! تو در ابتداى سخن خويش، ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س) را افسانه دانستى. من از كتاب هاى اهل سنّت، براى تو دليل آوردم و ده ها صفحه براى تو نوشتم، معلوم شد كه تعدادى از علماى اهل سنّت حرف تو را قبول ندارند. نمى دانم تو چرا مى خواستى حقيقت را پنهان كنى.
  به راستى تو چرا كتاب هاى دانشمندان اهل سنّت را نخواندى؟ چرا قبل از اين كه تحقيق كنى، حرف زدى؟
  اكنون مى خواهم ادامه سخنان تو را نقل كنم. تو مى گويى اگر ماجراى هجوم به خانه فاطمه(س)، حقيقت داشته باشد، چند اشكال بزرگ پيش مى آيد.
  حرف تو اين است: چگونه مى توان باور كرد كه گروهى به خانه فاطمه(س) حمله كنند و على(ع) هيچ كارى انجام ندهد؟ آخر مگر مى شود على با چشم خود ببيند به ناموسش حمله كنند و او سكوت كند!
  خوب است من اصل سخن تو را در اينجا نقل كنم، فكر مى كنم اين طورى بهتر باشد: 
  حضرت على، شير خدا فاتح خيبر است، كسى است كه گفته مى شود در جنگ خيبر در قلعه را با يك دست بلند نموده و براى خودش سپر ساخت، چرا او سكوت نمود و حضرت على موّظف بود از همه مظلومان دفاع كند و مخصوصاً موّظف بود از ناموس خودش دفاع نمايد. ناموس (همسر)، خطِ قرمز هر شخصى به حساب مى آيد. بى عرضه ترين آدم ها، وقتى زن و بچه خود را در خطر ببينند، از فدا نمودن خود دريغ نمى نمايند، چرا حضرت على از همسر خودش از دختر پيامبر دفاع ننمود؟
  پست ترين و نامردترين آدم هاى كره زمين از همسر و فرزندان خود دفاع مى كنند و اگر نتوانند از جان خود دريغ نمى نمايند.
  اين را در اصطلاح ما، مظلوميّت نمى گويند، بلكه بى غيرتى و نامردى مى نامند!!
  اهل سنّت، حضرت على را اَسَد الله الغالب (شير پيروزمند خدا) لقب داده اند، چون حضرت على در هيچ كجا مغلوب كسى ديگر نشد...اهل سنّت، اسم على را «شاه مردان» گذاشته اند، در صورت پذيرفتن اين مطلب دروغ، حضرت على چه مردانگى داشت؟
  من به اين سخنان تو فكر مى كنم. بايد جوابى به اين سخنان بدهم.
  										* * *
  برادر سُنّى! تو به گونه اى سخن گفتى كه من خيال كنم اگر ماجراى شهادت فاطمه(س) را قبول كنم، بايد قبول كنم كه مولايم على(ع)، بى غيرت بوده است!
  هدف تو اين است. تو مى دانى كه يك شيعه، هرگز قبول نمى كند مولايش بى غيرت باشد. اين را تو خوب مى دانى. تو مى خواهى كارى كنى كه من ناچار شوم بگويم ماجراى هجوم به خانه فاطمه دروغ است!
  تو مى گويى اگر من اين ماجرا را حقيقت بدانم، بايد قبول كنم كه مولاى من بى غيرت بوده است!
  اكنون من از تو سؤال مهمّى دارم:
  چه كسى گفته كه على(ع) اعتراض نكرد؟ مثل اين كه تو تاريخ را نخوانده اى؟ 
  من نمى گويم تو مى خواهى تاريخ را پنهان كنى، آرى! تو مطالعات تاريخى زيادى ندارى!
  گويا چاره اى نيست، خود من بايد براى تو ماجرا را تعريف كنم:
  وقتى عُمَر و همراهان او وارد خانه على شدند، صداى فاطمه بلند شد: «بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند».
  اينجا بود كه على(ع) به سوى عُمَر رفت، گريبان او را گرفت، عُمَر مى خواست فرار كند، على(ع) او را محكم به زمين زد، مشتى به بينى و گردنِ او كوبيد.
  هيچ كس جرأت نداشت براى نجات عُمَر جلو بيايد، همه ترسيده بودند، عدّه اى فكر كردند كه على(ع)، عُمَر را خواهد كشت و خون او را خواهد ريخت.
  بعد از لحظاتى، على(ع) عُمَر را رها كرد و گفت: «اى عُمَر! پيامبر از من پيمان گرفت كه در مثل چنين روزى، صبر كنم. اگر وصيّت پيامبر نبود، هرگز تو را رها نمى كردم».
  آرى! على(س) اعتراض كرد، آن چنان عُمَر را بر زمين كوفت كه ديگران خيال كردند ديگر كار عُمَر تمام است. به راستى چرا على(ع) آن روز عُمَر را رها كرد؟ چرا او صبر كرد؟
  برادر سُنّى! آيا مى دانى اگر صبر على نبود، از اسلام هم چيزى نمى ماند. كشور روم كه در زمان پيامبر به جنگ پيامبر آمده بود، منتظر بود تا در مدينه جنگ داخلى روى دهد و آن وقت به مدينه حمله كند. اگر على شمشير مى كشيد و با مخالفان جنگ مى كرد، چه غوغايى برپا مى شد!
  باز هم مى گويم مولاىِ من اعتراض كرد، ولى اعتراض او با صبر همراه بود، پيامبر از او خواسته بود تا در اين حوادث صبر كند، آيا تو از وصيّت پيامبر خبر دارى؟
  										* * *
  على(ع) كنار پيامبر نشسته بود اشك در چشمان او حلقه زده بود. در آن هنگام، جبرئيل نازل شد و به پيامبر گفت: «اى محمّد! دستور بده تا همه از اتاق خارج شوند و فقط على(ع) بماند».
  پيامبر از همه خواست تا اتاق را ترك كنند. جبرئيل همراه خود نامه اى آورده بود. جبرئيل گفت: «اى محمّد! خدايت سلام مى رساند و مى گويد: اين عهدنامه بايد به دست وصىّ و جانشين تو برسد».
  پيامبر در جواب گفت: «اى جبرئيل، همه سلام ها به سوى خدا باز مى گردد، سخن خداى من، درست است، نامه را به من بده».
  جبرئيل نامه را به پيامبر داد و پيامبر آن را به على(ع) داد و از او خواست تا آن را به دقّت بخواند.
  بعد از لحظاتى... پيامبر رو به على(ع) كرد و گفت:
  ـ اى على، آيا از اين عهدنامه كه خدا برايت فرستاده آگاه شدى؟ آيا به من قول مى دهى كه به آن عمل كنى.
  ـ آرى!، من قول مى دهم به آن عمل كنم و خداوند هم مرا يارى خواهد نمود.
  ـ در اين عهد نامه آمده است كه تو بايد بر سختى ها و بلاها صبر كنى، على جان، بعد از من، مردم جمع مى شوند حقّ تو را غصب مى كنند و به ناموس تو بى حرمتى مى كنند، تو بايد در مقابل همه اين ها صبر كنى!
  ـ چشم، من در مقابل همه اين سختى ها و بلاها صبر مى كنم.
  آرى! آن روز على(ع) به پيامبر قول داد كه در مقابل همه اين سختى ها و بلاها صبر كند. 
  										* * *
  برادر سُنّى! تو گفتى چرا على(ع)، اعتراض نكرد، من به تو مى گويم: على(ع) اعتراض كرد.
  تو مولاى مرا بى غيرت مى خوانى؟ مولاى من كه اعتراض كرد و عُمَر را محكم بر زمين كوفت و مشت بر بينى و گردن او زد. بى غيرت آن كسى است كه با چشم خود به ناموسش جسارت مى كنند و اصلاً اعتراض نكرد، من در مورد عثمان سخن مى گويم. خليفه سوم!
  تو كه مقام عثمان را بالاتر از على(ع) مى دانى، پس بايد جواب سؤال هاى مرا بدهى. 
  آيا خبر دارى كه ماجراى هجوم به خانه او چگونه بود؟ آيا از حوادث سال بيست و شش هجرى خبر دارى؟ 
  عثمان به عنوان خليفه سوم در مدينه حكومت مى كرد. او بنى اُميّه را همه كاره حكومت خود قرار داده بود و مردم از اينكه بنى اُميّه، بيت المال را حيف و ميل مى كردند، از عثمان ناراضى بودند.
  به مردم مصر بيش از همه ظلم و ستم مى شد. امّا سرانجام صبر آنها لبريز شد و در ماه شَوّال سال سى و پنج هجرى به سوى مدينه آمدند. آنها خانه عثمان را محاصره كردند و اجازه ندادند كه او براى خواندن نماز جماعت به مسجد بيايد.
  على(ع) براى دفاع از عثمان، حسن و حسين(ع) را به خانه عثمان فرستاد و به آنها دستور داد كه نگذارند آسيبى به عثمان برسد. محاصره بيش از دو هفته طول كشيد و در تمام اين مدّت، حسن و حسين(ع) و گروه ديگرى از اهل مدينه از عثمان دفاع مى كردند.
  جالب اين است كه خود بنى اُميّه كه طرّاح اصلى اين ماجرا بودند، مى خواستند كه با از ميان برداشتن عثمان به اهداف جديد خود برسند.
  روز هجدهم ذى الحجّه مَروان، منشى و مشاور عثمان، به او گفت از كسانى كه براى دفاع او آمده اند بخواهد تا خانه او را ترك كنند. عثمان هم كه به مروان اطمينان داشت و خيال مى كرد خطر برطرف شده است، از همه آنهايى كه براى دفاع از آنها آمده بودند خواست تا به خانه هاى خود بروند.
  او به همه رو كرد و چنين گفت: «من همه شما را سوگند مى دهم تا خانه مرا ترك كنيد و به خانه هاى خود برويد». حسن(ع) فرمود: «چرا مردم را از دفاع كردن از خود منع مى كنى؟» عثمان در جواب ايشان گفت: «تو را قسم مى دهم كه به خانه خود بروى. من نمى خواهم در خانه ام خونريزى شود». آخرين افرادى كه خانه عثمان را ترك كردند حسن و حسين(ع) بودند.
  على(ع) چون متوجّه بازگشت حسن(ع) شد، به او دستور داد تا به خانه عثمان باز گردد. حسن(ع) به خانه عثمان بازگشت، امّا بار ديگر عثمان او را قسم داد كه خانه او را ترك كند.
  شب هنگام، نيروهايى كه از مصر آمده بودند از فرصت استفاده كردند و حلقه محاصره را تنگ تر كردند. محاصره آن قدر طول كشيد كه ديگر آبى در خانه عثمان پيدا نمى شد.
  عثمان و خانواده او به شدّت تشنه بودند، امّا شورشيان، اجازه نمى دادند كسى براى عثمان آب ببرد. آنها مى خواستند عثمان و خانواده اش از تشنگى بميرند.
  هيچ كس جرأت نداشت به خانه عثمان نزديك شود. شورشيان با شمشيرهاى برهنه خانه را در محاصره خود داشتند. على(ع) به بنى هاشم دستور داد تا سه مشك آب بردارند و به سوى خانه عثمان حركت كنند. آنها هرطور بود آب را به خانه عثمان رساندند. حسن(ع) و قنبر هنوز بر درِ خانه عثمان ايستاده بودند كه تيراندازى شروع شد. در اين گيرودار حسن(ع) نيز مجروح شد، وقتى حسن(ع) آب را به خانه عثمان رساند، به خانه خود بازگشت زيرا عثمان از او خواسته بود تا در آن خانه نماند.
  برادر سُنّى! اكنون مى خواهم براى تو لحظه هجوم به خانه عثمان را نقل كنم، بعد از مدتى، شورشيان به خانه عثمان هجوم بردند، گمان نكن كه اين مطلب در كتاب هاى شيعيان آمده است، نه، من اين مطلب را از كتاب يكى از علماى اهل سنّت نقل مى كنم. حتماً نام استاد ابن كَثير را شنيده اى. او در كتاب خود اين مطلب را نقل كرده است: «عدّه اى از مسلمانان بر ضد عثمان شورش كرده بودند، يكى از آن ها به نام سودان، وارد خانه عثمان شد و به سوى عثمان رفت. در اين هنگام، همسر عثمان جلو آمد تا از شوهر خود دفاع كند. همسر عثمان، خود را روى عثمان انداخت تا شايد اين گونه شوهرش را نجات بدهد. سودان شمشير كشيد، شمشير آمد و انگشتان زن عثمان را قطع كرد».
  سخن استاد ابن كَثير ادامه دارد، او مى گويد كه سودان دست به بدن زنِ عثمان زد و جمله اى گفت كه من شرم مى كنم آن را در اينجا ذكر كنم.
  اكنون چند سؤال از تو دارم:
  به راستى چرا عثمان از ناموسش دفاع نكرد؟ چرا اصلاً از جاى خود تكان نخورد؟ چرا بلند نشد، يقه سودان را بگيرد و او را بر زمين بزند؟ چرا به آن بى حيا اعتراض نكرد؟ 
  آيا اجازه مى دهى سخنان تو را اينجا تكرار كنم، فقط به جاى كلمه «على»، كلمه عثمان» مى گذارم، از تو مى خواهم تا جواب بدهى: «ناموس، خطِ قرمز هر شخصى به حساب مى آيد. بى عرضه ترين آدم ها، وقتى زن و بچه خود را در خطر ببينند، از فدا نمودن خود دريغ نمى نمايند، چرا عثمان از همسر خودش دفاع ننمود؟ اين را در اصطلاح ما، مظلوميّت نمى گويند، بلكه بى غيرتى و نامردى مى نامند».
  برادر سُنّى! چه جوابى دارى بدهى؟ حتماً مى گويى: عثمان در آن لحظه تنها شده بود، هيچ يار و ياروى نداشت، عثمان بى غيرت نبود، مظلوم واقع شده بود! صبر عثمان، نشانه بى غيرتى او نبود.
  خوب من هم همان جواب را به تو مى دهم، وقتى به خانه مولايم على(ع) هجوم آوردند، مولايم اعتراض كرد، امّا ديد كه اگر دست به شمشير ببرد، هيچ يار و ياورى ندارد، براى همين صبر كرد، عُمَر و يارانش آمدند و دست و بازوى على را با طناب بستند، بعد از آن فاطمه(س) را با تازيانه ها زدند، مولاى من آن روز مظلوم واقع شده بود.
  										* * *
  اكنون به ياد مطلبى افتادم، وقتى حضرت محمّد به پيامبرى مبعوث شد، ياسر و همسرش سميّه به او ايمان آوردند، ابوجهل ياسر و سميّه را شكنجه مى داد تا شايد دست از اسلام بردارند.
  پيامبر با چشم خود مى ديد كه سيمه و ياسر را شكنجه مى كنند. آن روز پيامبر به آنان گفت: «اى خاندان ياسر! صبر كنيد كه وعده گاه شما بهشت است».
  و سرانجام ابوجهل آن قدر با نيزه به سميّه زد تا او به شهادت رسيد.
  برادر سُنّى! مگر سميّه، ناموس مسلمانان نبود؟ وقتى پيامبر ديد كه ابوجهل با او اين گونه برخورد مى كند، پس چرا هيچ اعتراضى نكرد؟
  مگر از پيامبر شجاع تر و غيرتمندتر وجود دارد؟ چرا او از سميّه دفاع نكرد؟ چرا شمشير خود را برنداشت و با ابوجهل جنگ نكرد؟ 
  شايد بگويى كه در آن موقع، تعداد مسلمانان بسيار كم بود، اگر پيامبر دست به شمشير مى برد، خود او و همه مسلمانان كشته مى شدند، پيامبر بايد صبر مى كرد تا وعده و يارى خدا فرا برسد. عدم اعتراض پيامبر، هرگز به معناى بى غيرتى نبود، پيامبر چاره اى نداشت.
  اكنون من همين جواب تو را در مورد صبر على(ع) مى گويم. على(ع) هم بايد صبر مى كرد، او چاره اى جز صبر نداشت، پيامبر به او وصيّت كرده بود: «اى على! بعد از مرگ من حق تو را غصب مى كنند، اگر يارانى براى خود نيافتى، صبر كن و خون خود را حفظ كن».
  على(ع) آن روز ياران بسيار اندكى داشت و اگر دست به شمشير مى برد، همه آن ها كشته مى شدند.


title: سكوت تو چقدر قيمت دارد؟
text:
    سكوت تو چقدر قيمت دارد؟


  برادر سُنّى! تو مى گويى هيچ كس جرأت نداشت به خانه على(ع) حمله كند، زيرا اگر كسى مى خواست اين كار را بكند، قبيله قريش به يارى على(ع) مى آمدند و او را يارى مى كردند، اين سخن توست: «قريش بزرگ ترين و قوى ترين قبيله در عربستان به حساب مى آمد و در درون قريش، بنى هاشم قوى ترين قوم بشمار مى آمد، به طورى كه همه، برترى آن را پذيرفته بودند. عموزاده هاى اين تيره، بنى اميه بودند كه بعضى اوقات با بنى هاشم رقابت مى نمودند، امّا اگر پاى كسى ديگر به ميان مى آمد اين دو فوراً با هم يكى مى شدند».
  تو از قبيله قريش سخن گفتى، اكنون من از تو سؤال مى كنم آيا تو از كينه عرب جاهلى چيزى شنيده اى؟ آيا مى دانى كه قبيله قريش، كينه على(ع) به دل داشتند؟
  حتماً شنيده اى كه جنگ بدر و اُحد و احزاب را همين قريش به راه انداختند. در اين جنگ ها، اين شمشير على(ع) بود كه به يارى اسلام آمد. اگر شجاعت و فداكارى او نبود، كفّارِ قريش، اسلام را از بين برده بودند.
  آرى! در آن جنگ ها، على(ع) بدون هيچ واهمه اى، به جنگ كفّار قريش مى رفت و آنان را به خاك و خون مى انداخت. بسيارى از خانواده هاى قريش، يكى از افرادشان به دست على(ع) كشته شده بود!
  آيا قريش مى توانست كينه على(ع) را به دل نگيرد؟ آنان چگونه مى توانستند خون عزيزان خود را فراموش كنند؟
  در سال هشتم هجرى مكّه فتح شد و كفّار قبيله قريش، مسلمان شدند، امّا آنان كينه على(ع) را از ياد نبردند.
  وقتى پيامبر از دنيا رفت، كينه هايى كه در دل ها بود، بار ديگر زنده شد، آن ها وقتى ديدند ابوبكر به خلافت رسيد، خوشحال شدند و بعضى از آنان حتّى عُمَر را در هجوم به خانه فاطمه(س) يارى كردند.
  خالدبنوليد از خاندان قريش بود، پدرِ او به دست على(ع) كشته شده بود. خالدبنوليد در روز هجوم به خانه فاطمه(س)، همراه عُمَر بود و او را يارى كرد.
  										* * *
  برادر سُنّى! من از سخن تو تعجّب مى كنم، تو مى گويى اگر كسى مى خواست به خانه فاطمه(س) هجوم برد، قريش به ميدان مى آمد و مانع اين كار مى شد، گويا تو كتاب هاى خودتان را هم نخوانده اى. اين سخن على(ع) را علامه دِينَوَرى و دانشمندان ديگر نقل كرده اند، ببين كه على(ع) چگونه با خداى خود سخن مى گويد: «بار خدايا! براى پيروزى بر قريش از تو يارى مى خواهم كه امروز آنان پيوند خويشاوندى خود با من را بريده اند و كار مرا دگرگون ساخته اند. خدايا! امروز قريش عليه من متحّد شده اند، من به اطراف خود نگاه مى كنم، هيچ كس جز خانواده ام همراه من نيست، هيچ يار و ياورى ندارم كه مرا يارى كند».
  اين سخن على(ع) است كه از دل تاريخ به گوش مى رسد، على(ع) از بىوفايى قريش سخن مى گويد!
  كاش قريش فقط بىوفا بود و فقط سكوت مى كرد، افسوس كه قبيله قريش عليه على متحّد شدند، آنان دشمن على(ع) را يارى كردند.
  										* * *
  وقتى مردم با ابوبكر بيعت كردند، ابوسفيان نزد على(ع) آمد و چنين گفت: «اى على! دستت را بده تا با تو بيعت كنم».
  اين كار ابوسفيان خيلى عجيب بود، ابوسفيان كسى بود كه براى كشتن پيامبر، جنگ بدر و اُحد را به راه انداخت. على(ع) مى دانست كه ابوسفيان به دنبال بهانه اى است تا ميان مسلمانان اختلاف بياندازد. 
  على(ع) به ابوسفيان گفت: «اى ابوسفيان! تو از اين سخنان خود قصدى جز مكر و حيله ندارى».
  ابوسفيان وقتى اين سخن را شنيد از آنجا دور شد. آرى! ابوسفيان پيش خود نقشه كشيده بود تا آن روز انتقام خود را از اسلام بگيرد، او كه شمشير زدن و شجاعت على(ع) در جنگ ها را ديده بود، خيال مى كرد كه على(ع) شمشير به دست خواهد گرفت و به جنگ اين مردم خواهد رفت و جنگ داخلى در مدينه روى خواهد داد، امّا ابوسفيان نمى دانست كه على(ع)، اين گونه اميد او را نا اميد خواهد كرد.
  برادر سُنّى! تو مى گويى كه ابوسفيان آن روز مى خواست على(ع) را يارى كند و با على متحّد شود، تو خيال كرده اى كه بنى اميّه واقعاً مى خواستند با بنى هاشم، متحّد شوند، امّا اگر واقعاً هدف ابوسفيان كمك به على(ع) بود، پس چرا ساعتى بعد با ابوبكر بيعت كرد، البتّه وقتى به او وعده اى بزرگ دادند!
  وقتى ابوبكر را به مسجد پيامبر بردند تا به عنوان خليفه نماز بخواند، عُمَر نگاه كرد ديد كه ابوسفيان با عدّه اى از بنى اميّه در گوشه اى نشسته اند. يك نفر اين پيام را براى ابوسفيان برد: «به تو قول مى دهيم كه فرزندت، معاويه را در حكومت خود شريك كنيم».
  ابوسفيان لبخند زد و گفت: «آرى!، ابوبكر چه خوب خليفه اى است كه صله رحم نمود و حقّ ما را ادا كرد». بعد از آن، ابوسفيان و بنى اُميّه با خليفه بيعت كردند. با بيعت ابوسفيان و بنى اميه ديگر خلافت ابوبكر محكم تر مى شود.
  فراموش نكن كه ماجراى هجوم به خانه فاطمه(ع)، يك هفته بعد از بيعت ابوسفيان با ابوبكر روى داد. عُمَر و ابوبكر مطمئن شدند قريش (و مخصوصاً بنى اميّه كه شاخه مهمّى از قريش بودند) از آنان حمايت مى كند. آن ها بعد از آن براى هجوم به خانه فاطمه(س) برنامه ريزى كردند.
  ابوسفيان به همه برنامه هاى ابوبكر راضى بود و هيچ اعتراضى نكرد، زيرا مى دانست در مقابل اين سكوت، پسرش معاويه در اين حكومت سهم خواهد داشت. آرى! عُمَر هم به قول خود وفا كرد و وقتى به خلافت رسيد، حكومت شام را دربست به معاويه بخشيد!
  بنى اميه در مقابل هجوم حكومت به خانه فاطمه (ع) سكوت كرد تا بتواند سهم بزرگى از اين حكومت را از آن خود نمايد. عُمَر به خانه فاطمه(س) هجوم برد، امّا قبل از آن، حقّ سكوت خوبى به قبيله قريش و خصوصاً بنى اميّه داد. اين راز عدم اعتراض قريش است. 


title: مردمى كه رنگ عوض كردند
text:
    مردمى كه رنگ عوض كردند 


  برادر سُنّى! تو در ادامه سخن خود، از مردم مدينه ياد مى كنى و مى گويى: «مردم مدينه نسبت قومى و خويشاوندى با پيامبر داشتند مادر پيامبر از آنجا بود...پيامبر توانست هزاران نفر فدايى تربيت نمايد و آن ها حاضر بودند در راه خدا و دفاع از پيامبر و خانواده او، جان خود را فدا كنند...آن همه مسلمان مخلص و فدايى و مخصوصاً مردم مدينه كه با پيامبر رابطه خويشاوندى و قومى داشتند، چه شد همه يكپارچه سكوت نموده كوچكترين حرف و اعتراضى نكردند؟».
  نمى دانم تو از مثلث «زر و زور و تزوير» چيزى شنيده اى؟ اين مثلث شومى است كه همه پيامبران و شهيدان تاريخ در آن مدفون هستند.
  اگر تو به دنبال اين هستى كه چرا آن همه مردم مؤمن و وفادار، به يكباره عوض شدند، بايد تاريخ را بيشتر بخوانى، بايد تاريخ شناس باشى.
  حكومتى كه بعد از وفات پيامبر روى كار آمد با زر و زور و تزوير موفق شد مردم را آن گونه تغيير دهد.
  ابتدا از سياست زر (طلا) برايت بگويم: سخن يك شيرزن مدينه، ما را از ماجرايى آگاه مى كند، روزى زنى در مدينه فرياد برآورد: «آيا مى خواهيد دين مرا با پول بخريد؟ هرگز! هرگز نخواهيد توانست مرا از دينم جدا كنيد، من اين پول هاى شما را قبول نمى كنم».
  او زنى از طايفه بنى عَدىّ بود كه حاضر نبود دست از حمايت على(ع) بردارد، او شيفته پول نشد، امّا افسوس كه عدّه اى از مردان مدينه شيفته پول شدند و على(ع) را تنها گذاشتند. آنان فريب سياست زر را خوردند.
  تو مى گويى سياست تزوير چه بود؟ 
  تزوير همان فريب دادن مردم به اسم دين است. وقتى با ابوبكر به عنوان خليفه بيعت شد، تبليغات زيادى براى فريب مردم آغاز گرديد، ابوبكر به عنوان مقام والاى خلافت مطرح شد و اين گونه تبليغ شد مخالفت با ابوبكر، مخالفت با خدا و قرآن است. 
  عدّه اى با گرفتن پول هاى زياد شروع به ساختن حديث هاى دروغين كردند.
  آيا مى خواهى يكى از آن حديث ها را برايت نقل كنم: يكى براى مردم چنين سخن مى گويد: من از پيامبر اين سخن را شنيدم: «بعد از من پيشوايانى به قدرت مى رسند. شما بايد از آنان اطاعت كنيد، اگر چه شما را مورد ضرب و شتم قرار بدهند و اموال شما را غارت كنند، باز شما وظيفه داريد از آنان اطاعت كنيد».
  نگاه كن! چگونه به دستگاه خلافت خدمت مى كنند؟ آنها به مردم مى گويند كه در هر شرايطى بايد از رهبر اطاعت كنيد، حتّى اگر رهبر به شما ظلم بكند! چگونه به پيامبر نسبت دروغ مى دهند؟ اين همان سياست تزوير و فريب است.
  گروهى از مردم فريب اين سياست را خوردند، آيا دوست دارى از اعتقاد و باور آنان سخن بگويم؟ 
  گوش كن، اين باور آنان است: «على و فاطمه بايد از خليفه اطاعت كنند. ابوبكر، خليفه پيامبر است و اطاعت او بر همه واجب است، فاطمه، دختر پيامبر است، امّا بايد از خليفه پيامبر اطاعت كند، فاطمه نبايد نظم جامعه را به هم بزند و فتنه گرى كند. اگر ما از خليفه پيامبر اطاعت نكنيم، دشمن به ما حمله خواهد كرد، ما در حال تهديد هستيم، لشكر كشورِ رُوم تا مرزهاى ما پيش آمده اند، ما بايد همه متحّد باشيم، فاطمه هم بايد از خليفه اطاعت كند تا اسلام باقى بماند. چه اشكالى دارد كه خليفه يك نفر را به قتل برساند تا جامعه از آشوب رهايى يابد؟ على مى خواهد وحدت جامعه را به هم بزند، آيا بايد او را به حال خود رها كرد؟».
  دوست خوبم! وقتى سياست تزوير به خوبى جواب داد، آن وقت عُمَر به خانه فاطمه(س) هجوم برد. عُمَر هفت روز صبر كرد، فاصله روز وفات پيامبر و روز هجوم به خانه فاطمه(س)، هفت روز بود.
  										* * *
  من اوّل فكر مى كردم كه عُمَر آدمى كم سياست بوده است. ولى بعداً فهميدم كه او سياستمدار بزرگى بوده است، شايد تعجّب كنى كه چرا من اين حرف را مى زنم! لطفاً به اين سخنان گوش كن: چه كسى پيشنهاد داد كه مردم با ابوبكر بيعت كنند؟
  اين عُمَر بود كه همه اين كارها را كرد، مديريت اين طرح، به عهده عُمَر بود.
  وقتى عُمَر به هدف خود كه همان خلافت ابوبكر بود رسيد، به فكر فرو رفت. او مى دانست كه هزاران نفر در روز غدير خمّ با على(ع) بيعت كرده اند، او مى خواست كارى كند كه همه آن ها خلافت ابوبكر را قبول كنند براى همين تصميم گرفت تا سياست زور را اجرايى كند. او به خانه فاطمه هجوم برد و...
  با اين كار، ترس و وحشتى در دل مردم افتاد، مردم مدينه فهميدند كه اگر بخواهند با خليفه مخالفت كنند، خانه و اهل خانه آن ها در آتش خواهد سوخت!
  همه آنان با خود مى گفتند: اين حكومت به دختر پيامبر رحم نكرد، خليفه دختر پيامبر را به خاك و خون كشيد، اگر ما مخالفت كنيم، با ما چه خواهد كرد؟
  اين سياست عُمَر، بسيار موفق بود، بعد از آتش زدن خانه فاطمه، ديگر در مدينه صداى اعتراضى بلند نشد!
  برادر سُنّى! سؤال تو اين بود كه چرا مردم مدينه يكپارچه سكوت كردند و كوچكترين اعتراضى نكردند، بدان كه سياست زر و زور و تزوير دست به دست هم داد و همه صداها را در گلو خفه كرد.
  عدّه اى براى سكوت خود پول گرفته بودند، عدّه اى هم باور كرده بودند كه فاطمه و على(ع)، فتنه گر هستند و حكومت اسلامى حق دارد با فتنه گران برخورد كند، گروهى هم كه با ديدن آتش بر درِ خانه فاطمه(س)، ترس تمام وجودشان را فرا گرفت.
  										* * *
  اين ترس و وحشت، علّت بىوفايى مكرّر مردم مدينه بود، آيا دوست دارى تا تو را از بىوفايى آن ها باخبر كنم؟
  براى چندين شب، على و فاطمه(ع) از خانه بيرون مى آمدند و به درِ خانه مردم مدينه مى رفتند و با آنان سخن مى گفتند. مردم مدينه به على(ع) قول مى دادند كه فردا صبح براى يارى او قيام كنند.
  آرى! هر شب سيصد و شصت نفر با على(ع) پيمان يارى مى بستند، امّا وقتى صبح فرا مى رسيد، فقط مقداد، سلمان، ابوذر و عمّار براى يارى على(ع)مى آمدند.
  آرى! مردم مدينه به عهد خود وفا نمى كردند، آنان مى ترسيدند كه خانه هايشان در آتش بسوزد، آن ها مى دانند كه هر كس بخواهد با خليفه در بيفتد جانش در خطر خواهد بود.
  آرى! هيچ كس جرأت نكرد با ابوبكر مخالفت كند، امّا روزى، جوانمردى از راه رسيد و با اعتراض خود، پايه هاى حكومت ابوبكر را لرزاند!
  نمى دانم آيا تا به حال نام او را شنيده اى؟ من از ابن نُويره سخن مى گويم، او به مدينه آمد و فرياد برآورد «شما به اسلام خيانت كرديد و سخنان پيامبر را زير پا گذاشتيد». 
  اين فريادِ اعتراضى بود كه تاريخ، هيچ گاه آن را فراموش نخواهد كرد.
  ابن نُويره به وطن خود بازگشت و ابوبكر خالدبنوليد را مامور كرد تا او را به قتل برساند. خالدبنوليد هم همراه با سپاهى به قبيله ابن نُويره هجوم برد و او را مظلومانه شهيد كرد.
  من ماجراى شهادت مظلومانه او را در كتابى به نام «فانوس اوّل» شرح داده ام.


title: كوچه و بازار را پر از آدم كنيد
text:
    كوچه و بازار را پر از آدم كنيد


  برادر سُنّى! اكنون تو سؤال را در مورد بنى هاشم مطرح مى كنى و مى گويى: «در صورتى كه اين مطلب دروغ را كه دشمنان اسلام درست كرده اند بپذيريم چه شد كه بنى هاشم يك باره لب فرو بستند و كوچكترين اعتراضى نكردند؟».
  بنى هاشم، تيره اى از قريش بودند، آنان در واقع، همه از اقوام نزديك پيامبر بودند، تو مى گويى اگر اين هجوم به خانه فاطمه(ع) حقيقت داشته باشد، چرا بنى هاشم در مقابل آن سكوت كردند؟
  تو خيال مى كنى كه همه بنى هاشم با ابوبكر بيعت كرده اند و به خلافت او راضى بوده اند.
  آيا مى دانى كه ريش سفيد بنى هاشم هرگز با ابوبكر بيعت نكرد. آيا او را مى شناسى؟
  عبّاس، عموى پيامبر را مى گويم، آيا مى دانى كه او با ابوبكر بيعت نكرد. آيا اين يك اعتراض نيست!
  عدم بيعت عبّاس با ابوبكر به اين معناست كه بنى هاشم به خلافت ابوبكر اعتراض داشتند. تعداد بنى هاشم آن قدر زياد نبود كه بتوانند با حكومت در بيفتند، آنان نياز به يارى ديگران داشتند، امّا متأسّفانه كسى آن ها را يارى نكرد.
  زمانى كه على(ع) همراه با بنى هاشم مشغول مراسم دفن پيامبر بودند، عُمَر و ابوبكر به فكر جمع نمودن نيرو براى مقابله با تهديد احتمالى بنى هاشم بودند. آنان قبيله هاى بزرگى مثل قبيله اسلم را به سوى خود جذب نمودند.
  استاد طَبرى در كتاب تاريخ خود اين جمله را از عُمَر نقل مى كند: «وقتى ديدم كه قبيله اسلم به مدينه آمد، به پيروزى يقين كردم».
  قبيله اسلم براى يارى ابوبكر از اطراف مدينه به شهر مدينه آمدند، اين قبيله داراى جمعيّت زيادى بود، به طورى كه افراد اين قبيله، كوچه ها و بازار مدينه را پر كردند.
  بنى هاشم ديگر نمى توانستند در مقابل قبيله اسلم و ديگر طرفداران حكومت، مقابله كنند.
  										* * *
  ابوبكر تلاش زيادى نمود تا شايد بتواند رضايت عبّاس، عموى پيامبر را جذب كند، امّا او قبول نكرد. يك شب ابوبكر و عُمَر به خانه عبّاس رفتند، ابوبكر به عبّاس گفت: «اى عبّاس! چقدر خوب است تو هم مانند بقيّه مردم با من بيعت كنى، اگر تو اين كار را بكنى من قول مى دهم كه بعد از خود، تو را به عنوان جانشين معرّفى كنم».
  آن ها خيال مى كردند كه عبّاس پيشنهاد آنان را مى پذيرد، امّا عبّاس در جواب آنان چنين گفت: «تو مى گويى بعد از خودت، خلافت را به من مى دهى، مگر اين خلافت ارث پدر توست كه به هر كس مى خواهى مى بخشى؟ اگر حقّ مسلمانان است چرا به ديگران مى بخشى؟ اگر حقّ خودت است براى خودت نگه دار و اگر حقّ بنى هاشم است، ما تمام حقّ خود را مى خواهيم و تنها به قسمتى از آن راضى نمى شويم».
  سخنان دندان شكن عبّاس، ابوبكر را نااميد كرد و آن ها فهميدند كه عبّاس هرگز با آنان بيعت نخواهد كرد.


title: چرا سنگ در دست خود گرفته ايد!
text:
    چرا سنگ در دست خود گرفته ايد!


  برادر سُنّى! تو به سخن خود ادامه دادى و اشكال ديگرى را مطرح نمودى. تو مى گويى اگر واقعاً عُمَر و ابوبكر به خانه فاطمه هجوم برده باشند، پس چرا على(ع) با عُمَر و ابوبكر دوست بود و آن ها را يارى مى كرد؟ اگر ادّعاى شيعيان صحيح بود، على(ع) هرگز با خلفا همكارى نمى كرد. اين سخن توست: «در صورت صحّت اين مطلب، حضرت على با چه مجوّزى دست در دست خلفا گذاشته بود؟ چرا در همه موارد به آن ها كمك مى نمود؟ حضرت عُمَر، هيچ موردى را بدون مشورت با على فيصله نمى داد، حضرت عُمَر مى فرمود: لولا علىٌ لهلك عُمَر، يعنى اگر على نبود عُمَر هلاك مى شد. حضرت على چرا چنين مى كرد؟».
  برادر سُنّى! تو گفتى كه على(ع) در همه موارد به خلفا كمك مى كرد، از تو مى پرسم: در كجا چنين مطلبى آمده است؟
  هيچ كس شجاعت و فداكارى هاى على(ع) را در جنگ هاى زمان پيامبر فراموش نمى كند. حتماً نقش تعيين كننده او را در جنگ هاى بدر، احد، خندق شنيده اى. وقتى ابوبكر و عُمَر به خلافت رسيدند، آن ها شروع به فتح كشور عراق، ايران و... نمودند، به راستى چرا على(ع) هيچ گاه در آن جنگ ها شركت نكرد؟ 
  تو گفتى على در همه موارد خلفا را يارى كرد، آيا نبايد از خود سؤال كنى چرا على(ع) ميدان جنگ را رها كرد؟
  تو گفتى كه عُمَر هيچ موردى را بدون مشورت على(ع) انجام نمى داد. من به تاريخ مراجعه كردم، عُمَر ده سال حكومت كرد، در اين مدّت فقط 85 مورد از على(ع) مشورت گرفته است. تو بايد بگويى، عُمَر در 85 مسأله با على(ع) مشورت كرد. ابوبكر هم در 12 مساله و عثمان هم در 8 مسأله با على(ع) مشورت كردند.
  ابوبكر، عُمَر و عثمان حدود 25 سال حكومت كردند، آن طور كه من حساب كردم آنها با گذشت 90 روز، فقط يك بار به على(ع) مراجعه مى كردند. تو خودت بگو اين كه على(ع) هر 3 ماه، جوابِ يك مسأله حكومت را بدهد، معنايش همكارى و دوستى او با اين حكومت خلفا است؟
  										* * *
  نگاه كن! همه مردم در آنجا جمع شده اند، چه خبر است! گويا مى خواهند زنى را سنگسار كنند!
  اين زن كار زشتى را انجام داده است، عفّت عمومى را لكّه دار كرده است، عُمَر دستور داده او را سنگسار كنند.
  خبر به على(ع) مى رسد، او نزد عُمَر مى آيد و به او مى گويد: 
  ـ اى عُمَر! تو دستور داده اى كه اين زن را سنگسار كنند؟
  ـ آرى! من اين دستور را دادم تا ديگر كسى جرأت نكند كار خلاف انجام بدهد.
  ـ اى عُمَر! اين زن، يك ديوانه است، عقل ندارد، مگر نمى دانى كه خداوند از ديوانه تكليف را برداشته است. او چون عقل ندارد به زشتى زنا آگاه نبوده است. تو نبايد او را سنگسار كنى.
  ـ لَولاَ عَلِيٌّ لَهَلَكَ عُمَر! اى على اگر تو نبودى، من هلاك مى شدم. الان دستور مى دهم تا او را آزاد كنند.
  										* * *
  يكى از سربازان عُمَر به جبهه جنگ مى رود، مدّت زيادى در جبهه مى ماند و بعد از آن به مدينه باز مى گردد. شش ماه كه از آمدن او مى گذرد، همسرش براى او، پسرى به دنيا مى آورد. 
  آن مرد تعجّب مى كند، با خود مى گويد: آيا بچه از من است؟ من كه شش ماه است به مدينه آمده ام، نكند همسر من خطاكار باشد؟ نكند اين بچه حرام زاده باشد؟
  او نزد عُمَر مى آيد و مى گويد: «جناب خليفه! من شش ماه است به مدينه آمده ام، امروز همسرم، فرزندى به دنيا آورده است. نظر شما چيست؟ آيا همسر من خطاكار است؟».
  عُمَر قدرى فكر مى كند و مى گويد: «آرى! همسر تو زناكار است، بايد او را سنگسار كرد».
  مأموران جلو مى آيند، آن زن را براى سنگسار كردن مى برند، آرى! بايد عفّت عمومى حفظ شود، بايد زناكار را به سزاى عملش رساند. آن زن هر چه گريه مى كند و سوگند ياد مى كند كه من پاكدامن هستم! عُمَر سخنش را قبول نمى كند.
  نگاه كن! آن زن را در داخل گودال قرار داده اند، مردم سنگ هاى زيادى را در دست گرفته اند، آماده اند تا عُمَر دستور بدهد و آن زن را سنگسار كنند.
  آنجا را نگاه كن! اين على(ع) است كه به اين سو مى دود، همه تعجّب مى كنند، چه شده است؟
  على(ع) با عجله مى آيد و به كنار آن زن مى رود، آن زن دارد گريه مى كند، على(ع) به او كمك مى كند تا از آن گودال بيرون بيايد، همه با خود مى گويند چرا على(ع) اين كار را كرد؟
  آن زن در پناه على(ع) آرام مى گيرد، اكنون على(ع) نزد عُمَر مى آيد و مى گويد: 
  ـ اى عُمَر! به چه دليل، دستور دادى اين زن را سنگسار كنند؟ آيا چهار نفر شهادت داده بودند كه او زنا كرده است؟
  ـ خير. كسى شهادت نداده بود.
  ـ پس چرا اين كار را كردى؟
  ـ آخر شش ماه است كه شوهر او از سفر آمده است، او بعد شش ماه، بچه اى به دنيا آورده است.
  ـ مگر تو قرآن نخوانده اى. قرآن مى گويد «وقتى زن بچه اى را به دنيا مى آورد، مدّت حامله بودن و شير دادن به فرزندش، 30 ماه طول مى كشد»، سپس قرآن در آيه ديگر مى گويد: «مدّت شير دادن بچه، 24 ماه است». خوب، اگر تو 24 ماه را از 30 ماه كم كنى، به شش ماه مى رسى، يعنى كمترين مدّت حامله بودن يك زن، شش ماه است. اى عُمَر! مگر خبر ندارى كه حسين من هم، شش ماهه به دنيا آمد!
  ـ لَولاَ عَلِيٌّ لَهَلَكَ عُمَر! اى على اگر تو نبودى، من هلاك مى شدم.
  										* * *
  برادر سُنّى! حالا برويم سر حرف حساب! بگو بدانم، اين كه على(ع) بيايد و بى گناهى را از كشته شدن نجات بدهد، معناى آن تأييد حكومت عُمَر است؟
  چه كسى اين حرف تو را باور مى كند؟ آخر نجات يك زن بى گناه از مرگ حتمى، چه ربطى به تأييد حكومت دارد؟
  كاش فرصت مى بود تا من موارد ديگرى را هم براى تو مى گفتم، ولى بهتر است سكوت كنم، زيرا هر چه من بيشتر در اين مورد بنويسم، بى سوادى خليفه دوم بيشتر آشكار مى شود.
  آرى! على(ع)، امام است، امام هم دلسوز جامعه است، درست است كه حق او را غصب كرده اند، امّا او با جامعه قهر نمى كند، تا آنجا كه بتواند از ظلم ها و كج روى ها جلوگيرى مى كند.
  على(ع) وظيفه دارد تا از تصميم هاى اشتباه خلفا جلوگيرى كند، اگر او اين كار را نكند، اساس اسلام در خطر مى افتد، نبايد اسلام فداى جهالت ديگران شود!


title: در جستجوى حقيقت آمده ام
text:
    در جستجوى حقيقت آمده ام 


  برادر سُنّى! تو در ادامه سخن خود به ازدواج اُمّ كُلثوم اشاره مى كنى. سؤال تو اين است: اگر عُمَر به خانه فاطمه(س) هجوم برده و او را به شهادت رسانده است، پس چرا على(ع) دخترش را به ازدواج عُمَر درآورد؟ كدام انسان عاقل، دختر خودش را به قاتلِ همسرش مى دهد؟
  اين سخن توست: «چرا حضرت على، دخترش اُمّ كُلثوم كه دختر فاطمه بود را به عقد حضرت عُمَر در آوردند؟ آن دختر چطورى پذيرفت كه با قاتل مادرش در يك رختخواب بخوابد؟ حسن و حسين كجا بودند؟ چرا هيچ اعتراضى ننمودند؟».
  من با شنيدن اين سؤال تو به فكر فرو مى روم و سپس تصميم مى گيرم كه بار ديگر به دمشق سفر كنم، بايد با يكى از دانشمندان اهل سنّت ديدار كنم.
  										* * *
  اينجا شهر دمشق است و من در قرن هفتم هجرى هستم. من به دارالحديث اشرفيّه مى روم، مدرسه اى بزرگ كه علامه نَوَوى در آن ساكن است.
  نمى دانم نام علامه نَوَوى را شنيده اى؟ او را شيخ اسلام مى گويند، او سرآمد همه دانشمندان است و كتاب هاى زيادى نوشته است، او اهل زهد و عرفان است، مردم به او اعتقاد زيادى دارند.
  من بايد نزد او بروم، مى خواهم از او سؤال مهمّى بپرسم، علامه نَوَوى مشغول تدريس است. شاگردانش در اطراف او حلقه زده اند. او براى شاگردانش اين چنين مى گويد: «خدا به شما خير بدهد، سعى كنيد جوانى خود را بيشتر صرف حديث كنيد، من در روزگار جوانى، مدّتى به علم پزشكى علاقمند شدم. كتاب قانون ابوعلى سينا را مطالعه مى كردم، امّا بعد از مدّتى، در درون خود احساس تاريكى كردم، من آن نشاط روحى خود را از دست داده بودم، براى همين به بازار رفتم و كتاب قانون را فروختم و دوباره مشغول مطالعه حديث شدم، اينجا بود كه قلبم روشن شد و شادى و نشاط خود را به دست آوردم».
  شاگردان علامه نَوَوى سؤالات خود را از او مى پرسند، او با حوصله به همه سؤالات پاسخ مى دهد.
  يكى از شاگردان از او سؤالى در مورد فضيلت ابوبكر و عُمَر مى كند، او چنين پاسخ مى دهد: «بدانيد كه پيامبر به ابوبكر و عُمَر وعده بهشت داده است و آنان بدون هيچ حساب و كتابى وارد بهشت مى شوند، زيرا ايمان و يقين آنان از همه بيشتر بود. فراموش نكنيد كه بهترين خلق خدا بعد از پيامبر، ابوبكر مى باشند».
  تعجّب نكن! علامه نَوَوى از اهل سنّت است و اعتقاد خود را بيان مى كند. راستى يادم رفت بگويم، «نَوى» نام روستايى در اطراف دمشق است، آن روستا، زادگاه علامه است، براى همين او را نَوَوى مى خوانند.
  										* * *
  اكنون فرصت مناسبى است تا من سؤال خود را از علامه نَوَوى بنمايم. جلو مى روم، سلام مى كنم و مى گويم: 
  ـ جناب علامه! من از ايران به اينجا آمده ام تا از شما سؤالى را بنمايم.
  ـ خيلى خوش آمديد. سؤال خود را بپرسيد.
  ـ شما استاد بزرگى هستيد و در زمينه علوم اسلامى زحمت زيادى كشيده ايد. نظر شما در مورد ازدواج اُمّ كُلثوم با عُمَر چه مى باشد؟ آيا اين مطلب درست است؟
  ـ بله! اين افتخارى براى عُمَر است. خدا اين توفيق را نصيب عُمَر كرد كه دختر ابوبكر را به عقد خود درآورد.
  ـ دختر ابوبكر؟! من در مورد اُمّ كُلثوم، دختر على و فاطمه(ع) سؤال داشتم.
  ـ چه كسى گفته است كه ام كلثوم دختر على و فاطمه است؟ اين حرف ها چيست كه تو مى زنى؟ چرا بدون تحقيق حرف مى زنى؟ تو چه نويسنده هستى!
  ـ جناب علامه! مرا ببخشيد، منظورى نداشتم، من شنيده بودم كه اُمّ كُلثوم دختر على(ع) است، شما حقيقت را براى من بگوييد.
  ـ من الان خيلى خسته هستم. شب، بعد از نماز مغرب نزد من بيا تا جواب تو را بدهم.
  ـ شب كجا بيايم؟ خانه شما كجاست؟
  ـ من كه خانه ندارم، من اصلاً زن و بچه ندارم، هميشه در اين مدرسه هستم.
  										* * *
  نماز مغرب را مى خوانم و به اتاق علامه نَوَوى مى روم، سلام مى كنم و جواب مى شنوم. دور تا دور علامه پر از كتاب است، اصلاً جاى نشستن نيست. علامه چند كتاب را برمى دارد تا من بتوانم بنشينم.
  علامه نَوَوى شروع به سخن مى كند، نكات تاريخى جالبى را براى من بيان مى كند. من امشب مطالب زيادى را متوجّه مى شوم.
   ساعتى مى گذرد، من ديگر مزاحم علامه نمى شوم، از او خداحافظى مى كنم و بيرون مى آيم، واقعاً كه اين يك ساعت، براى من بسيار بابركت بود.
  بايد آنچه را كه امشب فهميدم، سريع ياداشت كنم، قلم و كاغذ برمى دارم و اين ده نكته را مى نويسم، تو براى فهميدن ماجراى اُمّ كُلثوم بايد به اين نكات توجّه كنى: 
  1. در زمان هاى قديم، وقتى زنى، شوهر خود را از دست مى داد، بايد با مرد ديگرى ازدواج مى كرد، زيرا آن زن، براى خرجى خود و فرزندانش، چاره اى نداشت. آن زمان ازدواج يك زن، بعد از مرگ شوهر، امرى عادى و متعارف بود.
  2. جعفر، برادر على(ع) بود. جعفر يكى از فرماندهان بزرگ سپاه اسلام و او بسيار شجاع بود. پيامبر در سال هشتم هجرى، او را به عنوان فرمانده جنگ موته انتخاب كرد. در آن جنگ، دشمنان دو دست جعفر را قطع كردند و او را به شهادت رساندند. وقتى پيامبر از اين ماجرا باخبر شد فرمود: «خدا در بهشت به جعفر دو بال عنايت مى كند»، از آن روز به بعد، مردم او را «جعفرطيّار» مى خوانند.
  3. همسرِ جعفرطيّار، زنى با ايمان بود كه نامش «اسما» بود. بعد از گذشت چند ماه از شهادت جعفر طيّار، ابوبكر به خواستگارى اسما آمد و اسما با او ازدواج كرد.
  4. بعد از مدّتى، خدا به ابوبكر و اسما، پسر و دخترى داد. ابوبكر اسم پسر خود را «محمّد» و اسم دخترش را «اُمّ كُلثوم» گذاشت. 
  5. ابوبكر در سال 11 هجرى خليفه مسلمانان شد، او مدّت 2 سالونيم، خليفه بود و در سال 13 هجرى از دنيا رفت، اُمّ كُلثوم در آن موقع، پنج ساله بود كه يتيم شد.
  6. چند ماه از مرگ ابوبكر گذشت. آن وقت، فاطمه(س) از دنيا رفته بود، على(ع) به خواستگارى اسما رفت، اسما كه چندين كودك يتيم داشت، پيشنهاد على(ع) را پذيرفت و همسر على(ع) شد.
  7. اسما به خانه على(ع) رفت و دو كودك خود (اُمّ كُلثوم و محمّد) را نيز خانه على(ع) برد. اُمّ كُلثوم، دخترى پنج ساله بود، از نعمت پدر محروم بود، على(ع) در حقّ او پدرى نمود. على به محمّد هم محبّت زيادى نمود. اين همان محمّدبن ابى بكر است كه نامش را در تاريخ شنيده اى. او يكى از ياران باوفاى على بود و سرانجام در راه على(ع) شهيد شد.
  8. بعد از ابوبكر، عُمَر به خلافت رسيد، خلافت عُمَر، ده سال طول كشيد. در همان سال هاى آخر خلافت عُمَر، اُمّ كُلثوم دخترى سيزده ساله شده بود. ديگر وقت ازدواج او بود. اينجا بود كه عُمَر تصميم گرفت با اُمّ كُلثوم ازدواج كند. گويا عُمَر احساس مسئوليّت مى كرد، او مى خواست خودش دختر يتيم ابوبكر را تحت سرپرستى بگيرد. 
  9. عُمَر اُمّ كُلثوم را از على(ع) خواستگارى كرد، چون، على(ع)، شوهرِمادرِ اُمّ كُلثوم بود. على(ع) با اين ازدواج موافقت كرد و اُمّ كُلثوم، همسر عُمَر شد.
  10. وقتى عُمَر از دنيا رفت، اُمّ كُلثوم فقط چهارده سال داشت، او دوباره نزد مادرش به خانه على(ع) بازگشت.
  										* * *
  برادر سُنّى! آيا سخن علامه نَوَوى را شنيدى؟ او در يكى از كتاب هاى خود به اين موضوع اشاره مى كند. او در كتاب «تهذيب الاسماء و اللغات» چنين مى گويد: «اُمّ كُلثوم، دختر ابوبكر است... همين اُمّ كُلثوم است كه عُمَر با او ازدواج كرده است».
  من سخن علامه نَوَوى را براى تو ذكر كردم، تو ادّعا كردى كه اُمّ كُلثوم، دختر فاطمه و على(ع) است، امّا علامه نووى اين حرف تو را قبول ندارد، برايت گفتم او از دانشمندان اهل سنّت است.
  وقتى اُمّ كُلثوم دختر ابوبكر بوده است، چه اشكالى دارد كه على(ع) با ازدواج اُمّ كُلثوم با عُمَر موافقت كند؟ مادر اُمّ كُلثوم كه فاطمه(س) نيست، مادر او اسما است، پدر اُمّ كُلثوم، ابوبكر است چه اشكالى دارد كه اُمّ كُلثوم با رفيقِ پدرش ازدواج كند؟
  شايد دوست داشته باشى كه سخن يكى از دانشمندان شيعه را هم در اين زمينه بشنوى. 
  آيت الله نجفى مَرعَشى(ره) يكى از بزرگ ترين نسب شناسان شيعه است، او در كتاب خود چنين مى نويسد: «اسماء همسر جعفرطيّار بود، اسما پس از مرگ جعفرطيّار با ابوبكر ازدواج نمود و براى ابوبكر چند فرزند آورد، يكى از آن ها، اُمّ كُلثوم است. همان اُمّ كُلثوم كه عُمَر با او ازدواج نمود».
  اكنون واضح شد كه چون اُمّ كُلثوم در خانه على(ع) بوده و على(ع)، شوهرمادر او بوده است، گاه على(ع) او را دختر خويش خطاب مى كرده است، زيرا اُمّ كُلثوم تقريباً پنج ساله بود كه با مادر و برادرش به خانه على(ع) آمد. به همين دليل، در گذر زمان، عدّه اى از مردم خيال كردند كه اُمّ كُلثوم، دختر فاطمه و على(ع) است.
  برادر سُنّى! تو گفتى چرا على(ع) دختر فاطمه(س) را به عقد عُمَر درآورد؟ من سخن علامه نَوَوى و آيت الله نجفى مرعشى را برايت ذكر كردم و تو فهميدى كه اُمّ كُلثوم، دختر على و فاطمه(ع) نبوده است، اُمّ كُلثوم دختر ابوبكر بوده است.
  تو در سؤال كردن خيلى مهارت دارى، كاش از خودت مى پرسيدى كه چرا عُمَر (كه بيش از 60 سال سن داشت) به خواستگارى اُمّ كُلثوم سيزده ساله رفت و با او ازدواج نمود؟


title: نمى گذارم كفر و بت پرستى برگردد
text:
    نمى گذارم كفر و بت پرستى برگردد


  برادر سُنّى! تو مى گويى: اگر حق هم با على(ع) بود، چرا او از حقّ خود كوتاه آمد و سكوت كرد: «اگر به فرضِ محال، چنين چيزى بوده است، على گذشت نموده و هيچ سخنى در اين مورد نگفته است. اكنون بعضى از آدمهاىِ فضول، از طرف چه كسى وكيل دفاع شده اند؟».
  حرف تو اين است: على(ع) به خلافت ابوبكر و عُمَر رضايت داد و هيچ گاه به خلافت آن ها اعتراضى نكرد.
  برادر سُنّى! اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟ كجا على(ع) از حق خود گذشت نمود؟ گويا تو كتاب هاى خودتان را هم نخوانده اى؟ من تعجّب مى كنم تو خود را از اهل سنّت مى دانى، ولى هنوز يك بار كتاب «صحيح مسلم» را به صورت كامل نخوانده اى؟ 
  كتاب صحيح مسلم، يكى از بهترين كتاب هاى شماست، دانشمندان اهل سنّت به مطالبى كه در اين كتاب آمده است، اعتماد زيادى دارند.
  از تو مى خواهم جلد سوم اين كتاب را باز كن و صفحه 1378 را بخوان! در آنجا ماجراى گفتگوى عُمَر با على(ع) و عبّاس (عموى پيامبر) ذكر شده است. 
  گوش كن! عُمَر به على(ع) و عبّاس مى گويد: «شما ابوبكر را دروغ گو، گنهكار، فريب كار و خيانت كار دانستيد، اكنون نيز مرا دروغگو و گنهكار و فريب كار و خيانت كار مى دانيد».
  در اينجا عُمَر، خودش اعتراف مى كند كه على(ع) هر دو خليفه بعد پيامبر را دروغگو و خائن و گنهكار و خيانتكار مى داند، آيا باز هم مى توان گفت كه على(ع) از حقّ خود كوتاه آمد و گذشت نمود؟
  										* * *
  تو مى گويى على(ع) از حق خود گذشت، پس اين نامه چيست كه على(ع) براى ابوبكر نوشته است؟ از تو مى خواهم اين نامه را با دقّت بخوانى: 
  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ
  به خدا قسم، اگر اجازه داشتم با شما جنگ مى كردم و با شمشير خود همه شما را به سزاى كارهايتان مى رساندم. من همان كسى هستم كه با لشكرهاى زيادى جنگ كرده و آن ها را شكست داده ام. آن روزى كه من مرد ميدان بودم شما در گوشه خانه در آسايش بوديد. شما مى دانيد كه من نزد پيامبر چقدر عزيز بودم.
  اگر من سخنى بگويم مى گوييد كه على حسادت مىورزد، اگر سكوت كنم خيال مى كنيد من از مرگ مى ترسم. من همان كسى هستم كه در جنگ ها به استقبال مرگ مى رفتم، آيا يادتان هست چگونه به قلبِ دشمن، حمله مى كردم؟ امّا من امروز در مقابل همه سختى ها صبر مى كنم.
  من وقتى اين نامه را براى اوّلين بار خواندم، با خود فكر كردم كه چرا على(ع) اين سخنان را در حضور ابوبكر نگفت. چرا اين سخنان را در نامه اى نوشت و براى ابوبكر فرستاد؟ او مى توانست به راحتى با ابوبكر ديدار كند، امّا او مى خواست تا اين نامه، سند مهمّى براى اعتراض او باشد. آرى! تأثير يك متن نوشته شده، خيلى بيشتر از گفتار است!
  على(ع) براى ابوبكر نامه نوشت و فرياد اعتراض خود را براى هميشه تاريخ بيان كرد. على(ع) سكوت كرد، امّا سكوت او نشانه رضايت از خلافت ابوبكر و عُمَر نيست، راز سكوت او چيز ديگرى است، اين سخن زيباى او را بشنو: «به خدا قسم، اگر از تفرقه ميان مسلمانان و بازگشت دوباره كفر و نابودى اسلام نمى ترسيدم، با دشمنان خويش به گونه اى ديگر برخورد مى كردم!».
  على(ع) صبر مى كند تا اسلام عزيز باقى بماند، دين خدا حفظ شود و نام ياد پيامبر از يادها نرود!
  اكنون معلوم شد مولاى ما در دفاع از حق خود تلاش كرده است و هيچ گاه از حق خود چشم پوشى نكرده است، ما هم به او اقتدا مى كنيم و حقايق را بيان مى كنيم.


title: مدال غيرت عربى را به چه كسى بدهم؟
text:
    مدال غيرت عربى را به چه كسى بدهم؟ 


  برادر سُنّى! دوستان تو سخن ديگرى هم گفته اند، آنان غيرت عربى را مانع هجوم به خانه فاطمه(س) معرّفى كرده اند. اين سخن آنان است: «در فرهنگ عرب، بيش از هر قومى نسبت به زنان غيرت نشان داده مى شود. عرب ها بر رعايت حال زنان، حساسيّت ويژه اى دارند، با توجّه به اين موضوع، چگونه مى توان باور كرد كه عُمَر، فاطمه را كتك زده باشد؟ چگونه مى شود كه مردم باغيرت عرب، هيچ كارى نكرده باشند؟».
  هر كس اين سخن را بخواند، خيال مى كند كه يك مرد عرب (چه مسلمان باشد چه كافر)، هرگز زنان را كتك نمى زند. اى كاش اين گونه بود و اين مطلب درست بود، امّا وقتى تاريخ را مى خوانيم، نكات عجيبى را مى بينيم، من بعضى از آن ها را اينجا مى نويسم: 
  * نكته اول
  استاد ذَهَبى كه از علماى اهل سنّت است در كتاب تاريخ خود مى نويسد: «عُمَر مسلمان نشده بود، او وقتى از اسلام آوردن خواهر و شوهرخواهرش باخبر شد، به خانه آن ها آمد و ابتدا شوهرخواهرش را به باد كتك گرفت. خواهرعُمَر براى دفاع از شوهرش جلو آمد، عُمَر چنان مشت محكمى به صورت خواهرش زد كه خون از صورت او جارى شد».
  اى كسى كه مى گويى عُمَر، غيرت عربى داشت و هرگز زنان را نمى زد، ببين او چگونه خواهر خودش را مى زند! آيا اين معناى غيرت عربى است؟
  * نكته دوم
  احمدبن حنبل كه رئيس مذهب حنبلى است، مى نويسد: «عُمَر مسلمان نشده بود. او يك روز به كنيزى برخورد كرد كه به پيامبر ايمان آورده بود، عُمَر او را به باد كتك گرفت».
  به راستى اين غيرت عربى كجا بود تا مانع شود عُمَر به يك زن مسلمان اين گونه كتك بزند؟
  * نكته سوم
  احمدبن حنبل در جاى ديگر چنين مى نويسد: «پيامبر دخترى به نام زينب داشت. زينب از دنيا رفت. وقتى زنان از وفات زينب باخبر شدند، گريه كردند. عُمَر با تازيانه اى كه در دست داشت، شروع به زدن زنان كرد. پيامبر به عُمَر اعتراض كرد و به او گفت: اى عُمَر! آرام باش! تو به اين زن ها چه كار دارى؟ بگذار گريه كنند».
  اين همان غيرت عربى است كه تو از آن دم مى زنى؟ عُمَر در حضور پيامبر، با تازيانه زنان را مى زند!
  خيلى عجيب است! وقتى پيامبر هنوز زنده است، او چنين جسورانه زنان را مى زند، واى به وقتى كه ديگر پيامبر از دنيا برود، آن وقت او چه غيرتى از خود نشان خواهد داد!؟ 
  من بنازم اين غيرت عربى را! واقعاً كه بايد به اين غيرت، مدال افتخار داد. اين مطلب در كتب شيعه نيامده است كه تو بگويى دروغ شيعيان است! اين در كتاب احمدبن حنبل آمده است.
  * نكته چهارم
  استاد طَبرى در كتاب تاريخ خود چنين مى نويسد: «وقتى ابوبكر از دنيا رفت، عدّه اى از زنان مشغول گريه شدند، عُمَر از ماجرا باخبر شد و زنان را از گريه كردن منع كرد، امّا زنان گوش نكردند، عُمَر يك نفر را فرستاد تا خواهرِابوبكر را از آن خانه بيرون بياورد. وقتى عُمَر با خواهرِابوبكر روبرو شد، تازيانه خود را در دست گرفت و چند ضربه بر پيكر او زد. وقتى زن ها اين ماجرا را شنيدند همه متفرّق شدند».
  اكنون مى گويم كجاست آن غيرت عربى تا مانع شود عُمَر خواهرِابوبكر را با تازيانه بزند؟
  * نكته پنجم
  علامه صنعانى در كتاب خود مى نويسد: «وقتى خالدبنوليد از دنيا رفت، زنان در خانه اى جمع شدند و مشغول گريه شدند. وقتى اين خبر به عُمَر رسيد، تازيانه به دست گرفت و به سوى آن خانه آمد. او دستور داد تا زنان از آن خانه بيرون بيايند. وقتى زنان از خانه بيرون مى آمدند، عُمَر با تازيانه به آنان مى زد، در اين هنگام روسرى يكى از زنان از سرش افتاد. به عُمَر گفتند: اين زن را رها كن، ديگر او را مزن! عُمَر گفت: شما را با او چه كار؟ اين زن هيچ حرمتى ندارد».
  اى كسى كه مى گويى عُمَر، غيرت عربى داشت و هرگز زنان را نمى زد، اين مطالبى را كه نقل كردم از كتب اهل سنّت است، اين ها نمونه هايى است كه عُمَر زنان را زده است. من بار ديگر سؤال مى كنم: كجاست آن غيرت عربى كه تو از آن دم زدى؟ 
  وقتى عُمَر حاضر است براى گريه كردن يك زن، او را اين گونه بزند، ديگر براى نجات حكومت چه خواهد كرد؟
  										* * *
  تو مى گويى اگر عرب ها ببينند كه يك مرد، زنى را كتك بزند، هرگز سكوت نمى كنند و اعتراض مى كنند. نمى شود باور كرد كه عُمَر فاطمه(س) را بزند و مردان عرب فقط نگاه كنند!
  اين سخن توست، امّا چرا ماجراى سميّه، مادر عمّار را فراموش كرده اى؟ در كتاب هاى شما آمده است: ابوجهل، سميّه را شكنجه مى داد او را در آفتاب سوزان حجاز زير آفتاب گرم قرار مى داد، سرانجام هم آن قدر نيزه به او زد تا اين كه سميّه شهيد شد.
  بگو بدانم، آن غيرت عربى كه تو از آن دم مى زنى، كجا بود؟ مگر آنان كه شاهد اين ماجرا بودند، عرب نبودند و غيرت عربى نداشتند، چرا هيچ اعتراضى نكردند؟ چرا فقط نگاه كردند، چرا؟ آن غيرت عربى كه تو مى گويى كجا رفته بود؟
  به چه فكر مى كنى، از تو مى خواهم با من به كربلا بيايى، در كربلا هم مردان عرب، خيلى غيرتمند بودند!! واقعاً كه غيرت عربى چه كرد! 
  آن مردان عرب با حسين(ع) جنگ داشتند، خون او را به زمين ريختند، ديگر چه كار با زن و بچه او داشتند؟
  بگذار اين قلم از عقده هاى خويش سخن بگويد، بگذار غيرت عربى را كه تو از آن دم مى زنى براى همه شرح دهد...
  										* * *
  عصر عاشورا بود، صداى شيون، همه جا را فرا گرفته بود، شمر با لشكر خود نزديك خيمه ها رسيد بود. حسين(ع) بر خاك و خون افتاده بود، عدّه اى از سربازان، آتش به دست داشتند و به سوى خيمه ها مى آمدند،، آن ها مى خواستند خيمه ها را آتش بزنند.
  آتش شعله كشيد و زنان همه از خيمه ها بيرون دويدند، مردان عرب به دنبال زن ها و دختران بودند، چادر از سر آن ها مى كشيدند و مقنعه آن ها را مى ربودند.
  هيچ كس نبود از ناموس خدا دفاع كند، همه جا آتش، همه جا بى رحمى و نامردى! زنان غارت زده با پاى برهنه، گريه كنان به سوى قتلگاه حسين(ع) دويدند.
  مرد عربى به سوى دختر حسين(ع) آمد تا طلا و جواهر او را غارت كند، آن مرد عرب گريه مى كرد، دختر حسين(ع) رو به او كرد و گفت: 
  ـ گريه هاى تو براى چيست؟
  ـ من دارم طلاى دختر پيامبر را غارت مى كنم، آيا نبايد گريه كنم؟
  مرد عرب ديگرى با تندى و بى رحمى گوشواره از گوش دخترى كشيد و خون از گوش او جارى شد...
  اين همان غيرت عربى است كه حاضر است براى يك گوشواره، اين گونه گوش ناموس خدا را پاره كند!


title: آفرين بر اين قانون تو
text:
    آفرين بر اين قانون تو 


  برادر سُنّى! تو گفته اى كه چرا تا قبل از سال 1371 شمسى، در تقويم ها، شهادت فاطمه(س) ذكر نشده بود: «سال 1371، مجلس، پس از 1400 سال، ناگهان به راز مهمّى پى بردند و آن اين كه حضرت فاطمه فوت نكرده بلكه شهيد شده است. اين جا بود كه نمايندگان مجلس اعلام كردند از اين پس در تقويم ها به جاى وفات از كلمه شهادت استفاده كنند و اين روز را تعطيل اعلام نمودند».
  تو مى گويى قبل از اين، در تقويم ها نوشته شده بود: «وفات فاطمه(س)». و اين دليل مى شود براى اين كه فاطمه(س) به مرگ طبيعى از دنيا رفته است.
  حالا از تو سؤال مى كنم: آيا يك قانون است يا فقط در مورد فاطمه(س) صدق مى كند؟ 
  نمى دانم منظورم را متوجّه شدى يا نه؟ 
  حرف من اين است: اگر تو در كتابى ديدى كه در مورد مرگ يك نفر از كلمه «وفات» استفاده كردند، چه مى گويى؟ آيا قبول مى كنى كه او به مرگ طبيعى از دنيا رفته است.
  تو در تقويم هاى سال هاى قبل خواندى كه در آن نوشته شده بود: «وفات فاطمه(س)»، و به خاطر همين، نتيجه گرفتى كه فاطمه(س) به مرگ طبيعى از دنيا رفته است و ماجراى هجوم به خانه او دروغ است.
  خوب، تو هر جا به كلمه «وفات» برخورد كردى، بايد قبول كنى كه منظور از آن مرگ طبيعى است. اكنون با هم كتاب هاى خود شما را مطالعه كنيم!
  										* * *
  برادر سُنّى! سال هاست شنيده ام كه شما مى گوييد عثمان مظلوم است، عدّه اى به خانه او حمله كردند و او را كشتند!
  من اين حرف ها را بارها و بارها شنيده ام. امروز خدا را شكر مى كنم كه با قانون تو آشنا شدم. قانون تو، قانون خوبى است! من مى خواهم به تو جايزه بدهم.
  آيا مى دانى اين نويسندگان در كتاب هاى خود، عبارت «وفات عثمان» را آورده اند؟
  1. علامه اُندُلسى (قرن پنجم در كتاب التمهيد ج 7 ص 62). 
  2. استاد سَمَرقَندى (قرن ششم در كتاب تحفة الفقهاء ج 1 ص 248).
  3. علامه نَوَوى (قرن هفتم، در كتاب المجموع ج 1 ص 247).
  اكنون تو بايد طبق همان قانون خودت، قبول كنى كه عثمان هم به مرگ طبيعى از دنيا رفته است.
  										* * *
  سال هاست كه شما مى گوييد عُمَر به دست يك ايرانى كشته شد، اى واى! عُمَر كشته شد! خليفه پيامبر كشته شد!
  واقعاً تو قانون خوبى اختراع كردى، گوش كن! اين نويسندگان در كتاب هاى خود عبارت «وفات عُمَر» را آورده اند: 
  1. علامه بَلاذُرى (قرن سوم در كتاب فتوح البلدان ج 1 ص 364). 
  2. استاد طَبرى (قرن چهارم در كتاب تاريخ طَبرى ج 3 ص 229). 
  3. استاد طَبرانى (قرن چهارم در كتاب المعجم الكبير ج 25 ص 86).
  4. علامه نَوَوى (قرن هفتم در كتاب شرح مسلم ج 12 ص 205).
  5. استاد ذَهَبى (قرن هفتم در كتاب سير اعلام النبلاء ج 5 ص 132).
  تو بايد قبول كنى كه عُمَر هم به مرگ طبيعى از دنيا رفته است!
  										* * *
  برادر سُنّى! يك سؤال از تو دارم: جعفرطيّار -برادر على(ع)- چگونه از دنيا رفت؟ 
  هيچ كس شك ندارد كه او در جنك موته به دست دشمنان اسلام شهيد شد، دشمنان ابتدا دو دست او را قطع كردند و سپس او را به شهادت رساندند.
  اكنون مى خواهم نكته اى را براى تو بگويم: وقتى به اين كتب شما مراجعه مى كنم، مى بينم كه نوشته اند «وفات جعفر».
  بيا اين كتاب ها را با هم مطالعه كنيم:
  1. استاد حاكم نيشابورى (در كتاب المستدرك ج 3 ص 41).
  2. استاد ابن ابى شَيبه (در كتاب المصنف ج 3 ص 256).
  3. استاد طَبرانى (كتاب المعجم الكبير ج 2 ص 108).
  4. استاد ابن اثير (كتاب اسد الغابه ج 1 ص 289).
  5. استاد ذَهَبى (كتاب سير اعلام النبلاء ج 1 ص 212).
  6. استاد ابن حَجَر (كتاب الاصابة ج 1 ص 594).
  اين شش نفر كه نام بردم همه از دانشمندان اهل سنّت هستند، طبق قانون تو، همه آن ها بايد دروغگو باشند، زيرا «شهادت جعفر» را «وفات جعفر» نوشته اند.
  مى بينم كه تو مى خواهى حرف با من بزنى، تو مى گويى واژه «وفات»، به اين معنى است كه يك نفر از اين دنيا برود، وقتى زندگى فردى به پايان مى رسد، مى گويند او وفات كرده است، فرقى نمى كند او به مرگ طبيعى مرده باشد، يا كشته و شهيد شده باشد.
  نويسندگانى كه گفتند: «وفات عُمَر» منظورشان، كشته شدن عُمَر بوده است، زيرا كلمه وفات، به معناى كشته شدن هم استفاده مى شود. آنانى كه گفته اند: «وفات جعفر»، منظورشان «شهادت جعفر» بوده است. 
  من حرف تو را قبول مى كنم، امّا تو هم بايد قبول كنى كه اگر در تقويم ها نوشته شده بود «وفات فاطمه(س)»، منظور «شهادت فاطمه(س)» بود.


title: چوب درخت عرعر را ببين!
text:
    چوب درخت عرعر را ببين!


  برادر سُنّى! تا اينجا به سؤالات تو پاسخ دادم، اكنون مى خواهم به سؤالاتى كه بعضى از دوستان تو در مورد شهادت فاطمه(س) نموده اند، پاسخ بدهم. فكر مى كنم كار خوبى باشد تا به همه سؤالات دوستان تو در موضوع شهادت فاطمه(س) پاسخ بدهم.
  اين يكى از سؤالات مهمّ دوستان توست: «شيعيان مى گويند كه عُمَر درِ خانه فاطمه را آتش زد و فاطمه بين در و ديوار قرار گرفت، آيا آنان نمى دانند كه در آن زمان، خانه هاى مدينه اصلاً در نداشته است؟ مردم آن زمان، براى محفوظ بودن خانه هاى خود از ديد ديگران، تنها از پرده استفاده مى كردند. با توجّه به اين نكته، معلوم مى شود كه ماجراى سوزاندن درِ خانه فاطمه، دروغ است، چون اصلاً، خانه فاطمه، در نداشته است!!».
  من با شنيدن اين مطلب به فكر فرو مى روم، آيا به راستى، خانه هاى مدينه در آن زمان، در نداشته است؟ من بايد به مطالعه و تحقيق بپردازم.
  										* * *
  مدّتى در كتاب ها به جستجو مى پردازم، متوّجه مى شوم كه خانه هاى مدينه در داشته است، اكنون مى خواهم هفت نكته بنويسم:
  * نكته اوّل
  اهل سنّت كتاب هاى حديثى زيادى دارند، امّا آنان از ميان صدها كتاب حديثى، فقط به شش كتاب، اعتماد زيادى دارند و آنان را به عنوان «كتب صحيح شش گانه» مى شناسند، يكى از اين كتب، كتاب علامه سجستانى است.
  اكنون مى خواهم اين مطلب را از كتاب علامه سجستانى نقل كنم، گوش كن: «براى پيامبر مهمانان زيادى رسيد، آنان از پيامبر تقاضاى غذا نمودند. پيامبر به عُمَر گفت: اى عُمَر! اين افراد را ببر و به آنان غذا بده. عُمَر آن افراد را همراه خود گرفت و به سوى خانه خود حركت كرد. او وقتى به درِ خانه و اتاق خود رسيد، لحظه اى صبر كرد، پس كليد را از كمربند خود بيرون آورد و در را باز كرد».
  تو نمى توانى بگويى اتاقِ عُمَر، به جاى در، پرده داشته است، زيرا عُمَر درِ اتاق را با كليد باز كرد، اگر براى محفوظ بودن اين اتاق به جاى در، از پرده استفاده مى كرد، ديگر نياز به كليد نبود! آخر در كجاى دنيا، به پرده، قفل مى زنند؟
  * نكته دوم
  استاد صَنعانى در كتاب خود ماجراى عروسى على و فاطمه(ع) را اين گونه شرح مى دهد: «وقتى كه على مى خواست همسرش را به خانه خودش ببرد، پيامبر فاطمه را در آغوش گرفت و گفت: بار خدايا! فاطمه از من است و من از فاطمه هستم. سپس على و فاطمه به خانه خود رفتند، پيامبر همراه آنان بود، بعد مدّتى، پيامبر از خانه آن ها بيرون آمد و در خانه را پشت سر خود بست».
  در اين سخن دقّت نما! در اينجا آمده است كه پيامبر درِ خانه را بست، اگر خانه على(ع) به جاى در، فقط با پرده اى از ديد نامحرم پوشيده مى شد، بايد چنين گفته مى شد: «پيامبر پرده را انداخت»، چرا اينجا گفته شده كه پيامبر درِ خانه آن ها را بست؟ معلوم مى شود كه خانه على(ع) در داشته است، همين در بود كه به آتش كشيده شد.
  * نكته سوم
  استاد بُخارى را كه مى شناسى؟ همان كه كتاب «صحيح بُخارى» را نوشته است. بعد از قرآن، هيچ كتابى به اندازه اين كتاب، نزد اهل سنّت اعتبار ندارد.
  اكنون با هم قسمتى از اين كتاب را مى خوانيم «بين عُمَر و ابوبكر سخنانى رد و بدل شد، ابوبكر با سخنان خود عُمَر را عصبانى كرد. عُمَر كه بسيار ناراحت شده بود، از پيش ابوبكر برخاست و به سوى خانه خود رفت. لحظاتى بعد، ابوبكر از كار خود پشيمان شد، تصميم گرفت تا از عُمَر عذرخواهى كند، او به دنبال عُمَر رفت تا او را راضى كند، امّا عُمَر نپذيرفت، عُمَر وقتى به خانه خود رسيد، داخل خانه شد، و درِ خانه را به روى ابوبكر بست».
  معلوم مى شود كه خانه عُمَر، در داشته است و عُمَر آن را به روى ابوبكر بسته است تا او نتواند وارد خانه شود. چگونه تو مى گويى كه خانه هاى مدينه در نداشته است؟
  * نكته چهارم
  استاد بُخارى مى نويسد: «درِ خانه عايشه، يك لنگه بيشتر نداشت و جنس آن، از چوب درختِ عرعر يا درختِ ساج بود».
  اينجا استاد بُخارى به شرح نوع جنس درِ خانه عايشه پرداخته است، عرعر، نوعى درخت است كه رشد سريعى دارد و ارتفاع آن ممكن است به 30 متر برسد و چوب آن محكم است. ساج، نيز درختى است كه چوب آن، تاحدودى روغنى است و براى همين، در مقابل پوسيدگى بسيار مقاوم است. چگونه عدّه اى مى گويند كه خانه هاى مدينه در نداشته است؟
  * نكته پنجم 
  استاد ذَهَبى نقل كرده است: وقتى مردم مدينه مى خواستند با پيامبر در خانه آن حضرت ديدار داشته باشند، با نوك انگشت به درِ خانه پيامبر مى زدند و اين گونه پيامبر خبردار مى شد كه مهمان براى او آمده است.
  پس خانه پيامبر در داشته است كه مردم با انگشت به آن مى زدند. اگر خانه پيامبر به جاى در، پرده مى داشت كه با زدن ناخن به روى پرده، صدايى ايجاد نمى شد!!
  * نكته ششم
  در اين كتاب در مورد علامه بَلاذُرى سخن گفتم، او از اهل سنّت است و كتاب هاى زيادى نوشته است و كتاب هاى او مورد اعتماد علما و دانشمندان مى باشد. 
  علامه بَلاذُرى در يكى از كتاب هاى خود چنين مى نويسد: «عُمَر با شعله آتشى به سوى خانه فاطمه حركت كرد. وقتى عُمَر به خانه فاطمه رسيد، فاطمه به عُمَر چنين گفت: اى عُمَر! آيا مى خواهى درِ خانه مرا آتش بزنى؟، عُمَر در پاسخ گفت: آرى! اين كار، دين پدرت را محكم تر مى سازد».
  در اين سخن دقّت كن! فاطمه به عُمَر مى گويد: «مى خواهى درِ خانه مرا آتش بزنى». روشن است كه خانه فاطمه(س)، در داشته است.
  * نكته هفتم
  اكنون مى خواهم فتواى عُمَر را در مورد مهريه زنان بيان كنم: وقتى پسرى به خواستگارى دخترى مى رود، بعد از آن كه پدر آن دختر به آن ازدواج رضايت داد، مهريه دختر مشخّص مى شود و سپس عقد ازدواج خوانده مى شود و آن پسر و دختر، به يكديگر محرم مى شوند.
  اكنون يك سؤال مطرح مى شود: چه موقع زن مى تواند تقاضاى مهريه خود را از شوهرش بنمايد؟
  در اينجا، عُمَر فتوايى دارد. او مى گويد: «هر وقت زن و شوهر در اتاق يا خانه قرار گرفتند و درِ اتاق را بستند و پرده را هم انداختند، آن وقت ديگر مهريه بر مرد واجب است و زن مى تواند آن را از مرد درخواست كند و مرد بايد آن را پرداخت كند».
  اكنون متن عربى فتوى عُمَر را براى شما ذكر مى كنم: «إِذَا أَغلَقَ بَاباً وَ أَرخَى سِتراً فَقَد وَجَبَ الصِّدَاق: وقتى كه مرد در را بست و پرده را انداخت، آن وقت مهريه واجب مى شود».
  در آن روزگار، درِ خانه ها از چوب بود، از طرف ديگر، چوب هاى يك تكه به ندرت يافت مى شد. مردم مدينه درِ خانه را با وصل كردن چند چوب مى ساختند و با ميخ، آن را محكم مى كردند. 
  طبيعى بود كه وسط چوب ها، روزنه هايى وجود داشت، مردم براى اين كه ناموسشان از ديد نامحرم محفوظ باشد، براى درِ خانه خود، پرده هم تهيّه مى كردند و بعد از بستن در، آن پرده را مى انداختند.
  اى كسى كه مى گفتى آن زمان، خانه هاى مدينه، در نداشته است، با اين سخن عُمَر چه مى كنى؟ اگر خانه هاى مدينه در نداشته است، چرا عُمَر اين گونه فتوا داده است؟
  تو ديگر نمى توانى بگويى كه منظور از درِ خانه، پرده خانه است، زيرا عُمَر در اين سخن خود، هم به درِ خانه اشاره مى كند و هم به پرده خانه. معلوم مى شود كه خانه هاى مدينه هم در داشته و هم پرده.


title: من اين حرف را سه بار گفته ام
text:
    من اين حرف را سه بار گفته ام 


  برادر سُنّى! دوستان تو مى گويند كه فاطمه از ابوبكر و عُمَر ناراضى بود، امّا در آخرين روزهاى زندگى خود، از آن دو نفر راضى و خشنود شد. اين سخن آنان است: «بر فرض كه قبول كنيم فاطمه، براى مدّتى از ابوبكر ناراضى بود، امّا سرانجام از او راضى شد، بيهَقى در كتاب خود چنين آورده است: وقتى فاطمه بيمار شد، ابوبكر و عُمَر به ملاقات او رفتند و با او سخن گفتند و اينجا بود كه فاطمه از ابوبكر راضى شد».
  من وقتى اين سخن را مى شنوم، به تحقيق مى پردازم، متوجّه مى شوم كه استاد بيهَقى در كتاب خود اين مطلب را نقل كرده است.
  استاد بُخارى در كتاب «صحيح بُخارى»، سه بار مى گويد كه فاطمه(س) هرگز از ابوبكر راضى نشد.
  اكنون من سه جمله استاد بُخارى را براى تو ذكر مى كنم: 
  1. او در جلد 3 صفحه 1126 مى گويد: «فاطمه از ابوبكر ناراحت بود و با او قهر بود و اين ناراحتى تا زمانِ مرگ فاطمه، ادامه پيدا كرد».
  2. او در جلد 4 صفحه 1549 مى گويد: «فاطمه از ابوبكر خشمگين شد و ديگر با ابوبكر سخن نگفت تا از دنيا رفت».
  3. او در جلد 6 ص 2474 مى گويد: «فاطمه از ابوبكر خشمناك شد و تا پايان زندگى خود با ابوبكر سخن نگفت».
  نظر استاد بُخارى اين است كه فاطمه(س) از ابوبكر راضى نشد، امّا نظر استاد بيهَقى اين است كه فاطمه از ابوبكر راضى شد. اكنون بايد بدانيم كه كدام يك از اين دو نظر، معتبرتر است.
  اهل سنّت اعتقاد دارند كه صحيح بُخارى برادر قرآن است، آن ها مى گويند هيچ كتابى به اعتبار كتاب صحيح بُخارى نمى رسد.
  اين يك قانون مهم است: هميشه آنان سخنى كه در كتاب صحيح بُخارى آمده است را بر همه كتاب هاى ديگر برترى مى دهند.
  پس در اينجا هم بايد نظر استاد بُخارى را قبول كنيم، استاد بُخارى در سه جاى كتاب خود مى گويد كه فاطمه از ابوبكر راضى نشد!
  جالب است، استاد بيهَقى دويست سال بعد از استاد بُخارى كتاب خود را نوشته است، ما به سخن استاد بُخارى اعتماد بيشترى داريم، چون دويست سال به اصل ماجرا نزديك تر بوده است!
  										* * *
  على(ع) پيكر فاطمه(س) را شب به خاك سپرد. اين وصيّت فاطمه(س) بود. به راستى چرا فاطمه(س) اين وصيّت را كرد؟ فاطمه(س) نمى خواست ابوبكر در تشييع جنازه او حاضر شود و بر پيكر او نماز بخواند.
  اگر واقعاً فاطمه(س) از ابوبكر راضى شده بود، ديگر چرا اين وصيّت را نمود؟ چرا او اصرار داشت كه حتماً شب به خاك سپرده شود؟ چرا؟
  فاطمه(س) مى دانست كه عدّه اى بعداً مى آيند و تاريخ را تحريف مى كنند، او مى دانست كه نويسندگانى مانند بيهَقى مى آيند و با قلم خويش، حقيقت را پنهان مى كنند. فاطمه(س) كارى كرد كه حقيقت هرگز مخفى نماند.
  هر مسلمان آزاده وقتى مى شنود كه قبر فاطمه(س) پنهان است و او شبانه دفن شد، از خود خواهد پرسيد: چرا قبر فاطمه(س) مخفى است، چرا ابوبكر و عُمَر نتوانستند بر پيكر او نماز بخوانند؟ چرا فاطمه(س) وصيّت كرد شب بدن او را دفن كنند.
  اين وصيّت، سندى محكم است بر اين كه فاطمه(س) هرگز از ابوبكر راضى نشد.


title: تابوتى براى دل مهتاب
text:
    تابوتى براى دل مهتاب 


  برادر سُنّى! دوستان تو قبول دارند كه فاطمه(س) وصيّت كرد كه شبانه به خاك سپرده شود، ولى آنان مى گويند اين وصيّت، نشانه نارضايتى فاطمه(س) نيست، بلكه اين كار علّت ديگرى داشته است: «وقتى مردم مدينه مى خواستند مرده اى را به خاك بسپارند، پيكر او را بر روى تخته چوبى مى گذاشتند و به سوى قبرستان مى بردند. فاطمه دوست نداشت هيچ مردى، اندام او را ببيند، براى همين وصيّت كرد كه تشييع جنازه او در شب باشد و على هم به وصيّت او عمل نمود».
  من از شنيدن اين مطلب خيلى تعجّب مى كنم. وقتى به بررسى و مطالعه مى پردازم، متوجّه مى شوم كه آن ها اصل اين مطلب را از كتاب هاى شيعيان گرفته اند، امّا افسوس كه آن ها مطلب را تحريف كرده اند! 
  من در اينجا اصل مطلب را براى شما نقل مى كنم: 
  روزهاى آخر زندگى فاطمه(س) بود و ديگر اميدى به بهبود او نبود. فاطمه با خود فكر مى كرد، او مى دانست كه مردم مدينه، پيكر مردگان خود را بر روى تخته چوبى مى گذارند و به سوى قبرستان مى بردند، فاطمه(س) دوست نداشت كه بعد از مرگ، مردان نامحرم اندام او را ببينند.
  يك روز، فاطمه(س) با يكى از زنان چنين سخن گفت: آيا تو مى توانى كارى كنى كه بعد از مرگ من، پيكرم از ديد مردان نامحرم پوشيده بماند؟
  آن زن با خود فكر كرد، او سال ها قبل به حبشه هجرت كرده بود و در آنجا ديده بود كه اهل حبشه مردگان خود را در تابوت قرار مى دهند.
  آن زن به فاطمه(س) اين نكته را گفت و به او گفت كه من براى تو تابوتى آماده مى كنم. فاطمه(س) اين پيشنهاد را خيلى پسنديد و از آن زن خواست تا براى او تابوتى بسازد، آن روز فاطمه(س) در حق آن زن دعا كرد.اين تمام ماجرا بود.
  اى كسى كه مى گويى آن وصيّت فاطمه(س) براى اين بود كه مردان، پيكر او را نبينند، با تو هستم! تو اين مطلب را از كجا نقل مى كنى؟ دليل اين سخن تو چيست؟
  من كه تمام ماجرا را براى تو گفتم، فاطمه(س) براى اين كه اندامش از ديد مردان پنهان بماند، دستور ساختن تابوت داد، تو چرا حقيقت را تحريف مى كنى؟
  آرى! راز ساختن تابوت، همان مطلبى بود كه تو گفتى، امّا راز دفن شبانه چيز ديگرى بود.
  بيا با هم به چند نفر از دانشمندان اهل سنّت مراجعه كنيم و سخن آنها را بخوانيم تا به راز اين دفن شبانه پى ببريم:
  1. دِينَوَرى مى نويسد: «فاطمه وصيّت كرد كه شبانه دفن شود، براى اين كه او مى خواست ابوبكر در دفن وى حاضر نشود».
  2. صنعانى مى نويسد: «فاطمه شبانه به خاك سپرده شد، هدف على از اين كار اين بود كه ابوبكر بر پيكر فاطمه نماز نخواند، زيرا بين فاطمه و ابوبكر، اتّفاقاتى روى داده بود».
  3. ابن ابى الحديد مى نويسد: «ناراحتى و غضب فاطمه از ابوبكر آن قدر زياد بود كه فاطمه وصيّت كرد ابوبكر بر پيكر او نماز نخواند».
  اين مطالبى را كه نقل كردم، همه از كتب اهل سنّت است. اكنون وقت آن است كه ماجراى وصيّت فاطمه(س) را از كتب شيعه ذكر كنم. 
  										* * *
  روزهاى آخر زندگى فاطمه(س) بود، على(ع) كنار بستر همسرش نشسته بود. فاطمه(س) با على اين چنين سخن مى گفت:
  ـ على جان! تو بايد در مرگ من صبر داشته باشى، يادت هست در روز آخر زندگى پدرم، او به من وعده داد كه من زودتر از همه به او ملحق خواهم شد، اكنون موقع وعده پيامبر است، على جان! اگر در زندگى از من كوتاهى ديدى ببخش و مرا حلال كن.
  ـ اى فاطمه! تو نهايت عشق و محبّت را به من ارزانى داشتى، تو با سختى هاى زندگى من ساختى، تو هيچ كوتاهى در حقّ من نكردى.
  ـ على جان! از تو مى خواهم كه بعد از من با فرزندانم، مهربانى بيشترى داشته باشى. 
  ـ فاطمه جان! تو به زودى حالت خوب مى شود و شفا مى يابى.
  ـ نه، من به زودى نزد پدر خود مى روم، على جان! من وصيّت ديگرى هم دارم.
  ـ چه وصيتّى؟
  ـ بدنم را شب غسل بده، شب به خاك بسپار، تو را به خدا قسم مى دهم مبادا بگذارى آن هايى كه بر من ظلم كردند بر جنازه من حاضر شوند.
  ـ چشم، فاطمه جان! من قول مى دهم نگذارم آن ها بر پيكر تو نماز بخوانند.
  ـ على جان! من مى خواهم قبرم مخفى باشد.
  ـ چشم، فاطمه جان! 
  ـ على جان! از تو مى خواهم كه خودت مرا غسل دهى و كفن نمايى و در قبر بگذارى، على جان! بعد از آن كه مرا دفن كردى، بالاى قبرم بنشين و برايم قرآن بخوان، تو كه مى دانى من سخت مشتاق تو هستم و چقدر شيداى صداى دلنشين تو هستم! على جان! به سر قبرم بيا!


title: انتخاب اسم فقط با هماهنگى حكومت
text:
    انتخاب اسم فقط با هماهنگى حكومت 


  برادر سُنّى! دوستان تو مى گويند اگر ميان على(ع) و عُمَر اختلافى بوده است، چرا على، فرزند خود را عُمَر نام نهاد؟
  اين سخن دوستان توست: «شما از على چه ساخته ايد؟ على كسى است كه فرزندانش را به نام قاتل همسرش نام گذارى مى كند؟ اگر واقعاً، عُمَر قاتل فاطمه بود، آيا على نام فرزندش را عُمَر مى گذاشت؟».
  عزيز دل برادر! نكند تو خيال مى كنى كه اسم عُمَر فقط مخصوص خليفه دوم بوده است! 
  عُمَر، از نام هاى متعارف آن روزگار بوده است. آيا خبر دارى كه 21 نفر از ياران پيامبر، نامشان «عُمَر» بوده است؟
  										* * *
  «ابوجهل» را مى شناسى؟ همان كسى كه براى نابودى اسلام تلاش زيادى نمود، همان كه سميّه و ياسر را شكنجه داد و آنان را شهيد كرد. همان كه بارها و بارها پيامبر را اذيّت و آزار نمود. 
  حتماً مى دانى نام اصلى «ابوجهل»، «عَمرو» بود. اكنون وقتى من تاريخ را مى خوانم مى بينم كه امام سجاد(ع) نام يكى از فرزندان خود را «عمرو» نهاده است!
  آيا هيچ انسان عاقلى احتمال مى دهد كه امام سجاد(ع) به خاطر علاقه اى كه به ابوجهل داشت، نام اصلى ابوجهل را براى فرزند خود انتخاب كرد؟
  نام «عمرو» يكى از نام هاى متعارف آن زمان بود، براى همين امام سجاد(ع) اين نام را براى فرزند خود انتخاب نمود، همان گونه كه «عُمَر» نام متعارف آن روزگار بود.
  بگذار مطلب ديگرى براى تو بگويم: 
  هر مسلمان آزاده اى از يزيد، قاتل حسين(ع) نفرت دارد، يزيد كه جنايات زيادى انجام داد و فرزند پيامبر را مظلومانه به شهادت رساند.
  وقتى تاريخ را مى خوانى مى بينى كه نام حدود 10 نفر از ياران امام سجاد و امام باقر(ع) يزيد بوده است!
  آيا مى خواهى نام بعضى از آن ها را براى تو بگويم: يزيدبن عبدالملك، يزيدبن صانع، يزيدكُناسى و...
  جالب است كه نام يكى از ياران امام باقر(ع)، شمر بوده است! تو كه مى دانى اين شمر بود كه سر از بدن حسين(ع) جدا نمود.
  آيا مى توان گفت كه اين نام گذارى ها به علّت محبوبيت يزيد و شمر در ميان شيعيان بوده است؟ 
  كدام انسان عاقل اين را مى پذيرد.
  علّت اين نام گذارى ها چه بوده است؟ چرا نام تعدادى از ياران و نزديكان امام باقر و امام صادق(ع) يزيد بوده است؟ 
  آرى! در آن روزگار نام يزيد، نام متعارفى بود و هرگز اين نام گذارى به علّت محبوبيت يزيد نبوده است، نام عُمَر هم نام متعارف در فرهنگ عرب بوده است و اگر على(ع) نام فرزند خود را عُمَر مى گذارد، نشانه دوستى با عُمَر نبوده است. 
  										* * *
  در مورد استاد ذَهَبى برايت سخن گفتم، او از دانشمندان اهل سنّت است و در زمينه علوم مختلف بيش از صد كتاب نوشته است، اكنون من در حضور او هستم، مى خواهم از او سؤال بنمايم:
  ـ استاد ذَهَبى! آيا شما مى دانيد چرا على(ع) نام يكى فرزندان خود را عُمَر نهاد؟
  ـ چه كسى مى گويد على نام فرزند خود را عُمَر نهاد؟
  ـ يعنى نام هيچ كدام از فرزندان على، عُمَر نبوده است؟ 
  ـ من كى اين حرف را زدم؟
  راستش را بخواهيد من كمى گيج مى شوم، استاد مى گويد على(ع) نام فرزند خود را عُمَر نگذاشته است، و از طرف ديگر مى گويد عُمَربن على در كربلا شهيد شده است؟
  وقتى استاد ذَهَبى متوجّه تعجّب من مى شود، چنين مى گويد: 
  ـ آخر وقتى شما تاريخ را با دقّت نمى خوانيد، به اين مشكلات برخورد مى كنيد، من نمى دانم چرا اين قدر شما به تاريخ بى توجّه شده ايد؟
  ـ حق با شماست، استاد!
  ـ گوش كن! در زمان خلافت عُمَر، خداوند به على فرزند پسرى داد، وقتى عُمَر از ماجرا باخبر شد، تصميم گرفت تا خودش نامى براى آن فرزند انتخاب كند، اينجا بود كه عُمَر نام خودش را بر روى آن پسر گذاشت.
  ـ عجب! يعنى خود عُمَر اين نام براى او انتخاب كرد؟
  ـ بله!
  از استاد تشكّر مى كنم كه مرا از اين ماجرا مطّلع كرد، با او خداحافظى مى كنم.
  با تو هستم! اى كسى كه مى گفتى چرا على، نام عُمَر را بر روى پسر خود گذاشته است! كجايى؟ آيا سخن استاد ذَهَبى را شنيدى؟ اين عُمَر بود كه اين نام را بر روى فرزند على(ع) گذاشت.
  تو چرا بدون اين كه تاريخ را بخوانى، سخن مى گويى؟
  البتّه تو مى توانى كتاب علامه بَلاذُرى را هم بخوانى، او هم از اهل سنّت است. او در كتاب خود مى نويسند: «عُمَر، نام فرزند على را همنام خود قرار داد».
  										* * *
  تو مى گويى: نام يكى از فرزندان على، ابوبكر است، چرا على اين نام را براى فرزند خود انتخاب نمود؟ اين پسر على در كربلا شهيد شد، اين نام در فهرست شهداى كربلا آمده است: «ابوبكربن على». 
  وقتى اين سؤال تو را مى شنوم، تعجّب مى كنم، تعجّب من اين است كه تو اين قدر با فرهنگ عرب بيگانه هستى!
  برادر! ابوبكر، «نام» نيست، بلكه «كُنيِه» است!
  «نام» و «كنيه» با هم فرق دارند. «نام»، اسم اصلى شخص است كه موقع ولادت بر فرد مى گذارند، امّا «كنيه»، چيزى شبيه لقب است، كنيه را معمولا خود فرد انتخاب مى كند.
  يك مثال بزنم: نام پيامبر ما، محمّد(ص) است، پيامبر هنوز به پيامبرى مبعوث نشده بود كه خدا به او پسرى داد، پيامبر نام او را قاسم نهاد (البتّه اين پسر بعد از چند سال از دنيا رفت). پيامبر، بعد از تولد قاسم، براى خودش كنيه «ابوالقاسم» را انتخاب نمود، «ابوالقاسم» يعنى پدر قاسم!
  تو مى گويى كه على نام پسرش را ابوبكر گذاشت، عزيزم! اصلاً «ابوبكر» نام نيست، كنيه است، يعنى «پدربكر». 
  آرى! ابوبكر، كنيه است، نام اصلى خليفه اول، «عتيق» بوده است، كنيه او «ابوبكر» بوده است!
  خدا به على(ع) پسرى داد، على(ع) اسم او را «عبدالله» گذاست، اين پسر بعدها براى خود، كنيه «ابوبكر» را انتخاب كرد.
  اى برادر! من دوست دارم قدرى بيشتر مطالعه كنى، ابوالفرج اصفهانى كه از دانشمندان اهل سنّت است، چنين مى نويسد: «عبد الله بن على در كربلا كشته شد».
  او نام اين شهيد كربلا را مى برد، آرى! كنيه او، ابوبكر بود، امّا اين كنيه را على(ع) انتخاب نكرد.
  										* * *
  تو به سخن خويش ادامه مى دهى و مى گويى: نام يكى از پسران على، عثمان است، چرا على اين نام را براى فرزند خود انتخاب نمود؟
  برادر! تو فكر مى كنى كه در آن روزگار، فقط خليفه سوم، اسمش، عثمان بوده است؟ 
  تو برادر سُنّى من هستى، دوست دارم كه تو بيشتر اهل مطالعه باشى. اسم خليفه سوم، عثمان بن عَفّان است. (يعنى عثمان پسر عَفّان).
  ما يك عثمان ديگرى هم داريم، اسم او عثمان بن مَظعُون است، (يعنى عثمان پسر مظعون).
  تو چقدر اين عثمان بن مظعون را مى شناسى؟ 
  او يكى از ياران باوفاى پيامبر بود و براى اسلام زحمت زيادى كشيد، در ماجراى جنگ خندق، او يكى از سربازان سپاه اسلام بود، دشمنان اسلام در آن جنگ، تيرى به او زدند. او مجروح شد و بعد از مدّتى به شهادت رسيد.
  آيا شنيده اى كه على(ع) به او علاقه زيادى داشت. 
  چند سال بعد از شهادت عثمان بن مظعون، خدا به على(ع) پسرى داد، على(ع) نام او را عثمان نهاد و فرمود: «من نام اين فرزندم به ياد برادرم عثمان بن مظعون، عثمان مى نامم».
  اين سخن على(ع) را به خاطر بسپار و هرگز آن را فراموش نكن! على(ع) آن قدر به عثمان بن مظعون علاقه داشت كه او را برادر خود معرّفى مى كند.
  										* * *
  آيا مى دانى كه 26 نفر از ياران پيامبر، نام آن ها عثمان بوده است؟ 21 نفر از اصحاب پيامبر، نامشان «عُمَر» بوده است و سه نفر از ياران پيامبر هم كنيه آن ها «ابوبكر» بوده است؟


title: امروز درِ خانه خود را مى بندم
text:
    امروز درِ خانه خود را مى بندم 


  برادر سُنّى! دوستان تو سؤال ديگرى هم پرسيده اند، آن ها مى گويند در ماجراى هجوم به خانه على(ع)، چرا فاطمه(س) براى باز كردن درِ خانه رفت؟ اين سخن آنان است: «شما شيعيان مى گوييد آن روزى كه به خانه فاطمه هجوم بردند، على داخل خانه بود، چگونه مى توان باور كرد على در خانه باشد و فاطمه براى باز كردن درِ خانه برود و آن حوادث روى دهد؟ چرا خودِ على، براى باز كردن درِ خانه اقدام نكرد؟ مگر على غيرتمند نبود؟ چرا او فاطمه را براى باز كردن درِ خانه فرستاد؟». 
  قبل از جواب به اين سؤال، بايد به نكته مهمّى اشاره كنم:
  امروزه در زندگى شهرى، معمولاً درِ خانه ها بسته است، وقتى مهمانى به در خانه ما مى آيد، زنگ مى زند و ما به روى او در را باز مى كنيم.
  اگر به روستايى رفته باشى، مى بينى كه در روستا، درِ خانه ها معمولاً در طول روز باز است، وقتى مهمان مى آيد، ابتدا آن مهمان از صاحب خانه اجازه مى گيرد و سپس وارد خانه مى شود.
  در آن روزگار، مردم مدينه هم در طول روز، در خانه هاى خود را باز نگه مى داشتند و شب ها آن را مى بستند. درِ خانه ها پرده اى هم داشت تا مانع ديد نامحرم باشد.
  اكنون با هم به روز حادثه مى رويم، روزى كه عُمَر و ابوبكر با گروهى از هواداران خود به سوى خانه على(ع) حركت كردند. تعداد آنان زياد بود و طبيعى بود كه سر و صدايى هم راه انداخته بودند. 
  در آن لحظه، فاطمه(س) نزديك درِ خانه بود، او متوجّه شد كه چه خبر است، آنان مى آمدند تا على(ع) را به زور براى بيعت به مسجد ببرند، اينجا بود كه فاطمه(س) سريع در خانه را بست.
  نكته مهم اين است كه فاطمه(س) درِ خانه را باز نكرد، بلكه درِ خانه را بست! وقتى او از آمدن مهاجمان باخبر شد، درِ خانه را محكم بست. 
  برادر سُنّى! چرا دوستان مى خواهند تاريخ را منحرف كنند؟ فاطمه(س) درِ خانه را بست، آنان مى گويند كه فاطمه(س) درِ خانه را باز كرد. اين چه دروغى است كه آنان مى گويند!
  اين جنايت در روز اتّفاق افتاده است، آن ساعت، درِ خانه فاطمه(س) (مثل همه خانه هاى مدينه) باز بود. 
  فاطمه(س) نزديك درِ خانه بود، وقتى او از هياهوى دشمنان آگاه شد، سريع در خانه را بست. فاطمه مى دانست اگر بخواهد برود به على خبر بدهد و او براى بستن در بيايد، در همين فاصله، دشمن به داخل خانه مى آيد، فاطمه(س) درِ خانه را بست تا آنان نتوانند وارد خانه شوند. 
  وقتى يك زن، درِ خانه خود را محكم ببندد، آيا اين با غيرتمندى شوهر منافات دارد؟ 
  بگذار تا ماجرا را از زبان دو دانشمند بزرگ شيعه بشنويم. شيخ عيّاشى (در قرن چهارم) و شيخ مفيد (در قرن پنجم) چنين نوشته اند: «عُمَر به هواداران خود گفت: «برخيزيد تا نزد على برويم»، همه از جا برخاستند و به سوى خانه على(ع) حركت كردند. وقتى آن ها به خانه فاطمه(س) رسيدند، فاطمه(س) آن ها را ديد، براى همين درِ خانه را به روى آنان بست. در اين هنگام، عُمَر با لگد به در كوفت و درِ خانه را شكست، وقتى عُمَر در خانه را شكست، همه به سوى خانه هجوم آوردند...».
  وقتى فاطمه ديد كه آنان بى شرمى را به نهايت رسانده اند، فرياد برآورد: «بابا! يا رسول الله! ببين كه چه ظلم هايى در حق ما روا مى دارند!».
  چرا فاطمه اين چنين سخن گفت؟ فاطمه مى خواست به اين مردم يادآورى كند كه اى مردم! اينجا خانه من است، من فاطمه هستم، همان فاطمه اى كه پاره تن پيامبر است. فقط هفت روز از وفات پدرم گذشته است، چرا با تنها يادگارش چنين مى كنيد؟ مگر از او يادگارى به غير از من مانده است؟
  صداى فاطمه(س)، آن قدر مظلومانه بود كه خيلى ها را به گريه انداخت، خيلى از مردمى كه همراه عُمَر آمده بودند به خانه هاى خود بازگشتند.
  عُمَر آمده بود تا اگر على(ع) همراه او به مسجد نيايد، او را به قتل برساند، او به قصد كشتن على(ع) وارد خانه شد، فاطمه(س) چگونه مى توانست در مقابل اين همه ظلم آنان سكوت كند؟
  در كتاب هاى ديگر آمده است كه عُمَر ابتدا در خانه را آتش زد، وقتى كه درِ خانه نيم سوخته شد، به در لگد محكمى زد و...
  برادر سُنّى! اين سخن دوستان تو خيلى عجيب است! آنان مى گويند مگر على(ع) غيرتمند نبود؟ چرا خودش درِ خانه را باز نكرد؟ چرا فاطمه(س) را براى باز كردن درِ خانه فرستاد؟
  من واقعاً تعجّب مى كنم، آيا بهتر نيست آنان قدرى فكر كنند؟ به راستى چرا عده اى از مردم مدينه به خانه فاطمه(س) هجوم بردند و بدون اجازه وارد آن خانه شدند؟ آيا اين كار با غيرت سازگار بود؟
  على(ع) آن روز سكوت كرد و در مقابل آن ظلم ها صبر كرد تا اسلام عزيز باقى بماند. آن روز فاطمه(س) براى دفاع از امام خود قيام كرد، او به يارى حق و حقيقت آمد، با مردم سخن گفت، حق را براى آنان روشن ساخت.


title: آيا دوست دارى حديث شناس شوى؟
text:
    آيا دوست دارى حديث شناس شوى؟ 


  تا اينجا به سؤالاتى كه در موضوع شهادت فاطمه(س) از طرف بعضى از اهل سنّت مطرح شده بود، پاسخ دادم. اكنون مى خواهم خاطره اى را نقل كنم. روزى يكى از دانشجويان از من سؤال كرد:
  ـ ما شيعيان مى گوييم حضرت فاطمه(س) شهيد شده است، به راستى چه دليلى براى اين مطلب وجود دارد؟
  ـ دانشمندان شيعه در كتاب هاى خود در مورد اين موضوع مطالب زيادى نوشته اند. 
  ـ از كجا معلوم كه اين سخن آنان درست باشد؟ من شنيده ام كه خيلى از اين حرف ها در زمان حكومت صفويه درست شده است، قبل از حكومت صفويه، اصلاً چنين چيزى مطرح نبوده است.
  ـ من حديثى از امام كاظم(ع) شنيده ام كه او از حضرت فاطمه(س) به عنوان «شهيده» ياد مى كند. حتماً مى دانى شهيده به خانمى مى گويند كه به شهادت رسيده باشد. آيا سخن امام كاظم(ع) را قبول ندارى؟
  ـ اگر ثابت شود اين سخن از امام كاظم(ع) است، حرفى ندارم، امّا از كجا معلوم كه اين سخن واقعاً از امام كاظم(ع) است؟
  										* * *
  شيخ كلينى را چقدر مى شناسى؟ آيا مى دانى او بيست سال زحمت كشيد و كتاب «كافى» را تاليف كرد؟ آيا مى دانى بهترين كتاب شيعه، همين كتاب است؟ 
  شيخ كلينى در كتاب كافى جلد اول، صفحه 458 حديثى را از امام كاظم(ع) نقل مى كند كه آن حضرت فرمود: «فاطمه(س)، صدّيقه شهيده است».
  شيخ كلينى سال 258 هجرى در روستاى «كلين» در اطرف شهررى به دنيا آمد و در جوانى به قم سفر نمود و سپس به بغداد مهاجرت نمود. همه دانشمندان شيعه به سخنان او اعتماد مى كنند.
  اين حديثى كه كلينى در كتاب خود آورده است، به سال ها قبل از حكومت صفويه برمى گردد، آغاز حكومت صفويه سال 907 هجرى قمرى است، شيخ كلينى 649 سال پيش از اين تاريخ، از دنيا رفته بود!
  										* * *
  من اكنون دارم كتاب كافى را مى خوانم. نمى دانم چقدر از علم رجال اطّلاع دارى؟ 
  براى تشخيصِ حديث راست از حديث دروغ، از علم رجال استفاده مى كنيم. كلمه «رجال» در اينجا به معناى «افراد» مى باشد، در اين علم به بررسى افرادى كه حديث نقل كرده اند، مى پردازيم. 
  وقتى كه شيخ كلينى يك حديث را از امام كاظم(ع) نقل كنم، بين شيخ كلينى و آن حضرت، بيش از صد سال فاصله است. شيخ كلينى اين حديث را با اين سه واسطه از امام كاظم(ع) نقل مى كند: 
  	1. استاد عطّار قمّى 
  	2. استاد عَمَركى نيشابورى
  	3. على بن جعفر عُرَيضى
  با علم رجال مى توانيم بفهميم كه اين سه نفرى كه بين شيخ كلينى و امام كاظم(ع) واسطه هستند، چگونه انسان هايى بوده اند؟ آيا آن ها راستگو بودند يا دروغگو؟
  اگر با استفاده از علم رجال به راستگو بودن همه كسانى را كه يك حديث را نقل كرده اند اطمينان پيدا كرديم، مى توانيم بگوييم كه اين حديث صحيح است.
  اكنون در مورد اين سه نفرى كه بين شيخ كلينى و امام كاظم(ع) واسطه حديث هستند، سخن مى گويم: 
  * واسطه اوّل
  استاد عطّار قمّى: او در زمان خود، يكى از بزرگ ترين استادان حديث در شهر قم بود. سخنان او همواره قابل اعتماد همه بود. او احاديث زيادى را نقل كرده است.
  * واسطه دوم
  استاد عَمَركى نيشابورى: او نيز يكى از استادان بزرگ حديث بود و سخنانش براى همه قابل اعتماد بود.
  * واسطه سوم
  على بن جعفر عُريضى: او برادر امام كاظم(ع) است، عريض، نام منطقه اى در اطراف شهر مدينه است، او مدّت زيادى در آن منطقه سكونت داشت، براى همين به نام «عريضى» مشهور شد.
  او سخنانى كه از برادرش، امام كاظم(ع) مى شنيد را در كتابى جمع آورى كرد. او مورد اعتماد علماى شيعه مى باشد.
  اكنون همه كسانى كه حديث بالا را نقل كرده اند به خوبى مى شناسى، آنان از بزرگان شيعه و مورد اعتماد بوده اند. آن ها ستارگان آسمان مكتب تشيّع هستند و دانشمندان شيعه به سخنان آنان اعتماد دارند.
  تو ديگر مى توانى اين حديث را به عنوان يك حديث صحيح معرّفى كنى، حديثى كه امام كاظم(ع) مى فرمايد: «فاطمه(س)، صدّيقه و شهيده است».
  مى دانم دوست دارى بدانى كه معناى «صديقه» چيست؟ صديقه به خانمى مى گويند كه به خدا و پيامبر، ايمان زيادى داشته باشد و كردارش، گفتارش را تصديق كند.
  فاطمه هم صديقه است و هم شهيده! 
  او مظلومانه به شهات رسيد، به راستى چرا بعد از وفات پيامبر اين همه ظلم در حق فاطمه روا داشتند؟ مگر جرم و گناه او چه بود؟


title: به دنبال دوستان خود هستى
text:
    به دنبال دوستان خود هستى 


  سلام اى فاطمه! سلام اى دختر پيامبر! سلام اى كه خدا بر تو سلام مى فرستد! تو از نورِ خدا خلق شده اى، فرشتگان، همه خادم تو هستند، خدا تو و دوستانت را از آتش رهايى بخشيده است.
  اين سخن پيامبر در مورد توست: « فاطمه از من است و من از فاطمه ام...فاطمه پاره تن من است».
  در مقابل تو تمام قد مى ايستاد، دست تو را مى بوسيد. او به تو چنين مى گفت: «پدر به فداى تو باد!».
  شنيده ام كه هرگاه او دلش براى بهشت تنگ مى شد، تو را مى بوسيد.
  به راستى چه رازى در ميان بود؟
  جواب اين سؤال را شب معراج مى توان يافت! شبى كه پدر تو، مهمان خدا بود...
  من مى خواهم از آن شب باشكوه سخن بگويم:
  										* * *
  آن شب محمّد(ص) از آسمان ها عبور كرد و به بهشت رسيد، او در فردوس، مهمان لطف خدا بود. بوى خوشى به مشامش رسيد، بويى كه تمام بهشت را فرا گرفته بود. او رو به جبرئيل كرد و گفت: اين عطر خوش چيست؟
  جبرئيل گفت: اين بوى سيب است، سيصد هزار سال پيش، خداى متعال، سيبى با دست خود آفريد. اى محمّد! سيصد هزار سال است كه اين سؤال ما بى جواب مانده است، ما دوست داريم بدانيم خدا اين سيب را براى چه آفريده است؟
  سخن جبرئيل به پايان رسيد، دسته اى از فرشتگان نزد پيامبر آمدند، آنان همراه خود همان سيب را آورده بودند. صدايى به گوش رسيد: «اى محمّد! خدا به تو سلام مى رساند و اين سيب را براى تو فرستاده است».
  آرى! خدا سيصد هزار سال قبل، هديه اى براى امشب آماده كرده بود. به راستى هدف خدا از آفرينش آن سيبِ خوشبو چه بود؟
  پيامبر آن سيب را خورد و بعد از مدّتى، خدا تو را به او عنايت كرد، خلقت تو از آن سيب بهشتى بود!
  عايشه (همسر پيامبر) بارها ديد كه پدر تو را مى بوسد، او زبان اعتراض گشود و گفت: 
  ـ اى پيامبر! فاطمه ديگر بزرگ شده است، چرا او را اين قدر مى بوسى؟
  ـ فاطمه من از آن ميوه بهشتى خلق شده است، من هرگاه دلم براى بهشت تنگ مى شود فاطمه ام را مى بويم و مى بوسم.
  										* * *
  خدا به تو مقامى بس بزرگ داد، هرگاه پيش پيامبر مى رفتى، او تمام قد در مقابل تو مى ايستاد.
  تو سرور همه زنان مى باشى، تو گل سرسبد گيتى هستى!
  عدّه اى تلاش مى كنند تا نام و ياد تو فراموش شود، امّا خدا در روز قيامت، مقام تو را بر همه معلوم خواهد كرد، روزى كه تو در صحراى محشر حاضر شوى، چه شكوه و عظمتى خواهى داشت!
  هزاران فرشته به استقبال تو مى آيند و تو به سوى بهشت حركت مى كنى.
  و در آن هنگام، نگاه تو به گوشه اى خيره مى ماند، فرشتگان عدّه اى را به سوى جهنّم مى برند، آن ها كسانى هستند كه در دنيا گناه انجام داده اند.
  تو به آنان نگاه مى كنى و عدّه اى از دوستان خود را در ميان آنان مى يابى، با خداى خويش سخن مى گويى: خدايا! تو مرا فاطمه نام نهادى، و عهد كردى كه دوستانم را از آتش جهنّم آزاد گردانى! خدايا! تو هرگز عهد و پيمان خود را فراموش نمى كنى، از تو مى خواهم امروز شفاعت مرا در حقّ دوستانم قبول كنى.
  سخن تو به پايان مى رسد، صدايى به گوش مى رسد، اين خداست كه با تو سخن مى گويد: اى فاطمه! حقّ با توست. من تو را فاطمه نام نهادم و عهد كرده ام كه به خاطر تو دوستان تو را از آتش جهنّم آزاد گردانم. من بر سر عهد خود هستم! اى فاطمه! امروز همه دوستان تو را از آتش عذاب خود آزاد مى كنم تا مقام و جايگاه تو براى همه آشكار شود، امروز روز توست! هر كس را كه مى خواهى شفاعت كن و با خود به سوى بهشت ببر!
  و تو دوستان خود را شفاعت مى كنى و آنان همراه با تو وارد بهشت مى شوند.
  فاطمه جان! تو كه مى دانى من تو را دوست دارم...اكنون مى خواهم قصّه مظلوميّت تو را از كتاب هاى شيعه بنويسم، من مى خواهم براى غربت تو اشك بريزم، اين اشك بر تو سرمايه زندگى من است...
  										* * *
  من در جستجوى تو هستم، به شهر مدينه مى آيم، صداى هياهويى به گوشم مى رسد، چه خبر شده است؟ از مسجد پيامبر به كوچه مى روم، وارد كوچه مى شوم، به خانه اى مى رسم، مى بينم كه گروه زيادى در آنجا جمع شده اند، هيزم ها را كنار درِ آن خانه قرار مى دهند.
  صدايى به گوش مى رسد، يك نفر به اين سو مى آيد، شعله آتشى در دست گرفته است، او مى آيد و فرياد مى زند: «اين خانه و اهل آن را در آتش بسوزانيد». 
  او مى آيد و هيزم ها را آتش مى زند، آتش زبانه مى كشد.
  چرا او مى خواهد اهل اين خانه را بسوزاند؟ مگر اهل اين خانه چه كارى كرده اند كه سزايش سوختن است؟
  صداى گريه بچه ها از اين خانه به گوش مى رسد، چرا همه فقط نگاه مى كنند؟ چرا هيچ كس اعتراضى نمى كند؟
  در اين ميان يكى جلو مى آيد، به آن مردى كه هيزم ها را آتش زد مى گويد: 
  ـ اى عُمَر! در اين خانه، فاطمه، حسن و حسين هستند.
  ـ باشد، هر كه مى خواهد باشد، من اين خانه را آتش مى زنم.
  خداى من! چه مى شنوم؟ اى مادر مظلومم! خانه تو را مى خواهند آتش بزنند؟ 
  										* * *
  عُمَر امروز قاضى بزرگ حكومت است. او فتوا داده كه براى حفظ اسلام، سوزاندن اين خانه واجب است!
  چقدر اين مردم بىوفايند، آنان روز عيد غدير با على(ع) بيعت كردند، هنوز طنين صداى پيامبر در گوش اين مردم است: «هر كس من مولاى اويم، على مولاى اوست».
  به راستى چقدر زود اين مردم عهد و پيمان خود را شكستند و براى آتش زدن خانه تو هيزم آورده اند!
  فقط هفت روز از وفات پيامبر گذشته است، اين مردم اين قدر عوض شده اند! 
  آن ها بارها و بارها ديدند كه پيامبر كنار در اين خانه مى ايستاد و به تو و فرزندانت سلام مى داد.
  هنوز طنين صداى پيامبر به گوش مى رسد كه فرمود: «خانه دخترم فاطمه، خانه من است! هر كس حريم خانه او را نگه ندارد، حريم خدا را نگه نداشته است».
  										* * *
  مادر! چرا مردم اين قدر بى شرم شده اند؟ چرا چنين جنايت مى كنند؟
  آتش زبانه مى كشد، تو پشت در ايستاده اى. تو براى يارى حق و حقيقت قيام كرده اى. 
  درِ خانه نيم سوخته مى شود، عُمَر جلو مى آيد، او مى داند كه تو پشت در ايستاده اى.
  واى بر من! او لگد محكمى به در مى زند. تو بين در و ديوار قرار مى گيرى، صداى ناله ات بلند مى شود. عُمَر در را فشار مى دهد، صداى ناله تو بلندتر مى شود. ميخِ در كه از آتش داغ شده است در سينه تو فرو مى رود.
  تو با صورت به روى زمين مى افتى، سريع از جا برمى خيزى، صورت تو خاك آلود شده است، رو به حرم پيامبر مى كنى، صداى تو در شهر طنين مى اندازد، پدر را صدا مى زنى: «بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند».
  على(ع) صداى تو را مى شنود، اينجا ديگر جاى صبر نيست، او به سوى عُمَر مى رود، گريبان او را مى گيرد، عُمَر مى خواهد فرار كند، على(ع) او را محكم به زمين مى زند، مشتى به بينى و گردنِ او مى كوبد. 
  هيچ كس جرأت ندارد براى نجات عُمَر جلو بيايد، همه ترسيده اند، بعضى ها فكر مى كنند كه على(ع) ديگر عُمَر را رها نخواهد كرد و خون او را خواهد ريخت.
  لحظاتى مى گذرد، على(ع) عُمَر را رها مى كند و مى گويد: «اى عُمَر! پيامبر از من پيمان گرفت كه در مثل چنين روزى، صبر كنم. اگر وصيّت پيامبر نبود، هرگز تو را رها نمى كردم».
  										* * *
  به همسرت نگاه مى كنى، مى بينى كه مى خواهند او را به مسجد ببرند، امروز امّا تو هيچ يار و ياورى ندارد!
  تو از جا برمى خيزى و در چهارچوبه درِ خانه مى ايستى، با دستان خود راه را مى بندى تا آن ها نتوانند على(ع) را به مسجد ببرند.
  عُمَر به قُنفُذ اشاره اى مى كند، با اشاره او، قنفد با غلاف شمشير به تو حمله مى كند، خود عُمَر هم با تازيانه مى زند. بازوى تو از تازيانه ها كبود مى شود...
  عُمَر مى داند تا زمانى كه تو هستى، نمى توان على(ع) را براى بيعت برد، براى همين لگد محكمى به تو مى زند، صداى تو بلند مى شود، تو خدمتكار خود را صدا مى زنى: «اى فِضّه مرا درياب! به خدا محسن مرا كشتند».
  تو بى هوش مى شوى، آنان اكنون مى توانند على(ع) را به مسجد ببرد...
  اى مادر پهلو شكسته!
  برخيز! برخيز كه على(ع) را بردند!
  مولاى تو تنهاست، برخيز و او را يارى كن!
  چشمان خود را باز كن! اين صداى گريه فرزندان توست كه به گوش مى رسد، آيا صداى آنان را مى شنوى؟ فرشتگان از ديدن اشك چشمان حسن و حسين تو به گريه افتاده اند.
  پيكر تو كبود و پهلوى تو شكسته است، امّا بايد برخيزى! عُمَر دستور داده تا شمشير بالاى سر على(ع) بگيرند، عُمَر در مسجد فرياد مى زند: «اى ابوبكر! آيا دستور مى دهى تا من گردن على(ع) را بزنم؟».
  مادر! مادر مظلومم! برخيز! على در انتظار توست!
  برخيز! 
  اگر على(ع) بيعت نكند، آن ها على را به شهادت خواهند رسانيد...
  										* * *
  چشمان خود را باز مى كنى، سراغ على(ع) را مى گيرى، مى فهمى كه على(ع) را به مسجد برده اند.
  تو از جاى خود برمى خيزى و به سوى مسجد مى روى!
  پهلوى تو را شكسته اند تا ديگر نتوانى على(ع) را يارى كنى، امّا تو به يارى امام خود مى روى! به مسجد كه مى رسى، كنار قبر پيامبر مى روى و فرياد برمى آورى: «پسرعمويم، على را رها كنيد! به خدا قسم، اگر او را رها نكنيد، نفرين خواهم كرد».
  عُمَر و هواداران او تعجّب مى كنند، آن ها باور نمى كنند كه تو به اينجا آمده باشى، بار ديگر صداى تو بلند مى شود: «به خدا قسم، اگر على را رها نكنيد، شما را نفرين مى كنم».
  لرزه بر ستون هاى مسجد مى افتد، زلزله اى سهمگين در راه است، گرد و غبار بلند مى شود، نفرين فاطمه اثر كرده است، همه نگران مى شوند، خليفه و هواداران او مى فهمند كه تو ديگر صبر نخواهى كرد، اگر آنان على(ع) را رها نكنند، با نفرين تو زمين و زمان در هم پيچيده خواهد شد!
  ترس تمام وجود آنان را فرا مى گيرد، چشم هاى آنان به ستون هاى مسجد خيره مى ماند كه چگونه به لرزه در آمده اند! آرى، عذاب در راه است! 
  آن ها على را رها مى كنند، شمشير از سر او برمى دارند، ريسمان را هم از گردنش باز مى كنند. آرى! تا زمانى كه تو هستى، آن ها هرگز نمى توانند از على(ع) بيعت بگيرند.
  اكنون على(ع) به سوى تو مى آيد و تو نگاهى به او مى كنى، دست هاى خود را به سوى آسمان مى گيرى و خدا را شكر مى كنى.
  لبخندى به روى على(ع) مى زنى، همه هستىِ تو، على(ع) است، تا تو زنده هستى، چه كسى مى تواند هستىِ تو را از تو بگيرد؟
  										* * *
  اكنون ديگر وقت آن است كه فرزندان خود را در آغوش بگيرى، نگاه كن، آن ها چه حالى دارند! آن ها را در آغوش بگير و با آنان سخن بگو: مادر به فداى شما! چرا اين قدر رنگ شما پريده است؟ چرا گريه كرده ايد؟
  لحظاتى مى گذرد، ديگر مى خواهى با قبر پدر تنها باشى، از على(ع) مى خواهى كه فرزندانت را به خانه ببرد.
  تو مى خواهى با پدر سخن بگويى، تو نمى خواهى على(ع) اشك چشم تو را ببيند.
  دلت سخت گرفته است، جاى تازيانه ها درد مى كند، پهلويت شكسته است، تو مى خواهى راز دل خويش را با پدر بگويى، صبر مى كنى تا على(ع)، فرزندانت را به خانه ببرد. 
  تو با پدر تنها شده اى، آهى مى كشى و مى گويى: 
  يا رسول الله! برخيز و حال دختر خود را تماشا كن! 
  بابا! تا تو زنده بودى، فاطمه تو عزيز بود، پيش همه احترام داشت، يادت هست چقدر مرا دوست داشتى، هميشه و هر وقت كه من نزد تو مى آمدم، تمام قد جلو پاى من مى ايستادى، مرا مى بوسيدى و مى گفتى: فاطمه پاره تن من است.
  بابا! ببين با من چه كردند، ببين ميخ در به سينه ام نشاندند، ببين چقدر به من تازيانه زده اند!
  بابا! تو هر روز صبح در خانه من ايستادى و بر ما سلام مى دادى، امّا آنان همان خانه را آتش زدند.
  بابا! يادت هست صورت مرا مى بوسيدى!
  نگاه كن! جاى بوسه هاى تو، كبود شده است، اين جاى سيلى عُمَر است!
  بابا! تو از كبودى بدن و پهلوى شكسته ام خبر دارى! جاى تو خالى بود، ببينى كه چگونه مرا لگد زدند و محسن مرا كشتند!
  بابا! برخيز و ببين چگونه مزد و پاداش رسالت تو را دادند!
  من براى دفاع از على(ع) به ميدان آمدم، وقتى ديدم كه او تنهاست، به يارى اش رفتم.
  من همه اين سختى ها و مصيبت ها را تحمّل مى كنم و در راه امام خود، همه اين ها برايم آسان است، امّا تو كه مى دانى هيچ چيز براى من سخت از غربت و مظلوميّت على(ع) نيست.
  تو خودت ديدى چگونه ريسمان به گردنش انداختند!
  جلوى چشم من اين كار را كردند، شمشير بالاى سرش گرفتند و مانند اسير او را به مسجد بردند.
  اين كارِ آن ها، دل مرا مى سوزاند، تو كه مى دانى اين گريه هاى من، اشك من براى غربت على(ع) است.
  خوشا به حال تو كه رفتى و نگاه غريبانه على(ع) را نديدى! 
  بابا! تو به من بگو من چگونه به صورت على(ع) نگاه كنم. مى دانم كه او از من خجالت مى كشد و من از خجالت او، شرمنده مى شوم، اى كاش آنان مقابل چشم على مرا نمى زدند...

  												پايان


