# jomle

title: درود بر دختر آسمان
text:
    درود بر دختر آسمان


  ما بايد آماده بازگشت به شهر خود باشيم. بيا تا براى خداحافظى به خانه پيامبر برويم و با آن حضرت خداحافظى كنيم. 
  اينجا خانه پيامبر است. در مى زنيم; امّا گويا پيامبر در خانه نيست. بايد مقدارى صبر كنيم تا پيامبر بيايد.
  نگاه كن! اُمّ اَيمن به اين سو مى آيد، من به او سلام كرده و مى گويم:
  ـ شما اين وقت روز كجا مى رويد؟
  ـ مى خواهم به خانه على(ع) و فاطمه(س) بروم. دلم براى ديدن حسن و حسين(ع) تنگ شده است.
  ما هم او را همراهى مى كنيم. اُمّ اَيمن آرام آرام به سوى خانه على(ع) مى رود. خانه اى كوچك كه همه خوبى هاى بزرگ دنيا را در آن مى توانى ببينى. او درِ خانه را مى زند. على(ع) در خانه را باز مى كند وبه اُمّ اَيمن خوش آمد مى گويد.
  اُمّ اَيمن وارد خانه مى شود، به حسن و حسين(ع) سلام مى كند. اين ها عزيزان دل پيامبر هستند. فاطمه(س) هم به استقبال او مى آيد. 
  اكنون اُمّ اَيمن كنار فاطمه(س) نشسته است. آنها با هم مشغول گفتگو مى شوند. صداى در خانه به گوش مى رسد. 
  على(ع) برمى خيزد تا در خانه را باز كند. نگاه كن! پيامبر براى ديدن عزيزانش آمده است.
  پيامبر وارد خانه مى شود، حسن و حسين(ع) را در آغوش مى گيرد، آنها را مى بوسد و مى بويد.
  پيامبر وارد اتاق مى شود، اُمّ اَيمن از جا بلند مى شود و احترام مى گزارد. پيامبر از ديدن او خيلى خوشحال مى شود. ديدار اُمّ اَيمن، پيامبر را به ياد مادرش آمنه مى اندازد.
  چه منظره زيبايى! پيامبر كنار گل هاى خودش آرام گرفته است. اهل اين خانه تنها دل خوشى او در اين دنيا هستند. پيامبر آنها را مى بيند و لبخند مى زند.
  ناگهان، عطرى در فضا مى پيچد، نسيمى مىوزد. جبرئيل نازل مى شود و آيه 26 سوره «إسراء» را بر پيامبر مى خواند: (وَءَاتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ: اى پيامبر، حقِّ خويشان خودت را ادا كن».
  رسول خدا به فكر فرو مى رود. آيه تازه اى نازل شده است. خداوند به پيامبر خود پيامى تازه داده است. به راستى منظور خدا از اين فرمان چيست؟
  ـ اى جبرئيل آيا مى شود برايم بگويى كه من حقّ چه كسى را بايد بدهم؟
  ـ اى حبيب من، اجازه بده من نزد خدا بروم و جواب را بگيرم و برگردم.
  لحظاتى سكوت بر همه جا حاكم مى شود. پيامبر منتظر است.

  										* * *

  دوباره بوى بهار در فضا مى پيچد و نسيم مىوزد. جبرئيل باز گشته است:
  ـ اى جبرئيل، از سوى خدا چه پيامى آورده اى؟ 
  ـ خدا دستور داده است كه تو فدك را به فاطمه(س) بدهى، فدك از اين لحظه به بعد مالِ فاطمه(س) است.
  آرى، درست شنيدى خدا سرزمين فدك را به فاطمه(س) بخشيده است. اين فرمان خداست.
  من و تو بسيار خوشحال هستيم كه قبل از اين ماجرا، سفرى به فدك داشته و آنجا را از نزديك ديده ايم. فدك براى من و تو فقط يك اسم نيست، يك خاطره زيباست. سرزمينى حاصلخيز با نخلستان هاى بزرگ، چشمه هاى جارى آب!
  نمى دانم چرا اشك در چشم پيامبر نشسته است؟ آيا اين اشك شوق است؟
  نه، اين اشك فراق است. هر وقت كه پيامبر به ياد يار سفر كرده اش، خديجه(س) مى افتد غمى مبهم وجودش را فرا مى گيرد.
  پيامبر به ياد خديجه(س) است. ياد روزى كه به خواستگارى خديجه(س) رفت. دست پيامبر از مالِ دنيا خالى بود; امّا خديجه(س)، زن ثروتمند آن روزگار بود، هيچ كس به اندازه او ثروت نداشت.
  قرار شد پيامبر به خواستگارى خديجه(س) برود; امّا هر مردى بايد براى همسرش مهريه اى قرار بدهد. او از مالِ دنيا چيزى نداشت تا آن را مهريه خديجه(س) قرار بدهد.
  عموى خديجه(س) با اين ازدواج مخالف بود، او در مجلس خواستگارى حاضر شد و گفت: مهريه خديجه بسيار زياد است و بايد به صورت نقدى پرداخت شود.
  عموى پيامبر، ابوطالب(ع) سؤال كرد: مهريه خديجه چقدر است؟ 
  عموى خديجه(س) يك چيزى گفت تا آنها نااميد بشوند: چهار صد هزار مثقال طلا! 
  ابوطالب لبخندى زد و گفت: «قبول است».
  همه تعجّب كردند و با خود گفتند: «پيامبر اين همه پول را از كجا خواهد آورد».
  پيامبر همه اين مهريه را پرداخت كرد. آيا شما مى دانيد چگونه؟
  خود خديجه(س) اين پول را به پيامبر داده بود تا به عنوان مهريه پرداخت كند!
  وقتى ابوجهل اين را شنيد، گفت: «هميشه داماد براى عروس مهريه مى دهد، امروز عروس براى داماد مهريه داده است».
  پيامبر بسيار ناراحت شد، او آرزو داشت تا روزى ثروتى به دستش بيايد و جبران مهريه خديجه(س) را بنمايد.
  درست است كه خديجه(س) آن پول زياد را به پيامبر بخشيده بود; امّا من فكر مى كنم او هميشه خود را وام دار خديجه(س) مى ديد و به اين پول به چشم قرض نگاه مى كرد. او دوست داشت يك زمانى اين پول را به خديجه(س) برگرداند.
  سال ها از اين ازدواج گذشت و در شرايط سختى كه بر مسلمانان مى گذشت، خديجه(س) تمام ثروت خود را در راه اسلام خرج كرد.
  تقدير چنين بود كه خديجه(س) پيامبر را تنها بگذارد و پيش خدا برود; امّا ياد خديجه(س) هرگز از خاطر پيامبر نرفت. 
  خدا بعد از فتح خيبر، فدك را به پيامبر داده است. او اكنون مى تواند بزرگوارى خديجه(س) را جبران كند. 
  امّا افسوس كه امروز خديجه(س) نيست; امّا دختر او كه هست. فاطمه(س) تنها يادگار خديجه(س) است. او وارث خديجه(س) است.
  بعد از مرگ مادر، دختر از مادر ارث مى برد. پس پيامبر آن پولى را كه مى خواست به خديجه(س) بدهد مى تواند به فاطمه(س) بدهد. 
  امروز آيه قرآن نازل شد. آيا موافقى يك بار ديگر اين آيه را بخوانيم؟ خدا به پيامبر دستور داد: (وَءَاتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ )، اى پيامبر، حق فاطمه را ادا كن!
  پيامبر بايد حقّ فاطمه(س) را بدهد. اين نكته بسيار مهمّى است كه كسى به آن توجّه نمى كند!
  هرگز فراموش نكن! فدك حقّ فاطمه(س) است، چون او دختر خديجه(س) است و پيامبر براى هميشه وام دار خديجه(س) است.

  										* * *

  ـ فاطمه جان! خدا فدك را به من داد و اكنون آن را به تو مى دهم.
  ـ براى چه اين كار را مى كنى؟
  ـ من به مادرت خديجه وامدار بودم. پول مهريه او را نپرداخته ام. اكنون كه مادرت نيست تا فدك را به او بدهم، پس فدك را به تو مى دهم. تو بايد براى فدك نماينده اى بفرستى و آنجا را در اختيار بگيرى.
  ـ پدر جان! تا شما زنده هستيد من در فدك هيچ تصرّفى نمى كنم.
  ـ نه، تو بايد در فدك تصرّف كنى. بايد همه بفهمند، فدك از آنِ توست. من مى ترسم كه اگر تو فدك را تصرف نكنى بعد از مرگ من فدك را به تو ندهند.
  ـ چشم. چون شما مى گوييد، اين كار را مى كنم.
  اكنون پيامبر على(ع) را صدا مى زند و از او مى خواهد تا وسايل نوشتن را آماده كند. پيامبر مى خواهد سندى براى فدكِ فاطمه(س) بر روى «اَديم» نوشته شود.
  حتماً مى گويى «اديم» چيست؟ وقتى پوست گوسفند دباغى شد آن را براى نوشتن آماده مى كنند. عرب ها به آن «اديم» مى گويند.
  ظاهراً پيامبر مى خواهد اين نوشته به راحتى از بين نرود، كسى نتواند به راحتى آن را پاره كند!
  على(ع) از جاى خود بلند مى شود و بعد از لحظاتى با يك «اديم» و قلم و دوات برمى گردد. پيامبر به او مى گويد: «مى خواهم فاطمه براى فدك سند مكتوب داشته باشد. بنويس كه پيامبر فدك را به فاطمه داد». 
  على(ع) مشغول نوشتن مى شود. بعد از آنكه سند آماده مى شود بايد دو نفر به عنوان شاهد نامشان آورده شود.
  پپامبر به على(ع) مى گويد نام خودت را به عنوان شاهد اوّل بنويس. بعد رو به اُمّ اَيمن مى كند. اُمّ اَيمن را همه مى شناسند، همه مى دانند كه پيامبر او را اهلِ بهشت، معرّفى كرده است.
  اكنون پيامبر به على(ع) مى گويد: «نام اُمّ اَيمن را به عنوان شاهد بنويس». اين گونه است كه نام او در سند فدك نوشته مى شود.
  چرا از ميان همه فقط اُمّ اَيمن لياقت داشت شاهد نزول آيه بخشش فدك باشد؟ چرا نام او بايد كنار نام على(ع) تا هميشه در تاريخ به عنوان شاهد فدك بدرخشد.
  اين چه رازى است كه تا نام فدك زنده است نام اُمّ اَيمن زنده است؟
  پيامبر او را مى شناسد و مى داند كه او در هر شرايطى از حقّ فاطمه(س) دفاع خواهد كرد.
  به راستى كه نام فدك و اُمّ اَيمن تا ابد به هم گره خوردند و هر دو با هم جاودانه شدند.

  										* * *

  الله اكبر! الله اكبر!
  اين صداى اذان بلال است كه به گوش مى رسد. همه براى رفتن به مسجد آماده مى شوند. 
  پيامبر به مسجد مى آيد و در محراب مى ايستد. صف ها بسته شده و نماز آغاز مى شود.
  بعد از نماز پيامبر از جاى خود بلند مى شود و از مردم مى خواهد تا متفرّق نشوند. او امروز با مردم كار دارد. 
  همه با خود مى گويند پيامبر چه كار مهمّى با ما دارد كه از ما خواسته است جايى نرويم.
  پيامبر رو به مردم مى كند و از آنها مى خواهد تا همراه او به بيرون مسجد بيايند. 
  پيامبر حركت مى كند و مردم پشت سر او مى روند. مردم تعجّب كرده اند. پيامبر مى خواهد مردم را كجا ببرد؟
  پيامبر مى آيد و كنار درِخانه فاطمه(س) مى ايستد. 
  مردم همه هجوم مى آورند. كوچه پر از جمعيّت است. راه بند آمده است. 
  اكنون پيامبر رو به مردم مى كند و با صداى بلند مى گويد: «اى مردم! بدانيد كه من فدك را به دخترم فاطمه(س) بخشيدم! فدك مالِ دخترم فاطمه(س) است».
  در ميان جمعيّت، فقيران مدينه هم هستند، آنها خيلى خوشحال مى شوند و شادى مى كنند. 
  و تو به آنها نگاه مى كنى و از شادى آنها در تعجّب هستى!
  فقيران مدينه خوشحال هستند زيرا به زودى روزگار فقر و ندارى آنها براى هميشه تمام مى شود.
  آنها فاطمه(س) را خوب مى شناسند. هر كدام از آنها خاطره اى از فاطمه(س) دارند. فاطمه(س) كسى است كه وقتى در خانه فقط يك قرص نان داشت، آن را به فقيرى داد و خود و بچّه هايش گرسنه ماندند.
  آنها مى دانند كه فاطمه(س) كه اكنون صاحب فدك شده است آنها را فراموش نخواهد كرد.
  اين آرزوى فاطمه(س) بود كه هرگز در مدينه فقيرى نباشد. فاطمه(س) به اين آرزوى خود مى رسد. مگر از فاطمه(س) غير از اين هم مى شود انتظار داشت؟ او دختر خديجه(س) است، همان بانويى كه تمام ثروت خود را در راه پيامبر خرج كرد و او را با تمام وجود يارى نمود.
  همسفر خوبم!
  امروز ديگر هيچ كس به اندازه فاطمه(س) ثروتمند نيست. افسوس كه عدّه اى خيال مى كنند كه فاطمه(س) در همه مراحل زندگى خود فقير بود. آنها مى گويند كه فاطمه(س) در همه زندگى، محتاج نان شب خود بود!
  فاطمه(س) را بايد از نو شناخت. 
  فاطمه(س) كسى است كه ساليانه هفتاد هزار دينار سرخ درآمد دارد.
  آيا مى دانى اين مقدار يعنى چقدر پول؟
  بيش از سيصد كيلو طلاى سرخ! 
  حالا حساب كن، هر مثقال طلا (پنج گرم) چقدر قيمت دارد، آن را ضرب در شصت هزار كن!
  اين فقط درآمد يك سال فدك است. اصلِ سرمايه او خيلى بيش از اين حرف هاست. 
  تو كه فدك را با چشم خود ديده اى! مى دانى كه فدك يك باغ كوچك نيست. فدك يك سرزمين حاصلخيز است، صد كيلومتر فقط مساحت نخلستان هاى فدك است. نيمى از فدك مالِ فاطمه(س) است.
  همه فقيران مدينه خوشحال هستند امّا بايد قدرى صبر كنند تا خرماى فدك به دست بيايد و مردم فدك آنها را بفروشند و سهم فاطمه(س) را به مدينه بياورند، آن روز، براى فقيران روز باشكوهى خواهد بود.

  										* * *

  فصل برداشت خرما نزديك است. فاطمه(س) نماينده و كارگزارى را به فدك فرستاده است. 
  او در آنجا به امور نخلستان ها رسيدگى مى كند و بر فروش خرماى فدك نظارت دارد.
  فاطمه(س) به نماينده خود دستور داده است تا با مردم فدك با عدالت و انصاف برخورد كند، مبادا از حقّ آن ها چيزى ضايع شود.
  مدّتى مى گذرد، خبر مى رسد كه نماينده فاطمه(س) با پول درآمد فدك به مدينه مى آيد. هفتاد هزار سكّه طلا!
  فاطمه(س) با هفتاد هزار سكّه طلا چه خواهد كرد؟ 
  نگاه كن! همه فقيران مدينه به درِ خانه فاطمه(س) آمده اند. پيامبر هم اينجاست. گويا فاطمه(س) مى خواهد اين سكّه ها به دست پيامبر ميان فقيران تقسيم شود. 
  پيامبر رو به فقيران مى كند و مى گويد: «اين سكّه ها از آنِ فاطمه(س) است»، بعد آن سكّه ها را ميان همه تقسيم مى كند.
  نگاه كن! هر كس مى آيد و سهم خود را مى گيرد و مى رود.
  به دست هر فقيرى كه نگاه مى كنى سكّه هاى طلا را مى بينى!
  همه خوشحال هستند و براى فاطمه(س) دعا مى كنند. خدا فاطمه(س) را پاينده دارد. تا فاطمه(س) هست ديگر از فقر و گرسنگى خبرى نيست!
  فاطمه(س) به هر كدام از آنها به اندازه خرجىِ يك سال داده است. آنها تا يكسال نياز به هيچ پولى ندارند!
  مى دانم مى خواهى بدانى از آن هفتاد هزار سكّه طلا چقدر براى خود فاطمه(س) باقى مانده است؟
  همسفرم! فاطمه(س) از آن همه پول براى خود به اندازه غذاى يك سال برداشته است. نه يك سكّه كمتر نه يك سكّه بيشتر!
  آيا باور مى كنى؟ سهمى كه فاطمه(س) براى خود برداشته كمتر از سهم هر كدام از فقيران مدينه است. 
  فاطمه(س) به هر فقير مدينه علاوه بر پول تهيه غذاى يك سال، پول تهيه لباس و ديگر وسايل زندگى را داده است; امّا براى خودش فقط به اندازه غذاى يك سال برداشته است. او جود و كرم را از مادرش به ارث برده است. 
  آرى، فاطمه(س)، دخترِ خديجه(س) است. 

  												پايان


title: توضيحات
text:
  توضيحات


  كتاب آخرين عروس، 
  موضوع: زندگى حضرت نرجس (س)، تولد امام زمان(ع) 
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  صداى رعد و برق به گوشم مى رسيد، بلند شدم از پشت ميله ها به بيرون نگاه كردم. همه جا تاريك بود و باران تندى مى باريد. 
  نمى دانم چه شد كه ناگهان بغضم تركيد. چند ساعتى بود كه بازداشت شده بودم. شايد بخواهى بدانى ماجرا چه بود.
  بهار سال 87 بود و من در شهر مدينه، مهمان پيامبرِ مهربانى ها بودم. در حرم پيامبر با چند جوان عرب در مورد آقا سخن گفته بودم; غافل از اين كه سخن گفتن در مورد آقا در اين شهر جرم است.
  وهّابى ها به من گفتند كه تو را به دادگاه مى بريم و بايد محاكمه شوى. حدّاقل سه ماه در زندان خواهى بود.
  حالا بايد منتظر دادگاه مى ماندم. نمى دانم چه شد كه ياد مادرِ آقا افتادم. اشك در چشمانم حلقه زد و گفتم: «بانو! خودت كمكم كن!».
  آن شب نذر كردم اگر نجات پيدا كنم، كتابى براى بانو بنويسم تا جوانان با ايشان و ولادت فرزندش بيشتر آشنا شوند.
  فكر مى كنم يك ساعت بيشتر نگذشته بود كه من آزاد و رها، دست بر پنجره هاى بقيع گرفته بودم و اشكِ شوق مى ريختم...
  امروز خدا را شكر مى كنم كه توفيقم داد تا به نذر خود عمل كنم و كتابم را بنويسم.
  اين كتاب را آخرين عروس نام نهادم، زيرا همه مى دانند كه حضرت نرجس(س) تا قبل از آغاز روزگار غيبت، آخرين عروسِ حضرت زهرا(س) بوده است.
  نمى دانم از آقا چگونه تشكّر كنم كه لطف و عنايت كرد و حالا كتاب، مهمانِ دستِ مهربان شماست. 
  براى ظهور آقا بيشتر دعا كنيد.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										قم، خرداد 1389


title: سلام بر آفتاب نكنيد!
text:
    سلام بر آفتاب نكنيد!


  اين بار مى خواهى مرا كجا ببرى؟ 
  حق با توست، بايد بدانى مقصد ما در اين سفر كجاست.
  آماده باش، مى خواهم تو را به شهر «سامرّا» در شمال كشور عراق ببرم. ما به قرن سوّم هجرى مى رويم. سفرى به عمق تاريخ! 
  چرا سامرّا؟ چرا قرن سوّم؟ 
  مى دانى كه در طول سفر جواب همه سؤال هاى خود را مى گيرى; براى همين تصميم خود را بگير و همراه من بيا!
  همسفر خوبم!
  ما وقت زيادى نداريم، بايد سريع حركت كنيم. سوار بر اسب خود مى شويم و به سوى عراق پيش مى تازيم.
  مدّتى مى گذرد، دشت ها و بيابان ها را پشت سر مى گذاريم. فكر مى كنم ما ديگر به نزديكى سامرّا رسيده باشيم.
  آن برجِ متوكّل است كه به چشم مى آيد، اين علامتِ آن است كه راه زيادى تا مقصد نداريم.
  اكنون به دروازه شهر رسيده ايم، بهتر است وارد شهر بشويم.
  سامرّا چه شهر آبادى است! خيابان ها، بازارها و ساختمان هاى زيبا!
  هر جا را نگاه مى كنى، قصرهاى باشكوه مى بينى! 
  آيا مى خواهى نام بعضى از قصرها را برايت بگويم: قصر عروس، قصر صبح، قصر بستان. 
  خدا مى داند كه حكومت عبّاسى چقدر پول براى ساختن اين قصرها مصرف كرده است. فقط در ساختن قصر عروس، سى ميليون درهم خرج شد، يعنى چيزى معادل 150 ميليارد تومان.
  در داخل شهر قدم مى زنيم، تو از زيبايى اين شهر تعجّب كرده اى! اينجا عروس شهرهاى دنياست و مى دانم دوست دارى از تاريخ اين شهر باخبر شوى.
  الان عبّاسيان بر جهان اسلام حكومت مى كنند. آنها در ابتدا به اسم انتقام گرفتن از قاتلان امام حسين(ع) قيام كردند و حكومت اُمويان را سرنگون ساختند; امّا وقتى شيرينى حكومت را چشيدند، بزرگ ترين ستم ها را به امامان نمودند.
  حتماً شنيده اى كه «هارون»، خليفه عبّاسى، امام كاظم(ع) را سال ها در بغداد زندانى كرد و سرانجام آن حضرت را شهيد كرد.
  وقتى «مأمون» به خلافت رسيد پايتخت خود را به خراسان انتقال داد و امام رضا(ع) را مجبور كرد تا ولايت عهدى را قبول كند و آن حضرت را مظلومانه به شهادت رسانيد. امام جواد(ع) هم به دست يكى ديگر از خلفاى عباسى به شهادت رسيد.
  وقتى حكومت به دست «متوكّل» رسيد پايتخت خود را به سامرّا منتقل كرد و امام هادى(ع) را از مدينه به اين شهر آورد. الان امام هادى(ع) همراه با تنها فرزندش، حسن عسكرى(ع) در اين شهر زندگى مى كنند.
  البته فكر نكنى كه امام هادى(ع) اين شهر را براى زندگى انتخاب كرده است، بلكه حكومت عبّاسيان او را مجبور به اين كار ساخته است.
  										* * *
  وقتى به مردم نگاه مى كنى مى بينى كه بيشتر آنها تُرك هستند. تعجّب مى كنى، اينجا كشورى عربى است، پس اين همه تُرك اينجا چه مى كنند؟
  خوب است از آن پيرمرد كه آنجا ايستاده است اين سؤال را بپرسيم:
  ـ پدر جان! چرا در اين شهر اين همه تُرك زندگى مى كنند؟
  ـ مگر نمى دانى اصلاً اين شهر براى آنها ساخته شده است؟
  ـ نه، ما خبر نداريم.
  ـ مأمون در حكومت خود به ايرانى ها خيلى بها مى داد; امّا آنها به اهل بيت(ع) علاقه زيادى نشان مى دادند و همين باعث مشكلات زيادى در نهادهاى حكومتى مى شد; براى همين بعد از مأمون، عبّاسيان تصميم گرفتند از ترك هاى كشور تركيه ـكه بيشتر آنها سُنى مذهب بودند- استفاده كنند. آنها سربازان تُرك را استخدام كردند و به بغداد آوردند.
  ـ اگر اين تُرك ها به بغداد آورده شدند پس چرا حالا در سامّرا هستند؟
  ـ شهر بغداد گنجايش اين همه جمعيّت را نداشت. در ضمن ترك ها در اين شهر به مال و ناموس مردم رحم نمى كردند. عبّاسيان ديدند كه اگر اين وضع ادامه پيدا كند مردم شورش خواهند كرد. براى همين آنها شهر سامرّا را ساختند و نيروى نظامى خود را ـكه همان ترك ها بودند- به سامرّا منتقل كردند و سپس خودِ عبّاسيان هم به اينجا آمدند.
  ـ يعنى الان سامرّا پايتخت جهان اسلام شده است؟
  ـ مگر نمى دانى در حال حاضر خليفه مسلمانان -مُعتَزّ عبّاسى- در اين شهر است؟
  ـ پس اين كاخ هاى باشكوه براى خليفه است؟
  ـ آرى. او در اين شهر كاخ هاى زيادى ساخته است. اصلاً مى دانى چرا اين شهر را «سامرّا» ناميده اند؟
  ـ نه.
  ـ اصل اسم اين شهر «سُرَّ مَنْ رأى» بوده است. يعنى «شاد شد هر كس اينجا را ديد»، مردم براى راحتى تلفّظ، آن را خلاصه كردند و به آن «سامرّا» گفتند. عبّاسيان پول زيادى صرف ساختن اين شهر كردند.
  ما ديگر به جواب هاى خود رسيده ايم. از پيرمرد تشكّر مى كنيم و به راه خود ادامه مى دهيم.
  										* * *
  ـ آقاى نويسنده! چقدر مرا در اين شهر راه مى برى؟
  ـ حوصله كن، عزيزم!
  ـ من مى خواهم به خانه امام هادى(ع) بروم، ساعتى است كه مرا در اين شهر مى چرخانى. 
  ـ اينجا يك شهر نظامى است، ما به راحتى نمى توانيم به خانه امام برويم. خطر دارد، مى فهمى! خطر كشته شدن!
  تو از شنيدن اين سخن من تعجّب مى كنى. 
  عبّاسيان هر گونه رفت و آمد به خانه امام را بازرسى مى كنند، آنها امام هادى و امام حسن عسكرى(ع) را در شرايط بسيار سختى قرار داده اند. 
  اكنون ما به محلّه «عَسكَر» مى رسيم. اينجا يكى از محلّه هاى بالاشهر سامرّا است.
  حتماً مى دانى «عسكر» در زبان عربى به معناى «لشكر» است، در اين محلّه فقط فرماندهان لشكر عبّاسيان زندگى مى كنند.
  تعجّب كرده اى كه چرا تو را به اينجا آورده ام!
  مگر نمى دانى كه امام در همين محل زندگى مى كند. آيا تا به حال فكر كرده اى چرا امام يازدهم به «عسكرى» مشهور شده است؟
  علّت اين نامگذارى اين است كه امام در همين محلّه زندگى مى كند.
  عبّاسيان، امام و خانواده اش را مجبور كرده اند در اينجا باشند تا بتوانند همه رفت و آمدها را به خانه او زير نظر بگيرند.
  نمى دانم آيا شنيده اى امام از مردم خواسته است كه به او سلام نكنند؟ آرى، در اين شهر سلام كردن به امام جرم است!
  حتماً شنيده اى وقتى كسى را به جايى تبعيد مى كنند او بايد در وقت هاى معينى به نزد مأموران دولتى رفته و حضور خودش در آن شهر را اعلام كند. امام در روزهاى دوشنبه و پنج شنبه بايد به نزد خليفه برود.
  وقتى كه امام از خانه خارج مى شود تا خود را به قصر برساند عدّه اى از شيعيان از فرصت استفاده مى كنند و در راه مى ايستند تا امام را ببينند.
  امام به آنها پيغام داده است كه هرگز به او سلام نكنند زيرا اين كار براى آنها بسيار خطرناك است و سزايى جز كشته شدن ندارد.
  مى دانم كه باور كردن آن سخت است، چرا بايد سلام كردن به فرزند پيامبر جرم باشد؟ اين همان مظلوميّتى است كه تا به حال كسى به آن توجّه نكرده است!
  هر چند امام حسين(ع) در روز عاشورا غريب و مظلوم بود; امّا يارانى وفادار داشت كه تا آخرين لحظه بر گرد وجودش همچون پروانه مى چرخيدند.
  امّا جانم فداى غربت امامى كه در اين شهر تنهاى تنهاست، هيچ يار و ياور و آشنايى ندارد، دوستان او هم غريب و مظلومند! 
  آيا دوست دارى قصّه چوب شكسته شده را برايت بگويم تا با مظلوميّت امام خود بيشتر آشنا شوى؟
  در اين روزگار هر خانه نياز به هيزم هاى زيادى دارد تا با آن غذا بپزند و در فصل سرما خانه را با آن گرم كنند.
  شخصى به نام «داوود بن اسود» براى خانه امام عسكرى(ع) هيزم تهيّه مى كرد. يك روز امام او را صدا زد و به او چوب بزرگى داد و گفت: «اين چوب را بگير و به بغداد برو و به نماينده من در آنجا تحويل بده».
  داوود خيلى تعجّب كرد، آخر بغداد شهر بزرگى است و هيزم هاى زيادى در آن شهر وجود دارد، چه حكمتى است كه امام از او مى خواهد اين همه راه برود و اين چوب را به بغداد ببرد.
  به هر حال سوار بر اسب خود شد و به سوى بغداد حركت كرد.
  در ميانه راه به كاروانى برخورد كرد، او خيلى عجله داشت. شترى جلوىِ راه او را بسته بود، با آن چوب محكم به شتر زد تا شتر كنار برود و راه باز شود ولى چوب شكست. شكسته شدن چوب همان و ريختن نامه ها همان!
  گويا امام در داخل اين چوب نامه هايى را مخفى كرده بود و داوود از آن خبر نداشت.
  واى! اگر مأمور اطلاعاتىِ عبّاسيان اين صحنه را ببيند چه خواهد شد؟ 
  خون همه كسانى كه اسمشان در اين نامه ها آمده است ريخته خواهد شد.
  داوود سريع از اسب پياده شد و همه نامه ها را جمع كرد و با عجله از آنجا دور شد.
  در اين نامه ها، جواب سؤال هاى شيعيان نوشته شده بود; ولى امام عسكرى(ع) براى ارسال آنها با مشكلات فراوانى روبرو بوده است. 
  فكر مى كنم با شنيدن اين داستان با گوشه اى از شرايط سختى كه بر امام مى گذرد آشنا شده اى.
  										* * *
  اكنون، ما آرام آرام در محلّه عسكر قدم برمى داريم، من مى خواهم درِ خانه امام را به تو نشان بدهم.
  از تو مى خواهم وقتى به آنجا رسيديم بى تابى نكنى! نگويى كه مى خواهم امام را ببينم. گفته باشم اين كار خطرناك است!
  قدرى راه مى رويم. نسيم مىوزد، بوى بهشت به مشام مى رسد، آنجا خانه آفتاب است. 
  با بى قرارى و وجدى كه دارى سلام مى كنى: 
  سلام بر آقا و مولاى من! 
  سلام بر نور خدا در زمين! 
  تو مى خواهى به سوى بهشت بروى، من دست تو را مى گيرم! 
  كجا مى روى؟ 
  تو به خود مى آيى و سپس مى گويى: دستِ خودم نبود! بعد از يك عمر آرزو، به اينجا رسيده ام، امامِ من در چند قدمى من است و من نمى توانم او را ببينم!
  										* * *
  آنجا چند مأمور ايستاده اند. آنها به ما نگاه مى كنند. زود اشك چشمانت را پاك كن! بايد فكرى بكنيم.
  ـ شما كجا مى رويد!
  ـ ما به درِ خانه قاضى شهر مى رويم.
  ـ چرا رفيقت گريه كرده است؟
  ـ بعضى از نامردها، همه سرمايه ما را گرفته اند.
  وقتى اين را مى گويم، آنها اجازه مى دهند كه برويم. بيا تا به درِ خانه قاضى برويم كه حرف من دروغ نباشد.
  خانه قاضى آنجاست. تو به من نگاه مى كنى و مى گويى: چقدر قشنگ جواب دادى! اين نامردها، همه سرمايه ما را گرفته اند.
  ناراحت نباش، ما بايد براى روزگارى كه امام زمان(ع) از ديده ها پنهان مى شود آمادگى پيدا كنيم. من شنيده ام امام دوازدهم ما، غيبتى طولانى خواهد داشت.
  اگر همه شيعيان مى توانستند به راحتى امام خود را ببينند و با او ارتباط داشته باشند در دوران غيبت فرزندش نمى دانستند چه كنند; امّا الان شيعيان كم كم براى روزگار غيبت آماده مى شوند.
  تو اكنون تا درِ خانه امام آمدى، ولى نتوانستى او را ببينى، تو مى توانى در روزگار غيبت هم دوام بياورى!
  										* * *
  بيا به مسجد شهر برويم تا در آنجا نماز بخوانيم. مسجد كجاست؟ اين كه ديگر سؤال نمى خواهد. مسجد در كنار برج متوكّل واقع شده است.
  آن برج آن قدر بلند است كه به راحتى مى توانى آن را ببينى. 
  چه مسجد بزرگى! چقدر با صفا! چند نهر آب از ميان آن عبور مى كند.
  اين مسجد چقدر شلوغ است. مردم در صف هاى مرتّب نشسته اند و منتظر آمدن خليفه مى باشند.
  با آمدن خليفه همه از جا بلند مى شوند. آنها اعتقاد دارند كه اين خليفه، نماينده خدا بر روى زمين است.
  آنها خيال مى كنند همه اسلام در اين خليفه جلوه كرده است. هر كس با خليفه مخالف باشد با اسلام مخالف است! امروز اين حكومت، ادامه حكومت پيامبر است و همه بايد آن را تأييد كنند!
  آنها فراموش كرده اند كه اين حكومت، بسيارى از فرزندان پيامبر را شهيد كرده است. 
  امروز خليفه، فرزند پيامبر را در خانه اش زندانى كرده و آزادى را از او گرفته است.
  كسى حق ندارد به اين چيزها فكر كند. فكر كردن در اين روزگار جرم است.
  تعجّب مى كنى كه چگونه هزاران نفر پشت سر يك ستمگر نماز مى خوانند؟
  مگر نمى دانى سال هاست كه اين مردم، پشت هر كس و ناكسى نماز مى خوانند؟
  فقط ما شيعيان هستيم كه مى گوييم بايد امامِ جماعت، عادل باشد.
  بيا جلو برويم تا خليفه را ببينم. نگاه كن! اين خليفه كه خيلى جوان است.
  نماز جماعت برپا مى شود، من و تو، پشت سر خليفه نماز مى خوانيم. اين نماز براى اين است كه جانمان در امان باشد و كسى به ما شك نكند.
  به سجده مى روم، از خدا مى خواهم يك آشنا در اين شهر پيدا كنيم تا بتوانيم چند روزى در اين شهر بمانيم.
  به طرف درِ مسجد حركت مى كنيم. همين كه از مسجد بيرون مى رويم، پيرمردى به سوى ما مى آيد. به دلم افتاده كه او از شيعيان است. او فهميده است كه ما در اين شهر غريب هستيم. از ما دعوت مى كند و ما را به خانه مى برد.
  خيلى زود همه چيز روشن مى شود، حدس من درست بود. او از شيعيان امام عسكرى(ع) است. نام او بِشر انصارى است. به هر حال ما مى توانيم چند روزى در اين شهر بمانيم.
  تو رو به او مى كنى و مى گويى:
  ـ چگونه مى شود به خانه امام برويم؟ من مى خواهم آن حضرت را ببينم.
  ـ اين كار بسيار خطرناكى است، پسرم!
  ـ من همه خطرات آن را به جان مى خرم.
  ـ عزيزم! با رفتن ما به خانه امام عسكرى(ع) براى آن حضرت دردسر درست مى شود. چند مدّت پيش عدّه اى از شيعيان به خانه امام رفتند، وقتى خبر به خليفه رسيد امام را براى مدّتى زندانى كرد. آيا حاضر هستى براى امام مشكلى پيش بيايد؟
  و تو به فكر فرو مى روى. تو هرگز حاضر نيستى كه به خاطر رسيدن به آرزويت، مشكلى براى امام پيش بيايد.
  										* * *
  خورشيد طلوع مى كند، شهر سامرّا زير نور آفتاب مى درخشد، مى دانم كه اين شهر زيبا ديگر براى تو جلوه اى ندارد، دلت گرفته است. طورى نگاهم مى كنى گويى كه پشيمان هستى همسفرم شده اى: 
  ـ تو ديگر چه نويسنده اى هستى؟ 
  ـ مگر چه شده است؟
  ـ مرا به اين شهر آوردى كه بيشتر دلم را بسوزانى و فقط مظلوميّت امامم را به من نشان بدهى! من ديگر در شهرى كه سلام به آفتاب جرم است نمى مانم.
  ـ حق با توست. من نمى دانستم كه در اين شهر، اين قدر خفقان است.
  تو وسايل خودت را جمع مى كنى و مى خواهى مرا تنها بگذارى و بروى. 
  تمام غم هاى دنيا به سراغم مى آيد، من تازه به تو عادت كرده ام. از همه دنياى به اين بزرگى، دلخوشى من فقط تو بودى! تو هم كه مى خواهى تنهايم بگذارى! 
  سرانجام مى روى و دل مرا همراه خود مى كشانى. من تصميم دارم تا دروازه شهر همراهت بيايم. 
  نگاهت مى كنم. تو به جاى اين كه به سوى دروازه بروى به سوى محلّه عسكر مى روى. فكر مى كنم مى خواهى درِ خانه امام را براى آخرين بار ببينى. 
  من هم همراه تو مى آيم. چند مأمور آنجا ايستاده اند. تو مى ايستى و لبخند مى زنى. بايد دوباره به بهانه رفتن به خانه قاضى از اين كوچه عبور كنيم. 
  دوباره در كنار هم هستيم. از كوچه عبور مى كنيم. عطر بال فرشته ها را مى توان حس كرد، بوى باران، بوى آسمان، بوى بهشت به مشام مى رسد. 
  كاش مى شد فقط يك دقيقه به خانه امام مى رفتيم. كاش مى شد بر درِ خانه محبوب بوسه اى مى زديم و مى رفتيم.
  آرام آرام از كنار خانه امام عبور مى كنيم و سپس از كنار مأموران مى گذريم. از خمِ كوچه كه عبور مى كنيم نفس راحتى مى كشيم. 
  آنجا را نگاه كن! 
  آن مادر را مى گويم كه كنار كوچه ايستاده است، گويا خسته شده است. مقدارى بار همراه خود دارد. 
  تو جلو مى روى مى خواهى به اين مادرِ پير كمك كنى. سلام مى كنى و از او مى خواهى تا اجازه بدهد وسايلش را به خانه اش ببرى. 
  او قبول مى كند و خيلى خوشحال مى شود. من جلو مى آيم و از تو مى خواهم مقدارى از آن وسائل را به من بدهى قبول نمى كنى و مى گويى تو برو همان قلمت را نگه دار!!
  معلوم مى شود كه هنوز از من دلخور هستى. 
  قدرى راه مى رويم. مادر مى گويد كه خانه من اين جاست. تو وسايلش را زمين مى گذارى. 
  اكنون او نگاهى به تو مى كند و مى گويد: پسرم! اجر تو با مادرم، زهرا!
  با شنيدن نام حضرت زهرا(س) اشك در چشمانت حلقه مى زند. مادر به تو خيره مى شود مى فهمد كه تو آشنايى! غريبه نيستى! 
  او اصرار مى كند كه بايد به خانه اش بروى. هر چه مى گويى: «من بايد بروم»، قبول نمى كند. او مى خواهد تا با يك نوشيدنى، گلويى تازه كنى.
  سرانجام قبول مى كنى و مى خواهى وارد خانه بشوى; امّا به سوى من مى آيى. تو مى خواهى مرا نيز همراه خود ببرى.
  مى دانستم خيلى با معرفت هستى! 
  										* * *
  روى تخت در حياط خانه نشسته ايم. زير درخت خرما! 
  مادر رفته است براى ما نوشيدنى بياورد. رو به من مى كنى و مى خواهى كه در مورد اين مادر سؤال كنم.
  مادر براى ما نوشيدنى آورده است: «بفرماييد. قابل شما را ندارد».
  بعد از مدتّى، من رو به مادر مى كنم و مى گويم:
  ـ ببخشيد! آيا شما از فرزندان حضرت زهرا(س) هستيد؟
  ـ آرى، من دختر امام جواد(ع) هستم.
  ـ واى! شما خواهر امام هادى(ع) هستيد؟ باورم نمى شود، درست شنيدم؟
  ـ بله، پسرم! درست شنيدى. 
  ـ نام شما چيست؟ 
  ـ حكيمه.
  ـ چرا شما از مدينه به اين شهر آمديد؟
  ـ من همراه برادرم امام هادى(ع) در مدينه زندگى مى كردم; امّا خليفه عبّاسى برادرم را مجبور كرد به اين شهر بيايد. من هم به اينجا آمدم. مگر شما نمى دانيد او در اين شهر غريب است؟ دلخوشى او به من است.
  متوجّه تو مى شوم; چرا از جاى خود بلند شدى و دست به سينه گرفته اى!
  بايد در حضور دختر و خواهرِ امام به احترام ايستاد!
  حق با توست، يادت هست وقتى قم مى رفتيم، زيارت حضرت معصومه(س) چنين سلام مى گفتيم: «سلام بر تو اى دختر امام، اى خواهر امام، اى عمّه امام».
  حكيمه هم مانند حضرت معصومه(س) است: او دخترامام جواد(ع)، خواهر امام هادى(ع) و عمّه امام عسكرى(ع) است.
  										* * *
  ـ بايد فرصت را غنيمت بشمارى، بايد بنويسى! تو بايد جوانان را با حكيمه بيشتر آشنا كنى. 
  ـ باشد. مى نويسم. مقدارى صبر داشته باش. 
  اكنون رو به حكيمه مى كنم و مى گويم: «آيا مى شود براى جوانان خاطره زيبايى تعريف كنيد تا آن را بنويسم».
  او به فكر فرو مى رود، دقايقى مى گذرد. حكيمه رو به من مى كند و مى گويد: «فكر مى كنم بهتر است خاطره آخرين عروس را براى شما بگويم».
  مى دانم تو هم دوست دارى اين خاطره را بشنوى.
  خاطره آخرين عروس!
  همسفرم! من و تو آماده ايم تا اين خاطره را بشنويم. گويا حكيمه از ما مى خواهد به سفرى برويم. سفرى دور و دراز! 
  بايد به اروپا برويم، به سرزمين «روم»، قصر امپراتورى.
  ما در آنجا با دخترى به نام «مليكا» آشنا مى شويم...


title: درد عشق را درمانى نيست!
text:
    درد عشق را درمانى نيست!


  ـ مادر! به من چند روزى فرصت بده!
  ـ براى چه؟
  ـ مى خواهم در مورد همسر آينده ام فكر كنم و تصميم بگيرم.
  ـ اين كار فكر كردن نمى خواهد. آخر چه كسى بهتر از پسر عمويت براى تو پيدا مى شود؟
  مادر نزديك مى آيد و روى مليكا را مى بوسد. او آرزو دارد دخترش هر چه زودتر ازدواج كند. اگر اين ازدواج صورت بگيرد به زودى مليكا، ملكه كشور روم خواهد شد.
  همه دختران روم آرزو دارند كه جاى مليكا باشند; امّا چرا مليكا روى خوشى به اين ازدواج نشان نمى دهد؟ آيا او دلباخته مرد ديگرى شده است؟ آيا او عشقِ ديگرى در دل دارد؟ 
  مادرِ مليكا از اتاق بيرون مى رود. مليكا از جا برمى خيزد و به سمت پنجره مى رود. هيچ كس از رازِ دل او خبر ندارد. 
  درست است كه او در قصر زندگى مى كند; امّا اين قصر براى او زندان است. اين زندگىِ پر زرق و برق برايش هيچ جلوه اى ندارد.
  همه روىِ زرد مليكا را مى بينند و نمى دانند در درون او چه شورى برپاست. مادر خيال مى كند كه او گرفتار عشق ديگرى شده است. امّا مليكا گرفتار شك شده است.
  او از كودكى به خدا و مسيح اعتقاد داشت و به كليسا مى رفت و مانند همه مردم به سخنان كشيش هاى مسيحى گوش مى داد.
  كشيش ها كه همان روحانيّون مسيحى بودند مردم را به تَرك دنيا دعوت كرده و از آنها مى خواستند تا به فكر آخرت خود باشند و از جمع كردن مالِ دنيا دورى كنند.
  آن روزها چهره كشيش ها براى مليكا چهره اى آسمانى بود، كشيش ها كسانى بودند كه مى توانستند گناهان مردم را ببخشند.
  مليكا مى ديد آنها چنان از آتش جهنّم و عذاب خدا سخن مى گويند كه همه دچار ترس مى شوند. مردم براى اعتراف به نزد آنها مى رفتند تا خدا گناه آنها را ببخشد.
  او كه بزرگ تر شد چيزهايى را ديد كه به دينِ آنها شك كرد. او مى ديد كشيش ها كه از تَرك دنيا سخن مى گويند، وقتى به اين قصر مى آيند چگونه براى گرفتن سكّه هاى طلا، هجوم مى آورند!
  مليكا چيزهاى زيادى را در اين قصر ديده بود. صداى قهقهه مستانه كشيش ها را شنيده بود. 
  او بارها ديده بود كه چگونه كشيش ها با شكم هاى برآمده، ظرف هاى طلايىِ غذا را پيش كشيده و مشغول خوردن مى شدند!
  او به دينى كه اينان رهبرانش بودند شك كرده بود، درست است كه او دخترى از خانواده قيصر روم بود; امّا نمى توانست ببيند كه دينِ خدا، بازيچه گروهى بشود كه خود را بزرگانِ دين مى دانند و نان حكومت روم را مى خورند!
  او از اين كشيش ها، مأيوس شده است امّا هرگز از خدا جدا نشده است.
  او از اين جماعت بدش مى آيد ولى خدا را دوست دارد و به عيسى(ع) و مريم(س) عشق مىورزد.
  هر چه او به دينى كه كشيش ها از آن دم مى زدند بيشتر شك مى كرد، راز و نيازش با خدا بيشتر مى شد.
  مليكا از خدا مى خواهد او را نجات بدهد. او از همه چيز و همه كس خسته شده است ولى از خدا و دوستان خدا دل نكنده است. او منتظر است تا لطف خدا به سوى او بيايد.
  او مى داند كه اگر با پسر عمويش ازدواج كند تا آخر عمر بايد به وضع موجود، راضى باشد.
  اگر روحانيّون بفهمند كه ملكه آينده روم به قداست آنها شك دارد چيزى جز مرگ در انتظار او نخواهد بود.
  آنها آن قدر قدرت دارند كه حتّى ملكه آينده روم را مى توانند به قتل برسانند. آنها هرگز شمشير به دست نمى گيرند تا ملكه را به قتل برسانند، بلكه اسلحه اى بسيار قدرتمندتر از شمشير دارند. 
  كافى است آنها به مردم بگويند كه ملكه مرتّد شده و به دين خدا پشت كرده است، آن وقت مى بينى چگونه مردمى كه تا ديروز ساكت و آرام بودند، آشوب به پا كرده و به قصر حمله مى كنند تا براى خشنودى و رضايت خدا، ملكه را بكشند.
  فكر مى كنم ديگر فهميدى كه چرا مليكا نمى خواهد با پسر عمويش ازدواج كند. او از جنس اين مردم نيست. خدا به او چيزى داده كه به خيلى ها نداده است. 
  خدا به مليكا، قدرت فكر كردن داده است. گويا تنها عيب او اين است كه فكر مى كند!! 
  امروز كسى نبايد خودش فكر كند. روحانيّونى كه نانِ حكومت مى خورند به جاى همه فكر مى كنند. وظيفه مردم فقط اطاعت بدون چون و چرا از آنهاست. آنها مى گويند كه رضايت خدا و مسيح فقط در اين اطاعت است.
  در اين روزگار هر كس كه مى فهمد بايد سكوت كند وگرنه سزايش مرگ است.
  آخر چگونه ممكن است خدا كليد بهشت را به كسانى بدهد كه دم از خدا مى زنند و از سفره حكومت قيصر نان مى خورند؟
  										* * *
  چند روز مى گذرد و مليكا خبردار مى شود كه بايد خود را براى مراسم عروسى آماده كند. 
  پدربزرگ او، قيصر دستور داده است تا اين عروسى هر چه زودتر برگزار شود. حتماً مى دانى در روم به پادشاهى كه كشور را اداره مى كند «قيصر» مى گويند. مليكا، نوه قيصر روم است.
  او دستور داده است تا سران و بزرگان از سراسر كشور در پايتخت جمع بشوند. پيش بينى مى شود كه تعداد آنها به چهار هزار نفر برسد. 
  سيصد نفر از روحانيّون كليسا هم دعوت شده اند تا در اين مراسم حضور داشته باشند. قصر بزرگ و زيبايى براى اين مراسم در نظر گرفته شده است.
  قيصر مى خواهد براى ملكه آينده روم جشن بزرگى بگيرد، جشنى كه نشانه اقتدار و عظمت خاندانش باشد.
  مليكا هيچ چاره اى ندارد، بايد به اين عروسى رضايت بدهد.
  اكنون، تمام قصر غرق نور است، عدّه اى مى رقصند و گروهى هم مى نوازند. همه مهمانان آمده اند و قيصر بر روى تخت خود نشسته است.
  درِ قصر باز مى شود، داماد در حالى كه گروهى او را همراهى مى كنند وارد مى شود. 
  او به سوى قيصر مى آيد، خم مى شود و دست قيصر را مى بوسد و به سوى تخت دامادى مى رود تا بر روى آن بنشيند. 
  همه كف مى زنند و سوت مى كشند، داماد افتخار مى كند كه امشب زيباترين دختر روم، همسر او مى شود.
  او مى خواهد بر روى تخت بنشيند كه ناگهان همه چيز مى لرزد!
  زلزله اى سهمگين، همه را به وحشت مى اندازد. آن قدر سريع كه فرصت فرار يا ماندن را به هيچ كس نمى دهد.
  همه چيز در يك لحظه اتفاق مى افتد، گرد و غبار همه جا را فرا مى گيرد. پايه هاى تخت داماد شكسته و داماد بى هوش بر روى زمين افتاده است!
  هيچ كس حرفى نمى زند، همه مات و مبهوت به هم نگاه مى كنند، آيا عذابى نازل شده است؟
  عروسى به هم مى خورد، قيصر بسيار ناراحت مى شود، چه راز و رمزى در كار است؟ هيچ كس نمى داند.
  										* * *
  شب از نيمه گذشته و سكوت همه جا را فرا گرفته است. نورِ مهتاب از پنجره بر اتاق مليكا مى تابد. 
  اكنون مليكا خواب مى بيند: 
  عيسى(ع) به اين قصر آمده است. همه ياران او نيز آمده اند. 
  آيا شمعون را مى شناسى؟ او وصىّ و جانشين حضرت عيسى(ع) است و مليكا هم از نسل اوست. شَمعُون، پدربزرگِ مادرى مليكا است.
  هر جا را نگاه مى كنى فرشتگان ايستاده اند. در وسط قصر منبرى از نور گذاشته اند.
  گويا همه، منتظر آمدن كسى هستند. 
  ملكيا در شگفتى مى ماند، به راستى چه كسى قرار است به اينجا بيايد كه عيسى(ع) در انتظارش، سراپا ايستاده است؟
  ناگهان در قصر باز مى شود. مردانى نورانى وارد مى شوند. بوى گل محمّدى به مشام مى رسد. بانويى جوان و نورانى هم همراه آنها آمده است.
  عيسى(ع) به استقبال آنها مى رود، سلام مى كند و خوش آمد مى گويد: «سلام و درود خدا بر تو اى آخرين پيامبر! اى محمّد!».
  عيسى(ع) محمّد(ص) را در آغوش مى گيرد و از او مى خواهد به قسمت پذيرايى قصر بروند.
  همه مى نشينند. چهره عيسى(ع) همچون گل شكفته شده و سكوت بر فضاى قصر سايه افكنده است. 
  مليكا فقط نگاه مى كند. به راستى در اينجا چه خبر است؟
  بعد از لحظاتى، محمّد(ص) رو به عيسى(ع) مى كند و مى گويد: «اى عيسى! جانشين تو، شمعون دخترى به نام مليكا دارد، من آمده ام او را براى يكى از فرزندانم خواستگارى كنم».
  محمّد(ص) با دست اشاره به جوانى مى كند كه در كنارش نشسته است. مليكا نگاه مى كند جوانى را مى بيند كه صورتش چون ماه مى درخشد. اين جوان، امام يازدهم شيعيان و نام او «حسن» است.
  محمّد(ص) منتظر جواب است. در اين هنگام عيسى(ع) رو به شمعون، پدربزرگ مليكا مى كند و مى گويد: «اى شمعون! سعادت و خوشبختى به سوى تو آمده است. آيا دخترت مليكا را به عقد ازدواج فرزند محمّد در مى آورى؟».
  اشك شوق در چشمان شمعون حلقه مى زند و بعد نگاهى به دخترش مليكا مى كند و مى گويد: «آرى، با كمال افتخار قبول مى كنم». 
  محمّد(ص) از جا برمى خيزد و بر بالاى منبرى از نور قرار مى گيرد و خطبه عقد را مى خواند: «بسم الله الرّحمن الرّحيم; امشب مليكا، دختر شمعون را به ازدواج يازدهمين امام بعد از خود، حسن در آوردم. شاهدان اين ازدواج، عيسى و شمعون و حواريّون و على و فاطمه و همه خاندان من هستند».
  وقتى سخن محمّد(ص) تمام مى شود همه به يكديگر تبريك مى گويند و همه جا غرق نور مى شود.
  										* * *
  مليكا از خواب بيدار مى شود. نور مهتاب به داخل اتاق تابيده است. او از روى تخت بلند مى شود به كنار پنجره مى آيد: خدايا اين چه خوابى بود من ديدم!
  او مى فهمد كه عشقى آسمانى در قلب او منزل كرده است. او احساس مى كند كه حسن(ع) را دوست دارد. 
  يا مريم مقدّس! من چه كنم! 
  آيا اين خواب را براى مادرم بگويم؟ آيا مى توانم پدربزرگ را از اين راز با خبر كنم؟
  نه، او نبايد اين كار را بكند. مليكا نمى تواند به آنها بگويد كه عاشق فرزند محمّد(ص) شده است؟ 
  آخر چگونه ممكن است كه نوه قيصر روم بخواهد با فرزند پيامبر مسلمانان ازدواج كند؟
  مدّت هاست كه ميان مسلمانان و مسيحيان جنگ است. كافى است آنها بفهمند كه مليكا به اسلام علاقه پيدا كرده است، آن وقت او را مجازات سختى خواهند كرد!
  هيچ كس نبايد از اين خواب با خبر بشود.
  اين عشق آسمانى بايد در قلب مليكا مثل يك راز بماند. 
  										* * *
  چند روزى گذشته است و عشق ديدار جگر گوشه پيامبر در همه وجود مليكا ريشه دوانده است. 
  رنگ او زرد شده و خواب و خوراك او نيز كم شده است. همه خيال مى كنند كه او بيمار شده است. 
  قيصر بهترين پزشكان را براى درمان مليكا مى آورد; امّا هيچ فايده اى ندارد. آنها درد او را نمى فهمند تا برايش درمانى داشته باشند.
  مليكا روز به روز لاغرتر مى شود. چشمانش به گودى نشسته است. هيچ كس نمى داند چه شده است.
  مادر براى او گريه مى كند و غصّه مى خورد كه چگونه عروسى دخترش با زلزله اى به هم خورد. بعد از آن بيمارىِ ناشناخته اى به سراغ مليكا آمده است.
  امروز قيصر، پدربزرگ مليكا به عيادت او آمده است:
  دخترم! مليكا عزيزم! صداى مرا مى شنوى!
  مليكا چشمان خود را باز مى كند. نگاهش به چهره مهربان پدربزرگش مى خورد كه در كنارش نشسته است. اشكِ چشم او بر صورت مليكا مى چكد:
  ـ دخترم! نمى دانم اين چه بلايى بود كه بر سر ما آمد؟ من آرزو داشتم كه تو ملكه روم شوى; امّا ديدى كه چه شد. 
  ـ گريه نكن پدربزرگ.
  ـ چگونه گريه نكنم در حالى كه تو را اين گونه مى بينم؟ 
  ـ چيزى نيست. من راضى به رضاى خدا هستم.
  ـ دخترم! آيا خواسته اى از من ندارى؟
  ـ پدربزرگ! مسلمانان زيادى در زندان هاى تو شكنجه مى شوند. آنها اسير تو هستند. كاش همه آنها را آزاد مى ساختى و در حقّ آنها مهربانى مى كردى، شايد مسيح و مريم مقدّس مرا شفا بدهند!
  قيصر اين سخن را مى شنود و به مليكا قول مى دهد كه هر چه زودتر اسيران مسلمان را آزاد كند. 
  بعد از مدّتى به مليكا خبر مى رسد كه گروهى از اسيران آزاد شده اند. او براى اين كه پدربزرگ خود را خوشحال كند، قدرى غذا مى خورد. پدربزرگ خشنود مى شود و دستور مى دهد تا همه مسلمانانى كه در جنگ ها اسير شده اند آزاد شوند.
  اكنون مليكا دست به دعا برمى دارد و مى گويد: «اى مريم مقدّس! من كارى كردم تا اسيران آزاد شوند، من دل آنها را شاد كردم. از تو مى خواهم كه دل مرا هم شاد كنى».
  مليكا منتظر است شايد بار ديگر در خواب محبوبش را ببيند. شايد يار آسمانى اش، حسن(ع) به ديدارش بيايد.
  										* * *
  مليكا اعتقاد دارد كه مسيح، پسر خداست، براى همين او خدا را به حقّ پسرش مى خواند تا شايد خدا به او نگاهى كند و مشكلش را حل كند.
  امشب دل مليكا خيلى گرفته است. هجران محبوب براى او سخت شده است. نيمه شب فرا مى رسد. همه اهل قصر خواب هستند. 
  او از جاى بر مى خيزد و كنار پنجره مى رود. نگاه به ستاره ها مى كند. با محبوبش، حسن(ع) سخن مى گويد: «تو كيستى كه چنين مرا شيفته خود كردى و رفتى! تو كجا هستى، چرا سراغم نمى آيى! آيا درست است كه مرا فراموش كنى».
  بعد به ياد مريم مقدّس(س) مى افتد، اشك در چشمانش حلقه مى زند، از صميم دل او را به يارى مى خواند.
  مليكا به سوى تخت خود مى رود. هنوز صورتش خيس اشك است. 
  او نمى داند گره كار در كجاست؟ آن قدر گريه مى كند تا به خواب مى رود.
  او خواب مى بيند: 
  تمام قصر نورانى شده است. نگاه مى كند هزاران فرشته به ديدارش آمده اند. گويا قرار است براى او مهمانان عزيزى بيايند. 
  او از جاى خود بلند مى شود و با احترام مى ايستد. ناگهان دو بانو از آسمان مى آيند. بوى گلِ ياس به مشام مليكا مى رسد.
  مليكا نمى داند راز اين بوى ياس چيست؟
  مليكا يكى از آنها را مى شناسد، او مريم مقدّس(س) است، سلام مى كند و جواب مى شنود; امّا ديگرى را نمى شناسد. 
  مليكا نگاه مى كند، خداى من! او چقدر مهربان است. چهره اش بسيار آشناست. 
  مريم(س) رو به او مى كند و مى گويد: «دخترم! آيا اين بانو را مى شناسى؟ او فاطمه(س) دختر محمّد(ص)است. مادر همان كسى كه تو را به عقد او درآورده اند». 
  مليكا تا اين سخن را مى شنود از خود بى خود مى شود. بر روى زمين مى نشيند و دامن فاطمه(س) را مى گيرد و شروع به گريه مى كند.
  بايد شكايت پسر را به پيش مادر برد.
  مادر! چرا حسن به ديدارم نمى آيد؟ او چرا مرا فراموش كرده است؟ چرا مرا تنها گذاشته است؟ 
  اگر قرار بود كه مرا فراموش كند چرا مرا اين چنين شيفته خود كرد؟
  مگر من چه گناهى كرده ام كه بايد اين چنين درد هجران بكشم؟ 
  مليكا همين طور گريه مى كند و اشك مى ريزد. فاطمه(س) در كنار او نشسته است و با مهربانى به سخنانش گوش مى دهد.
  فاطمه(س) اشك چشمان مليكا را پاك مى كند و مى گويد:
  ـ آرام باش دخترم! آرام باش!
  ـ چگونه آرام باشم. دردِ عشق را درمانى نيست، مادر!
  ـ دخترم! آيا مى دانى چرا فرزندم حسن به ديدارت نمى آيد؟
  ـ نه.
  ـ تو بر دين مسحيّت هستى. اين دين تحريف شده است، اين دين عيسى را پسر خدا مى داند. اين سخن كفر است. خدا هيچ پسرى ندارد. خود عيسى(ع) هم از اين سخن بيزار است. اگر دوست دارى كه خدا و عيسى(ع) از تو راضى باشند بايد مسلمان بشوى. آن وقت فرزندم حسن به ديدار تو خواهد آمد.
  ـ باشد. من چگونه بايد مسلمان بشوم.
  ـ با تمام وجودت بگو: «اَشْهَدُ اَنْ لا الهَ الاّ الله، وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ الله»، يعنى شهادت مى دهم كه خدايى جز الله نيست و محمّد بنده او و فرستاده اوست.
  مليكا اين كلمات را تكرار مى كند. ناگهان آرامشى بس بزرگ را در وجود خويش احساس مى كند. 
  آرى، حالا مليكا مسلمان شده و پيرو آخرين دين آسمانى گشته است.
  اكنون فاطمه(س) او را در آغوش مى گيرد، مليكا احساس مى كند گويى در آغوش بهشت است. 
  فاطمه(س) در حالى كه لبخند مى زند رو به او مى كند و مى گويد: «منتظر فرزندم باش. من به او مى گويم كه به ديدارت بيايد».
  مليكا از شدّت شوق از خواب بيدار مى شود. اشك در چشمانش حلقه مى زند.
  كجا رفتند آن عزيزان خدا؟!
  										* * *
  مليكا از جا برمى خيزد و به سوى پنجره مى رود، نگاهى به آسمان مى كند. چشمانش به ستاره روشنى خيره مى ماند. 
  او با خود سخن مى گويد: بار خدايا! مرا براى چه برگزيده اى؟ بين اين همه مسيحى كه در اين سوى جهان بى خبر و غافل زندگى مى كنند مرا انتخاب كردى تا به دست بانويم فاطمه(س) مسلمان بشوم. 
  اين چه سعادت بزرگى است! او بى اختيار به سجده مى رود تا خدا را شكر كند.
  او منتظر است تا شب فرا برسد و محبوبش به ديدارش بيايد.
  نسيم مىوزد و بوى بهشت مى آيد. حسن(ع) به ديدار مليكا آمده است.
  ـ آقاى من! دل مرا اسير محبّت خود كردى و رفتى!
  ـ اگر من به ديدارت نيامدم براى اين بود كه تو هنوز مسلمان نشده بودى، بدان كه هر شب مهمان تو خواهم بود.
  از آن شب به بعد هر شب، حسن(ع) به ديدار مليكا مى آيد. مليكا در خواب او را مى بيند و با او سخن مى گويد.
  كم كم مليكا مى فهمد كه حسن(ع)، امام است، او با مقام امام آشنا مى شود و مى فهمد كه خدا همه هستى را در دستِ امام قرار داده است.
  حالِ مليكا روز به روز بهتر مى شود، خبر به قيصر مى رسد. او خيلى خوشحال مى شود. مليكا ديگر با اشتها غذا مى خورد و بعد از مدّتى سلامتى كامل خود را به دست مى آورد.
  او هر شب محبوب خود را مى بيند، اگر چه اين يك رؤياست; امّا شيرينى آن، كمتر از واقعيّت نيست. 
  او تمام روز منتظر است تا شب فرا برسد و به ديدار آفتاب نائل شود.
  روزها مى گذرد و او در انتظار وصال است.
  										* * *
  امشب فكرى به ذهن مليكا مى رسد، او بايد حرف دلش را به حسن(ع) بگويد. او تا كى مى خواهد در هجران بسوزد؟ بايد از محبوبش بخواهد كه او را پيش خود ببرد.
  رؤياى امشب فرا مى رسد، حسن(ع) به ديدار او مى آيد. مليكا سر به زير مى اندازد و آرام مى گويد: 
  ـ آقاى من! از همه دنيا ديدار شما مرا بس است; امّا مى خواهم بدانم كى در كنار شما خواهم بود؟
  ـ به زودى پدربزرگ تو، سپاهى را براى مبارزه با لشكر اسلام مى فرستد. گروهى از كنيزان همراه اين سپاه مى روند. تو بايد لباس يكى از اين كنيزان را بپوشى و خودت را به شكل آنها در آورى.
  ـ سرانجام اين جنگ چه مى شود؟
  ـ در اين جنگ، مسلمانان پيروز مى شوند و همه سربازان و كنيزان رومى اسير مى شوند. مسلمانان، كنيزان رومى را براى فروش به بغداد مى برند. وقتى تو به بغداد برسى من كسى را به دنبال تو خواهم فرستاد. تو در آنجا منتظر پيك من باش!
  مليكا از شوق بيدار مى شود. اكنون او بايد پاى در راه بنهد و به سوى محبوب خود برود.
  به راستى او چگونه مى تواند از اين قصر بيرون برود؟ 
  مليكا فكر مى كند، به ياد يكى از كنيزان قصر مى افتد كه سال هاست او را مى شناسد. مليكا مى تواند به او اعتماد كند و از او كمك بخواهد.
  مليكا با كنيز قصر صحبت كرده است و قرار شده كه او براى مليكا لباس كنيزها را تهيّه كند. همه چيز با دقّت برنامه ريزى شده است. 
  خبر مى رسد كه سپاه روم به سوى سرزمين هاى مسلمانان مى رود، همه براى بدرقه سپاه در ميدان اصلى شهر جمع شده اند. 
  قيصر پرچم سپاه را به دست يكى از بهترين فرماندهان خود مى دهد و براى پيروزى او دعا مى كند. 
  سپاه حركت مى كند امّا مليكا هنوز اينجاست.
  تو رو به مليكا مى كنى و مى گويى: 
  ـ مگر قرار نبود كه همراه آنها بروى؟
  ـ صبر داشته باش. من فردا از شهر خارج خواهم شد. امروز نمى شود، همه شك مى كنند.
  فردا فرا مى رسد. مليكا هوسِ طبيعت كرده است و مى خواهد به دشت و صحرا برود. 
  او با همان كنيز مورد اطمينان از قصر خارج مى شود. چند سواره نظام آماده حركت هستند. 
  آنها حركت مى كنند، مليكا راه ميان برى را انتخاب مى كند تا بتواند زودتر به سپاه برسد. آنها با سرعت مى روند.
  نزديك غروب مى شود، سپاه روم در آنجا اتراق كرده است. مليكا مى خواهد سپاه روم را ببيند و سربازان را تشويق كند.
  او ابتدا به خيمه كنيزان سپاه مى رود. آنها مشغول آشپزى هستند. حواسشان نيست. باور نمى كنند كه دختر قيصر روم به اين بيابان آمده باشد.
  مليكا داخل خيمه اى مى شود و سريع لباسى را كه همراه دارد به تن مى كند. ديگر هيچ كس نمى تواند او را شناسايى كند. او شبيه كنيزان شده است.
  او از خيمه بيرون مى آيد، يكى از كنيزان صدايش مى زند كه در آشپزى به او كمك كند. 
  هوا ديگر تاريك شده است. چند سربازى كه همراه مليكا بودند خيال مى كنند كه مليكا امشب مى خواهد در اينجا بماند.
  صبح سپاه حركت مى كند، آن سربازها هر چه منتظر مى شوند از مليكا خبرى نمى شود، نمى دانند چه كنند. به هر كس مى گويند كه دختر قيصر روم كجا رفت، همه به آنها مى خندند و مى گويند: «شما ديوانه شده ايد؟ دختر قيصر در اين بيابان چه مى كند؟».
  سپاه به پيش مى رود و مليكا با هر قدم به محبوب خود نزديك و نزديك تر مى شود.
  										* * *
  همسفرم! آنجا را نگاه كن، سپاه مسلمانان به اين سو مى آيند، جنگ سختى در مى گيرد. در اين هياهو من ديگر مليكا را نمى بينم!
  نمى دانم چه سرنوشتى در انتظار اوست. اسب ها شيهه مى كشند، صداى شمشيرها به گوش مى رسد، تيرها از هر سو مى آيند، عدّه اى بر روى خاك مى افتند و در خون خود مى غلتند.
  هيچ كارى از دست ما برنمى آيد، اگر اينجا بمانيم خيال مى كنند كه ما هم از سربازان روم هستيم. بيا تا اسير نشده ايم با هم فرار كنيم! ما بايد به سوى سامرّا برويم، گويا اين عشق ملكوتى، فرجام زيبايى دارد.
  چند روز مى گذرد...


title: در جستجوى ملكه ملك وجود
text:
    در جستجوى ملكه ملك وجود


  ما الان پشت دروازه سامرّا هستيم، متأسفانه دروازه شهر بسته است، مثل اينكه بايد تا صبح اينجا بمانيم. نظر تو چيست؟
  جوابى نمى دهى. وقتى نگاهت مى كنم مى بينم كه خوابت برده است. من هم سرم را زمين مى گذارم و مى خوابم.
  صداى اذان مى آيد، بلند مى شويم، نماز مى خوانيم. من كه خيلى خسته ام دوباره مى خوابم; امّا تو منتظر مى مانى تا دروازه شهر باز شود. بعد از لحظاتى، دروازه شهر باز مى شود، پيرمردى از شهر بيرون مى آيد. او را مى شناسى. به سويش مى روى، سلام مى كنى. حال او را مى پرسى.
  ـ آقاى نويسنده، چقدر مى خوابى؟ بلند شو! 
  ـ بگذار اوّل صبح، كمى بخوابم!
  ـ ببين چه كسى به اينجا آمده است؟
  ـ خوب، معلوم است يكى از برادرانِ اهل سنت است كه مى خواهد اوّل صبح به كارش برسد.
  پيرمرد مى گويد: «از كى تا به حال ما سُنى شده ايم؟».
  اين صدا، صداى آشنايى است. چشمانم را باز مى كنم. اين پيرمرد همان «بِشر انصارى» است كه قبلاً چند روزى مهمان او بوديم. 
  يادم مى آيد دفعه اوّلى كه ما به سامرّا آمديم، هيچ آشنايى نداشتيم، او ما را به خانه اش دعوت كرد. بلند مى شوم، بِشر را در آغوش مى گيرم و از او عذرخواهى مى كنم، با تعجّب مى پرسد:
  ـ شما اينجا چه مى كنيد؟ چرا در اينجا خوابيده ايد؟ چرا به خانه من نيامديد؟
  ـ ما نيمه شب به اينجا رسيديم. دروازه شهر بسته بود. چاره اى نداشتيم بايد تا صبح در اينجا مى مانديم. 
  ـ من خيلى دوست داشتم شما را به خانه مى بردم، امّا...
  ـ خيلى ممنون.
  من تعجّب مى كنم بِشر كه خيلى مهمان نواز بود، چرا مى خواهد ما را اينجا رها كند و برود؟ 
  ما هم گرسنه هستيم و هم خسته. در اين شهر آشناى ديگرى نداريم. چه كنيم؟
  حتماً براى او كار مهمّى پيش آمده است كه اين قدر عجله دارد، خوب است از خودش سؤال كنم:
  ـ مثل اينكه شما مى خواهيد به مسافرت برويد؟
  ـ آرى. من به بغداد مى روم.
  ـ براى چه؟
  ـ امام هادى(ع) به من مأموريّتى داده است كه بايد آن را انجام بدهم.
  ـ آن مأموريّت چيست؟
  ـ من ديشب خواب بودم كه صداى درِ خانه به گوشم رسيد. وقتى در را باز كردم ديدم فرستاده اى از طرف امام هادى(ع) است. او به من گفت كه همين الان امام مى خواهد تو را ببيند.
  ـ امام با تو چه كارى داشت؟
  ـ سريع به سوى خانه امام حركت كردم. شكر خدا كه كسى در آن تاريكى مرا نديد. وقتى نزد امام رفتم سلام كرده و نشستم. امام به من گفت: «شما هميشه مورد اطمينان ما بوده ايد. امشب مى خواهم به تو مأموريّتى بدهم تا همواره مايه افتخار تو باشد».
  ـ بعد از آن چه شد؟
  ـ امام نامه اى را با كيسه اى به من داد و گفت در اين كيسه 220 سكّه طلاست و به من دستور داد تا به بغداد بروم. او نشانه هاى كنيزى را به من داد و من بايد آن كنيز را خريدارى كنم.
  با شنيدن اين سخن مقدارى به فكر فرو مى روم.
  امام و خريدن كنيز!
  آخر من چگونه براى جوانان بنويسم كه امام مى خواهد كنيزى براى خود بخرد. 
  در اين كار چه افتخارى وجود دارد؟ 
  چرا امام به بِشر گفت كه اين مأموريّت براى تو افتخارى هميشگى خواهد داشت؟
  در همين فكرها هستم كه صداى بِشر مرا به خود مى آورد: 
  ـ به چه فكر مى كنى؟ مگر نمى دانى امام هادى(ع) مى خواهد براى پسرش همسر مناسبى انتخاب كند؟
  ـ يعنى امام حسن عسكرى(ع) تا به حال ازدواج نكرده است؟
  ـ نه، مگر هر دخترى لياقت دارد همسر آن حضرت بشود؟ 
  ـ يعنى اين كنيزى كه شما براى خريدنش مى رويد قرار است همسر امام عسكرى(ع) بشود؟
  ـ آرى، درست است او امروز كنيز است; امّا در واقع ملكه هستى خواهد شد.
  من ديگر جواب سؤال خود را يافته ام. به راستى كه اين مأموريّت، مايه افتخار است.
  اكنون نگاهى به تو مى كنم. تو ديگر خسته نيستى. مى دانم مى خواهى تا همراه بِشر بروى.
  ما به سوى بغداد مى رويم...


title: در انتظار نشانى از محبوبم!
text:
    در انتظار نشانى از محبوبم!


  فاصله سامرّا تا بغداد حدود 120 كيلومتر است و ما مى توانيم اين مسافت را با اسب، دو روزه طى كنيم. 
  شب را در ميان راه اتراق كرده و صبح زود حركت مى كنيم. در مسيرِ راه بِشر به ما مى گويد:
  ـ فكر مى كنم اين كنيزى كه ما به دنبال او هستيم اهل روم باشد.
  ـ چطور مگر؟
  ـ آخر امام هادى(ع) نامه اى را به من داد تا به آن كنيز بدهم اين نامه به خط رومى نوشته شده است. 
  ـ عجب! 
  تو نگاهى به من مى كنى. ديگر يقين دارى اين كنيزى كه ما در جستجوى او هستيم همان مليكا است. همان بانويى كه دختر قيصر روم است و...
  ما بايد قبل از غروب آفتاب به بغداد برسيم و گرنه دروازه هاى شهر بسته خواهد شد. پس به سرعت پيش مى تازيم.
  موقع غروب آفتاب مى رسيم. چه شهر بزرگى! 
  بغداد پايتخت فرهنگى جهان اسلام است. در اين شهر، شيعيان زيادى زندگى مى كنند. بِشر دوستان زيادى در اين شهر دارد. به خانه يكى از آنها مى رويم. 
  صبح زود از خواب بيدار مى شوم. بِشر هنوز خواب است: 
  ـ چقدر مى خوابى، بلند شو! مگر يادت رفته است كه بايد مأموريّت خود را انجام بدهى؟
  ـ هنوز وقتش نشده است. امروز سه شنبه است; ما بايد تا روز جمعه صبر كنيم. 
  ـ چرا روز جمعه؟
  ـ امام هادى(ع) همه جزئيّات را به من گفته است. روز جمعه كشتى كنيزان از رود دجله به بغداد مى رسد. عجله نكن!
  دجله رود پر آبى است كه از مركز شهر مى گذرد، از شمال بغداد وارد مى شود و از جنوب اين شهر خارج مى شود. كشتى هاى كوچك در آن رفت و آمد دارند. 
  اكنون مليكا در راه بغداد است. خوشا به حال او! همه زنان دنيا بايد به او حسرت بخورند. 
  درست است كه الان اسير است; امّا به زودى همه فرشتگان اسير نگاه او خواهند شد. 
  بايد صبر كنيم تا روز جمعه فرا رسد.
  										* * *
  چند روز مى گذرد، همراه با بِشر به كنار رود دجله مى رويم.
  چند كشتى از راه مى رسند، كنيزهاى رومى را از كشتى پياده مى كنند. آنها در آخرين جنگ روم اسير شده اند. 
  كنيزان را در كنار رود دجله مى نشانند. چند نفر مأمور فروش آنها هستند. 
  ما چگونه مى توانيم در ميان اين همه كنيز، مليكا را پيدا كنيم؟
  بِشر رو به من مى كند و مى گويد: اين قدر عجله نكن! همه چيز درست مى شود.
  بِشر به سوى يكى از مأموران مى رود. از او سؤال مى كند: 
  ـ آيا شما آقاى نَحّاس را مى شناسى؟
  ـ آرى، آنجا را نگاه كن! آن مرد قد بلند كه آنجا ايستاده است، نَحّاس است. 
  ما به سوى او مى رويم. او مسئول فروش گروهى از كنيزان است.
  بِشر از ما مى خواهد تا گوشه اى زير سايه بنشينيم. ساعتى مى گذرد، كنيزان يكى پس از ديگرى فروخته مى شوند. فقط چند كنيز ديگر مانده اند. يكى از آنها صورتش را با پارچه اى پوشانده است.
  يك نفر به اين سو مى آيد، مثل اينكه يكى از تاجران بغداد است كه هوس خريدن كنيز كرده است. 
  مرد تاجر رو به نحّاس مى كند و مى گويد: 
  ـ من آن كنيز را مى خواهم بخرم! 
  ـ براى خريدن آن چقدر پول مى دهى؟
  ـ سيصد سكّه طلا!
  ـ باشد، قبول است، سكّه هاى طلايت را بده تا بشمارم.
  ـ بيا اين هم سه كيسه طلا! در هر كيسه، صد سكّه طلاست.
  صدايى به گوش مى رسد: آهاى مردِ عرب! اگر سليمانِ زمان هم باشى به كنيزى تو در نمى آيم. پول خود را بيهوده خرج نكن! به سراغ كنيز ديگر برو. 
  نحّاس تعجّب مى كند، اين كنيز رومى به عربى هم سخن مى گويد. 
  او جلو مى آيد و به كنيز مى گويد:
  ـ درست شنيدم، تو به زبان عربى سخن مى گويى؟
  ـ آرى. 
  ـ نكند تو عرب هستى؟
  ـ نه، من رومى هستم. ولى زبان عربى را ياد گرفته ام.
  مرد تاجر جلو مى آيد و به نحّاس مى گويد: حالا كه اين كنيز عربى حرف مى زند، حاضر هستم پول بيشترى برايش بدهم.
  بار ديگر صداى كنيز به گوش مى رسد: يك بار به تو گفتم من به كنيزى تو در نمى آيم. 
  نحّاس رو به كنيز مى كند و مى گويد:
  ـ يعنى چه؟ آخر من بايد تو را بفروشم و پول آن را تحويل دهم. اين طور كه نمى شود. 
  ـ چرا عجله مى كنى؟ من منتظر كسى هستم كه او خواهد آمد.
  ـ چه كسى خواهد آمد؟ نكند منتظر هستى كه جناب خليفه براى خريدن تو بيايد؟
  ـ به زودى كسى براى خريدن من مى آيد كه از خليفه هم بالاتر است.
  نحّاس تعجّب مى كند، نمى داند چه بگويد، در همه عمرش كنيزى اين گونه نديده است. 
  اكنون بِشر از جاى خود بلند مى شود. او الان يقين كرده است كه گمشده خود را يافته است. خودش است. او مليكا را يافته است!
  مليكا همان نرجس است!!
  تعجّب نكن! او براى اين كه شناسايى نشود نام خود را تغيير داده است. اگر مسلمانان مى فهميدند كه او دخترِ قيصر روم است هرگز نمى گذاشتند به محبوب خود برسد. 
  من فكر مى كنم كه در آن ديدارهاىِ شبانه، امام از او خواسته است تا نام نرجس را براى خود انتخاب كند. وقتى او اسير شد و مسلمانان از نام او سؤال كردند و او در جواب همين نام جديد را گفت.
  آرى، تاريخ ديگر اين نام را هرگز فراموش نمى كند، به زودى «نرجس» مايه افتخار هستى خواهد شد!
  ما هم ديگر نبايد بانو را به نام اصلى اش صدا بزنيم; زيرا با اين كار خود باعث مى شويم تا همه به رازِ او پى ببرند. 
  ما از اين لحظه به بعد او را به نام جديدش مى خوانيم:
  نرجس! چه نام زيبايى!
  										* * *
  بِشر به سوى نحّاس مى رود: من اين خانم را خريدارم.
  صداى كنيز به گوش مى رسد: وقت و مال خويش را تلف نكن.
  بِشر نامه اى را كه امام هادى(ع) به او داده بود در دست دارد، با احترام جلو مى رود و نامه را به بانو مى دهد و مى گويد: بانوى من! اين نامه براى شماست.
  نرجس نامه را مى گيرد و شروع به خواندن مى كند. نامه به زبان رومى نوشته شده است. هيچ كس از مضمون آن خبر ندارد. نرجس نامه را مى خواند و اشك مى ريزد. 
  چه شورى در دل بانو به پا شده است؟ خدا مى داند. اكنون او پيامى از دوست ديده است، آن هم نه در خواب، بلكه در بيدارى!
  نحّاس رو به بانو مى كند و مى گويد: تو را به اين پيرمرد بفروشم؟ نرجس رضايت مى دهد، پيرمرد سكّه هاى طلا را به نحّاس مى دهد. 
  نرجس برمى خيزد و همراه بِشر حركت مى كند. او نامه امام را بارها بر چشم مى كشد و گريه مى كند. گويى كه عاشقى پس از سال ها، نشانى از محبوب خود يافته است. 
  نرجس آرام و قرار ندارد، عطر بهشت را از آن نامه استشمام مى كند.
  ما بايد هر چه زودتر به سوى سامرّا حركت كنيم...


title: بشارت آسمانى براى قلب من
text:
    بشارت آسمانى براى قلب من

   
  به شهر سامرّا مى رسيم، نزديك غروب است. وارد شهر مى شويم. حتماً يادت هست كه رفتن به خانه امام هادى(ع)جرم است! ما بايد به خانه بِشر رفته و در فرصت مناسبى خود را به خانه امام برسانيم.
  امشب هوا خيلى تاريك است و ما مى توانيم از تاريكى شب استفاده كنيم. نيمه شب كه شد، آماده حركت مى شويم. 
  بِشر از ما مى خواهد كه خيلى مواظب باشيم و بدون هيچ سر و صدايى حركت كنيم.
  وارد محلّه عسكر مى شويم و نزديك خانه امام مى ايستيم. تو باور نمى كنى لحظاتى ديگر به ديدار امام خواهى رسيد. اشكت جارى مى شود.
  صدايى به گوش مى رسد: خوش آمديد!
  بِشر وارد خانه مى شود، زانوهاى نرجس مى لرزد، بوى گل محمّدى به مشامش مى رسد. اينجا بهشت نرجس است. اشك در چشمان او حلقه زده است.
  امام هادى(ع) به استقبال او مى آيد. نرجس سلام مى كند و جواب مى شنود. 
  امام هادى(ع) به روى او لبخند مى زند و مى گويد: آيا مى خواهى به تو بشارتى بدهم كه چشمانت روشن شود؟ 
  امام مى داند كه نرجس در اين سفر با سختى هاى زيادى روبرو شده و رنج اسارت كشيده است، اكنون بايد دل او را با مژده اى شاد كرد.
  اى نرجس! خشنود باش و خوشحال!
  به زودى خداوند به تو فرزندى مى دهد كه آقاىِ همه دنيا خواهد شد و عدالت را در اين كره خاكى برقرار خواهد كرد.
  نرجس مى فهمد كه او مادرِ مهدى(ع) خواهد شد، همان كسى كه همه پيامبران به آمدنش مژده داده اند. به راستى چه مژده اى از اين بهتر!
  گوش كن! نرجس سؤالى مى كند: 
  ـ آقاى من! پدرِ اين فرزند كيست؟
  ـ آيا آن شب را به ياد دارى؟ شبى كه عيسى(ع) و جدّم، پيامبر مهمان تو بودند. آن شب، پيامبر تو را براى چه كسى خواستگارى كرد؟ 
  ـ فرزندت حسن(ع) را مى گويى!
  ـ آرى، تو به زودى همسر او خواهى شد.
  اينجاست كه چهره نرجس از خوشحالى همچون گل مى شكفد. خدا سرور مردان جهان را براى همسرى با او انتخاب نموده است.
  										* * *
  امام هادى(ع) در انتظار آمدن خواهرش حكيمه است. حتماً او را به ياد دارى، همان بانويى كه مدّتى قبل به خانه اش رفتيم.
  حكيمه دارد به اين سو مى آيد. امام هادى(ع) به استقبال خواهر مى رود. 
  اكنون امام هادى(ع) با دست اشاره به نرجس مى كند و به خواهر مى گويد: «اين همان بانويى است كه در مورد آن با تو سخن گفته بودم».
  حكيمه لبخندى مى زند و به نزد نرجس مى رود و او را در آغوش مى گيرد. 
  حكيمه از شوق، اشكش جارى مى شود. او خدا را شكر مى كند كه آخرين عروس اين خاندان را مى بيند.
  حكيمه بارها و بارها از برادرش خواسته بود تا مقدّمات ازدواج امام عسكرى(ع) را فراهم كند، حكيمه آرزو داشت تا عروسِ آن حضرت را ببيند.
  امام هادى(ع) به او گفته بود بايد صبر كنى تا نرجس بيايد، فقط اوست كه شايستگى دارد مادر مهدى(ع) بشود.
  حكيمه خيلى خوشحال است. به چهره نرجس نگاه مى كند، يك آسمان نجابت و پاكى را در اين چهره مى بيند. 
  به راستى تو چه كردى كه شايسته اين مقام شدى، نرجس!
  امام هادى(ع) از حكيمه مى خواهد تا نرجس را به خانه خود ببرد و به او احكام اسلام را ياد بدهد.
  مدّتى مى گذرد، وقت آن است تا مراسم ازدواج برگزار شود; ازدواج امام حسن عسكرى(ع) و نرجس!
  من با خود فكر مى كنم كه حتماً براى اين ازدواج، جشن باشكوهى برگزار خواهد شد; امّا متوجّه مى شوم كه هيچ جشنى در كار نيست.
  اين ازدواج به صورت مخفى صورت مى گيرد و فقط چهار نفر در اين مراسم شركت دارند: امام هادى و امام عسكرى(ع) و نرجس و حكيمه. 
  شايد تعجّب كنى؟ تو تا به حال مراسم عروسى اين طورى نديده اى؟ 
  عبّاسيان شنيده اند سرانجام كسى مى آيد كه همه حكومت هاى ظلم و ستم را نابود مى كند. آنها به خيال خود مى خواهند كارى كنند كه آن حضرت هيچ نسلى نداشته باشد.
  امروز امام هادى(ع) مى خواهد ازدواج پسرش مخفى باشد تا دشمنان حسّاس نشوند.
  همسفرم! ماندن ما در اين شهر ديگر به صلاح نيست. بايد به وطن خود برويم، مى ترسم مأموران حكومتى به ما شك كنند. من به تو قول مى دهم كه باز هم به اينجا بياييم. 


title: سر سفره افطار دعا مى كنى!
text:
    سر سفره افطار دعا مى كنى!


  من در خانه خود مشغول مطالعه هستم. به تو و خاطرات سفرمان فكر مى كنم. از آخرين ديدار ما يك سال گذشته است.
  صداى درِ خانه به گوشم مى رسد. بلند مى شوم در را باز مى كنم. از ديدنت خيلى خوشحال مى شوم. باور نمى كردم كه اين قدر با معرفت باشى كه باز هم به من سر بزنى. 
  تو را به داخل خانه دعوت مى كنم. ببخشيد كه اتاق من كمى نامرتّب است، هر طرف را نگاه مى كنى كتاب است.
  من با عجله كتاب ها را در گوشه اى جمع مى كنم. پسرم برايت نوشيدنى مى آورد. اكنون تو گلويى تازه مى كنى و مى گويى: 
  ـ خوب، كى حركت مى كنيم؟
  ـ مگر قرار است جايى برويم؟
  ـ تو به من وعده داده اى كه دوباره مرا به سامرّا ببرى؟
  ـ يادم آمد. من سر قول خودم هستم.
  معلوم مى شود كه در تمام اين مدّت به سامرّا فكر مى كردى و در آرزوى ديدار امام بودى. 
  به اميد خدا، فردا صبح زود حركت خواهيم كرد.
  										* * *
  صبح زود حركت مى كنيم. بيابان ها، دشت ها و كوه ها را پشت سر مى گذاريم. روزها و شب ها مى گذرد، ما در نزديكى سامرّا هستيم.
  وارد شهر مى شويم. تو خودت خوب مى دانى كه ما نمى توانيم الان به خانه امام برويم. پس به خانه همان پيرمرد كه نامش بِشر بود مى رويم.
  درِ خانه را مى زنيم. بشر در را باز مى كند، ما را در آغوش مى گيرد و به داخل خانه دعوتمان مى كند.
  او براى ما نوشيدنى مى آورد، ظاهراً خودش روزه است، ماه رجب سال 255 هجرى است و روزه گرفتن در اين ماه ثواب زيادى دارد.
  از او سراغ امام هادى(ع) را مى گيريم و حال آن حضرت را مى پرسيم؟
  اشك در چشمان بِشر حلقه مى زند. او دارد گريه مى كند. چه شده است؟
  بِشر براى ما مى گويد كه سرانجام مُعتَزّ، خليفه عبّاسى، امام هادى(ع) را مظلومانه شهيد كرده است. اشك از چشمان ما جارى مى شود. خدا هر چه زودتر دشمنان اهل بيت(ع) را نابود كند.
  در مورد امام عسكرى(ع) سؤال مى كنيم. او براى ما مى گويد كه مُعتَزّ عبّاسى، آن حضرت را در شرايط بسيار سختى قرار داده است. هيچ كس حق ندارد به صورت علنى به خانه آن حضرت برود. 
  فقط بعضى از افراد به صورت بسيار مخفيانه با آن حضرت ارتباط دارند.
  سؤال ديگر ما اين است: آيا خدا به امام عسكرى(ع) فرزندى داده است؟
  بِشر در جواب مى گويد: هنوز نه; ولى وعده خداوند هيچ گاه تخلّف ندارد.
  ما مى خواهيم به خانه امام برويم امّا بِشر ما را از اين كار نهى مى كند، مُعتَزّ، خيلفه خونريز عبّاسى به هيچ كس رحم نمى كند. او به برادر خود هم رحم نكرد و او را به قتل رسانيد.
  يكى از كارهاى او اين است كه وقتى مخالفان خود را دستگير مى كند سنگى بزرگ بر پاى آنها مى بندد و آنها را در رود دجله مى اندازد تا غرق شوند.
  شما نبايد بدون برنامه ريزى به خانه امام برويد. شما تازه به سامرّا آمده ايد و جاسوسان شما را زير نظر دارند، بايد چند روزى صبر كنيد.
  چند روز مى گذرد...
  										* * *
  خورشيد روز دوشنبه 27 رجب سال 255 طلوع مى كند، امروز سالروز بعثت پيامبر است.
  از خيابان سر و صداى زيادى به گوش مى رسد.
  خيلى زود مى فهمم كه اين سر و صدا براى شادى نيست، بلكه در شهر آشوب شده است!
  خوب است از خانه بيرون برويم و از ماجرا با خبر بشويم.
  همه سپاهيان بيرون ريخته اند، آنها شورش كرده اند. 
  اين ها همان نيروهاى نظامى اين حكومت هستند و خودشان بايد با شورشيان مقابله كنند، چه شده است كه خودشان هم شورش كرده اند؟
  آنها به سوى قصر مُعتَزّ مى روند، شمشير در دست هايشان مى رقصد و فرياد مى زنند: «يا پول يا مرگ».
  منظور آنها چيست؟ 
  مى خواهم جلو بروم و از آنها سؤال كنم كه ماجرا چيست. تو دستم را مى گيرى و مرا به گوشه اى مى برى و مى گويى: كجا مى روى؟ مى خواهى خودت را به كشتن بدهى؟
  بِشر را نشانم مى دهى و از من مى خواهى از او سؤال كنم كه علّت اين شورش چيست.
  بشر براى ما مى گويد كه چوب خدا صدا ندارد، خداوند مى خواهد مُعتَزّ را به سزاى اعمالش برساند.
  او كه افراد زيادى را مظلومانه به قتل رسانيد و امام هادى(ع) را نيز شهيد كرده است، امروز برايش روز سختى خواهد بود.
  ماجرا از اين قرار است: مدّتى است كه وزيرِ مُعتَزّ با مادرِ مُعتَزّ همدست شده و پول هاى حكومت را براى خود برداشته اند. آنها خزانه دولت را خالى كرده اند.
  مادر خليفه كه به جواهرات بسيار علاقه دارد با پول حقوق سپاهيان براى خود جواهرات زيادى خريده است. ياقوت، لؤلؤ و زبرجدهاى زيادى را مى توان در قصر مادر خليفه پيدا كرد.
  ارزش جواهرات او بيش از يك ميليون دينار مى شود (اگر قيمت يك مثقال طلا را بدانم، كافى است آن را ضرب در يك ميليون كنم تا بدانم ارزش اين جواهرات چقدر مى شود).
  سپاهيان كه ماه ها است حقوق نگرفته اند دست به شورش زده اند. بيشتر آنها تُرك هستند، اگر يادت باشد برايت گفتم كه عبّاسيان، ايرانى ها را از حكومت خود بيرون كردند و به جاى آنها افرادى را از تركيه آورده اند.
  «ابن وصيف» يكى از بزرگان تُرك ها است كه اكنون به نزد خليفه مى رود تا بتواند با صلح و صلاح اوضاع را آرام كند. 
  او به خليفه خبر مى دهد كه وزير او به وى خيانت مى كند و پول هاى خزانه را مى دزدد و حقوق سپاهيان را نمى دهد; امّا خليفه باور نمى كند.
  در اين ميان وزير از جا برمى خيزد و به سوى ابن وصيف مى رود و به او فحش مى دهد و او را كتك مى زند. ابن وصيف بى هوش روى زمين مى افتد. 
  خبر به گوش سپاهيان مى رسد، ناگهان با شمشيرهاى خود به قصر هجوم مى آورند، وزير را دستگير مى كنند. وقتى ابن وصيف به هوش مى آيد به فكر انتقام از خليفه مى افتد.
  او به سپاهيان دستور مى دهد تا خليفه را از روى تخت پايين بكشند.
  سپاهيان هجوم مى برند و با چوب و چماق خليفه را مى زنند و سپس پيراهن او را گرفته و به سوى حياط قصر مى كشانند و او را در آفتاب سوزان نگه مى دارند. خون از سر و روى او مى ريزد.
  ابن وصيف كه الان همه كاره قصر خلافت است، دستور مى دهد تا مُعتَزّ را در اتاقى تاريك زندانى كنند و او را شكنجه دهند و هرگز به او آب و غذا ندهند تا بميرد.
  خليفه مسلمانان به چه وضعى افتاده است! او فرياد مى زند: «به من قطره آبى بدهيد»، امّا هيچ كس جواب او را نمى دهد، او سه روز و سه شب تشنه و گرسنه در اينجا خواهد بود.
  او كه براى حكومت چند روزه خود، امام هادى(ع) را شهيد كرد و شيعيان را به قتل رسانيد، هرگز باور نمى كرد كه سرانجامش، مرگى اين چنينى باشد.
  راست مى گويند كه چوب خدا صدا ندارد!
  										* * *
  ابن وصيف در فكر فرو رفته است، او مى خواهد خليفه جديد را انتخاب كند. بايد كسى به عنوان خليفه انتخاب شود كه ديگر به سپاهيان بى احترامى نكند.
  او مى داند كه پايه هاى حكومت سست شده است و مردم از ظلم ها و ستم ها خسته شده اند و جامعه مانند آتش زيرِ خاكستر است. اكنون بايد از فردى كاملاً مذهبى استفاده كرد تا بتوان اين فتنه ها را خاموش كرد.
  بايد با ابزار دين مردم را آرام كرد. 
  فكرى به ذهن او مى رسد، مُعتَزّ پسر عمويى دارد كه ظاهراً خيلى انسان باخدايى است. او روزها روزه مى گيرد و شب ها نماز مى خواند. او بهترين گزينه براى خلافت است. اكنون او را به قصر مى آورند.
  بايد براى او لقب خوبى انتخاب كرد تا مناسب او باشد. لقب «مُهتَدى» براى او انتخاب مى شود. خيلى عجيب است اين لقب چقدر به نام مهدى(ع) شبيه است!
  من فكر مى كنم آنها شنيده اند كه به زودى «مهدى(ع)» خواهد آمد، براى همين از نام «مُهتَدى» استفاده مى كنند.
  سرانجام مُهتَدى به عنوان خليفه انتخاب مى شود و همه با او بيعت مى كنند و او را بر تخت خلافت مى نشانند.
  مُهتَدى دستور مى دهد تا موسيقى در تمام شهر سامرّا ممنوع بشود، زنانى كه ترانه مى خوانند از اين شهر اخراج شوند.
  مردم اين شهر خيلى خوشحال هستند; آنها مى بينند بعد از سال ها، يك حكومت كاملاً اسلامى روى كار آمده است كه مى خواهد احكام خدا را اجرا كند.
  مردم او را به عنوان «العَدلُ الرَّضى» مى شناسند. يعنى خليفه اى كه همه وجودش عدالت است و خدا از او خيلى راضى است، مردم براى او همواره دعا مى كنند.
  آنها براى خليفه دعا مى كنند و دوام حكومت او را از خدا مى خواهند.
  واقعاً بايد به هوش اين ها آفرين گفت! اين ها دست شيطان را از پشت بسته اند!
  ببين چگونه فتنه اى بزرگ را آرام كردند، چگونه از ابزار دين استفاده كردند، مردم چقدر خوشحال هستند، خليفه هاى قبلى فقط كارشان آدم كشى بود و همه فكرشان شهوت رانى بود و زنان ترانه خوان را دور خود جمع مى كردند; امّا مُهتَدى در اين هواى گرم تابستان، روزه مستحبى مى گيرد و شب ها صداى گريه اش تا به آسمان ها مى رود!
  اين چنين است كه دوباره شهر سامرّا آرامش خود را به دست مى آورد.
  										* * *
  من با خودم فكر مى كنم شايد اين خليفه جديد، آدم خوبى باشد، او كه اهل نماز و طاعت است; شايد ديگر به امام عسكرى(ع) سخت گيرى نكند.
  شايد او به تبعيد امام پايان بدهد و اجازه دهد كه به شهر خودش، مدينه برود. شايد او به فشارهايى كه ساليان سال شيعيان را به ستوه آورده، پايان بدهد.
  ولى تعجّب مى كنم وقتى مى بينم كه خليفه جديد نه تنها امام را آزاد نمى كند بلكه فشارها را زيادتر مى كند. او دستور مى دهد تا بر تعداد مأمورانى كه خانه امام را زير نظر داشتند افزوده شود.
  گويا همه اين روزه ها و نمازهاى خليفه، بازى است، بازىِ خواب كردن مردم!!
  اين بهترين راه براى عوام فريبى است.
  درست است خليفه عوض شد و خيلى از سياست ها هم تغيير كرد; امّا سياست اصلى آنها، هرگز تغيير نمى كند.
  آيا مى دانى آن سياست چيست؟ 
  نبايد مردم با امامِ عسكرى(ع) آشنا شوند. نبايد جوانان با او ارتباط برقرار كنند. بايد او در گمنامى كامل بماند. رفتن به خانه او جرم است، نامه نوشتن به او جرم است.
  هر چيزى ممكن است با عوض شدن خليفه ها عوض شود; امّا اين سياست هرگز تغيير نخواهد كرد.
  										* * *
  امروز روز چهاردهم شعبان است و ما مدّتى است كه در اين شهر هستيم. آرامش دوباره به شهر باز گشته است و مردم به زندگى عادى خود مشغولند.
  مى دانم خيلى دلت مى خواهد امام را ببينى. امّا نمى دانى چه كنى؟
  با خود مى گويى حالا كه نمى شود به خانه امام برويم چقدر خوب است كه ما به خانه حكيمه (عمّه امام عسكرى) برويم و از او در مورد امام سؤال كنيم. رو به من مى كنى و مى گويى:
  ـ يادت هست سال قبل كه به اينجا آمديم، چه ساعتى در كوچه با حكيمه برخورد كرديم؟
  ـ فكر مى كنم ساعت چهار عصر بود.
  ـ خوب است امروز عصر به همان كوچه برويم و به بهانه كمك كردن به او به خانه اش برويم.
  ـ چه فكر خوبى! آن وقت مى توانيم از او در مورد امام عسكرى(ع) و بانو نرجس سؤال كنيم.
  ما منتظر هستيم تا عصر فرا برسد.
  										* * *
  خدا را شكر مى كنيم كه دوباره در خانه حكيمه هستيم. روى تخت وسط حياط نشسته ايم و مهمان خواهر آفتاب شده ايم.
  امروز حكيمه هم روزه است. همه دوستانِ خوب خدا در ماه شعبان روزه مى گيرند; امّا من و تو مسافر هستيم، و مسافر نمى تواند روزه بگيرد.
  حكيمه براى ما سخن مى گويد: «سن زيادى از من گذشته است، نمى دانم زنده خواهم بود تا فرزند امام عسكرى(ع) را ببينم يا نه؟».
  بعد آهى مى كشد و مى گويد: «من هر وقت به خانه آن حضرت مى روم از خدا مى خواهم به او پسرى عنايت كند».
  در اين هنگام، صداىِ در خانه به گوش مى رسد. چه كسى در مى زند؟
  حكيمه از جاى خود بلند مى شود و به سمت در مى رود. بعد از لحظاتى برمى گردد.
  حكيمه لبخند مى زند و خوشحال است. من از علّت خوشحالى او مى پرسم. پاسخ مى دهد: «امام عسكرى(ع) از من دعوت كرده است تا امشب افطار به خانه او بروم».
  امشب شب جمعه است، شب نيمه شعبان كه با شب يازدهم مرداد ماه مصادف شده است. 
  شايد امشب امام عسكرى(ع) دلتنگ عمّه اش، حكيمه شده است. آخر امام در اين شهر غريب است. هيچ آشناى ديگرى ندارد. شيعيان هم كه نمى توانند به خانه آن حضرت بروند.
  حكيمه براى رفتن آماده مى شود. 
  كاش مى شد ما هم همراه او به خانه امام مى رفتيم! خداوند دشمنان را لعنت كند كه ما را از اين فيض بزرگ محروم كرده اند. 
  حكيمه، اشكِ حسرت را در چشمان ما مى بيند، دلش مى سوزد. فكرى به ذهنش مى رسد. بعد از مدّتى حكيمه ما را صدا مى زند. نگاه ما به دو كيسه بزرگ مى افتد:
  ـ مادر! اين ها را كجا مى خواهى ببرى؟ 
  ـ اين دو كيسه را مى خواهم به خانه امام عسكرى(ع) ببرم، شما بايد اين ها را بياوريد.
  ـ چشم. 
  ـ مأموران در بين راه، جلوى شما را مى گيرند و داخل كيسه ها را مى بينند، شما با كمال خونسردى بايستيد تا آنها به كار خودشان بپردازند. شما اصلاً به آنها كارى نداشته باشيد.
  اكنون تو خيلى خوشحال هستى. به اين بهانه مى توانى امام خود را ببينى. 
  با هم حركت مى كنيم. از خانه بيرون مى آييم. كيسه ها قدرى سنگين است; امّا تو سنگينى آن را حس نمى كنى.
  چند مأمور جلوى راه ما را مى گيرند. كيسه ها را زمين مى گذاريم. آنها با دقّت كيسه ها را بازرسى مى كنند. وقتى مطمئن مى شوند كه نامه اى داخل آن نيست به ما اجازه مى دهند كه عبور كنيم.
  من تعجّب مى كنم، چگونه اين مأموران به ما اجازه عبور دادند، فكر مى كنم اين كار بانو حكيمه است. حتماً دعايى خوانده است كه مأموران بيش از اين مانع ما نشدند.
  چند قدم جلو مى رويم. اينجاخانه امام است، باور مى كنى تا لحظه اى ديگر مهمان آفتاب خواهى بود؟
  										* * *
  بوى بهشت، بوى گل ياس، بوى باران...
  اشك و راز و نياز! چه شبى است امشب! در حضور امام مهربانى ها هستيم. سلام مى كنيم. جواب مى شنويم... 
  امشب حكيمه در كنار امام عسكرى(ع) افطار مى كند. او هنگام افطار همان دعاى هميشگى اش را مى كند: «خدايا! اين اهل خانه را با تولّد فرزندى خوشحال كن».
  همه آرزوى حكيمه اين است كه مهدى(ع) را ببيند، اين آرزو كى برآورده خواهد شد؟
  ساعتى مى گذرد، حكيمه ديگر مى خواهد به خانه خود برگردد. او به نزد بانو نرجس مى رود و با او خداحافظى مى كند و به نزد امام مى آيد و مى گويد: 
  ـ سرورم! اجازه مى دهى زحمت را كم كنم و به خانه ام بروم؟
  ـ عمّه جان! دلم مى خواهد امشب پيش ما بمانى. امشب شبى است كه تو سال هاست در انتظار آن هستى.
  ـ منظور شما چيست؟
  ـ امشب، وقت سحر، فرزندم مهدى(ع) به دنيا مى آيد. آيا تو نمى خواهى او را ببينى؟
  اشكِ شوق از چشمان حكيمه جارى مى شود. او چگونه باور كند كه امشب به بزرگ ترين آرزوى خود مى رسد.
  حكيمه بى اختيار به سجده مى رود و مى گويد: «خدايا! چگونه تو را شكر كنم كه امشب آخرين حجّت تو را مى بينم».
  اكنون حكيمه برمى خيزد و به سوى بانو نرجس مى رود تا به او تبريك بگويد.
  شايد هم مى خواهد به او گلايه كند كه چرا قبلاً در اين مورد چيزى به او نگفته است. 
  حكيمه مى آيد و نگاهى به نرجس مى كند. مى خواهد سخن بگويد كه ناگهان مات و مبهوت مى ماند!
   مادرى كه قرار است امشب فرزندى را به دنيا بياورد بايد نشانه اى از حاملگى داشته باشد، امّا در نرجس هيچ نشانه اى از حاملگى نيست!! يعنى چه؟ 
  او به نزد امام عسكرى(ع) برگشته و مى گويد: 
  ـ سرورم به من خبر دادى كه امشب خدا به تو پسرى عنايت مى كند، امّا در نرجس كه هيچ اثرى از حاملگى نيست.
  ـ امشب فرزندم به دنيا مى آيد.
  ـ آخر چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  ـ عمّه جان! ولادت پسرم مهدى(ع) مانند ولادت موسى(ع) خواهد بود!
  اين جواب امام عسكرى(ع) براى حكيمه، همه چيز را بيان كرد، از اين سخن امام، خيلى چيزها را مى شود فهميد. قصّه نرجس، همان قصّه «يوكابد» است.
  از من مى پرسى «يوكابد» كيست؟
  او مادرى است كه هزاران سال پيش موسى(ع) را به دنيا آورد.
  آيا دوست دارى تا راز تولّد موسى(ع) را برايت بگويم؟ 
  										* * *
  شب چهارشنبه بود، فرعون در قصر خويش خوابيده بود. نسيم خنكى از رود نيل مىوزيد. آسمان، ابرى و تيره شد، گويا رعد و برقى در راه بود.
  فرعون در خواب ديد كه آتشى از سوى سرزمين فلسطين به مصر آمد. اين آتش وارد قصر شد و همه جا را سوزاند و ويران كرد.
  صداى رعد و برق در همه جا پيچيد، فرعون از خواب پريد. او خيلى ترسيده بود.
  وقتى صبح شد فرعون دستور داد تا همه كسانى كه تعبيرِ خواب مى كردند به قصر بيايند. فرعون خواب خود را براى آنها تعريف كرد.
  تعبير خواب براى همه روشن بود; امّا كسى جرأت نداشت آن را بگويد. همه به هم نگاه مى كردند. 
  سرانجام يكى از آنها نزديك فرعون رفت. فرعون با تندى به او نگاه كرد فرياد زد: 
  ـ تعبير خواب من چيست؟
  ـ قبله عالم! خواب شما از آينده اى پريشان خبر مى دهد، آيا شما ناراحت نمى شويد آن را بگويم؟
  ـ زود بگو بدانم از خواب من چه مى فهمى؟
  ـ به زودى در قوم بنى اسرائيل (كه در مصر زندگى مى كنند) پسرى به دنيا مى آيد كه تاج و تخت شما را نابود مى كند.
  سكوت همه جا را فرا گرفت. عرق سردى بر پيشانى فرعون نشست. او به فكر چاره بود.
  جلسه مهمّى در روز چهارشنبه تشكيل شد، بزرگان مصر در اين جلسه حضور پيدا كردند. همه در مورد اين موضوع نظر دادند.
  سرانجام اين بخشنامه در دو بند صادر شد:
  	الف. همه نوزادان پسر كه قبلاً به دنيا آمده اند به قتل برسند.
  	ب. شكم هاى زنان حامله پاره شده و نوزاد آنها اگر پسر باشد، كشته شود.
  مأموران حكومتى به خانه هاى بنى اسرائيل ريختند و با بى رحمى زياد دستور فرعون را اجرا نمودند.
  چه خون هايى كه بر روى زمين ريخته شد! باور كردن آن سخت است كه در آن هنگام، هفتاد هزار نوزاد پسر كشته شدند.
  خداوند به بنى اسرائيل وعده داده بود كه به زودى موسى(ع) ظهور مى كند و آنها را از ظلم و ستم فرعون نجات مى دهد; امّا آنها از همه جا نااميد شدند، فكر مى كردند كه موسى(ع) هم كشته شده است.
  ولى وعده خدا هيچ وقت تخلّف ندارد. خدا براى تولّد موسى(ع) برنامه ويژه اى داشت. 
  شايد شنيده باشى كه نام مادرِ موسى(ع)، «يوكابد» بود. 
  يوكابد تا آن شبى كه موسى(ع) را به دنيا آورد خودش هم از حامله بودنش خبر نداشت!!
  تعجّب نكن! آن خدايى كه عيسى(ع) را بدون پدر آفريد، مى تواند كارى كند كه يوكابد هم متوجّه حامله بودن خودش نشود، خدا بر هر كارى تواناست!
  سرانجام موسى(ع) به دنيا آمد و فقط سه نفر از تولّد او با خبر شدند: پدر، مادر و خواهرش.
  										* * *
  امشب كه شب نيمه شعبان است تاريخ تكرار مى شود، همان طور كه تا شب تولّد موسى(ع)، هيچ اثرى از حاملگى در يوكابد نبود، در نرجس هم هيچ اثرى نيست.
  حكومت عبّاسى مى داند كه فرزند امام عسكرى(ع)، همان مهدى(ع) است و قرار است او به همه حكومت هاى باطل پايان بدهد.
  او دستور داده است تا هر طور شده از تولّد مهدى(ع) جلوگيرى شود و به همين منظور، زنان زيادى را به عنوان جاسوس استخدام كرده است. آيا مى دانى وظيفه اين زنان چيست؟
  آنها بايد هر روز به خانه امام عسكرى(ع) بروند و همسر آن حضرت را زير نظر داشته باشند. وظيفه آنها اين است كه اگر اثرى از حامله بودن در نرجس ديدند سريع گزارش بدهند. 
  البته خوب است بدانى كه اين جاسوسان، زنان معمولى نيستند، آنها زنان قابله هستند. زنانى كه فقط با نگاه كردن به چهره يك زن مى توانند تشخيص بدهند او حامله است يا نه. آنها مى توانند حتّى هفت ماه قبل از تولّد يك نوزاد، حامله بودن مادر او را بفهمند.
  خليفه نقشه هايى در سر دارد و مى خواهد اگر نرجس حامله شد هر چه زودتر او را همراه با فرزندش به قتل برساند.
  او مى خواهد نقش فرعون را بازى كند. مگر فرعون هفتاد هزار نوزاد پسر را به قتل نرساند؟ 
  اين حكومت براى باقى ماندنش حاضر است هر كارى بكند.
  البته خليفه فكر مى كند تا هفت ماه ديگر، هيچ فرزندى در خانه امام عسكرى(ع) به دنيا نخواهد آمد. اين گزارشى است كه زنان قابله به او داده اند.


title: صداى بال كبوتران سفيد
text:
    صداى بال كبوتران سفيد


  وقتى امام عسكرى(ع) ماجراى تولّد موسى(ع) را براى حكيمه مى گويد حكيمه متوجّه مى شود كه ماجرا چيست.
  دشمنان نبايد از تولّد نوزاد آسمانىِ امشب باخبر بشوند; براى همين خدا كارى كرده است كه هيچ كس نتواند حامله بودن نرجس را حدس بزند.
  حكيمه مى خواهد نزد نرجس برود. او با خود فكر مى كند كه نرجس مقامى آسمانى پيدا كرده است. 
  حكيمه بوسه اى بر دست نرجس مى زند و مى گويد: «بانوى من!».
  نرجس تعجّب مى كند و مى گويد: فداى شما بشوم، چرا اين كار را مى كنى؟ شما دختر امام جواد(ع)، خواهر امام هادى(ع) و عمّه امام عسكرى(ع) هستى. من بايد دست شما را ببوسم. احترام شما بر من لازم است، شما بانوىِ من هستيد.
  حكيمه لبخندى مى زند. چگونه به او جواب بدهد.
  نرجس عزيزم! من فدايت شوم! همه دنيا فداى تو!
  ديگر گذشت زمانى كه تو بوسه بر دستم مى زدى و مرا شرمنده لطف خود مى كردى. 
  حالا ديگر من بايد بر دستت بوسه بزنم و احترام تو را بيشتر بگيرم; زيرا تو امشب بانوىِ همه زنان دنيا مى شوى!
  تو مادر پسرى مى شوى كه همه پيامبران آرزوى بوسه بر خاك قدم هايش را دارند.
  فرزند توست كه براى اهل ايمان آسايش را به ارمغان مى آورد و ظلم و ستم را نابود مى كند. 
  خدا تو را براى مادرى آخرين حجّت خودش انتخاب نموده و اين تاج افتخار را بر سر تو نهاده است.
  تو امشب فرزندى را به دنيا مى آورى كه آقاىِ همه هستى است.
  										* * *
  ساعتى ديگر تا سحر نمانده است. گويا تمام هستى در انتظار است. شب هم منتظر آفتابِ امشب است.
  آسمان مهتابى است و نسيم مىوزد، همه شهر آرام است; امّا در اين خانه، حكيمه آرامش ندارد، او در انتظار است.
  گاهى از اتاق بيرون مى آيد و به ستاره ها نگاه مى كند، گاهى به نزد نرجس مى آيد و به فكر فرو مى رود. 
  حكيمه به نرجس نگاه مى كند. نرجس در مقابل خدا به نماز ايستاده است. حكيمه به نرجس نزديك تر مى شود; امّا هنوز هيچ خبرى نيست كه نيست!
  به راستى تا سحر چقدر مانده است؟
  حكيمه با خود فكر مى كند كه خوب است نماز شب بخوانم. سجاده اش را پهن مى كند و مشغول خواندن نماز مى شود و با خداى خويش راز و نياز مى كند. 
  ساعتى مى گذرد، بار ديگر به نزد نرجس مى آيد، نگاهى به او مى كند و به فكر فرو مى رود. 
  او با خود مى گويد: امام عسكرى به من گفت همين امشب مهدى به دنيا مى آيد. صبح شد و خبرى نشد!
  ناگهان صدايى به گوش حكيمه مى رسد. صدا بسيار آشناست. اين صداى امام عسكرى(ع) است: عمّه جان! هنوز شب به پايان نيامده است.
  آرى، امام به همه احوال ما آگاهى دارد و حتّى افكار ما را نيز مى داند.
  حكيمه سر خود را پايين مى اندازد، او قدرى خجالت مى كشد. تا اذان صبح خيلى وقت مانده است.
  										* * *
  حكيمه نماز مى خواند تا زمان سريع بگذرد، وقتى كسى منتظر باشد زمان چقدر دير مى گذرد.
  نسيم مىوزد، بوى بهار مى آيد، صداى پرواز كبوتران سفيد به گوش مى رسد. بوى گل نرجس در فضا مى پيچد.
  امام عسكرى(ع) صدا مى زند: «عمّه جان! براى نرجس سوره قدر را بخوان».
  حكيمه از جاى برمى خيزد و به نزد نرجس مى رود و شروع به خواندن مى كند:
  بِّسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ. إِنَّـآ أَنزَلْنَاهُ فِى لَيْلَةِ الْقَدْرِ. وَمَآ أَدْراكَ مَا لَيْلَةُ الْقَدْرِ. لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْر. تَنَزَّلُ الْمَلـائكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْر. سَلامٌ هِىَ حَتَّى مَطْـلَعِ الْفَجْرِ.
  به نام خداوند بخشنده و مهربان. و ما قرآن را در شب قدر نازل كرديم. و تو چه مى دانى كه شب قدر چيست؟ شب قدر بهتر از هزار ماه است. در آن شب فرشتگان به اذن خدا براى تقدير همه كارها، فرود مى آيند. آن شب تا به صبح سرشار از بركت و رحمت است.
  اكنون من به فكر فرو مى روم. دوست دارم بدانم چرا امام عسكرى(ع) به حكيمه دستور خواندن سوره قدر را مى دهد.
  به راستى چه ارتباطى بين سوره قدر و مهدى(ع) وجود دارد؟ 
  در اين سوره مى خوانيم كه فرشتگان شب قدر از آسمان به زمين نازل مى شوند.
  اين فرشتگان، ساليان سال در شب قدر بر مهدى(ع)، نازل خواهند شد.
  امشب بايد سوره قدر را خواند; زيرا امشب شب تولّد صاحبِ شب قدر است. 
  										* * *
  حكيمه در كنار نرجس نشسته است و مشغول خواندن سوره قدر است كه ناگهان نورى تمام فضاى اتاق را فرا مى گيرد.
  حكيمه ديگر نمى تواند نرجس را ببيند. پرده اى از نور ميان او و نرجس واقع شده است.
  ستونى از نور به سوى آسمان رفته است و تمام آسمان را روشن كرده است.
  حكيمه مات و مبهوت شده است. او تا به حال چنين صحنه اى را نديده است. او مضطرب مى شود و از اتاق بيرون مى دود و نزد امام عسكرى(ع) مى رود: 
  ـ پسر برادرم! 
  ـ چه شده است؟ عمّه جان!
  ـ من ديگر نرجس را نمى بينم، نمى دانم نرجس چه شد؟
  ـ لحظه اى صبر كن، او را دوباره مى بينى.
  حكيمه با سخن امام آرام مى شود و به سوى نرجس باز مى گردد. 
  وقتى وارد اتاق مى شود منظره اى را مى بيند، بى اختيار مى گويد: «خداى من! چگونه آنچه را مى بينم باور كنم؟».
  او نوزادى مى بيند كه در هاله اى از نور است و رو به قبله به سجده رفته است!
  اين همان كسى است كه همه هستى در انتظارش بود. 
  به راستى چرا او به سجده رفته است؟ 
  او در همين لحظه اوّل، بندگى و خشوع خود را در مقابل خداى بزرگ نشان مى دهد.
  بوى خوش بهشت تمام فضا را گرفته است. پرندگانى سفيد همچون پروانه بالاى سرِ مهدى(ع) پرواز مى كنند. 
  حكيمه منتظر مى ماند تا مهدى(ع) سر از سجده بردارد. اكنون مهدى(ع) پيشانى از روى زمين برمى دارد و مى نشيند.
  به به! چه چهره زيبايى! 
  حكيمه نگاه مى كند و مبهوت زيبايى او مى شود. به اين چهره آسمانى خيره مى شود. در گونه راست مهدى(ع) خالِ سياهى مى بيند كه زيبايى او را دو چندان كرده است.
  حكيمه مى خواهد قدم پيش گذارد و او را در آغوش بگيرد; امّا مى بيند كه مهدى(ع) نگاهى به سوى آسمان مى كند و چنين مى گويد: 
  اَشْهَدُ اَنْ لا الهَ الاّ الله
  وَ اَشْهَدُ اَنَّ جَدّى رَسُولُ الله...
  شهادت مى دهم كه خدايى جز الله نيست. 
  گواهى مى دهم كه جدّ من، محمّد پيامبر خداست و...


title: پيش به سوى فهم قرآن!
text:
    پيش به سوى فهم قرآن!


  تو به من نگاه مى كنى. دوست دارى از ادامه ماجرا با خبر بشوى. امّا مى بينى كه من به گوشه اى خيره شده ام. صدايم مى زنى و مى گويى: 
  ـ كجايى؟ چرا ديگر نمى نويسى؟
  ـ دارم فكر مى كنم.
  ـ حالا چه موقع فكر كردن است؟ حالا بگو به چه فكر مى كنى؟
  ـ به جوانى فكر مى كنم كه حرف هاى بعضى از روشنفكران را خوانده است. او وقتى اين كتاب را بخواند و ببيند كه من نوشته ام: «مهدى(ع) در همان لحظه اوّل تولّد سخن گفت»، تعجّب خواهد كرد. او همه جا خواهد گفت: «اين نويسنده خرافه مى نويسد».
  ـ بايد براى او جوابى پيدا كنى. 
  ـ بيا با هم فكر كنيم.
  بعد از مدّتى تو مى گويى: «من جواب را يافتم».
  من خيلى خوشحال مى شوم. از تو مى خواهم كه جواب را برايم بگويى. 
  تو لبخندى مى زنى و مى گويى: 
  ـ مثلاً من نويسنده ام و تو همان جوان! حالا تو از من سؤال كن.
  ـ باشد. هر چه تو بگويى! 
  ـ شما شيعه ها چه حرف هاى عجيب و غريبى مى زنيد، شما مى گوييد كه مهدى(ع) وقتى به دنيا آمد سخن گفت.
  ـ نه، تو بايد در نقش يك پرسشگر بدبين سؤال كنى!
  ـ شما شيعه ها چقدر خرافه پرست هستيد! هر چيزى كه علماىِ شما بگويند قبول مى كنيد. آخر يك نوزادى كه تازه به دنيا آمده است چگونه مى تواند حرف بزند؟
  ـ برادر عزيز! شما مى گويى يك نوزاد نمى تواند سخن بگويد؟
  ـ بله. اين ها همه دروغ است كه به خوردِ شما مى دهند.
  ـ يعنى سخن گفتن يك نوزاد دروغ است؟
  ـ خوب، معلوم است كه دروغ است.
  ـ ببخشيد شما قرآن همراه خود داريد؟
  ـ من حافظ كلّ قرآن هستم. من مسلمانى هستم كه كتاب خدا و سنّت پيامبر را قبول دارم. من هر سه روز يك بار قرآن را ختم مى كنم.
  ـ خدا از تو قبول كند. آيا براى فهميدن قرآن هم همين اندازه تلاش مى كنى؟
  ـ مى دانستم مى خواهى از بحث فرار كنى. فهم قرآن چه ارتباطى به بحث ما دارد؟
  ـ نه، اتفاقاً اين خيلى به بحث ما مربوط است. شما گفتى قرآن را حفظ هستى. آيا مى توانى آيه 29 سوره مريم را بخوانى؟
  ـ آرى. گفتم كه من حافظ قرآنم. گوش كن: (فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا).
  ـ آفرين! آيه بعدى آن را هم برايم بخوان.
  ـ (قَالَ إِنِّى عَبْدُ اللَّهِ اتَانِىَ الْكِتابَ وَجَعَلَنِى نَبِياً).
  ـ خوب حالا مى توانى اين دو آيه را برايم ترجمه كنى؟
  ـ آرى. خدا در اينجا قصّه مريم(س) را مى گويد. وقتى او عيسى(ع) را به دنيا آورد، مردم به او تهمت ناروا زدند، زيرا مريم شوهر نكرده، مادر شده بود! خداوند به مريم(س) وحى كرد كه از مردم بخواهد تا با عيسى(ع) سخن بگويند.
  ـ خوب. مردم چه كردند؟
  ـ آنها گفتند ما چگونه با كودكى كه در گهواره است سخن بگوييم؟ آنها باور نمى كردند كه عيسى(ع) بتواند سخن بگويد.
  ـ بعد از آن چه شد؟
  ـ وقتى مردم در كنار گهواره عيسى(ع) آمدند، او با زبانى شيوا گفت: «من بنده اى از بندگان خدا هستم كه خدا مرا به پيامبرى مبعوث كرده است».
  ـ برادر! آيا يادت هست كه مى گفتى سخن گفتن يك نوزاد خرافات است؟ آيا هنوز هم سر حرف خودت هستى؟ تو الان گفتى كه قرآن از سخن گفتن عيسى(ع) در گهواره خبر داده است، آيا اين همان خرافه اى بود كه مى گفتى؟
  										* * *
  كاش همه شيعيان مثل تو، اين گونه نسبت به قرآن شناخت داشتند. كاش جامعه ما در كنار خواندن قرآن به فهم قرآن نيز توجّه مى كرد. كاش اين قدر آموزه هاى قرآنى در ميان ما غريب نبود!
  ياد يكى از استادان خود افتادم. خدا رحمتش كند، من خيلى مديون راهنمايى هاى او هستم. او بارها به من مى گفت: «بهترين راه براى دفاع از حقّانيّت اهل بيت(ع)، اين است كه به قرآن مراجعه كنى».
  قرآن اشاره به سخن گفتن عيسى(ع) در گهواره مى كند; امّا ممكن است يك نفر اشكال بگيرد كه عيسى(ع) پيامبر بود و در گهواره سخن گفت، امّا مهدى(ع) كه پيامبر نيست. چگونه بايد جواب او را بدهيم؟
  دانشمندان و نويسندگان اهل سنّت در كتاب هاى خود نوشته اند: «مهدى از فرزندان فاطمه است و وقتى ظهور كند عيسى از آسمان نازل مى شود و پشت سر او نماز مى خواند».
  پس وقتى عيسى(ع) مى آيد پشت سر مهدى(ع) نماز مى خواند، معلوم مى شود كه مقام مهدى(ع)، بالاتر از عيسى(ع) است.
  اگر عيسى(ع) به اذن خدا توانست در گهواره سخن بگويد مهدى(ع) هم به اذن خدا مى تواند اين كار را بكند.


title: بوسه بر قدم هاى آفتاب
text:
    بوسه بر قدم هاى آفتاب


  اكنون مهدى(ع)، سر خود را به سوى آسمان مى گيرد و چنين دعا مى كند: «بار خدايا! وعده اى را كه به من دادى محقّق نما و زمين را به دست من پر از عدل و داد نما. بار خدايا! به دست من گشايشى براى دوستانم قرار بده».
  آرى، مهدى در اين لحظات براى ظهورش دعا مى كند، او مى داند كه دوستانش سختى هاى زيادى خواهند كشيد. او براى دوستانش هم دعا مى كند.
  حكيمه جلو مى رود تا مهدى(ع) را در آغوش بگيرد. به بازوىِ راست مهدى(ع) نگاه مى كند، مى بيند كه با خطّى از نور آيه 81 سوره «اسرا» بر آن نوشته شده است: «جَآءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِـلُ: حق آمد و باطل نابود شد. به راستى كه باطل، نابودشدنى است».
  حكيمه در فكر فرو مى رود به راستى چه رمز و رازى در اين آيه است كه بر بازوى مهدى(ع) نوشته شده است؟
  آيا مى دانى سرگذشت اين آيه چيست؟
  بت پرستان در كنار كعبه صدها بت قرار داده بودند و آن بت ها را به جاى خداى يگانه مى پرستيدند.
  وقتى پيامبر در سال هشتم هجرى شهر مكّه را فتح نمود به سوى كعبه آمد و همه آن بت ها را سرنگون ساخت.
  وقتى پيامبر بت ها را بر زمين مى انداخت، اين آيه را با صداى بلند مى خواند.
  اكنون همان آيه به بازوى مهدى(ع) نوشته شده است، زيرا او كسى است كه همه بت هاى جهان را نابود خواهد كرد. بت هايى كه بشر با دست خود ساخته يا با ذهن خود آفريده است و آنها را پرستش مى كند.
  امروز بايد اين آيه بر بازوى مهدى(ع) نوشته باشد تا همه بدانند كه اين دست و بازو با همه دست ها فرق مى كند. اين دست، همان دستى است كه پايان همه سياهى ها را رقم خواهد زد.
  										* * *
  مهدى(ع) در هاله اى از نور است. حكيمه جلو مى آيد او را در پارچه اى مى پيچد و در آغوش مى گيرد.
  مهدى(ع) به چهره عمّه مهربانش لبخند مى زند، حكيمه مى خواهد او را ببوسد، بوى خوشى به مشامش مى رسد كه تا به حال آن را احساس نكرده است.
  شايد اين بوى گل ياس است!
  خوشا به حال حكيمه!
  حكيمه اوّلين كسى است كه چهره دلرباى مهدى(ع) را مى بيند. حكيمه قطراتى از آب را بر چهره مهدى(ع) مى يابد، گويا موهاى اين نوزاد خيس است. 
  حكيمه تعجّب مى كند. ولى به زودى راز قطرات آب بر چهره زيباى اين كودك را مى يابد.
  نمى دانم آيا نام «رضوان» را شنيده اى؟ او فرشته اى است كه مأمور اصلى بهشت است.
  لحظاتى پيش، «رضوان» به دستور خدا، مهدى(ع) را در آب «كوثر» غسل داده است.
  و تو مى دانى كه كوثر نهرى است كه در بهشت خدا جارى است.
  صدايى به گوش حكيمه مى رسد: «عمّه جان! پسرم را برايم بياور تا او را ببينم».
  اين امام عسكرى(ع) است كه در بيرون اتاق ايستاده است و مى خواهد فرزندش را ببيند. 
  معلوم است پدرى كه سال ها در انتظار فرزند بوده است اكنون چه شور و نشاطى دارد. 
  حكيمه مهدى(ع) را به نزد پدر مى برد، همين كه چشم پسر به پدر مى افتد سلام مى كند. پدر لبخندى مى زند و جواب او را با مهربانى مى دهد.
  حكيمه مهدى(ع) را بر روى دست پدر قرار مى دهد.
  امام فرزندش را در آغوش مى گيرد و بر صورتش بوسه زده و به گوشش اذان مى گويد.
  امام دستى بر سر فرزند خويش مى كشد و مى گويد: 
  	به اذن خدا، سخن بگو فرزندم!
  همه هستى منتظر شنيدن سخن مهدى(ع) است. مهدى(ع) به صورت پدر نگاه مى كند و لبخند مى زند. پدر از او خواسته است تا سخنى بگويد.
  به راستى او چه خواهد گفت؟ 
  او بايد چيزى بگويد كه دل پدر شاد شود. اين پدر سال ها است كه گرفتار ظلم و ستم عبّاسيان است. 
  صداى زيباىِ مهدى(ع) سكوت فضا را مى شكند:
  بسم الله الرّحمن الرّحيم
  گويا او مى خواهد قرآن بخواند!
  گوش كن، او آيه پنجم سوره «قصص» را مى خواند: «وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الاَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَرِثِينَ: و ما اراده كرده ايم تا بر كسانى كه مورد ظلم واقع شدند، منّت بنهيم و آنها را پيشواى مردم گردانيم و آنها را وارث زمين كنيم».
  چرا مهدى(ع) اين آيه را مى خواند؟ چه رازى در اين آيه وجود دارد؟
  من با شنيدن اين آيه به ياد خاطره اى افتادم. آيا دوست دارى آن خاطره را برايت بگويم؟
  										* * *
  حتماً شنيده اى پيامبر هر وقت دلش براى بهشت تنگ مى شد به ديدار فاطمه(س) مى آمد.
  پيامبر به خانه فاطمه(س) آمده بود، همه كنار پيامبر نشسته بودند. فاطمه و على و حسن و حسين(ع). 
  پيامبر از ديدن آنها بسيار خشنود بود و با آنان سخن مى گفت.
  در اين ميان نگاه پيامبر به گوشه اى خيره ماند و اشك پيامبر جارى شد.
  همه تعجّب كرده بودند. به راستى چرا پيامبر گريه مى كرد؟
  بعد از لحظاتى، پيامبر رو به آنها كرد و گفت: «أنْتُم المُستَضعَفُونَ بَعدى: شما بعد از من مورد ظلم و ستم واقع مى شويد».
  پيامبر از همه ظلم هايى كه در آينده نسبت به عزيزانش مى شد خبر داشت. او مى خواست تفسير اين آيه قرآن را بازگو كند. 
  آرى، اهل اين خانه مورد ظلم و ستم واقع خواهند شد، امّا خداوند آنها را به عنوان امام انتخاب خواهد كرد.
  سرانجام اين خاندان پاك به حكومت جهانى خواهند رسيد و جهان را از عدالت راستين پرخواهند نمود، حكومتى پايدار كه شرق و غرب دنيا را فرا مى گيرد. 
  اين وعده بزرگ خداست و خدا هميشه به وعده هاى خود عمل مى كند.
  اكنون مهدى(ع) در آغوش پدر اين آيه را مى خواند تا همه بدانند او وعده خدا را محقّق خواهد كرد.
  و اگر كسى اهل دقّت باشد مى تواند امروز خيلى چيزها را بفهمد.
  مهدى(ع) اين آيه را مى خواند تا با مادر خويش سخن بگويد.
  همان مادر مظلومى كه در مدينه به خانه اش حمله كردند و آنجا را به آتش كينه سوزاندند!
  فاطمه(س) اوّلين كسى بود كه مورد ظلم و ستم واقع شد و حقّش را غصب كردند.
  مهدى(ع) مى خواهد با مادرش سخن بگويد: 
  اى مادر پهلو شكسته ام! ديگر غمگين مباش كه من آمده ام! 
  من آمده ام تا براى اين مظلوميّت، پايانى باشم.
  اين وعده خداست.
  										* * *
  چرا مهدى(ع) در آغوش پدر اين آيه را مى خواند؟ چرا ياد از مظلوميّت اين خاندان مى كند؟
  كيست كه مظلوميّت اين خاندان را نداند؟ 
  تو كه خبر دارى و خوب مى دانى تا پيامبر زنده بود اين خاندان عزيز بودند; امّا وقتى پيامبر رفت، ظلم ها و ستم ها آغاز شد. مسلمانان چقدر زود روز غدير را فراموش كردند و حكومت سياهى ها فرا رسيد و چه كارها كه نكردند!
  خدا به پيامبرِ خود خبر داده بود كه بعد از او با فاطمه(س) چه مى كنند. دل پيامبر پر از غم شده بود. 
  شبى كه پيامبر به معراج رفت، چشمانش به نورِ مهدى(ع) افتاد كه در عرش خدا بود. در آن هنگام خدا به پيامبر گفت: «مهدى كسى است كه با انتقام از دشمنان، دل هاى دوستان تو را شفا خواهد داد. او "لاّت" و "عُزّى" را از خاك بيرون خواهد آورد و آنها را به آتش خواهد كشيد».
  مى دانم مى خواهى بدانى كه "لاّت" و "عُزّى" چه هستند؟
  آنها دو بُت بزرگ زمان جاهليّت بودند كه مردم آنها را به جاى خدا پرستش مى كردند.
  اين دو بت، نمادِ جهل مردم روزگار هستند. 
  لاّت و عُزّى، حقيقت كسانى است كه بى جهت قداست پيدا مى كنند و بتِ مردم مى شوند و در سايه اين قداست دروغين به ظلم و ستم مى پردازند. 
  آنها در مقابل حق مى ايستند و تلاش مى كنند تا حق را از بين ببرند.
  به راستى چرا بايد لاّت و عُزّى در آتش بسوزند؟
  چرا خدا در شب معراج اشاره مى كند كه مهدى(ع) اين دو بت را آتش خواهد زد؟ چرا؟
  شايد اين كنايه از مطلب ديگرى باشد!
  آيا مى خواهى با كسانى كه نمادِ لاّت و عُزّى هستند آشنا شوى؟
  بيا بار ديگر به تاريخ نگاهى داشته باشيم! 
  در شهر مدينه بعد از وفات پيامبر، حوادث زيادى روى داد، كسانى كه به عنوان جانشين پيامبر روى كار آمده بودند، ظلم و ستم را آغاز كردند...
  										* * *
  پيامبر تازه از دنيا رفته بود و دو نفر تصميم گرفته بودند از على(ع) بيعت بگيرند. دو مرد به سوى خانه وحى مى آمدند; اوّلى، رئيس بود و دوّمى، معاون!
  آنها به مردم گفته بودند تا هيزم زيادى جمع كنند. مردم هم به حرف هاى آنها گوش كردند و مقدار زيادى هيزم كنار خانه فاطمه(س) جمع نمودند.
  به راستى آنها مى خواستند با آن هيزم ها چه كنند؟
  دوّمى درِ خانه فاطمه(س) را محكم زد، فاطمه به پشت در آمد: 
  ـ كيستيد و چه مى خواهيد؟
  ـ فاطمه! به على بگو از خانه بيرون بيايد، و اگر اين كار را نكند من اين خانه را آتش مى زنم!
  ـ آيا مى خواهى اين خانه را آتش بزنى؟
  ـ به خدا قسم، اين كار را مى كنم، زيرا اين كار براى حفظ اسلام بهتر است.
  ـ چگونه شده كه تو جرأت اين كار را پيدا كرده اى؟ آيا مى خواهى نسل پيامبر را از روى زمين بردارى؟
  ـ اى فاطمه! ساكت شو، محمّد مرده است، ديگر از وحى و آمدن فرشتگان خبرى نيست، همه شما بايد براى بيعت بيرون بياييد، حال اختيار با خودتان است، يكى از اين دو را انتخاب كنيد: بيعت با خليفه، يا آتش زدن همه شما.
  هيچ كس باور نمى كرد كه اينان مى خواهند خانه فاطمه(س) را به آتش بكشند. آنها اين سخن را از پيامبر شنيده بودند: «هر كس فاطمه را آزار دهد مرا آزار داده است».
  پس چرا آنها مى خواستند درِ خانه فاطمه(س) را آتش بزنند؟
  امّا بار ديگر صداى دوّمى در فضاى مدينه پيچيد: 
  ـ اى فاطمه! اين حرف هاى زنانه را رها كن، برو به على بگو براى بيعت با خليفه بيايد.
  ـ آيا از خدا نمى ترسى كه به خانه من هجوم مى آورى؟
  ـ در را باز كن، اى فاطمه! باور كن اگر اين كار را نكنى من خانه تو را به آتش مى كشم.
  فاطمه(س) به يارى على(ع) آمده بود، آنها چه بايد مى كردند؟
  بعد از لحظاتى، دوّمى در حالى كه شعله آتشى را در دست داشت به سوى خانه فاطمه(س) آمد.
  او فرياد مى زد: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  هيچ كس باور نمى كرد، آخر به چه جرم و گناهى مى خواستند اهلِ اين خانه را آتش بزنند؟
  چند نفر جلو آمدند و گفتند:
  ـ در اين خانه فاطمه و حسن و حسين هستند.
  ـ باشد، هر كه مى خواهد باشد، من اين خانه را آتش مى زنم.
  هيچ كس جرأت نداشت مانع كارهاى دوّمى شود. سرانجام او نزديك شد و شعله آتش را به هيزم ها گذاشت، آتش شعله كشيد.
  درِ خانه نيم سوخته شد. او جلو آمد و لگد محكمى به در زد.
  فاطمه(س) پشت در ايستاده بود... صداى ناله فاطمه(س) بلند شد. 
  دوّمى درِ خانه را محكم فشار داد، صداى ناله فاطمه(س) بلندتر شد. ميخِ در كه از آتش، داغ شده بود در سينه فاطمه(س) فرو رفت.
  بعد از مدّتى فاطمه(س) بر روى زمين افتاد.
  فريادى در فضاى مدينه پيچيد: «بابا! يا رسول الله! ببين با دخترت چه مى كنند».
  اوّلى همه اين صحنه ها را مى ديد و هيچ اعتراضى نمى كرد، چرا كه او خودش دستور اين كارها را داده بود.
  در آن روزِ آتش و خون، اوّلى و دوّمى با كمك هم، اين صحنه هاى دردناك را آفريده بودند. 
  چه لزومى دارد كه من نام آنها را ببرم. تو خودت آن دو نفر را خوب مى شناسى.
  اكنون من سؤال مهمّ دارم:
  آيا آن دو نفر كه خانه فاطمه(س) را آتش زدند و او را مظلومانه شهيد كردند، نبايد سزاى كار خود را ببينند؟
  اگر مهدى(ع) در آغوش پدر از مظلوميّت اين خاندان سخن مى گويد، براى اين است كه قلبش داغدار مادرش فاطمه(س) است.
  										* * *
  مهدى(ع) هنوز در آغوش پدر است. پدر، گلِ نرجس را مى بويد و مى بوسد.
  پدر گاه دست به چشمان زيباى فرزند خود مى كشد و گاه با او سخن مى گويد، گويا در اين لحظه، تمام شادى هاى دنيا در دل اين پدر موج مى زند.
  پدر دستِ كوچك مهدى(ع) را در دست گرفته و آن را مى بوسد. اين همان دستى است كه انتقام ظلم هايى را كه بر حضرت زهرا(س) و فرزندان او شده است، خواهد گرفت. 
  بايد اين دست را بوسه زد. اين دست، دست خداست.
  اين همان دست است كه همه زمين را پر از عدل و داد خواهد كرد در حالى كه پر از ظلم و ستم شده باشد.
  همسفرم! 
  آيا آنچه را من مى بينم تو هم مى بينى؟
  پدر قدم هاى مهدى(ع) را غرق بوسه مى كند!
  اين كار چه حكمتى دارد؟ 
  من تا به حال كمتر ديده يا شنيده ام كه پدرى، پاىِ فرزندش را ببوسد.
  وقتى امام عسكرى(ع) بر پاى مهدى بوسه مى زند در واقع، تمام هستى بر قدم هاى مهدى(ع) بوسه مى زند.
  به راستى در اين كار چه رمز و رازى نهفته است؟
  من بايد براى تو گوشه اى از قصّه معراج را بگويم:
  										* * *
  پيامبر به معراج رفته بود. او هفت آسمان را پشت سر گذاشته و به ملكوت رسيده بود.
  او از حجاب ها عبور كرده و به ساحت قدس الهى رسيده بود و خدا با او سخن گفت: «اى محمد! تو بنده من هستى و من خداى تو! تو نورِ من در ميان بندگانم هستى! من كرامت خويش را براى اَوصياى تو قرار دادم».
  پيامبر در جواب گفت: «اَوصياى من، چه كسانى هستند؟».
  خطاب رسيد: «به عرش من نگاه كن!».
  پس پيامبر به عرش نگاه كرد و در آنجا نورهايى را ديد كه بسيار درخشان بودند.
  اين ها نور دوازده امام(ع) بودند. در كنار نور آنها نور فاطمه(س) قرار داشت.
  خدا در عرش خود سيزده نور قرار داده بود، نورِ على و فاطمه، حسن و حسين(ع) و بقيه امامان تا مهدى(ع) را قرار داده بود.
  پيامبر نگاه كرد و در ميان همه اين نورها، يكى را ديد كه ايستاده است و نور او از همه درخشنده تر است. به راستى اين نور كه بود؟
  خداوند به پيامبر خود گفت: «اين همان مهدى است، او قائم است، همان كه انتقام خون دوستان مرا مى گيرد و ظهورش دل هاى مؤمنان را شفا مى بخشد. او دين مرا زنده مى كند».
  										* * *
  امام عسكرى(ع) بوسه بر پاى مهدى(ع) مى زد و اين براى ما سؤال شد.
  اكنون مى توانيم به سؤال خود جواب بدهيم: 
  از همان لحظه اى كه خدا نور مهدى(ع) را در عرش خود آفريد آن نور ايستاده بود، او «قائم» بود. واژه «قائم» به معناى «ايستاده» است.
  اصلاً وجود مهدى(ع) براى قيام و ايستادن است. هستى او براى برخاستن و قيام است.
  بى جهت نبود كه چون امام صادق(ع) نام مهدى(ع) را شنيد از جا برخاست و دست بر سر گذاشت.
  چه زيباست كه تو هم وقتى نام او را مى شنوى از جاى خود بلند شوى و به نشانه احترام دست بر سر بگيرى.
  آرى، امشب امام عسكرى(ع) بر پاى مهدى(ع) بوسه مى زند، اين پاى مبارك، نمادِ حاكميّت خداست، نمادِ پايان ظلم است. نماد آزادى و آزادگى واقعى بشر است.
  										* * *
  هنوز پرندگانى سبز رنگ بالاى سر مهدى(ع) در حال پروازند. به راستى اين ها از كجا آمده اند؟ چقدر زيبايند!
  حكيمه همين سؤال را مى خواهد از امام عسكرى(ع) بپرسد:
  ـ سرورم! اين پرندگان از كجا آمده اند؟
  ـ عمّه جان! اين ها پرنده نيستند، اين ها فرشتگان هستند.
  ـ اينجا چه مى كنند؟
  ـ خبر به آنها رسيده است مهدى(ع) به دنيا آمده است. آنها آمده اند تا فرمانده خود را بينند. زمانى كه مهدى(ع) ظهور كند اين فرشتگان به يارى او خواهند آمد و در واقع سربازان او خواهند بود.
  گويا اين فرشتگان از كربلا به سامرّا آمده اند. معمولاً فرشتگان در آسمان ها هستند، چه شده است كه اين فرشتگان از كربلا به اينجا آمده اند؟
  شايد فكر كنى كه اين فرشتگان براى زيارت امام حسين(ع) به كربلا آمده بودند و وقتى خبر تولّد مهدى(ع) را شنيدند به اينجا آمدند؟ 
  آيا موافقى براى رسيدن به جوابِ بهتر به گذشته سفر كنيم. 
  به 194 سال قبل... 
  										* * *
  طوفان سرخ مىوزيد، دشت پر از خون بود، لاله ها بر زمين افتاده بودند. امام حسين(ع) غريبانه، تنها و تشنه در وسط ميدان ايستاده بود.
  او از پشت پرده اشكش به يارانِ شهيد خود نگاه مى كرد. همه پر كشيدند و رفتند. چه باوفا بودند و صميمى!
  طنينِ صداى امام در دشت پيچيد: «آيا يار و ياورى هست تا مرا يارى كند؟».
  هيچ جوابى نيامد. كوفيان، سرِ خود را پايين گرفتند. آرى! ديگر هيچ خداپرستى در ميان آنها نبود، آنها همه عاشقان دنيا بودند و به سكّه هاى طلاى يزيد فكر مى كردند.
  فرياد غريبانه را پاسخى نبود امّا...
  صداى غربت حسين(ع)، شورى در آسمان انداخت. فرشتگان تاب شنيدن نداشتند. حسين(ع) بى يار و ياور مانده بود.
  در يك چشم به هم زدن، چهار هزار فرشته به كربلا آمدند. آنها به حسين(ع) گفتند: «اى حسين! تو ديگر تنها نيستى! ما آمده ايم تا تو را يارى كنيم، ما تمام دشمنان تو را به خاك و خون مى نشانيم».
  همه آنها، منتظر اجازه امام حسين(ع) بودند تا به دشمنان هجوم ببرند. امّا امام به آنها اجازه مبارزه نداد.
  همه فرشتگان تعجّب كردند. آنها گفتند: 
  ـ مگر تو نبودى كه در اين صحرا فرياد مى زدى: «آيا كسى هست مرا يارى كند». اكنون ما به يارى تو آمده ايم.
  ـ من ديدار خدا را انتخاب كرده ام. مى خواهم تا با خون خود، درخت اسلام را آبيارى كنم.
  آن روز اسلام به خون حسين(ع) نياز داشت. اگر او شهيد نمى شد يزيد اسلام را نابود مى كرد و هيچ اثرى از آن باقى نمى گذاشت. اين خون حسين(ع) بود كه جانى تازه به اسلام بخشيد.
  بعد از شهادت حسين(ع)، اين چهار هزار فرشته در كربلا ماندند، آنها منتظرند تا مهدى(ع) به دنيا بيايد تا به ديدارش بيايند.
  آنها سربازان مهدى(ع) هستند و آماده اند تا در هنگام ظهورش او را يارى كنند.


title: تابلوى زيباى مرا ببينيد!
text:
    تابلوى زيباى مرا ببينيد!


  الله اكبر! الله اكبر!
  اين صداى اذان صبح است كه به گوش مى رسد، وقت نماز است. دو فرشته از طرف خدا به زمين مى آيند. اين دو از بزرگ ترين فرشتگان آسمان ها هستند. گويا يكى از آنان جبرئيل است و ديگرى روح القدس!
  جبرئيل را كه مى شناسى؟ 
  همان فرشته اى كه امين وحى است و آيات قرآن را بر پيامبر نازل كرد.
  روح القدس هم فرشته اى است كه در شب قدر نازل مى شود. 
  آيا مى دانى آنها براى چه آمده اند؟ 
  آنها آمده اند تا مهدى(ع) را به آسمان ها ببرند. او را به عرش ببرند، هم اكنون خدا مى خواهد مهدى(ع) را ببيند.
  شايد بگويى كه خدا در همه جا هست، پس چرا فرشتگان مى خواهند مهدى(ع) را به عرش ببرند؟
  شنيده اى كه پيامبر هم در شب معراج به آسمان ها سفر كرد. او به ملكوت خدا رفت و در آنجا خدا با او سخن گفت.
  به راستى چرا خدا پيامبر را به معراج برد؟ خدا مى توانست با پيامبرش در روى زمين سخن بگويد.
  خداوند مى خواست تا همه اهل آسمان ها، مقام پيامبر را با چشم خود ببينند.
  خدا پيامبر خود را به يك مهمانى مخصوص دعوت كرده بود.
  روز نيمه شعبان آغاز شده است و خدا يك مهمان عزيز دارد.
  خدا آخرين حجّت خودش را مى خواهد به همه فرشتگان و اهل آسمان ها نشان بدهد.
  در اين لحظه، بهترين و بزرگ ترين فرشتگان آمده اند تا مهدى(ع) را از هفت آسمان عبور دهند و او را به عرش خدا ببرند.
  امام عسكرى(ع) فرزندش را به جبرئيل و روح القدس مى دهد و خودش مشغول نماز صبح مى شود. 
  اين چنين است كه سفر آسمانى مهدى(ع) آغاز مى شود...
  										* * *
  نگاه كنيد!
  اين زيباترين تابلويى است كه من كشيده ام. 
  از هر پيامبر در او علامتى است.
  از هر نقشى در او نشانى است و از هر گلستان در او گلى!
  من با دست خودم او را آفريده ام.
  اى جبرئيل بشتاب! 
  اى روح القدس برخيز! 
  برويد، زود هم برويد، مهدى مرا برايم بياوريد.
  «قائم» را به نزد من آوريد.
  همان كه صاحب الأمر، صاحب العصر، صاحب الزّمان است. 
  او پسر پيامبر من و فرزند على و فاطمه است...
  گل نرجس چقدر تماشايى است!
  فَتَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخَالِقِينَ.
  من باغبانى هستم كه در وجود اين گل، زيبايى همه گل ها را نهاده ام.
  من مى خواهم با يك گل، بهار بياورم، آن هم بهارى كه خزانى ندارد.
  فرشتگانم! همه بر او سلام كنيد كه او بهارِ هستى است.
  										* * *
  رسم است وقتى نوزادى به دنيا مى آيد او را روى دست فاميل و دوستان قرار مى دهند و هر كسى هديه اى به عنوان چشم روشنى مى دهد.
  معلوم است هر كس كه اين نوزاد را بيشتر دوست داشته باشد هديه و چشم روشنىِ بهترى مى دهد.
  هيچ كس مهدى(ع) را به اندازه خدا دوست ندارد.
  خدا از اوّل هستى، منتظر آمدن اين گل بود. به همه پيامبرانش مژده آمدن او را داده بود.
  اكنون، مهدى(ع)، مهمان خدا شده است. به راستى خدا به او چه هديه و چشم روشنى خواهد داد؟
  جبرئيل متحيّر ايستاده است، فرشتگان منتظرند، همه هستى، منتظر است.
  مهدى(ع) در پيشگاه خدا ايستاده است. كه ناگهان، از غيب صدايى مى رسد: 
  «مَرحَباً بِكَ عَبْدى...».
  										* * *
  خدا با مهدى(ع) با زبان عربى سخن گفت.
  مى دانم دوست دارى بدانى معناى اين جمله چه مى شود. 
  همسفرم! ترجمه اين جمله اين است: «خوش آمدى بنده من!».
  مى بينم كه نگاهم مى كنى؟
  تو به اين ترجمه ساده قانع نمى شوى و انتظار دارى تا اين جمله را براى تو بيشتر توضيح بدهم.
  عزيزم! براى توضيح اين عبارت بايد مثالى بزنم:
  فرض كن چند روزى است كه با يك نفر آشنا شده اى. يك روز در خانه نشسته اى و صداى زنگ خانه را مى شنوى. 
  بلند مى شوى و در را باز مى كنى. مى بينى همان دوست جديد توست. او را به داخل دعوت مى كنى و به او مى گويى: «خوش آمدى».
  امّا يك وقت است يك دوستى دارى كه سال هاست او را مى شناسى. او عزيزترين رفيق توست. او در زندگى بارها در مشكلات به تو كمك مادى و معنوى كرده است. تو خيلى مديون او هستى و مدّتى است او را نديده اى و دلت برايش تنگ شده است. 
  فرض كن كه او الان درِ خانه را مى زند، برمى خيزى و به سوى درِ خانه مى روى. باور نمى كنى. ذوق مى كنى. او را در بغل مى گيرى. اشك شوق مى ريزى و با تمام وجودت مى گويى: «خوش آمدى».
  تو به هر دو نفر خوش آمد گفتى; امّا اگر تو عرب زبان بودى، براى اين دو موقعيّت هرگز از يك جمله استفاده نمى كردى!
  در زبان عربى به آن كسى كه تازه با او آشنا شده ايم، مى گوييم: «اَهلاً و سَهلاً»; امّا به دوست عزيزى كه براى ديدارش اشك شوق مى ريزيم، مى گوييم: «مَرحَباً بِكَ».
  جمله اوّل براى كسى است كه تازه با او آشنا شده اى. تو مى خواهى به او بگويى: « غريبى نكن! تو مهمان ما هستى».
  امّا جمله دوّم فقط براى كسى است كه با تمام وجود به او عشق مىورزيم و او را دوست داريم. در واقع ما مى خواهيم به او بگوييم: «عزيزم! اين خانه، خانه خودت است، همه زندگىِ من از آنِ توست. تو به خانه خودت آمده اى».
  ميزبان وقتى به مهمان خود اين كلمه را مى گويد، مى خواهد به او اعلام كند كه تو در خانه من راحت باش، گويى كه همه چيز از آن خودت است، اينجا خانه خودت است.
  همسفرم! 
  خدا در صبح روز نيمه شعبان مهدى(ع) را به عرش برده و به او گفته است: «مَرحَباً بكَ».
  در واقع خدا با اين سخن مى خواسته چنين بگويد: 
  مهدىِ من! تو به عرش من آمدى. تو مهمان من هستى. 
  بدان كه همه هستى، از آنِ توست!
  و عرش من خانه توست. 
  آسمان ها و زمين، عرش و فرش، همه از براى توست. 
  مهدى من! در اينجا غريبى نكنى! 
  قدم بگذار كه خانه، خانه توست.
  ما بايد به اين نكته توجّه كنيم كه چرا خداوند به مهدى(ع) نگفت: «اَهلاً و سَهلاً».
  اين جمله را به غريبى مى گويند كه تازه با او آشنا شده اند، امّا مهدى(ع) كه غريبه نيست! 
  خدا به مهدى مى گويد: «مَرحَباً بِكَ»، تا فرشتگان خيال نكنند مهدى(ع) غريبه است، نه، نور مهدى(ع) هزاران سال پيش در عرش خدا بوده است.
  هنوز هيچ فرشته اى خلق نشده بود كه اين نور اينجا بود. 
  خدا همه محبّتى را كه به مهدى(ع) دارد با اين جمله نشان مى دهد، خدا مهدى را دوست دارد و چه بسيار هم او را دوست دارد!
  اكنون همه فرشتگان منتظرند تا ادامه سخن خدا را بشنوند. تا اين لحظه خدا فقط به مهدى(ع) خوش آمد گفته است. 
  										* * *
  بِكَ اُعطى
  اين دوّمين جمله اى است كه از ملكوت اعلى به گوش مى رسد.
  فرض كن يك نفر را خيلى دوست دارى، وقتى او را مى بينى به او مى گويى: «به خاطر تو زنده ام». 
  امّا يك وقت است كه تو عاشق او شده اى، در اينجا يك واژه «فقط» را در اوّل جمله ات مى آورى و مى گويى: «فقط به خاطر تو زنده ام».
  اضافه كردن واژه «فقط»، معناى جمله را تغيير مى دهد.
  آيا مى دانى براى مفهوم واژه «فقط» در زبان عربى از چه واژه اى استفاده مى شود؟
  عرب ها كار را خيلى راحت كرده اند، آنها به جاى اين كه واژه مخصوصى براى مفهوم «فقط» درست كنند، با پيش انداختن قسمتى از جمله، اين كار را مى كنند.
  اُعطى بِكَ: به واسطه تو عطا مى كنم.
  بِكَ اُعطى: فقط به واسطه تو عطا مى كنم. در اين جمله، واژه «بِكَ» بر واژه «اعطى» مقدّم شده است. 
  										* * *
  خدا به مهدى(ع) مى گويد: 
  بِكَ اُعطى
  فقط تو محور عطا و بخشش من مى باشى!
  همه هستى و جهان را به طفيل وجود تو خلق كرده ام.
  تويى گل سرسبد عالم هستى!
  من به هر كس، هر چه بدهم به خاطر تو مى دهم.
  گوش كن! سخن خدا ادامه دارد:
  بِكَ اَغْفِرُ
  به واسطه تو گناهان بندگانم را مى بخشم. هر كس كه بخواهد توبه كند و به سوى من بازگردد به واسطه تو، مهربانى خود را به او نازل مى كنم.
  تو تنها راه ارتباطى بندگانم با من مى باشى.
  هر كس كه محتاج رحمت من است بايد سراغ تو بيايد. 
  همسفرم! اين جمله هايى است كه خدا با مهدى(ع) مى گويد.
  خدا به مهدى(ع) حكومت بر تمام جهان را مى دهد و تمامى رحمت هاى خود را به او عطا مى كند.
  از اين لحظه به بعد هر خيرى و بركتى به كسى برسد از راه مهدى(ع) مى رسد.
  اگر جبرئيل كه بزرگ ترين فرشته خداست حاجتى داشته باشد بايد بداند كه خدا حاجت او را به واسطه مهدى(ع) مى دهد. روزى همه بندگان به واسطه مهدى(ع) مى رسد.
  يادم باشد كه اگر حاجت مهمّى دارم بايد دست توسّل به مهدى(ع) بزنم، زيرا او بعد از خدا و به اذن خدا، همه كاره اين عالم است.
  اگر يك وقت شيطان مرا فريب داد و گناهى كردم، بايد خدا را به حقّ مهدى(ع) قسم بدهم كه گناهم را ببخشد، زيرا همه عفو و بخشش خدا به دست اوست.
  هنوز خدا با مهمان عزيزش سخن مى گويد. لحظاتى مى گذرد...
  اكنون وقت خداحافظى فرا رسيده است. مهمانى بزرگ خدا تمام شده است. 
  گوش كن! خدا با جبرئيل و روح القدس سخن مى گويد: «اى فرشتگان من! مهدى را به نزد پدرش بازگردانيد و به او بگوييد كه نگران فرزندش نباشد، من حافظ و نگهبان مهدى هستم تا روزى كه قيام كند و حق را به پا دارد و باطل را نابود كند».
  من با خود فكر مى كنم: چه رمز و رازى در اين سخن نهفته است؟ چرا خدا اين پيام را براى امام عسكرى(ع) مى فرستد؟
  مگر خطرى جانِ مهدى(ع) را تهديد مى كند؟ آيا دشمن نقشه اى دارد؟ نمى دانم. بايد صبر كنيم.
  اين راز را به زودى كشف مى كنيم.
  										* * *
  امام عسكرى(ع) در كنار سجاده خود نشسته است. 
  او نماز خود را تمام كرده و به آسمان نگاه مى كند.
  نگاه كن!
  او دست خود را بلند مى كند و مهدى(ع) را از فرشتگان مى گيرد.
  مهدى(ع) در آغوش گرم پدر است.
  پدر او را مى بوسد و مى بويد، مهدى بوىِ آسمان ها را گرفته است.
  اكنون حكيمه وارد مى شود، لبخندى بر لب دارد، او خيلى خوشحال است. حال نرجس خوب است و مى تواند به فرزندش شير بدهد.
  امام عسكرى(ع) مهدى(ع) را به حكيمه مى دهد تا او را به نزد مادر ببرد. حكيمه مهدى(ع) را مى گيرد و به سوى نرجس مى رود:
  نرجس تو ديگر ملكه تمام هستى شده اى! 
  همه جهان به تو افتخار مى كند كه تو عزيزترين مادر در نزد خدا هستى!
  گل خودت را بگير و او را با شيره جانت سيراب كن!
  نرجس نوزادش را براى اوّلين بار در آغوش مى گيرد. 
  شيرين ترين لحظه براى يك مادر وقتى است كه براى اوّلين بار فرزندش را در آغوش مى گيرد و مى خواهد به او شير بدهد. 
  هيچ قلمى نمى تواند خوشحالى يك مادر را در آن لحظه روايت كند.
  نرجس فرزندش را مى بوسد و مى بويد، او را در آغوشش مى فشارد و به او شير مى دهد.
  										* * *
  هوا ديگر روشن شده است و هنوز مهدى(ع) در آغوش مادر است و مادر او را نوازش مى كند. در اين لحظه ها هر مادرى دوست دارد ساعت ها با فرزندش خلوت كند و هزاران بار فرزندش را ببوسد و ببويد.
  ببين كه نرجس چگونه با مهدى(ع) سخن مى گويد! او زلال ترين عشقِ مادرى را نثار فرزندش مى كند.
  ناگهان صداى درِ خانه به گوش مى رسد. 
  رنگ از چهره حكيمه مى پرد، گويا او ترسيده است. چه خبر است؟ صداى در بار ديگر به گوش مى رسد.
  خداى من!
  هر روز در همين وقت ها، اوّلين جاسوس زن مى آمد تا از خانه امام گزارشى براى خليفه ببرد.
  حكيمه چه كند؟ در خانه را باز كند يا نه؟ 
  اگر اين جاسوس بيايد و مهدى(ع) را ببيند چه خواهد شد؟
  خليفه جايزه اى بسيار زياد به كسى مى دهد كه خبرهاى مخفى اين خانه را به او برساند. اگر خليفه خبر دار بشود كه مهدى(ع)به دنيا آمده است حتماً او را شهيد مى كند. 
  آخر آنها چقدر بى رحم هستند، چرا مى خواهند نوزادى را كه تازه به دنيا آمده است به قتل برسانند؟
  اضطراب تمام وجود مرا فرا مى گيرد، قلم از دستم مى افتد.
  حكيمه از سوز دل دعا مى كند: خدايا خودت كمك كن!
  او اشك در چشم دارد، با خود فكر مى كند كه مهدى(ع) را در كجا پنهان كنم؟
  										* * *
  در يك چشم به هم زدن، پرندگانى زيبا حاضر مى شوند; نه آنها پرندگانى معمولى نيستند; آنها فرشتگانى از عرش خدا هستند.
  امام عسكرى(ع) فرزندش را از نرجس مى گيرد و با يكى از آن فرشتگان سخن مى گويد. فكر مى كنم كه او با جبرئيل سخن مى گويد: «مهدى را به آسمان ها ببر و از او محافظت نما».
  آن فرشته نزديك مى آيد، مهدى(ع) را از دست پدر مى گيرد و مى خواهد به سوى آسمان پر بكشد.
  امام نگاهى به چهره فرزندش مى كند، اشك در چشمانش حلقه مى زند و مى گويد: «مهدى! من تو را به آن كسى مى سپارم كه مادرِ موسى، فرزندش را به او سپرد».
  جبرئيل و ديگر فرشتگان به سوى آسمان پر مى كشند و مهدى را با خود مى برند.
  خداى من! نرجس دارد گريه مى كند! 
  او تازه مى خواست نوزادش را در بغل بگيرد، امّا نشد.
  امام عسكرى(ع) متوجّه گريه نرجس مى شود، رو به او مى كند و مى گويد: «گريه نكن! به زودى فرزندت در آغوش تو خواهد بود و او فقط از سينه تو شير خواهد خورد».
  نگاه نرجس به امام خيره مى ماند. امام براى او آيه چهاردهم سوره قصص را مى خواند: «فَرَدَدْنَاهُ إِلَى أُمِّهِ كَىْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلاَتَحْزَنَ: موسى را به مادرِ او باز گردانديم تا قلب او آرام گيرد».
  چرا امام اين آيه را براى نرجس خواند؟
  اين آيه چه حكايتى دارد؟ بايد به تاريخ نگاهى بياندازيم...
  										* * *
  داستان يوكابد، مادرِ موسى(ع) را كه يادت هست؟
  روزى او در گوشه اتاق خود نشسته بود. او خيلى نگران جانِ فرزندش بود.
  مأموران فرعون در جستجوى نوزادان پسر بودند. آنها هزاران نوزاد پسر را سر بريده بودند.
  يوكابد به موسى(ع) نگاه مى كرد و اشك مى ريخت. او رو به آسمان كرد و گفت: خدايا چه كنم؟
  لحظه اى بعد، صدايى به گوش او رسيد: «اى مادر موسى! فرزند خود را در اين صندوق بگذار و آن را به آب بيانداز».
  اين صدا از سوى آسمان بود كه به گوش يوكابد رسيده بود. 
  او نگاهى به اطراف خود انداخت. صندوقى را ديد. فرشتگان اين صندوق را از آسمان آورده بودند.
  يوكابد فرزندش را در آن صندوق نهاد و به سوى رود نيل حركت كرد و صندوق را در آب انداخت.
  امواجِ سهمگينِ آب، صندوق را با خود بردند. اين امواج به سوى دريا مى رفتند.
  مادر با حسرت به صندوق نگاه كرد، او با خود فكر كرد كه سرانجام موسى چه خواهد شد؟ نكند او در دريا غرق شود؟
  مادر بى تاب شده بود و مهرِ مادرى در وجودش شعله مى كشيد و اشكش جارى شد. بار ديگر صدايى به گوشش رسيد: «ما موسى را به تو باز مى گردانيم و دل تو را شاد مى كنيم».
  مادر با شنيدن اين سخن آرام شد و به خانه خود رفت.
  امّا امواج دريا موسى(ع) را به كجا برد؟
  فصل بهار بود و ملكه مصر، هوس دريا كرده بود. او همراه با فرعون به كنار ساحل آمده بود تا هوايى تازه كند.
  سايبانى براى ملكه در كنار ساحل درست كرده بودند. كنيزان زيادى در صف ايستاده بودند. 
  ملكه در كنار فرعون نشسته بود و به دريا خيره شده بود. نسيم بهارى مىوزيد. صداىِ موسيقى آب به گوش مى رسيد.
  صندوقى در دريا شناور بود!
  همه نگاه ها به آن سو رفت. امواج دريا آرام آرام، صندوق را به طرف ساحل آورد.
  كنيزان به سوى صندوق رفته و آن را باز كردند، نوزاد زيبايى را در صندوق يافتند و او را براى ملكه آوردند.
  سال ها از زندگى زناشويى ملكه با فرعون مى گذشت امّا آنها بچّه اى نداشتند.
  وقتى ملكه نگاهش به موسى افتاد، خداوند مهرِ موسى(ع) را در دل او قرار داد. ملكه بى اختيار موسى(ع) را در بغل گرفت و او را بوسيد و گفت: چه بچّه نازى!
  سپس ملكه رو به فرعون كرد و گفت: اى فرعون! اين بچّه را به عنوان فرزند خود قبول كن! ببين چه بچّه خوشگلى است!
  فرعون مى ترسيد اين همان كسى باشد كه قرار است تاج و تخت او را نابود كند، او مى خواست اين بچّه را هم به قتل برساند.
  ملكه اصرار زيادى كرد و به او گفت: آخر تو بعد از گذشت اين همه سال، نبايد فرزند پسرى داشته باشى كه بعد از تو اين تاج و تخت را به ارث ببرد؟
  با اصرار ملكه، فرعون در تصميم خود دچار ترديد شد. نگاهى به موسى كرد، خداوند در قلب او تصرّفى كرد و فرعون احساس كرد اين بچّه را دوست دارد.
  آرى، فقط خداست كه همه دل ها به دست اوست! 
  همه نگاه كردند و ديدند كه فرعون، موسى(ع) را در بغل گرفته است و او را مى بوسد و مى گويد: پسرم!
  همان لحظه اى كه موسى(ع) در بغل فرعون بود، نوزادان زيادى در مصر كشته مى شدند.
  قدرت و عظمت خدا را ببين كه چگونه موسى(ع) را در آغوش فرعون حفظ مى كند تا به وعده خود عمل كند.
  همه كنيزان به پايكوبى و رقص مشغول هستند، خداىِ دريا به فرعون پسرى عنايت كرده است!!
  در اين هنگام، ناگهان صداى گريه موسى(ع) بلند شد، ملكه فهميد كه اين بچّه گرسنه است و بايد به او شير داد. او سريع افرادى را به سطح شهر فرستاد تا همه زنان شيرده را در قصر جمع كنند.
  ملكه با موسى به قصر رفت. زنان زيادى آمده بودند امّا موسى(ع) از آنها شير نمى خورد و فقط گريه مى كرد.
  فرعون غصّه مى خورد و از گرسنگى فرزندش خيلى ناراحت بود!
  به راستى چقدر كارهاى خدا عجيب ولى با حكمت و زيباست!
  فرعون كه هفتاد هزار نوزاد را كشته است تا موسى(ع) به دنيا نيايد، براى گرسنگى موسى غصّه مى خورد و ناراحت است.
  موسى(ع) خواهرى داشت كه از اين موضوع باخبر شد. او به مادر خود خبر داد و از او خواست تا او هم براى شير دادنِ فرزند نزد فرعون برود. 
  وقتى موسى(ع) در آغوش مهربان مادر خود قرار گرفت، شروع به شير خوردن كرد. ملكه وقتى اين صحنه را ديد به سوى فرعون رفت و با شوقى زياد فرياد زد: اى فرعون! بچّه ما شير مى خورد! 
  شادى تمام وجود فرعون را فرا گرفت. 
  ملكه نگاه كرد ديد كه موسى(ع) با چه آرامشى در آغوش اين مادر خوابيده است. او رو به مادر موسى(ع) كرد و گفت: آيا حاضر هستى كه بچه ما را به خانه خود ببرى و او را براى ما بزرگ كنى؟ البته تو بايد هر روز او را اينجا بياورى تا ما بچّه خودمان را ببينيم؟
  مادر موسى(ع) لبخندى زند و تقاضاى ملكه را پذيرفت. ملكه دستور داد تا هديه هاى بسيار ارزشمند به او دادند و او را همراه با نوزادش با احترام روانه خانه خودش كردند.
  هنوز ظهر نشده بود كه مادر در خانه خودش نشسته بود و موسى(ع) را در آغوش گرفته بود. او با خود فكر مى كرد كه چگونه خدا به وعده خود وفا كرد.
  و قرآن چقدر زيبا در اين آيه از آرامش مادر موسى(ع) سخن مى گويد: «فَرَدَدْنَاهُ إِلَى أُمِّهِ كَىْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلاَتَحْزَنَ: موسى را به مادرِ او باز گردانديم تا قلب او آرام گيرد».
  نرجس وقتى اين آيه را مى شنود، اشك چشم خود را پاك مى كند و قلبش آرام مى شود.
  درِ خانه با شدّت بيشترى كوبيده مى شود، گويا آن جاسوس زن رفته و مأموران را خبر كرده است، گويا آنها شك كرده اند. 
  در را باز كنيد!
  حكيمه با سرعت مى رود در را باز مى كند، مأموران همراه با جاسوس زن وارد خانه مى شوند.
  آنها همه جاى خانه را مى گردند، به همه اتاق ها سر مى زنند، امّا هيچ چيز تازه اى نمى بينند. همه چيز در شرايط عادى است، براى همين آنها نااميدانه از خانه بيرون مى روند.
  همسفرم! من به راز سخنِ خدا پى مى برم.
  آيا يادت هست وقتى مهدى(ع) در عرش بود و مهمانى خدا تمام شد، خدا به فرشتگان گفت: «به پدرِ مهدى بگوييد كه نگران نباشد، من حافظ و نگهبان مهدى هستم».
  خدا مى دانست كه به زودى مأموران به اين خانه خواهند آمد و اينجا را بازرسى خواهند كرد.
  امام عسكرى(ع) نگران جانِ پسرش است، اگر فرعونِ زمان خبردار شود كه مهدى(ع) به دنيا آمده است، حتماً او را شهيد مى كند.
  هيچ كس نمى تواند مهدى(ع) را به شهادت برساند، زيرا خدا حافظ و نگهبان اوست.
  خدا كارى خواهد كرد كه خبر ولادت مهدى(ع) از دشمنان پنهان بماند.


title: ديدارِ آخرين فرزند آسمان
text:
  ديدارِ آخرين فرزند آسمان 


  امروز يكشنبه، هفدهم ماه شعبان است. سه روز است كه اين نوزاد آسمانى به دنيا آمده است. 
  فرشتگان گاه گاهى او را از آسمان به نزد مادر مى آورند و بعد از مدّتى او را به آسمان باز مى گردانند.
  امام عسكرى(ع) در خانه خود نشسته است و به موضوع مهمّى فكر مى كند; از طرفى بايد ولادت مهدى(ع) از حكومت عبّاسى مخفى بماند و از طرف ديگر بايد شيعيان از اين موضوع با خبر بشوند.
  شيعيان بايد حجّت خدا را بشناسند، مهدى(ع) امام دوازدهم آنها است. بايد مهدى(ع) را به آنها معرّفى كرد تا در آينده آنها دچار فتنه ها نشوند. 
  امام عسكرى(ع) مى داند كه در آينده عدّه اى پيدا خواهند شد و اين گونه با شيعيان سخن خواهند گفت: «امام يازدهم از دنيا رفت و هيچ فرزندى از او باقى نماند».
  بايد فتنه آنها را خنثى كرد.
  اين وظيفه بسيار سنگينى است كه خدا بر عهده امام عسكرى(ع) گذاشته است، وظيفه اى كه بسيار مهمّ و اساسى است.
  تو خود مى دانى كه معرّفى مهدى(ع) به شيعيان بايد با دقّت زيادى انجام شود.
  كافى است يكى از جاسوسان خليفه از اين موضوع باخبر بشود و به خليفه گزارش بدهد، آن وقت خليفه براى به دست آوردن مهدى(ع)، ممكن است به كارى دست بزند: دستگيرى امام عسكرى(ع)، زندانى و شكنجه كردن او، كشتن نرجس و...
  خدا بايد كمك كند تا امام عسكرى(ع) بتواند اين مأموريّت را به خوبى انجام دهد.
  										* * *
  شب هيجدهم شعبان است، هوا مهتابى است، زير نور ماه همه جا به خوبى نمايان است.
  من با خود فكر مى كنم: چند مأمور در كوچه اى كه خانه امام در آنجا قرار دارد ايستاده اند. آنها همه چيز را زير نظر دارند.
  كم كم ابرهاى سياه آسمان را مى پوشانند، ديگر مهتاب پيدا نيست، همه جا در تاريكى فرو مى رود.
  صداى رعد و برق به گوش مى رسد، باران تندى مى بارد.
  سر تا پاى مأموران خيس شده است، يكى از آنها مى گويد: 
  ـ زير اين باران، هيچ كس از خانه بيرون نمى آيد، خوب است ما برويم و در جايى پناه بگيريم.
  ـ فكر خوبى است.
  آنها خود را با عجله به مركز فرماندهى مى رسانند، مى بينند كه همه، از فرمانده گرفته تا مأمور، مست شده اند و اكنون در خواب هستند، گويا اينجا بزم شراب برپا بوده است.
  آنها وقتى اين صحنه را مى بيند نفس راحتى مى كشند، هيچ كس تا صبح به هوش نمى آيد، آنها با خود مى گويند: مى توانيم اين چند ساعت را راحت بخوابيم. موقعى كه اذان صبح را بگويند به محل نگهبانى خود خواهيم رفت.
  										* * *
  در تاريكى شب، گروهى به سوى خانه امام عسكرى(ع) مى روند. در اين كوچه هيچ نگهبانى نيست. آنها مى توانند به راحتى به خانه امام بروند.
  گويا امام قبلاً از همه آنها دعوت كرده است تا امشب براى مسأله مهمّى به خانه او بيايند.
  همه در حضور امام نشسته اند. امام مى خواهد با آن ها سخن بگويد، فرصت زيادى نيست، بايد سريع به سراغ اصلِ موضوع رفت. 
  امام به آنها خبر مى دهد كه خدا به وعده اش عمل كرده و امام دوازدهم شيعه به دنيا آمده است.
  همه خوشحال مى شوند، بعضى ها به سجده مى روند و خدا را شكر مى كنند.
  امام از جا برمى خيزد و از اتاق بيرون مى رود، بعد از مدتّى، او در حالى كه مهدى(ع) را روى دست گرفته است، وارد اتاق مى شود.
  همه از جاى خود بلند مى شوند و احترام مى كنند. اشك در چشم آنها حلقه مى زند.
  چهره مهدى(ع) مانند ماه مى درخشد، خالى كه در گونه راستش است مثل ستاره مى درخشد.
  امام عسكرى(ع) به آنان رو مى كند و مى گويد: «اين فرزند من است و امامِ شما بعد از من است. او همان قائم است كه قيام خواهد كرد و همه دنيا را پر از عدالت خواهد نمود».
  سخن امام عسكرى(ع) كوتاه است، او پيام مهمّ خود را به شيعيان منتقل كرد. اكنون آنها مى دانند كه امام زمانشان كيست.
  هر كدام از آنها بايد سفيرانى باشند كه در زمان مناسب اين پيام را به ديگران برسانند.
  آرى، اين پيام بايد به همه برسد، به همه تاريخ!
  خط امامت ادامه پيدا كرده است. دنيا هرگز بدون امام باقى نمى ماند. اگر لحظه اى امام معصوم نباشد دنيا در هم پيچيده مى شود.
  										* * *
  مستحب است پدر براى فرزندش كه تازه به دنيا آمده است «عَقيقِه» بكند.
  مى پرسى عقيقه يعنى چه؟
  وقتى خدا به تو بچّه اى مى دهد گوسفندى تهيّه مى كنى و آن را ذبح مى كنى و با گوشتش غذايى تهيّه مى كنى و آن غذا را به مردم مى دهى. اين كار باعث مى شود تا بلاها از فرزند تو دور شود. به اين كار عقيقه مى گويند.
  امام عسكرى(ع) مى خواهد تا براى فرزندش، عقيقه كند، قلم و كاغذ در دست مى گيرد و نامه اى به بعضى از ياران نزديك خود در شهرهاى مختلف مى نويسد و از آنها مى خواهد تا گوسفندانى را خريدارى نموده و براى مهدى(ع) عقيقه كنند. گويا سيصد گوسفند خريدارى مى شود و همه آنها به نيّت سلامتى مهدى(ع) ذبح مى شوند.
  خيلى از شيعيان از اين غذا مى خورند و فقط چند نفرى از راز ولادت مهدى(ع) باخبر مى شوند. 
  تولّد حضرت مهدى(ع) بايد مخفى بماند، مبادا دشمنان خبردار بشوند.
  										* * *
  امروز جمعه، بيست و يكم ماه شعبان است. هفت روز است كه مهدى(ع) به دنيا آمده است. 
  حكيمه دلش براى ديدن مهدى(ع) تنگ شده است. او به سوى خانه امام عسكرى(ع) مى آيد تا گل نرجس را ببيند.
  حكيمه وارد خانه مى شود و خدمت امام عسكرى(ع) مى رود. سلام مى كند و جواب مى شنود. 
  امام به او مى گويد: فرزندم مهدى را برايم بياور. 
  حكيمه به نزد نرجس مى رود، سلام مى كند و مى بيند كه مهدى در آغوش مادر آرام گرفته است. اكنون مهدى را براى امام عسكرى(ع) مى آورد.
  پدر فرزندش را در آغوش مى گيرد، او را مى بوسد و با او سخن مى گويد: 
  پسرم! عزيزم! برايم از كتاب هاى آسمانى بخوان!
  و مهدى شروع به خواندن مى كند. اوّل «صُحُف ابراهيم(ع)» را به زبان سريانى مى خواند. 
  سپس كتاب هاى آسمانى نوح، ادريس و صالح(ع) را مى خواند. 
  تورات موسى(ع) و انجيل عيسى(ع) و قرآن محمّد(ص) را هم مى خواند. 
  پدر با تمام وجودش به صداى فرزندش گوش مى دهد.
  مهدى(ع) بهترين قارى قرآن است!


title: من ذخيره خدايى هستم
text:
    من ذخيره خدايى هستم


  همسفرم! ديگر موقع بازگشت است، خودت مى دانى كه ما نبايد در اين شهر زياد بمانيم. 
  آماده سفر مى شويم. ما نمى توانيم به خانه امام عسكرى(ع) برويم. از همين جا دست روى سينه مى گذاريم و خداحافظى مى كنيم.
  از شهر بيرون مى آييم. سوارى را مى بينيم كه آشنا به نظر مى آيد. آيا تو او را مى شناسى؟ سلام مى كنم و مى گويم:
  ـ آيا ما قبلاً همديگر را جايى نديده ايم؟ 
  ـ فكر مى كنم در خانه امام عسكرى(ع) همديگر را ملاقات كرديم. آن شبى كه امام عسكرى(ع)، خبر ولادت فرزندش را به شيعيانش داد.
  ـ يادم آمد. شما از ياران امام عسكرى(ع) هستيد. اكنون كجا مى رويد؟
  ـ امام نامه اى را به من داده است تا آن را به ايران ببرم.
  ـ چه جالب. ما هم داريم به ايران مى رويم. 
  ـ پس ما مى توانيم همسفران خوبى براى هم باشيم.
  حركت مى كنيم....وقتى وارد خاكِ ايران مى شويم او به من خبر مى دهد كه اين نامه براى يكى از شيعيان شهر قم است. من خوشحال مى شوم زيرا من هم به شهر قم مى روم.
  										* * *
  ما دشت ها، كوه ها و صحراها را پشت سر مى گذاريم. روزها و شب ها مى گذرد.
  حالا ديگر در نزديكى شهر قم هستيم. قم پايتخت فرهنگى جهان تشيّع است. امروز شيعيان در سامرّا و بغداد و كوفه در شرايط سختى هستند; قم پايگاهى براى مكتب تشيّع شده است. شيعيان در اين شهر از آزادىِ خوبى برخوردار هستند.
  من رو به نامه رسان مى كنم و مى پرسم:
  ـ ببخشيد، شما نامه را مى خواهيد به چه كسى بدهيد؟
  ـ امام عسكرى(ع) اين نامه را به من داده تا به «احمد بن اسحاق قمّى» بدهم. آيا تو او را مى شناسى؟
  ـ همه او را مى شناسند او از علماى بزرگ اين شهر است و همه به او احترام مى گذارند. اهل قم او را «شيخ» صدا مى زنند.
  ـ من مى خواهم به خانه او بروم.
  خيلى خوشحال مى شوم كه مى توانم به او كمكى بكنم; شايد به اين وسيله بتوانم از متن نامه باخبر شوم.
  ابتدا براى زيارت به حرم حضرت معصومه(س) مى رويم. آن بانويى كه خورشيد اين شهر است.
  ساعتى در حرم مى مانيم، نماز زيارت مى خوانيم، اينجا بوى مدينه مى دهد، تو بوىِ گل ياس را مى توانى در اينجا احساس كنى.
  بعد از زيارت به سوى خانه شيخ مى رويم، در را مى زنيم امّا متوجّه مى شويم كه شيخ در خانه نيست. 
  از آشنايان سؤال مى كنيم كه شيخ را كجا مى توانيم پيدا كنيم، جواب مى دهند بايد به خارج از شهر برويم. كنار رودخانه. 
  در آنجا مسجدى مى سازند. او در آنجاست.
  										* * *
  تو از من مى پرسى: چرا مسجد را در خارج از شهر مى سازند؟
  من نمى دانم چه جوابى به تو بدهم، صبر كن تا از يكى بپرسم.
  به سمت خارج شهر حركت مى كنيم تا به كنار رودخانه برسيم.
  نگاه كن، گويا همه مردم شهر در اينجا جمع شده اند. همه مشغول كار هستند و در ساختن اين مسجد كمك مى كنند.
  يكى از دوستانم را مى بينم. صدايش مى زنم و از او توضيح مى خواهم. او مى گويد:
  ـ مگر خبر ندارى كه اين مسجد به دستور امام ساخته مى شود؟
  ـ نه، من مسافرت بودم و تازه از راه رسيده ام. 
  ـ چند ماه قبل نامه اى از سامرّا به شيخ احمدبن اسحاق رسيد. در آن نامه امام عسكرى(ع) از شيخ خواسته شده بود تا مسجد بزرگى در اين مكان ساخته شود.
  ـ چرا اين مسجد در خارج از شهر ساخته مى شود؟
  ـ اين دستور امام است. اين مسجد براى هميشه تاريخ شيعه است. روزگارى خواهد آمد كه شهر قم بسيار بزرگ مى شود و اين مسجد در مركز شهر خواهد بود.
  به زودى ساختمان مسجد تمام مى شود و تو مى توانى در آن نماز بخوانى. 
  شيعيان در طول تاريخ به اين مسجد خواهند آمد و نماز خواهند خواند. شايسته است تو نيز وقتى به قم سفر مى كنى در اين مسجد نمازى بخوانى. 
  اينجا مسجد امام عسكرى(ع) است.
  										* * *
  به سوى شيخ احمد بن اسحاق مى رويم تا فرستاده امام عسكرى(ع)، نامه را تحويل بدهد.
  او همان پيرمردى است كه آنجا در كنار جوانان كار مى كند. نزد او مى رويم. سلام مى كنيم و جواب مى شنويم. نامه رسان به او خبر مى دهد كه نامه اى از سامرّا آورده است.
  چهره شيخ مانند گل مى شكفد. او به سوى رودخانه مى رود تا دست گِل آلود را بشويد، فصل بهار است و در رودخانه آب زلالى جارى شده است. 
  اكنون شيخ نامه را تحويل مى گيرد و بر روى چشم مى گذارد.
  همه مى خواهند بدانند در اين نامه چه نوشته شده است. شيخ عادت داشت كه نامه هاى امام عسكرى(ع) را براى مردم قم مى خواند.
  شيخ نامه را باز مى كند و آن را مى خواند، اشك شوق در چشمانش حلقه مى زند. 
  همه منتظر هستند بدانند در نامه چه چيزى نوشته شده است; امّا شيخ نامه را در جيب خود مى گذارد و به سوى خانه خود حركت مى كند. همه تعجّب مى كنند; چرا او نامه را براى آنها نمى خواند؟ چرا؟
  										* * *
  ـ كجا مى روى، آقاى نويسنده؟
  ـ به خانه مى رويم. ما از سفرى طولانى آمده ايم و نياز به استراحت داريم. 
  ـ بعدها آن قدر فرصت داريم كه استراحت كنيم. بيا برويم ببينيم ماجراى آن نامه چه بوده است؟
  ـ باشد. برويم.
  راستش را بخواهى، من از اين اخلاق تو خيلى خوشم مى آيد، به خاطر همين است كه تو اين قدر پيش من عزيز هستى!
  به سوى خانه شيخ مى رويم. خانه او پشت بازار است. ما وارد بازار مى شويم. مغازه هاى زيادى است. با خود فكر مى كنى در هنگام بازگشت براى خانواده خود سوغاتى بخرى.
  وارد كوچه باريكى مى شويم، در كنار خانه شيخ مى ايستيم. درِخانه را مى زنيم، كسى در را براى ما باز مى كند. وارد خانه شده و درون اتاق مى نشينيم.
  تو نگاهت به گوشه اى خيره مى ماند. صدايت مى زنم، متوجّه نمى شوى. نمى دانم به چه فكر مى كنى. 
  دوباره صدايت مى زنم، تو نگاهم مى كنى و مى گويى: «سادگى اين خانه مرا به فكر فرو برد. خانه اى كوچك و ساده! چگونه باور كنم كه اينجا خانه بزرگ ترين دانشمند جهان تشيع است؟».
  درِ اتاق باز مى شود و شيخ وارد مى شود، ما از جا برمى خيزيم. سلام مى كنيم و جواب مى شنويم.
  من سينه ام را صاف مى كنم و مى گويم: 
  ـ شما نماينده امام عسكرى(ع) هستيد. مى خواستيم بدانيم در آن نامه اى كه صبح به دست شما رسيد چه نوشته شده بود. شما چرا آن نامه را براى مردم نخوانديد؟
  ـ آن نامه اى خصوصى بود و نبايد مردم از آن باخبر مى شدند.
  ـ آيا مى شود شما براى ما آن نامه را بخوانيد؟
  ـ گفتم آن نامه خصوصى بود. 
  ـ من دارم كتابى براى جوانان مى نويسم، جوانان شيعه حق دارند بدانند در اين نامه چه چيزى نوشته شده است.
  ـ گفتى كه نويسنده اى! باشد. من نامه را براى شما مى خوانم تا آن را براى جوانان آينده بنويسى. روزگارى فرا مى رسد كه دشمنان مكتب شيعه به فكر غارت اعتقادات جوانان خواهند افتاد. آن روز بايد قلم نويسندگان شيعه از اين مكتب دفاع كند.
  شيخ از جاى خود بلند مى شود و از اتاق بيرون مى رود.
  										* * *
  وقتى شيخ برمى گردد، نامه امام در دست اوست. 
  او نامه را بر چشم مى كشد و آن را باز مى كند و شروع به خواندن آن مى كند: «به نام خدا. خداوند به وعده خود وفا نمود و فرزند من به دنيا آمد. تو اين مطلب را نزد خودت نگه دار و به مردم قم نگو. من اين خبر را فقط به دوستان خصوصى خود گفتم و دوست داشتم كه تو هم از آن با خبر شوى تا قلبت شاد شود همان طور كه خدا قلب مرا شاد نموده است».
  با شنيدن اين نامه خيلى به فكر فرو مى روم. چرا امام عسكرى(ع) دستور داده اند كه خبر ولادت مهدى(ع) در شهر قم هم منتشر نشود؟
  اينجا كه قم و مركز تشيع است. بيشتر مردم از علاقه مندان به اهل بيت(ع) هستند. چرا بايد اين خبر از آنها هم پنهان بماند؟
  درست است كه همه مردم اين شهر شيعه هستند، امّا كشور ايران زير نظر حكومت عبّاسيان اداره مى شود. آنها در همه شهرها، جاسوسان زيادى دارند كه تمام خبرها را به خليفه گزارش مى دهند. 
  حتماً شنيده اى كه روزگارى گريه بر حسين(ع) جرم بود و حكمش اعدام!
  ولى روزى كه حسين(ع) در مدينه به دنيا آمد، همه مدينه غرق شادى شد. آرى، هيچ گاه خبر ولادت او جرم محسوب نمى شد. 
  امّا اگر تو امروز خبر ولادت مهدى(ع) را بدهى، هم جانِ خود و هم جانِ امام خود را به خطر انداخته اى. 
  به راستى كه مهدى(ع) خيلى مظلوم است!
  حكومت عبّاسى سال هاست امام عسكرى(ع) را در سامرّا زندانى كرده است او زنان جاسوس استخدام كرده است تا اگر نرجس حامله بشود به او خبر بدهند. 
  اين حكومت مى خواهد هر طور شده است مهدى(ع) را به قتل برساند!
  										* * *
  اكنون شيخ به من رو مى كند و مى گويد: 
  ـ براى جوانان از روزگارى كه مهدى(ع) از ديده ها پنهان شود، بنويس. آنها بايد براى آن روزگار سخت آمادگى پيدا كنند.
  ـ مگر قرار است مهدى(ع) از ديده ها پنهان شود؟
  ـ آرى، خود پيامبر در سخنان خود به اين نكته اشاره كرده است كه فرزندم مهدى(ع)، از ديده ها پنهان خواهد شد و در آن زمان بسيارى از مردم دچار گمراهى خواهند شد.
  ـ ما در آن زمان چه خواهيم كرد؟
  ـ آيا ديده اى كه در روزهاى ابرى، چگونه خورشيد به جهان روشنايى مى رساند؟ اگر چه خورشيد از ديده ها پنهان است; امّا به همه فايده مى رساند. در آن روزگار، مهدى(ع) را نخواهيد ديد امّا از نور آن حضرت بهره خواهيد برد.
  ـ خدا خودش كمك كند تا فريب فتنه هاى آن روزگار را نخوريم.
  تو با شنيدن اين سخنان شيخ به فكر فرو مى روى. معلوم نيست روزگار غيبت مهدى(ع) چقدر طول بكشد. شيعيان در آن زمان چه خواهند كرد؟
  آنها بايد منتظر ظهور مهدى(ع) باشند و براى ظهورش دعا كرده و با رفتار و كردار خود، زمينه آمدن آن حضرت را فراهم كنند.
  ديگر وقت آن است كه زحمت را كم كنيم، از شيخ تشكّر كرده و خداحافظى مى كنيم.
  تو به سوى خانه من مى آيى. امشب من ميزبان تو هستم.
  صبح زود آماده رفتن مى شوى. مى خواهى به شهر خودت بروى. من دوست دارم بيشتر بمانى; امّا تو مى خواهى به شهر خود بروى. خانواده ات منتظرت هستند. 
  در آغوشت مى گيرم و به خدا مى سپارمت. 
  خداحافظ، عزيز دل!
  روزها و شب هاى زيادى مى گذرد...
  										* * *
  خوب نگاه مى كنم، واقعاً خودت هستى؟ 
  درست ديده ام، خودت هستى. به سويت مى آيم:
  ـ سلام، همسفر!
  ـ سلام، آقاى نويسنده، حال شما چطور است؟
  ـ خوبم. شما كجا، اينجا كجا؟
  ـ دلم هواى زيارت حضرت معصومه(س) را كرده بود.
  معلوم مى شود كه از شهر خودت به قم آمدى تا دختر خورشيد را زيارت كنى، آفرين بر تو! 
  صبر مى كنم تا زيارت تو تمام شود و با هم به خانه برويم. وقتى از حرم بيرون مى آييم تو رو به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ آيا مى شود با هم به خانه شيخ برويم؟
  ـ كدام شيخ؟
  ـ همان شيخى كه امام عسكرى(ع) براى او نامه نوشته بود.
  ـ شيح احمد بن اسحاق را مى گويى. باشد. امّا حالا تو خسته سفر هستى. فردا به آنجا مى رويم.
  ـ يك حسىّ به من مى گويد همين الان بايد به آنجا برويم.
  ـ باشد. همين الان مى رويم.
  به سوى بازار حركت مى كنيم. وقتى به كوچه شيخ مى رسيم، مى بينيم كه شيخ از خانه بيرون مى آيد. گويا او بارِ سفر بسته است. نزديك مى شويم، سلام كرده و مى گويم:
  ـ ما داشتيم به خانه شما مى آمديم.
  ـ ببخشيد من الان مى خواهم به مسافرت بروم.
  ـ به سلامتى كجا مى رويد؟
  ـ به اميد خدا مى خواهم به سامرّا بروم. 
  تا نام سامرّا را مى شنوى، همه خاطرات آنجا برايت زنده مى شود، ديدار گل نرجس، بوى بهشت، زيارت آفتاب!
  رو به من مى كنى. من با نگاهت همه چيز را مى فهمم. تو مى خواهى كه همراه شيخ به سامرّا برويم.
  اين چنين مى شود كه به سوى سامرّا حركت مى كنيم.
  										* * *
  ما همراه با شيخ احمد بن اسحاق سفر كرده ايم و اكنون در نزديكى شهر سامرّا هستيم. 
  وقتى وارد شهر مى شويم به سوى خانه همان پيرمردى مى رويم كه نامش بِشر بود. 
  آيا او را به ياد دارى؟ همان پيرمردى كه به دستور امام به بغداد رفت و بانو نرجس را به سامرّا آورد.
  درِ خانه بِشر را مى زنيم. او با ديدن ما خيلى خوشحال مى شود و ما را به داخل خانه مى برد.
  از اوضاع شهر سامرّا سؤال مى كنيم. او براى ما مى گويد كه سپاهيان مُهتَدى -همان خليفه زاهدنما- را كشتند و با خليفه اى جديد به نام مُعتَمد بيعت كردند. اين خليفه جديد بيشتر به فكر خوش گذرانى و عيّاشى است.
  من رو به بشر مى كنم و در مورد امام عسكرى(ع) و فرزندش مهدى(ع) سؤال مى كنم.
  خدا را شكر كه آنها در سلامت كامل هستند، اكنون مهدى(ع) حدود سه سال دارد.
  خوب است در مورد بانو نرجس هم سؤالى از او بكنم. نمى دانم چه مى شود تا نام بانو را به زبان مى آورم اشك در چشم بِشر حلقه مى زند. من نگاهى به او مى كنم و از او مى خواهم توضيح بدهد.
  بِشر برايم مى گويد كه نرجس آرزو مى كرد مرگ او زودتر از مرگ امام عسكرى(ع) باشد و اكنون بانو به آرزوى خود رسيده است. او در بهشت مهمان حضرت فاطمه(س) است.
  نرجس از خدا خواسته بود كه مرگش زودتر از محبوبش فرا برسد. امّا به راستى در اين خواسته او چه رازى نهفته بود؟ 
  شايد نرجس مى خواسته است به دو بانوى بزرگ اقتدا كند، خديجه(س) قبل از پيامبر از دنيا رفت، فاطمه(س) هم قبل از على(ع)!
  										* * *
  در فرصت مناسبى همراه شيخ به خانه امام عسكرى(ع) مى رويم، اين سعادت بزرگى است كه مى توانيم با امام ديدارى تازه كنيم. اين ديدار روح تازه اى به ما مى دهد.
  امام محبّت زيادى به شيخ مى كند و با او سخن مى گويد و به سؤال هاى او پاسخ مى دهد.
  بعد از لحظاتى شيخ سكوت مى كند. هر كس جاىِ او باشد دوست دارد كه مهدى(ع) را ببيند، اين آرزوى اوست; امّا نمى داند كه آيا اين آرزو را به زبان بياورد يا نه؟
  آيا من لياقت دارم مهدى(ع) را ببينم؟ آيا خدا اين توفيق را به من مى دهد؟
  شيخ در همين فكرهاست كه ناگهان امام عسكرى(ع) او را صدا مى زند: «اى احمد بن اسحاق! بدان كه از آغاز آفرينش دنيا تا به امروز، هيچ گاه دنيا از حجّت خدا خالى نبوده است و تا روز قيامت هم، دنيا بدون حجّت خدا نخواهد بود. رحمت هاى الهى كه بر شما نازل مى شود و هر بلايى كه از شما دفع مى شود به بركت حجّت خداست».
  اكنون شيخ رو به امام عسكرى(ع) مى كند و مى گويد: «آقاى من! امام بعد شما كيست؟».
  امام عسكرى(ع) لبخندى مى زند و سپس از جا برمى خيزد و از اتاق خارج مى شود. 
  بعد از لحظاتى، امام عسكرى(ع) در حالى كه كودك سه ساله اى را همراه خود دارد وارد اتاق مى شود.
  شيخ به چهره اين كودك نگاه مى كند كه چگونه مانند ماه مى درخشد.
  امام عسكرى(ع) رو به شيخ مى كند و مى گويد: «اين پسرم مهدى(ع) است كه سرانجام همه دنيا را پر از عدل و داد خواهد كرد».
  اشك در چشم شيخ حلقه مى زند. او نمى داند چگونه خدا را شكر كند كه توفيق ديدار مهدى(ع) را نصيب او كرده است.
  مشتاقانِ بى شمارى آرزو دارند تا گل نرجس را ببينند و از اين ميان امروز او انتخاب شده است. 
  شيخ به فكر فرو مى رود. او مى فهمد كه چرا توفيق اين ديدار را پيدا كرده است.
   شيعيان قم از تولّد مهدى(ع) خبر ندارند. اگر براى امام عسكرى(ع) اتفاقى پيش بيايد، چه كسى بايد براى مردم، امام بعدى را معرّفى كند؟ امروز او انتخاب شده است تا مهدى را ببيند و اين خبر را به قم ببرد و مردم را به حقيقت راهنمايى كند.
  مردم قم بايد امام دوازدهم خود را بشناسند. چه كسى بهتر از او مى تواند اين مأموريّت را انجام بدهد؟ همه مردم قم به راستگويى او ايمان دارند.
  										* * *
  شيخ به فكر فرو رفته است، او به مأموريّت مهمّ خود فكر مى كند. 
  بعد از مدتّى، امام عسكرى(ع) رو به او مى كند و مى گويد: «به خدا قسم! زمانى فرا مى رسد كه فرزندم از ديده ها پنهان مى شود و روزگار غيبت فرا مى رسد. در آن روزگار فتنه هاى زيادى روى مى دهد و بسيارى از مردم، دين و ايمان خود را از دست مى دهند. كسانى از آن فتنه ها نجات پيدا خواهند كرد كه در اعتقاد به امامت فرزندم ثابت قدم بمانند و براى ظهور او دعا كنند».
  شيخ كه با دقّت به اين سخنان گوش كرده است به فكر فرو مى رود. به زودى روزگار غيبت آغاز خواهد شد، روزگارى كه ديگر نمى توان امام را ديد، براى شيعيان روزگار سختى خواهد بود، فتنه ها از هر طرف هجوم خواهد آورد.
  شيخ سخن امام عسكرى(ع) را به دقّت بررسى مى كند. 
  راه نجات از آن فتنه ها مشخص شده است. هر كس بخواهد در آن روزگار، اهل نجات باشد، بايد به دو ويژگى توجّه كند: 
  	الف. ثابت بودن بر اعتقاد به مهدى(ع)
  	ب. دعا كردن براى ظهور مهدى(ع)
  شيخ با خود مى گويد كه وقتى به قم بروم اين سخن ارزشمند را براى مردم نقل خواهم كرد تا آنها به وظيفه خود آشنا شوند، او در همين فكر است كه صدايى توجّه او را به خود جلب مى كند: «اَنا بَقِيّةُ الله: من ذخيره خدا هستم».
  اين صدا از كيست؟ 
  درست حدس زدى، اين امام توست كه خود را معرّفى مى كند.
  										* * *
  چرا مهدى(ع) خود را اين گونه معرّفى مى كند؟
  حتماً ديده اى بعضى افراد، وسايل قيمتى تهيّه كرده و آن را در جايى مطمئن قرار مى دهند. آن وسايل، ذخيره هاى آنها هستند. 
  خدا هم براى خود ذخيره اى دارد. او پيامبران زيادى براى هدايت بشر فرستاد. پيامبران همه تلاش خود را انجام دادند امّا آنها نتوانستند يك حكومت الهى را به صورت هميشگى تشكيل بدهند، زيرا زمينه آن فراهم نشده بود.
  خدا مهدى(ع) را براى روزگارى ذخيره كرده است كه زمينه ظهور فراهم شود و در آن روز، مهدى(ع)، حكومت عدل الهى را در همه جهان برپا خواهد نمود.
  آرى، مهدى(ع)، بَقيّةُ الله است، او ذخيره خداست. او يادگار همه پيامبران است.
  همسفرم! امروز كه مهدى(ع) در آغوش پدر است و بيش از سه سال ندارد، خودش را بَقيّةُ الله معرّفى مى كند، فردا نيز خود را اين گونه معرّفى خواهد كرد.
  فرداى ظهور را مى گويم. فردايى كه در انتظارش هستى. 
  وقتى كه خدا به مهدى(ع) اجازه ظهور بدهد او به كنار كعبه مى آيد. آن روز فرشتگان دسته دسته براى يارى او خواهند آمد.
  جبرئيل با كمال ادب به نزد او خواهد رفت و چنين خواهد گفت: «آقاى من! وقت ظهور تو فرا رسيده است».
  مهدى(ع) به كنار درِ كعبه رفته و به خانه توحيد تكيه خواهد زد و اين آيه را خواهند خواند: «بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ: اگر شما اهل ايمان هستيد بقيّةُ الله برايتان بهتر است».
  آن روز صداى مهدى(ع) در همه دنيا خواهد پيچيد: «من بقيةُ الله و حجّت خدا هستم».
  همسفرم! قرآن، چقدر زيبا، مهدى(ع) را معرّفى مى كند: بَقِيَّةُ اللَّه.
  از اين به بعد هر وقت اين آيه قرآن را مى خوانى به ياد مهدى(ع) مى افتى.
  به راستى چرا خدا مهدى(ع) را براى ما اين گونه معرّفى مى كند؟ 
  خدا مى گويد كه اين آقا براى ما بهتر از همه است.
  چرا؟
  و تو بايد ساعت ها بلكه روزها به سخن خدا فكر كنى...

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب بانوى چشمه 
  موضوع: زندگى خديجه (س)، همسر پيامبر اسلام
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  روزهاى جمعه دعاىِ ندبه مى خوانيم و فرزند تو را صدا مى زنيم: اى فرزند خديجه كبرى!
  امروز هم روزِ جمعه است و من مهمان تو هستم و در كنار قبرِ خراب تو ايستاده ام و به تو فكر مى كنم. اين چه رازى است كه خدايت به تو مباهات مى كند؟ 
  جبرئيل از آسمان ها به زمين مى آيد تا سلام خدا را به تو برساند. تو چه كرده اى كه اين چنين عزيزِ خدا شده اى؟
  چرا اين گروه گمراه مى خواهند تو را از يادها ببرند؟ قصّه غصّه تو، قلب شيعه را مى سوزاند. كاش تو را بيشتر مى شناختم!
  بايد قلم در دست بگيرم و بنويسم. بايد براى دوستانت از حماسه اى بگويم كه تو آن را آفريده اى.
  اى خديجه! اى چشمه همه خوبى ها! 
  اى مادر همه اهل ايمان! تويى اُمّ المؤمنين!
  قبر تو در دل همه ماست. مى دانم يك روز فرا مى رسد كه شيعه براى مادرِ خوب خود، حرمى باصفا مى سازد. آن روز چقدر نزديك است!
  اميدوارم كه نوشتار مرا قبول كنى و در روز قيامت، من و خوانندگان اين كتاب را از شفاعتت بهره مند سازى.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										تير ماه 1389


title: سه دختر زيباى خدا
text:
  سه دختر زيباى خدا


  ـ با تو هستم! صبر كن! بايد اينجا بايستى و هفت بار صداى الاغ از خود در بياورى!
  ـ چرا بايد اين كار را بكنم. مگر من ديوانه ام؟
  ـ عجب حرفى مى زنى! اين يك رسم مهمّ است، نگاه كن همه دارند اين كار را مى كنند.
  ـ خوب، همه كارِ بى خودى مى كنند.
  ـ اگر تو اين كار را نكنى بيمارى «وبا» مى گيرى.
  با تعجّب به من نگاه مى كنى. به راستى تو را كجا آورده ام؟ من خودم هم تعجّب كرده ام. 
  ما كيلومترها راه آمده ايم تا خانه خدا را زيارت كنيم. همان خانه اى كه خداوند ابراهيم(ع) را فرستاد تا آن را آباد كند. ما مى خواهيم وارد اين شهر بشويم; امّا چرا مردم از ما چنين خواسته اى دارند؟
  ما به روزگار خرافات آمده ايم، به روزگار جاهليّت! هنوز پانزده سال تا ظهور اسلام باقى مانده است.
  اين هم يكى از خرافاتى است كه اين مردم به آن اعتقاد دارند: اگر هنگام ورود به شهر، صداى الاغ از خود در آورى از «وبا» در امان خواهى بود!
  اكنون وارد شهر مى شويم و به سوى كعبه مى رويم، تو خيلى مشتاق ديدن خانه خدا هستى. مى دانم مى خواهى بر جاى دستِ ابراهيم(ع) بوسه بزنى.
  اين خانه، خانه يكتاپرستى است، خدا به حضرت آدم(ع) دستور داد تا اين خانه را بنا كند. 
  وقتى كار ساخت كعبه تمام شد، خدا به او وحى كرد كه من گناه تو را بخشيدم و رحمت خود را بر تو نازل كردم.
  اين خانه، شعبه اى از رحمت و مهربانى خداست، شايد شنيده اى كه خداوند توبه حضرت آدم(ع) را كنار همين خانه قبول كرد. 
  										* * *
  ـ با تو هستم، صبر كن!
  ـ براى چه؟ ما فاصله زيادى تا كعبه نداريم. من مى خواهم به زيارت بروم و طواف كنم.
  ـ الان وقت مناسبى براى اين كار نيست. بايد صبر كنيم. 
  ـ يعنى چه، مگر طواف هم وقت مناسبى مى خواهد؟
  ـ اگر حالا كنار كعبه برويم با زنى روبرو مى شويم كه لخت و عريان طواف مى كند.
  ـ آخر مگر چنين چيزى مى شود؟ 
  ـ بله، من كه گفتم، ما به سرزمين سياهى ها و خرافات آمده ايم.
  هنوز با ناباورى به من نگاه مى كنى. آخر چگونه ممكن است كه يك زن با آن وضعيّت براى طواف بيايد. تعجّب نكن! اين يك قانون است. خوب است سايه اى پيدا كنيم و بنشينيم تا من ماجرا را برايت تعريف كنم.
  										* * *
  سال ها پيش در اين سرزمين هيچ نشانى از آبادى نبود. درّه اى خشك كه هيچ كس آن را نمى شناخت.
  خدا به ابراهيم(ع) فرمان داد تا فرزندش اسماعيل(ع) را همراه با مادرش به اينجا بياورد و كعبه را كه ويران شده بود، دوباره بسازد.
  كار ساخت كعبه كه تمام شد، حضرت ابراهيم(ع) به فلسطين بازگشت و هاجر و اسماعيل(ع) را كنار كعبه گذاشت. 
  چند روز كه گذشت، گروهى از عرب ها، گذرشان به اينجا افتاد. آنها وقتى آب زمزم را ديدند در اينجا منزل كردند. كم كم مردم زيادى در اينجا جمع شدند و شهر مكّه ساخته شد. بيشتر مردمِ اين شهر به دين ابراهيم(ع) ايمان آوردند. 
  سال ها گذشت، آرام آرام شهرت كعبه به اطراف رسيد، مردم از هر گوشه و كنار براى طواف آن مى آمدند، زيرا حج از اعمالى بود كه در دين ابراهيم(ع) به آن تأكيد شده بود.
  شهر تا مدّتى در اختيار فرزندان اسماعيل(ع) بود; امّا بعد از مدّتى، گروهى از عرب ها شهر مكّه را در اختيار خود گرفتند.
  آنها خود را خادمان كعبه خواندند و رسوم زيارت كعبه را تحريف كردند و از اين راه به ثروت زيادى رسيدند.
  يكى از قانون هايى كه آنها وضع كردند اين بود: هر كس كه براى طواف كعبه مى آيد بايد حتماً لباس مردم شهر مكّه را به تن كند و اگر كسى اين لباس را نمى توانست تهيّه كند، بايد لباس هاى خود را از بدن بيرون بياورد و عريان طواف كند!
  مردمى كه براى طواف كعبه مى آمدند، خيال مى كردند اين كار، يك دستور آسمانى است و با انجام آن، خداى كعبه را از خود راضى مى كنند!
  رهبران مكّه به آنها گفته اند شما با اين لباس هاى خود كه گناه انجام داده ايد نمى توانيد كعبه را طواف كنيد، يا بايد لباس ما را تهيّه كنيد يا آنكه با بدن عريان طواف كنيد.
  امان از روزى كه دين وسيله اى براى فريب مردم شود!
  										* * *
  بلند شو! اكنون ديگر ما مى توانيم به سوى كعبه برويم. وقتى كنار كعبه مى رسيم تو مات و مبهوت مى ايستى و نگاه مى كنى! 
  در اطراف كعبه بت هاى زيادى مى بينى، عدّه اى در مقابل اين بت ها به سجده افتاده اند; گريه مى كنند و از او حاجت مى خواهند.
  همه كسانى كه طواف كعبه مى كنند، كف مى زنند و سوت مى كشند. اينجا خانه خداست، مجلس عروسى نيست. چرا كف مى زنند؟
  عبادت اين مردم، همين سوت زدن و كف زدن ها است، به راستى اين چه دينى است كه اين مردم دارند؟
  ما بايد به طواف خود ادامه بدهيم و با خداى خود راز و نياز كنيم. درست است كه در ميان اين همه سوت و كف، صدا به صدا نمى رسد; امّا خدا در همه حال، صداى بندگانش را مى شنود.
  										* * *
  بعد از طواف، به سوى چاه زمزم مى رويم تا قدرى آب بنوشيم. 
  چه آب گوارايى! 
  همان آبى كه خدا براى هاجر و اسماعيل(ع) از دل زمين جارى كرد. وقتى ابراهيم(ع) به سوى فلسطين رفت، هاجر ماند و يك نوزاد. 
  در اينجا نه آبى بود و نه درختى. اسماعيل(ع) تشنه شد و هاجر به جستجوى آب رفت. او در دل اين كوه ها مى دويد تا شايد آبى پيدا كند. او به هر جا كه مى دويد جز كوه و سنگ چيزى نمى ديد. 
  خدا هيچ گاه مهمان خود را فراموش نمى كند. ناگهان از زير پاى اسماعيل(ع)، چشمه اى جارى شد.
  هنوز هاجر مى دويد. او خسته شد و نااميد به سوى اسماعيل(ع) بازگشت.
  نگاهش به آب زلالى افتاد كه از دلِ زمين مى جوشيد. خدا با آب زمزم از مهمانش پذيرايى كرده بود.
  										* * *
  كنار چاه زمزم، چند نفر با هم سخن مى گويند:
  ـ خوشا به حال ما كه امروز به مكّه آمديم.
  ـ براى چه؟
  ـ مگر خبر ندارى؟ قرار است درِ كعبه را باز كنند.
  ـ چقدر خوب.
  ما هم خوشحال مى شويم. خيلى دلمان مى خواست كه بتوانيم داخل كعبه را ببينيم. 
  ساعتى مى گذرد، چند پيرمرد به سوى كعبه مى آيند. همه مردم كنار مى روند، فكر مى كنم آنها بزرگان مكّه هستند. كليد درِ كعبه به دست يكى از آنهاست. 
  اكنون درِ كعبه باز مى شود، مردم در صف مى ايستند تا يكى بعد از ديگرى وارد كعبه شوند. بايد قدرى صبر كنيم تا نوبت ما بشود.
  اكنون ما وارد كعبه مى شويم. 
  خداى من! اينجا خانه خداست يا بتكده؟
  هر چه نگاه مى كنى بت مى بينى! ده ها بت در درون خانه خدا چه مى كنند؟
  گروهى به سوى آن بت بزرگ مى روند. در مقابلش به سجده مى افتند و گريه مى كنند و از آن حاجت مى خواهند.
  در اين ميان، من شروع به شمارش بت هاى كوچك و بزرگ مى كنم كه در داخل كعبه و اطراف كعبه است. 
  اينجا خانه توحيد است ; امّا سيصد و شصت بت در اينجا جلوه نمايى مى كنند.
  تو مات و مبهوت به آنها نگاه مى كنى و از من مى پرسى: چرا اين مردم بت پرست شده اند؟
  بايد تاريخ را با هم بخوانيم:
  										* * *
  سال ها پيش، مردى به نام «ابن لُحَىّ»، رهبر شهر مكّه بود. او به بيمارى سختى مبتلا شد.
  طبيب ماهرى در مكّه بود به او دستور داد تا به شام (سوريه) سفر كند و بدن خود را با آب چشمه اى كه در آنجاست، بشويد. 
  رهبر مكّه به شام رفت. آن چشمه را پيدا كرده و چند ماه را در آنجا ماند و هر روز در آبِ آن چشمه، بدنش را شستشو مى داد. 
  مردم شام، بت هايى را براى خود درست كرده بودند و آنها را مى پرستيدند. او به يكى از اين بتكده ها رفت و با ديدن آن مردم بت پرست فهميد كه رهبران آنها از راه بت پرستىِ اين مردم به چه ثروت زيادى رسيده اند.
  هر روز ده ها گوسفند قربانى مى شوند و بعد از پايان مراسم، همه آنها كباب شده و سفره اى رنگين پهن مى شود. 
  او فهميد كه تمامى هديه هاى ارزشمندى كه مردم براى بت ها مى آورند، ميان رهبران تقسيم مى شود.
  اينجا بود كه فكرى به ذهن رهبر مكّه رسيد: ساختن يك بت در مكّه و فريب دادن مردم!
  وقتى او از سفر بازگشت، فكر بت پرستى را در مكّه رواج داد. در فاصله كوتاهى بت هاى زيادى ساخته شد و مردم به پرستش آنها مشغول شدند. 
  اعتقاد مردم به سه بت بيش از بقيّه بود و آنها را دخترانِ خدا مى دانستند و در برابر آنها سجده مى كردند و از آنان حاجت مى خواستند.
  نام دخترانِ خدا چنين بود: «لات»، «مَنات» و «عُزّى».
  										* * *
  ـ حالا مى فهمم كه منظور آنها از آن دعا چه بود؟
  ـ كدام دعا را مى گويى؟
  ـ وقتى ما طواف مى كرديم، دعايى را كه مردم مى خواندند، مى شنيدم و نمى دانستم معناى آن چيست. در آن دعا نام «لات»، «عُزّى» و «مَنات» آمده بود.
  ـ حتماً تو اين دعا را شنيده اى: «واللاّتِ والعُزّى، وَمَناةِ الثّالِثَة الأُخرى، فَإِنَّهُنَّ الغَرانيقُ العُلى، وَإِنَّ شَفاعَتَهُنَّ لَتُرتَجى».
  ـ معناى اين دعا چيست؟
  ـ قسم به «لات»، «عُزّى» و «مَنات» كه آنها سه دخترِ زيباى خدا هستند و ما به شفاعت آنها اميد داريم.
  حتماً دوست دارى كه از اين دخترانِ خدا برايت بيشتر بگويم. اين مردم در همه گرفتارى هاى خود آنها را صدا زده و از آنها كمك مى گيرند.
  نگاه كن! جهالت و نادانى با اين مردم چه كرده است كه در مقابل سنگ هايى كه خود تراشيده اند، سجده مى كنند و از آنها حاجت مى خواهند!
  										* * *
  عُزّى، عزيزترين بت اين سرزمين است!
  او الهه آفرينش است و همه هستى به دست او خلق شده است.
  اين مردم به داشتن عُزّى، افتخار مى كنند، زيرا او در سرزمين آنها منزل كرده است و چه چيزى از اين بهتر! 
  همه زمين و آسمان را كه مى بينى به دست اين بت خلق شده است.
  آيا مى دانى كه خانه عُزّى كجاست؟
  بين راه مكّه و عراق معبدى بزرگ براى اين بت ساخته اند. در آنجا قربانگاه بزرگى وجود دارد كه شتران زيادى در آن قربانى مى شوند.
  اگر يك روز به معبد عُزّى بروى مى بينى كه عدّه زيادى دور يك سنگ صاف و سياه طواف مى كنند. اين سنگ، همان عُزّى است.
  نام بت ديگر «لات» است كه در شهر طائف قرار دارد. او الهه آفتاب است. سنگى چهارگوش و بزرگ كه مردم برايش قربانى مى كنند و به او تقرّب مى جويند.
  اين دختر خدا بازارش خيلى داغ است و عدّه زيادى با لباس احرام به زيارتش مى روند، هيچ كس نمى تواند با لباس معمولى به زيارت او برود.
  و امّا دختر سوّم خدا، نامش «مَنات» است و معبد او در كنار درياى سرخ بين مكّه و يثرب واقع شده است.
  «مَنات»، بزرگترين دختر خداست و براى همين مردم براى زيارت او گروه گروه مى روند و براى او قربانى زيادى مى كنند.
  										* * *
  اين حكايت سه دختر خدا بود. در اين سرزمين، بت هاى زياد ديگرى نيز وجود دارند. هر كس در خانه خود، بت كوچكى دارد. 
  در اين روزگار هيچ خانه اى پيدا نمى شود كه در آن بت نباشد!
  هر روز صبح زود وقتى مردم از خواب بيدار مى شوند كنار بت خود مى روند و در مقابلش تعظيم مى كنند.
  هر كس كه قصد دارد به جايى سفر كند، بعد از آن كه با زن و بچّه خود خداحافظى كرد به سراغ بت خود مى رود و دستى بر آن بت مى كشد و خود را با آن متبرّك مى كند. او فكر مى كند كه با اين كار، بلاها از او دور مى شود.
  امروز بت پرستى دين و آيين اين مردم است. آنها بت ها را شريك خدا مى دانند. 
  آنها دين خود را از پدران و مادران خود فرا گرفته اند و هرگز در آن شك نمى كنند. آنها به شدّت از اعتقادات خود دفاع مى كنند و اجازه نمى دهند كسى به دختران خدا جسارت كند.
  امروز اين بت ها قداست زيادى دارند. هر كس كه به آنها بى احترامى كند و آنها را قبول نداشته باشد شكنجه سختى مى شود.
  در اين ميان، عدّه اى هستند كه به بت ها هيچ اعتقادى ندارند، آنها از نسل ابراهيم(ع) هستند و به دين او باقى مانده اند.
  افسوس كه تعداد آنها بسيار كم است و نمى توانند در مقابل بت پرستان كارى بكنند.
  آرى، پايان شب سيه، سپيد است. خداوند به زودى آخرين پيامبر خود را خواهد فرستاد تا همه بت ها را نابود كند و مردم را به سوى يكتاپرستى دعوت كند. به زودى نداىِ توحيد به گوش همه خواهد رسيد: خداوند يكتاست و هيچ شريكى ندارد.


title: به سوى خانه پاكدامن
text:
  به سوى خانه پاكدامن 


  مى دانم كه خيلى گرسنه اى. ديگر وقت ناهار است. خوب است با هم برويم و غذايى تهيّه كنيم. به سوى بازار مكّه حركت مى كنيم.
  بشتابيد! حراجىِ گردنبند! 
  گردنبند استخوان خرگوش! 
  اين صداى يكى از فروشندگان است. جلو مى رويم. عدّه زيادى در حال خريدن اين گردنبندها هستند. 
  آن مادر را نگاه كن، گردنبندى از استخوان خرگوش براى فرزند خود خريده است!
  تو خيلى تعجّب مى كنى. مگر طلا و جواهر در اين سرزمين نيست كه اين مردم استخوان خرگوش را مى خرند؟
  اين گردنبندها حكايتى دارند. اين مردم اعتقاد دارند كه غول ها به انسان حمله كرده و هر روز، يك نفر را به عنوان قربانى به قتل مى رسانند.
  آيا تو از غول ها نمى ترسى؟ غول ها خيلى خطرناك هستند. تو بايد استخوان خرگوش به گردن خود آويزان كنى تا از شرِّ غول ها در امان بمانى. براى اينكه از سحر و جادو در امان بمانى بايد گردنبندى از استخوان خرگوش داشته باشى!
  فكر مى كنم كه در اين سرزمين، قيمت استخوان خرگوش از قيمت جواهرات بيشتر باشد!
  										* * *
  بوى غذا مى آيد! به به! 
  خوب است به آن مغازه بروم و مقدارى غذا بخرم. چند قدم كه مى روم يادم مى آيد كه اين مردم موقع كشتن گوسفند يا شتر، نام بت ها را به زبان مى آورند; براى همين ما نمى توانيم غذاى آنها را بخوريم.
  بايد صبر كنيم تا غذاى حلالى پيدا كنيم. از كوچه ها عبور مى كنيم. نگاه تو به پرچم هايى مى افتد كه بالاى چند خانه نصب شده است. 
  ـ آقاى نويسنده! اين پرچم ها نشانه چيست؟
  ـ تو چه كار به اين كارها دارى.
  ـ چرا جواب سؤال مرا نمى دهى؟
  ـ بيا به دنبال غذاى حلال بگرديم.
  ـ اصلاً خودم مى روم و سؤال مى كنم، من همسفر تو شدم تا چيزهايى را بياموزم.
  ـ خيلى خوب! اين پرچم ها نشانه آن است كه در آن خانه ها، زنان بدكاره هستند و از مهمانان خود پذيرايى مى كنند. هر مردى كه دلش بخواهد مى تواند پيش آنها برود.
  آنجا را نگاه كن! آن خانه «حَمامه» است. زنى زيبا كه مشتريان زيادى را به سوى خود جذب كرده است. او مادربزرگ معاويه است، همان كسى كه نامش را بارها شنيده اى.
  خيلى تعجّب مى كنى! اينجا حرم خدا و شهر ابراهيم(ع) است، چرا بايد در اين شهر چنين كارهايى را بكنند؟ آيا كسى نيست تا مانع اين عمل آنها بشود؟
  بيا برويم به رهبران اين شهر خبر بدهيم.
  كجا مى روى رفيق! تو مى خواهى بروى به آنان چه بگويى؟ مگر نمى دانى اين زنان با اجازه رهبران شهر، اين خانه هاى فساد را راه انداخته اند؟ 
  قسمت عمده اى از درآمد اين خانه ها به جيب همين رهبران مى رود. مردم، ديگر اين كارها را گناه نمى دانند، امروز همه ارزش ها نابود شده است و مردان غيرت ندارند.
  										* * *
  من تو را به چه شهرى آورده ام! مى خواستم شهر خدا را نشانت بدهم; امّا همه سياهى ها را نشانت دادم. 
  چيزهاى ديگرى هم هست كه خجالت مى كشم بگويم. آرى، ما به عصر جاهليّت آمده ايم. فساد همه جا را فرا گرفته است. بسيارى از زنان و مردان گرفتار شهوت رانى شده اند.
  همه پليدى ها و سياهى را مى توان در اينجا ديد.
  آن خانه را ببين كه در بالاى آن، خيمه اى آبى رنگ نصب شده است. عدّه اى در زير آن خيمه نشسته اند. به راستى آنجا چه خبر است؟ از چند نفر سؤال مى كنم، آنها به ما مى گويند: آنجا خانه «طاهره» است.
  آيا مى دانى «طاهره» به چه معنا است؟
  در زبان عربى به زنى كه پاكدامن باشد، طاهره مى گويند. آنجا خانه كسى است كه در دلِ سياهى ها، همچون ستاره اى مى درخشد. آرى، آنجا خانه بانوى پاكدامن اين شهر است.
  نامش «خديجه» است و خدا به او ثروت زيادى داده است. او بسيار سخاوتمند و مهمان نواز است. 
  ما به سوى خانه خديجه حركت مى كنيم.
  										* * *
  ـ سلام بر آقاى نويسنده و همسفر خوبش!
  ـ سلام بر شما، برادر!
  ـ خوش آمديد، من مَيْسِره، خادم بانو هستم. خوش آمديد.
  ـ خيلى ممنون.
  همراه با مَيْسِره وارد خانه مى شويم، خوب است به قسمت پشت بام برويم، آنجا خيلى باصفاست. زير خيمه آبى مى نشينيم. نسيم مىوزد. هوا خنك مى شود.
  مَيْسِره براى ما نوشيدنى مى آورد. گلويى تازه مى كنيم. بعد از لحظاتى سفره غذا پهن مى شود. بوى غذا به مشام مى رسد. اوّلين كسى كه سر سفره مى نشيند، من هستم. 
  چه غذاهاى خوشمزه اى! 
  ـ چرا جلو نمى آيى؟ غذا از دهن مى افتد.
  ـ نه، من غذا نمى خورم.
  ـ مگر گرسنه نيستى؟
  ـ چرا، ولى تو به من گفتى كه مردم اين شهر وقتى گوسفندى مى كشند، نام بت ها را بر زبان جارى مى كنند. من چگونه غذاى آنها را بخورم؟
  ـ فراموش كردم برايت بگويم كه خديجه مثل بقيّه مردم نيست. او فقط به خداى يكتا ايمان دارد. او از نسل ابراهيم(ع) است.
  وقتى اين سخن را مى شنوى، برمى خيزى و سر سفره مى نشينى...
  										* * *
  بعد از ناهار من كمى استراحت مى كنم تا خستگى ام برطرف شود. تو به اطراف نگاه مى كنى. فرش هاى ابريشمى كه در اينجا پهن است، بسيار گران قيمت هستند. همه وسايل اينجا خيلى باارزش هستند.
  اكنون مرا صدا مى زنى: 
  ـ خديجه اين همه ثروت را از كجا آورده است؟
  ـ من الان خسته ام و مى خواهم بخوابم. بعداً برايت مى گويم. 
  ساعتى مى گذرد، مَيْسِره براى ما ظرفى از ميوه مى آورد. اين ميوه ها از شام به اينجا آورده شده است: خرما، پرتقال، سيب!
  من پرتقالى برمى دارم و پوست مى گيرم و مى خواهم به سؤال تو جواب بدهم:
  چند سال قبل، پدرِ ثروتمند خديجه از دنيا رفت و ثروت زيادى براى خديجه به ارث گذاشت. خديجه با آن ثروت به تجارت پرداخت.
  حتماً مى دانى مكّه يك شهر تجارى است و بر سر راه يمن - شام قرار گرفته است. كاروان هاى تجارى به يمن رفته و عطر، صمغ، نقره و طلا را به شام مى برند. وقتى اين كاروان ها به شام مى رسند ابريشم، اسلحه، روغن و گندم خريدارى كرده و به يمن مى آورند.
  خديجه تعدادى از افراد لايق را استخدام كرد تا با پول او تجارت كنند. ثروت خديجه روز به روز زياد و زيادتر مى شود، او بيش در اين سفرها بيش از هزار سكّه طلا سود كرده است.
  البته خديجه مقدارى از ثروت خود را در راه خير مصرف مى كند و براى همين خدا به او بركت زيادى مى دهد. اين قانون است: هر كس سخاوت داشته باشد، بركت به سويش مى آيد.


title: راز دل با كه بگويم؟
text:
    راز دل با كه بگويم؟


  سر و صدايى به گوش مى رسد، چه خبر شده است؟ گويا براى خديجه مهمان آمده است. آنها فرستاده شاه يمن هستند.
  مَيسِره با احترام زيادى از آنها پذيرايى مى كند. من فكر مى كنم آنها براى كار مهمّى به اينجا آمده اند. 
  پيرمردى كه همراه آنان است به مَيسِره مى گويد: من مى خواهم بانو را ببينم.
  مَيسِره از او مى خواهد كه دقايقى صبر كند تا او به بانو خبر بدهد.
  در اين مدّت من با آن پيرمرد سخن مى گويم. مى فهمم كه آنها براى خواستگارى خديجه آمده اند. آرى، خديجه خواستگاران زيادى دارد، بزرگان عرب از قبيله هاى مختلف خواهان او هستند. امروز هم كه شاه يمن به جمع آنها اضافه شد!
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: 
  ـ مگر در كشور يمن، زن قحطى است؟ چرا شاه آن كشور به خواستگارى بانويى بيايد كه چهل سال از عمر او مى گذرد؟!
  ـ چه كسى به تو گفته است كه خديجه چهل سال دارد؟
  ـ همه اين را مى گويند.
  ـ امّا اين را بدان كه خديجه فقط بيست و پنج سال دارد.
  ـ حرف جديدى مى زنى؟
  ـ اگر خديجه چهل سال داشت هرگز پادشاه يمن به خواستگارى او نمى آمد.
  اكنون مَيسِره نزد پيرمرد مى آيد و از او مى خواهد تا همراهش برود. ما هم همراه آنها مى رويم.
  وارد اتاق خديجه مى شويم. وسط اتاق پرده اى زده اند، در گوشه اى مى نشينيم. خديجه وارد مى شود و پشت پرده مى نشيند.
  اكنون پيرمرد صدايش را صاف مى كند و مى گويد:
  ـ بانو! خيلى ممنون كه اجازه داديد ما با شما ملاقات كنيم. 
  ـ خواهش مى كنم.
  ـ من از طرف شاه يمن به اينجا آمده ام. شاه شيفته خوبى ها و كمالات شما شده است و مرا به اينجا فرستاده تا از شما براى او خواستگارى كنم.
  ـ من فعلاً تصميم ازدواج ندارم.
  ـ آيا شما دوست نداريد ملكه يمن بشويد؟
  ـ ببخشيد. من بايد بروم.
  خديجه از جاى خود برمى خيزد و اتاق را ترك مى كند. ما هم از خانه بيرون مى رويم.
  										* * *
  چرا خديجه اين پيشنهاد را قبول نكرد؟ خيلى ها آرزو دارند ملكه يمن بشوند. يمن، بهشت روى زمين است! آنجا ديگر از اين هواى گرم و خشك خبرى نيست.
  شنيده ام كه ابوسفيان، ابوجهل و خيلى ها به خواستگارى خديجه آمده اند و خديجه به هيچ كدام آنها روى خوش نشان نداده است; زيرا همه آنها به طمع مال و ثروت به خواستگارى او آمده اند.
  ولى ماجراى خواستگارى شاه يمن با خواستگاران قبلى فرق مى كند، او به طمع ثروت خديجه به خواستگارى نيامده است، همه ثروت يمن در دست اوست، او هرگز نيازى به ثروت خديجه ندارد.
  پس راز اين خواستگارى چيست؟
  ما بايد فكر كنيم و اين راز را كشف كنيم...
  فهميدم. شاه يمن به دنبال زيبايى و جمال خديجه است! او شنيده است كه خديجه، زيباترين بانوى عرب است و براى همين شيفته او شده است!
  جالب است بدانى كه يمن زير نظر حكومت ايران اداره مى شود. پادشاه ساسانى يكى از ايرانيان را به عنوان شاه يمن انتخاب كرده است.
  اكنون شاه يمن مى خواهد ازدواج كند. مردم يمن همه عرب هستند، او مى خواهد يك زن عرب بگيرد و او را ملكه آنجا كند تا مردم به حكومت او رضايت بيشترى نشان بدهند. آرى، اگر ملكه، عرب باشد آنها ديگر حكومت را حكومتى عربى مى دانند.
  شاه يمن به دنبال زيباترين زن عرب است، ملكه بايد زيبا باشد.
  										* * *
  وقتى زنان مكّه از موضوع با خبر مى شوند خديجه را سرزنش مى كنند و مى گويند: چرا خواستگار به اين خوبى را رد كردى؟ مگر تو نمى خواهى شوهر كنى؟
  خديجه هيچ جوابى به آنها نمى دهد. او سكوت مى كند ولى قدرى ناراحت مى شود. تا كى او بايد اين حرف ها را بشنود؟
  كاش مادرش، فاطمه زنده بود. آن وقت خديجه مى توانست با او درد دل كند.
  مادرِ خديجه، زنى بود مؤمن، از نسل ابراهيم(ع). تا زمانى كه او زنده بود خديجه هيچ غمى نداشت. خديجه اين پاكى قلب را از مادر به ارث برده است. 
  اكنون خديجه براى زيارت قبر مادر مى رود. او ساعتى كنار قبر مادر مى نشيند. بعد كنار قبر پدر مى رود.
  هوا رو به تاريكى است، خديجه از جا برمى خيزد تا به خانه برگردد.
  										* * *
  آن خانم كيست كه به سوى خانه خديجه مى آيد؟ 
  او خواهر خديجه است و نامش «هاله» است. او به ديدار خواهرش مى رود.
  من مدّتى صبر مى كنم. ساعتى مى گذرد، اكنون هاله از خانه خديجه بيرون مى آيد. ما به سويش مى رويم تا با او سخن بگوييم.
  من براى هاله توضيح مى دهم كه دارم براى جوانان، كتابى در مورد خديجه مى نويسم. دوست دارم بدانم چرا خديجه به همه خواستگاران خود جواب رد مى دهد.
  او نگاهى به ما مى كند و به فكر فرو مى رود. بعد از مدّتى از ما مى خواهد كه به خانه او برويم تا براى ما سخن بگويد.
  قدرى راه مى رويم. وقتى به درِ خانه او مى رسيم همسر او به استقبال ما مى آيد. حتماً مى دانى كه عرب ها خيلى مهمان نواز هستند. 
  وارد خانه مى شويم، دو دختر را مى بينيم كه در حياط خانه مشغول بازى هستند. 
  وارد اتاق مى شويم، من قلم به دست مى گيرم و هاله سخن مى گويد:
  										* * *
  روز عيد بود و مردم مكّه كنار كعبه جمع شده بودند. همه جا جشن و سرور بود. عدّه اى شيرينى و شربت مى دادند. همه آنها لباس هاى نو پوشيده بودند.
  خديجه كنار كعبه آمده بود و به مردم نگاه مى كرد. او از بت هايى كه مردم مى پرستيدند بيزار بود و به دنبال روشنايى مى گشت.
  در آن روز مسافرى از شام به مكّه آمده بود و در گوشه اى نشسته و به فكر فرو رفته بود. خديجه متوجّه شد آن مسافر، يكى از پيروان حضرت عيسى(ع) است كه به اينجا آمده است. خديجه نزد او رفت. چند نفر ديگر هم دور آن مسافر جمع شده بودند. 
  مسافر رو به آنها كرد و گفت: به زودى آخرين پيامبر خدا در اين شهر ظهور خواهد كرد و به بت پرستى پايان خواهد داد.
  خديجه از شنيدن اين مطلب خيلى خوشحال شد. مژده آمدن آخرين پيامبر قلب او را شاد كرد.
  از همان روز خديجه منتظر شد! منتظرى كه سر از پا نمى شناخت.
  به زودى آخرين و كامل ترين دين خدا در اين سرزمين ظهور خواهد كرد، جبرئيل نازل خواهد شد و سخن خدا را براى بشر خواهد آورد.
  از همان روز خديجه به انتظار نور نشسته است. او دعا مى كند كه هر چه زودتر اين وعده خدا فرا برسد.
  										* * *
  خديجه شنيده است كه وقتى آخرين پيامبر خدا ظهور كند با مشكلات زيادى روبرو خواهد شد و بت پرستان او را اذيّت و آزار خواهند كرد.
  مردمى كه ساليان سال، بت ها را پرستيده اند، چگونه باور كنند كه اين بت ها چيزى جز سنگ نيستند؟ 
  نسل در نسل براى آنها از قداست اين بت ها سخن گفته اند. طبيعى است كه در مقابل حرف جديد موضع بگيرند و دشمنى كنند.
  خديجه همه اين ها را مى داند و به فكر يارى آخرين پيامبر خداست. 
  او خوب مى داند كه تبليغ دين آسمانى نياز به پول و ثروت دارد، براى همين او به تجارت رو آورده است و با هدفى مقدّس به فعاليّت اقتصادى مشغول است. 
  او مى خواهد با ثروت خويش، آخرين پيامبر را يارى كند. اين هدف مقدّس است كه به او هم انگيزه مى دهد و هم بركت!
  										* * *
  مردانى كه بوى پول به مشامشان رسيده است به خواستگارى خديجه مى آيند; امّا خديجه همه آنها را خوب مى شناسد و همه را نااميد مى كند.
  آخر چگونه با كسى ازدواج كند كه عشق بت و پول در دل دارد؟ 
  درست است كه ابوسفيان يكى از ثروتمندان بزرگ اين شهر است; امّا خديجه هيچ علاقه اى به او ندارد.
  خديجه چگونه مى تواند با كسى كه مردم را به بت پرستى تشويق مى كند ازدواج كند؟
  پادشاه يمن هم نه به طمع ثروت خديجه، بلكه به دليل زيبايى ظاهرى آن بانو به خواستگارى آمده است; امّا او نيز آتش پرست است و چندان فرقى با ابوسفيان ندارد.
  خديجه به خداى يكتا ايمان دارد و از همه بت ها بيزار است. او به آرمان بلند خود فكر مى كند. او مى خواهد وقتى آخرين پيامبر ظهور كند بتواند بدون هيچ مزاحمى، حق را يارى كند; همان پيامبرى كه از نسل ابراهيم(ع) است.


title: مى خواهم برايت زن بگيرم!
text:
    مى خواهم برايت زن بگيرم!


  پيرمردى نورانى همراه با چند نفر به سوى خانه خديجه مى روند. بيا ما هم آنجا برويم ببينيم چه خبر است. 
  آن پيرمرد ابوطالب است، فرزند عبدالمطلّب. او رئيس طايفه بنى هاشم است.
  آنها براى ديدار با خديجه وارد خانه او مى شوند. خديجه با آمدن آنها خوشحال مى شود.
  اكنون ابوطالب چنين مى گويد:
  ـ من آمده ام تا از تو خواهشى بكنم.
  ـ بفرماييد. هر كارى داشته باشيد من انجام مى دهم.
  ـ محمّد، پسر برادرم را حتماً مى شناسى.
  ـ آرى، او را مى شناسم. در امانت دارى زبانزد همه است.
  ـ تقاضاى من اين است كه به او در كاروان تجارى خود كارى بدهيد. من مى خواهم او را داماد كنم. شايد بتوانم با مزدى كه به او مى دهيد زندگى اش را سر و سامان بدهم.
  ـ باشد، به او بگوييد خود را براى سفر شام آماده كند. من به ديگران يك شتر به عنوان مزد مى دهم; امّا به محمّد(ص) دو شتر خواهم داد. 
  ـ خيلى ممنونم. خدا به شما بركت بدهد.
  										* * *
  اكنون ابوطالب نزد محمّد مى رود تا به او خبر بدهد كه خديجه با پيشنهاد او موافقت كرده است. محمّد(ص) هر چه زودتر بايد براى سفر آماده شود.
  به راستى آيا محمّد(ص) مى تواند به خوبى تجارت كند؟ او كه تا به حال تجربه تجارت ندارد و فقط در كوه ها و بيابان ها چوپانى كرده است.
  ابوطالب از خدا مى خواهد كه او در اين سفر موفّق شود، در اين صورت شايد در سفرهاى بعدى هم خديجه از او كمك بخواهد.
  عبدالله، پدر محمّد(ص) سال ها پيش، قبل از تولّد او از دنيا رفت. آمنه، مادر او هم خيلى سال است فوت كرده است. همه دلخوشى محمّد(ص)، عمويش ابوطالب است.
  ابوطالب خيلى خوشحال است. وقتى محمّد(ص) از سفر برگردد مى تواند براى او به خواستگارى برود و دخترى نجيب و خوب براى او بگيرد. 
  										* * *
  خديجه با خدمتكار خود مَيسِره سخن مى گويد:
  ـ اى ميسره! محمّد را مى شناسى؟
  ـ آرى، كيست كه خوبى و امانت دارى او را نشنيده باشد.
  ـ قرار است كه او در اين سفر همراه شما باشد. حتماً مى دانى كه او از نسل ابراهيم(ع) است و احترامش لازم است. از تو مى خواهم تو در اين سفر همراه او باشى و او را يارى كنى. 
  ـ چشم، بانوى من!
  چند روز مى گذرد، ديگر وقت سفر به شام است. اكنون محمّد(ص) بيست و پنج سال دارد و مى خواهد براى مدّتى از عموى خود جدا بشود. 
  او براى خداحافظى به خانه عمويش، ابوطالب مى رود. ابوطالب او را در آغوش مى گيرد و برايش دعاى سفر مى خواند و از خدا مى خواهد تا او به سلامتى، اين سفر را پشت سر بگذارد.
  محمّد(ص) به سوى كعبه مى رود و گرد آن طواف مى كند و با خداى خويش سخن مى گويد و آماده حركت مى شود. 
  او بايد سريع خودش را به محل كاروان برساند.
  										* * *
  هنوز خورشيد طلوع نكرده است. مَيسِره منتظر محمّد(ص) است. او همه شتران را آماده كرده است. محمّد(ص) نزد او مى آيد. بايد همه كالاها را بار شترها كرد و حركت نمود.
  كارگران مشغول بار زدن شترها هستند، تعدادشان بسيار زياد است. محمّد(ص) بر كار آنها نظارت مى كند تا بارها به دقّت بسته شوند. 
  ساعتى مى گذرد، آفتاب بالا آمده است. ديگر وقت حركت است. صداى زنگ شترها به گوش مى رسد. كاروان به سوى شام حركت مى كند.


title: درختى كه به يكباره سبز شد!
text:
    درختى كه به يكباره سبز شد! 


  اوّل بايد از كوه ها عبور كنيم و بعد از آن به بيابان هاى خشك مى رسيم. چند روزى مى گذرد، ما آرام آرام به سوى شام حركت مى كنيم.
  در يكى از روزها مسافت زيادى را طى مى كنيم. همه خسته شده ايم، غروب نزديك است، ديگر بايد در همين اطراف اتراق كنيم. ما داخل درّه اى عميق هستيم.
  مَيسِره مى خواهد دستور توقّف بدهد; امّا محمّد(ص) به او مى گويد:
  ـ نگاه به آسمان كن، چه مى بينى؟
  ـ خورشيدِ در حال غروب! 
  ـ نه، طرف مشرق را مى گويم. خوب نگاه كن!
  ـ ابرهاى سياه را مى بينم.
  ـ اين نشانه باران است. ما نبايد در اينجا اتراق كنيم.
  به دستور محمّد(ص) كاروان به حركت خود ادامه مى دهد; امّا كاروان ديگرى كه همراه ما مى آيد در همين درّه اتراق مى كند. نام رئيس آن كاروان، مُصْعَب است.
  مَيسِره از سر دلسوزى نزد مُصْعَب مى رود: 
  ـ امشب در اينجا اتراق نكنيد. اگر باران ببارد خطر سيل شما را تهديد مى كند.
  ـ چه كسى گفته كه در اين فصل تابستان در اينجا باران مى بارد؟
  ـ محمّد. 
  ـ برو به او بگو كه اگر ما از باران مى ترسيديم هرگز تاجر نمى شديم! 
  مَيسِره ناراحت مى شود و برمى گردد. كاروان به حركت خود ادامه مى دهد. ما با سختى از آن درّه عبور مى كنيم.
  هوا كم كم تاريك مى شود، در آن طرف تپّه اى به چشم مى آيد. وقتى بالاى آن تپّه مى رسيم محمّد(ص) اينجا را براى اتراق مناسب مى بيند.
  بارها را از شترها پايين مى گذاريم و چند خيمه كوچك برپا مى كنيم. شام مختصرى مى خوريم.
  تو كه خيلى خسته هستى زود به خواب مى روى. من به آسمان نگاه مى كنم. نور مهتاب، همه جا را روشن كرده است. نسيم مىوزد، هوا خنك مى شود. كم كم خواب به چشمانم مى آيد.
  قطرات بارانى كه بر ما مى بارد از خواب بيدارمان مى كند. چه باران تندى! هوا طوفانى شده است. همه جا تاريك است، مهتاب ديگر پيدا نيست. ابرهاى سياه به اينجا رسيده اند. 
  باران تندى مى بارد! آب از اين كوه ها جارى مى شود و به سمت درّه مى رود. 
  چقدر خوب شد كه ما به بالاى اين تپّه آمديم!
  										* * *
  صبح فرا مى رسد، ديگر از ابرها خبرى نيست. اكنون مى توانيم به سوى شام حركت كنيم. 
  آنجا را نگاه كن! چند نفر به سوى ما مى آيند. آنها كيستند؟
  نزديك تر مى آيند. آنها همراهان مُصْعَب هستند كه ديشب در آن درّه اتراق كردند. پس شترهاى آنها كجايند؟ 
  آنها نزد محمّد(ص) مى آيند و به او خبر مى دهند كه ديشب سيل آمد. و مُصْعَب و ديگران كه نمى توانستند از كالاها دل بكنند، گرفتار شده وغرق شدند. همه شترها در تاريكى شب رميدند. 
  همان باران تند كه بر دل اين كوه ها باريد، سيل بزرگى شد و در آن درّه به راه افتاد. 
  از آن كاروان فقط همين چند نفر مانده اند كه نه شترى دارند و نه بارى!
  محمّد(ص) از مَيسِره مى خواهد تا به آنها قدرى غذا بدهد كه بتوانند به مكّه باز گردند.
  										* * *
  كاروان به پيش مى رود، روزها و شب ها مى گذرند، كوه ها و بيابان ها پشت سر گذاشته مى شوند... 
  ما فاصله زيادى تا شهر شام نداريم. اين ها، درختان زيتون هستند كه در اين اطراف روييده اند. 
  نزديك ظهر است و خوب است همين جا، كنار آن صومعه اتراق كنيم.
  صومعه به جايى مى گويند كه يهوديان براى عبادت در آنجا جمع مى شوند. بعضى از مردم اين سرزمين پيرو دين موسى(ع) باقى مانده اند.
  آفتاب مى تابد، بايد زير سايه درختان برويم. شتران رها مى شوند تا علف هاى خودرويى را كه در اينجا روييده است بخورند.
  مَيسِره آن طرف ايستاده است و مواظب كالاها است. عدّه اى هم آتشى روشن مى كنند تا بعد از مدّت ها، غذاى گرمى بخوريم.
  من فكر مى كنم كه ناهار، كباب باشد! آنها گوسفندى را در ميانه راه خريده اند و قرار است گوشت آن را كباب كنند. 
  خوب است من هم در تهيّه ناهار كمكى بكنم. گوشت تازه گوسفند را آماده كرده و روى آتش مى گذارم.
  صدايى به گوش مى رسد: بشتابيد! بشتابيد! 
  اين يكى از همراهان ما است كه كمك مى طلبد.
  با شنيدن اين صدا همه از جا برمى خيزند، شمشيرهاى خود را برمى دارند و با سرعت مى روند.
  چه خبر شده است؟ آيا خطرى كاروان را تهديد كرده است؟ آيا دزدان به ما حمله كرده اند؟
  در اين ميان نگاهم به مردى مى افتد كه به سوى صومعه مى دود. هيچ خبرى از دزدان نيست، همه بارهاى كاروان صحيح و سالم است:
  ـ چه شده كه همه را به يارى فرا خواندى؟
  ـ مگر نديدى كه آن مرد يهودى چگونه به محمّد(ص) خيره شده بود؟ مگر نمى دانى كه يهوديان، دشمن او هستند؟
  										* * *
  من برمى خيزم و نزديك صومعه مى روم. مى بينم كه آن يهودى در بالاى پشت بام صومعه ايستاده است و به آن طرف نگاه مى كند. او به محمّد(ص) خيره شده است كه زير درختى نشسته است. 
  او را صدا مى زنم و به او مى گويم:
  ـ چرا قصد جان محمّد را كردى؟ 
  ـ چه كسى اين حرف را زده است؟
  ـ مگر نيامده بودى تا به او آزارى برسانى؟ 
  ـ هرگز! من آمده بودم تا او را ببينم! من مثل بقيه يهوديان نيستم. من هيچ گاه حق را كتمان نمى كنم. من هرگز دينم را به دنيا نمى فروشم.
  ماجرا چيست؟ او بايد براى من بيشتر سخن بگويد. نزديك تر مى شوم و از او مى خواهم برايم سخن بگويد.
  										* * *
  سال ها پيش استادى داشتم كه براى من تورات مى خواند. نسخه اى از تورات اصلى به دست او رسيده بود. او برايم مى گفت كه علماى يهود تورات را تحريف كرده اند. 
  يك روز او مرا صدا زد و به من خبر داد كه مرگش نزديك است. سپس صفحه اى از تورات را به من نشان داد و گفت: اين صفحه را بخوان.
  من شروع به خواندن آن كردم. در آن صفحه، نشانه هاى آخرين پيامبر خدا نوشته شده بود. آن نشانه ها آن قدر واضح بود كه وقتى من آن صفحه را خواندم خيال كردم پيامبر موعود را مى بينم.
  اشك در چشمان استادم حلقه زد، بعد دست مرا گرفت و كنار درخت خشك شده اى برد و گفت: به زودى آخرين پيامبر خدا از اينجا عبور خواهد نمود و زير اين درخت خواهد نشست. اين درخت سال هاست كه خشكيده است، وقتى آخرين پيامبر زير آن بنشيند اين درخت، سبز خواهد شد و برگ هاى تازه خواهد داد. اين معجزه اى خواهد بود تا تو بتوانى او را بشناسى. يادت باشد كه سلام مرا به او برسانى. 
  اكنون سال هاست كه من منتظر آمدن پيامبر موعود هستم. هر وقت كاروانى از مكّه به اينجا مى آيد به جستجوى او هستم.
  من امروز از بالاى بلندى، چشم به راه دوخته بودم. شما را ديدم كه به اين سو مى آييد. حسّى به من مى گفت كه امروز گمشده خود را مى يابم. 
  جوانى را در كاروان شما ديدم كه شبيه گمشده من بود. با خود گفتم خوب است او را امتحان كنم. اوّلين نشانه پيامبر اين است كه او هرگز بت پرست نباشد. رو به او كردم و گفتم: اى جوان عرب! تو را به لات و عُزّى قسم مى دهم.
  او در جواب من گفت: واى بر تو، اى مرد يهودى! نام خدا را رها مى كنى و نام بت ها را به زبان مى آورى!
  سريع برگشتم و كتاب تورات را در دست گرفتم و آمدم، گاهى نگاه به تورات مى كردم و گاهى نگاه به آن جوان. 
  همه نشانه هاى آن درست بود. اكنون بايد صبر مى كردم تا ببينم معجزه سبز شدن درخت روى مى دهد يا نه.
  شما بارهاى شتران را باز كرديد و سپس به زير سايه درختان سبز رفتيد; امّا آن جوان به زير همان درخت خشكيده رفت كه استادم نشانم داده بود.
  به اذن خدا آن درخت سبز شد و در يك لحظه، برگ هاى تازه داد. باور كردن آن سخت بود.
  اينجا بود كه من بى اختيار شدم و به سوى آن جوان دويدم تا صورتش را ببوسم. ناگهان صدايى بلند شد: «بشتابيد! بشتابيد»، همه به سوى من هجوم آوردند و من فرار كردم.
  										* * *
  به زودى محمّد(ص) دعوت خود را آشكار خواهد كرد و جبرئيل بر او نازل خواهد شد. او همان كسى است كه پيامبران الهى، مژده آمدنش را داده اند.
  ما از اوّل اين سفر با او همسفر بوديم و او را نمى شناختيم.
  بايد نزد مَيسِره برويم و ماجرا را به او بگوييم. حتماً او خيلى خوشحال خواهد شد.
  آيا تو مى دانى مَيسِره كجاست؟
  او زير آن درخت زيتون نشسته است. نزد او مى رويم و با او سخن مى گوييم. او از جاى خود برمى خيزد و به همان صومعه مى رود تا با آن مرد يهودى سخن بگويد.
  مدّتى مى گذرد. مَيسِره به سوى ما مى آيد. او بسيار خوشحال است كه حقيقتى بزرگ را فهميده است. 
  										* * *
  اكنون ديگر موقع حركت است، بايد هر چه سريع تر به شهر شام برويم. فكر مى كنم ما نزديك غروب آفتاب، آنجا باشيم... 
  نگاه كن! آنجا دروازه شهر شام است. بعد از مدّتى ما به محل اتراق كاروان ها مى رويم و بارها را از شترها پايين مى گذاريم.
  عدّه اى براى خريدن كالاها آمده اند; امّا آنها بايد بروند و صبح زود بيايند.
  امشب، آسمان شام مهتابى است. نسيم خنكى مىوزد. بوى برگ درختان زيتون به مشام مى رسد.
  هنوز آفتاب نزده است كه تاجران شام مى آيند تا كالاهاى ما را خريدارى كنند. جمعيّت زيادى جمع مى شود، هر كس براى كالاها قيمتى مى گذارد.
  كالايى كه ما آورده ايم، عطر و صمغ و نقره و طلاست. بايد همه اين ها را بفروشيم و ابريشم و اسلحه و روغن و گندم خريدارى كنيم و به مكّه ببريم.
  من كه سررشته زيادى از كار تجارت ندارم، بايد منتظر بمانم تا كار خريد و فروش كالاها تمام شود.
  										* * *
  چند روز مى گذرد، ما آماده بازگشت مى شويم. كالاهاى خريدارى شده را بر روى شترها بار مى زنيم و كاروان به سوى مكّه حركت مى كند. 
  راهى بس طولانى در پيش داريم. بيابان ها و كوه ها را پشت سر مى گذاريم، شب ها و روزها مى گذرند...
  ما اكنون نزديك مكّه هستيم. اينجا بازار «تهامه» است، جايى كه مى توانيم كالاهايى را كه از شام آورده ايم بفروشيم. تاجرانى در اينجا هستند كه كالاى ما را مى خرند و به سوى يمن مى برند.
  مدّتى در اينجا مى مانيم. كالاها به قيمت خوبى به فروش مى روند. وقتى كار فروش كالاها تمام شود به مكّه خواهيم رفت. 
  مَيسِره خيلى خوشحال به نظر مى رسد، كاروان امسال، چندين برابرِ سال هاى قبل سود داشته است.
  اين سودِ زياد فقط به بركت حضور محمّد(ص) است!


title: براى بانو خبرى خوش آوردم!
text:
    براى بانو خبرى خوش آوردم!


  وارد شهر مكّه مى شويم، گويا خبر ورود ما به مردم رسيده است. آن پيرمرد كه به اين سو مى آيد، ابوطالب است. او به استقبال برادرزاده اش، محمّد(ص) آمده است.
  اكنون محمّد(ص) در آغوش عموى مهربانش است. اشك شوق در چشمان هر دو حلقه مى زند. ابوطالب خدا را شكر مى كند كه محمّد(ص) صحيح و سالم از سفر برگشته است. 
  آنها به سوى خانه حركت مى كنند. محمّد(ص) ماجراى سفر را براى عمويش مى گويد. ابوطالب لبخندى مى زند. 
  ابوطالب با خود فكر مى كند كه ديگر مى تواند زندگى محمّد(ص) را سر و سامان بدهد. وقتى او به خانه مى رسد از همسرش، فاطمه بنت اَسَد مى خواهد كه در جستجوى همسر مناسبى براى محمّد(ص) باشد.
  به راستى چه كسى لياقت خواهد داشت كه همسر آخرين پيامبر باشد؟
  										* * *
  مَيسِره به سوى خانه خديجه مى رود تا به او گزارش سفر را بدهد. او وارد خانه مى شود و به سوى اتاق بانو مى رود. او در گوشه اى مى نشيند و منتظر آمدن بانو مى شود.
  بعد از لحظاتى بانو وارد مى شود، مَيسِره از جا برمى خيزد:
  ـ بانوى من، سلام!
  ـ سلام بر مَيسِره! 
  ـ خبر خوبى براى شما دارم. مى دانم شما از شنيدن آن خيلى خوشحال مى شويد.
  ـ خوش خبر باشى!
  ـ در اين سفر ما به اندازه چهل سفر سود كرديم، اين سكّه هاى طلا سود اين سفر است.
  ـ خدا را شكر. مگر شما در اين سفر چه خريديد و چه فروختيد كه اين قدر سود كرديد؟
  ـ ما همان كالاى هميشگى را خريد و فروش كرديم. 
  ـ پس چرا اين همه سود كرديد؟
  ـ من فكر مى كنم همه اين ها به بركت پيامبر موعود بود.
  ـ پيامبر موعود! تو او را از كجا مى شناسى؟
  اينجاست كه مَيسِره به خود مى آيد. يادش مى آيد كه خديجه از ماجراى آن مرد يهودى خبر ندارد.
  خديجه منتظر است تا مَيسِره پاسخ بدهد. مَيسِره بايد همه ماجرا را شرح بدهد. به راستى مَيسِره در اين سفر چه ديده و چه شنيده است؟
  										* * *
  ـ بانوى من! وقتى ما نزديكى شام رسيديم كنار صومعه اى اتراق كرديم. در آنجا معجزه اى روى داد؟
  ـ چه معجزه اى؟ 
  ـ وقتى در آنجا اتراق كرديم، محمّد به زير درخت خشكيده اى رفت. ناگهان آن درخت سبز شد.
  ـ يعنى آن درخت برگ هاى تازه درآورد؟
  ـ آرى، آنجا بود كه مردى يهودى به سوى محمّد آمد و خيره به او نگاه كرد و به ما خبر داد كه محمّد، همان پيامبر موعود است.
  ـ اكنون محمّد كجاست؟ او چرا براى گرفتن مزدش اينجا نيامد؟
  ـ او به خانه عمويش رفت. شايد فردا به اينجا بيايد.
  										* * *
  بايد به مَيسِره مژدگانى بدهم! او بهترين خبر را براى من آورده است.
  خديجه دستور مى دهد تا دويست درهم و دو شتر به مَيسِره به عنوان مژدگانى بدهند.
  مَيسِره تشكر مى كند و از بانو اجازه مى گيرد و اتاق را ترك مى كند.
  او به ياد سال ها پيش مى افتد، روزى كه مسافرى از شام به مكّه آمده بود تا زادگاه آخرين پيامبر خدا را ببيند. 
  هنوز طنين صداى آن مسافر در گوش خديجه است: «بزودى آخرين پيامبر خدا در اين شهر ظهور خواهد كرد و به آيين بت پرستى پايان خواهد داد».
  خديجه از همان روز منتظر آخرين پيامبر بود; امّا نمى دانست كه گمشده اش، پسرعمويش، محمّد(ص) است. 
  حتماً تعجّب مى كنى؟ شايد تا به حال اين مطلب را نشنيده اى. محمّد(ص) و خديجه دختر عمو و پسر عمو هستند. هر دوى آنها از نسل «قُصَىّ» مى باشند. 
  نمى دانم نام «قُصَىّ» را شنيده اى؟ او از نسل ابراهيم(ع) بود و چندين پسر داشت. 
  يكى از پسرهاى او «عَبْدمَناف» بود كه محمّد(ص) از نسل اوست، پسر ديگر او «عَبْدالعزى» بود كه خديجه از نسل او مى باشد.
  اكنون خديجه به پسرعمويش مى انديشد.


title: فقط به خاطر تو
text:
    فقط به خاطر تو 


  چند روز مى گذرد و خديجه در قلب خود احساس خوبى نسبت به محمّد(ص) پيدا مى كند. او نمى تواند اين احساس خود را به زبان بياورد. قلب او جايگاه عشق مقدّسى شده است.
  خديجه شنيده است كه ابوطالب در جستجوى همسرى نجيب براى محمّد(ص) است. خديجه با خود فكر مى كند كه چقدر خوب بود محمّد(ص) به خواستگارى او مى آمد.
  آيا او مى تواند اين عشق را به كسى بگويد؟ 
  نه، اگر مردم اين مطلب را بفهمند، چه خواهند گفت؟
  خديجه! تو ديوانه شده اى؟ آخر تو كه خواستگارانى چون شاه يمن دارى، چرا مى خواهى همسر محمّد(ص) بشوى؟ آيا فراموش كرده اى كه او تا ديروز كارگر تو بوده است؟
  مگر او از مال دنيا چه دارد؟ 
  همه سرمايه او تا چندى قبل، يك چوب دستى بود كه با آن چوپانى مى كرد. او فقط دو شتر دارد كه آنها را خود تو به عنوان مزد به او داده اى. 
  آخر چه شد كه تو ملكه يمن بودن را رها كردى و حالا مى خواهى با يك چوپان ازدواج كنى.
  اين ها سخنانى است كه مردم به خديجه خواهند گفت.
  خديجه با خود فكر مى كند...
  										* * *
  شب ها كه همه مردم به خواب مى روند، خديجه بيدار است. او كه سال ها در انتظار پيامبر موعود بوده است، اكنون گمشده خود را يافته است.
  خديجه مى داند كه وقتى محمّد(ص) رسالت خود را آشكار كند، اين مردم بت پرست او را اذيّت و آزار خواهند كرد.
  زندگى با محمّد(ص) پر از دغدغه هاى بزرگ است، اين زندگى سراسر، مبارزه با بت ها و طاغوت هاى زمان است.
  هر كس جاى خديجه باشد به زندگى راحت خود فكر مى كند. مگر او چه چيزى كم دارد؟ ثروت فراوانى دارد و بهترين خانه اين شهر از آنِ اوست. 
  او اين همه خواستگارِ ثروتمند دارد. كافى است به يكى از آنها جواب مثبت بدهد. او مى تواند زندگى راحتى داشته باشد.
  همه اين ها درست است; امّا دل خديجه به دنبال چيز ديگرى است.
  										* * *
  خدايا! راز خود را با كه بگويم؟ آيا كسى حرف مرا خواهد فهميد؟ آيا كسى مرا باور خواهد كرد؟ 
  من فقط به خاطر تو مى خواهم با محمّد(ص) ازدواج كنم، پس خودت كمكم كن! خودت ياريم كن! 
  تو بر هر كارى توانا هستى. تو مى توانى مرا به او برسانى. تو مى توانى دل او را به من متمايل كنى. 
  خدايا! من اكنون به كمك تو نياز دارم. من هيچ كسى را غير از تو ندارم...
  آفتاب سوزانِ مكّه بيداد مى كند. اكنون اطراف كعبه خلوت است و خديجه مى تواند براى طواف برود. 
  او بر جاى دست ابراهيم(ع) بوسه مى زند و سپس پرده كعبه را مى گيرد و با خداى خويش سخن مى گويد. اشك او جارى مى شود...
  خديجه با چشمانى كه ديگر قرمز شده است به خانه مى رود. وقتى به خانه مى رسد، مستقيم به اتاق خود مى رود و در را مى بندد. خدمتكاران او تعجّب مى كنند. چه شده است؟ چرا خديجه اين قدر ناراحت است؟ 
  يكى از خدمتكاران به خانه هاله، خواهر خديجه مى رود و از او مى خواهد تا به ديدن خديجه بيايد.
  هاله با سرعت خود را به خانه خديجه مى رساند و وارد اتاق مى شود. او كنار خديجه مى آيد. حال او را دگرگون مى يابد. او نگاهى به خديجه مى كند و مى گويد:
  ـ خواهر! چه شده است؟ چرا رنگ صورتت پريده است؟ 
  ـ چيزى نيست. 
  آيا خديجه مى تواند راز خود را به خواهرش، هاله بگويد؟ 
  نه، بايد صبر كرد، هنوز وقت آن نشده است. مى ترسم هاله هم به خديجه اعتراض كند و چنين بگويد: رسم است كه مرد به خواستگارى زن برود، حالا تو مى خواهى به خواستگارى محمّد(ص) بروى! اگر تو كسى بودى كه خواستگار نداشتى، تعجّب نمى كردم. 
  										* * *
  شب فرا مى رسد و خديجه در اتاق خود تنها نشسته است. نورِ كم رنگ ماه از پنجره مى تابد. 
  خديجه در فكر است. چشمانش پر از اشك است. او نمى داند چه كند. خدا را صدا مى زند و از او يارى مى طلبد.
  خديجه حرفى ندارد كه همه سنت ها را بشكند و خودش به محمّد(ص) پيشنهاد ازدواج بدهد; امّا مشكل اين است كه او نمى داند آيا محمّد(ص) او را قبول خواهد كرد يا نه؟
  خديجه با خود مى گويد: نكند من لياقت همسرىِ محمّد(ص) را نداشته باشم.
  خدايا! من چه كنم؟ عشقى مقدّس را در قلبم ريختى و پريشانم كردى! فقط تو مى توانى آرامم كنى! 
  اى آرامش دلِ بندگانت!
  										* * *
  ـ مى خواستم مطلبى را به تو بگويم.
  ـ من آماده شنيدن آن هستم.
  ـ خواهر! چگونه من حرفم را بزنم؟
  ـ من خواهر تو هستم، راحت باش، حرفت را بزن.
  ـ من به يك نفر علاقه پيدا كرده ام. 
  ـ مبارك است! پس سرانجام تصميم گرفتى ازدواج كنى.
  خديجه لبخندى مى زند. هاله خيلى خوشحال مى شود و مى پرسد:
  ـ خوب بگو بدانم كدام مرد توانست دل تو را بربايد؟ تو به كدام خواستگارانت علاقه پيدا كرده اى؟ نكند شاه يمن را انتخاب كردى؟
  ـ نه، من به كسى علاقه پيدا كرده ام كه تا به حال به خواستگارى من نيامده است!
  ـ مى دانى كه ما خانواده نجيبى هستيم و هرگز اين رسم ها را نداشتيم!
  خديجه سرش را پايين مى اندازد و سكوت مى كند. او نمى داند به خواهر چه جوابى بدهد. چاره اى نيست بايد واقعيّت را بگويد پس چنين مى گويد:
  ـ خواهرم! آن روز عيد را به خاطر دارى كه مسافرى از شام به شهر ما آمده بود.
  ـ همان مسافر كه براى ديدن زادگاه آخرين پيامبر به مكّه آمده بود؟
  ـ آرى.
  ـ هرگز يادم نمى رود كه او چقدر مشتاق ديدن آخرين پيامبر بود.
  ـ خواهر! من فهميده ام كه آن پيامبر موعود كيست؟
  ـ راست مى گويى! پس چرا به من خبر ندادى؟ پيامبر موعود كيست؟
  ـ محمّد.
  ـ تو از كجا اين را فهميدى؟
  ـ اين مطلب را مَيسِره به من گفت. وقتى آنها به شام رفتند، يكى از علماى يهود، محمّد را مى بيند و به مَيسِره مى گويد او همان پيامبر موعود است.
  هر دو خواهر سكوت مى كنند و ديگر حرفى نمى زنند. آنها فقط به هم نگاه مى كنند.
  هاله نمى داند چه بگويد. راستش را بخواهى او به خواهر خود غبطه مى خورد. او باور نمى كند كه خديجه اين قدر آسمانى فكر كند.
  اگر اين ازدواج صورت بگيرد نام و ياد خديجه، جاودانه خواهد شد. خديجه مى خواهد همسر پيامبر خدا بشود.
  هاله راز گريه هاى شبانه خديجه را مى فهمد. آرى، چهره رنگ پريده خديجه نشانه عشق او به محمّد(ص) است.
  لحظاتى مى گذرد، اكنون هاله رو به خديجه مى كند و مى گويد: خواهر! محمّد جوان بسيار خوبى است; امّا آيا مى دانى كه دستش از مال دنيا خالى است؟
  خديجه چگونه جواب خواهر را بدهد؟
  										* * *
  چرا همه مردم نگاهشان به ثروت و مالِ دنياست و اگر مردى فقير باشد، كسى همسر او نمى شود؟
  اين ها از سنّت هاى جاهلى است كه مردم همه ارزش ها را در پول خلاصه مى كنند.
  مردم اين روزگار فقط به دنيا فكر مى كنند و شيفته آن شده اند; من اين را نمى خواهم. من مى خواهم شيفته آسمان باشم!
  اگر ملكه يمن بشوم به زودى اين عزّت به پايان خواهد رسيد و من فقط با يك كفن به قبر خواهم رفت. 
  من مى خواهم عزّتى بى پايان را براى خود بخرم و به سعادت ابدى برسم كه همان رضايت خداست. 
  من خديجه ام. از نسل ابراهيم(ع)!
  خواهرم! در نگاه من ثروتمند بودن ارزش نيست. اين را خوب بدان! ارزش هاى من چيزهايى است كه بوى آسمان مى دهد! 
  										* * *
  اكنون هاله به فكر فرو مى رود. او ديگر به خديجه حق مى دهد. هاله بايد براى خديجه مادرى كند. اگر مادر آنها زنده بود در اين شرايط براى خديجه چه مى كرد؟ هاله بايد همان كار را بكند. او خواهر بزرگ تر است.
  ديگر وقت خداحافظى است. هاله از جا برمى خيزد تا به خانه خود برود.
  خديجه خدا را شكر مى كند كه توانست حرف دلش را به خواهرش بگويد. هاله به خوبى حرف خديجه را فهميد و او را درك كرد.
  خديجه خود را منتظر سخنان تندى كرده بود. مثلاً خواهرش به او بگويد: مگر ديوانه اى كه عاشق يك چوپان شده اى؟ 
  ولى نام محمّد(ص) چيست كه اين گونه خواهر خديجه را آرام كرد؟
  آرى، اين نام آسمانى، آرام بخش همه دل ها است، ياد محمّد(ص)، ياد خداست.
  										* * *
  امشب خواب به چشمان هاله نمى رود. او به خديجه فكر مى كند و دلش مى خواهد به خواهرش كمك كند. 
  او مى داند كه اگر اين ازدواج سر نگيرد، خديجه ديگر ازدواج نخواهد كرد.
  هاله شنيده است كه ابوطالب به دنبال همسر مناسبى براى محمّد(ص) است. شايد به همين زودى محمّد(ص) ازدواج كند. هاله نبايد فرصت را از دست بدهد. 
  به راستى او چه بايد بكند؟ اگر زنان مكّه بفهمند كه خديجه عاشق محمّد(ص) شده است چه خواهند كرد؟ 
  هاله در حياط خانه قدم مى زند و به ستارگان آسمان نگاه مى كند كه در تاريكى شب مى درخشند.
  ناگهان فكرى به ذهن او مى رسد: بايد با محمّد سخن بگويم!
  آرى، بايد اين راز را با محمّد در ميان گذاشت. اين بهترين راه است. 
  										* * *
  ـ خديجه! سريع آماده شو!
  ـ هاله! مگر قرار است جايى برويم؟
  ـ آرى، مى خواهيم براى طواف كعبه برويم.
  ـ چشم. الان آماده مى شوم.
  بعد از دقايقى، خديجه همراه هاله به سوى كعبه حركت مى كنند. آن كوه را مى بينى! آنجا را كوه صفا مى گويند.
  آنجا را نگاه كن! آنجا دو نفر را مى بينى كه بالاى كوه صفا نشسته اند. چهره يكى از آنها آشنا به نظر مى رسد. او محمّد(ص)است كه با دوستش عمّار در بالاى كوه نشسته اند.
  نشستن روى كوه صفا ثواب زيادى دارد، كوه صفا همان جايى است كه وقتى آدم(ع) از بهشت رانده شد در بالاى آن قرار گرفت. آدم(ع) آن قدر بالاى اين كوه گريه كرد تا خدا گناه او را بخشيد. كوه صفا مكان بسيار مقدّسى است.
  										* * *
  هاله از خديجه مى خواهد تا لحظه اى در گوشه اى صبر كند. هاله خودش به سوى كوه صفا مى رود. او به عمّار اشاره مى كند تا از كوه پايين بيايد.
  نگاه خديجه به بالاى كوه صفا مى افتد، محمّد(ص) را مى بيند كه در آنجا نشسته است. گويى همه هستيش در آنجاست. قلبش تند تند مى زند. او سريع نگاه خود را از محمّد(ص) مى گيرد، نجابتش مانع مى شود تا به محمّد(ص) خيره بماند.
  عمّار از كوه پايين مى آيد. هاله به او چنين مى گويد: 
  ـ عمّار! من مى خواستم مطلب مهمّى را به تو بگويم.
  ـ چه مطلبى؟
  ـ شنيده ام كه ابوطالب به دنبال همسرى خوب و نجيب براى محمّد است.
  ـ آرى، من خودم پيشنهاد چند مورد را به آنها داده ام. 
  ـ خوب، نتيجه چه شده است؟
  ـ تو كه مى دانى مردم امروز فقط به پول و ثروت دنيا فكر مى كنند.
  ـ اى عمّار! من همسرى براى محمّد سراغ دارم كه اين گونه فكر نمى كند.
  ـ هاله! حتماً مى دانى كه هر كسى شايستگى ازدواج با محمّد را ندارد. محمّد به دنبال همسرى مى گردد كه نجيب باشد. 
  ـ من قول مى دهم كه بهترين گزينه را براى محمّد پيدا كرده باشم.
  ـ نامش چيست؟
  ـ خديجه!
  ـ خواهرت را مى گويى؟
  ـ آرى.
  										* * *
  عَمّار نمى داند چه بگويد، او خيلى تعجّب كرده است، چگونه زيباترين و ثروتمندترين بانوى عرب حاضر شده است با محمّد(ص) ازدواج كند؟ اين با عقل جور در نمى آيد.
  هاله بار ديگر عمّار را صدا مى زند و مى گويد: از تو مى خواهم تا با محمّد(ص) درباره اين موضوع سخن بگويى. 
  عمّار باز هم سكوت مى كند. او هر چه فكر مى كند به نتيجه اى نمى رسد. چه شده است كه خديجه، شاه يمن را جواب كرده و حالا مى خواهد همسر محمّد(ص) بشود؟ 
  اى عمّار! زياد فكر نكن!
  هيچ كس نمى تواند پاسخ اين سؤال را بدهد!
  خدا هم امروز به خديجه افتخار كرد. 
  اى عمّار! خديجه مى خواهد در اوجِ سياهى ها همچون خورشيدى بدرخشد.
  در روزگارى كه همه ارزش ها فراموش شده اند خديجه، چه انتخاب زيبايى كرد.
  هنر اين است كه در اوج سياهى ها بدرخشى، وقتى كه همه مردم خوب هستند، خوب بودن هنر نيست!! 
  										* * *
  هاله با عمّار خداحافظى مى كند و براى طواف مى رود، او در جستجوى خواهرش است و خواهرش را كنار كعبه مى يابد در حالى كه پرده كعبه را گرفته است و آرام آرام گريه مى كند و با خداى خود سخن مى گويد:
  خدايا!... فقط به خاطر تو! 
  من از ميان همه، محمّد(ص) را انتخاب كردم; و همه آداب و رسوم را كنار گذاشتم و براى او پيام فرستادم.
  من آماده ام تا همه وجود و همه ثروتم را به پاى او بريزم; 
  من كنيز او مى شوم و هستىِ خود را فدايش مى كنم.
  من همه اين كارها را فقط به خاطر تو انجام مى دهم.
  و تو چه مى دانى كه خدا چه جوابى به خديجه مى دهد، بگذار اين قلم چنين بنويسد: 
  اى خديجه! اى فرشته زيباى من! 
  تو از همه چيز خود به خاطر من گذشتى، تو كنيز دوست من شدى! 
  تو به خاطر من، همه وجود و ثروت خود را به پاى محمّد(ص) مى ريزى.
  من هم به خاطر تو، گل زيباى خود را به تو مى دهم.
  من فقط به خاطر تو، به تو فاطمه مى دهم.
  تو چه مى دانى فاطمه كيست. فاطمه، گل سرسبد هستى من است.


title: وقتى خورشيد شيفته تو شد
text:
    وقتى خورشيد شيفته تو شد


  تنگ غروب عمّار در خانه نشسته است و با خود فكر مى كند.
  آيا موافقى نزد او برويم و قدرى با او سخن بگوييم؟
  ـ به چه فكر مى كنى؟ عمّار!
  ـ آرى، من بايد پيام خديجه را به محمّد برسانم; امّا نمى دانم چگونه؟
  ـ همين امشب نزد محمّد برو و ماجرا را بگو.
  ـ تو كه نويسنده هستى، نمى شود يك متنى را براى من بنويسى؟ 
  ـ براى چه؟
  ـ تا من آن را بخوانم و پيام خديجه را اين گونه برسانم.
  ـ من خود نيز در نوشتن اين كتاب، بارها ماندم چه بنويسم و آرزو كردم كاش اين كتاب را يك نويسنده زن مى نوشت، ما مردها هر كارى هم بكنيم نمى توانيم احساسات نجيبانه يك زن را بيان كنيم!
  ـ پس مى گويى چه كنم؟ چه بگويم؟ 
  ـ توكّل به خدا داشته باش، خودش كمكت مى كند.
  										* * *
  ساعتى از شب گذشته است. درِ خانه به صدا در مى آيد، محمّد(ص) برمى خيزد و درِ خانه را باز مى كند و عمّار را مى بيند. او را به داخل خانه دعوت مى كند.
  محمّد(ص) برايش نوشيدنىِ خنك مى آورد. عمّار مى گويد:
  ـ شنيدم كه عمويت، ابوطالب مى خواهد برايت زن بگيرد.
  ـ آرى، من ديگر بايد ازدواج كنم.
  ـ بگو بدانم خودت كسى را هم در نظر دارى؟
  ـ من اين كار را به عمويم ابوطالب و عمّه ام صَفيّه سپردم. 
  ـ من براى تو يك همسر خوب سراغ دارم. 
  ـ خوب، برو به عمو و عمّه ام بگو، اگر آنها پسند كردند به خواستگاريش مى رويم.
  عمّار به صورت پاك و نورانى محمّد(ص) نگاه مى كند لبخند شادمانى مى زند و مى گويد:
  ـ اين كسى را كه من مى گويم آنها حتماً مى پسندند، مهم اين است كه تو بخواهى با او ازدواج كنى.
  ـ چه كسى را مى خواهى معرّفى كنى؟
  ـ خديجه.
  										* * *
  عمّار خيلى خوشحال است كه توانست وظيفه خود را انجام بدهد. او با محمّد(ص) خداحافظى مى كند و به خانه خود مى رود. 
  او وقتى به خانه مى رسد از خود سؤال مى كند: آيا محمّد(ص) به خواستگارى خديجه خواهد رفت؟ 
  حتماً محمّد(ص) مى داند كه خديجه خواستگاران زيادى دارد. خديجه زيباترين و ثروتمندترين زن عرب است، به همين دليل، شاه يمن به خواستگارى او آمده است. 
  ثروتمندان مكّه نيز به خواستگارى او آمده اند; امّا خديجه همه آنها را نااميد كرده است. 
  										* * *
  بايد امشب محمد(ص) تصميم خود را بگيرد، آيا او به خواستگارى خديجه خواهد رفت؟
  او به خوبى مى داند كه مردم مكّه فقط به يك بانو، «طاهره» مى گويند، آن هم خديجه است. طاهره يعنى پاكدامن!
  هيچ كس به پاكدامنى و نجابت خديجه نمى رسد، او از نسل ابراهيم(ع) است.
  خديجه دختر عموى اوست و محمّد(ص) به خوبى او را مى شناسد. خيلى ها آرزو دارند جاى او باشند، زيباترين و ثروتمندترين بانوى عرب شيفته او شده است.
  به راستى محمّد(ص) شيفته كدام خوبى خديجه مى شود؟
  آيا او به زيبايى خديجه دل مى ببندد يا به ثروت خديجه؟
  هرگز!!
  او مى خواهد سراغ خودِ خديجه برود، نه سراغ ثروت بى اندازه او و نه سراغ زيبايى او!
  										* * *
  اى خديجه! براى چه شيفته محمّد(ص) شدى؟ 
  تو كه مى دانى او فقير است، پس چرا او را انتخاب كردى؟ 
  فهميدم. در نگاه تو، دنيا هيچ ارزشى ندارد، هر چه پايان پذير باشد دل تو را نمى ربايد!
  تو به دنبال صداقت و انسانيّت هستى. تو مى خواهى با مردى ازدواج كنى كه از دنيا آزاد است.
  تو خوب مى دانى، ثروتمند واقعى كسى است كه دنيا براى او ارزشى نداشته باشد.
  تو نمى خواهى كه ديگر در فكر دنيا و آب و خاك باشى. تو فهميده اى كه ارزش عمر تو از همه اين ها بالاتر است. تو مى خواهى عمر خود را صرف چيزى كنى كه بى نهايت است!
  تو خوب مى دانى مردى كه به دنيا دل نبندد، خيلى قيمت دارد.
  ارزش او از همه دنيا بالاتر است!
  تو شيفته كسى شده اى كه شيفته دنيا نيست.
  										* * *
  صبح روز بعد فرا مى رسد و محمّد(ص) به سوى خانه خديجه مى رود. او مى خواهد با خديجه سخن بگويد. 
  محمّد(ص) مى خواهد همه ماجرا را از زبان خود خديجه بشنود. مردم وقتى مى بينند او به خانه خديجه مى رود خيال مى كنند او مى خواهد مزد خود را از خديجه بگيرد.
  مَيسِره به خديجه خبر مى دهد كه محمّد(ص) آمده است. او وارد اتاق خديجه مى شود. 
  خديجه پشت پرده نشسته است. محمّد(ص) سلام مى كند و جواب سلام مى شنود...
  										* * *
  ـ آمدى، چقدر منتظرت بودم! دلم گواهى مى داد كه مى آيى. ببين گفته ام خانه را برايت آب و جارو كرده اند.
  ـ پيامى براى من فرستاده بودى، گفتم بيايم از زبان خودت بشنوم، ماجرا چيست؟
  ـ پسر عمو! من شيفته خوبى هاى تو شده ام. تو پسر عموى من هستى و هم بهترين مرد اين روزگار!
  ـ آيا مى دانى زندگى با من سختى هاى زيادى دارد؟ زندگى من يك سفر پر از بلاست. من به زودى راهى را آغاز خواهم كرد كه دشمنى همه مردم را در پى خواهد داشت. 
  ـ من همه اين سختى ها را به جان خريدارم! من مى خواهم تو را يارى كنم.
  ـ با حرف مردم چه خواهى كرد؟ 
  ـ من از حرف آنها هيچ باكى ندارم.
  ـ آنها به تو خواهند گفت: چرا با كسى كه روزى كارگر تو بود ازدواج كردى؟
  ـ به آنها مى گويم: من با آقا و مولاى خود ازدواج كرده ام. 
  ـ اگر همسر من بشوى همه دوستان خود را از دست مى دهى.
  ـ من آماده ام تا همه هستى خود را به پاى تو بريزم! 
  ـ باشد، من به زودى به خواستگارى تو خواهم آمد.
  ـ پسر عمو! منتظرت مى مانم.
  										* * *
  محمّد(ص) از خانه خديجه بيرون مى آيد. او خيلى خوشحال است كه خدا دعايش را مستجاب كرده است.
  او اكنون مى خواهد اين ماجرا را به عمويش ابوطالب بگويد. درست است كه آمنه، مادر او سال ها پيش از دنيا رفته است; امّا صَفيّه كه هست. صَفيّه، عمّه مهربان اوست.
  نگاه كن! محمّد(ص) به سوى خانه صَفيّه مى رود. او مى خواهد با عمّه اش سخن بگويد. عمّه با روى باز از او استقبال مى كند:
  ـ خيلى خوش آمدى!
  ـ عمّه جان! من مى خواستم مطلبى را به شما بگويم.
  ـ بفرما!
  ـ من همسر آينده خود را انتخاب كرده ام.
  ـ مبارك است! بگو بدانم چه كسى دل تو را ربوده است تا همين امشب به خواستگارى او برويم.
  ـ خديجه.
  ـ قربانت بشوم. نمى خواهم دل تو را بشكنم; امّا فكر نمى كنم خديجه همسر تو بشود. او همسر شاه يمن نشد. كاش يك نفر ديگرى را انتخاب مى كردى!
  ـ من فقط با خديجه ازدواج مى كنم. شما برو از طرف من با او سخن بگو، شايد قبول كند.
  ـ باشد، همين الان به خانه او مى روم.
  										* * *
  من با خود فكر مى كنم چرا محمّد(ص) در مورد علاقه خديجه به او چيزى نگفت؟
  شايد او مى خواهد كسى نفهمد كه خديجه شيفته او شده است. اگر مردم بفهمند خديجه براى محمّد(ص) چه پيامى داده است، نجابت خديجه را زير سؤال خواهند برد.
  محمّد(ص) به گونه اى با عمّه اش سخن گفت كه او از ماجراى پيام خديجه باخبر نشود.
  اكنون صَفيّه به سوى خانه خديجه حركت مى كند تا با او سخن بگويد. به خديجه خبر مى دهند كه صَفيّه آمده است، او با عجله به استقبال صَفيّه مى رود.
  سخنانى ميان صَفيّه و خديجه رد و بدل مى شود، صَفيّه مى فهمد كه خديجه حاضر است با محمّد(ص) ازدواج كند. 
  صَفيّه خيلى خوشحال مى شود و تصميم مى گيرد تا هر چه سريعتر اين خبر را براى ابوطالب ببرد.
  صَفيّه آخرين سخن خود را به خديجه چنين مى گويد: «ما امشب به خواستگارى تو مى آييم».
  خديجه كسى را مى فرستد كه به عمويش خبر بدهد تا در مراسم امشب شركت كند. بعد از مرگ پدر خديجه، اين عموى خديجه است كه همه كاره اوست. 
  صَفيّه هم به خانه ابوطالب مى رود و با او سخن مى گويد. وقتى ابوطالب ماجرا را مى شنود خيلى خوشحال مى شود و تصميم مى گيرد تا در اوّلين فرصت به خواستگارى خديجه بروند.


title: اين خانه، خانه توست
text:
  اين خانه، خانه توست


  امروز دهم ماه ربيع الأوّل است. ابوطالب همراه با گروهى از زنان و مردان بنى هاشم به سوى خانه خديجه مى روند.
  آيا محمّد(ص) را مى بينى؟ او لباس زيبايى بر تن كرده و عطر خوشبويى زده است.
  وقتى آنها به در خانه خديجه مى رسند، خدمتگزارانِ خديجه به آنها خوش آمد مى گويند. آنها نيز خوشحالند.
  همه واردِ خانه مى شوند، و داخل اتاق پذيرايى مى نشينند، خديجه دستور مى دهد تا با انواع ميوه ها از مهمانان پذيرايى كنند. آن طرف مجلس عموى خديجه با چند نفر نشسته اند.
  اكنون ابوطالب شروع به سخن مى كند. 
  روى سخن او با عموى خديجه است. گوش كن! او چقدر زيبا سخن مى گويد: «ستايش خدايى كه ما را از نسل ابراهيم(ع)قرار داد. اين برادرزاده ام محمّد است كه خوب مى دانيد در پاكى و درستكارى، هيچ كس به پاى او نمى رسد. درست است كه دست او از مال دنيا كوتاه است; امّا مال دنيا به هيچ كس وفا نمى كند. محمّد جوانى است كه دين دارد و اين بهره اى بس بزرگ است! امروز محمّد مشتاقِ خديجه شده و خديجه هم شيفته اوست. همه مى دانيم كه خديجه به سخاوت و پاكدامنى مشهور است. ما به خواستگارى خديجه آمده ايم».
  همه منتظر هستند تا عموى خديجه نظر خود را بدهد. ابوطالب به او رو مى كند و مى گويد: 
  ـ نظر شما چيست؟
  ـ شما مى دانيد خديجه، سالار زنان عرب است و براى همين مهريّه او خيلى سنگين است.
  ـ مهريّه خديجه چقدر است؟ 
  ـ ما بيش از هزار سكه طلا مى خواهيم!
  سكوتى در مجلس حكم فرما مى شود. چه كسى مى تواند اين همه سكّه طلا فراهم كند، اگر همه دارايى ابوطالب و فاميل او را روى هم بگذارى به صد سكّه طلا نمى رسد.
  هيچ كس حرف نمى زند، شايد عموى خديجه عمداً اين مبلغ را گفته است تا عروسى سر نگيرد.
  لحظاتى بين شكّ و ترديد مى گذرد...
  										* * *
  ناگهان صدايى از پشت پرده به گوش مى رسد: اى ابوطالب! قبول كن! من اين مهريّه را مى دهم!
  اين خديجه است كه سكوت مجلس را شكسته است. او در واقع مى خواهد با عموى خود سخن بگويد: 
  اى عمو! اگر مى خواهى مهريّه من زياد باشد و به همه بگويى كه مهريّه دختربرادرم از همه دخترهاى عرب زيادتر بود، اشكالى ندارد; امّا من همه اين مهريّه را از مالِ خودم مى دهم.
  آرى، خديجه اين مهريّه سنگين را از ثروت خودش مى دهد، تا به حال چه كسى چنين كرده است؟ 
  هيچ چيز نمى تواند مانع تصميم آسمانى خديجه شود. او نه تنها بيش از هزار سكّه طلا را به پاى محمّد(ص) مى ريزد، بلكه مى خواهد همه هستى خود را فداى اين مرد آسمانى كند.
  خديجه چيزى را مى داند كه خيلى ها نمى دانند.
  عموى خديجه مى فهمد كه عشق خديجه به محمّد(ص) خيلى بيش از اين چيزهاست كه او فكر مى كرد.
  اكنون ابوطالب رو به عموى خديجه مى كند و از او سؤال مى كند كه آيا به ازدواج محمّد و خديجه راضى است؟
  عموى خديجه به نشانه رضايت سرى تكان مى دهد. صداى هلهله و شادى فضا را پر مى كند. لبخند بر چهره همه مى نشيند. خطبه عقد خوانده مى شود و محمّد(ص) و خديجه(س)، زن و شوهر مى شوند.
  اكنون خديجه مَيسِره را صدا مى زند از او مى خواهد تا مقدّمات جشن بزرگى را فراهم كند و چندين شتر را بكشد و با گوشت آن، غذاى زيادى تهيّه كند.
  بايد همه مردم مكّه به اين جشن دعوت بشوند.
  										* * *
  اكنون ديگر وقت آن است تا محمّد(ص) نزد خديجه برود، خديجه و صَفيّه و ديگر زنان در پشت پرده نشسته اند. محمّد(ص) از جا برمى خيزد و نزد خديجه مى رود.
  صَفيّه و ديگر زنان از آنجا مى روند تا اين عروس و داماد تنها باشند.
  قلب خديجه به تندى مى تپد، چگونه باور كند، همان كسى كه سال ها در انتظارش بود، اكنون همسر اوست و كنارش نشسته است.
  اشك شوق در چشمان خديجه حلقه مى زند. او نمى داند چه بگويد، صدايش مى لرزد و مى گويد:
  آقاى من!
  مرا به كنيزى خودت قبول كن!
  										* * *
  خديجه از مَيسِره مى خواهد تا خدمتگزاران هر چه زودتر بر دايره عروسى بزنند. بعد از لحظاتى، عدّه اى دايره را در دست گرفته و شروع به زدن آن مى كنند.
  آيا دوست دارى بدانى چرا خديجه اين دستور را داد؟
  در اين روزگار، دفتر ثبت ازدواج كه وجود ندارد. هرگاه عقدى در خانه اى صورت مى گيرد، اهل آن خانه دايره مى زنند. دايره، طبل كوچكى است كه با انگشتان به روى آن مى زنند و به آن «دَف» هم مى گويند.
  آنها با اين كار به همه اعلام مى كنند كه در اين خانه ازدواجى صورت گرفته است. 
  اى مردم! بدانيد از اين لحظه به بعد، محمّد(ص) و خديجه، زن و شوهر هستند!
  در فرهنگ اين مردم، ازدواج اين گونه اعلامِ عمومى مى شود. 
  نگاه كن! زنان مكّه از خانه ها بيرون آمده اند و مى خواهند بدانند كه صدا از كجا مى آيد. جلو مى آيند تا به خانه خديجه مى رسند. آنها با خود مى گويند كه سرانجام خديجه شوهر كرد. 
  شوهر او كيست؟ 
  آيا با ابوسفيان ازدواج كرد يا با شاه يمن؟
  نه، او با محمّد ازدواج كرده است!
  همه، انگشت تعجّب به دهان مى گيرند، آخر چگونه چنين چيزى ممكن است!
  نكند اين خبر دروغ باشد؟ 
  نه، مگر صداى دايره ها را نمى شنوى؟
  										* * *
  خبر به گوش ابوسفيان مى رسد. او يكى از خواستگاران خديجه بود و اكنون از شنيدن اين خبر ناراحت شده است. آتش كينه و حسادت در دل او مى نشيند. او فقط به دشمنى مى انديشد.
  او با خود مى گويد: آخر چگونه ممكن است خديجه به من جواب رد بدهد و با محمّد ازدواج كند؟ محمّد كه تا ديروز كارگر او بود. او چرا اين كار را كرد؟ 
  ابوسفيان يكى را مى فرستد تا از خانه خديجه خبر بياورد. او مى خواهد بداند كه چه كسى واسطه اين ازدواج بوده و مهريّه خديجه چقدر بوده است.
  ساعتى بعد به او خبر مى دهند كه مهريّه خديجه بيش از هزار سكّه طلا بوده است و محمّد(ص) همه آن را نقداً پرداخت كرده است.
  به راستى او اين همه پول را از كجا آورده است؟ 
  او هر چه فكر مى كند به نتيجه اى نمى رسد. نكند ابوطالب گنجى پيدا كرده و آن را به محمّد(ص) داده است؟
  										* * *
  ابوسفيان با خود فكر مى كند خوب است نزد ابوجهل بروم، حتماً او از اين ماجرا خبر دارد.
  وقتى ابوسفيان با ابوجهل سخن مى گويد، او هم تعجّب مى كند. آخر محمّد(ص) اين همه پول را از كجا آورده است؟
  ابوجهل به ابوسفيان مى گويد: حوصله كن! من به زودى از ماجرا با خبر مى شوم.
  سرانجام ابوجهل مى فهمد پول مهريّه را خود خديجه داده است. او نزد ابوطالب مى آيد و مى گويد: ما تا به حال نديده بوديم كه عروس براى داماد مهريّه پرداخت كند.
  ابوطالب از اين سخن ابوجهل ناراحت مى شود و مى گويد: اگر شما هم به درستكارى محمّد بوديد، هيچ مهريّه اى از شما نمى گرفتند.
  										* * *
  مردم دسته دسته به خانه خديجه مى آيند، تا ساعتى ديگر جشن بزرگى برپا خواهد شد.
  ابوطالب هم براى محمّد(ص) لباسى زيبا و نو تهيّه مى كند. وقتى او اين لباس را به تن مى كند زيباتر به نظر مى آيد.
  همه مهمانان آمده اند. آنها با انواع ميوه ها پذيرايى مى شوند. در ميان اين جمعيّت، ابن غَنْم را مى بينم. او يكى از شاعران معروف است.
  او همانطور كه مشغول خوردن ميوه و شيرينى است با خود مى گويد: خوشا به حال تو اى خديجه كه همسر بهترين مرد روزگار شده اى!
  بعد از لحظه اى او حس زيبايى را در خود مى يابد و مى خواهد شعرى بسرايد. 
  او از ابوطالب اجازه مى گيرد و سپس از جا برمى خيزد و چنين مى گويد:«هَنيئاً مَريئاً يا خَديجَةُ قَدْ جَرَتْ/لَكِ الطَّيْرُ في ما كانَ مِنْكَ بِأَسْعَدِ... اى خديجه! خوشا به حال تو كه امروز پرنده خوشبختى بالاى سر تو پرواز مى كند. تو با خوب ترين مرد روزگار ازدواج كرده اى. همه مى دانند كه هيچ كس در خوبى و كمال به محمّد نمى رسد».
  اين شعر براى هميشه در تاريخ خواهد ماند و رازِ انتخاب خديجه را براى همه بيان خواهد كرد.
  										* * *
  پاسى از شب گذشته است. مهمانان شام خورده اند و همه به خانه هاى خود رفته اند.
  اكنون ديگر وقت خداحافظى است. ابوطالب از جا برمى خيزد تا به خانه خود برود، محمّد(ص) نيز مى خواهد همراه او برود.
  رسم است كه بايد داماد خانه اى تهيّه كند و بعد از آن عروس را به خانه خود ببرد; امّا محمّد(ص) كه خانه اى ندارد، او از كودكى در خانه عمويش بوده است. بايد به او فرصت داد تا خانه اى تهيّه كند و همسر خود را با مراسمى به خانه خود ببرد.
  محمّد(ص) براى خداحافظى نزد خديجه مى رود و مى گويد:
  ـ همسرم! با من كارى ندارى؟ من دارم مى روم.
  ـ آقاى من! كجا مى روى؟
  ـ به خانه عمويم، ابوطالب.
  ـ مگر نمى دانى كه خانه من، خانه توست و من كنيز تو هستم؟
  محمّد(ص) نگاهى به خديجه مى كند و چشمان اشك آلودش را مى بيند. او مى فهمد خديجه از روى تعارف سخن نمى گويد.
  آرى، خديجه همه هستى خود را به پاى همسرش ريخته است. او ديگر اين خانه را خانه خودش نمى داند.
  و اين چنين است كه محمّد(ص) كنار خديجه مى ماند و زندگى پر خير و بركت آنها آغاز مى شود.


title: دست هاى مهربان تو كجاست؟
text:
    دست هاى مهربان تو كجاست؟


  همه مردم در جهل و نادانى به سر مى برند و به پرستش بت ها مشغول هستند. 
  عدّه اى هم از جهل آنان سوء استفاده كرده و ثروت آنها را به يغما مى برند.
  افسوس! شهر مكّه كه بايد پرچم دار توحيد باشد، خانه بت ها شده است.
  محمّد(ص) به فكر نابودى همه بت ها است. او در آرزوى روزى است كه فرياد بلندِ توحيد در مكّه طنين انداز شود.
  او در ماه رجب به غار حِرا مى رود و در آنجا به عبادت خدا مشغول مى شود. غار حِرا در بالاى كوه بلندى است كه در بيرون از شهر قرار دارد و اگر بخواهى به اين غار برسى، يك ساعت وقت نياز دارى تا از كوه بالا بروى.
  پيامبر غار را انتخاب كرده است تا از همه سياهى هاى اين روزگار به دور باشد. 
  خديجه هر روز از خانه حركت مى كند و به پاىِ اين كوه مى آيد و از آن بالا مى رود تا آب و غذا به محمّد(ص) برساند.
  خديجه مى تواند كسى را براى اين كار بفرستد; امّا اين كار را نمى كند، او مى خواهد به اين بهانه همسرش را ببيند.
  										* * *
  وقتى كه ماه رجب تمام مى شود محمّد(ص) به شهر باز مى گردد و به زندگى معمولى خود مشغول مى شود.
  خدا پسرى به محمّد(ص) و خديجه مى دهد. آنها نام او را قاسم مى گذارند. آنها كودكِ خود را صميمانه دوست مى دارند. 
  بعد از مدّتى، قاسم بيمار مى شود و از دنيا مى رود. مرگ قاسم براى آنها بسيار سخت است، ولى آنها در اين مصيبت صبر مى كنند. خدا امانتى به آنها داده بود و اكنون آن را پس گرفته است. 
  چند روز از مرگ قاسم مى گذرد، محمّد(ص) وارد خانه مى شود، مى بيند كه خديجه گريه مى كند. محمّد(ص) كنار او مى رود و مى پرسد:
  ـ همسرم! چرا گريه مى كنى؟
  ـ به ياد فرزندمان قاسم افتادم، اكنون شير از سينه ام جارى شده است. كاش او زنده بود...
  ـ اى خديجه! تو در روز قيامت قاسم را خواهى ديد كه به سراغ تو خواهد آمد و دست تو را خواهد گرفت و به بهشت خواهد برد.
  با اين سخن، خديجه آرام مى شود.
  										* * *
  از زندگى مشترك محمّد(ص) و خديجه چند سال گذشته است. به خديجه خبر مى رسد اتفاق عجيبى افتاده است، ديوار كعبه شكافته شده است و همسر ابوطالب، فاطمه بنت اسد وارد كعبه شده و دوباره ديوار بسته شده است.
  با شنيدن اين خبر همه مردم مكّه به سوى كعبه مى آيند، هر كارى مى كنند نمى توانند در كعبه را باز كنند. همه در تعجّب هستند. چاره اى نيست بايد صبر كرد.
  سه روز مى گذرد، بار ديگر ديوار كعبه شكافته مى شود و فاطمه بنت اسد بيرون مى آيد. مردم نگاه به دست او مى كنند، نوزادى را مى بينند كه ماه در مقابل رخ زيبايش شرمسار است.
  همه هجوم مى آورند تا اين نوزاد را ببينند. در اين ميان ابوطالب مى آيد و فرزندش را در آغوش مى گيرد.
  فاطمه به ابوطالب مى گويد: گفته اند كه نام او را «على» بگذاريم.
  ابوطالب به روى همسرش لبخندى مى زند و فرزندش را «على» نام مى نهد.
  آرى، كعبه سال ها از اين كه بت خانه شده بود به خدا شكايت داشت، اكنون خدا على(ع) را در اين خانه مهمان كرده است. او همان كسى است كه بر دوش آخرين پيامبر خدا، همه بت ها را خواهد شكست!
  ساعتى مى گذرد، محمّد(ص) به خانه ابوطالب آمده است او على(ع) را در آغوش مى گيرد...
  										* * *
  چند سال مى گذرد. على(ع) به شش سالگى مى رسد. در مكّه قحطى مى شود. ابوطالب كه فرزندان زيادى دارد در شرايط سختى قرار مى گيرد. پيامبر تصميم مى گيرد كه على(ع) را به خانه خود بياورد تا اين گونه به عموى خود، ابوطالب كمكى كرده باشد. 
  ابوطالب با اين پيشنهاد محمّد(ص) موافقت مى كند، او مى داند كه در تمام دنيا، هيچ كس براى تربيت على(ع) بهتر از محمّد(ص)نيست.
  اين گونه است كه على(ع) به خانه محمّد(ص) مى آيد. روزها و شب ها او همراه محمّد(ص) است.
  خديجه كه فرزندش، قاسم را از دست داده است، اكنون براى على(ع) مادرى مى كند. آيا مادرى مهربان تر از خديجه سراغ دارى؟
  										* * *
  محمّد(ص) در آستانه چهل سالگى است و او با فرارسيدن ماه رجب، مثل هر سال به غار حِرا مى رود.
  او در كتاب طبيعت، چيزهايى را مى خواند كه هيچ كس به آن توجّه ندارد: ستارگان كه همچون چراغ هايى بر آسمان شب مى درخشند، سپيده صبح از دل شب طلوع مى كند، مهتاب كه همه جا را با نور خود روشن مى كند و... 
  اين ها نشانه هايى از خدا است كه با زبان بى زبانى با محمّد(ص) سخن مى گويند.
  امسال هم مثل سال هاى قبل، خديجه براى محمّد(ص) آب و غذا مى برد، از مكّه تا غار حِرا حدود ده كيلومتر است. خديجه به عشق ديدن همسرش اين راه را طى مى كند. تازه وقتى او به پاى كوه مى رسد بايد تا قلّه كوه بالا برود. 
  على هم همراه خديجه مى آيد، او هم مى خواهد محمّد(ص) را ببيند. كوزه آب در دست على(ع) است و غذا در دست خديجه.
  										* * *
  ـ اين همه راه را براى چه آمدى؟ 
  ـ آقاى من! چرا چنين مى گويى؟
  ـ در اين آفتاب سوزان اذيّت مى شوى. كاش كسى را پيدا مى كردى كه اين آب و غذا را اينجا بياورد.
  ـ آيا مى خواهى مرا از ديدارت محروم كنى؟
  ـ تو كه مى دانى من از ديدار تو چقدر خوشحال مى شوم.
  ـ پس اجازه بده خودِ من، آب و غذا برايت بياورم.
  محمّد(ص) لبخندى مى زند، قلب خديجه شاد مى شود، گويى كه بهشت را به خديجه داده اند.
  										* * *
  شب بيست و هفتم ماه رجب است، محمّد(ص) در غار حِرا مشغول عبادت است و با خداى خود راز و نياز مى كند.
  محمّد(ص) از شكاف غار به بيرون نگاه مى كند، امشب از ماه خبرى نيست. همه جا غرق تاريكى است. نسيمى مىوزد، هوا قدرى خنك مى شود.
  فقط سكوت است و سكوت!
  ناگهان در آسمان نورى آشكار مى شود، گويى اتّفاق بزرگى در راه است...
  آن نور نزديك و نزديك تر مى شود، از ميان آن نور، مردى كه از جنس نور است، ظاهر مى شود و مى گويد: 
  ـ اى محمّد بخوان!
  ـ چه بخوانم؟
  ـ نام خداى خود را بخوان!
  ـ نام او را چگونه بخوانم؟
  ـ ( اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِى خَلَقَ...); بخوان به نام آن خدايى كه همه هستى را آفريد، انسان را آفريد، بخوان كه خداى تو از همه بهتر است.
  و اكنون محمّد(ص) مى خواند...
  										* * *
  آن نور به سوى آسمان مى رود و بار ديگر سكوت و تاريكى همه جا را فرا مى گيرد.
  محمّد(ص) در وجودِ خود، گرمايى مى يابد، گويى كه آتشى در درونش افروخته باشند. او سر به سجده مى برد و با خداى خويش سخن مى گويد.
  اكنون او از جاى برمى خيزد، عباى خود را بر دوش مى اندازد و به راه مى افتد. او كجا مى خواهد برود؟
  او هر سال تا پايان ماه رجب در اين غار مى ماند; امّا امشب او ديگر نمى تواند اينجا بماند.
  آن صداى آسمانى محمّد(ص) را دگرگون كرده است، او مى خواهد نزد خديجه برود، فقط خديجه است كه مى تواند در اين لحظه به او كمك كند.
  محمّد(ص) از كوه پايين مى آيد، گويا همه هستى به او سلام مى كنند: «سلام بر تو اى رسول خدا».
  بار ديگر آن نور آسمانى را مى بيند كه با او سخن مى گويد: «اى محمّد! تو پيامبر خدايى و من جبرئيل هستم!».
  										* * *
  محمّد(ص) آرام آرام، دردمند و خسته به سوى خانه مى رود، سرش درد گرفته و دهانش خشك شده است. گويا بزرگ ترين امانت هستى را بر دوش خود مى يابد.
  او برگزيده آسمان است و بايد مردم را به سوى نور ببرد، مردمى را كه در تاريكى و پليدى ها غرق شده و به عبادت سنگ ها رو آورده اند. 
  راه زيادى تا خانه مانده است، كاش اين راه مقدارى كوتاه تر بود!
  كاش خديجه كنارش بود و او را يارى مى كرد!
  										* * *
  تو از خواب مى پرى. نمى دانى چه شده است. خيلى نگران هستى. 
  به دلت افتاده است كه همسرت، محمّد(ص) تو را به يارى مى خواند.
  نكند براى او اتّفاقى افتاده باشد؟
  او تنهاى تنها در آن بالاى كوه چه مى كند؟
  برمى خيزى و دست هايت را به سوى آسمان مى گيرى و مى گويى: اى خداىِ ابراهيم! خديجه تو را مى خواند، همسرم را يارى كن!
  ساعتى مى گذرد و تو هنوز دعا مى كنى. ناگهان صداى در خانه به گوش مى رسد. 
  در اين وقت شب چه كسى در خانه تو را مى كوبد؟ 
  اين صداى كوبيدن در برايت آشناست. فقط محمّد(ص) در را اين گونه مى كوبد.
  لبخندى مى زنى و به سوى در مى روى و آن را باز مى كنى. محمّد(ص) را مى بينى كه به تو سلام مى كند، جوابش را مى دهى.
  چرا محمّد(ص) اين چنين بى رمق است؟ چرا بدنش گرمِ گرم است؟
  دست او را مى گيرى و به سوى اتاق مى برى. او در بستر خود قرار مى گيرد. 
  تو كنارش مى نشينى و دستى بر پيشانيش مى كشى. محمّد(ص) هم به تو نگاه مى كند. او در كنار تو آرام مى گيرد. 
  تو امشب تنها پناه محمّد(ص) هستى!
  تو هميشه آرامش را به محمّد(ص) هديه مى كنى.
  او در كنار تو به خواب مى رود، در بالاى سر او مى نشينى، به چهره زرد او نگاه مى كنى. نمى دانى چه شده است.
  افسوس كه محمّد(ص) توان سخن گفتن نداشت وگرنه براى تو مى گفت كه چه شده است. فردا او همه چيز را براى تو مى گويد. تو محرم راز محمّد(ص) هستى!
  دلت گواهى مى دهد كه اتفاق خوبى افتاده است.
  										* * *
  مرا بپوشان!
  چشمانت را باز مى كنى. مى بينى كه صبح شده است و آفتاب بالا آمده است. 
  تو همان طور كه كنار محمّد(ص) نشسته بودى، به خواب رفته اى. اين محمّد(ص) است كه تو را صدا مى زند: مرا بپوشان!
  گويا تب و لرز به سراغ او آمده است، برمى خيزى و محمّد(ص) را با عبايى پشمين مى پوشانى. محمّد(ص) هنوز مى لرزد، دست او را در دست مى گيرى. بعد از لحظاتى بار ديگر خواب به چشمان محمّد(ص) مى آيد.
  صداى در به گوش مى رسد، از جا برمى خيزى. و در را باز مى كنى و على(ع) را مى بينى. او به تو مى گويد:
  ـ آمده ام تا آب و غذا را به غار حِرا ببريم.
  ـ امروز لازم نيست به آنجا برويم.
  ـ براى چه؟ 
  ـ محمّد اينجاست. او ديشب به خانه برگشته است.
  وقتى على(ع) اين را مى شنود، خيلى خوشحال مى شود. او وارد اتاق مى شود، و مى بيند كه محمّد(ص) در خواب است.
  										* * *
  برخيز! اى كه عبا به خود پيچيده اى! برخيز!
  برخيز و مردم را آگاه كن!
  خداى خود را به بزرگى ياد كن!
  اين صداى جبرئيل است كه به گوش محمّد(ص) مى رسد. ناگهان از جابرمى خيزد، ديگر از آن تب و لرز هيچ خبرى نيست.
  خداوند در وجود او ظرفيت زيادى قرار داده است، او ديگر آماده است تا وظيفه خود را انجام داده و مردم را از خواب غفلت بيدار كند.
  محمّد(ص) نگاهى به اطراف مى كند، خديجه(س) و على(ع) را كنار خود مى بيند، به آنها سلام مى كند و مى گويد: جبرئيل بر من نازل شد و قرآن را براى من خواند. اكنون من پيامبر خدا هستم. بگوييد: لاإله إلاّ الله، محمّد رسول الله!
  على(ع) و خديجه بار ديگر ايمان خود را به نبوّت محمّد(ص) آشكار مى كنند.
  آرى، على(ع) اوّلين مرد مسلمان و خديجه(س) اوّلين زن مسلمان است.
  خديجه رو به محمّد(ص) مى كند و مى گويد: من از خيلى وقت پيش اين را مى دانستم و هميشه منتظر چنين روزى بودم.


title: از دختران خدا دفاع كنيد!
text:
    از دختران خدا دفاع كنيد!


  پيامبر همراه با خديجه(س) و على(ع) به طواف كعبه مى آيند و با بى اعتنايى از مقابل بت ها عبور مى كنند. در روزگارى كه همه مردم در مقابل بت ها سجده مى كنند، اين سه نفر با خشم به بت ها نگاه مى كنند و فقط خداى يگانه را مى پرستند.
  گوش كن! دو تن از بزرگان مكّه دارند با هم سخن مى گويند:
  ـ آيا آنها را مى شناسيد؟
  ـ محمّد و على و خديجه هستند. 
  ـ آنها كنار كعبه چه مى كنند؟
  ـ محمّد خود را پيامبر خدا مى داند و دين تازه اى را آورده است و آنها دارند نماز مى خوانند.
  به راستى كه اين سه نفر چه كار زيبايى انجام مى دهند، نماز خود را كنار كعبه مى خوانند. مردم نماز آنها را مى بينند و براى آنها سؤال ايجاد مى شود.
  آنها در مقابل چه كسى سجده مى كنند؟ هر چه نگاه مى كنى در مقابل آنها هيچ بتى نيست. 
  آنها در مقابل خدايى سجده كرده اند كه با چشم ديده نمى شود.
  										* * *
  پيامبر در ميان مردم مى گردد و هر كس را كه مناسب ببيند به اسلام دعوت مى كند. 
  افرادى كه زمينه هدايت دارند وقتى سخن خدا و قرآن را مى شنوند مسلمان مى شوند.
  حدود چهل نفر مسلمان مى شوند كه در ميان آنها ابوذر، ياسر، سُميّه، عمّار و عبدالله بن مسعود و... به چشم مى آيند.
  اكنون، بعد از گذشت سه سال، ديگر وقت آن فرا رسيده است تا پيامبر به صورت رسمى و آشكارا، مردم را به اسلام دعوت كند.
  جبرئيل بر پيامبر نازل مى شود و اين آيه را براى او مى خواند: (وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الاَْقْرَبِينَ); خاندان خويش را از عذاب خدا بترسان.
  										* * *
  اينجا خانه خديجه است و چند نفر مشغول پختن غذا هستند: 
  ـ شما چه كار مى كنيد؟
  ـ بانو دستور داده است تا ناهار تهيّه كنيم. امروز پيامبر مهمانان زيادى دارد.
  ـ مهمانان او كيستند؟
  ـ پيامبر اقوام و خويشان خود را دعوت كرده است و ما براى آنها ناهار تهيّه مى كنيم.
  ساعتى مى گذرد، ديگر وقت ظهر است، ولى از مهمانان هيچ خبرى نيست. من رو به خديجه مى كنم و مى گويم:
  ـ پس چرا از پيامبر و مهمانان خبرى نيست؟
  ـ مهمانى كه اينجا نيست. ما فقط غذا را در اينجا مى پزيم.
  ـ پس مهمانى كجاست؟
  ـ بايد به خانه ابوطالب بروى.
  با عجله حركت مى كنيم تا به مراسم برسيم. خانه ابوطالب آنجاست. اتاق پذيرايى پر از جمعيّت است، همه مهمانان آمده اند.
  پيامبر نزديكِ در نشسته است، على(ع) هم كنار او. على(ع) با اين كه بيش از پانزده سال ندارد، ولى همچون جوان رشيدى به نظر مى آيد.
  پيامبر رو به على(ع) مى كند و از او مى خواهد تا غذا را بياورد. سپس سفره پهن مى شود و همه غذا مى خورند.
  چه غذاى خوشمزه و با بركتى!!
  										* * *
  بعد از صرف غذا، پيامبر از جاى خود برمى خيزد و سخن خود را آغاز مى كند: «به نام خدايى كه يكتاست و هيچ شريكى ندارد. اى خويشان من! بدانيد كه فقط خير و خوبى را براى شما مى خواهم. من پيامبر خدا هستم و براى سعادت شما و همه مردم برانگيخته شده ام. جبرئيل بر من نازل شد و از جانب خدا با من سخن گفت. بدانيد كه پس از مرگ، بار ديگر زنده مى شويد ; بهشت و يا جهنّم در انتظار شما خواهد بود. آيا مى خواهيد از عذاب خدا نجات پيدا كنيد؟ پس دست از بت پرستى برداريد و به پيامبرى من ايمان بياوريد».
  سكوت همه جا را فرا گرفته است. همه به هم نگاه مى كنند. پيامبر سخن خود را ادامه مى دهد: آيا در ميان شما كسى هست مرا در اين راه يارى كند، هر كس كه اين كار را بكند برادر و جانشين من خواهد بود؟
  هيچ كس جواب نمى دهد. اكنون على(ع) از جا برمى خيزد و مى گويد:
  ـ اى پيامبر! من شما را يارى مى كنم.
  ـ بنشين على جان!
  پيامبر سه بار سخن خود را تكرار مى كند و فقط على(ع) است كه هر سه بار جواب مى دهد. اكنون پيامبر رو به همه مى كند و مى گويد: بدانيد كه اين جوان، برادر و وصىّ و جانشين من است. از او اطاعت كنيد...
  										* * *
  برخيزيد...! برخيزيد...! برخيزيد...!
  همه به هم نگاه مى كنند، چه خبر شده است؟ آيا دشمن به مكّه حمله كرده است؟
  اين رسمى است كه از سال ها پيش به جا مانده است; وقتى كسى خطرِ دشمن را احساس مى كند، اين گونه فرياد مى كند تا همه مردم باخبر شوند.
  صدا از طرف كوه صفا مى آيد، همه به آن طرف مى روند. به راستى چه كسى در اين صبح زود مردم را به بيدارى و هوشيارى مى خواند؟
  نگاه كن! اين پيامبر است كه بر بالاى كوه صفا ايستاده است و همه را مى خواند: برخيزيد! 
  پير و جوان در پاى كوه صفا جمع شده و منتظر پيامبر هستند. آنان هرگز از پيامبر دروغ نشنيده اند. حتماً حادثه اى پيش آمده كه او آنها را به يارى خوانده است.
  اكنون پيامبر سخن مى گويد: اى مردم! اگر من به شما بگويم كه دشمن پشت اين كوه كمين كرده و مى خواهد به شما حمله كند، آيا سخن مرا باور مى كنيد؟
  همه جواب مى دهند: آرى، ما هرگز از تو دروغ نشنيده ايم. پيامبر ادامه مى دهد: من مانند ديده بانى هستم كه دشمن را از دور مى بيند و به سوى قوم خود مى رود. اى مردم! خطرى شما را تهديد مى كند. من مى خواهم شما را نجات بدهم، دست از بت پرستى برداريد و به خداى يكتا ايمان بياوريد...
  										* * *
  صداى درِ خانه را مى شنوى. پيامبر به خانه بازگشته است. خوشحال مى شوى، برمى خيزى و در را باز مى كنى. پيامبر مى گويد: سلام اى خديجه!
  جواب سلامش را با مهربانى مى دهى...
  خداى من! 
  چرا پيشانى پيامبر خون آلود است؟
  چه شده است؟ 
  پيامبر وارد خانه مى شود و تو زخم پيشانى او را مى بندى. پيامبر به تو نگاه مى كند و لبخند مى زند و كنار تو آرام مى گيرد.
  درست است او در بيرون خانه دشمنان زيادى دارد; امّا بهترين همسر دنيا كنار اوست. 
  تو به فكر فرو مى روى، چرا مردم با پيامبرى كه براى آنها دل مى سوزاند اين گونه برخورد مى كنند؟ 
  مردم مى دانند كه پيامبر مى خواهد آنها را از دين پدران و مادرانشان جدا كند. آنها ساليان سال به اين بت ها با قداست نگاه كرده اند.
  اين قانون است: هر كس بخواهد قداست بت ها را زير سؤال ببرد، سزايش سنگ است!
  رهبران مكّه به آنها گفته اند: مواظب باشيد كسى به بت ها توهين نكند كه در آن صورت عذاب بر شما نازل خواهد شد!! 
  همه آقايى و ثروت رهبران در بت پرستىِ اين مردم است، اگر كسى مردم را بيدار كند، آقايى آنها ديگر تمام خواهد شد!
  و تو فكر مى كنى كه چه كسى به پيامبر سنگ زده است. جواب معلوم است. جوانانى اين سنگ ها را زده اند كه مى خواستند رضايت دختران خداى خود را به دست آورند.
  رهبران براى جوانان سخن گفتند: اى جوانان! چرا ساكت نشسته ايد! چرا از دين خود دفاع نمى كنيد؟ مگر شما غيرت دينى نداريد؟ 
  بعد از آن بود كه سنگ ها به سوى پيامبر پرتاب شدند.
  										* * *
  خبر به ابوطالب مى رسد كه گروهى پيامبر را اذيّت و آزار كرده اند، او از شنيدن اين خبر بسيار ناراحت مى شود.
  اكنون ابوطالب براى رهبران مكّه پيامى مى فرستد و به آنها مى فهماند كه حواسشان را جمع كنند. درگير شدن با محمّد(ص)يعنى درگير شدن با ابوطالب!
  به همه خبر مى رسد كه ابوطالب قسم خورده است كه از پيامبر حمايت كند. آنها مى فهمند كه اگر فقط يك بار ديگر سنگى به سوى پيامبر پرتاب شود سرانجامِ شومى در انتظار آنها خواهد بود.
  امروز ابوطالب بزرگ خاندان بنى هاشم است، اگر او دستور دفاع از محمّد(ص) را بدهد همه جوانان غيور بنى هاشم به ميدان مى آيند. وقتى او شمشير به دست بگيرد براى بت پرستان روز سختى خواهد بود.
  اكنون پيامبر مى تواند مردم را به اسلام دعوت كند. او از هر فرصتى استفاده مى كند تا رسالت خود را به مردم برساند.
  بيا دعا كنيم خدا عمر ابوطالب را زياد كند! او تنها كسى است كه از پيامبر حمايت مى كند.
  										* * *
  خداوند به پيامبر پسرى مى دهد. پيامبر نام او را عبدالله مى گذارد و به او علاقه زيادى دارد.
  عبدالله پس از شش ماه بيمار مى شود و بعد از چند روز از دنيا مى رود. مرگ او براى پيامبر خيلى سخت است، ولى او صبر پيشه مى كند.
  خبر مرگ عبدالله باعث خوشحالى دشمنان پيامبر مى شود، آنها با خود مى گويند: محمّد پسر ندارد و بعد از مرگ او، نام و يادش فراموش خواهد شد!
  پيامبر وقتى اين سخنان را مى شنود هيچ نمى گويد. تا به حال همه پسران پيامبر از دنيا رفته اند. 
  «عاص» كه يكى از بت پرستان است پيامبر را مى بيند و به او مى گويد: خوشحالم كه تو «اَبْتَر» هستى!
  اَبْتَر به كسى مى گويند كه هيچ فرزند پسرى ندارد تا نام و ياد او را زنده نگاه دارد.
  و خداوند سوره كوثر را بر پيامبر نازل مى كند: «إِنَّـآ أَعْطَيْناكَ الْكَوْثَرَ... اى محمّد! ما به تو كوثر عطا مى كنيم...بدان كه دشمن تو اَبْتَر است».
  اين كوثر چيست كه خدا آن را به پيامبر مى دهد؟
  بايد صبر كنيم تا زمان سفر آسمانى پيامبر فرا برسد...
  										* * *
  جبرئيل همراه با دو فرشته ديگر از آسمان آمده اند. آنها مى خواهند پيامبر را به اوج آسمان ها ببرند.
  امشب شبى است كه پيامبر مهمان عرش خدا مى شود، امشب شب معراج پيامبر است.
  سفر آغاز مى شود. پيامبر سوار بر اسبى بهشتى مى شود و به سوى بيت المقدس مى رود. 
  همه پيامبران خدا در آنجا جمع شده اند، آنها مى خواهند پيامبر را ببينند و سخنش را بشنوند.
  ساعتى بعد، پيامبر به آسمان ها مى رود، فرشتگان به استقبال او آمده و به او خوش آمد مى گويند.
  مدّتى مى گذرد، اكنون پيامبر وارد بهشت مى شود، بهشتى كه خدا براى بندگان خوبش آماده كرده است...
  به به! عجب بوى خوشى مى آيد!
  اين بوى خوش از چيست كه تمام بهشت را فرا گرفته و بر عطر بهشت، غلبه پيدا كرده است؟
  پيامبر مدهوش اين بو است. او از جبرئيل سؤال مى كند:
  ـ اين عطر خوش از چيست؟
  ـ اين بوى سيب است. سيصد هزار سال پيش، خدا سيبى با دست خود آفريد. از آن زمان تاكنون اين سؤال براى ما بدون جواب مانده كه خدا اين سيب را براى چه آفريده است؟
  لحظاتى بعد، دسته اى از فرشتگان نزد پيامبر مى آيند. آنان همراه خود همان سيب را آورده اند.
  آنها رو به پيامبر مى كنند و مى گويند: اى محمّد! خداوند اين سيب را براى شما فرستاده است.
  آرى، پيامبر مهمان خدا است و خدا خودش مى داند از مهمان خود چگونه پذيرايى كند. او سيصد هزار سال پيش، هديه پيامبر خود را آماده كرده است!
  به راستى هدف خدا از خلقت آن سيب خوشبو چيست؟
  بايد صبر كنى تا پيامبر اين سيب را تناول كند و از آن سيب، فاطمه(س) خلق شود، آن وقت، رازِ خلقت اين سيب را مى فهمى. 
  و چه مى دانى فاطمه(س) كيست. او محورِ رضايت خداست.
  فاطمه(س) بوىِ بهشت مى دهد; بوى سيب سرخِ بهشتى!
  										* * *
  ـ خديجه! من امشب به معراج رفتم و مهمان خدا بودم.
  ـ خدا از مهمانش چگونه پذيرايى كرد؟
  ـ او به زودى به ما دخترى خواهد داد كه نامش فاطمه خواهد بود. نسل من از او خواهد بود. نسلى كه بسيار بابركت است. 
  ـ خدا را شكر.
  ـ خديجه! در همه اين سفر، جبرئيل همراه من بود. او در پايان اين سفر از من خواسته اى داشت.
  ـ خواسته او چه بود؟
  ـ از من خواست تا سلام او را به تو برسانم.
  										* * *
  مدّتى مى گذرد، ديگر وقت آن است كه فاطمه(س) به دنيا بيايد. خديجه نياز به كمك دارد.
  او كسى را به سراغ زنان قابله مى فرستد تا به كمك او بيايند; امّا به يارى او نمى آيند.
  آنها براى خديجه چنين پيام مى فرستند: خديجه! چرا با محمّد ازدواج كردى؟ چرا از او حمايت كردى؟ چرا به دين او ايمان آوردى؟ ما به كسى كه بت هاى ما را قبول ندارد كمك نمى كنيم!
  خدايا! خديجه چه كند؟
  شب فرا مى رسد و تاريكى همه جا را فرا مى گيرد. خديجه تنهاىِ تنها، در اتاقش است. او ماجراى زنان مكّه را به پيامبر نمى گويد. او نمى خواهد پيامبر غصّه بخورد. 
  اكنون خديجه دست به دعا برمى دارد:
  بار خدايا! فقط از تو كمك و يارى مى خواهم!
  										* * *
  صدايى به گوش خديجه مى رسد: 
  سلام بر بانو!
  خديجه تعجّب مى كند، در اين تاريكى شب چه كسانى به ديدار او آمده اند؟
  او خوب نگاه مى كند، چهار زن را مى بيند كه در مقابل او ايستاده اند. آنها چقدر نورانى هستند. آنها از كجا آمده اند؟ آيا اهل مكّه هستند؟
  يكى از آنها رو به خديجه مى كند و مى گويد: 
  ـ ديگر غصّه نخور! خدا ما را براى يارى تو فرستاده است. 
  ـ شما كيستيد؟
  ـ ساره، همسر ابراهيم(ع); آسيه، همسر فرعون; مريم، مادر عيسى(ع) و كُلثوم، خواهر موسى(ع).
  ـ شما همان چهار زن بهشتى هستيد؟
  ـ آرى. ما امشب مهمان تو و در كنار تو هستيم.
  										* * *
  ساعتى مى گذرد، نورى همه آسمان را روشن مى كند، بوى بهشت، فضا را پر مى كند. فاطمه(س) به دنيا آمده است.
  ساره فاطمه(س) را روى دست مى گيرد و خديجه را صدا مى زند: بانوى من! اين فاطمه است، آيا نمى خواهى او را ببينى؟
  خديجه چشمان خود را باز مى كند، فاطمه(س) را مى بيند كه به روى او لبخند مى زند.
  فاطمه(س) در آغوش مادر است. مادر او را مى بويد و مى بوسد.
  چهار زن بهشتى با خديجه خداحافظى مى كنند و به آسمان مى روند.
  پيامبر وارد اتاق مى شود، به ياد شب معراج مى افتد، خاطره آن شب برايش زنده مى شود:
  شب معراج و مهمانى خدا. ماجراى سيب سرخ خدا!
  اكنون، پيامبر فاطمه اش را در آغوش مى گيرد، فاطمه(س) بوىِ بهشت مى دهد. صدايى به گوش مى رسد: 
  ( إِنَّـآ أَعْطَيْنَـكَ الْكَوْثَرَ ).
  ما به تو كوثر داديم. فاطمه(س) همان كوثر ماست. ما امشب كوثر خود را به تو داديم.
  										* * *
  آيا به خاطر دارى من و تو كجا ايستاده ايم؟ 
  مردم اين روزگار، دختران خود را زنده به گور مى كنند و اين كار را غيرت و مردانگى مى دانند!
  هر روز دختران زيادى طعمه جهالت مردان عرب مى شوند و هيچ كس به صداى ناله آنها رحم نمى كند.
  اين مردم، دختران خود را مايه ننگ خود مى دانند و با زنده به گور كردن آنها احساس غرور مى كنند.
  حالا ببين كه پيامبر فاطمه اش را چگونه مى بوسد و مى بويد. او مى گويد: هر وقت مشتاق بهشت مى شوم، تو را مى بوسم!


title: خداحافظ اى سياست پنبه اى!
text:
    خداحافظ اى سياست پنبه اى! 


  ايّام حج فرا مى رسد و مردمِ زيادى از گوشه و كنار به مكّه مى آيند. حج، سنّتى است كه از زمان ابراهيم(ع) تا امروز باقى مانده است. 
  سال هاست كه اين عبادت آسمانى تحريف شده است; ولى پيامبر مى كوشد تا از اين فرصت استفاده كند و براى مردم قرآن بخواند و آنها را به سوى خداى يكتا دعوت كند.
  رهبران مكّه وقتى مى بينند كه روز به روز بر تعداد مسلمانان افزوده مى شود، تصميم مى گيرند تا مانع رشد اسلام بشوند.
  مشكل اساسى آنها اين است كه ابوطالب از پيامبر حمايت مى كند. اگر مى شد كارى كرد كه او دست از اين حمايت بردارد مقابله با پيامبر كار بسيار آسانى بود.
  اكنون رهبران مكّه دور هم جمع مى شوند و تصميم مى گيرند با هم به ديدار ابوطالب بروند.
  										* * *
  ـ اى ابوطالب! حتماً خبر دارى كه برادرزاده تو، دين ما را خرافه مى خواند و پدران ما را گمراه و نادان مى داند.
  ـ حالا شما از من چه مى خواهيد؟
  ـ آيا عُماره را مى شناسى؟ 
  ـ آرى، همان كه پسر وليد است.
  ـ او زيباترين جوان عرب است. ما مى خواهيم او را از پدرش بگيريم و به تو بدهيم. آيا او را به عنوان فرزندخوانده خود قبول مى كنى؟
  ـ شما براى چه اين كار را مى كنيد؟
  ـ ما از تو مى خواهيم تا محمّد را به ما بدهى و ما او را به جرم اهانت به مقدّسات به قتل برسانيم.
  ـ واى بر شما! اين چه پيشنهادى است؟
  ـ ما زيباترين جوان عرب را به تو مى دهيم تا فرزند تو باشد.
  ـ شما فرزندِ خود را به من مى دهيد تا من او را در ناز و نعمت بزرگ كنم و از من مى خواهيد كه جگرگوشه خود را به شما بدهم تا او را به قتل برسانيد! بدانيد كه من، هرگز چنين كارى نمى كنم.
  										* * *
  رهبران شهر در جلسه مهمّى دور هم جمع شده اند. قرار است آنها در مورد مقابله با دين اسلام تصميم بگيرند:
  ـ تا كى بايد صبر كرد؟ محمّد به مقدّسات ما توهين مى كند.
  ـ بايد هر چه زودتر فتنه اى را كه محمّد و ياران او روشن كرده اند، خاموش كرد. اگر آنها را به حال خود بگذاريم، مردم به قداستِ بت ها شك خواهند كرد.
  ـ بايد جوانان را از محمّد دور نگه داريم. مواظب باشيد كه جوانان دور او را نگيرند.
  ـ كاش مى شد محمّد را اعدام مى كرديم، آن وقت، همه حساب كار خودشان را مى كردند.
  ـ تا زمانى كه ابوطالب زنده است كشتن محمّد امكان ندارد!
  جلسه به طول مى انجامد. سرانجام اين تصميم گرفته مى شود: اكنون كه قتل محمّد براى ما ممكن نيست، ياران او را شكنجه كرده و آنها را به قتل برسانيد.
  اين گونه است كه شكنجه و قتل ياران پيامبر قانونى مى شود.
  نگاه كن! رهبران مكّه دستى به ريشِ سفيد خود مى كشند. آنها خيال مى كنند به زودى كار اسلام تمام است!
  										* * *
  آيا بلال را مى شناسى؟ 
  همان جوان سياه پوست كه وقتى زيبايى اسلام را ديد مسلمان شد. او به پيامبر علاقه زيادى دارد. 
  آفتاب بر ريگ ها تابيده است و آن را داغِ داغ كرده است. پيراهن بلال را از بدنش بيرون مى كنند و او را روى ريگ هاى داغ قرار داده و سنگِ داغ و بزرگى را روى سينه اش مى گذارند.
  ـ اى بلال! بگو كه لات و عُزّى، دختران خدا هستند. بگو كه آنها را دوست دارى. 
  ـ اَحَد! اَحَد! خدا يكى است، او شريكى ندارد. من فقط به خداى يگانه ايمان دارم.
  ـ آن قدر تو را مى سوزانيم تا از عقيده ات دست بردارى. تو بايد به آنچه ما مى گوييم اعتقاد داشته باشى. تو فقط يك جمله بگو كه اين بت ها، شريك خدا هستند. آن وقت تو را رها مى كنيم.
  ـ اَحَد! اَحَد! خدا يكى است، او شريكى ندارد.
  بلال زير همه شكنجه ها طاقت مى آورد، بايد او را شكنجه روحى داد. بايد او را ذليل و خوار نمود. 
  ريسمانى را بر گردن بلال بيندازيد و او را در شهر بگردانيد! اين سزاى كسى است كه ديگر، دختران خدا را دوست ندارد!
  										* * *
  نگاه كن! ياسر و سميّه را از خانه بيرون آورده اند، همه مردم جمع شده اند، يكى سنگ مى زند و ديگرى ناسزا مى گويد.
  ابوجهل فرياد مى زند: اين سزاى كسانى است كه پيرو محمّد شده اند! جرم اين زن و شوهر اين است كه بت ها را قبول ندارند. در اين شهر همه بايد مثل ما فكر كنند. هيچ كس حق ندارد به گونه ديگرى فكر كند.
  آفتاب سوزان مكّه مى تابد، ياسر و سميّه را در آفتاب مى خوابانند و سنگ ها را بر روى سينه آنها قرار مى دهند. لب هاى آنها از تشنگى خشك شده است. كسى به آنها آب نمى دهد.
  ابوجهل فرياد مى زند: 
  ـ بگوييد كه بت ها را قبول داريد. 
  ـ لاإله إلاّ الله; خدايى جز الله نيست.
  ـ مگر با شما نيستم؟ دست از عقيده خود برداريد.
  ـ لاإله إلاّ الله.
  ـ به محمّد ناسزا بگوييد وگرنه كشته مى شويد!
  ـ محمّد رسول الله.
  فرشتگان همه در تعجّب از استقامت اين دو نفرند. همه نگاه مى كنند، سميّه لبخند مى زند، ما خون مى دهيم; امّا دست از اعتقاد خود برنمى داريم.
  ابوجهل عصبانى مى شود، شمشير خود را برمى دارد و آن را به سمت قلب آسمانى سميّه نشانه مى گيرد.
  خون فوّاره مى زند، اين خون اوّلين شهيد اسلام است كه زمين را سرخ مى كند.
  بعد از مدّتى، ياسر هم به سوى بهشت پر مى كشد.
  										* * *
  خبر شهادت ياسر و سميّه به پيامبر مى رسد، اشك در چشمان او حلقه مى زند. به راستى جرم آنان چه بود كه اين چنين مظلومانه در خون خود غلطيدند؟
  امروز كه يكتاپرستى و حق پرستى در اين سرزمين جرم است، بايد هجرت كرد و از اينجا رفت. 
  وقتى سياهى ها، شهر تو را تسخير كرده اند، هجرت كن، از علاقه هاى خود دست بكش و به سوى نور و دانايى هجرت كن. زمين خدا خيلى بزرگ است، سفر به جايى كن كه بتوانى حرفت را بزنى و با اعتقاد و باور خودت زندگى كنى.
  اين پيامبر است كه به ياران خود دستور هجرت به حبشه را مى دهد. او از جعفر ـبرادر على(ع)ـ مى خواهد تا همراه مسلمانان باشد و رهبرى آنها را به عهده بگيرد.
  										* * *
  ـ ايّام حج نزديك است و اين بهترين فرصت براى محمّد است و بزرگ ترين تهديد براى ما! ما بايد فكرى بكنيم.
  ـ محمّد براى مردم قرآن مى خواند. نمى دانم چرا همه با شنيدن قرآن شيفته آن مى شوند.
  ـ راست مى گويى. خود ما هم در تاريكى شب، نزديك خانه محمّد مى رويم و قرآن مى شنويم. 
  ـ مگر قرار نبود اين راز را هرگز بر زبان نياورى؟ اگر مردم بفهمند كه ما شب ها قرآن گوش مى كنيم، ديگر آبرويى براى ما نمى ماند.
  ـ ببخشيد. حالا بايد چه كنيم؟
  ـ اگر ما كارى كنيم كه مردم سخن محمّد را نشنوند، مشكلى نخواهيم داشت. بهترين سياست اين است كه مردم را در بى خبرى بگذاريم. 
  ـ آرى، مردم فقط بايد آن چيزى را بشنوند كه ما مى خواهيم. 
  ـ بايد پنبه هاى زيادى خريدارى كنيم. 
  ـ پنبه براى چه؟ 
  ـ ما پنبه هاى تميز و درجه يك خريدارى مى كنيم و كنار كعبه مى ايستيم و وقتى مردم مى خواهند طواف بكنند به آنها اين پنبه ها را مى دهيم تا در گوش هاى خودشان بگذارند. آن وقت ديگر آنها صداى محمّد را نمى شنوند.
  آنها خيال مى كنند كه با اين كار مى توانند حقيقت را مخفى نمايند. آيا مى توان حقيقت را مخفى نمود؟
  										* * *
  نگاه كن! چند نفر كنار كعبه ايستاده اند و پنبه هاى سفيدى در دست دارند و مى گويند: 
  اى مردم! به هوش باشيد! در شهر ما، ديوانه اى پيدا شده است كه خيال مى كند فرشتگان بر او نازل مى شوند! 
  حواس خودتان را جمع كنيد! شما نبايد به سخنان او گوش كنيد! 
  اين پنبه ها را بگيريد و در گوش خود قرار دهيد.
  آگاه باشيد، سخن او شما را سِحر مى كند، مواظب جوانان خود باشيد، مبادا سخنان اين ياوه گو را بشنوند!
  اگر به سخنان محمّد گوش كنيد به دين پدران خود كافر خواهيد شد و دخترانِ خدا بر شما غضب خواهند كرد. بترسيد از روزى كه گرفتار خشم دخترانِ خدا بشويد!
  										* * *
  تو جوان هستى و براى طواف كعبه آمده اى. مثل بقيّه مردم قدرى پنبه مى گيرى و در گوش خود مى گذارى و مشغول طواف مى شوى. 
  سپس به خانه يكى از دوستانت مى روى. شب فرا مى رسد، تو با خود مى گويى: «چرا به حرف رهبران مكّه گوش كردم و پنبه در گوش خود قرار دادم؟ چرا سخن محمّد را نشنيدم؟ چرا بايد هر چه را كه بزرگان مى گويند، قبول كنم؟».
  تو مى فهمى كه فريب خورده اى. آنها تو را فريب داده اند! 
  معلوم مى شود آنها بر حق نيستند كه در خانه خدا به تو پنبه مى دهند تا در گوش خود بگذارى!
  آنها با اين كار خود آزادى تو را به يغما برده اند!
  اكنون تصميم مى گيرى تا مخفيانه نزد محمّد(ص) بروى و سخن او را بشنوى و سپس سخن او را با عقل خود بسنجى.
  آفرين بر تو! 
  هرگز قبل از شنيدن سخن ديگران در مورد آن قضاوت نكن!
  										* * *
  صبح زود به سوى خانه خديجه مى روى. شنيده اى كه محمّد(ص) آنجاست. درِ خانه را مى زنى و وارد خانه مى شوى.
  نمى دانى چه مى شود كه در اين خانه آرامش عجيبى را تجربه مى كنى. در و ديوارِ اين خانه با تو سخن مى گويد.
  اينجا خانه خديجه است، محمّد(ص) هم در اين خانه آرامشى زيبا دارد.
  محمّد(ص) با تو سخن مى گويد و اين سؤال مهم را از تو مى پرسد: چرا بت هايى را كه با دست خود ساخته ايد مى پرستيد؟
  تو گذر زمان را نمى فهمى، مجذوب سخنان محمّد(ص) شده اى و سرانجام مسلمان مى شوى.
  وقت خداحافظى فرا مى رسد و تو رو به پيامبر مى كنى و مى گويى: من در قبيله خود نفوذ زيادى دارم. من دين اسلام را در آنجا تبليغ خواهم كرد!
  و تو مى روى تا هشتاد مسلمان تربيت كنى!
  خبر مسلمان شدن تو به گوش رهبران مكّه مى رسد، آنها پى مى برند كه سياست پنبه هم ديگر فايده ندارد!
  اين سياست، نتيجه عكس داشت. تو خودت را مى شناسى، اگر آنها به تو پنبه نمى دادند، هرگز به اين موضوع اين قدر حساس نمى شدى!
  اصلاً همين پنبه باعث شد كه تو مسلمان شوى!
  اگر من جاى تو بودم اين پنبه را براى هميشه نگه مى داشتم!


title: حماسه اى كه تو آن را آفريدى!
text:
    حماسه اى كه تو آن را آفريدى! 


  ـ تا دختران خدا بر ما غضب نكرده اند جلوى اين ديوانه را بگيريد!
  ـ تا چه وقت مى خواهيد دست روى دست بگذاريد و به محمّد فرصت بدهيد؟
  ـ همه شكنجه ها و كشتارها نتيجه عكس داد و باعث شد تا گروهى از جوانان به محمّد بپيوندند.
  ـ بايد هر چه سريع تر محمّد را به قتل برسانيم. اين تنها راه ماست.
  ـ تا زمانى كه ابوطالب هست نمى توانيم محمّد را به قتل برسانيم. بايد فكر ديگرى بكنيم.
  اين سخنان بزرگان مكّه است كه دور هم جمع شده اند و به فكر چاره هستند. 
  ساعتى مى گذرد. آنها به اين نتيجه مى رسند: بايد خاندان بنى هاشم را زير فشار گرسنگى قرار بدهيم تا خودِ آنها، محمّد را تحويل بدهند; به همين دليل، از امروز هرگونه خريد و فروش با آنها جرم بوده و مجازات سنگين دارد.
  يكى از ميان جمعيّت مى گويد: ما بايد هم پيمان شويم كه هر كس به محمّد دسترسى پيدا كرد، او را به قتل برساند.
  همه با اين نظر هم موافقت مى كنند. قلم و كاغذى مى آورند و مصوّبات جلسه امروز را مى نويسند. سپس همه، آن را مهر كرده و آن را در كعبه قرار مى دهند.
  آرى، از اين لحظه به بعد، قتل پيامبر جنبه قانونى پيدا مى كند و همه براى اجراى اين قانون با يكديگر هم پيمان شده اند.
  اكنون گروهى مأمور مى شوند تا كنار دروازه شهر مكّه مستقر شوند و به همه تاجران خبر دهند كه خريد و فروش با مسلمانان جرم است. ديگر هيچ تاجرى حق ندارد با مسلمانان تجارت كند.
  اكنون همه به فكر قتل پيامبر هستند، آنها مى خواهند در اوّلين فرصت زمين را به خون او رنگين كنند.
  										* * *
  پيامبر در خانه ابوطالب است، عدّه اى از مسلمانان هم اينجا هستند. ابوطالب به فكر دفاع از پيامبر است. او به خوبى مى داند كه الان اسلام سخت ترين مرحله را پيش رو دارد. 
  وقتى همه بزرگان مكّه با هم، پيمان بسته اند، ديگر به اين سادگى ها نمى توان اين پيمان را شكست. عرب سرش را مى دهد ولى زير قول خودش نمى زند!!
  ابوطالب مى داند كه اين بار بزرگان مكّه با تمام توان به جنگ با پيامبر آمده اند و آنها مى خواهند هر طور شده پيامبر را به قتل برسانند.
  امروز ابوطالب به عهد و پيمانى كه با پدرش عبدالمطلب بسته است، عمل مى كند. 
  درست است كه دشمنان با تمام نيرو به ميدان آمده اند; امّا ابوطالب نيز به مقابله آنها آمده است.
  آيا آن كوه بلند را در شرق كعبه مى بينى؟ كنار آن كوه، شِعْب ابوطالب است. 
  شِعْب به شكافِ بين دو كوه گفته مى شود. ابوطالب دستور داه تا ياران پيامبر به آنجا منتقل شوند. 
  حتماً مى خواهى بدانى چرا ابوطالب چنين تصميمى گرفته است؟ 
  بت پرستان تصميم دارند تا محمّد(ص) را به قتل برسانند، تعداد نيروهاى آنها خيلى زياد است ولى تعداد مسلمانان بسيار كم!
  ممكن است بت پرستان از چهار سمت به خانه پيامبر هجوم بياورند و در اين صورت مسلمانان نمى توانند به خوبى از محمّد(ص) دفاع كنند. ولى وقتى كه پيامبر در شِعْب باشد، سه طرف او را كوه فرا گرفته و بت پرستان فقط مى توانند از روبرو حمله كنند.
  شِعْب در واقع يك سنگر طبيعى است كه دشمن نمى تواند از چپ و راست و پشتِ سر حمله كند.
  										* * *
  مسلمانان به شِعْب منتقل شده اند. هواى شِعْب در تابستان خيلى گرم است! گرما بيداد مى كند; امّا براى دفاع از پيامبر بايد همه سختى ها را تحمّل كرد.
  نگاه كن! خديجه هم كه تا امروز در خانه مجلّل خود زندگى مى كرد به شِعْب آمده است، به راستى كه او چه همسر فداكارى است!
  اكنون پيامبر و ياران او در شِعْب هستند. همه به صورت منظّم كنار ورودى شِعْب نگهبانى مى دهند. 
  هر كس ساعتى از شبانه روز را نگهبانى مى دهد، نگهبانان شِعْب با شمشيرهاى برهنه هر رفت و آمدى را كنترل مى كنند تا مبادا خطرى پيامبر را تهديد كند.
  ابوطالب همه امور را در شِعْب مديريّت مى كند، او همه سختى ها را براى دفاع از پيامبر به جان خريده است.
  بت پرستان منتظر هستند تا ذخيره غذايى مسلمانان تمام شود. آنها با خود مى گويند: به زودى گرسنگى به سراغ مسلمانان مى آيد و آنها براى نجات از مرگ، محمّد را تحويل ما خواهند داد. وقتى صداى گرسنگى بچّه هاى كوچك بلند شود، آن وقت روز مرگ محمّد فرا خواهد رسيد.
  مدّتى بايد صبر كرد...
  										* * *
  رهبران مكّه خيال مى كنند كه همين روزها ذخيره غذايى ياران پيامبر تمام مى شود زيرا هيچ تاجرى نمى تواند با آنان خريد و فروش كند.
  به زودى مسلمانان براى نجات از مرگ خود و بچّه هايشان، پيامبر را تحويل خواهند داد و آن وقت آنها پيامبر را اعدام خواهند كرد.
  آرى، بعد از اين ديگر هيچ كس جرأت نخواهد كرد بت پرستى را خرافه بخواند!
  چند روز مى گذرد و هيچ خبرى از مسلمانان نمى شود، آنها در شِعْب ابوطالب به زندگى خود ادامه مى دهند.
  رهبران مكّه خيلى تعجّب كرده اند. نمى دانند چه شده است. آنها از خود سؤال مى كنند: چرا نقشه آنها با شكست روبرو شده است؟
  										* * *
  بت پرستان تو را خوب نشناخته اند، اى خديجه!
  آنها نمى دانند كه امروز تو با تمام هستى خود به ميدانِ مبارزه آمده اى.
  چه كسى مى داند كه تو از سال ها پيش به فكر امروز بودى. هنوز هيچ خبرى از اسلام نبود كه تو در انتظار ظهور آخرين پيامبر بودى.
  در آن روز به تجارت پرداختى و ثروت زيادى جمع كردى، سكّه هاى طلاى تو از همه بيشتر شد. آن روز براى امروز سرمايه مى اندوختى! 
  امروز همه سكّه هاى طلاى خود را به ميدان آورده اى!
  رهبران مكّه مسلمانان را در محاصره اقتصادى قرار داده اند تا بتوانند به پيامبر دسترسى پيدا كنند; امّا آنها تو را فراموش كرده بودند.
  تو فرمانده اين جنگ اقتصادى هستى و پيروز اين ميدان!
  تو خديجه اى! 
  										* * *
  بت پرستان چند نگهبان را استخدام كرده اند تا مواظب باشند هيچ بار شترى به شِعْب ابوطالب نرود. نگهبانان به صورت منظّم عوض مى شوند، هر كدام از آنها هشت ساعت در روز نگهبانى مى دهد. هوا ابرى است و همه جا تاريك! 
  دو نگهبان با شمشير در آنجا ايستاده اند. صدايى به گوش مى رسد. يك سياهى به اين سو مى آيد: 
  ـ كيستى؟ 
  ـ غريبه نيستم. من يكى از جوانان اين شهر هستم.
  ـ اينجا چه مى خواهى؟ 
  ـ من يك سؤالى از شما دارم.
  ـ چه سؤالى؟ 
  ـ شما ماهى چقدر حقوق مى گيريد؟
  ـ بزرگان قريش به ما در يك ماه يك سكّه طلا مى دهند.
  ـ شما امشب مى توانيد صد سكّه طلا كاسبى كنيد. حقوق هشت سال نگهبانى را همين امشب بگيريد.
  ـ چگونه؟
  ـ فقط يك لحظه چشمان خود را ببنديد. مى فهميد چه مى گويم.
  ـ يعنى ما يك لحظه چيزى نبينيم.
  ـ آرى، فقط يك لحظه. 
  سياهى نزديك تر مى شود و در تاريكى شب روى دست هر كدام از آنها يك كيسه كوچك مى گذارد و مى گويد:
  ـ در هر كدام از اين كيسه ها صد سكّه طلا است.
  ـ فقط هر كارى مى خواهى بكنى، سريع باش!
  در تاريكى شب، آن سياهى به سرعت دور مى شود و بعد از لحظاتى، شترى با بار گندم و خرما نزديك مى شود.
  آن دو نگهبان چشم هاى خود را مى بندند و شتر عبور مى كند...
  										* * *
  ـ آن جوان را مى بينى، تا ديروز آه نداشت كه با ناله سودا كند، حالا چه زندگى خوبى براى خود درست كرده است! 
  ـ شنيده ام گران ترين اسب عربى را هم براى خود خريده است و قرار است به خواستگارى بهترين دختر مكّه برود.
  ـ نمى دانم او اين همه پول را از كجا به دست آورده است، نكند او گنجى پيدا كرده است؟
  اين روزها اين سخنان در شهر مكّه زياد شنيده مى شود. مردم مى بينند كه گروهى به صورت ناگهانى به پول زيادى رسيده اند. هيچ كس نمى داند كه آنها اين پول را از كجا آورده اند. 
  حتماً به ياد دارى كه رهبران مكّه، خريد و فروش با مسلمانان را ممنوع كرده اند و ديگر هيچ تاجرى حق ندارد با مسلمانان معامله اى بكند.
  اين گروه نزد تاجران مى روند و گندم و خرما و غيره را از آنها خريدارى مى كنند. 
  آنها بار خرما و گندم مى خرند و به صورت قاچاق به خديجه مى فروشند. آنها بازار سياه درست كرده اند و هر بار آذوغه را به صد برابر قيمت آن، به خديجه مى فروشند!
  چه كاسبى از اين بهتر مى توان پيدا كرد؟
  البته اين كار بسيار خطرناكى است. قاچاق گندم و خرما به شِعْب مجازات سختى دارد; امّا وسوسه پول، آنها را رها نمى كند. ره صد ساله را مى توان در يك شب رفت!
  آرى، اين همان جنگ اقتصادى است كه خديجه فرمانده آن است، او با همه ثروت خود به ميدان مبارزه آمده است.
  خديجه مى داند كه جوانان مكّه همه بت پرستند و دشمن اسلام; امّا وقتى بوى پول به مشامشان برسد خيلى از مسائل را فراموش مى كنند.
  تا ثروت خديجه هست هيچ كس گرسنگى نخواهد كشيد و گريه هيچ كودكى بلند نخواهد شد.
  آرى، تاريخ فراموش نخواهد كرد كه اگر ثروت خديجه نبود از اسلام هيچ خبرى نبود.
  اسلام كه بهترين دين خداست، مديون خديجه است.
  										* * *
  نگاه كنيد! 
  خديجه مرا ببينيد!
  ببينيد كه او چگونه دين مرا يارى مى كند!
  من خداى زمين و آسمان ها هستم و به خديجه مباهات مى كنم.
  اى جبرئيل!
  برخيز و شتاب كن!
  نزد محمّد برو و به او بگو كه من خديجه را دوست دارم.
  سلام مرا به خديجه برسان.
  من خديجه را مى شناختم و براى همين بود كه او را مادر همه خوبى ها نمودم.
  خديجه، مادر فاطمه است، فاطمه گل سرسبد هستى من است...
  										* * *
  سه سال است كه مسلمانان در محاصره هستند. رهبران مكّه باور نمى كردند كه اين نقشه هم بى نتيجه بماند.
  اكنون همه آنها منتظر هستند تا ثروت خديجه تمام شود.
  آنها با خود مى گويند كه ثروت خديجه هر قدر زياد هم باشد، سرانجام تمام مى شود; آن وقت است كه در شِعْب ابوطالب گرسنگى بيداد خواهد كرد و مسلمانان مجبور خواهند شد محمّد را تسليم كنند.
  خديجه همه ثروت خود را در راه اسلام خرج كرد. ديگر از ثروت او چيز زيادى باقى نمانده است. 
  امشب، اين آخرين بار شترى است كه وارد شِعْب مى شود، ديگر براى خديجه هيچ پولى نمانده است.
  مدّتى مى گذرد...صداى گريه كودكان گرسنه به آسمان مى رود، وضعيّت شِعْب بحرانى مى شود.
  خدايا! خودت كمك كن!
  خديجه به يكى از اقوام خود پيام مى فرستد و از او مى خواهد تا مقدارى خرما و گندم براى مسلمانان بفرستد و او با زحمت زياد اين كار را مى كند.
  غذا جيره بندى مى شود، بيشتر به كودكان رسيدگى مى شود. 
  										* * *
  خديجه گرسنگى را تحمّل مى كند و سهم خود را به ديگران مى دهد. فاطمه كه اكنون چند سال دارد ايثار و فداكارى را از مادر مى آموزد.
  او مى بيند كه مادر غذاى خود را به ديگران مى دهد و خود گرسنه مى ماند.
  من خيلى نگران حال خديجه هستم. او روز به روز ضعيف تر مى شود، نكند او بيمار بشود، آخر يك بدن چقدر طاقت دارد گرسنگى را تحمّل كند؟ ولى خديجه نمى تواند ببيند كه بچّه ها و كودكان در گرسنگى باشند، او غذاى خود را به آنها مى دهد و نمى گذارد هيچ كس از اين ماجرا با خبر شود.
  روزهاى سختى است. رهبران مكّه خيلى خوشحال هستند، آنها پيش بينى مى كنند كه به زودى كار مسلمانان تمام است و آنها مجبور خواهند شد محمّد را تحويل دهند. اگر آنها اين كار را نكنند همه آنها از گرسنگى خواهند مرد.
  به راستى سرنوشت مسلمانان چه خواهد شد؟
  وعده خدا نزديك است.
  درست است كه مسلمانان سختى هاى زيادى كشيدند ولى آنها دست از يارى حق برنداشتند. 
  آنها ثابت كردند كه اسلام را براى نان و پول نمى خواهند. آنها براى اسلام از نان و پول گذشتند و گرسنگى كشيدند. 
  خدا خودش وعده داده است كه اهل ايمان را يارى كند.
  به زودى وعده خدا فرا مى رسد...


title: آخرين لبخند آسمان
text:
    آخرين لبخند آسمان 


  جبرئيل نزد پيامبر مى آيد و مژده اى از طرف خدا به پيامبر مى دهد. پيامبر نزد عمويش ابوطالب مى رود و از او مى خواهد كه پيامى را به بت پرستان برساند. 
  ابوطالب نزد آنها مى رود. آنها خيال مى كنند كه او از گرسنگى و شرايط سخت محاصره به تنگ آمده است براى همين به او مى گويند:
  ـ خيلى خوش آمدى! ما منتظرت بوديم و مى دانستيم كه سرانجام از حمايت محمّد دست برمى دارى.
  ـ اين چه خيال باطلى است؟ من هرگز از حمايت محمّد دست نمى كشم.
  ـ پس براى چه نزد ما آمدى؟
  ـ شما پيمان نامه اى را كه نوشته و همه مهر كرده ايد كجا گذاشته ايد؟ 
  ـ داخل كعبه.
  ـ محمّد به من گفت كه موريانه آن پيمان نامه را خورده است.
  ـ چه حرف هايى مى زنى؟ تا به حال چنين چيزى سابقه نداشته است؟ صدها سال است كه پيمان نامه هاى مهم را در كعبه مى گذارند.
  ـ به داخل كعبه برويد و آن پيمان نامه را بياوريد. اگر سخن محمّد دروغ باشد، من او را به شما تحويل مى دهم.
  ـ پيشنهاد خوبى است. 
  ـ امّا اگر سخن او درست باشد شما بايد به اين محاصره پايان بدهيد.
  ـ باشد، قبول است.
  رهبران مكّه خيلى خوشحال هستند، آنها فكر مى كنند كه به زودى پيامبر در اختيار آن ها خواهد بود و اصلاً احتمال نمى دهند كه سخن ابوطالب درست باشد.
  نگاه كن! همه به سوى كعبه مى روند، درِ كعبه باز مى شود. پيمان نامه در داخل پارچه اى قرار گرفته و از سقف آويزان است. يكى آن را پايين مى آورد. وقتى پارچه آن را باز مى كنند، مى بينند كه موريانه آن را خورده است.
  آرى، مدّت هاست كه نوشته آنها نابود شده است، نوشته اى كه سه سال تمام ظلم ها را قانونى جلوه مى داد!
  همه سكوت مى كنند و با تعجّب به يكديگر نگاه مى كنند. 
  به راستى محمّد از كجا خبر داشت؟ ماجرا چيست؟ چرا بايد به اين ظلم و ستم ادامه داد؟ 
  اين ها سؤالاتى است كه بعضى ها از خود مى پرسند.
  										* * *
  بعد از مدّتى، اكنون مسلمانان از شِعْب ابوطالب خارج مى شوند و محاصره اقتصادى تمام مى شود. آن تهديد بزرگ، پايان يافته است.
  مسلمانان به زندگى خود باز مى گردند و مى توانند مثل بقيّه مردم خريد و فروش كنند. روزها و شبها مى گذرند...
  خبرى در شهر مكّه مى پيچد، همه مسلمانان ناراحت مى شوند: ابوطالب به سختى بيمار شده است. 
  پيامبر به عيادت عمويش ابوطالب مى آيد و او را در حال سختى مى بيند و برايش دعا مى كند. 
  چند روز مى گذرد. به پيامبر خبر مى رسد كه بيمارى ابوطالب شدّت يافته است، گويا ديگر اميدى به بهبودى او نيست. 
  پيامبر با عجله خود را كنار بستر عمو مى رساند. همه فرزندان ابوطالب در كنار او جمع شده اند. اشك در چشمانِ على(ع)حلقه زده است، فاطمه بنت اسد، همسر ابوطالب هم آنجاست. پيامبر كنار بستر ابوطالب مى نشيند و دست عموى خود را در دست مى گيرد.
  ابوطالب ديگر نفس هاى آخر را مى كشد، با صدايى ضعيف رو به فرزندان خود مى كند و به آنان مى گويد: «از شما مى خواهم همواره پشتيبان محمّد باشيد. بدانيد هر كس از او پيروى كند سعادتمند مى شود».
  بعد از لحظاتى روح ابوطالب به سوى آسمان پرمى كشد و در بهشت مهمان خدا مى گردد.
  آيا مسلمانى به وفادارى او خواهد آمد؟
  هرگز!
  										* * *
  مرگ ابوطالب براى پيامبر بسيار دردناك است، اسلام بزرگ ترين حامى خود را از دست داده است. 
  رهبران مكّه از مرگ ابوطالب بسيار خوشحال هستند. آنها ديگر هيچ مانعى براى اذيّت و آزار پيامبر نمى بينند! 
  خداى من! چه مى بينم! 
  آنها به پيامبر سنگ مى زنند، وقتى كه پيامبر از كنار ديوارى عبور مى كند، خاكروبه بر سر او مى ريزند. آرى، روزگار غربت پيامبر شروع شده است!
  پيامبر همه اين ها را براى خدا تحمّل مى كند، آرى، براى بيدارى مردم بايد سختى زيادى كشيد.
  										* * *
  وقتى پيامبر به خانه مى آيد ديگر آن نشاط و شادابى را در چهره همسر خود نمى بيند. رنگ چهره خديجه زرد شده است; گويا او بيمار است.
  خديجه در روزهاى پايانى شِعْب، سختى هاى زيادى را تحمّل كرده است.
  آيا موافقى با هم به عيادت خديجه برويم؟
  ـ خداى من! باور نمى كنم! آيا اينجا خانه خديجه است، نكند ما اشتباه آمده ايم؟
  ـ نه، اينجا خانه خديجه است.
  ـ من كه در اينجا چيزى ديگر نمى بينم. پس كجاست آن فرش هاى ابريشمى و ظرف هاى نقره اى و... يعنى اين خانه، خانه ثروتمندترين بانوى حجاز است!
  ـ خديجه همه هستى خود را به پاى درخت اسلام ريخت و به زودى اسلام درخت تنومندى خواهد شد. خديجه باغبان اسلام است.
  مدّتى مى گذرد و بيمارى خديجه شديدتر مى شود، امروز فقط چهل و پنج روز از وفات ابوطالب گذشته است وروز دهم ماه رمضان است.
  همه مسلمانان ناراحت هستند، آنها نگران حالِ مادر خود هستند، زيرا خديجه «اُمّ المؤمنين» است.
  اُمّ المؤمنين يعنى: مادر همه مؤمنان!
  پس تو هم مى توانى خديجه را مادر صدا بزنى. او مادر مهربان من و توست...
  										* * *
  آقاى من! اكنون كه هر نفسم بوى رفتن مى دهد از تو چند سؤال دارم:
  آيا براى تو همسر خوبى بودم؟ 
  آيا توانستم همان كسى باشم كه به تو وعده داده بودم؟
  تمام ثروتم را به پايت ريختم، تمام عمر كنيز تو بودم، نگاه كن! از آن همه ثروت جز اين پوستين چيزى برايم نمانده است.
  آقاى من! آيا همانى بودم كه دوست داشتى؟
  آن روز خواهرم را فرستادم تا تو را از عشق من آگاه كند، شيفته تو شده بودم. من تو را انتخاب كردم. همه زنان مكّه مرا سرزنش كردند. آنها مى خواستند عشق تو را رها كنم، من در جواب به آنان فهماندم كه تو را با همه دنيا عوض نمى كنم.
  كنيز تو شدم تا تو را يارى كنم. 
  به من بگو: آيا توانسته ام همه هستى ام را فداى تو كنم؟
  اكنون كه نفس هاى آخر را مى كشم به لبخندى از تو خرسندم.
  من نزد خداى تو مى روم و در بهشت منتظرت مى مانم.
  مولاى من! آيا مى خواهى بدانى در اين آخرين لحظه ها به چه مى انديشم و براى چه اشك مى ريزم؟
  وقتى من بروم، چه كسى خاك ها را از چهره تو خواهد گرفت؟ 
  تو در ميان اين مردم تنها مانده اى!
  من براى تنهايى تو اشك مى ريزم.
  										* * *
  اى مادر مهربانم! غصّه نخور! من كه هستم!
  با همين دست هاى كوچكم، زخم پيشانى بابا را مرهم مى نهم.
  من خودم به جاى تو، خاك ها از چهره پدر مى گيرم.
  من باباى خوبم را مى بوسم و مى بويم.
  مادر! 
  من به تو قول مى دهم نگذارم بابا تنهايى را احساس كند. 
  مگر نمى دانى وقتى بابا مرا در آغوش مى گيرد بوى بهشت را حس مى كند؟
  ديگر گريه نكن! من طاقت ندارم اشك تو را ببينم. 
  من فاطمه ام! دختر كوچك تو!
  										* * *
  همسر عزيزم! اى كه در تنهايى ها پناهم بودى!
  اى كه با همه هستى خود ياريم كردى. 
  هرگز يادم نمى رود. تو بودى كه مرا انتخاب نمودى و هميشه آرامش را به من هديه كردى. 
  نام تو را همواره بر لب خواهم داشت و هيچ وقت فراموشت نخواهم كرد.
  تو بهترين هديه اى بودى كه خدايم به من داد.
  تو در بهشت هم همسر من خواهى بود اى خديجه.
  تو از من خواستى تا اشك نريزم و گريه نكنم، باشد، لبخند مى زنم. 
  از تو مى خواهم تو هم لبخند بزنى.
  مگر نمى دانى لبخند تو براى من، زيباتر از همه زيبايى ها است.
  										* * *
  تو براى آخرين بار نگاه به چهره پيامبر مى كنى. دست فاطمه(س) را در دست مى گيرى و براى آخرين بار دست او را مى فشارى. 
  فاطمه(س)، دختر توست و اكنون در آغاز راه است!
  او راه تو را ادامه خواهد داد و تا آخر عمر از حق و حقيقت دفاع خواهد كرد.
  تو آماده پرواز هستى; مى روى تا مهمان خدا بشوى.
  تو به آغوش مهر خدا مى روى. روح تو به سوى بهشت پر مى كشد.
  و اشك در چشمان پيامبر حلقه مى زند. او فاطمه اش را در بغل مى گيرد و سخت مى فشارد.
  اكنون ديگر فاطمه(س)، «اُمّ اَبيها» است.
  آيا كسى خواهد فهميد كه «اُمّ اَبيها» به چه معنا است و چه رازى در آن نهفته است؟

  												پايان


title: توضيحات
text:
  توضيحات


  كتاب سكوت آفتاب 
  موضوع: شهادت حضرت على(ع)، مظلوميت حضرت على(ع)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد.
   


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  آن روز را فراموش نمى كنم كه اين سخن مولايم على(ع) را خواندم كه او با خداى خويش سخن مى گفت: «خدايا! مرا از دست اين مردم راحت كن!».
  باور اين سخن برايم سخت بود، چگونه مردى مثل او آرزوى مرگ مى كند؟ براى همين بود كه تصميم گرفتم به مطالعه و تحقيق بپردازم، مى خواستم بدانم چرا اين كوه صبر، اين گونه بى قرار شده است. من حوادث تاريخى زيادى را خواندم و به روزهاى پايانى عمر مولاى خود رسيدم. 
  با شروع ماه رمضان سال چهل هجرى، على(ع) به آرزوى بزرگ خويش نزديك شد. شب بيست و يكم آن ماه، او به سعادت و رستگارى رسيد، روح بلندش به اوج آسمان ها پرواز كرد و فرياد او براى هميشه خاموش شد، سكوت او به معناى آغاز گم شدن عدالت بود. 
  بعد از مطالعه و تحقيق، تصميم گرفتم تا قلم در دست بگيرم و براى تو از شهادت على(ع) بنويسم، اكنون آماده باش تا با هم به سفرى تاريخى برويم و از چگونگى شهادت مولاى خود، باخبر شويم.
  در اين كتاب، مطالبى را كه علامه مجلسى(ره) كه نقل كرده اند، بيان كرده ام. من فقط روايت گر نظرِ آن بزرگوار هستم و سعى نموده ام با رعايتِ امانت، فقط كلام ايشان را نقل كنم. (علامه مجلسى يكى دانشمندان بزرگ شيعه مى باشند كه در سال 1111 هجرى قمرى از دنيا رفته اند).
  اين كتاب را به مولاى مهربانم هديه مى كنم، همان كه روز قيامت، صاحب حوض كوثر است، به آن اميد كه در روز قيامت، من و همه خوانندگان خوبِ اين كتاب را از آن آب گوارا، سيراب كند.

  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										ارديبهشت ماه 1390


title: خوشا به حال من!
text:
    خوشا به حال من!


  مى بينم كه تو هم سر خود را بالا گرفته اى و با خودت فكر مى كنى. وقتى خبردار شدى كه قرار است ده نفر به عنوان نماينده اين مردم انتخاب شوند، تو هم به مسجد آمدى. 
  چقدر مسجد شلوغ شده است! جاى سوزن انداختن نيست. همه، سرهاى خود را بالا گرفته اند تا شايد آنها انتخاب بشوند. اينجا «يمن» است، سرزمينى كه مردمش با عشق به على(ع) آشنا هستند، زيرا همه آنها به دست او مسلمان شده اند. 
  چند روز قبل نامه رسانى از شهر كوفه به اينجا آمد و نامه على(ع) را آورد. در آن نامه، على(ع) از مردم يمن خواسته بود تا ده نفر را به عنوان نماينده خود به كوفه بفرستند تا وفادارى خود را نسبت به حكومت او نشان داده، با او تجديد پيمان كنند.
  حالا ديگر مى دانى كه چرا همه در مسجد جمع شده اند. امروز قرار است كه آن ده نفر انتخاب شوند.
  ولى من به تو گفته باشم كه تو انتخاب نخواهى شد. خاطرت جمع باشد، آخر نماينده بايد از خود اين مردم باشد، من و تو كه از يمن نيستيم!
  نااميد نشو همسفر خوبم! 
  مى دانم كه خيلى دوست دارى به كوفه سفر كنى و امام خويش را ببينى.
  من به تو قول مى دهم كه هر طور باشد تو را به كوفه ببرم. تو وقتى اين كتاب را در دست گرفتى، ديگر انتخاب شدى و به كوفه خواهى رفت.
  كمى صبر كن! كار انتخاب اين ده نفر تمام شود، هر موقع آنها به سوى كوفه حركت كنند ما هم با آنها خواهيم رفت.
  										* * *
  اى مردم! ما بايد افرادى را انتخاب كنيم كه شجاع و دلاور و مؤمن باشند. مبادا كسانى را انتخاب كنيد كه شايستگى اين امر مهمّ را نداشته باشند. اين ده نفر بايد مايه آبروى ما در طول تاريخ بشوند.
  ساعتى مى گذرد، انتخابات به پايان مى رسد و ده نفر انتخاب مى شوند.
  خوشا به حال كسانى كه انتخاب شدند! آنها چقدر سعادتمند هستند كه به زودى به ديدار امام خود خواهند رفت!
  نگاه كن! آن جوان را مى گويم! نام او را مى خوانند: «آقاى مُرادى»!
  او باور نمى كند كه انتخاب شده باشد، آيا درست شنيده است؟ آرى! درست است. نام او را خواندند. آخر چگونه شده است كه در ميان هزاران نفر او انتخاب شده است؟
  تعجّب نكن! مرادى، مردى مؤمن و بسيار باصفاست. همه او را مى شناسند. بى دليل كه او را انتخاب نكرده اند. نمى شود كه فقط ريش سفيدها را انتخاب كنند! 
  جوانان يمن به سوى آقاى مرادى مى روند. او را روى دوش مى گيرند و از مسجد بيرون مى برند. آنها خيلى خوشحال هستند. براى او اسفند در آتش مى ريزند و شيرينى پخش مى كنند.
  										* * *
  همه فاميل در خانه پدر مرادى جمع شده اند، آنها خوشحال هستند كه اين افتخار بزرگ نصيب فاميل آنها شده است. مهمانى بزرگى است. امشب همه، براى شام، در اينجا هستند.
  آن طرف را نگاه كن! دختران فاميل سر راه مرادى ايستاده اند، اكنون ديگر همه آرزو دارند كه مرادى به خواستگارى آنها بيايد. مرادى ديگر يك جوان معمولى نيست. او به شهرت رسيده است و نماينده مردم يمن است. اين مقام بزرگى است.
  پدر رو به پسر مى كند و مى گويد:
  ـ پسرم! من به تو افتخار مى كنم.
  ـ ممنونم پدر!
  ـ وقتى به كوفه رسيدى سلام همه ما را به امام برسان و وفادارىِ همه ما را به او خبر بده.
  ـ به روى چشم! حتماً اين كار را مى كنم به امام مى گويم كه همه شما سراپا گوش به فرمان او هستيد و حاضريد جان خود را در راه او فدا كنيد.
  										* * *
  دود اسفند همه جا را فرا گرفته است. همه براى بدرقه نمايندگان خود آمده اند. وقتِ حركت نزديك است. جوانان همه دور مرادى جمع شده اند. هر كس سخنى مى گويد: 
  مرادى جان! تو را به جان مادرت قسم مى دهم وقتى امام را ديدى سلام مرا به او برسانى. 
  رفيق! يادت نرود; ما را فراموش نكنى! مسجد كوفه را مى گويم. وقتى به آنجا رسيدى، براى من هم دو ركعت نماز بخوان. خودت مى دانى كه دو ركعت نماز در آنجا ثواب حج را دارد.
  برادر مرادى! از قول من به امام بگو كه همه جوانان يمن گوش به فرمان تو هستند.
  										* * *
  صداى زنگ اشتران به گوش مى رسد، كاروان حركت مى كند: خدا نگهدار شما! سفرتان بى خطر!
  مرادى براى همه دست تكان مى دهد، او مى رود تا پيام رسان اين همه عشق و پاكى باشد. او مى رود و با خود، هزاران دل مى برد، دل هايى كه از عشق به على(ع) آكنده است.
  من و تو هم همراه اين كاروان مى رويم. راهى طولانى در پيش داريم. روزها و شب ها مى گذرد...
  ما بايد بيش از صدها كيلومتر راه را طى كنيم تا به كوفه برسيم. صحراهاى خشك و بى آب و علف عربستان را پشت سر مى گذاريم و به سوى عراق به پيش مى رويم. 
  عشقِ ديدار امام، خستگى را از جسم و جانمان مى گيرد; اين سفر سفر عشق است، خستگى نمى شناسد...
  از آن همه بيابان هاىِ خشك، عبور كردى، اكنون مى توانى در كنار رود پرآب فُرات استراحت كنى. چه صفايى دارد اين رود پرآب!
  ديگر راه زيادى تا شهر آسمانى تو نمانده است. آن نخلستان هاى باشكوه را ببين، آنجا كوفه است!
  										* * *
  وارد شهر كوفه مى شويم. شايد تو هم با من موافق باشى كه اوّل برويم مقدارى استراحت كنيم و بعداً به ديدار امام برويم، ولى مرادى كه از آغاز سفر براى ديدار امام لحظه شمارى مى كرده به سوى مسجد كوفه مى رود. نزديك اذان ظهر است، حتماً امام در مسجد است.
  ده نماينده يمن وارد مسجد كوفه مى شوند و به سوى محراب مى روند. آنها امام خود را مى بينند كه روى زمين نشسته و مردم در كنارش هستند. آنها سلام مى كنند و جواب مى شنوند...
  شايد تو باور نكنى كه اين مرد، على(ع) باشد، مردى كه لباسش وصله دار است، مثل بقيّه مردم بر روى زمين نشسته است!
  على(ع)، حاكم كشور عراق و عربستان و يمن و مصر و ايران است، چرا او هيچ تاج و تختى ندارد؟ چرا روى زمين نشسته است؟ چرا مثل بقيّه مردم است؟ چرا هيچ محافظى ندارد؟ چرا؟ و هزاران چراى ديگر.
  همسفرم! 
  تو خيلى چيزها را باور نمى كنى. حق هم دارى; زيرا تو تا به حال خيلى ها را ديده اى كه ادّعا مى كنند مثل على(ع) هستند ولى چه مى دانى كه على(ع) كيست؟! نه تو، بلكه بشريّت نيز نمى داند على(ع) كيست!
  اين فقط على(ع) است كه در اوج قدرت بر روى خاك مى نشيند، نان جو مى خورد و لباس وصله دار مى پوشد. فقط او، «ابوتُراب» است; او، «پدرِ خاك» است; كسى كه روى خاك مى نشيند.
  										* * *
  مرادى از جا برمى خيزد و قدرى جلو مى آيد و چنين مى گويد:
  سلام بر شما! اى امام عادل! 
  سلام بر شما كه همچون مهتاب در دل تاريكى ها مى درخشيد و خدا شما را بر همه بندگانش برترى داده است! شما همسر زهراى اطهر هستيد و هيچ كس همچون شما نيست.
  من شهادت مى دهم كه شما «امير مؤمنان» هستيد و بعد از پيامبر فقط شما جانشين او بوديد. به راستى كه همه علم و دانش پيامبر نزد شماست. خدا لعنت كند كسانى را كه حقِّ شما را غصب كردند.
  شكر خدا كه امروز شما رهبر مسلمانان هستيد و مهربانى شما بر سر همه ما سايه افكنده است. ما با ديدار شما به سعادت بزرگى نائل شديم.
  ما همه گوش به فرمان شما هستيم. از شما به يك اشاره، از ما به سر دويدن!
  ما شجاعت را از پدران خود به ارث برده ايم و هرگز از دشمن هراسى نداريم.
  										* * *
  سخن مرادى تمام مى شود. سكوت بر فضاى مسجد سايه مى افكند. اكنون على(ع) نگاهى به مرادى مى كند، از او سؤال مى كند:
  ـ نام تو چيست؟ اى جوان!
  ـ من مرادى هستم. من شما را دوست دارم و آمده ام تا جانم را فداى شما نمايم.
  امام لحظه اى به او خيره مى شود، دست بر روى دست مى زند و مى گويد: «إنّا لله و إنّا إليه راجِعُون».
  به راستى چه شد؟ چرا امام اين آيه را بر زبان جارى كرد؟ چه شده است؟
  نمى دانم. قدرى فكر مى كنم. فهميدم. حتماً شنيدى كه مرادى در سخن خود يادى از حضرت زهرا(س) كرد. شايد على(ع) به ياد مظلوميّت همسر شهيدش افتاده است و براى همين اين آيه را مى خواند. البتّه اين يك احتمال است. چه كسى از راز دلِ على(ع) خبر دارد؟
  										* * *
  اكنون موقع آن است كه اين ده نفر به نمايندگى از مردم يمن با على(ع) بيعت كنند. اوّل ريش سفيدها برمى خيزند و با امام خود تجديد پيمان مى كنند.
  آخرين نفر، مرادى است كه با امام بيعت مى كند، او دست در دست امام مى نهد و در حالى كه اشك شوق در چشم او نشسته است با امام بيعت مى كند. او به ياد همه دوستان جوان خود مى افتد كه به او سخن ها گفته بودند.
  اكنون مرادى مى رود تا سرجايش بنشيند، امام او را صدا مى زند تا بار ديگر بيعت كند. مرادى براى بار دوّم بيعت مى كند. باز امام از او مى خواهد تا براى بار سوّم بيعت كند و به بيعت و پيمانِ خود وفادار بماند.
  مرادى براى بار سوّم با امام بيعت مى كند. فكرى به ذهن مرادى مى رسد، چرا امام فقط از من خواست تا سه بار بيعت كنم؟ مگر امام به وفادارى من شك دارد؟ من كه از همه اين مردم، بيشتر به امام خود عشق مىورزم. قلب من آكنده از عشق به امامِ خوبى هاست.
  										* * *
  آقاى من! مولاى من! چه شد كه سه بار مرا به بيعت با خود فرا خواندى؟
  به خدا قسم من آمده ام و آماده ام تا جانم را در راه شما فدا كنم و با دشمنان شما جنگ كنم. من سربازى شجاع براى شما هستم و با شمشير خود، دشمنان را به خاك و خون خواهم كشيد.
  در قلب من، چيزى جز عشق شما نيست، اى مولاى من! من با دوست شما دوست هستم و با دشمن شما دشمن!
  به خدا قسم! هيچ كس را به اندازه شما دوست ندارم...
  										* * *
  همه به سخنان پر شور و احساس مرادى گوش مى كنند، به به! واقعاً چه جوانمردى! خدا پدر و مادرت را بيامرزد كه اين گونه تو را تربيت كردند.
  آفرين بر مردم يمن! آنها چه انتخاب خوبى نمودند! همه كوفه را بگردى، كسى مانند مرادى را پيدا نمى كنى. ما تا به حال كسى با اين شور و شوق نديده ايم! اين مرد چه بصيرتى دارد!!
  خوشا به حالش! او ديوانه عشق على(ع) است، نگاه كنيد چگونه آرام و قرار ندارد!
  گوش كن! مرادى هنوز حال و هوايى دارد: دل هر كسى با يارى خوش است، دل من هم، يارِ على است. بهشت من، على است، سرشتِ من على است...
  										* * *
  امام به مرادى نگاه مى كند و لبخند مى زند. چه رازى در اين لبخند نهفته است؟ خدا مى داند...نمايندگان يمن تصميم مى گيرند تا سه روز در كوفه بمانند و سپس به سوى يمن حركت كنند.
  در اين مدّت، آنها بيشتر وقت خود را در مسجد كوفه سپرى مى كنند و از سخنان امام خود استفاده مى كنند، آنها شب ها براى استراحت از مسجد كوفه خارج مى شوند و به خانه يكى از اهالى كوفه مى روند.
  										* * *
  ـ برخيز! صداى اذان مى آيد. بايد براى نماز به مسجد برويم.
  ـ آه! نمى توانم. 
  ـ مرادى جان! با تو هستم، ما قرار است امروز به سوى يمن برويم، اين آخرين نمازى است كه مى توانيم پشت سر امام خود بخوانيم.
  ـ برادر! ببين من مريض شده ام، بدنم داغ است.
  ـ خدا شفا بدهد! تو تب كرده اى، بايد استراحت كنى.
  يكى از دوستان مى رود و ظرف آبى مى آورد و دستمالى را خيس مى كند و روى پيشانى مرادى مى گذارد. خداى من! تب او خيلى شديد است. 
  بقيّه به مسجد مى روند و بعد از نماز برمى گردند. هنوز تب مرادى فروكش نكرده است. آنها نمى دانند چه كنند. آنها براى بازگشت به يمن برنامه ريزى كرده اند، نمى توانند تا خوب شدن مرادى در اينجا بمانند.
  مرادى رو به آنها مى كند و از آنها مى خواهد كه آنها معطّل او نمانند و به يمن بروند.
  آنها با يكديگر سخن مى گويند، قرار مى شود كه بيمارى مرادى را به على(ع) خبر بدهند.
  										* * *
  وقتى على(ع) ماجرا را متوجّه مى شود خودش به عيادت او مى رود و در كنار بستر او مى نشيند و با او سخن مى گويد. مرادى چشم باز مى كند امام را در كنار خود مى بيند، باور نمى كند.
  امام رو به دوستان مرادى مى كند و از آنها مى خواهد كه نگران حالِ مرادى نباشند و به يمن بازگردند. آنها سخن امام را اطاعت مى كنند و بعد از خداحافظى مى روند. امام شخصى را مأمور مى كند كه به كارهاى مرادى رسيدگى كند و طبيبى را نزدش آورد.
  										* * *
  امام هر صبح و شب به عيادت مرادى مى رود و حال او را جويا مى شود. مرادى شرمنده اين همه لطف و محبّت امام است. او نمى داند چه بگويد، زبان او ديگر قادر به تشكّر از امام نيست.
  بعد از مدّتى، مرادى بهبودى كامل پيدا مى كند، امّا اكنون او در كوفه تنهاست، هيچ رفيق و آشنايى ندارد.
  امام بارها او را به خانه خودش دعوت مى كند، به راستى چه سعادتى از اين بالاتر كه او مهمان خصوصى امام مى شود! او به خانه اى رفت و آمد مى كند كه همه حسرت حضور در آنجا را دارند. اينجا خانه آسمان است.
  خوشا به حالت كه بيمار شدى، اى مرادى! اين بيمارى براى تو چقدر بركت داشت! تو مهمان خصوصى امام خود شدى. آفرين بر تو!


title: دلتنگ زن و بچه خود هستم
text:
    دلتنگ زن و بچه خود هستم


  ـ اسم تو چيست؟ كجا مى روى؟
  ـ من ابن خَبّاب هستم و به سوى شهر خود مى روم.
  ـ ابن خَبّاب! اين چيست كه همراه خود دارى؟
  ـ قرآن، كتاب خداست.
  ـ آيا تو على را رهبر خود مى دانى؟
  ـ آرى! مسلمانان با او بيعت كرده اند و او رهبر همه ماست.
  ناگهان فريادى برمى آيد: «اين كافر را بكشيد».
  شمشيرها بالا مى رود، ابن خَبّاب با تعجّب به آنها نگاه مى كند، او نگران همسر خود است، همسرش حامله است. او فرياد مى زند:
  ـ به چه جُرمى مى خواهيد مرا بكشيد؟
  ـ به حكم همين قرآنى كه همراه خود دارى!
  ـ آخر گناه من چيست؟
  ـ ابن خَبّاب! بايد بگويى على كافر شده است تا تو را ببخشيم.
  ـ هرگز چنين چيزى را نمى گويم.
  شمشيرها به خون آغشته مى شوند، ابن خَبّاب و همسرش به خاك و خون مى افتند.
  										* * *
  اين خبر دردناك به كوفه مى رسد: «خَوارج» راه ها را مى بندند و به مردم حمله مى كنند و آنها را مى كشند. آنها مى خواهند كلّ كشور عراق را ناامن كنند. 
  تو از من سؤال مى كنى خوارج چه كسانى هستند؟چه مى گويند؟ چرا اين چنين جنايت مى كنند؟
  داستان آنها خيلى طولانى است. بايد برايت از جنگ صفّين بگويم. در آن روزها على(ع) و معاويه روبروى هم ايستاده بودند. معاويه، دشمن بزرگ اسلام بود و على(ع) مى خواست هر چه سريع تر سرزمين شام را از وجود ستمكارانى مثل او پاك كند.
  در روزهاى آخر، مالك اَشتر، فرمانده سپاه على(ع) تا نزديكى خيمه معاويه رفت، امّا معاويه بعد از مشورت با عمروعاص، دستور داد تا قرآن ها را بر سر نيزه كنند. آن وقت بود كه گروهى از مردم عراق فريب خوردند و على(ع) را مجبور به صلح كردند، (آنان همان كسانى بودند كه بعداً، خوارج نام گرفتند).
  قرار شد تا يك نفر از عراق و يك نفر از شام با هم بنشينند و در مورد سرنوشت رهبرى جامعه اسلامى، تصميم بگيرند.
  اين مردم اصرار كردند كه حتماً بايد ابوموسى اشعرى نماينده مردم عراق باشد. على(ع) به اين كار راضى نبود، زيرا ابوموسى، آدم ساده لوحى بود، ولى خوارج از حرف خود كوتاه نيامدند. على(ع) براى آن كه از جنگ داخلى جلوگيرى كند، سخن آنها را قبول كرد و سرانجام ابوموسى اشعرى انتخاب شد.
  قرار شد كه «حَكَميّت» بين مردم عراق و شام صورت گيرد، يعنى ابوموسى اشعرى و عَمروعاص با هم بنشينند و در مورد سرنوشت جهان اسلام تصميم بگيرند، عمروعاص نماينده مردم شام در اين حَكَميّت بود و سرانجام ابوموسى فريب عمروعاص را خورد و معاويه به عنوان خليفه مسلمانان انتخاب شد.
  وقتى خوارج فهميدند كه فريب خورده اند، بسيار ناراحت شدند و گفتند كه ما كافر شده ايم نبايد حَكَميّت را قبول مى كرديم. آنها نزد على(ع) آمدند و گفتند: تو هم كافر شده اى و بايد توبه كنى و پيمان خود را با معاويه بشكنى و به جنگ او بروى.
  على(ع) در جواب آنها فرمود كه ما با آنها تا يكسال پيمان صلح بسته ايم، من به اين پيمان خود وفادار مى مانم.
  و اين گونه بود كه آنها از سپاه على(ع) جدا شدند و به نام خوارج مشهور شدند.
  مدّتى است كه آنان در شهرها شورش مى كنند و خون بى گناهان را مى ريزند. گروه زيادى از آنها در سرزمينى به نام «نَهروان» جمع شده اند. 
  										* * *
  وقتى خبر شهادت مظلومانه ابن خَبّاب به على(ع) مى رسد يكى از ياران خود را به نهروان مى فرستد تا با آنها سخن بگويد، ولى خوارج فرستاده على(ع) را هم به شهادت مى رسانند.
  على(ع) مدّتى به آنها فرصت مى دهد تا شايد از كارهاى خود پشيمان بشوند، امّا گويا آنها بنده شيطان شده اند و هرگز حاضر نيستند دست از كشتار مردم بى گناه بردارند.
  عدّه اى از مردم كوفه نزد على(ع) مى آيند و مى گويند: خوارج در كشور فساد مى كنند و خون مردم را مى ريزند، چرا بايد آنها را به حال خود رها كنيم؟
  و اين گونه است كه على(ع) دستور مى دهد تا مردم براى جنگ با خوارج بسيج شوند تا هر چه زودتر به سوى نهروان حركت كنند.
  										* * *
  آن مرد را نگاه كن! مرادى را مى گويم. او درحالى كه شمشير به دست دارد با پاى پياده به لشكر كوفه پيوسته است. او هم مى خواهد در اين جنگ، امام خود را يارى كند.
  او خيلى خوشحال است، اگر چه اسب ندارد، امّا آمده است تا از حق و حقيقت دفاع نمايد.
  لشكر حركت مى كند و به سوى نهروان به پيش مى رود. على(ع) اميدوار است كه بتواند با اين مردم سخن بگويد تا آنها از فتنه جويى دست بردارند، امروز دشمن اصلى معاويه است كه بايد به جنگ با او رفت.
  وقتى سپاه به چند كيلومترى نهروان مى رسد، اردو مى زند، على(ع) چند نفر را نزد آنان مى فرستد تا با خوارج سخن بگويد، امّا آنها فقط به فكر جنگ هستند. آنها به خيال خام خود با اين كار خود به اسلام خدمت مى كنند. 
  اگر به چهره هاى آنها نگاه كنى، اثر سجده را در پيشانى آنها مى بينى! چه كسى باور مى كرد كه روزى آنها در مقابل جانشين پيامبر دست به شورش بزنند؟!
  زمانى هركدام از آنها، سربازى دلاور براى على(ع) بودند، زمانه با آنها چه كرد كه اكنون فقط به فكر كشتن على(ع) هستند؟
  										* * *
  على(ع) سپاه را حركت مى دهد تا نزد خوارج مى رسد، با آنان سخن مى گويد و از آنها مى خواهد توبه كنند و دست از كشتار مردم بردارند، امّا آنها اصلاً از حرف خود كوتاه نمى آيند.
  لشكر كوفه در انتظار است، على(ع) دستور داده است كه آنان، هرگز آغازگر جنگ نباشند.
  ناگهان سپاه خوارج هجوم مى آورند. در حمله اوّل خود موفّق مى شوند گروه زيادى از سپاه كوفه را به فرار، وادار كنند. آنها مغرور از اين پيروزى به پيش مى تازند و تعدادى از لشكر كوفه را به شهادت مى رسانند. در اين هنگام است كه على(ع) دست به شمشير مى برد، معلوم است وقتى ذوالفقار به ميدان بيايد، نتيجه جز پيروزى نخواهد بود.
  نگاه كن! اين مرادى است كه همراه على(ع) به قلب سپاه دشمن حمله مى كند!
  سپاه خوارج از هم پاشيده مى شود، گروهى فرار مى كنند و عدّه اى كه استقامت مى كنند به سزاى اعمال خود مى رسند و جنگ پايان مى پذيرد. 
  على(ع) دستور مى دهد تا به همه مجروحان سپاه خوارج رسيدگى شود و آنها را به افراد قبيله خودشان تحويل دهند.
  										* * *
  مرادى نزد امام مى آيد و چنين مى گويد:
  ـ مولاى من! آيا اجازه مى دهى تا من زودتر به كوفه بروم؟
  ـ براى چه مى خواهى زودتر بروى؟
  ـ مى خواهم خبر پيروزى شما را، من به مردم كوفه برسانم.
  ـ باشد. تو زودتر به كوفه برو.
  على(ع) دستور مى دهد تا سهم غنائم مرادى را تحويل او بدهند. اكنون مرادى صاحب اسبى زيبا است.
  او بعد از خداحافظى با امام، سوار بر اسب خود مى شود و به سوى كوفه به پيش مى تازد. 
  حسّى غريب به من مى گويد كه كاش او به كوفه نمى رفت، امّا اين چه حرفى است كه من مى زنم؟ او مى خواهد نامش در تاريخ ثبت شود و اوّلين كسى باشد كه خبر پيروزى امام را به كوفه مى رساند.
  										* * *
  على(ع) به فكر دشمن اصلى است، معاويه كه تهديد بزرگى براى اسلام به شمار مى آيد، امّا لشكر كوفه به فكر آسايش است، على(ع) با آنان سخن مى گويد تا خود را براى جهاد ديگرى آماده كنند. 
  آرزوى على(ع) اين است كه با لشكر بزرگى به شام برود و معاويه را از حكومت سرنگون كند، امّا افسوس كه ياران على(ع) دلشان براى زن و بچه هايشان تنگ شده است و مى خواهند به كوفه برگردند، آنها به امام مى گويند كه به كوفه بازگرديم و بعد از رفع خستگى، با انرژى و روحيّه بهترى به جنگ معاويه برويم. 


title: عروس چشم آبى من!
text:
    عروس چشم آبى من! 


  اين صداى مرادى است كه در كوچه هاى كوفه به گوش مى رسد:
  اى مردم! امام و مولاى ما در اين جنگ پيروز شد و خوارج به سزاى كردار زشت خود رسيدند. شادى كنيد و جشن بگيريد! 
  مردم كوفه از خانه هاى خود بيرون مى آيند، مرادى را مى بينند كه سوار بر اسب در كوچه ها مى چرخد.
  ساعتى مى گذرد، ديگر صداى مرادى گرفته است، او تمام اين مدّت، فرياد زده و اكنون تشنه شده است، كاش كسى ظرف آبى به او مى داد!
  او با خود فكر مى كند كه خوب است براى استراحت به خانه يكى از دوستان خود برود. 
  ولى بعد از مدّتى زود پشيمان مى شود. او بايد اين خبر را به گوش همه مردم كوفه برساند، بايد همه اين خبر پيروزى را بشنوند و خوشحال شوند. او مى خواهد همه شيعيان را شاد كند.
  مرادى همان طور كه سوار بر اسب است وارد كوچه اى مى شود، امّا اى كاش او هرگز وارد اين كوچه نمى شد!
  او نمى داند كه اين كوچه، مسير تاريخ را عوض خواهد كرد.
  										* * *
  خداى من! چه دختر زيبايى! 
  آيا خواب مى بينم؟ اين فرشته است كه بر بالاى بام آمده است يا دختركى كوفى است؟ 
  ـ با تو هستم! چشم خود فرو بند و برو. 
  ـ چشم من بى اختيار به اين دختر افتاد.
  ـ خوب. بار اوّل كه نگاهت افتاد، گناهى نكردى، ديگر بار چرا نگاهت را ادامه مى دهى؟ نگاه عمدى به نامحرم حرام است. 
  ـ من خودم همه اين حرف ها را مى دانم. نگاه به نامحرم، گناه صغيره و كوچك است، خدا آن را مى بخشد. مهمّ اين است كه دل انسان پاك باشد، تو چرا اين قدر قديمى فكر مى كنى؟
  ـ پيامبر فرمود: «وقتى يك مرد با زنى خلوت مى كند، شيطان براى وسوسه كردن او به آنجا مى آيد»، آيا تو اين حديث را نشنيده اى؟ مى ترسم گرفتار فتنه شيطان شوى!
  ـ چه حرف هايى مى زنى؟ اينها براى كسانى است كه هنوز در اوّل راه هستند، نه براى من كه ايمانم خيلى قوّى است! نگاه كن! پيشانى مرا ببين! ببين كه جاىِ سجده در پيشانى من نقش بسته است!! آخر چگونه شيطان مى خواهد مرا فريب بدهد؟
  نگاه مرادى به دختر زيباى كوفه خيره مى ماند، او نمى داند كه با خود چه مى كند، من مى ترسم دلش اسير و عاشق او شود.
  و تو به من مى گويى كه مگر عاشقى جُرم است؟ آن كه آدم است و عاشق نيست كيست؟ اگر عشق گناه باشد، گناه قشنگى است...
  										* * *
  دختر زيباى كوفه مى فهمد كه دل اين سوار دلاور اسير او شده است، او كنيز خود را صدا مى زند و از او مى خواهد تا برود و آن جوان را به خانه دعوت كند و خودش هم از بام خانه پايين مى آيد.
  مرادى آهى از دل بر مى كشد و افسوس مى خورد كه ديگر نمى تواند دختر رؤياهايش را ببيند. او نمى داند چه كند. همين طور سوار بر اسب ميان كوچه مانده است.
  صدايى به گوشش مى رسد: «اى جوان! بانوىِ من تو را مى طلبد».
  مرادى باور نمى كند كه آن دختر زيبا او را به مهمانى دعوت كرده باشد. او مثل برق از اسب پايين مى پرد و به سوى در خانه مى رود، او اكنون به بهشت رويايى خود قدم مى گذارد.
  او اصلاً سخن مرا نمى شنود، من به او مى گويم: نرو! دلت اسير مى شود، گرفتار مى شوى، امّا او ديگر هيچ صدايى را نمى شنود، او فقط صداى عشق را مى شنود، از صداى عشق تو نديدم خوشتر!
  										* * *
  مرادى همراه با كنيز وارد خانه مى شود. كنيز او را به اتاق پذيرايى مى برد و مى گويد: «منتظر باشيد تا بانو تشريف بياورند».
  مرادى كه خسته راه است به پشتى تكيه مى دهد و با خود فكر مى كند. 
  بوى عطرى به مشامش مى رسد، در باز مى شود، دختر رؤياهاى او در حالى كه حجاب ندارد از در وارد مى شود، مرادى مات و مبهوت به او مى نگرد، او با گيسوانى سياه و چشمان آبى...
  ظرف آبى در دست اين ساقى است، مرادى آب مى نوشد امّا سيراب نمى شود، او هر چه نگاه مى كند، تشنه تر مى شود. خدايا! اين چه فرشته اى است كه خلق نموده اى!
  دختر كوفى خوب مى داند كه هر چه ناز و كرشمه كند، اين جوان خريدار است، ناز و كرشمه ها شروع مى شود...
  ـ خوش آمدى دلاور!
  ـ دوست دارم كه نام شما را بدانم.
  ـ نام من قُطام است. 
  ـ اسم شما هم مثل خودتان بى نهايت زيباست.
  ـ و نام شما؟
  ـ من مرادى هستم. ابن مُلجَم مرادى. در واقع، اسم كوچك من «ابن مُلجَم» است. دوست دارم كه تو مرا به همين نام بخوانى: «ابن ملجم».
  										* * *
  عصاى سحرآميزِ عشق در دست قُطام است و با قلب تو هر كارى بخواهد مى كند. اينك تو همه چيز را از ياد مى برى. چه زود فراموش كردى كه چه بودى و كه بودى و چرا به كوفه آمدى. تو خودت را هم فراموش مى كنى. 
  تو انسان ديگرى مى شوى، تولّدى دوباره مى يابى، گويى فرزند لحظه شيرينى هستى كه دختر رؤياهاى خود را ديدى. تو در چشمان آبى قُطام، سرنوشت خود را مى بينى و مزه شيرين زندگى را مى چشى. 
  گذر زمان را متوجّه نمى شوى، خيلى وقت است كه محو تماشاى او هستى و خيال مى كنى لحظه اى گذشته است. تو به لحظه جاودانگى رسيده اى!
  در نگاه خمار قُطام چه مى بينى؟ 
  دنيايى كه سراسرش شكوفه و گل و ياسمن است!
  او را لطيف تر از شبنم، شاداب تر از سپيده دم و خرّم تر از بهار مى يابى، تو فقط زيبايى افسونگر قُطام را مى بينى و از فتنه هاى سركش او بى خبرى! 
  نگاه و گفتارش افسونگر توست! 
  برخيز! هنوز دير نشده است. هنوز مى توانى خودت را نجات بدهى! برخيز!
  تو انسان هستى و خدا تو را آزاد آفريده است، تو اختيار دارى، كافى است تصميم بگيرى كه بروى. بعدها نگويى كه من مجبور بودم! تو خودت هم خوب مى دانى كه همه چيز در اختيار خودت است، هم مى توانى بروى و هم مى توانى بمانى. منتظرم ببينم كه تو چه راهى را انتخاب خواهى كرد.
  افسوس كه تو گوش نمى كنى. با خود مى گويى: كجا بروم؟ همه جهان من اينجاست.
  										* * *
  هوا ديگر تاريك شده است و تو هنوز اينجا هستى. يادت هست كى به اين خانه آمدى؟ چند ساعت است كه اينجا هستى؟
  به به! بوى كباب همه فضاى خانه را فرا گرفته است، قُطام به كنيزش دستور داده است تا بهترين غذاها را براى تو آماده كند. 
  ـ حتماً گرسنه هستى، اجازه بده تا برايت كمى غذا بياورم.
  ـ خواهش مى كنم.
  بعد از لحظاتى كنيز وارد مى شود و سفره را پهن مى كند و تو تا به حال غذايى به اين خوشمزگى نخورده اى. نمى دانى خدا را چگونه شكر كنى. 
  قُطام مى داند كه تو را به خوبى اسير چشمانش كرده است، تو ديگر نمى توانى فرار كنى، قلب تو گرفتار عشق قُطام شده است.
  امّا من هنوز اميد به تو دارم! وقتى قُطام دوست داشتنى تو، فتنه خود را آغاز كند تو آزاد و رها خواهى شد.
  تو كسى نيستى كه به پيشنهاد او گوش كنى! تو همان كسى هستى كه عاشق على(ع) است...
  										* * *
  شب شده است و مهتاب همه جا را روشن كرده است و تو با قُطام در حياط، زير نور مهتاب نشسته اى، تو هيچ نگاهى به آسمان ندارى چرا كه مهتاب تو روبروى تو نشسته است.
  صداى شيهه اسب تو به گوش مى رسد، قُطام اين را بهانه مى كند و مى پرسد:
  ـ ابن ملجم! تو از كجا مى آمدى؟ 
  ـ عزيز دلم! من از سرزمين نهروان مى آمدم. من خبر پيروزى را براى مردم آورده ام.
  ـ پيروزى چه كسى؟
  ـ پيروزى مولايمان على.
  قُطام تا نام على(ع) را مى شنود، چهره در هم مى كشد و تو تعجّب مى كنى. نمى دانى در قلب قُطام چه مى گذرد. قُطام از تو مى پرسد:
  ـ سرنوشت خوارج چه شد؟
  ـ تعداد زيادى از آنها مجروح و گروهى هم كشته شدند، مردم از شرّ آنها راحت شدند.
  ـ بگو بدانم آيا از سرنوشت ابن اَخضَر و پسران او خبرى دارى؟
  ـ آنها هم كشته شدند.
  										* * *
  ناگهان صداى ناله و شيون قطام بلند مى شود، به صورت خود چنگ مى زند، از جا بلند مى شود و گريبان چاك مى كند و به سوى اتاق خود مى رود. 
  صداى قُطام به گوش مى رسد: اى پدر جان! چرا مرا تنها گذاشتى و رفتى؟ اى برادرانم! شما كه بىوفا نبوديد. نگفتيد بعد از شما خواهرتان چه كند؟ 
  خدايا! مرگ مرا برسان! من ديگر اين زندگى را نمى خواهم. به خدا قسم انتقام خون شما را خواهم گرفت...
  اكنون تو مى فهمى كه دلت اسير عشق چه كسى شده است. قُطام، دختر اَخضَرتَيمى است، همان كه يكى از بزرگان خوارج بود و دشمن على(ع).
  اين دختر هم از پدر بغض على(ع) را به ارث برده است. خوب گوش كن! او سخن از انتقام به ميان مى آورد. برخيز! ديگر صبر نكن! حالا كه فهميدى او كيست، ديگر نبايد اينجا بمانى. درست است كه عاشق شدى، امّا تا حالا نمى دانستى معشوقه ات كيست، حالا كه او را شناختى! برخيز و برو.
  										* * *
  لحظاتى مى گذرد، قُطام به تو فكر مى كند، نكند تو بروى و او را تنها بگذارى. فكرى شوم به ذهن او مى رسد. او سريع از جا برمى خيزد و به حياط مى آيد، خدا را شكر مى كند كه تو هنوز آنجا هستى. دلم به حال تو مى سوزد، تو نمى دانى كه در ذهن اين دختر زيبا چه نقشه اى مى گذرد.
  تو رو به او مى كنى و مى گويى:
  ـ غم آخرتان باشد. خدا به شما صبر بدهد. 
  ـ ممنونم. ابن ملجم! ديدى كه چگونه تنها و بى كس شدم؟ دخترى هستم كه پدر و همه برادرانش به دستِ ظلم على كشته شده اند و او ديگر هيچ كسى را ندارد. به راستى چه كسى از من حمايت مى كند؟ خدايا! خودت على را به سزاى عملش برسان!
  ـ گريه نكن! عزيزم! اگر پدر و برادرانت رفتند من كه هستم.
  خنده اى بر لبان قُطام مى نشيند و تو هم لبخند مى زنى. دلت خوش است كه دل مصيبت ديده اى را شاد كرده اى و لبخند بر لب هاى او نشانده اى، امّا فراموش كرده اى كه چه بودى و چه شدى.
  تا ديروز كسى جرأت نداشت در مقابل تو، به على(ع) توهين كند، امّا اكنون مى شنوى كه قُطام به مولايت توهين مى كند ولى تو هيچ نمى گويى. تو فقط محو تماشاى معشوقه خود هستى. فهميدم! تو عوض شده اى، عشق على(ع) را فروخته اى و عشق قُطام را خريده اى. 
  										* * * 
  عشوه هاى قُطام بيشتر و بيشتر مى شود، دخترى كه داغ عزيزانش را ديده است، چرا اين گونه دلربايى مى كند؟! تو نمى دانى كه قُطام چه در سر دارد، تو مدهوش او شده اى و اصلاً فكرت كار نمى كند.
  تو به راحتى مى توانى اندام او را ببينى... آتش شهوت در وجودت شعله مى كشد، چه مى كنى؟! نگاه حيوانى تو به اندام قُطام بيشتر و بيشتر مى شود. نگاه تو ديگر از حريم خود گذشته است...
  ديگر نمى توانى تاب بياورى، مشتاقانه از جا بلند مى شوى و چنين مى گويى: آيا با من ازدواج مى كنى؟ من تو را خوشبخت مى كنم. هر چه بخواهى برايت فراهم مى كنم.
  لحظه اى مى گذرد، قُطام به چشمان تو خيره مى شود، وقتى آتش شهوت را در چشمان تو مى خواند تو را كنار مى زند و مى گويد: 
  ـ من خواستگاران زيادى دارم. پسران قبيله ام در آرزوى ازدواج با من هستند، امّا من هميشه آرزو داشتم كه با جوانمردى شجاع و دلاور مثل تو ازدواج كنم.
  ـ به خدا قسم! من همسر خوبى براى تو خواهم بود، آيا با من ازدواج مى كنى؟
  ـ ازدواج با من سه شرط دارد، آيا مى توانى به اين سه شرط عمل كنى؟
  ـ تو از من جان بخواه. هر چه باشد قبول مى كنم، قولِ شرف مى دهم.
  ـ مهريّه من بايد سه هزار سكّه طلا باشد، همه آن سكه ها را بايد قبل از عروسى پرداخت كنى.
  ـ باشد، عزيزم! قبول مى كنم.
  ـ بايد در خانه من خدمتكاران خدمت كنند و من كدبانوى خانه باشم.
  ـ باشد، قبول است. 
  ـ شرط سوّم خود را كه از همه مهمّ تر است، بعداً مى گويم.
  										* * *
  قُطام به سوى اتاق خود مى رود و تو را تنها مى گذارد، تو سعى مى كنى حدس بزنى كه شرط سوّم چيست. در حال و هواى خودت هستى كه صدايى به گوشت مى رسد: ابن ملجم جان! بيا اينجا!
  نگاه مى كنى، قُطام را مى بينى كه زيباترين لباس خود را به تن كرده است و در آستانه در اتاق ايستاده است. 
  باد گيسوانش را نوازش مى دهد، به سويش مى روى، بوىِ عطر او تو را مدهوش مى كند... بار ديگر آتشِ شهوت در وجودت زبانه مى كشد. نمى دانى چه كنى! عقل از سرت مى پرد، هيچ نمى فهمى... قُطام مى گويد: 
  ـ و امّا شرط سوّم.
  ـ بگو عزيز دلم! هر چه مى خواهى بگو. به خدا قسم هر چه باشد آن را انجام مى دهم، فقط زود بگو و راحتم كن، عزيزم!
  ـ تو بايد انتقام مرا از على بگيرى. بايد او را به قتل برسانى تا بتوانى به من برسى.
  ـ از اين حرفى كه زدى به خدا پناه مى برم. اى قُطام! آيا از من مى خواهى كه على را به قتل برسانم؟ چگونه چنين چيزى ممكن است؟ نه! نه! هرگز!
  آفرين بر تو! خوب جواب او را دادى. مى بينم كه هنوز هم مى خواهى با او سخن بگويى: 
  چه كسى مى تواند على(ع) را به قتل برساند؟ مگر نمى دانى كه او شجاع ترين مرد عرب است؟
  از من مى خواهى كه على(ع) را بكشم؟ هرگز! او به من محبّت زيادى نمود و مرا بر ديگران برترى داد.
  اى قُطام! هر كس ديگر را كه بگويى مى كشم، امّا هرگز از من نخواه كه حتّى فكر كشتن اميرمؤمنان را بكنم!
  آفرين بر تو! خوب جواب دادى، فقط كافى است كه زود از اينجا بيرون بروى. حرام است كه با نامحرمى در يك اتاق خلوت كنى، تا بار ديگر شيطان به سراغت نيامده است و شهوت تو را اسير نكرده است برو، اگر بمانى پشيمان مى شوى.
  افسوس كه گوش به حرف شيطان مى دهى، او به تو مى گويد: لازم نيست اينجا را ترك كنى، اينجا بمان! تو بايد بمانى و با قُطام سخن بگويى. تو بايد او را هدايت كنى، تو بايد كارى كنى كه او دست از اين عقيده باطل خود بردارد، تو مى توانى او را عوض كنى، اگر تو بروى چه كسى او را هدايت خواهد كرد؟
  										* * *
  قُطام خيلى زيرك است، او مى فهمد كه ابن ملجم، على(ع) را به عنوان اميرمؤمنان قبول دارد، بايد زمينه سازى بكند و قداست على(ع) را از ذهن ابن ملجم پاك كند.
  او صبر مى كند تا غضب ابن ملجم فروكش كند، بار ديگر نزد او مى رود و با مهربانى با او سخن مى گويد: حالا من يك حرفى زدم! تو چرا ناراحت شدى؟ چگونه دلت مى آيد دل مرا كه دخترى تنها هستم بشكنى؟ با من حرف بزن. دلم را نشكن! تو تنها اميد من هستى. من در اين دنيا كسى را جز تو ندارم.
  سخنان قُطام، آرامش را به ابن ملجم باز مى گرداند و بار ديگر عشق در وجود ابن ملجم شعله مى كشد.
  										* * *
  عزيزم! چگونه دلت مى آيد خود را از اين زيبايى كه من دارم محروم كنى؟ نگاه كن! خدا اين همه زيبايى را براى تو خلق كرده است. چرا به بخت خود پشت پا مى زنى و دل مرا مى شكنى؟ 
  آيا تو مؤمن تر از كسانى هستى كه در جنگ نهروان كشته شدند؟ مگر نديدى كه در پيشانى آنها، اثر سجده بود؟ چرا على آنها را به قتل رساند؟ على شايستگى مقام خلافت را ندارد. قدرى فكر كن! از زمانى كه او خليفه شده است، امّت اسلامى روى خوش نديده است. چرا على هميشه با مسلمانان مى جنگد؟ آيا ريختن خون مسلمانان جايز است؟
  تو مى گويى على، اميرمؤمنان است، مگر خبر ندارى كه در «حَكَميّت»، او از اين مقام بركنار شد؟ تو چرا هنوز بر اين عقيده هستى؟
  پدر و برادران من براى زنده نگه داشتن حكم خدا قيام كردند و به جنگ با على رفتند. همه كسانى كه حكميّت را پذيرفتند، كافر شدند. پدر و برادران من بعد از اين كه فهميدند كافر شده اند، توبه كردند، توبه واقعى!
  آنها از على خواستند تا او هم از كفر خود، توبه كند، امّا على اين كار را نكرد.
  عزيز دلم! اكنون على، كافر است و تو از كشتن يك كافر مى ترسى؟ به خدا قسم اگر اين كار را بكنى، بهشت را از آن خود كرده اى.
  آيا باز هم برايت سخن بگويم؟ تو چقدر زود قضاوت كردى؟ من با افتخار مهريّه خود را كشتن يك كافر قرار دادم تا خدا از من راضى باشد! آيا من از تو چيز بدى خواستم كه تو اين گونه با من برخورد كردى؟
  										* * *
  تو حرف هاى تازه اى مى شنوى، چشمانت به قُطام خيره مانده است، نمى فهمى كه اين حرف ها چگونه در عمق جانت ريشه مى كند. عشق و زيبايى اين دختر، تمام هوش و حواس تو را ربوده است. 
  قُطام منتظر پاسخ توست، مى خواهد بداند كه به او چه خواهى گفت، اگر چه از چشمان تو همه چيز را فهميده است. او اين بار موفّق شد كه عقيده ات را از تو بگيرد. وقتى عقيده كسى را گرفتند، او از درون خالى مى شود. عشق چه كارها كه نمى كند! آرى، باورش سخت است كه تو با اين سرعت تغيير كنى. اين همان معجره عشق است!! من ديگر قدرت عشق را كم نمى شمارم.
  رو به قُطام مى كنى و مى گويى: عزيزم! من در دين خود شك كرده ام، نمى دانم چه كنم و چه بگويم. امشب را به من فرصت بده تا خوب فكر كنم. فردا نزد تو خواهم آمد و نظر خود را به تو خواهم گفت.
  قُطام رو به او مى كند و مى گويد: عزير دلم! اگر تو على را بكشى من از آنِ تو خواهم بود و به لذّت عشق خواهى رسيد، و اگر هم در اين راه كشته شوى به پاداش خدا مى رسى و بهشت در انتظار تو خواهد بود، فرشتگان خدا تو را در آغوش خواهند گرفت، چون تو براى زنده نگه داشتن دين خدا، اين كار را مى كنى، خدا ثوابى بس بزرگ به تو خواهد داد!
  										* * *
  قُطام خوشحال مى شود، پيشانى تو را مى بوسد، نمى دانم اين بوسه با تو چه مى كند.
  لحظاتى مى گذرد، تو ديگر نمى توانى اينجا بمانى، خودت گفتى كه بايد يك شب فكر كنم، قُطام تو را به سمت در خانه راهنمايى مى كند. افسار اسب خود را مى گيرى و مى خواهى بروى. قُطام تا آستانه در براى بدرقه كردن تو مى آيد. او به تو مى گويد كه در انتظارت مى ماند. تو آخرين نگاه خود را به قُطام مى كنى و در سياهى شب فرو مى روى. 
  صبر كن! با تو هستم! آيا فكر كرده اى كه چقدر عوض شده اى؟ تو انسان ديگرى شده اى. كاش وارد اين خانه نمى شدى. عصر كه به اين خانه رسيدى كه بودى و اكنون كه هستى!
  										* * *
  خواب به چشمت نمى آيد، آرام و قرار ندارى، معلوم است هر كس خاطرخواه شود ديگر روى آرامش را نمى بيند، «كه عشق آسان نمود اوّل ولى افتاد مشكل ها».
  صبح زود به سوى خانه قُطام مى روى و با او سخن مى گويى. خداى من! تو به او قول مى دهى كه هر سه شرط را انجام بدهى! چگونه باور كنم؟ مرد! تو ديوانه شده اى؟ چه مى خواهى بكنى؟
  به قُطام مى گويى كه بايد شرط اوّل را فراهم كنم، سه هزار سكّه سرخ طلا! 
  بايد به وطن خود، يمن بازگردم تا بتوانم اين پول را براى تو فراهم كنم، من به زودى به كوفه باز خواهم گشت با شمشير خود!
  قُطام از تو مى خواهد تا قبل از سفر با بعضى از بزرگان خوارج كه در شهر مخفيانه باقى مانده اند، ملاقات كنى تا آنها تو را بشناسند و بدانند كه تو هم از آنها هستى.
  من باور نمى كنم كه تو اين همه عوض شده باشى. تو وقتى از يمن آمدى نماينده آن مردم بودى، مردم تو را براى چه به اينجا فرستادند؟ اكنون كوفه را ترك مى كنى در حالى كه به چيزى جز كشتن على(ع) فكر نمى كنى! بيچاره آن مردمى كه به استقبال تو خواهند آمد و روى تو را خواهند بوسيد. 
  تو با عشق على(ع) به اين شهر آمدى و اكنون با كينه و بغض على(ع) مى روى! چه بد معامله اى كردى!
  										* * *
  مدّت زيادى در راه هستى تا به يمن برسى، شب ها و روزها مى گذرند و تو هنوز در راه هستى.
  وقتى به يمن مى رسى مردم به استقبال تو مى آيند، جلوى پاى تو گوسفند مى كشند، اين خبر به آنها رسيده است كه تو در جنگ نهروان شركت كرده اى و شمشير زده اى و تو بودى كه خبر پيروزى على(ع) را به كوفه رساندى، تو مايه افتخار يمن شده اى.
  جوانان، تو را بر دوش مى گيرند، شادى مى كنند. هر چه نگاه مى كنى پدر را در ميان جمعيّت نمى بينى. به تو خبر مى دهند كه در اين مدّت كه در سفر بوده اى، پدر از دنيا رفته است.
  وقتى اين خبر را مى شنوى گريه مى كنى، امّا در دلت خوشحالى مى كنى، چرا كه تو يك قدم به قُطام نزديك شده اى. تو به فكر ارث پدر هستى. اكنون مى توانى به راحتى مهريّه قُطام را آماده كنى. رو به آسمان مى كنى و خدا را شكر مى كنى! عشق قُطام تو را چقدر عوض كرده است!
  										* * *
  مجبور مى شوى چند ماه در اينجا بمانى تا بتوانى ارث پدر را تقسيم كنى، بايد زمينى كه به تو رسيده است را بفروشى تا بتوانى سه هزار سكّه طلا را براى قُطام آماده كنى. 
  تو خيلى پريشان هستى، ديگر نمى توانى صبر كنى، تو از بهشت خود دور افتاده اى. حق دارى! ماه ها است كه دختر رؤياهاى خود را نديده اى.
  دوستانت هر چه اصرار مى كنند كه اينجا بمان تو قبول نمى كنى، عشق قُطام تو را ديوانه كرده است، ديگر نمى توانى صبر كنى. آماده مى شوى كه به سوى كوفه بازگردى، سه هزار سكّه طلا را برمى دارى و حركت مى كنى. در ميانه راهِ كوفه به مكّه مى رسى، با خود مى گويى خوب است طواف خانه خدا را به جا آورم و از او بخواهم مرا در راه و هدفم يارى نمايد.
  تو چقدر عوض شده اى ابن ملجم! تو مى خواهى براى رضايت خدا، على(ع) را به قتل برسانى! آخر اين چه عقيده اى است كه تو دارى؟
  										* * *
  دست تقدير چنين رقم مى زند كه در مكّه با چند تن از خوارج برخورد كنى. با آنها هم كلام مى شوى و آنها براى تو سخن مى گويند: ما بايد جهان اسلام را از اين حاكمان فاسد نجات بدهيم. يكى از ما بايد به كوفه برود و على را بكشد، ديگرى بايد به شام برود و معاويه را به قتل برساند و نفر سوّم هم به سوى مصر سفر كند و مردم را از شر عمروعاص نجات بدهد. 
  تو به آنها مى گويى كه كشتن على با من!
  آنها از اين شجاعت تو تعجّب مى كنند و به تو آفرين مى گويند. مأموران كشتن معاويه و عمروعاص هم مشخص مى شوند.
  به راستى چه موقع بايد اين سه كار مهمّ صورت بگيرد؟ 
  تو كه خيلى براى اين كار عجله دارى زيرا مى خواهى به قُطام برسى، امّا دو رفيق تو عقيده ديگرى دارند. 
  حساب كه مى كنى، مى بينى كه بايد چندين ماه ديگر هم صبر كنى، واى! اين كه خيلى طولانى مى شود، آيا طاقت خواهى آورد؟
  لحظه اى به خود شك مى كنى، امّا آنها با تو سخن مى گويند و تأكيد مى كنند كه اين كار بزرگ، بايد حتماً در شب قدر انجام شود.
  شبِ نوزدهم ماه رمضان! شبى كه درهاى آسمان باز است و رحمت خدا نازل مى شود. 
  سرانجام قرار مى گذاريد كه سحرگاه نوزدهم رمضان امسال، على(ع) و معاويه و عمروعاص با شمشير شما سه نفر كشته شوند.
  										* * *
  اكنون شما سه نفر به كنار كعبه مى رويد تا در آنجا پيمان ببنديد، پيمان محكمى كه در هيچ شرايطى از آن برنگرديد. 
  تو اكنون با خداى خود پيمان بسته اى تا على(ع) را به قتل برسانى. تو باور كرده اى كه با اين كار خود، بزرگ ترين خدمت را به اسلام مى كنى. تو خبر ندارى كه با اين كار خود چگونه مسير تاريخ را عوض خواهى كرد. افسوس كه ديگر عشق قُطام چشمان تو را كور كرده است و ديگر نمى توانى عدالت على(ع) را ببينى. تو فراموش كرده اى كه على(ع) كيست...
  و تو به زودى به سوى كوفه حركت خواهى كرد، ديگر بيش از اين طاقت دورى قُطام را ندارى.


title: كه عشق آسان نمود اوّل!
text:
    كه عشق آسان نمود اوّل!


  اسب سواران به سوى شهر انبار مى تازند، شهرى كه در كنار مرز شام قرار دارد، آنها وارد شهر مى شوند و مردم هيچ پناهى ندارند. 
  سربازان معاويه به خانه ها حمله مى كنند و به سوى زنان مسلمان مى روند و گوشواره و جواهرات آنها را غارت مى كنند. هيچ كس نيست كه مانع آنها شود. آنها آزادانه در شهر هر كارى كه بخواهند انجام مى دهند و بدون اين كه آسيبى به آنها برسد برمى گردند.
  خبر به على(ع) مى رسد، قلب او داغدار مى شود، دشمن آن قدر جرأت پيدا كرده است كه به شهرى كه در سايه حكومت اوست، حمله و جنايت مى كند.
  على(ع) به مردم عراق هشدار داده بود كه خطر معاويه را جدّى بگيرند و براى جهاد آماده شوند، امّا گويى گوش شنوايى براى آنها نبود.
  خوشا به حال آن روز كه آن بيست هزار يار وفادار زنده بودند. همه آنها در جنگ صفّين، جانشان را فداى آرمان امام كردند و به شهادت رسيدند.
  										* * *
  على(ع) بارها با اين مردم سخن مى گويد تا شايد اين خفتگان بيدار شوند. گوش كن اين فرياد مظلوميّت اوست كه به گوش مى رسد:
  من شما را به جهاد فرا مى خوانم و شما خود را به بيمارى مى زنيد و به گوشه خانه خود پناه مى بريد.
  كاش هرگز شما را نمى ديدم و شما را نمى شناختم. شما دل مرا خون كرديد و غم و غصّه هاى زيادى به من داديد.
  درد شما چيست؟ من چگونه بايد شما را درمان كنم؟ چرا اين قدر در دفاع از حقِّ خود سست هستيد كه دشمن به سرزمين شما طمع مى كند؟
  خوشا به حال آنانى كه به ديدار خدا رفتند و زنده نماندند تا بار اين غصّه را بر دوش كشند.
  معاويه مردم خويش را به معصيت خدا فرا مى خواند و آنها او را اطاعت مى كنند، امّا من شما را به طاعت خدا دعوت مى كنم و شما سرپيچى مى كنيد؟
  به خدا دوست داشتم كه معاويه ده نفر از شما را بگيرد و يك نفر از سربازان خود را به من بدهد.
  همه مردم از ظلم و ستم حاكمان خود شكايت مى كنند ولى من از ظلم مردم خود شكايت دارم.
  اى مردم! شما گوش داريد، ولى گويا نمى شنويد، من چقدر با شما سخن بگويم و شما فرمان نبريد.
  ديروز رهبر و امير شما بودم و امروز گويى شما رهبر من هستيد و من فرمانبردار شمايم.
  خدايا! تو خوب مى دانى كه من رهبرىِ اين مردم را قبول نكردم تا به دنيا و نعمت هاى آن برسم، من مى خواستم تا دين تو را زنده كنم و از بدعت ها جلوگيرى كنم. من مى خواستم سنّت پيامبر تو را زنده كنم.
  خدايا! من از دست اين مردم خسته شده ام، آنان نيز از دست من خسته اند، مرا از دست آنان راحت كن!
  										* * *
  افسوس كه اين فريادها را جوابى نيست، اين مردم دل به زندگى دنيا بسته اند و نمى توانند از آن جدا شوند، ياران واقعى على(ع) پر كشيدند و رفتند و او را تنها گذاشتند.
  عمّار كجا رفت؟ مالك اشتر كجا رفت؟
  هر چه خوب در كوفه بود جانش را فداى آرمان مولايش نمود، اكنون على(ع) مانده است و يك مشت آدم ترسو كه فقط عشق به دنيا، در سينه دارند.
  على(ع) ديگر از دست اين مردم خسته شده است، خيلى عجيب است، هيچ كس صبرى مانند صبر على(ع) ندارد. صبر على(ع) در حوادث بعد از وفات پيامبر، مايه تعجّب فرشتگان شد. آن روز على(ع) براى حفظ اسلام صبر كرد و آرزوى مرگ نكرد، امّا من نمى دانم اين مردم كوفه با على(ع) چه كرده اند كه ديگر صبر او تمام شده است!!
  حتماً شنيده اى كه مردم كوفه بىوفا هستند، اگر در سخنان على(ع) دقّت كنى خيلى چيزها را مى فهمى و اوج غربت يك رهبر را درك مى كنى.
  امروز ديگر على(ع) تنها شده و دلش هواى ديار ديگرى را كرده است.
  										* * *
  شب است و تاريكى همه جا را فرا گرفته است، همه مردم به خواب رفته اند و على(ع) بيدار است، دلش هواى آسمان ها را كرده است. اكنون او از خانه بيرون آمده و به سوى خارج از شهر مى رود.
  تو نگران مى شوى، اين وقت شب، مولاى من تنهاىِ تنها كجا مى رود؟ نكند خطرى او را تهديد كند! بيا امشب همراه او برويم. 
  على(ع) از شهر بيرون مى رود، آنجا سياهى بزرگى به چشم مى خورد، فكر مى كنم تپه اى خاكى است. على(ع) به بالاى آن مى رود و دست هايش را رو به آسمان مى كند.
  گوش مى كنى، اين صداى مناجات على(ع) است:
  بار خدايا! پيامبر تو به من سفارش هاى زيادى در مورد اين امت نمود و من مى خواستم سخنان او را عملى كنم و دين تو را از انحراف ها نجات بدهم، امّا اين مردم مرا خسته نمودند، آنها ديگر مرا نمى خواهند و من هم آنها را نمى خواهم.
  خدايا! پيامبر به من قول داده است كه هر وقت من از تو مرگ خودم را بخواهم، تو اين دعاى مرا مستجاب مى كنى. اين سخنى است كه پيامبرت به من گفته است.
  خدايا! من ديگر مشتاق پرواز شده ام، مى خواهم به سوى تو بيايم...
  										* * *
  مولاى من! تو مشتاق ديدار خدا گشته اى و مى خواهى بروى و بشريّت را تنها بگذارى تا براى هميشه سرگردان عدالت بماند!
  افسوس كه تو در زمانى ظهور كردى كه زمان تو نيست، اين مردم لياقت و شايستگى رهبرى تو را ندارند، تابستان آنها را فرا خواندى گفتند: هوا گرم است، بگذار كمى سرد شود، زمستان آنها را فرا خواندى گفتند: هوا سرد است، بگذار كمى گرم شود.
  اگر تو بروى چه كسى در كالبد بى جان بشر، روح عدالت خواهد دميد؟
  به راستى چه شد كه تو امروز آرزوى مرگ مى كنى؟ براى من باورش سخت است. مگر اين مردم با تو چه كرده اند كه از خدا مرگ خود را طلب مى كنى؟
  به خدا قسم اين قلم ناتوان است كه شرح اين ماجرا را بدهد. تو كه مردِ بزرگ تاريخ هستى، چرا اين چنين آرزوى مرگ مى كنى؟ اين چه حكايتى است؟ نمى دانم.
  من چگونه مى توانم شرايط سياسى و اجتماعى كوفه را درك كنم و در مورد آن بنويسم؟ تاريخ، خيلى از دردهاى تو را آشكار نكرده است.
  ولى اين كلام تو، همه چيز را به من نشان مى دهد، كوفه و مردم آن، آنقدر عرصه را بر تو تنگ كرده اند كه تو از عمق وجودت، آرزوى رفتن را مى كنى و به همه تاريخ پيام خود را منتقل مى كنى، مگر كوفه با اين كوه صبر چه كرد كه سرانجام او آرزوى مرگ كرد؟
  										* * *
  ماه رمضان فرا مى رسد، مردم براى انجام عبادت به مسجد كوفه مى آيند، آنها از دين، فقط نمازش را مى شناسند، امّا مگر جهاد در راه خدا و دفاع از دين خدا وظيفه هر مسلمان نيست؟
  موقع نماز هزاران نفر در مسجد جمع مى شوند، امّا وقتى على(ع) آنها را به جهاد فرا مى خواند فقط گروهى اندك، پاسخ مى گويند.
  همه مشغول عبادت هستند، يكى نماز مى خواند، يكى قرآن مى خواند، ديگرى دعا مى كند، ناگهان صداى گريه اى از محراب به گوش مى رسد، خداى من! اين على(ع) است كه در سجده گريه مى كند!
  چند نفر از ياران واقعى او جلو مى روند و مى گويند: مولاى ما! چه شده است؟ گريه جانسوز تو قلب ما را آتش زد. چه شده است؟ ما تا به حال نديده ايم كه تو اين گونه اشك بريزى؟
  على(ع) رو به آنها مى كند و برايشان سخن مى گويد: «در سجده بودم و با خداى خود راز و نياز مى كردم كه خوابم برد. در خواب پيامبر را ديدم، پيامبر رو به من كرد و گفت: على(ع) جان! خيلى وقت است كه تو را نديده ام، من مشتاق ديدار تو هستم...».
  به راستى چه رازى در اين سخن بوده كه اشك على(ع) را جارى كرده است؟
  گويا دعاى على(ع) مى خواهد مستجاب شود، اين گريه، اشك شوق على(ع) بود. هيچ كس اين را نفهميد، على(ع) فهميد به زودى در بهشت مهمان پيامبر خواهد بود و از اين دنيا و غصه هاى آن راحت خواهد شد.
  										* * *
  همسفر خوبم! بيا امشب به خانه مولاى خود برويم. امشب حسن و حسين و زينب و اُم كُلثوم(ع) مهمان پدر هستند، او فرزندان خود را به خانه خود دعوت كرده است.
  پدر سكوت كرده است. زينب(س) به چهره پدر خيره مانده است، او فهميده است كه پدر مى خواهد سخن مهمّى را به آنها بگويد. لحظاتى مى گذرد، پدر سخن مى گويد: 
  فرزندانم! خوابى ديده ام و مى خواهم آن را براى شما تعريف كنم: من پيامبر را در خواب ديدم، او دستى به صورت من كشيد، گويى كه گرد و غبار از رويم پاك مى كرد و به من فرمود: «على جان! به زودى تو نزد من خواهى آمد و چهره تو از خون سرت رنگين خواهد شد. على جانم! به خدا قسم، من خيلى مشتاق ديدار تو هستم».
  فرزندانم! اين خواب را براى شما تعريف كردم تا بدانيد كه اين آخرين ماه رمضانى است كه من كنار شما هستم، من به زودى از ميان شما خواهم رفت!
  اكنون صداى گريه همه بلند مى شود، آنها چگونه باور كنند كه به زودى به داغ پدر مبتلا خواهند شد؟
  پدر از آنها مى خواهد كه گريه نكنند و آرام باشند، او هنوز حرف هايى براى گفتن دارد، او مى خواهد براى آنها سخن بگويد، بار ديگر همه ساكت مى شوند و پدر براى آنها سخن مى گويد...
  همه مى فهمند كه ديگر پدر مى خواهد از اين زندان دنيا پر بكشد و برود، به راستى اين دنيا با پدر چه كرد؟ روح بلند او چگونه تاب آورد؟ مردم با او چه ها كردند؟ 


title: مى ترسم شمشير من خطا رود
text:
    مى ترسم شمشير من خطا رود


  ابن ملجم به سوى كوفه پيش مى تازد، او راه زيادى تا كوفه ندارد، او مى آيد تا به كام خود برسد، او سكّه هاى طلاى زيادى همراه خود آورده است تا مهريّه قُطام را بدهد و به عهد خود وفا كند.
  نزديك ظهر او به كوفه مى رسد، او مى داند كه الان وقت مناسبى براى رفتن به خانه قُطام نيست. او بايد تا شب صبر كند. او با خود مى گويد كه خوب است به مسجد كوفه بروم و كمى استراحت كنم.
  او به سوى مسجد مى آيد و وارد مسجد مى شود. اتّفاقاً على(ع) با چند نفر از ياران خود كنار در مسجد نشسته است. ابن ملجم سلام نمى كند، راه خود را مى گيرد و به سوى بالاى مسجد مى رود.
  همه تعجّب مى كنند، اين همان كسى است كه وقتى اوّلين بار به كوفه آمد اين گونه به على(ع) سلام داد: «سلام بر شما! اى امام عادل! سلام بر شما! اى كه همچون مهتاب در دل تاريكى ها مى درخشيد...».
  چه شده است كه او حالا حاضر نيست يك سلام خشك و خالى بكند؟
  على(ع) وقتى اين منظره را مى بيند سر خود را پايين مى گيرد و مى گويد: «اِنّا لله و اِنّا اِليهِ راجِعُون».
  										* * *
  شب كه فرا مى رسد، ابن ملجم به سوى خانه عشق خود حركت مى كند، درِ خانه را مى زند:
  ـ كيستى و چه مى خواهى؟
  ـ منم، ابن ملجم! 
  قُطام در را مى گشايد و او را در آغوش مى گيرد و بعد او را به داخل خانه دعوت مى كند. ابن ملجم به چهره عروس رؤياهاى خود نگاه مى كند، و بار ديگر خود را در بهشت آرزوها مى يابد. او حرف هاى عاشقانه را آغاز مى كند... سپس تمام ماجراى سفر خود را براى قُطام تعريف مى كند. او به قُطام خبر مى دهد كه در مكّه با دو نفر ديگر از خوارج آشنا شده و قرار شده است در شب نوزدهم همين ماه، على(ع) و معاويه و عمروعاص كشته شوند.
  اكنون ديگر وقت شام است، قُطام بهترين غذاها را براى ابن ملجم مى آورد و او شام مفصّلى مى خورد. بعد از شام، كنيز قُطام براى ابن ملجم لباس هاى نو مى آورد و او را براى به حمّام رفتن راهنمايى مى كند.
  ساعتى بعد ابن ملجم در اتاق نشسته است و منتظر قُطام است، در باز مى شود، قُطام با لباسى بدن نما وارد مى شود، عقل از سر ابن ملجم مى پرد، در وجودش آتش شهوت شعله مى كشد...
  										* * *
  ـ بيا! اين سه هزار سكّه سرخ كه از من خواسته بودى. اين سكّه هاى اضافه را هم آورده ام تا با آن خدمتكار برايت بخرم.
  ـ نه! نزديك نيا. تو بايد شرط سوّم را هم انجام بدهى.
  ـ به خدا قسم اين كار را مى كنم. اگر بخواهى حسن و حسين را هم مى كشم. تو فقط به من نه نگو!
  ـ نه! نمى شود، بايد اوّل على را بكشى، بعداً من از آنِ تو هستم.
  ـ من كنار كعبه قسم خورده ام كه در شب نوزدهم على را بكشم.
  ـ خوب! پس تا آن موقع صبر كن!
  قُطام خيلى زيرك است، مى داند اگر ابن ملجم به كام خود برسد، شايد انگيزه او براى قتل على(ع) كم شود، براى همين تلاش مى كند تا همواره آتش شهوت ابن ملجم شعلهور باشد، قُطام از ابن ملجم مى خواهد تا هرشب به خانه او بيايد و فقط او را ببيند، نقشه قُطام اين است كه بعد از كشتن على(ع)، مراسم عروسى و زفاف برگزار شود.
  قُطام خيلى خوشحال است، او براى رسيدن شب نوزدهم لحظه شمارى مى كند، در اين مدّت او مى خواهد چند نفر را پيدا كند تا ابن ملجم را در اين مأموريّت مهمّ يارى كنند. او براى اشعث بن قيس پيغام مى فرستد. اشعث يكى از بزرگان كوفه و پدر زنِ حسن(ع) است. در جنگ صفّين يكى از فرماندهان سپاه على(ع) بود، وقتى كه معاويه در جنگ صفين آب را بر روى لشكر على(ع)بست، على(ع) اشعث را با سپاهى فرستاد و او توانست آب را آزاد كند.
  متأسّفانه او به تازگى با معاويه همدست شده است، او به قُطام قول مى دهد كه ابن ملجم را در اجراى نقشه اش يارى كند.
  										* * *
  فقط چند شب ديگر تا شب نوزدهم باقى مانده است، امروز ابن ملجم به مغازه آهنگرى رفته است و شمشير خود را صيقل داده و آن را تيز كرده است. اكنون او شمشير خود را به قُطام نشان مى دهد و مى گويد: 
  ـ عزيزم! به اميد خدا با همين شمشير على را خواهم كشت.
  ـ ابن ملجم! اين شمشير هنوز آماده نشده است؟
  ـ چرا چنين مى گويى؟
  ـ من مى ترسم وقتى تو با على روبرو شوى، هيبت او تو را بگيرد و نتوانى ضربه كارى به او بزنى. تا به حال كسى نتوانسته است على را از پاى در آورد.
  ـ حق با توست. اگر آن لحظه حسّاس، دست من لرزيد و...
  ـ غصّه نخور من فكر آنجا را هم كرده ام. بايد شمشير خود را زهرآلود كنى. اگر اين كار را بكنى كافى است فقط زخمى به على بزنى. آن موقع، زهر او را خواهد كشت. شمشيرت را به من بده تا بدهم آن را زهرآلود كنند. 
  ـ خدا به تو خير بدهد، عزيزم!
  ـ البتّه اين كار براى تو كمى خرج دارد، هزار سكّه طلا بايد به من بدهى تا بتوانم بهترين زهر را خريدارى كنم.
  										* * *
  فردا شمشير ابن ملجم آماده مى شود، همه چيز مرتّب است، بايد صبر كرد تا شب موعود فرا رسد.
  ابن ملجم نزد يكى از بزرگان خوارج مى رود، كسى كه كينه بزرگى از على(ع) به دل دارد. نام او شبيب است. ابن ملجم مى خواهد از او براى اجراى نقشه اش كمك بگيرد. گوش كن ابن ملجم دارد با او سخن مى گويد:
  ـ شبيب! آيا مى خواهى افتخار دنيا و آخرت را از آنِ خود كنى؟
  ـ اين افتخار چيست؟
  ـ يارى كردن من براى كشتن على. من مى خواهم على را به قتل برسانم.
  ـ اين چه سخنى است كه تو مى گويى؟ چگونه جرأت كرده اى كه چنين فكرى بكنى؟ كشتن على كار ساده اى نيست. او بزرگ ترين پهلوانان عرب را شكست داده است.
  ـ گوش كن! من كه نمى خواهم به جنگ على برويم. من مى خواهم هنگام نماز على را بكشيم. 
  ـ در نماز؟ چگونه؟
  ـ وقتى كه على به سجده مى رود با شمشير به او حمله مى كنيم و او را مى كشيم و با اين كار انتقام خون خوارج را مى گيريم و جان خود را شفا مى دهيم.
  ـ عجب نقشه خوبى! باشد! من هم تو را كمك مى كنم.
  										* * *
  اكنون ابن ملجم به بازار كوفه مى رود تا خريد كند. در بازار با على(ع) كه همراه با ميثم تمّار است، برخورد مى كند، راهش را عوض مى كند و به سوى ديگرى مى رود. على(ع) كسى را به دنبال او مى فرستد. ابن ملجم مى آيد. على(ع) از او سؤال مى كند:
  ـ در اينجا چه مى كنى؟
  ـ آمده ام تا در بازار كوفه گشتى بزنم.
  ـ آيا بهتر نبود به مسجد مى رفتى؟ بازارى كه در آن ياد خدا نباشد جاى خوبى نيست.
  على(ع) مقدارى با او سخن مى گويد...
  										* * *
  ابن ملجم خداحافظى مى كند و مى رود، على(ع) رو به ميثم مى كند و مى گويد:
  ـ اى ميثم! اين مرد را مى شناسى؟
  ـ آرى! او ابن ملجم است. 
  ـ به خدا قسم او قاتل من است. پيامبر اين خبر را به من داده است.
  ـ آقاى من! اگر اين طور است اجازه بده تا او را به قتل برسانيم.
  ـ چه مى گويى ميثم؟ چگونه از من مى خواهى كسى را كه هنوز گناهى انجام نداده است به قتل برسانم؟!
  من مات و مبهوت به مولاى خود نگاه مى كنم و به فكر فرو مى روم. به خدا تاريخ هم مبهوت اين كار على(ع) است. هيچ كس را قبل از انجام جُرم، نمى توان به قتل رساند!
  حكومت ها، هزاران نفر را مى كشند به جُرم اين كه شايد آنها قصد داشته باشند حاكم را به قتل برسانند، امّا على(ع) مى گويد من هيچ كس را قبل از انجام جُرم، مجازات نمى كنم.


title: از همه غم و غصّه ها راحت شدم
text:
    از همه غم و غصّه ها راحت شدم


  شب نوزدهم سال چهلم هجرى فرا مى رسد، صداى اذان به گوش مى رسد، مردم براى خواندن نماز به مسجد كوفه مى آيند.
  آنجا را نگاه كن! ابن ملجم هم در صف دوّم ايستاده است. خداى من! نكند او مى خواهد نقشه خود را عملى كند؟ اگر او بخواهد از جاى خود حركت كند، مگر ياران على(ع) مى گذارند او دست به شمشير ببرد؟ درست است كه على(ع) غريب است، امّا هنوز در كوفه گروهى هستند كه به ولايت او وفادار هستند. تا زمانى كه افرادى مثل ميثم هستند، ابن ملجم نمى تواند كارى بكند. خود ابن ملجم هم مى داند كه هرگز در هنگام نماز جماعت نمى تواند نقشه خود را عملى كند.
  على(ع) در محراب مى ايستد و نماز مغرب را مى خواند، مسجد پر از جمعيّت است، اين مردم نماز على(ع) را قبول دارند، امّا مشكل اين است كه جهاد در راه على(ع) را قبول ندارند، آرى! هزاران نفر براى نماز مى آيند چون نماز خواندن هيچ ترس و اضطرابى ندارد، اين جهاد و جنگ است كه براى آن بايد از جان بگذرى، مرد مى خواهد كه بتواند از جان خود بگذرد، مشكل اين است كه كوفه پر از نامرد شده است!! 
  										* * *
  امشب، شبِ چهارشنبه، شب نوزدهم ماه رمضان است و شب قدر. شبى كه درهاى آسمان به روى همه باز است و خدا گناه گنهكاران را مى بخشد. يادم رفت بگويم كه امشب، شب هفتم بهمن ماه است، شب هاى طولانى زمستان، بهترين فرصت براى عبادت است.
  در اين ايّام، عدّه اى از مردم در مسجد اعتكاف كرده اند. در ميان آنان، ابن ملجم و دوست او; شبيب به چشم مى خورند، آنها اعتكاف را بهانه كرده اند تا بتوانند سه روز به راحتى در مسجد بمانند و به دنبال فرصت مناسب باشند.
  اكنون على(ع) به سوى خانه اُم كُلثوم مى رود، هر شب على(ع)، مهمان يكى از فرزندانش است، امشب هم نوبت اُم كُلثوم است. او براى پدر سفره افطارى انداخته است.
  اُم كُلثوم پشت درِ خانه ايستاده است، او منتظر آمدن پدر است. بعد از لحظاتى پدر مى آيد. 
  خيلى خوش آمدى پدر!
  اُم كُلثوم با خود مى گويد چقدر خوب است كه پدر زود افطار كند، او روزه بوده است. خدا كند سفره مرا بپسندد.
  على(ع) نگاهى به سفره مى كند، سرش را تكان مى دهد و با چشمان اشك آلود به دخترش مى گويد: 
  ـ دخترم! باور نمى كردم كه مرا چنين ناراحت كنى!
  ـ پدر جان! مگر چه شده است؟ 
  ـ تا به حال كى ديده اى كه من بر سر سفره اى بنشينم كه در آن دو نوع خورشت باشد؟ من افطار نمى كنم تا تو يكى از اين خورشت ها را بردارى!
  										* * *
  همسفرم! با تو هستم! كجايى؟ به چه نگاه مى كنى؟
  فهميدم به سفره خيره شده اى. سفره اى كه على(ع) كنار آن نشسته است. تو يك قرص نان، يك ظرف شير و مقدارى نمك مى بينى. پس آن دو نوع خورشت كجاست؟
  منظور على(ع) از دو نوع خورشت، شير و نمك است. اكنون اُم كُلثوم يا بايد شير را بردارد يا نمك را.
  او به خوبى مى داند كه نمك را نمى تواند بردارد، او شير را از سر سفره برمى دارد و اكنون على(ع) مشغول افطار مى شود. 
  و تو هنوز هم مات و مبهوت هستى!
  خداى من! اين على(ع) كيست؟ تو فقط خودت او را مى شناسى و بس!
  او حاكم عراق و حجاز و يمن و مصر و ايران است، هزاران سكّه طلا به خزانه حكومت او مى آيد، امّا او اين گونه زندگى مى كند، هرگز بر سر سفره اى كه هم شير و هم نمك باشد نمى نشيند. 
  اگر على(ع) اين است، اگر عدالت اين است، پس بقيّه چه مى گويند؟
  										* * *
  مولاى من! بعد از مدّت ها كه مهمان دختر خود شدى، چه اشكالى داشت كه شير بر سر سفره تو مى بود؟ كافى بود از آن نخورى، امّا كاش با او اين گونه سخن نمى گفتى. من مى ترسم كه دل اُم كُلثوم شكسته باشد.
  در كجاى دنيا، نمك را جزو خورشت حساب مى كنند؟
  مولاى من! كسانى بعد از تو مى آيند كه ادّعاى عدالت دارند و بر سر سفره آنان، ده ها نوع غذاى چرب و نرم چيده شده است. 
  روزى كه مأمون عباسى، خليفه مسلمانان گردد، روزانه شش هزار سكّه طلا، فقط مخارج آشپزخانه او خواهد بود و با اين حال، به دروغ، خود را شيعه تو خواهد ناميد!
  آرى! تو هرگز نمى خواهى دل دختر خودت را بشكنى، تو مى خواهى دروغگوهايى را رسوا كنى كه عدالت شعار آنها خواهد بود!
  تو پيام خود را براى همه تاريخ مى گويى. به خدا قسم هيچ گاه اين سخن تو با اُم كُلثوم فراموش نخواهد شد. تو غذايى به غير از نان جو نمى خورى مبادا كه كسى در حكومت تو گرسنه باشد و تو خبر نداشته باشى.
  بشريّت ديگر هرگز مثل تو را نخواهد ديد!
  										* * *
  امشب خواب به چشم على(ع) نمى آيد، او گاهى نماز مى خواند و گاهى دعا مى كند و با خداى خويش راز و نياز مى كند. گاه از اتاق خود بيرون مى رود و به آسمان نگاه مى كند و مى گويد: «به خدا قسم امشب همان شبى است كه به من وعده داده شده است».
  او سوره «يس» را مى خواند، ذكر «لا حَوْلَ و لا قُوَّةَ إلاّ بِالله» را زياد مى گويد. دست به آسمان مى گيرد و مى گويد: «بار خدايا! ديدار خودت را برايم مبارك گردان».
  اُم كُلثوم اين سخن پدر را مى شنود و نگران مى شود، به ياد سخنان چند روز قبل پدر مى افتد، آن شب كه پدر براى آنان خواب خود را تعريف كرد. خوابى كه حكايت از پرواز پدر به اوج آسمان ها مى كرد.
  ـ پدر جان! چه شده است؟ چرا اين گونه بى تاب هستيد و منتظر؟
  ـ دختر عزيزم! به زودى سفر آخرت من آغاز خواهد شد و من به ديدار خدا خواهم رفت.
  صداى گريه اُم كُلثوم بلند مى شود، او چگونه باور كند كه به همين زودى پدر، از پيش او خواهد رفت؟
  ـ گريه نكن، دخترم! اين وعده اى است كه پيامبر به من داده است، من نزد او مى روم. 
  ـ داغ شما براى ما بسيار سخت خواهد بود.
  										* * *
  مولاى من! امشب، نگاهت به آسمان خيره مانده است و خاطرات سال هاى دور برايت زنده مى شود...
  وقتى كه نوجوانى بيش نبودى به خانه پيامبر مى رفتى، پيامبر چقدر تو را دوست مى داشت، تو اوّل كسى بودى كه به او ايمان آوردى. 
  شبى در بستر پيامبر خوابيدى تا او بتواند به سوى مدينه هجرت كند، آن شب چه شب خطرناكى بود! چهل جنگجو آماده بودند كه صبح طلوع كند تا به خانه پيامبر هجوم برند، آن شب فداكارى تو باعث شد پيامبر بتواند به سلامت از مكّه برود.
  به ياد روزهاى مدينه مى افتى، روزى كه داماد پيامبر شدى و همسر فاطمه(س). فاطمه(س) مايه آرامش تو بود و بهترين هديه خدا براى تو.
  در همه جنگ ها تو يار و ياور پيامبر بودى و اگر شجاعت و مردانگى تو نبود از پيروزى هم خبرى نبود.
  در روز غدير هم پيامبر تو را بر روى دست گرفت و ولايت تو را به مردم معرّفى كرد.
  روزها چقدر سريع گذشتند تا اين كه پيامبر در بستر بيمارى قرار گرفت. او تو را طلبيد و به تو خبر داد كه بعد از او مردم با تو چه خواهند كرد. او از تو خواست تا بر همه سختى ها و بلاها صبر كنى.
  پيامبر از دنيا رفت و روزهاى سياه شروع شد، فقط هفت روز از وفات پيامبر بيشتر نگذشته بود كه تو صداى عُمر (خليفه دوّم) را شنيدى. او از داخل كوچه فرياد مى زد: «اى على! در را باز كن و از خانه خارج شو و با ابوبكر بيعت كن، به خدا قسم، اگر اين كار را نكنى تو را مى كشم و خانه ات را به آتش مى كشم».
  و تو بايد صبر مى كردى، اين دستور رسول خدا بود، يكى فرياد زد: «برويد هيزم بياوريد تا اين خانه را آتش بزنم».
  فرياد عُمر بار ديگر بلند شد: «اين خانه را با اهل آن به آتش بكشيد».
  آتش زبانه مى كشيد، دشمن به جوانانى كه در كوچه بودند گفته بود كه اهل اين خانه مرتدّ و از دين خدا خارج شده اند و براى حفظ اسلام بايد آنها را سوزاند.
  آقاى من! چه روزهاى سختى بر تو گذشته است، ياد آن روزها، تمام وجود تو را پر از غم مى كند. 
  تو به ياد آن لحظه اى مى افتى كه فاطمه(س) پشت در ايستاده بود، تو آن روز هيچ يار و ياورى نداشتى. فقط فاطمه(س) با تو بود، عمر مى دانست كه فاطمه(س) پشت در است، صبر كرد تا در، نيم سوخته شد، سپس لگد محكمى به در كوبيد.
  فاطمه تو بين در و ديوار قرار گرفت، آخر چرا؟ مگر پيامبر نفرموده بود كه فاطمه(س) پاره تن من است؟
  آن روز تو صداى ناله فاطمه(س) را شنيدى. چگونه مى توانى آن را فراموش كنى؟
  آن نامردها براى چند روز حكومت دنيا چه كردند! به ياد مى آورى وقتى كه ريسمان سياهى به گردنت انداختند و تو را به سوى مسجد بردند تا با ابوبكر بيعت كنى؟
  هفتاد روز بعد از آن روز تو به داغ فاطمه(س) مبتلا شدى، ديگر كسى نبود تا در پناه او آرام بگيرى، براى همين به بيابان پناه بردى و با چاه درد دل كردى...
  مولاى من! 
  چه سال هاى سختى بر تو گذشت، بيست و پنج سال صبر كردى تا اينكه مردم به دورت جمع شدند و با تو بيعت كردند، تو آن روز به كوفه آمدى تا در اينجا بتوانى راحت تر به امور مسلمانان رسيدگى كنى. خيلى از آنان بر پيمان و عهد خود با تو وفادار نماندند، به جنگ تو آمدند و خون به دلت كردند. مردم كوفه، لياقت داشتنِ رهبرى مانند تو را نداشتند، آنها كارى كردند كه تو مرگ خود را از خدا طلبيدى...
  خدا كند دعاى تو مستجاب نشود، اگر تو بروى همه يتيمان كوفه تنها و غريب خواهند شد. اگر تو بروى...
  										* * *
  نيمه شب فرا رسيده و اُم كُلثوم هنوز بيدار است. اكنون پدر او را صدا مى زند: 
  ـ دخترم! من مى خواهم كمى بخوابم، ساعتى ديگر مرا از خواب بيدار كن!
  ـ به چشم! پدر جان!
  ساعتى مى گذرد، اُم كُلثوم براى بيدار كردن پدر مى آيد، على(ع) از خواب بيدار مى شود، از ظرف آبى كه دخترش آورده است، وضو مى گيرد، عبا بر دوش مى اندازد و عمّامه خود بر سر مى گيرد تا به مسجد كوفه برود. 
  اُم كُلثوم، حسّ غريبى را تجربه مى كند، نمى داند چرا اين قدر دلشوره دارد، رو به پدر مى كند و مى گويد: پدر جان! كاش امشب به مسجد نمى رفتيد و در خانه نماز مى خوانديد!
  پدر به او نگاهى مى كند، لبخندى مى زند و به او مى فهماند كه بايد برود. 
  اكنون على(ع) وارد حياط خانه مى شود و مى خواهد به سمت درِ خانه برود كه فريادِ مرغابى هايى كه در خانه اُم كُلثوم هستند، بلند مى شود.
  چرا اين مرغابى ها، اين وقت شب، اين قدر سر و صدا مى كنند؟ چه شده است؟ 
  امام لحظه اى مى ايستد، نگاهى به مرغابى ها مى كند و مى گويد: «مصيبتى در پيش است كه اين مرغابى ها اين گونه نوحه مى كنند».
  اين سخن على(ع) چه پيامى دارد؟ آيا مصيبت بزرگى در پيش است كه حتى پرندگان هم در آن نوحه خواهند خواند؟


title: به اسير كن مدارا!
text:
    به اسير كن مدارا!


  على(ع) وارد مسجد مى شود، قنديل هاى مسجد كم نور شده اند، كسانى كه براى اعتكاف در مسجد هستند در خوابند. على(ع) به سوى محراب مى رود و مشغول خواندن نماز مى شود و بعد از نماز با خداى خويش راز و نياز مى كند. هيچ كس نمى داند كه على(ع) چگونه سراسر شوق رفتن شده است.
  ساعتى مى گذرد، اكنون ديگر وقت اذان است، على(ع) به بالاى مسجد كوفه مى رود تا اذان بگويد: 
  «الله اكبر! الله اكبر...».
  صداى على(ع) در تمام كوفه مى پيچد، همه اين صدا را مى شناسند، اين صدا مايه آرامش اهل ايمان است. مردم كم كم آماده مى شوند تا براى نماز به مسجد بيايند. تا آمدن مردم به مسجد بايد ده دقيقه اى صبر كرد، على(ع) از محل اذان (مَأذنه)، پايين مى آيد و به سوى محراب مى رود تا نافله نماز صبح را بخواند. تو مى دانى به نماز دو ركعتى كه قبل از نماز صبح خوانده مى شود، نافله صبح مى گويند. نگاه كن! هنوز مسجد خلوت است و تاريك.
  										* * *
  در نور ضعيف قنديل ها، دو نفر مواظب همه چيز هستند، ابن ملجم و شبيب منتظر آمدن اشعث هستند، قرار شده است كه آنها صبر كنند تا اشعث خودش را به آنها برساند، به راستى چرا او اين قدر دير كرده است؟
  يك سياهى به اين سو مى آيد، او اَشعَث است، او مى رود و در كنار نزديك ترين ستون به محراب مى ايستد، هيچ كس به او شك نمى كند. او پدر زنِ حسن(ع) است. صداى اشعث بلند مى شود: «عجله كن! عجله كن! فرصت را از دست مده».
  حُجْرِ بن عَدىّ اين سخن را مى شنود، آشفته مى شود، حدس مى زند كه خطرى در كمين مولايش باشد، او به پيش مى دود تا سينه خود را سپر مولايش نمايد.
  ابن ملجم و شبيب نيز به سوى محراب مى دوند، على(ع) در سجده اوّل نافله صبح است، ابن ملجم شمشير زهرآلود خود را بالا مى آورد و فرياد مى زند: «لا حُكمَ إلاّ لله»، اين همان شعار خوارج است.
  شمشير ابن ملجم به فرق على(ع) فرود مى آيد.
  افسوس كه حُجْرِبن عَدىّ فقط چند لحظه دير رسيده است! شمشير شبيب هم به سقف محراب مى خورد، يكى از ياران على(ع) به سوى شبيب مى رود و با او گلاويز مى شود و او را بر زمين مى زند، ابن ملجم ديگر فرصت را مناسب نمى بيند كه ضربه دوّم را بزند، او به سرعت فرار مى كند.
  خون فوران مى كند، محراب مسجد كوفه سرخ مى شود و على(ع) فرياد برمى آورد: «فُزتُ وَرَبِّ الكَعبَة: به خداى كعبه قسم كه من رستگار شدم».
  										* * *
  به خداى كعبه سوگند كه شك رستگار شدى، از دنيا آسوده شدى و به شهادت كه آرزويت بود رسيدى.
  قلم من درمانده است كه شرح سخن تو را گويد، خون تو محراب را رنگين كرده است، امّا تو براى شيعيانت پيام مى دهى كه سرانجامِ عدالت خواهى، رستگارى است.
  تو با بدبينى مبارزه مى كنى، نمى خواهى كه شيعه تو، بدبين و نااميد باشد، تو مى خواهى به آنان بگويى در اوج قلّه بلا هم، زيبا ببينند و رستگارى را در آغوش كشند.
  درست است كه تو با مردم كوفه سخن مى گفتى و از آنان گله مى كردى، امّا همه آنها به خاطر آن بود كه مردم بپاخيزند و با تو به جهاد بيايند و اگر روزگار مهلت بيشترى داده بود، تو پيروز ميدان جنگ با معاويه بودى. تو با آن سخنان دردناك، مى خواستى مردم كوفه را از خواب غفلت بيدار كنى، سخنان تو هرگز از سر نااميدى نبود!
  افسوس كه ما تو را نشناختيم، تاريخ هم تو را نخواهد شناخت. كسى كه پيرو توست، هرگز نااميد نخواهد شد.
  										* * *
  «به خداى كعبه سعادتمند شدم».
  همه به سوى محراب مى دوند. واى على(ع) را كشتند!
  هوا طوفانى مى شود، ضجّه در آسمان ها مى افتد، صداى جبرئيل در زمين و آسمان طنين مى اندازد: «ستون هدايت ويران شد، علىِّ مرتضى كشته شد...».
  على(ع) عمّامه خود را محكم به زخم سر خود مى بندد و سپس چنين مى گويد: «اين همان وعده اى است كه سال ها قبل، پيامبر به من داده بود».
  كدام وعده؟ كجا؟ 
  روز جنگ خندق در سال پنجم هجرى، وقتى كه ابن عبدُوُدّ با اسب خود به آن سوى خندق آمد و مبارز طلبيد و هيچ كس جز على(ع) جرأت نكرد به مقابلش برود.
  آن روز شمشير ابن عبدُوُدّ سپر على(ع) را شكافت و به كلاه خود او رسيد و فرق على(ع) را هم شكافت، امّا اين ضربه، ضربه كارى نبود، على(ع) سريع با ضربه اى ابن عبدُوُدّ را از پاى درآورد و سپس نزد پيامبر رفت، پيامبر زخم على(ع) را نگاه كرد و بر آن دستى كشيد. با اعجاز دست پيامبر، زخم على(ع) بهبود پيدا كرد.
  بعد از آن پيامبر رو به على(ع) كرد و گفت: «من كجا خواهم بود آن روزى كه صورت تو با خون سرت رنگين شود؟».
  آن روز هيچ كس نمى دانست پيامبر از چه سخن مى گويد و از كدام ضربه شمشير خبر مى دهد.
  										* * *
  خبر در كوفه مى پيچد، همه به اين سو مى دوند، حسن و حسين(ع) سراسيمه به مسجد مى آيند، آنها نزد پدر مى شتابند...
  پدر! بر ما سخت است تو را در اين حالت ببينيم!!
  على(ع) رو به حسن(ع) مى كند و از او مى خواهد تا در محراب بايستد و نماز صبح را به جماعت بخواند، بايد نماز را به پا داشت.
  على(ع) هم در كنار جمعيّت نماز را نشسته مى خواند، خون از سر او مى آيد، او با دست خون ها را از چهره پاك مى كند. 
  نماز كه تمام مى شود، حسن(ع) نزد پدر مى آيد و سر او را به سينه مى گيرد.
  هنوز خون از زخم پدر جارى مى شود، حسن7 پارچه زخم پدر را به آرامى محكم مى كند، رنگ چهره على(ع) زرد شده است، او گاهى چشم خود را باز مى كند و حمد و ستايش خدا را بر زبان جارى مى كند: الحمد لله!
  چه رازى در اين «الحمد لله» توست؟
  خدا مى داند و بس!
  										* * *
  خون زيادى از بدن على(ع) رفته است، او ديگر رمقى ندارد، همان طور كه سرش بر سينه حسن(ع) است بى هوش مى شود.
  لحظاتى مى گذرد، حسن(ع) ديگر طاقت نمى آورد، تا وقتى پدر به هوش بود، او نمى توانست به راحتى گريه كند، اكنون صداى گريه حسن(ع) بلند مى شود، شانه هاى او به شدّت تكان مى خورند، او صورت پدر را مى بوسد و اشك مى ريزد، با گريه او، حسين(ع) هم گريه مى كند، عبّاس هم گريه مى كند، همه مردم گريه مى كنند، غوغايى به پا مى شود.
  قطرات اشك حسن(ع) روى صورت على(ع) مى افتد، على(ع) به هوش مى آيد و چشم خود را باز مى كند و مى گويد: 
  عزيزم! چرا گريه مى كنى؟ هيچ جاى نگرانى براى پدر تو نيست، نگاه كن! اين جدّ تو پيامبر است، آن هم مادربزرگ تو، خديجه(س) است، ديگرى هم، مادرت فاطمه(س) است! آنها منتظر من هستند، چشم تو روشن باشد و گريه نكن! 
  حسن جانم! امروز تو بر من گريه مى كنى در حالى كه بعد از من تو را مسموم خواهند كرد و بعد از آن برادرت حسين نيز با شمشير شهيد خواهد شد.
  										* * *
  حسن(ع) قدرى آرام مى گيرد و رو به پدر مى كند و مى گويد: 
  ـ پدر جان! چه كسى تو را به اين روز انداخت؟
  ـ ابن ملجم مرادى. بدان كه او نمى تواند فرار كند، به زودى او را به اينجا خواهند آورد.
  بار ديگر على(ع) بى هوش مى شود. حسن(ع) آرام آرام اشك مى ريزد، لحظاتى مى گذرد، هياهويى به پا مى شود: «ابن ملجم دستگير شده و الان او را به اينجا مى آورند».
  هيچ كس باور نمى كند كه ابن ملجم قاتل على(ع) باشد، او همان كسى است كه بارها و بارها مى گفت من عاشق على(ع) هستم، آخر چگونه ممكن است او چنين كارى كرده باشد؟
  گروهى از مردم ابن ملجم را به اين سو مى آورند، همه تعجّب مى كنند، آخر هيچ كس باور نمى كند ابن ملجم چنين كارى كرده باشد، پيشانى او از سجده هاى زياد پينه بسته است، او روزى عاشق على(ع) بود، چطور شد كه او اين كار را انجام داد؟
  حسن(ع) وقتى ابن ملجم را مى بيند به او مى گويد: 
  ـ تو اين كار را كردى؟ آيا اين گونه، پاداش محبّت هاى پدرم را دادى؟ آيا به ياد دارى كه او چقدر به تو محبّت نمود؟
  ـ من مى خواهم حرفى خصوصى به شما بگويم. آيا مى شود بغل گوش شما حرفم را بزنم؟ نمى خواهم ديگران آن را بشنوند.
  ـ من مى دانم كه هيچ سخنى براى گفتن ندارى. 
  ـ مطلب مهمى است كه بايد به شما بگويم.
  ـ تو مى خواهى با دندانت گوش مرا گاز بگيرى و آن را از جا بكَنى.
  ـ به خدا قسم! من همين كار را مى خواستم بكنم، تو از كجا فهميدى؟
  										* * *
  حسن(ع) به آرامى پدر را صدا مى زند: «پدر جان! ابن ملجم را دستگير كردند»، امّا على(ع) جوابى نمى دهد، او بار ديگر بى هوش شده است.
  اكنون كسى كه ابن ملجم را دستگير كرده است، سخن خود را آغاز مى كند، او ماجراىِ دستگيرى ابن ملجم را اين چنين شرح مى دهد:
  من در خانه خود خوابيده بودم. همسرم براى نماز شب بيدار بود، او صدايى را شنيد كه از آسمان مى آمد: «ستون هدايت ويران شد، علىِّ مرتضى كشته شد».
  او مرا از خواب بيدار كرد و گفت: آيا تو هم اين صدا را شنيدى؟
  مى خواستم جواب او را بدهم كه صدايى ديگر به گوشمان رسيد: «اميرمؤمنان را كشتند». 
  من نگران شدم، سريع شمشير خود را برداشتم و از خانه بيرون دويدم، همين كه داخل كوچه آمدم، ديدم مردى در وسط كوچه بسيار آشفته و مضطرب ايستاده، نزديك شدم، به او گفتم: «كجا مى روى؟»، او گفت: «به خانه ام مى روم». در اين هنگام بادى وزيد و شمشير خونين او از زير لباسش آشكار شد، به او گفتم: «نكند تو قاتل اميرمؤمنان باشى و حالا مى خواهى فرار كنى؟»، او مى خواست بگويد: «نه»، امّا آن قدر مضطرب بود كه گفت: «آرى»، من به رويش شمشير كشيدم، او هم با شمشير از خود دفاع كرد، من فرياد زدم، همسايه ها به كمك من آمدند و ما او را دستگير كرديم و به اينجا آورديم.
  										* * *
  حسن(ع) خدا را شكر مى كند كه ابن ملجم دستگير شده است. او بار ديگر پدر را صدا مى زند، على(ع) چشمان خود را باز مى كند، نگاهش به ابن ملجم مى افتد با صدايى ضعيف به او مى گويد: آيا من براى تو رهبرِ بدى بودم كه تو اين گونه پاسخ مرا دادى؟
  بعد رو به حسن(ع) مى كند و مى گويد: 
  ـ حسن جان! ابن ملجم اسير توست، با اسير خود مهربان باش و در حقِّ او نيكويى كن! 
  ـ پدر جان! اين مرد شما را به اين روز انداخته است، آن وقت شما از من مى خواهيد كه با او مهربان باشم؟
  ـ پسرم! ما از خاندانى هستيم كه بدى را جز با خوبى پاسخ نمى دهيم. تو را به حقّى كه بر گردن تو دارم، قسم مى دهم مبادا بگذارى او گرسنه بماند، مبادا زنجير به دست و پاى او ببنديد.
  										* * *
  ابن ملجم رو به على(ع) مى كند و مى گويد: اى على! بدان كه من اين شمشير را هزار سكّه طلا خريدم و هزار سكّه طلا هم دادم تا آن را زهرآلود كردند، من بارها و بارها از خدا خواستم كه با اين شمشير، بدترين انسانِ روى زمين، كشته شود!
  بى حيايى تا كجا؟ اى ابن ملجم! عشق قُطام با تو چه كرد؟ تو چقدر عوض شدى!
  امروز على(ع) را بدترين مردم روزگار مى خوانى؟ آيا يادت هست در همين مسجد ايستادى و در مدح على(ع) سخن گفتى؟
  روزى كه از يمن آمده بودى چگونه سخن مى گفتى؟ آيا به ياد دارى؟ 
  از جاى خود بلند شدى و رو به على(ع) كردى و گفتى: «سلام بر شما! امام عادل! سلام بر شما كه همچون مهتاب در دل تاريكى ها مى درخشيد و خدا شما را بر همه بندگانش برترى داده است...».
  اكنون تو على(ع) را بدترين خلق خدا مى دانى؟ واى بر تو! 
  										* * *
  على(ع) نگاهى به ابن ملجم مى كند و تبسّمى مى كند و مى گويد: «به زودى خدا دعاى تو را مستجاب مى كند».
  من تعجّب مى كنم. معناى اين سخن على(ع) چيست؟ ابن ملجم دعا كرده است كه با اين شمشير بدترين خلق خدا كشته شود و اكنون على(ع) مى گويد اين دعا مستجاب مى شود! چگونه چنين چيزى ممكن است؟
  اكنون على(ع) رو به حسن(ع) مى كند و مى گويد: «فرزندم! اگر من زنده ماندم او را خواهم بخشيد، اگر از دنيا رفتم ديگر اختيار با خودت است، مى توانى او را عفو كنى و مى توانى او را قصاص كنى. اگر خواستى او را قصاص كنى او را با شمشير خودش قصاص كن، فرزندم! بايد دقّت كنى كه بيش از يك ضربه شمشير به او زده نشود، مبادا غير از ابن ملجم كسى كشته شود».
  اكنون رو به فرزندانت مى كنى و از آنها مى خواهى كه تو را به خانه ات ببرند. همه كمك مى كنند و تو را به خانه مى برند. تو در خانه خودت اتاقى دارى كه آنجا مخصوص نماز و عبادت توست. تو به آنها مى گويى كه تو را به آنجا ببرند.
  										* * *
  على(ع) را به محل عبادتش آورده اند، جمعى از ياران باوفاى على(ع) هم اينجا هستند. فرزندان گرد او را گرفته اند، حسين(ع) گريه زيادى نموده است، او در حالى كه اشك مى ريزد چنين مى گويد: 
  ـ پدر جان! بر من سخت است كه تو را اين چنين ببينم.
  ـ اى حسين! نزديك من بيا.
  حسين(ع) نزديك مى شود، على(ع) دست خود را بالا مى آورد، اشك چشمان حسين(ع) را پاك مى كند و بعد دست خود را روى قلب حسين(ع) مى گذارد و سخنى مى گويد كه مايه آرامش او مى شود.
  اكنون نامحرم ها از خانه بيرون مى روند، بعد از لحظه اى صداى شيون به گوش مى رسد، زينب و اُم كُلثوم براى ديدن پدر آمده اند، قيامتى برپا مى شود، دختران على(ع) چگونه مى توانند پدر را در اين حالت ببينند؟
  										* * *
  ابن ملجم را به خانه على(ع) مى آورند او را در اتاقى زندانى مى كنند، اُم كُلثوم او را مى بيند و به او مى گويد:
  ـ چرا اميرمؤمنان را كشتى؟
  ـ من اميرمؤمنان را نكشتم، من پدر تو را كشتم!
  ـ پدر من به زودى خوب خواهد شد، امّا تو با اين كار خودت، خشم خدا را براى خود خريدى.
  ـ تو بايد خود را براى گريه آماده كنى. پدر تو ديگر خوب نمى شود، من هزار سكّه طلا دادم تا شمشيرم را زهرآلود كنند، آن شمشير با آن زهرى كه دارد مى تواند همه مردم را بكشد.


title: آيا سؤالى داريد كه بخواهيد بپرسيد؟
text:
    آيا سؤالى داريد كه بخواهيد بپرسيد؟


  آيا آنها را كه در كنار بستر على(ع) نشسته اند، مى شناسى؟ 
  فكر مى كنم آنها طبيبان كوفه هستند و براى معالجه على(ع) آمده اند. آيا آنها خواهند توانست كارى بكنند؟
  بايد صبر كنيم.
  هركدام از طبيبان كه زخم على(ع) را مى بيند به فكر فرو مى رود، آنها مى گويند كه معالجه اين زخم كار ما نيست، بايد استاد ما بيايد.
  ـ استاد شما كيست؟
  ـ آقاى سَلُولى! بايد او را خبر كنيد.
  چند نفر مى خواهند به دنبال آقاى سَلُولى بروند كه خودش از راه مى رسد، سلام مى كند و در كنار بستر على(ع) مى نشيند. به آرامى زخم سر او را باز مى كند و نگاهى مى كند. همه منتظر هستند تا او چيزى بگويد و دارويى تجويز كند.
  او لحظه اى سكوت مى كند، بار ديگر با دقّت به زخم نگاه مى كند و سپس مى گويد: «براى من ريه گوسفندى بياوريد». 
  بعد از مدّتى ريه گوسفند را براى او مى آورند، او رگى از آن ريه را جدا مى كند و با دهان خود در آن مى دمد و سپس به آرامى آن را در ميان شكاف سر على(ع) مى گذارد، لحظه اى صبر مى كند. بعد آن را بيرون مى آورد و به آن نگاه مى كند، همه منتظر هستند ببينند او چه خواهد گفت.
  خداى من! چرا او دارد گريه مى كند؟ چه شده است؟ او سفيدى مغز على(ع) را مى بيند كه به آن ريه چسبيده است. او رو به على(ع) مى كند و مى گويد: مولاى من! شمشير ابن ملجم به مغز تو رسيده است، ديگر اميدى به شفايت نيست.
  با شنيدن اين سخن همه شروع به گريه مى كنند، طبيب با على(ع) خداحافظى مى كند و از جاى خود برمى خيزد كه برود. يكى از او سؤال مى كند: چه غذايى براى مولاى ما خوب است؟
  طبيب در جواب مى گويد: به او شير تازه بدهيد.
  										* * *
  ساعتى است على(ع) از هوش رفته است، همه گرد او نشسته اند، اشك از چشمان آنها جارى است، اكنون على(ع) به هوش مى آيد، براى او ظرف شيرى مى آورند، امّا او از خوردن همه آن صرف نظر مى كند. حسن(ع) رو به پدر مى كند: 
  ـ پدر جان! شير براى شما خوب است. آن را ميل كنيد.
  ـ پسرم! من چگونه شير بخورم در حالى كه ابن ملجم شير نخورده است؟ او اسير ماست، بايد هر چه ما مى خوريم به او هم بدهيم تا ميل كند، نكند او تشنه باشد، نكند او گرسنه باشد!!
  اكنون حسن(ع) دستور مى دهد تا براى ابن ملجم شير ببرند. او در اتاقى در داخل همين خانه است، او ظرف شير را مى گيرد و مى نوشد.
  خدايا! تو خود مى دانى كه قلم من از شرح عظمت اين كار على(ع)، ناتوان است.
  آرى! تاريخ براى هميشه مات و مبهوت اين سخن تو خواهد ماند.
  تو كيستى اى مولاى من؟! 
  افسوس كه ما تو را به شمشير مى شناسيم، تو را خداىِ شمشير معرّفى كرده ايم!
  افسوس و هزار افسوس!
  تو درياى مهربانى و عطوفت هستى، اگر دست به شمشير مى بردى، براى اين بود كه بى عدالتى ها و ظلم ها و سياهى ها را نابود كنى.
  دروغ مى گويند كسانى كه ادّعا مى كنند مثل تو هستند، دروغ مى گويند، چه كسى مى تواند اين گونه با قاتل خويش مهربان باشد؟
  										* * *
  شب بيستم ماه رمضان فرا مى رسد، حال على(ع) لحظه به لحظه بدتر مى شود، همه نگران او هستند. كم كم اثر زهرى كه بر روى شمشير ابن ملجم بوده در بدن او نمايان مى شود، هر دو پاى او در اثر اين زهر سرخ شده اند. او وقتى كه به هوش مى آيد همان طور كه در بستر است، نماز مى خواند و ذكر خدا مى گويد.
  صبح كه فرا مى رسد، حُجْرِبن عَدىّ با جمعى ديگر از ياران باوفاى امام به عيادت او مى آيند. آنها سلام مى كنند و جواب مى شنوند. على(ع) نگاهى به آنها مى كند و با صداى ضعيف مى گويد: «از من سؤال كنيد، قبل از آن كه مرا از دست بدهيد». 
  همه با شنيدن اين سخن به گريه مى افتند، آنها هيچ سؤالى از تو نمى كنند، چرا كه با چشم خود مى بينند كه تو، توان سخن گفتن ندارى، امّا تو پيام خود را به گوش همه شيعيانت مى رسانى: در همه جا و هر شرايطى به دنبال كسب آگاهى باشيد. شيعه كسى است كه سؤال مى كند و مى پرسد، شيعه از سؤال نمى ترسد. تو دوست دارى كه شيعيانت اهل سؤال و پرسش باشند.
  در اين هنگام، امام رو به حُجْرِبن عَدىّ مى كند و مى گويد: 
  ـ اى حُجْرِبن عَدىّ! روزگارى فرا مى رسد كه از تو مى خواهند از من بيزارى بجويى. در آن روز تو چه خواهى كرد؟
  ـ مولاى من! اگر مرا با شمشير قطعه قطعه كنند يا در آتش بسوزانند، هرگز دست از دوستى تو برنمى دارم.
  ـ خدا به تو جزاى خير بدهد.
  گويا ضعف و تشنگى بر على(ع) غلبه مى كند، او رو به حسن(ع) مى كند و از او مى خواهد تا ظرف شيرى براى او بياورد. على(ع) آن شير را مى آشامد و مى گويد: اين آخرين رزقِ من از اين دنيا بود. 
  بعد رو به حسن(ع) مى كند: حسن جانم! آيا شير براى ابن ملجم برده اى؟
  										* * *
  عصر امروز خبرى در شهر كوفه مى پيچد كه خيلى ها را نگران مى كند، ديگر هيچ اميدى به بهبودى على(ع) نيست. گروه زيادى از مردم براى عيادت على(ع) پشت در خانه او جمع شده اند. لحظاتى مى گذرد.
  حسن(ع) از خانه بيرون مى آيد. رو به مردم مى كند و مى گويد: به خانه هاى خود برويد كه حال پدرم براى ملاقات مناسب نيست.
  صداى گريه همه بلند مى شود و آنها به خانه هاى خود باز مى گردند.
  ساعتى مى گذرد، هنوز آن پيرمرد بر خانه على(ع) نشسته است، نام او اَصبَغ بن نُباته است. او آرام آرام اشك مى ريزد و گريه مى كند.
  ـ اَصبَغ! چرا به خانه خود نمى روى؟ 
  ـ كجا بروم؟ همه هستى من در اينجاست. من كجا بروم؟ مى خواهم يك بار ديگر امام خود را ببينم. 
  										* * *
  بعد از مدّتى، حسن(ع) از خانه بيرون مى آيد و مى بيند كه اَصبَغ هنوز آنجاست و دارد گريه مى كند. حسن(ع) از اَصبَغ مى خواهد كه وارد خانه بشود.
  اَصبَغ نزد بستر على(ع) مى رود، نگاه مى كند، دستمال زردى به سر مولا بسته اند، امّا زردى چهره او از زردى دستمال بيشتر شده است، خدايا! اين چه حالى است كه من مى بينم؟ ديگر گريه به اَصبَغ امان نمى دهد...
  على(ع) چشم باز مى كند، يار قديمى اش، اَصبَغ را مى بيند، به او مى گويد:
  ـ اَصبَغ! گريه نكن، به خدا قسم من به زودى به بهشت مى روم. براى چه ناراحت هستى؟
  ـ مولاى من! مى دانم كه شما به مهمانى خدا مى رويد، امّا بعد از شما ما چه كنيم؟
  ـ آرام باش اَصبَغ! 
  ـ فدايت شوم! آيا مى شود براى من حديثى از پيامبر نقل كنى؟ من مى ترسم اين آخرين بارى باشد كه شما را مى بينم.
  										* * *
  اى اَصبَغ! با تو هستم، مگر نمى بينى حال امام چگونه است؟ چرا از او چنين خواسته اى را دارى؟ اگر من جاى تو بودم فقط به صورت او نگاه مى كردم يا فقط گريه مى كردم. حالا چه وقتِ شنيدن حديث است؟ تو بايد عشق و احساس خود را نسبت به امام نشان بدهى.
  امّا اَصبَغ مثل من فكر نمى كند، او مى داند شيعه واقعى كيست. او در مكتب على(ع) بزرگ شده است، او به خوبى مى داند كه على(ع) همواره دوست دارد شيعه او به دنبال كسب دانش و معرفت باشد. نمى دانم چه شد كه شيعه از اين آرمان بزرگ فاصله گرفت؟ افسوس كه بعضى ها شيعه بودن را يك شعار و احساس مى دانند و بس! 
  نمى دانم چرا ما اين قدر از شيعيان واقعى، فاصله گرفته ايم؟ چرا فقط به احساس و شعار اهمّيّت مى دهيم و كمتر به شعور و آگاهى فكر مى كنيم؟ چرا ما اين چنين شده ايم؟ چرا؟
  										* * *
  على(ع) لبخندى مى زند و با صدايى ضعيف چنين مى گويد:
  روز نهم ماه «صَفَر»، سال يازدهم هجرى بود و پيامبر، بلال را به دنبال من فرستاد. من به خانه پيامبر رفتم، پيامبر در بستر بيمارى بود، سلام كردم و جواب شنيدم. پيامبر رو به من كرد و گفت: على(ع) جان! به مسجد برو و مردم را جمع كن. وقتى همه آمدند، بر بالاى منبر من برو و به آنان بگو: «پيامبر مرا نزد شما فرستاده است تا اين پيام را براى شما بگويم: هر كس پدرِ خود را به پدرى قبول نداشته باشد و اطاعت مولاى خود نكند و اجر كسى كه براى او زحمت كشيده است را ندهد; لعنت خدا و فرشتگان بر او باد».
  من به مسجد رفتم و سخن پيامبر را براى مردم بيان كردم، وقتى خواستم از منبر پايين بيايم يكى از جاى برخاست و گفت: آيا اين پيام تفسير و شرحى هم دارد؟ 
  من گفتم نزد رسول خدا مى روم و از او سؤال مى كنم. از منبر پايين آمدم و به خانه پيامبر رفتم و ماجرا را گفتم. پيامبر به من فرمود كه بار ديگر به بالاى منبر برو و براى مردم چنين بگو كه تو پدر اين امّت هستى، تو مولاى اين مردم هستى، تو كسى هستى كه براى اين مردم زحمت زيادى كشيده اى. 
  سخن على(ع) به پايان مى رسد، اكنون ديگر اَصبَغ مى داند كه پيامبر در روزهاى آخر زندگى خود، على(ع) را به عنوان پدر و مولاى امت اسلامى معرّفى كرده است. به راستى على(ع) براى اسلام و مسلمانان چقدر زحمت كشيد، اگر فداكارى هاى او در جنگ بدر و احد و خندق و خيبر نبود آيا مسلمانان روى آرامش را مى ديدند؟ اگر على(ع) نبود، كفّار همه مسلمانان را قتل عام مى كردند، امّا افسوس كه اين امّت، قدر زحمات على(ع) را ندانستند...


title: سلام بر فرشتگان خوب خدا!
text:
    سلام بر فرشتگان خوب خدا!


  برخيز! مولاى من! امشب، شبِ جمعه است، شب بيست و يكم رمضان و شب قدر.
  مسجد كوفه و محراب آن منتظر توست، نخلستان ها ديشب صداى غربت تو را نشنيده اند، چاه هم، منتظر شنيدن بغض هاى نشكفته توست.
  برخيز!
  يتيمان كوفه گرسنه اند، آنها چشم انتظار تو هستند، مگر تو پدر آنها نبودى؟ مگر تو با آنان بازى نمى كردى و آنان را روى شانه خود نمى نشاندى؟ برخيز!
  مى دانم كه دلتنگ ديدار فاطمه(س) هستى، مى دانم; امّا زود است كه از سرِ ما سايه برگيرى و پرواز كنى. زود است كه بشريّت را براى هميشه در حسرت عدالت باقى گذارى. تو شيفته خانه دوست شده اى ولى هنوز بشر در ابتداى راه معرفت، سرگردان است. 
  مى دانم كه به فكر رهايى از دنياى نامردمى ها هستى، امّا رفتن تو براى دنيا، يتيمى را به ارمغان مى آورد.
  امشب تو در بستر آرميده اى و همه زراندوزان هم آسوده اند، آنها مى توانند به راحتى سكّه بر روى سكّه بگذارند، چرا كه ديگر تو توان ندارى بر سر آنان فرياد عدالت بزنى!
  چشم باز كن و اشك بشريّت را ببين كه چگونه براى تو بى قرار شده است!
  چرا برنمى خيزى؟ نكند به فكر رفتن هستى؟ به خدا با رفتن تو، ديگر عدالت، افسانه خواهد شد. 
  اى تنها اسطوره عدالت، برخيز!
  برخيز و يك بار فرياد كن! يادت هست كه دوست داشتى ما بيدار شويم و ما خواب بوديم؟ نگاه كن! ما اكنون بيدارِ تو شده ايم، پس چرا تو چشم بر هم نهاده اى و چنين آسوده خوابيده اى؟ مگر تو غم ما را نداشتى؟ نكند مى خواهى تنهايمان بگذارى و بروى؟
  كودكان يتيم را ببين كه برايت كاسه هاى شير آورده اند، اميد آنان را نااميد نكن! دلشان را نشكن! دل شكستن هنر نمى باشد...
  بگو كه چشم از تاريكى هاى اين دنيا فرو بسته اى و به وسعت بى انتها مى انديشى.
  مولاىِ خوب ما! 
  چرا جوابم را نمى دهى؟ نكند با من قهر كرده اى؟ 
  نه، تو هرگز با شيعه خود قهر نمى كنى. تو ديگر نمى توانى جواب بدهى، براى همين است چنين خاموش شده اى. مى دانم كه توانِ سخن گفتن ندارى، امّا صدايم را كه مى شنوى، فقط ما را ببخش!
  										* * *
  شب از نيمه گذشته است، حسن، حسين، زينب، اُم كُلثُوم(ع) و... همه گرد بستر على(ع) نشسته اند و اشك مى ريزند، چندين ساعت است كه پدر بى هوش است. آيا بار ديگر او سخن خواهد گفت؟ 
  ناگهان على(ع) چشم خود را باز مى كند، عزيزانش را كنار خود مى بيند، به آرامى مى گويد: 
  ـ حسن جانم! قلم و كاغذى بياور!
  ـ قلم و كاغذ براى چه؟ 
  ـ مى خواهم وصيّت كنم و تو بنويسى.
  ـ به چشم! پدر جان!
  همه مى فهمند كه ديگر پدر آماده پرواز است، آرام آرام گريه مى كنند.
  سؤالى در ذهن من مى آيد: على(ع) مى تواند وصيّت خود را بگويد، همه گوش مى كنند، چرا او مى خواهد وصيّت او نوشته بشود؟
  فهميدم، او مى خواهد اين وصيّت باقى بماند، او نمى خواهد فقط براى فرزندان امروز خود وصيّت بكند، او مى خواهد به شيعيان خود در طول تاريخ وصيّت بكند. بايد تاريخ بداند على(ع) در اين لحظات از شيعيانش چه انتظارى دارد.
  										* * *
  										بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـانِ الرَّحِيمِ
  اين وصيّت من به حسن(ع) و همه فرزندانم و همه آيندگان است: من شما را به تقوا و دورى از گناه توصيه مى كنم. از شما مى خواهم كه همواره با هم متّحد باشيد و به اقوام و فاميل خود مهربانى كنيد.
  يتيمان را از ياد نبريد، مبادا از رسيدگى به آنها غفلت كنيد.
  قرآن را فراموش نكنيد، مبادا غير مسلمانان در عمل به آن بر شما سبقت بگيرند.
  حقوق همسايگان خود را ضايع نكنيد. حجّ خانه خدا را به جا آوريد.
  نماز را فراموش نكنيد كه نماز ستون دين شماست. زكات را از ياد نبريد كه زكات غضب خدا را خاموش مى كند.
  روزه ماه رمضان را فراموش نكنيد كه روزه، شما را از آتش جهنّم نجات مى دهد. 
  فقيران و نيازمندان را از ياد نبريد، در راه خدا جهاد كنيد...مبادا به همسران خود ظلم كنيد...
  نماز! نماز! نماز را به پا داريد. امر به معروف و نهى از منكر را فراموش نكنيد...
  										* * *
  بار ديگر على(ع) بى هوش مى شود، زهر در بدن او اثر كرده است، چقدر روزهاى آخر عمر على(ع) شبيه روزهاى آخر عمر پيامبر است. آرى! آن روزها پيامبر كه به وسيله يك زن يهودى مسموم شده بود در بستر بيمارى افتاده بود. گاه پيامبر ساعت ها بى هوش مى شد، بعد چشم خود را باز مى كرد و على و فاطمه(ع) را در كنار خود مى ديد.
  اكنون، ساعتى مى گذرد، عرقى بر پيشانى على(ع) مى نشيند، على(ع) به هوش مى آيد و با دست عرق پيشانى خود را پاك مى كند و مى گويد: حسن جان! از جدّت پيامبر شنيدم كه فرمود: وقتى مرگ مؤمن نزديك مى شود پيشانى او عرق مى كند و بعد از آن، او آرامش زيبايى را تجربه مى كند.
  اكنون على(ع) مى خواهد با فرزندان خود خداحافظى كند: عزيزانم! شما را به خدا مى سپارم. حسنم! حسينم! شما از من هستيد و من از شما هستم. من به زودى از ميان شما مى روم و به ديدار پيامبر مى شتابم.
  										* * *
  على(ع) از همه مى خواهد تا بعد از او از حسن(ع) اطاعت كنند، حسن(ع)، امام دوّم است و بر همه ولايت دارد. او دستور مى دهد تا كتاب و شمشير ذوالفقار را نزد او بياورند، اينها نشانه هاى امامت هستند. آن كتابى است كه فقط بايد به دست امام باشد، در آن كتاب، سخنان پيامبر است كه به دست على(ع) نوشته شده است.
  اكنون على(ع) از حسن(ع) مى خواهد تا كتاب و شمشير را تحويل بگيرد. بعد چنين مى گويد: «حسن جان! پيامبر اين دو چيز را به من سپرد و از من خواست تا هنگام مرگ آنها را به تو تحويل بدهم، تو هم بايد در آخرين لحظه زندگيت آنها را به برادرت حسين بدهى».
  بعد رو به حسين(ع) مى كند و مى گويد: «حسين جانم! پيامبر دستور داده است كه قبل از شهادتت، كتاب و شمشير را به امام بعد از خود بدهى».
  										* * *
  حسن جان! وقتى من از دنيا رفتم، مرا غسل بده و با كفنى كه پيامبر به من داده است، مرا كفن نما كه آن كفن را جبرئيل از بهشت براى ما آورده است.
  حسن جان! بدن مرا شب تشييع كن! 
  وقتى مرا در تابوت نهاديد، به كنارى برويد، بايد فرشتگان بيايند و جلو تابوت مرا بگيرند. هر وقت ديديد كه جلو تابوت من بلند شد، شما هم عقب تابوت را بگيريد و همراه فرشتگان برويد. 
  آنها از شهر كوفه خارج خواهند شد و به سمت بيابان خواهند رفت، هر جا كه نسيم ملايمى وزيد، بدانيد كه شما وارد «طور سينا» شده ايد، همان جايى كه خدا با پيامبرش موسى(ع) سخن گفت. بعد از آن صخره اى كه نورانى است خواهيد ديد، فرشتگان تابوت مرا كنار آن صخره به زمين خواهند نهاد. 
  آنوقت شما زمين را بكنيد، ناگهان قبرى آماده خواهيد يافت. آن قبرى است كه نوح(ع) براى من آماده كرده است. سپس بر بدن من نماز بگزاريد و بدن مرا به خاك بسپاريد و قبر مرا مخفى كنيد. هيچ كس نبايد از محلّ قبر من آگاه شود.
  فرزندم! 
  وقتى من از دنيا بروم، از دست اين مردم سختى هاى زيادى به شما خواهد رسيد، از شما مى خواهم كه در همه آن سختى ها صبر داشته باشيد.
  										* * *
  حسين جان! روزى مى آيد كه تو مظلومانه به دست اين مردم شهيد خواهى شد...
  سخن على(ع) به اينجا كه مى رسد، بار ديگر از هوش مى رود. لحظاتى مى گذرد، او چشم باز مى كند و مى گويد: اينها رسول خدا و عموى من حمزه و برادرم، جعفر هستند كه مرا به سوى خود مى خوانند. آنها مى گويند: «اى على! زود به سوى ما بيا كه ما مشتاق تو هستيم».
  صداى گريه همه بلند مى شود، على(ع) نگاهى به همه فرزندان خود مى كند: حسن، حسين، زينب، اُم كُلثوم، عبّاس... خداحافظ! من رفتم!
  خداحافظ!
  سلام! سلام! 
  سلام بر شما! اى فرشتگان خوب خدا!
  (لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ).
  او اين آيه قرآن را مى خوانَد: «آرى! براى اين بهشت جاودان، بايد عمل كنندگان تلاش و كوشش نمايند».
  اكنون رو به قبله مى كند و چشم خود را مى بندد و مى گويد: «أشهَدُ أنْ لا الهَ إلاّالله. أشهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ»، و روح بلند او به آسمان پر مى كشد، على(ع) براى هميشه ساكت مى شود، سكوت على(ع)، آغازِ گم شدن عدالت است، عدالتى كه بشريّت هميشه به دنبالش خواهد بود.
  اكنون ندايى به گوش مى رسد. گويا فرشته اى است كه خبر مى دهد: «اى مسلمانان! پيامبر سال ها پيش از ميان شما رفت، اكنون نيز، پدرِ خود را از دست داديد...».

  												پايان


title: توضيحات
text:
   توضيحات


  كتاب آرزوى سوم 
  موضوع: جنگ خندق، شجاعت على(ع)
  نويسنده: دكتر مهدى خدّاميان آرانى.
  راه ارتباط با نويسنده: 
  شماره پيامك 30004569 و سايت M12.ir
  ناشر: نشر وثوق. قم. تلفكس: 02537735700 همراه: 09122525839
  توجه: در اينجا، مستندات و متن هاى عربى و كتابنامه حذف شده اند، جهت اطلاع از مستندات كتاب به اصلِ كتاب يا سايت  M12.irمراجعه كنيد. 


title: مقدمه
text:
    مقدمه 


  														بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ 
  آن روز به من خيره شدى و گفتى: «از مولايم على(ع) بنويس! من مى خواهم بدانم شيعه چه كسى هستم».
  سخن تو مدّت ها در گوش جانم طنين انداز بود و نمى توانستم آن را فراموش كنم. مدّت ها در فكر بودم كه از كجا شروع كنم و چه بنويسم. 
  من به مشهد رفته بودم و در حرم امام رضا(ع) با يكى از دوستانم روبرو شدم. او از جنگ خندق برايم سخن گفت. به راستى چه نكات زيبايى در آن حادثه تاريخى نهفته است! او از من خواست تا در اين زمينه، كتابى بنويسم.
  آن روز فقط على(ع) بود كه با شجاعت خود اسلام را نجات داد، روزى كه همه كفر در مقابل همه ايمان ايستاده بود و اگر مولا به ميدان نمى رفت، براى هميشه نداى توحيد خاموش مى شد.
  وقتى به خانه بازگشتم به 128 كتاب عربى مراجعه كردم و با دقّت به مطالعه و تحقيق پرداختم و اكنون خدا را شكر مى كنم كه اين كتاب در دست توست. اميدوارم كه اين كتاب بتواند به همه ما كمك كند تا بتوانيم مولاى خود را بهتر بشناسيم.
   
  																										مهدى خُدّاميان آرانى
  																										اريبهشت ماه 1390


title: بهتر از خداپرستى چيست؟
text:
  بهتر از خداپرستى چيست؟


  ـ چه مى گويى؟ چرا نمى گذارى بخوابم؟
  ـ آقاى نويسنده! بلند شو! چقدر مى خوابى بلند شو! دير شد.
  ـ بابا! من خسته ام، آيا نمى شود مقدارى ديگر بخوابيم؟ چرا اين قدر عجله مى كنى؟
  ـ مگر خودت نگفتى كه بايد همراه يهوديان برويم و ببينيم چه نقشه اى در سر دارند؟ چقدر زود حرف خودت را فراموش مى كنى؟ برخيز!
  اين سخن تو را كه مى شنوم، همه چيز يادم مى آيد، زود از جا بلند مى شوم. 
  من از تو معذرت مى خواهم دستِ خودم نبود، خيلى خسته بودم. سفر در اين بيابان هاى خشك و بى آب و علف، توان مرا ربوده بود.
  تو به من لبخند مى زنى و به سوى اسب خود مى روى. واقعاً تو چه همسفر خوبى هستى! اسب سفيد مرا هم زين كرده اى. دستت درد نكند، بى خود نيست كه من تو را اين قدر دوست دارم!
  گرد و غبارى در افق ديده مى شود، ما مى توانيم خيلى زود خود را به آن گروه يهودى برسانيم. فكر مى كنم آنها به سوى مكّه مى روند.
  سفر ما ادامه پيدا مى كند...
  										* * *
  يهوديان به سرپرستى آقاى حَىّ به پيش مى تازند، آنها خبر ندارند كه ما به دنبال آنها مى رويم. آن طور كه آنها مى تازند فكر مى كنم فردا به شهر مكّه برسند، البته اگر حدس من درست باشد كه مقصد آنها مكّه است. 
  خيلى خسته شده اى. مى دانم دارى با خود فكر مى كنى، آيا واقعاً لازم بود ما اين همه راه به دنبال يهوديان بياييم؟ شايد آنها به قصد زيارت خانه خدا به مكّه مى روند.
  امّا نه، تا به حال هيچ يهودى براى زيارت كعبه به مكّه نيامده است. يهوديان براى كعبه احترامى قائل نيستند. آنها براى فتنه اى بزرگ به مكّه مى روند.
  چه فتنه اى؟
  فتنه تحريك كفّار و بت پرستان براى جنگ با پيامبر!
  اينان مى روند تا سپاهى را آماده كرده و به مدينه حمله كنند و اسلام را نابود كنند. اين بزرگ ترين آرزوى آنهاست.
  ما در سال پنجم هجرى هستيم...
  										* * *
  نزديك شهر مكّه مى رسيم، مى دانم كه مشتاق هستى تا كعبه، خانه خدا را زيارت كنى و بر جاى دستِ ابراهيم(ع) بوسه بزنى!
  وارد شهر مى شويم، به سوى خانه دوست مى رويم، طواف مى كنيم...
  تو رو به من مى كنى و مى گويى: چرا در اطراف كعبه، اين همه بت قرار داده اند؟ چرا عدّه اى در مقابل اين بت ها به سجده افتاده اند; گريه مى كنند و از آنها حاجت مى خواهند؟ اين مردم همه بت پرست هستند، آنها كعبه را بتكده كرده اند و سيصد و شصت بت داخل كعبه قرار داده اند.
  به راستى اين چه دينى است كه اين مردم دارند؟ 
  دينِ دختران زيباى خدا!
  تعجّب نكن! اين مردم مى گويند خدا سه دختر دارد: عُزّى، لات و مَنات!
  عُزّى الهه آفرينش است و همه هستى به دست او خلق شده است. اين مردم به داشتن عُزّى، افتخار مى كنند، زيرا او در سرزمين آنها منزل كرده است و چه چيزى از اين بهتر!
  لات، الهه آفتاب است. سنگى چهارگوش و بزرگ كه مردم برايش قربانى مى كنند و به او تقرّب مى جويند.
  و امّا دختر سوم خدا، نامش «مَنات» است، او بزرگ ترين دختر خداست و مردم براى او قربانى زيادى مى كنند.
  										* * *
  ـ همسفر! از فكر اين بت ها بيا بيرون! حواست به يهوديان باشد، يادت هست كه اسم بزرگ آنها چه بود؟
  ـ فكر مى كنم آقاى «حَىّ» بود.
  ـ درست گفتى، بايد در جستجوى آنها باشيم. 
  ـ آرى! بايد بفهميم كه آنها چه نقشه اى در سر دارند.
  به جستجوى حَىّ مى پردازيم، سرانجام متوجّه مى شويم كه آنها در كنار كوه صفا با ابوسفيان در حال گفتگو هستند. بايد سريع به آنجا برويم.
  آيا ابوسفيان را مى شناسى؟ او بزرگ و رئيس شهر مكّه است، همه مردم از دستورات او اطاعت مى كنند.
  نزديكتر مى رويم تا ببينيم آنها با يكديگر چه مى گويند. 
  										* * *
  ابوسفيان رو به آنها مى كند و مى گويد:
  ـ خيلى خوش آمديد. شما به شهر خودتان آمده ايد.
  ـ ممنونم. شما مى دانيد كه ما كينه محمّد را به دل داريم و تا او را از ميان برنداريم آرام نداريم. ما آماده ايم تا با كمك شما به جنگ او برويم!
  ـ جانا! سخن از زبان ما مى گويى!
  ـ اى ابوسفيان! چرا دست روى دست گذاشته ايد و به محمّد اين همه فرصت مى دهيد؟ از جنگ احد دو سال گذشته است. در اين دو سال، محمّد ياران زيادترى پيدا كرده است. اگر بيش از اين صبر كنيد، ديگر نخواهيد توانست او را نابود كنيد.
  ـ خوب، مى گويى چه كنيم؟
  ـ بايد همه قبيله هاى عرب را براى جنگ با محمّد شوراند. من حاضر هستم با همه آنها صحبت كنم و همه بزرگان عرب را براى جنگ آماده كنم. ما بايد با سپاهى بزرگ به مدينه حمله كنيم و كار محمّد را تمام كنيم!
  										* * *
  ابوسفيان مهمانان خود را به خانه دعوت كرد تا از آنها پذيرايى كند. ديگر وقت ناهار نزديك است. همه با هم حركت مى كنند. 
  ابوسفيان يكى را مى فرستد تا به همه بزرگان شهر خبر بدهد كه براى ناهار به خانه او بيايند و با مهمانان آشنا شوند. او به دوستان خود خبر مى دهد كه يهوديان براى چه كارى به اينجا آمده اند.
  عجب سفره اى! به به!
  بفرماييد! بفرماييد!
  همه مشغول خوردن مى شوند، گوشت شتر چقدر خوشمزه است! حيف كه من و تو بايد فقط نگاه كنيم، اين بت پرستان، موقعى كه شتر يا گوسفندى را مى كشند، نام خدا را بر زبان نمى آورند، ما نمى توانيم از غذاى آنها بخوريم، بايد تا بعد از ناهار صبر كنيم.
  										* * *
  بزرگان مكّه با خود مى گويند: به زودى سپاه بزرگى تشكيل مى دهيم و به مدينه هجوم مى بريم و اسلام را ريشه كن مى كنيم. آنها ساليان سال است كه در اين آرزو هستند.
  يكى از بزرگان مكّه آرام با دوستانش سخن مى گويد: دوستان من! آيا شما به همكارى يهود ايمان داريد؟ من باور نمى كنم كه آنها واقعاً تصميم جنگ با محمّد را داشته باشند. آخر يهوديان، بت پرست نيستند، يعنى اهل كتابِ آسمانى هستند، محمّد هم مخالف بت پرستى است، هر چه نكنى هدف آنها با محمّد يكى است: «مخالفت با بت پرستى»!
  به راستى چه شده است آنان كه سال ها ما را مشرك مى دانستند و بت هاى ما را مسخره مى كردند حالا مى خواهند با ما متّحد شوند؟
  بايد از ابوسفيان بخواهيم تا از آنها در اين مورد سؤال كند.
  										* * *
  اكنون ابوسفيان رو به آقاى حَىّ مى كند و مى گويد: 
  ـ شما اهل كتابِ آسمانى هستيد و ما شما را به عنوان يك دانشمند آسمانى، قبول داريم. 
  ـ خواهش مى كنم. شما بزرگوار هستيد.
  ـ اگر از شما سؤالى بكنم، جواب درست را به من مى دهيد؟
  ـ بله! ما وظيفه داريم كه جز حقيقت چيزى نگوييم.
  ـ شما مى دانيد كه محمّد دين تازه اى را آورده است و دم از خداى يگانه مى زند، ما ساليان سال است كه بت پرست هستيم، دختران زيباى خدا را عبادت مى كنيم. به نظر شما آيا دين ما بهتر است يا دين محمّد؟
  براى لحظه اى سكوت همه جا را فرا مى گيرد. آقاى حَىّ سر خود را پايين مى اندازد. او فكر مى كند. به راستى چه پاسخى خواهد داد...
  										* * *
  اى ابوسفيان! بدان كه دين تو بهتر از دين محمّد است، تو رستگار هستى. حق با توست. دينى كه محمّد آورده است باطل است.
  لبخند رضايت بخشى بر چهره ابوسفيان نقش مى بندد. او رو به دوستان خود مى كند و مى گويد: ديديد كه حق با ماست. اين دانشمندان بزرگ نيز سخن ما را قبول دارند.
  خدايا! من چه مى شنوم؟ مگر در تورات نيامده است كه فقط خداى يگانه را بپرستيد. از بت پرستى دورى كنيد. چه شد كه حَىّ، آيين بت پرستى را تأييد كرد؟
  همين فردا مى بينى كه ابوسفيان همين سخن حَىّ را براى همه مردم بيان مى كند و اعتقاد به بت پرستى محكم تر مى شود، مردم روز به روز در تاريكى و سياهى فرو مى روند.
  										* * *
  به چه فكر مى كنى؟ مى خواهى چه جواب تاريخ را بدهى اى حَىّ؟
  چقدر زود گذشته خود را فراموش كرده اى! پدران تو كه در شام زندگى مى كردند، در تورات خوانده بودند كه آخرين پيامبر خدا در سرزمين حجاز ظهور خواهد كرد. آنها از شام به اين سرزمين آمدند تا اوّلين كسانى باشند كه به آن پيامبر ايمان مى آورند.
  با تو هستم آقاى حَىّ! گوش مى كنى؟
  من به ياد دارم روزگارى را كه به بت پرستان مى گفتى: «به زودى پيامبرى در اين سرزمين ظهور مى كند و به بت پرستى پايان مى دهد».
  مگر آرزوى تو اين نبود كه اين مردم دست از بت پرستى بردارند؟
  چه شد كه امروز بت پرستى را بهتر از يكتاپرستى مى دانى؟
  اكنون محمّد به پيامبرى رسيده است و تو با او دشمنى مى كنى و به فكر جنگ با او هستى؟
  مى خواهى برايت بگويم كه چرا پدران تو از فلسطين به اين سرزمين آمدند؟
  افسوس و صد افسوس كه تو فرزند خوبى براى آنها نبودى. 
  ساليان سال، يهود، پرچمدار يكتاپرستى بود و به خاطر ايمان به خداى يگانه سختى هاى زيادى را تحمّل كرد، امّا چه شد كه تو امروز به بت پرستان پناه مى برى و دين آنها را تأييد مى كنى؟ 
  واى بر تو!
  تو كه از نسل هارون هستى، هارون برادر موسى(ع)، تو كه اين گونه باشى حساب بقيه پاك است.
  چه كسى باور مى كند كه تو مى خواهى به جنگ با محمّد بروى؟ چرا تو اين قدر عوض شده اى؟ چرا؟


title: به كجا چنين شتابان؟
text:
    به كجا چنين شتابان؟


  خورشيد دارد طلوع مى كند، حَىّ نزد ابوسفيان مى آيد تا با او خداحافظى كند. آنها يكديگر را گرم در آغوش مى گيرند. ابوسفيان براى حَىّ سفر خوشى را آرزو مى كند.
  ديگر موقع حركت است، حَىّ و دوستانش سوار اسب هاى خود مى شوند و به پيش مى تازند.
  ابوسفيان خيلى خوشحال است. او كه تجربه دو جنگ با پيامبر را دارد با خود فكر مى كند كه در اين جنگ حتماً پيروز ميدان خواهد بود، او خيال مى كند كه پيامبر دو راه بيشتر ندارد: 
  راه اوّل اين است كه براى مقابله با سپاه مكّه از مدينه خارج شود. در اين صورت، سپاه ابوسفيان، همه مسلمانان را قتل عام خواهد كرد.
  راه دوم اين كه پيامبر در خود شهر مدينه سنگر بگيرد، در اين صورت، سپاه مكّه با سختى كمترى روبرو خواهد شد و شايد براى ورود به شهر، حدود پانصد كشته بدهد، امّا سرانجام شهر را تصرّف خواهد كرد.
  اكنون فقط بايد نيروهاى زيادى را بسيج كرد، وقتى ما بتوانيم ده هزار جنگجو در سپاه خود داشته باشيم، حتماً پيروز اين ميدان هستيم.
  										* * *
  حَىّ با گروهى از دوستانش به سمت شمال مى روند. آنها خيلى سريع مى تازند، گويى خيلى عجله دارند. آنها مى خواهند قبل از اين كه خبرى به مدينه برسد سپاه بزرگ را آماده كنند.
  بعد از مدّتى آنها به سرزمين غَطفان مى رسند. قبيله اى بزرگ در آن سرزمين زندگى مى كنند كه همه آنها بت عُزّى را مى پرستند. سنگ صاف و سياه كه معبد بزرگى دارد و شتران زيادى براى او قربانى مى شوند. اين سنگ، الهه آفرينش است و همه هستى به دست او خلق شده است!!
  خيلى جالب است، يهوديان كه خود را يكتاپرست مى دانند مى خواهند از اين مردم براى نابودى اسلام كمك بگيرند.
  عُيَينه، رئيس اين قبيله است، وقتى به او خبر مى دهند كه گروهى از يهوديان براى ديدن او آمده اند، خيلى تعجّب مى كند، آخر كم اتّفاق افتاده است كه يك يهودى يكتاپرست به ديدار بت پرست بيايد.
  										* * *
  عُيَينه از خيمه خود بيرون مى آيد و به مهمان هاى خود خوش آمد مى گويد و آنها را به داخل خيمه دعوت مى كند: 
  ـ مهمانان عزيز! خيلى خوش آمديد.
  ـ شما مى دانيد كه محمّد، دين تازه اى آورده است. او مى خواهد آيين بت پرستى را از بين ببرد. ما مى خواهيم با كمك شما به جنگ او برويم تا نتواند بت ها را نابود كند.
  ـ شما ساليان سال ما را به خاطر عبادت عُزّى، سرزنش مى كرديد، حال چگونه شده است كه مى خواهيد از خداى ما دفاع كنيد؟ باور آن سخت است.
  ـ جناب عُيَينه! حق با شماست. ما قبلاً با بت پرستى نظر مساعدى نداشتيم، امّا وقتى مقدارى به مطالعات و تحقيقات خود ادامه داديم به نتايج تازه اى رسيديم. 
  ـ عجب. خوب بعد از اين تحقيقات جديد، چه دستگيرتان شد؟
  ـ ما فهميديم كه دين شما بهتر از دين محمّد است. و اين سخن را به ابوسفيان گفته ايم و او به ما قول همكارى داده است. آيا شما هم به ما كمك مى كنيد؟ آيا نيروهاى خود را براى حمله به مدينه بسيج مى كنيد؟
  ـ من بايد قدرى فكر كنم. ما مدّت هاست كه با مردم مدينه، روابط خوبى داريم. در سال هاى قحطى، مردم مدينه به ما كمك زيادى كرده اند، حال ما چگونه به جنگ آنها برويم؟
  ـ جناب عُيَينه! شما بزرگ اين قبيله هستيد. شما بايد از عُزّى، دختر خداى خود حمايت كنيد. اگر دست روى دست بگذاريد، محمّد به معبد شما حمله خواهد كرد و دختر زيباى خدا را در آتش خواهد سوزاند!
  ـ باشد. ما به كمك شما مى آييم.
  										* * *
  نگاه كن! حَىّ چقدر خوشحال است كه توانسته است اين قبيله را نيز با خود همراه كند. اكنون بايد به سوى قبيله هاى ديگر رفت. بايد همه آنها را تحريك كرد تا در اين جنگ شركت كنند.
  حَىّ مى خواهد سپاه بزرگى را تشكيل بدهد، سپاهى كه تا به حال، مردم حجاز نمونه آن را نديده اند. او ليست بلندى در دست دارد، او مى خواهد تا همه قبيله هاى بنى سُلَيم، بنى اَسد و... نيروهاى خود را براى حمله به مدينه بسيج كنند.
  حَىّ به زودى با سپاه ده هزار نفرى به سوى مدينه خواهد آمد. روزهاى سختى در انتظار مدينه است. پيامبر چگونه مى خواهد در مقابل اين سپاه بزرگ مقاومت كند.
  خدايا! تو خود، پيامبرت را يارى كن!
  همسفر خوبم! بيا به سوى مدينه برويم، حمله نظامى به مدينه حتمى شده است، ما بايد هر چه زودتر اين خبر را به پيامبر برسانيم.
  تا شهر مدينه راه زيادى داريم، فكر مى كنم سفر ما چند روز طول بكشد...


title: آفرين بر اين طرح ايرانى!
text:
    آفرين بر اين طرح ايرانى! 


  همسفر خوبم! آن نخلستان ها را مى بينى، آنجا مدينه است! شهرى كه پيامبر مهربانى ها به آنجا مهاجرت كرده است. امروز اين شهر، محل نزول فرشتگان الهى است. 
  بايد به مركز شهر برويم، به مسجد پيامبر. بايد پيامبر را از هجوم دشمنان آگاه سازيم. 
  نگاه كن! مسجد پر از جمعيّت است. هنوز كه وقت نماز نشده است. تا اذان ظهر ساعتى مانده است. پس براى چه مردم در مسجد جمع شده اند؟
  داخل مسجد مى شويم. صدايى آشنا به گوش مى رسد، اين پيامبر است كه براى مردم سخن مى گويد: «اى مردم! جبرئيل بر من نازل شده است و به من خبر داده است كه احزاب به زودى به جنگ ما خواهند آمد، به نظر شما، چگونه با آنان مقابله كنيم؟».
  تو نگاهى به من مى كنى و مى گويى: منظور پيامبر از «احزاب» چيست؟ 
  «احزاب»، جمع كلمه «حزب» است، «حزب» هم به معناى گروه است. از آن جهت كه گروه ها و قبيله هاى متعددى مى خواهند به مدينه حمله كنند، پيامبر از كلمه «احزاب» استفاده مى كند.
  آرى! جنگ احزاب در پيش است.
  										* * *
  يكى از بزرگان از جا برمى خيزد و چنين مى گويد: «خوب است ما نيروهاى خود را از شهر مدينه خارج كنيم و به استقبال دشمن برويم. ميدان جنگ بايد در بيرون شهر باشد». 
  عدّه اى با اين نظر مخالف هستند، وقتى دشمن چندين برابر ما باشد، نمى توان در خارج از شهر به مقابله با او پرداخت.
  همه به فكر فرو مى روند، به راستى چگونه مى توان در مقابل اين سپاه بزرگ مقاومت كرد؟ 
  در جنگ احد، مسلمانان از شهر خارج شدند و به استقبال سپاه قريش رفتند و تجربه دردناكى را كسب كردند. آن روز قبيله قريش به جنگ آمده بود، امّا امروز سپاه احزاب مى آيد، قبيله هاى عرب همه متّحد شده اند و فقط به فكر نابودى اسلام هستند.
  به راستى چه بايد كرد؟
  همه مردان جنگجوى مدينه از هفتصد نفر بيشتر نيستند. آنها چگونه مى خواهند در مقابل لشكر ده هزار نفرى مقاومت كنند؟
  سكوت بر همه جا سايه افكنده است. فكر ديگرى به ذهن ديگران نمى رسد، به راستى چه بايد كرد؟
  										* * *
  ـ برخيز! برخيز و سخن بگو! 
  ـ با من هستى؟ وقتى بزرگان هستند من چه بگويم؟ من ايرانى هستم و در اين شهر غريبم.
  ـ برخيز! چه كسى گفته تو بزرگ نيستى؟ تو سلمان محمّدى هستى؟ مگر فراموش كرده اى كه پيامبر چقدر به تو احترام مى گذارد؟ برخيز و پيشنهاد خود را بگو.
  ـ آيا كسى سخن مرا قبول مى كند؟
  ـ وظيفه تو فقط اين است كه براى دفاع شهر، پيشنهاد خود را بگويى. اين پيامبر است كه سرانجام بايد تصميم بگيرد.
  و اين گونه است كه سلمان از جا برمى خيزد و رو به پيامبر مى كند و مى گويد:
  ـ من پيشنهاد خوبى براى دفاع از مدينه دارم.
  ـ پيشنهاد تو چيست؟
  ـ در ايران، گرداگرد شهرها، خندق و كانال بزرگى حفر مى كنند تا دشمن نتواند به شهر حمله كند. من فكر مى كنم خوب است هر چه سريع تر خندقى حفر كنيم و مانع هجوم دشمن به شهر شويم.
  										* * *
  اين پيشنهاد جالبى است. تا به حال هيچ كس به آن فكر نكرده است، اصلاً در سرزمين حجاز هيچ گاه از اين روش استفاده نشده است. 
  پيامبر رو به يارانش مى كند، گويا ديگران هم اين نظر را پسنديده اند، اين بهترين راه براى دفاع از شهر است. پيامبر اين نظر را تأييد مى كند. اكنون ديگر بايد هر چه سريع تر دست به اقدام زد.
  آرى! بايد دور تا دور شهر را خندق بزرگى بكنيم، خندقى كه هيچ اسب سوارى نتواند از روى آن عبور بكند.
  همه مردم به خانه هاى خود مى روند تا بيل و كلنگ بياورند و هر چه زودتر كار را شروع كنند.
  										* * *
  ـ همسفر! بلند شو برويم يك بيل و كلنگ پيدا كنيم. بلند شو!
  ـ اى بابا! اين هم طرح شد. به خدا اين كار هيچ فايده اى ندارد.
  ـ چرا چنين مى گويى؟ چرا اين همه نااميدى؟ كمى مثبت فكر كن! 
  ـ آقاى نويسنده! من مى خواهم مثبت فكر كنم، امّا نمى شود، آيا مى دانى كندن خندق دور شهر چقدر زمان مى برد؟ مثل اين كه قرار است با بيل و كلنگ خندق بكنيم، اين كار زمان زيادى مى خواهد.
  ـ مثل اين كه حق با توست. من به اين فكر نكرده بودم. پس چرا سلمان اين پيشنهاد را داد؟ مگر او خبر نداشت كه به زودى سپاه احزاب به مدينه مى رسد؟ 
  ـ خوب است برويم با او سخن بگوييم.
  										* * *
  به سوى هموطن خود، سلمان مى رويم. سلام مى كنيم، او با گرمى جواب ما را مى دهد. او خيلى خوشحال است كه هموطن خود را ديده است، براى همين رو به من مى كند و مى گويد: 
  ـ شما كجا، اينجا كجا؟
  ـ من نويسنده هستم و همراه با همسفر خوبم به اين شهر آمده ام. 
  ـ خيلى خوش آمديد.
  ـ جناب سلمان! ما سخن شما را شنيديم. شما پيشنهاد دادى تا مسلمانان براى دفاع، خندقى بكنند. آيا فكر كرده ايد كه اين كار، زمان زيادى مى خواهد؟
  ـ با توكّل به خدا در مدّت كوتاهى آن را آماده كنيم.
  ـ آخر اين چگونه ممكن است؟ آيا قرار است معجزه اى روى بدهد.
  ـ نه، ما با همين دست هاى خود، با بيل و كلنگ اين خندق را آماده خواهيم كرد.
  ـ آخر چگونه بر دور شهر مدينه مى توان چنين خندقى را كند؟
  ـ فهميدم. شما منظور مرا متوجّه نشديد. قرار نيست كه ما تمام دور مدينه را خندق بكنيم. ما فقط در طرف غرب شهر خندق مى كنيم. 
  ـ خوب اين خندق چگونه مى تواند مانع هجوم سپاه دشمن شود؟
  ـ همراه من بياييد تا برايتان توضيح دهم.
  										* * *
  همراه سلمان از مسجد خارج مى شويم. كمى دورتر از مسجد، يك تپه اى وجود دارد. سلمان ما را به بالاى آن تپه مى برد. اكنون ما مى توانيم تمام شهر مدينه را به خوبى ببينيم: 
  ـ خوب. آن طرف را نگاه كن، سمت شمال را مى گويم. چه مى بينى؟
  ـ رشته كوه بلندى را مى بينم كه سر به فلك كشيده است. 
  ـ اين رشته كوه اُحد است كه مانند ديوارى بلند از شهر حفاظت مى كند. دشمن هرگز نمى تواند از اين سمت به ما حمله كند.
  ـ تا به حال به اين فكر نكرده بودم.
  ـ سمت مشرق را نگاه كن! چه مى بينى؟
  ـ سياهى مى بينم كه تا دور دست ها به چشم مى آيد كه قسمتى از شهر را هم پوشانده است. 
  ـ به آن سياهى، «حَرّه» مى گويند. حَرّه، منطقه اى سنگلاخى است كه عبور سپاه دشمن از آن بسيار مشكل است. اين سنگلاخ هاى تنگ و پراكنده، امكان حمله دسته جمعى به دشمن نمى دهد، از اين مسير فقط دسته هاى پانصد نفرى مى توانند عبور كنند كه سربازان اسلام مى توانند آنان را آماج تيرهاى خود قرار بدهند. سمت جنوب مدينه هم كه نخلستان است و دشمن نمى تواند به صورت گروهى از ميان اين نخلستان ها حمله كند.
  ـ با اين حساب، فقط قسمت غرب باقى مى ماند كه بايد خندق آنجا كنده شود.
  ـ آرى! آنجا زمين صاف است و تنها راه نفوذ دشمن به شهر است.
  										* * *
  با سلمان به مسجد برمى گرديم. چقدر بيل و كلنگ در كنار مسجد است. پس مردم كجا هستند؟ 
  نزديك اذان ظهر است. صداى اذان بلال به گوش مى رسد. همه براى نماز به داخل مسجد رفته اند. نماز برپا مى شود. 
  بعد از نماز همه همراه با پيامبر به سمت غرب شهر حركت مى كنند. ما هم همراه آنها مى رويم.
  تو به من نگاه مى كنى و مى گويى: 
  ـ مگر اين مردم ناهار نمى خورند، من كه خيلى گرسنه هستم. بيا برويم بازار يك غذايى تهيّه كنيم.
  ـ اين موقع، هيچ غذايى پيدا نمى كنى. تازه اگر هم غذا پيدا كنى چگونه مى خواهى آن را بخورى؟
  ـ يعنى چه؟ 
  ـ الان ماه رمضان است. همه مردم روزه هستند. بايد تا غروب آفتاب صبر كنى.
  ـ بابا! ما مسافر هستيم. بر مسافر روزه واجب نيست. اين را همه مى دانند.
  ـ به هر حال، من بايد همراه مسلمانان بروم تا ببينم ماجرا چه مى شود.
  ـ صبر كن من هم مى آيم. چند ساعت گرسنگى را مى توان تحمّل كرد. شكر خدا كه فصل زمستان است و روزها خيلى كوتاه.
  										* * *
  كمى كه از مركز شهر دور مى شويم، به كوهى مى رسيم. نام اين كوه، سَلع است. كندن خندق را بايد از اينجا شروع كرد. پيامبر مسيرى كه بايد خندق كنده شود را مشخص مى كند.
  حتماً مى دانى كه مسلمانان به دو گروه مهاجران و انصار تقسيم مى شوند. مهاجران، كسانى هستند كه در اصل از شهر مكّه هستند امّا همراه پيامبر به مدينه هجرت كرده اند، امّا انصار به مسلمان مدينه گفته مى شود، كسانى كه از پيامبر دعوت كردند تا به شهر آنها بيايد. آنها اسلام را يارى نمودند. 
  پيامبر مسير كندن خندق را به دو قسمت تقسيم كرده و هر كدام از انصار و مهاجران را مسئول آماده كردن يكى از آنها مى كند.
  مسير خندق، تقريباً شش كيلومتر است. خطى كه قسمت غرب شهر را در پناه خود مى گيرد. دشمن براى هجوم به شهر فقط از اين قسمت مى تواند اقدام كند. البته عمق و عرض بايد حداقل چهار متر باشد تا دشمن نتواند از آن عبور كند.
  برنامه ريزى حفر خندق چند ساعت طول مى كشد، وقتى كه مسير كندن خندق مشخص مى شود همه مشغول به كار مى شوند. خود پيامبر به قسمت مهاجران مى آيد، كلنگ به دست مى گيرد و مثل بقيّه مشغول كندن زمين مى شود.
  										* * *
  ـ تو كه هنوز قلم و كاغذ در دست دارى؟ 
  ـ خوب، دارم مى نويسم. 
  ـ بس است، حالا ديگر وقت عمل است بايد كلنگ در دست بگيرى. 
  ـ چشم. هر چه تو بگويى همسفر!
  ـ اين طورى كه من حساب كرده ام هر نفر بايد دو متر از مسير اين خندق را بكند.
  ما هم مثل ديگران، شروع به كندن زمين مى كنيم، تو كلنگ مى زنى و من هم خاك را جا به جا مى كنم.
  همه مسلمانان مشغول كار هستند. آنها با خاك ها، چيزى شبيه خاكريز درست مى كنند تا براى آنها حالت سنگر داشته باشد. قرار شده است كه تيراندازها پشت اين خاكريزها موضع بگيرند و آماده تيراندازى باشند.
  ساعتى مى گذرد، آسمان سرخ مى شود، خورشيد در حال غروب است. وقت افطار نزديك است. خوشا به حال اين مسلمانان كه روزه بودند و اكنون با چه خوشحالى روزه خود را افطار خواهند كرد. آنها مى دانند كه چند روز ديگر تا پايان ماه رمضان نمانده است، مى دانند كه دلشان دوباره براى ماه رمضان، اين ماه زيباى خدا تنگ خواهد شد.
  همه به سوى شهر باز مى گردند، نماز را در مسجد مى خوانند و به خانه هاى خود مى روند.


title: مديون رحمت تو هستيم
text:
    مديون رحمت تو هستيم 


  صبح زود، هنوز آفتاب نزده است كه همه، همراه با پيامبر به سوى محل كندن خندق مى روند. همه دست به كار مى شوند. فرصت زيادى باقى نمانده است، بايد تا نيامدن سپاه دشمن، خندق را آماده كنيم.
  اين روزها دشمن به فكر اين است كه هر چقدر مى تواند نيرو جمع آورى كند. او به خيال خود با سپاه بزرگى مى آيد تا ريشه اسلام را بكند.
  عدّه اى كلنگ مى زنند، عدّه اى هم خاك ها را جابجا مى كنند، مسلمانان چه شورى دارند.
  نگاه كن! پيامبر در كنار على(ع) مشغول كار است. پيامبر كلنگ مى زند، على(ع) خاك ها را به بيرون خندق مى برد.
  پيامبر با نشاطى وصف نشدنى، كلنگ مى زند، عرق بر پيشانيش نشسته است. او نمى خواهد با مردم فرقى داشته باشد، او مثل بقيّه است، لباسش خاكى شده است، لبخند مى زند، او هرگز به فكر رياست بر مردم نيست، تاريخ تا به حال رهبرى اين گونه نديده است كه اين قدر مثل مردم باشد، براى همين است كه مردم اين قدر او را دوست دارند. 
  وقتى مردم با چشم خود مى بينند كه خود پيامبر بيش از همه كار مى كند و عرق مى ريزد، آنها هم با شور بيشترى كار مى كنند.
  										* * *
  صداى دلنوازى به گوش مى رسد، خداى من! اين كيست؟
  اللّهمّ لولا أنتَ ما اهتَدَينا
  وَ لا تَصَدَّقنا وَ لا صَلَّينا...
  اين صداى پيامبر است، كاش مى توانستم زيبايى اين سخن را برايت بازگو كنم، تو خود مى دانى كه هيچ گاه نمى توان اوج زيبايى يك سخن را با ترجمه بيان كرد: «بار خدايا! اگر رحمت تو نبود ما هرگز هدايت نمى شديم، اگر مهربانى تو نبود ما به يكتايى تو ايمان نداشتيم و نماز نمى خوانديم. بار خدايا! آرامشى بر قلب هاى ما نازل كن و آن روزى كه با دشمن روبرو شويم، ما را در راه خودت ثابت قدم بدار!».
  همه مسلمانان به اين دعاى پيامبر، آمين مى گويند، اگر روزه هستند و تشنه و گرسنه، امّا شنيدن اين صداى زيبا، خستگى را از تن همه بيرون مى كند و شور ديگرى همه جا را فرا مى گيرد.
  										* * *
  ساعتى مى گذرد، نزديك اذان ظهر هستيم. ديگر كم كم بايد براى خواندن نماز آماده شويم.
  آنجا چه خبر است؟ گويا يكى از مسلمانان از شدّت گرسنگى از هوش رفته است. 
  ماجرا چيست؟ بيا ما هم جلو برويم. 
  اين پيرمرد از صبح تا به الان با زبانِ روزه مشغول كار كردن بوده است. گرسنگى او را خيلى اذّيت كرده است. 
  پسر او رو به من مى كند و مى گويد: «ديشب پدرم كه به خانه آمد بسيار خسته بود، مادرم تا رفت افطارى را آماده كند او به خواب رفت. او ديشب نه افطارى خورد نه سحرى! در واقع او دو روز است كه هيچ نخورده است، من صبح به او گفتم كه امروز در منزل استراحت كند، امّا او قبول نكرد. او به من گفت: هرطور شده است مى آيم و مثل بقيّه مردم كار مى كنم».
  و اينجاست كه تو هم مثل من به اين ايمان و پشتكار پيرمرد حسرت مى خورى!
  ـ الله اكبر الله اكبر!
  اين صداى بلال است كه به گوش مى رسد، نماز ظهر در همين جا برپا خواهد شد، كنار خندق. بعد از نماز همه سر كار خود مى روند. 
  										* * *
  آنجا را نگاه كن! سلمان را مى گويم كه چگونه كار مى كند، با اين كه سن و سالى از او گذشته است ولى به اندازه چندين نفر كار مى كند.
  همه از قدرت بدنى او حيرت زده اند، او چنان كلنگ مى زند و دل سنگ و خاك را مى شكافد كه جوانان از او عقب مى مانند. او بدون هيچ استراحتى، معجزه آسا كار مى كند و جلو مى رود كه چشم ها را خيره مى كند. در همين مدّت كم، به اندازه پنج نفر جلو رفته است. باور كردنى نيست. چگونه ممكن است پيرمردى با اين سن و سال بتواند اين گونه كار كند؟
  انصار و مهاجران با خود مى گويند: فردا بايد از سلمان بخواهيم كه به گروه ما بيايد. آنها غصّه مى خورند كه چرا از همان روز اوّل، سلمان را به گروه خود دعوت نكردند. اگر سلمان به گروه آنها ملحق شود خيلى خوب است.
  										* * *
  اين سر و صدا چيست كه به گوش مى رسد؟
  اين ها مهاجران هستند كه دست سلمان را گرفته اند و مى خواهند او را به گروه خود ببرند. آنها مى گويند: سلمان از ماست. او از مردم مدينه نيست. او هم مثل ما هجرت كرده است. 
  از آن طرف صداى انصار بلند مى شود: خير، سلمان از ماست. او كه اهل مكّه نيست. مهاجران كسانى هستند كه از مكّه آمده اند، سلمان از ايران آمده و در مدينه ساكن شده است، او از انصار است.
  مثل اين كه قضيه دارد جدّى مى شود. اختلاف اين دو گروه بالا گرفته است. انصار و مهاجران دستان سلمان را گرفته اند و او را به سوى خود مى كشند.
  خبر به پيامبر مى رسد، پيامبر به ميان جمع آنها مى آيد. به سوى سلمان مى رود و دست او را مى گيرد و با صداى بلند مى گويد: «سَلمانُ مِنّا أهلَ البَيْتِ: سلمان از خاندان ماست».
  همسفر! شنيدى يا نه؟
  همه با شنيدن اين سخن به فكر فرو مى روند. پيامبر به آنها فهماند كه سلمان بالاتر از آن است كه در گروه انصار يا مهاجران بگنجد. سلمان وصل به خاندان عصمت و وحى است، او خانه زاد عشق است.
  										* * *
  تو از كشورى دور به غربت آمدى، به عشق حقيقت آمدى. تا ديروز برده اى بى كس و تنها بودى، بى خانه و كاشانه بودى، از همه جا و همه كس وامانده بودى.
  امّا چگونه شد كه امروز اين قدر عزيز شدى و به خاندان پيامبر وصل شدى؟ 
  تو اكنون دريا شدى و بى همتا! تو همسايه ديوار به ديوار خانه على و فاطمه و حسن و حسين(ع) شدى!
  بر تو مبارك باد اى سلمان!
  امروز پيامبر تاج شرف وعزتى را بر سر تو گذارد كه هرگز نمونه نداشته است. تو مايه مباهات ايرانيان شدى و آنان براى هميشه به تو افتخار خواهند كرد.
  ديگر كسى تو را سلمان فارسى نبايد بخواند، تو سلمان محمّدى هستى.
  										* * *
  پنج روز از آغاز كندن خندق گذشته است. ماه رمضان هم تمام شده است و امروز روز عيد فطر است و مسلمانان هم چنان مشغول كار هستند.
  تقريباً يك متر خندق را گود كرده ايم، هنوز بايد خيلى زمين را بكنيم، خندق حداقل بايد چهار متر گود بشود.
  نگاهى به دست هاى تو مى كنم، از بس كلنگ زده اى، دست هايت پينه بسته است، امّا دلت چقدر روشن شده است. تو مى دانى كه اين روزهاى تاريخ هرگز تكرار نخواهد شد. هر وقت خسته مى شوى، نگاهى به آن سو مى كنى، پيامبر و على(ع) را مى بينى، دلت خوش است كه ديدار يار نصيبت شده است.
  زنبيل را پر از خاك مى كنى، حالا نوبت من است كه آن را بردارم و از خندق بيرون ببرم. زنبيل ما هم ديگر دارد پاره مى شود، يادت باشد كه بعداً آن را تعمير كنيم تا پاره نشود.
  وقتى دارم به سمت خندق برمى گردم، صدايى آشنا به گوشم مى رسد. چندين نفر در وسط خندق جمع شده اند. سلمان هم در ميان آنهاست. آنها دارند با هم سخن مى گويند: 
  ـ عجب سنگ سختى؟ كلنگ من هم شكست.
  ـ فكر نمى كنم بتوانيم اين سنگ بزرگ را بشكنيم.
  ـ خوب است با كمك ديگران اين سنگ را جابجا كنيم.
  ـ چه حرف هاى عجيبى مى زنى! سنگى به اين بزرگى را چگونه مى خواهى جابجا كنيم؟ 
  ـ پس خوب است مسير خندق را كمى به راست منحرف كنيم.
  ـ قبل از اين كار بايد با پيامبر مشورت كنيم.
  قرار بر اين مى شود كه سلمان نزد پيامبر برود و ماجرا را به ايشان خبر بدهد.
  نمى دانم پيامبر چه دستورى خواهد داد، به هر حال، اين يك سنگ نيست، صخره اى است بزرگ كه از دل خاك بيرون زده است! 
  										* * *
  بعد از لحظاتى، پيامبر به اين سو مى آيد، ديگران هم جمع مى شوند. همه منتظر هستند ببينند كه پيامبر چه نظرى خواهد داد.
  پيامبر نگاهى به سنگ مى كند، بعد كلنگ سلمان را مى گيرد و آن را بالا مى آورد و نام خدا را بر زبان جارى مى كند و ضربه اى محكم به سنگ مى زند. ناگهان سنگ ترك مى خورد و از درون آن نورى مى درخشد كه چشم هاى همه را خيره مى كند. پيامبر فرياد برمى آورد: الله اكبر!
  بانك الله اكبر مسلمانان در فضا طنين مى اندازد. 
  پيامبر بار ديگر، كلنگ را بالا مى آورد و ضربه دوم را فرود مى آورد. باز نورى مى درخشد، الله اكبر!
  ضربه سومِ پيامبر كه بر سنگ فرود مى آيد، نور ديگرى پديدار مى شود و سنگ قطعه قطعه مى شود.
  اكنون پيامبر كلنگ را به دست سلمان مى دهد.
  										* * *
  اى ياران من! 
  شما ديديد كه چون ضربه اوّل را به اين سنگ زدم، جرقه اى از نور درخشيد، جبرئيل به من خبر داد كه اسلام به زودى به مدائن، پايتخت ايران خواهد رفت. 
  وقتى ضربه دوم را زدم، جبرئيل به من مژده داد كه روزى روم را فتح خواهيد نمود و در ضربه سوم باخبر شدم كه يمن را هم فتح خواهيد كرد.
  ياران من! شما را بشارت باد كه پيروزى از آن شماست، روزى مى آيد كه ايران، روم و يمن مسلمان شوند و جز خداى يگانه پرستش نكنند. 
  فرياد شادى همه جا را فرا مى گيرد. آرى! آينده از آنِ ماست. درست است كه اين روزها، روزهاى سختى است، امّا دريغى نيست كه فردا، فرداى اسلام است. روزى كه نداى «الله اكبر» در همه جا طنين انداز شود.
  										* * *
  ـ ببين پيامبر چه حرف هايى مى زند. او چگونه مردم را فريب مى دهد.
  ـ چند روز ديگر سپاه مكّه مى آيد و همه اين مردم را قتل عام مى كند، حالا پيامبر به آنها وعده حكومت ايران را مى دهد.
  ـ اين همان مردم فريبى است، پيامبر نبايد اين كارها را بكند.
  ـ خوب، رهبر يعنى همين ديگر. رهبر بايد مردمش را فريب بدهد. اگر به آنها بگويد كه خود را براى مرگ آماده كنيد، ديگر كسى حرفش را قبول نمى كند. او بايد اين وعده هاى دروغ را به مردم بدهد تا بتواند رياست كند.
  ـ نگاه كن! از وقتى كه پيامبر اين سخن را به مردم گفته است، آنها با شدّت بيشترى كار مى كنند. بيچاره ها! 
  ـ فكر مى كنم اين يك سياست تبليغى بود تا مردم مقدارى اميد پيدا كنند.
  										* * *
  خداى من! اين چه سخنانى است كه من مى شنوم. آخر چگونه باور كنم كه اينها مسلمان هستند؟ 
  آيا اينها قرآن را قبول دارند؟ نمى دانم؟
  مگر قرآن نمى گويد كه در سخن پيامبر هيچ خطايى نيست؟ چرا آنها اين گونه در مورد پيامبر سخن مى گويند؟ 
  اينها كه هستند؟ 
  تعجّب نكن! همسفر! مگر خبر ندارى كه در قرآن، خدا بارها و بارها در مورد منافقان سخن گفته است؟ 
  منافقان كسانى هستند كه به ظاهر به پيامبر ايمان آورده اند، امّا قلبشان از ايمان بهره اى نبرده است.
  										* * *
  نسيم مىوزد، بوى عطر مى آيد، جبرئيل نازل مى شود و آيه اى را براى پيامبر مى خواند: «وَإِذْ يَقُولُ الْمُنَـفِقُونَ وَالَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُو إِلاَّ غُرُورًا: آن روز را به ياد آور كه منافقان گفتند: خدا و پيامبر به ما وعده دروغ داده اند».
  پيامبر اين آيه را براى همه مى خواند، اكنون همه مى فهمند كه منافقان، وعده خدا را دروغ شمرده اند. آرى! وعده پيامبر، وعده خداست. 
  كاش مى توانستم نام شما را بيان كنم!
  اى منافقانى كه با اين سخن خود، پيامبر را رنجانديد، شما فقط امروز را مى بينيد كه پيامبر با يارانش در مدينه پناه گرفته است و دشمن با ده هزار نفر به سوى او مى آيد، امّا وعده خدا خيلى نزديك است، روزى مى آيد كه نداى اسلام، ايران، روم و يمن را فرا مى گيرد. اين وعده خداست و وعده خدا بسيار نزديك است.
  										* * *
  مسلمانان در شرايط سخت اقتصادى هستند، درست است كه مدينه تا اندازه اى نخلستان و كشاورزى دارد، امّا اين براى همه مردم كافى نيست. از آن طرف امكان خريد گندم و غلات به صورت زياد براى آنها فراهم نيست. در واقع، روزهاى سختى بر مسلمانان مى گذرد. 
  خيلى از آنها در يك شبانه روز فقط چند دانه خرما مى خورند، درست است كه گرسنه هستند امّا با تمام توان تلاش مى كنند و براى حفظ اسلام زحمت مى كشند.
  چه كسى باور مى كند كه خود پيامبر مدّتى است گرسنه است؟
  چه كسى از اين ماجرا خبر دارد؟ 
  او غذاى خود را به ديگران مى بخشد، به آنانى كه ضعيف تر هستند، او تنها رهبرى است كه گرسنه مى ماند تا بقيّه گرسنگى نكشند.
  										* * *
  آن بانوى بزرگوار كيست كه با كمال حجاب و عفاف به سوى پيامبر مى رود؟ 
  پيامبر بوى بهشت را احساس مى كند، بوى سيب را! 
  خداى من! 
  اين بوى سيب از كجاست؟
  ماجرا چيست؟ اين بانو كيست؟ 
  پدر به فداى تو باد دخترم! 
  اين فاطمه(س) است كه به ديدار پدر آمده است. من بوى بهشت را از فاطمه ام استشمام مى كنم.
  فاطمه(س) به پدر سلام مى كند و به روى او لبخند مى زند. پيامبر با محبّت جواب سلام او را مى دهد. 
  نگاه كن! پيامبر چقدر از ديدن دخترش خوشحال شده است، همه خستگى ها و گرسنگى هايش فراموش شده، آرى! فاطمه(س)، پاره تن پيامبر است.
  										* * *
  ـ پدر! امروز توانستم مقدارى گندم تهيّه كنم، آن را آسياب كردم و نان تهيّه كردم. اين نان را چند قسمت كردم. مقدارى به كودكانم، حسن و حسين(ع) داده ام، اين قسمت را هم براى شما آورده ام.
  ـ فاطمه جانم! من خدا را شكر مى كنم. سه روز است كه هيچ غذايى نخورده ام.
  پيامبر تكه نان را از دست فاطمه(س) مى گيرد، اشك در چشم فاطمه(س) نشسته است. چشم پيامبر به چشمان دخترش خيره مى شود:
  ـ دخترم! چرا گريه مى كنى؟ چه شده است؟
  ـ كاش مى توانستم زودتر غذايى تهيّه كنم و براى شما بياورم. شما سه روز است كه هيچ غذايى نخورده ايد. امّا خوب مى دانيد تا امروز چيزى در خانه نبود تا براى شما بياورم.
  ـ گريه مكن! من طاقت گريه تو را ندارم. 
  ـ پدر جان! مبادا به على در اين مورد سخنى بگويى! مبادا او غصّه بخورد.
  ـ پدر به فداى تو شود. خاطرت جمع باشد من به شوهرت چيزى نمى گويم. 
  اكنون فاطمه(س) به سوى على(ع) مى رود تا او را ببيند. پيامبر چقدر دوست دارد تا بار ديگر دخترش را در آغوش بگيرد، آخر او هر وقت دلش براى بهشت تنگ مى شود فاطمه اش را مى بويد و مى بوسد، امّا او بايد صبر كند تا به خانه فاطمه(س) برود، اينجا كه نمى شود دخترش را ببوسد.
  										* * *
  تو با تعجّب به سخنان من گوش مى كنى. تعجّب مى كنى، آيا به راستى پيامبر از فاطمه(س) بوى بهشت را استشمام مى كند؟
  آرى! مگر سخن پيامبر را نشنيده اى؟ مگر قصّه معراج را نخوانده اى؟ 
  معراج ديگر چيست؟ 
  شبى كه پيامبر به آسمان ها سفر كرد. شبى كه او مهمان خدا بود و به بهشت رفت.
  آن شب، شب بزرگى بود، تمام آسمان ها غرق شادى بود، بهترين دوست خدا، مهمان عرش خدا شده بود.
  مى بينم دوست دارى برايت بگويم كه آن شب پيامبر چه ديد و چه شنيد؟
  چشم! من برايت اين چنين مى گويم:
  										* * *
  آنجا بهشت بود، بهشتى كه خدا براى بندگان خوبش آفريده است. چقدر زيبا و دلنشين بود.
  ناگهان بويى بس خوش به مشام پيامبر رسيد. او رو به جبرئيل كرد و گفت: «اين بوى خوش از چيست كه تمام بهشت را فرا گرفته و بر عطر بهشت، غلبه پيدا كرده است؟».
  جبرئيل پاسخ داد: «اين بوى سيب است! سيصد هزار سال پيش، خداى متعال، سيبى با دست خود آفريد. اى محمّد! سيصد هزار سال است كه اين سؤال براى ما بدون جواب مانده است كه خداوند اين سيب را براى چه آفريده است؟».
  و بعد از لحظاتى، گروهى از فرشتگان نزد پيامبر آمدند. آنان همراه خود همان سيب را آورده بودند.
  آنها خطاب به پيامبر گفتند: «اى محمّد! خدايت سلام مى رساند و اين سيب را براى شما فرستاده است».
  آرى! پيامبر، مهمان خدا بود و خدا مى دانست از مهمان خود چگونه پذيرايى كند. خدا، سيصد هزار سال قبل، هديه پيامبر خود را آماده كرده بود.
  به راستى هدف خدا از خلقت آن سيبِ خوشبو چه بود؟ فرشتگان چه موقع به جواب سؤال خود رسيدند؟
  مى دانم كه تو هم مى خواهى از رازِ آن سيب باخبر بشوى؟
  پيامبر به زمين آمد و به خانه خديجه(س) رفت. آن سيب را تناول كرد. بعد از مدّتى، فاطمه(س) به دنيا آمد. از آن روز به بعد، پيامبر بوى آن سيب را از فاطمه(س) جستجو مى كند.
  پيامبر دخترش را مى بوسد و مى بويد. يك روز هم عايشه (همسر پيامبر) كه اين منظره را ديد و زبان به اعتراض گشود. پيامبر به او فرمود: «فاطمه من از آن ميوه بهشتى خلق شده است».
  اين سخن پيامبر است: «من هرگاه دلم براى بهشت تنگ مى شود فاطمه ام را مى بويم و مى بوسم».


title: آبروى من رفت، حالا چه كنم؟
text:
    آبروى من رفت، حالا چه كنم؟


  چهار اسب سوار به اين سو مى آيند، چقدر سريع پيش مى تازند، آنها كه هستند و چه مى خواهند؟ نكند از سواران دشمن باشند؟ 
  آنها نزديك و نزديك تر مى شوند. از اسب پياده مى شوند، يكى از مسلمانان به سوى آنها مى رود: 
  ـ شما كه هستيد؟
  ـ برادر! ما مسلمان هستيم.
  ـ از كدام قبيله هستيد؟
  ـ از قبيله خُزاعه هستيم كه در بين راه مكّه زندگى مى كنيم. اكنون براى پيامبر خبر مهمّى آورده ايم.
  آنها به سوى پيامبر مى روند، سلام مى كنند و مى گويند: اى رسول خدا! سپاهيان مكّه ديروز حركت كرده اند. فكر مى كنيم كه آنها تا هفت يا هشت روز ديگر به اينجا برسند.
  پيامبر از آنها تشكر مى كند كه اين همه راه آمده اند تا اين خبر را به او برسانند. 
  هنوز قسمتى از خندق مانده است، مسلمانان بايد بيشتر و بيشتر كار كنند. اين خبر به همه اعلام مى شود. فرصت زيادى باقى نمانده است.
  چند روز مى گذرد.
  										* * *
  ـ جوان! با تو هستم! كجا مى روى؟ چرا خندق را رها كرده اى؟
  ـ ديگر نمى توانم طاقت بياورم. بايد بروم؟
  ـ كجا بروى؟ 
  ـ مى خواهم به خانه بروم. با همسرم سخن بگويم. هرطور باشد او را راضى مى كنم.
  جابر به سوى خانه اش مى رود، من هم به دنبال او مى روم، ببينم چه خبر است. او مدام با خودش حرف مى زند. خيلى ناراحت است. گاهى نگاهش را رو به آسمان مى كند و چيزى مى گويد.
  بعد از لحظاتى، او وارد خانه مى شود. سلام مى كند و در گوشه اى مى نشيند.
  همسرش براى جابر ظرف آبى مى آورد:
  ـ چه شده؟ چرا اين قدر ناراحتى؟ چرا كار خودت را رها كردى و به خانه آمده اى؟ 
  ـ همسرم! آيا خبر دارى كه پيامبر چند روز است كه غذا نخورده است. من چگونه گرسنگى پيامبر را ببينم. من يك فكرى به ذهنم رسيده است! 
  ـ چه فكرى؟
  ـ قول بده كه مخالفت نكنى.
  ـ جابر! من كى تا به حال با تو مخالفت كرده ام. 
  ـ مى دانم كه تمام دارايى ما يك برّه كوچك است. امّا من مى خواهم...
  ـ فهميدم. آفرين بر تو! اين فقط شوهر من است كه اين گونه ايثار مى كند.
  ـ يعنى تو هم موافق هستى؟
  ـ بله، همه هستى من، فداى پيامبر خدا باد.
  										* * *
  جابر ظرف آبى برمى دارد و برّه را آب مى دهد، سپس نام خدا را مى برد و آن برّه را ذبح مى كند. وقتى گوشت آن آماده شد، تحويل همسرش مى دهد.
  اكنون ديگر جابر بايد به سوى خندق برود تا پيامبر را براى ناهار دعوت كند. او چقدر خوشحال است كه امروز بهترين بنده خدا در خانه اش مهمان خواهد بود.
  همسر جابر مشغول تهيّه غذا مى شود. او مى خواهد آبگوشت درست كند. چقدر اين غذا خوشمزه خواهد بود، آب گوشت با گوشت تازه گوسفند!
  او مقدارى جو هم در منزل دارد، آن را برمى دارد و در پشت آسياب دستى خود مى نشيند و شروع به آسياب كردن آن مى كند. او مى خواهد خوشمزه ترين نان جو را بپزد. امروز پيامبر مهمان آنهاست.
  										* * *
  جابر به خندق مى آيد و شروع به كار مى كند. هنوز تا ظهر خيلى مانده است. او بايد صبر كند تا همسرش غذا را آماده كند.
  بعد از چند ساعت، صداى اذان ظهر به گوش مى رسد، همه براى خواندن نماز آماده مى شوند. نماز جماعت بر پا مى شود. بعد از نماز جابر مى خواهد به پيامبر خبر بدهد، جلو مى رود امّا مى بيند كه دور پيامبر شلوغ است، اگر الان پيامبر را دعوت كند بقيّه هم توقع خواهند داشت، درست است كه آنها هم گرسنه هستند، امّا غذايى كه جابر تهيّه كرده فقط براى ده نفر كافى است. آخر برّه او خيلى كوچك بوده است.
  جابر با خود مى گويد: خوب است صبر كنم، هر وقت پيامبر به خندق رفت و مشغول كار شد به او خبر بدهم. آن وقت دور پيامبر خلوت است.
  										* * *
  پيامبر مثل همه مردم مشغول كار است. او كلنگ مى زند و على(ع) خاك ها را از خندق بيرون مى برد.
  جابر از خندق پايين مى آيد:
  ـ اى رسول خدا! جانم به فداى شما باد. من از شما درخواستى داشتم.
  ـ چه درخواستى اى جابر؟
  ـ امروز در خانه غذايى تهيّه كرده ايم. گوسفند كوچكى داشتم آن را ذبح كرده ايم. از شما مى خواهم كه همراه با چند نفر از يارانتان به خانه ام بياييد و از آن غذا ميل كنيد. آيا دعوتم را قبول مى كنيد؟
  ـ دست شما درد نكند. ما به خانه تو مى آييم. 
  جابر خيلى خوشحال مى شود. پيامبر دست خود را دراز مى كند و دست جابر را در دست مى گيرد و به سوى ياران خود مى رود و با صداى بلند مى گويد: «اى ياران من! امروز براى غذا به خانه جابر دعوت شده ايم. همگى با هم به خانه جابر مى رويم، به همه خبر بدهيد».
  همه خوشحال مى شوند، خيلى از آنها مدّتى است كه غذا نخورده اند، آنها رو به جابر مى كنند و مى گويند: چه غذايى براى ما آماده كرده اى؟ او در پاسخ نمى داند چه بگويد. آرام مى گويد: آب گوشت با گوشت تازه!
  به به! همه كلنگ ها و بيل ها را رها مى كنند و به بالاى خندق مى آيند تا همراه پيامبر به خانه جابر بروند.
  سر و صدا بلند است، همه به هم خبر مى دهند، كسانى كه در آن طرف خندق هستند بى خبر نمانند: اى مردم! همه ما امروز در خانه جابر مهمان هستيم! زود باشيد! بشتابيد! دعوت عمومى جابر را اجابت كنيد.
  جابر نگاه مى كند، حدود هفتصد نفر همراه پيامبر مى آيند، او از پيامبر اجازه مى گيرد تا سريع تر به خانه برود.
  										* * *
  ديدى كه چه شد؟ آبروى من رفت! خدايا! خودت رحم كن! 
  جابر سراسيمه وارد خانه مى شود، همسرش نگاهى به او مى كند: 
  ـ چه شده؟ چرا اين قدر پريشان و مضطرب هستى؟
  ـ مى خواستى چه بشود؟ همه مردم شهر به خانه ما مى آيند. الان است كه آبروى من پيش همه مردم برود. خدايا! من چه كنم؟
  ـ جابر! با تو هستم. آيا تو همه آنها را دعوت كردى؟
  ـ نه. 
  ـ پس چه كسى همه مردم را براى ناهار دعوت كرد.
  ـ پيامبر.
  ـ آيا تو به پيامبر گفتى كه غذا براى همه آماده كرده اى؟ 
  ـ اى زن! چه حرف هايى مى زنى! چگونه ممكن است كه من چنين بى عقلى كرده باشم! مى دانى هفتصد نفر، چند ديگ بزرگ غذا مى خواهند، ما كه يك ديگ كوچك غذا، بيشتر نداريم.
  ـ جابر! درست بگو بدانم به پيامبر چه گفتى؟
  ـ وقتى پيامبر با على(ع) كنار هم بودند نزدش رفتم و ماجرا را گفتم. گفتم كه شما همراه با چند نفر از يارانتان به خانه ما بياييد. گفتم يك برّه اى را ذبح كرده ايم و...
  ـ جابر! پس چرا نگران هستى. بگذار همه مردم دنيا به خانه ما بيايند. آنها مهمان پيامبر هستند، او خود مى داند چگونه از آنها پذيرايى كند. او از من و تو داناتر است.
  اين سخن همسر جابر، مثل آبى كه روى آتش مى ريزند، قلب جابر را آرام مى كند. او ديگر هيچ نمى گويد. به سمت در خانه مى رود و منتظر پيامبر مى ماند. فقط زير لب آرام مى گويد: خدايا! تو را شكر مى كنم كه به من همسرى اين چنين با معرفت و فهميده داده اى!
  										* * *
  پيامبر سلام مى كند و وارد خانه مى شود و كنار تنور مى رود. او نگاهى به ديگ كوچك غذا مى كند و زير لب دعا مى خواند. او رو به جابر مى كند و مى گويد: اكنون مهمانان خود را ده نفر، ده نفر به درون خانه دعوت كن. وقتى ده نفر اوّل غذاى خود را خوردند، ده نفر ديگر را دعوت كن. 
  آرى! خانه جابر خيلى كوچك است و گنجايش بيش از ده نفر را ندارد. اكنون او به همسر جابر مى گويد: برايم كاسه اى بزرگ بياوريد. پيامبر كاسه را مى گيرد و مقدارى نان را با دست خودش خورد مى كند و داخل كاسه مى ريزد بعد مقدارى هم آب گوشت و گوشت روى نان ها مى ريزد و كاسه را به دست جابر مى دهد تا براى مهمانان ببرد. مهمانان شروع به خوردن مى كنند، چه غذاى خوشمزه اى! تا به حال چنين آب گوشتى نخورده بوديم.
  ساعتى مى گذرد، جابر گروه هاى ده نفرى را اطعام مى كند، همه از اين غذا تعريف مى كنند. خوشا به حال تو اى جابر! كاش همسر ما هم هنر آشپزى همسر تو را مى داشت!
  ساعتى ديگر همه مهمانان غذا خورده اند و به سوى خندق رفته اند تا كار خود را ادامه بدهند.
  پيامبر براى جابر و همسرش غذا مى ريزد و به دست جابر مى دهد، وقتى جابر غذا را مى خورد تازه مى فهمد كه حق با مردم بود كه اين قدر از اين غذا تعريف مى كردند.
  اكنون كه همه سير شده اند پيامبر براى خودش مقدارى غذا در ظرف مى ريزد و چند لقمه مى خورد و سپس دست هايش را به شكر و سپاس رو به آسمان مى گيرد. 
  پيامبر از جا برمى خيزد و با جابر خداحافظى مى كند و از منزل بيرون مى رود. اكنون جابر به سراغ ديگ غذا مى رود، مى بيند كه اصلاً ذره اى از آن كم نشده است! به راستى چه شده است! او متحيّر مى شود، نمى داند چه بگويد كه صداى همسرش به گوشش مى رسد: جابر! اين يك معجزه است!
  										* * *
  چند روز مى گذرد، ديگر تا پايان كندن خندق چيزى نمانده است. بايد هرطور كه شده قبل از رسيدن سپاه دشمن، همه چيز آماده باشد. پيامبر دستور داده اند تا مقدار زيادى سنگ در اطراف خندق جمع آورى بشود. درست است كه اگر دشمن بخواهد از خندق عبور كند، تيراندازان به آنها حمله خواهند كرد، امّا مردم عادى هم مى توانند به سوى آنان سنگ پرتاب كنند.
  										* * *
  نزديك غروب آفتاب كه مى شود، آخرين قسمت خندق هم آماده مى شود. همه خوشحال هستند. پيامبر دستور مى دهد تا بر دامنه كوه سَلع، خيمه اى نصب كنند، اين خيمه در واقع، خيمه فرماندهى است.
  كوه سَلع در كنار خندق قرار گرفته است و از دامنه آن، همه جا ديده مى شود و پيامبر مى تواند به همه جا اشراف داشته باشد و نيروهاى خود را براى دفاع از شهر بسيج كند و در هر كجا كه ضعفى مشاهده كند نيروى كمكى ارسال نمايد. كوه سَلع از هر جهت، بهترين مكان براى فرماندهى نيروها مى باشد.
  قرار بر اين مى شود كه مسلمانان در سرتاسر مسير خندق موضع بگيرند و اگر دشمن قصد عبور از خندق را داشت با او درگير شوند. حدود سى اسب سوار هم مسئول رساندن دستورات پيامبر به نيروها مى شوند، گروهى هم در كنار كوه سَلع موضع مى گيرند.
  										* * *
  ابوسفيان به نزديكى هاى مدينه رسيده است. او بسيار خوشحال است، او خيال مى كند اين بار مى تواند اسلام را نابود كند، او به قتل عام مسلمانان فكر مى كند.
  سپاه احزاب به سه سپاه بزرگ تقسيم شده است: سپاه قريش، سپاه قطفان و سپاه قبيله هاى ديگر (بنى اسد، بنى فَزاره و...).
  قرار است همه چيز طبق دستور ابوسفيان انجام شود. او فرمانده كلّ قوا است.
  خبرهايى از مدينه به گوش اين مردم رسيده است، اين كه پيامبر براى دفاع، دستور كندن خندق داده است، امّا آنها اين را چيزى شبيه به شوخى مى دانند. آخر چه چيز مى تواند در مقابل ده هزار جنگجو مقاومت كند. تاريخِ اين سرزمين، چنين سپاهى را تا به حال نديده است.
  راه زيادى تا مدينه نمانده است، حدود يك ساعت ديگر آنها به مدينه مى رسند امّا ابوسفيان دستور توقف مى دهد. او مى خواهد امشب را در اينجا توقف كند و صبح سحر به سوى مدينه هجوم ببرد. او مى داند كه همه سپاهيانش خسته هستند و نياز به استراحت دارند. بايد او صبح، حمله را آغاز نمايد.
  خيمه ها بر پا مى شود، سپاه در اين بيابان اتراق مى كند.
  										* * *
  هنوز خيلى تا طلوع آفتاب مانده است كه سپاه احزاب به سوى مدينه حركت مى كند، بعد از مدّتى، نخلستان هاى مدينه نمايان مى شود. ابوسفيان دستور مى دهد تا طبل جنگ را به صدا درآورند.
  هياهويى برپا مى شود، ده هزار نفر به سوى شهر مدينه مى آيند، ابوسفيان كه سوار بر اسب است با صداى بلند مى خندد و مى گويد: اى محمّد! گفته بودم كه مى آيم! آماده باش كه اين بار پيروزى از آن من است.
  سپاه احزاب به جلو مى رود، چيزى به شهر مدينه نمانده است. همه مسلمانان در موضع خود مستقر شده اند، تيراندازها همه كمين گرفته اند و منتظر آمدن سپاه هستند. پيامبر بر دامنه كوه سَلع همه چيز را كنترل مى كند.
  ابوسفيان دستور حمله را مى دهد، شيپور جنگ نواخته مى شود، شمشيرها از غلاف بيرون مى آيد.
  به پيش اى سپاهيان دختران خدا! به پيش! 
  شما بايد از دين پدران خود دفاع كنيد، مردم مدينه را بكشيد، ياران محمّد را قتل عام كنيد، ريشه فتنه را از اين سرزمين بكنيد!
  سواران به پيش مى تازند، هياهويى مى شود... 
  										* * *
  چرا ايستاده ايد؟ حمله كنيد؟ جلو برويد!
  ولى هيچ كس جلوتر نمى رود، بار ديگر ابوسفيان فرياد مى زند: از چه ترسيده ايد، جنّ ديده ايد؟ جلو برويد، همه را قتل عام كنيد!
  هيچ كس قدم از قدم برنمى دارد، يكى به سوى ابوسفيان مى آيد: 
  ـ جناب فرمانده! جلو ما خندق عميقى است، ما نمى توانيم از آن عبور كنيم.
  ـ يعنى چه؟ همه با هم هجوم ببريد و جنگ را آغاز كنيد.
  ـ خندق خيلى عميق است، اگر وارد آن خندق بشويم آماج تيرها و سنگ ها قرار مى گيريم.
  ـ برو كنار ببينم آنجا چه خبر است.
  ابوسفيان جلو مى آيد، از تعجّب دارد شاخ درمى آورد!! باور نمى كند، خندقى عميق راه را بر سپاه احزاب بسته است. آن طرف خندق هم مسلمانان با تير و سنگ آماده اند. هيچ راه عبورى بر روى خندق نيست. چه بايد بكنيم؟
  										* * *
  ـ اين نقشه را چه كسى ياد محمّد داد؟ تا به حال، در اين سرزمين چنين چيزى سابقه نداشته است.
  ـ جناب فرمانده! مى گويند كه يك ايرانى به نام سلمان اين كار را كرده است. 
  ـ اگر دستم به اين سلمان برسد مى دانم با او چه كنم.
  ـ حالا مى گوييد چه كنيم؟
  ـ برويد گم شويد تا من ببينم چه خاكى بايد به سرم بريزم!
  										* * *
  چرا اين قدر عصبانى هستى؟ اى ابوسفيان! فرمانده كل قوا كه نبايد با سربازانش اين طورى حرف بزند.
  مى بينم كه تو هم عصبانى هستى آقاى حَىّ! اى يهودى! همه اين آتش ها زير سر توست. تو بودى كه همه را تحريك به جنگ با پيامبر كردى.
  تو كه مى خواستى ريشه اسلام را بكنى. درست است؟ يادت مى آيد كه چقدر اين طرف و آن طرف رفتى و نيرو جمع كردى. دلت به ده هزار سربازت خوش بود!
  از اين ناراحت هستى كه همه اين جنگجويان در كنار اين خندق، هيچ شده اند! بگو بدانم فايده اين سپاه تو چيست؟ 
  گيرم كه تو به جاى ده هزار جنگجو، خيلى بيشتر نيرو مى آوردى، باز هم كارى نمى توانستى بكنى. وقتى كه نتوانى به مسلمانان دسترسى داشته باشى و آنها از هجوم يكباره تو در امان باشند، تعداد سربازها به چه كار مى آيد؟
  										* * *
  تنها راه اين است كه مسلمانان را هدف تيرهاى خود قرار بدهيم. اين فكرى است كه به ذهن ابوسفيان مى رسد. او دستور مى دهد تا تيراندازان جلو بيايند و با كمان هاى خود به سوى مسلمانان تيراندازى كنند.
  مسلمانان همه در پناه سنگرهاى خود قرار مى گيرند، سنگرهايى كه با خاك هاى خندق آماده كرده اند. باران تير مى بارد. از اين طرف هم تيراندازان مسلمان دست به كار مى شوند و به آن طرف تير پرتاب مى كنند. 
  ابوسفيان خيلى زود مى فهمد كه تيراندازى هم فايده اى ندارد. اگر آنها همه تيرهاى خود را هم مصرف كنند، كارى از پيش نخواهند برد.
  حَىّ و ابوسفيان از خشم، دندان بر هم مى سايند، نمى دانند چه كنند، ساعت ها تيراندازى، هيچ چيز را تغيير نداده است.
  										* * *
  شب فرا مى رسد، همه جا تاريك مى شود، ديگر به زحمت مى توان چيزى را ديد.
  آيا ممكن است دشمن در نيمه شب، از تاريكى استفاده كند و از خندق عبور كند؟ مسلمانان بايد خيلى هوشيار باشند.
  آن سياهى چيست كه از خندق پايين مى رود؟ او به كجا مى رود؟ او كيست؟ نگاه كن! به او سمت اردوگاه دشمن مى رود.
  او در حالى كه شمشير به دست دارد نزديك اردوگاه دشمن مى شود، و همه حركت هاى آنها را زير نظر مى گيرد. 
  به راستى اين خيلى شجاعت مى خواهد كه تنهاى تنها از خندق عبور كنى و در نزديكى دشمن نگهبانى بدهى.
  فصل زمستان است، هوا سرد است، امّا او تا صبح به نگهبانى مشغول است. او گاهى نماز مى خواند، گاهى با خدا مناجات مى كند، امّا چهار چشمى مواظب اردوگاه دشمن است.
  سپيده صبح مى زند، هوا كم كم مى خواهد روشن بشود كه او به سوى مسلمانان برمى گردد. اكنون ديگر هوا روشن شده است، نزديك مى شوم تا او را خوب ببينم و بشناسم. 
  تو فكر مى كنى او كه باشد.
  او كسى نيست جز على(ع)!


title: چرا پيمان نامه را پاره مى كنى؟
text:
    چرا پيمان نامه را پاره مى كنى؟ 


  چند روز سپرى مى شود، سپاه احزاب در پشت خندق پراكنده شده اند. آنها نمى دانند چه كنند، آنها آذوقه زيادى براى خود نياورده اند. علوفه كمى براى اسب ها و شترهاى خود همراه دارند. آنها مى دانند كه نمى توانند مدّت زيادى اينجا بمانند.
  امسال كمتر از همه سال ها باران باريده است. مسلمانان مدينه تا ديروز، كم باريدن باران را بلا مى دانستند، امّا امروز مى فهمند كه همه كارهاى خدا حكمتى دارد. اگر باران مثل هر سال در فصل بهار زياد مى باريد، در بيابان هاى اطراف مدينه علوفه براى اسب ها و شترهاى سپاه احزاب يافت مى شد، امّا به بركت نيامدن باران، هيچ علوفه اى در بيابان نيست تا كفّار بتوانند از آن بهره ببرند. براى همين است كه شرايط بر آنها سخت شده است.
  ابوسفيان و ديگر سران قبيله ها در جلسه اى گرد هم جمع شده اند تا فكرى براى مشكل خود بكنند، حَىّ و ديگر يهوديانى كه همراه او هستند، بيش از همه ناراحت هستند. آنها هرگز باور نمى كردند كه اين گونه با شكست روبرو شوند. بايد كارى كرد، نمى شود دست روى دست گذاشت.
  										* * *
  ابوسفيان به ياد خاطره اى مى افتد، روزى كه حَىّ همراه با ديگر دوستان يهوديش به مكّه آمدند به او سخنى گفته بودند. حَىّ در آن روز به ابوسفيان گفته بود كه او مى تواند يهوديان بنى قُرَيظه را راضى كند تا با محمّد اعلام جنگ كنند. ابوسفيان با خود مى گويد اگر اين اتّقاق بيفتد و بنى قُرَيظه وارد جنگ شوند، شرايط به نفع ما تغيير خواهد كرد و حتماً محمّد شكست خواهد خورد.
  ابوسفيان رو به حَىّ مى كند و از او مى خواهد تا هر چه سريع تر به سراغ بنى قُرَيظه برود و آنها را براى جنگ با محمّد راضى كند.
  حَىّ به ابوسفيان قول مى دهد كه هرطور شده آنان را وارد جنگ با محمّد كند. 
  موج شادى فضاى خيمه فرماندهى را پر مى كند، همه نگاه ها به سوى حَىّ است، گويى كه همه گره ها به دست اين يهودى باز مى شود.
  حَىّ به ابوسفيان مى گويد وقتى كه شب فرا برسد و هوا تاريك شود من به سوى بنى قُرَيظه خواهم رفت.
  										* * *
  ـ آقاى نويسنده! اين بنى قُرَيظه چه كسانى هستند كه امروز مايه اميد ابوسفيان شده اند؟
  ـ گروهى از يهوديان هستند كه در اين سرزمين زندگى مى كنند.
  ـ مگر مدينه، يهودى هم دارد؟
  ـ اگر يادت باشد برايت گفتم كه سال ها قبل از تولّد پيامبر ما، يهوديان در فلسطين زندگى مى كردند. آنها در كتاب تورات خوانده بودند كه آخرين پيامبر خدا در سرزمين حجاز به دنيا مى آيد. آنها به مدينه آمدند تا اوّلين كسانى باشند كه به او ايمان مى آورند.
  ـ عجب! اكنون كه محمّد(ص) به پيامبرى رسيده است، حاضر نيستند به او ايمان بياورند. راستى چرا به آنها بنى قُرَيظه مى گويند؟
  ـ اين يهوديان، چندين قبيله هستند، يكى از اين قبيله ها، فرزندان «قُرَيظه» هستند و براى همين آنها را به اين نام مى خوانند.
  ـ محل سكونت آنها كجاست؟
  ـ آنها در قلعه اى زندگى مى كنند كه در طرف شرق مدينه قرار دارد.
  ـ يعنى آنها در داخل شهر مدينه زندگى مى كنند؟ اين خيلى خطرناك است! چرا پيامبر قبلاً به اين نكته فكر نكرده است؟ 
  ـ وقتى پيامبر به مدينه آمد با يهوديان پيمان نامه امضا كرد، قرار شده است كه آنها هرگز با مسلمانان دشمنى نكنند و با دشمنان اسلام هم همكارى نكنند و با اين شرط آنها مى توانستند به راحتى و كمال آرامش در مدينه زندگى كنند. الان چند سال است كه آنها به اين پيمان نامه وفادار مانده اند.
  ـ اگر حَىّ بتواند آنها را فريب بدهد چه مى شود؟ 
  ـ در اين صورت، كار بر مسلمانان خيلى سخت مى شود، آنها از پشت سر مورد حمله قرار مى گيرند.
  										* * *
  حَىّ به سوى قلعه بنى قُرَيظه حركت مى كند، ساعتى مى گذرد، او اكنون كنار درب قلعه است. با شدّت تمام درب قلعه را مى كوبد. از بالاى قلعه يكى پايين را نگاه مى كند و مى گويد:
  ـ كيستى؟ اينجا چه مى خواهى؟
  ـ من حَىّ هستم. با كَعب بن سعد، رئيس شما كار دارم.
  ـ صبر كن تا او را خبر كنم.
  ـ زود به او بگوييد كه برايش مهمان آمده است.
  لحظه اى مى گذرد، هوا سرد شده است، حَىّ از سرما به خود مى لرزد، امّا او خيلى اميدوار است بتواند كَعب، رئيس اين قلعه را با خود همراه كند.
  اكنون كَعب از بالاى قلعه صدا مى زند:
  ـ اى حَىّ! اين وقت شب براى چه به اينجا آمده اى؟ ما كه تو را به مهمانى دعوت نكرده بوديم!
  ـ كَعب! من عزّت و آقايى را برايت به ارمغان آورده ام! آمده ام تا تو را آقاىِ همه يهوديان اين سرزمين كنم.
  ـ چه حرف هاى عجيبى مى زنى؟ تو براى من جز نكبت نياورده اى. راهت را بگير و برو.
  ـ كَعب! چرا اين قدر عصبانى هستى؟ گوش كن! اين سپاه احزاب كه با ده هزار نيرو در بيرون مدينه اردو زده است را من بسيج كرده ام. آيا اين را مى دانستى؟
  ـ خوب. اين چه ربطى به من دارد؟
  ـ من همكارى تو را مى خواهم. اگر تو با ما همكارى كنى كار محمّد تمام است.
  ـ واى بر تو اى حَىّ! من با محمّد پيمان بسته ام و در اين مدّت جز راستى و نيكى از او نديده ام. 
  ـ محمّد هيچ راه گريزى از اين سپاه ندارد. به زودى ما به او هجوم خواهيم برد و او را نابود خواهيم كرد. در را باز كن! 
  ـ نه، باز نمى كنم.
  ـ كَعب! تو چقدر بدبخت هستى كه دل به پيمان خود با محمّد دارى. اگر با ما همكارى كنى، براى هميشه آقاى يهود خواهى بود. روى سكّه هاى طلاى ابوسفيان هم مى توانى حساب باز كنى.
  ـ حَىّ! برو! من اين آقايى و ثروت را نمى خواهم.
  										* * *
  كَعب به داخل قلعه رفته و حَىّ بيرون قلعه مانده است. حَىّ باور نمى كرد كه كَعب اين گونه با او برخورد كند.
  حَىّ در حال قدم زدن است، او فكر مى كند شايد راه حلّى به ذهنش برسد، مهم اين است كه او بتواند وارد قلعه شود. 
  بعد از لحظاتى، او بار ديگر محكم درب قلعه را مى زند:
  ـ در را باز كن! اى كعب. 
  ـ دوباره كه آمدى. گفتم برو و ما را به حال خود بگذار.
  ـ من مى دانم كه تو چرا در را به روى من باز نمى كنى. من تو را خوب مى شناسم. تو برّه آهويى را كباب كرده اى و مى ترسى كه مبادا من بيايم و همسفره تو بشوم.
  ـ اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟
  ـ پس اين بوى كباب چيست كه به مشام مى رسد؟ آخر تعجّب مى كنم چطور اين مردم تو را رئيس خود كرده اند در حالى كه تو از مهمان مى ترسى؟ باور كن من از غذاى تو نمى خورم، فقط مى خواهم با تو حرف بزنم. نترس! در را باز كن!
  ـ تو خيال مى كنى كه ما مهمان نواز نيستيم. الان به تو ثابت مى كنم!
  كَعب دستور مى دهد تا درب قلعه باز شود، حَىّ در حالى كه از خوشحالى در پوست خود نمى گنجد وارد قلعه مى شود. به راستى كه او دست شيطان را از پشت بسته است!
  										* * *
  اوّل بايد شكمم را سير كنم! به به! چه غذاى خوشمزه اى! واقعاً كه اين مردم چقدر مهمان نواز هستند.
  من امشب هرطور شده بايد نقشه خود را عملى كنم، بايد كَعب را راضى كنم تا با ما همكارى كند. اگر او با محمّد وارد جنگ شود ما حتماً پيروز مى شويم.
  خوب تا فردا صبح صبر كنم، اين طورى بهتر است.
  										* * *
  ـ اى كَعب! گوش كن! تو از چه مى ترسى؟ به خدا قسم كار محمّد تمام است. تو چرا نمى خواهى در اين جنگ سهمى داشته باشى و نام خودت را در تاريخ يهود ثبت كنى؟
  ـ من مى ترسم او پيامبر خدا باشد. خداوند وعده داده است كه پيامبران را يارى كند.
  ـ اگر محمّد پيامبر است چرا دور خود خندق كنده است؟ چرا فرشتگان به يارى او نمى آيند؟
  ـ من نمى دانم از دست تو چه كنم. اجازه بده تا با بقيّه مشورت كنم.
  										* * *
  بزرگان بنى قُرَيظه دور هم جمع مى شوند تا تصميم مهمّى بگيرند. كَعب و حَىّ در بالاى مجلس نشسته اند. كَعب رو به آنها مى كند و نظر آنها را مى پرسد.
  همه در جواب مى گويند: شما رئيس ما هستيد. حرف، حرف شماست. هر چه شما بگوييد ما عمل مى كنيم، اگر با محمّد وارد جنگ بشوى ما هم خود را براى جنگ آماده مى كنيم.
  حَىّ لبخند رضايت بخشى مى زند، او خيلى خوشحال است كه مردم همه مطيع كَعب هستند، فقط كافى است كه كَعب راضى شود.
  در اين ميان، پيرمرد نابينايى از جاى خود بلند مى شود، همه او را مى شناسند، او ابن باطا است. 
  ابن باطا در حالى كه به عصاى خود تكيّه داده است، چنين مى گويد: «من در تورات خوانده ام كه آخرين پيامبر خدا در مكّه ظهور مى كند وسپس به اين شهر هجرت مى كند... اى مردم! اگر آن پيامبر موعود، محمّد باشد، هرگز سپاه احزاب نخواهند توانست او را شكست بدهند».
  همه با شنيدن اين سخن به فكر فرو مى روند، پيامبر موعود تورات! آيا ما مى خواهيم با پيامبر موعود تورات جنگ كنيم؟ چرا؟
  										* * *
  حَىّ با شنيدن اين سخن خيلى عصبانى مى شود، فرياد مى زند: «چه كسى گفته است كه محمّد، پيامبر موعود تورات است؟ پيامبر موعود از خاندانِ بنى اسرائيل خواهد بود در حالى كه محمّد از خاندان بنى اسماعيل است. خداوند بنى اسرائيل را بر همه مردم برترى داده است. چگونه ممكن است كه پيامبر موعود از ميان آنها نباشد؟ محمّد ساحر و جادوگر است. آيا شما جادوى او را نديده ايد؟».
  همه سكوت مى كنند و به سخنان حَىّ فكر مى كنند.
  حَىّ راست مى گويد ما نژاد برتر هستيم. امكان ندارد كه ما پيرو محمّد بشويم. محمّد از نژاد ما نيست. براى همين او هرگز پيامبر نيست، او جادوگر است. اكنون فرصت خوبى پيش آمده است، بايد به جنگ او برويم. ده هزار جنگجوى عرب در پشت خندق اردو زده اند، فقط كافى است ما از پشت جبهه، به محمّد هجوم ببريم. آن وقت، ديگر كار محمّد تمام است. محمّد نمى تواند در دو جبهه بجنگد، او نيروهاى زيادى ندارد.
  										* * *
  ـ كعب! با تو هستم. تو گفتى كه با محمّد پيمان نامه نوشته اى؟ درست است؟
  ـ آرى. ما چند سال پيش با او يك پيمان نامه امضا كرديم و قول داده ايم كه هرگز با او دشمنى نكنيم.
  ـ آيا مى شود من آن پيمان نامه را بخوانم ببينم در آن چه نوشته ايد؟
  ـ آرى!
  كَعب از جا بلند مى شود و از اتاق بيرون مى رود. بعد از لحظاتى او باز مى گردد و پيمان نامه را به حَىّ مى دهد. 
  حَىّ نگاهى به كَعب مى كند و مى گويد: اكنون با اجازه شما من اين پيمان نامه را پاره مى كنم!
  كَعب با ترديد نگاهى به حَىّ و آن پيمان نامه مى كند، حَىّ فرصت را غنيمت مى شمارد و در يك چشم به هم زدن پيمان نامه را پاره پاره مى كند و مى گويد: «اين هم از پيمان نامه! تمام شد، اكنون ديگر جنگ با محمّد آغاز مى شود».
  										* * *
  حَىّ به سوى خيمه ابوسفيان مى رود، وقتى نزديك خيمه مى شود فرياد مى زند:
  ـ جناب فرمانده! مژدگانى بدهيد! خبر خوبى براى شما دارم.
  ـ فكر مى كنم موفّق شدى تا بنى قُرَيظه را براى جنگ راضى كنى. درست است؟
  ـ آرى. آنان با محمّد وارد جنگ مى شوند. به زودى حمله بزرگ آغاز خواهد شد. 
  ـ آفرين بر تو! آفرين! مى دانستم كه اميد مرا نااميد نخواهى كرد. بگو بدانم آنها كى جنگ را شروع مى كنند؟
  ـ بايد مدّتى به آنها فرصت بدهيم.
  ـ فرصت براى چه؟ ما بايد هر چه زودتر جنگ را آغاز كنيم.
  ـ چرا عجله مى كنى؟ چند روز به آنها فرصت بده. آنها مى خواهند تا گوسفندان و شتران خود را از بيابان جمع آورى كنند و جوانان خود را براى جنگ بسيج كنند.
  ـ باشد. ما كه اين همه صبر كرديم، چند روز ديگر هم صبر مى كنيم.
  با شنيدن اين خبر، شورى در ميان سپاه احزاب مى افتد، آنها اكنون به پيروزى بزرگ خود فكر مى كنند. وقتى كه يهوديان بنى قُرَيظه از پشت به مسلمانان حمله كنند، آن زمان، فرصت خوبى براى عبور از خندق خواهد بود!
  										* * *
  چند نفر از مسلمانان نزد پيامبر مى روند و چنين مى گويند:
  ـ اى رسول خدا! يهوديان بنى قُرَيظه پيمان شكسته اند. آنها خود را براى جنگ آماده مى كنند.
  ـ از كجا مى دانيد؟
  ـ آنها گوسفندان وشترهاى خود را از صحرا جمع مى كنند و به درون قلعه مى برند، ديوارهاى قلعه را مرمت مى كنند و... همه اين ها نشان از اين است كه آنها خود را براى جنگ آماده مى كنند.
  ـ بگوييد كه سعدبن معاذ، بزرگ قبيله اَوس نزد من بيايد.
  چند نفر به سراغ سعد مى روند تا به او خبر بدهند كه پيامبر با او كار دارد.
  حتماً مى دانى كه در شهر مدينه دو قبيله بزرگ زندگى مى كند، قبيله اَوس وقبيله خَزرَج. سال ها قبل، قبل از اين كه پيامبر به مدينه هجرت كند، قبيله اَوس با يهوديان بنى قُرَيظه هم پيمان بوده اند. آنها روابط خوبى با هم داشته اند. اكنون پيامبر مى خواهد تا رئيس قبيله اَوس را نزد يهوديان بفرستد تا ماجرا روشن شود.
  										* * *
  سعد به حضور پيامبر مى آيد، پيامبر از او مى خواهد تا نزد بنى قُرَيظه برود و با آنان سخن بگويد و ببيند كه آيا واقعاً آنها پيمان خود را با مسلمانان شكسته اند يا نه؟
  سعد به سوى قلعه بنى قُرَيظه مى رود و با كَعب ملاقات مى كند و چنين مى گويد:
  ـ اوضاع قلعه شما را آشفته مى بينم، آيا اتّفاقى افتاده است؟
  ـ بله! ما براى جنگ آماده مى شويم.
  ـ اى كَعب! شما مى خواهيد با چه كسى جنگ كنيد؟
  ـ با پيامبر شما.
  ـ اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟ مگر شما با پيامبر، پيمان نبسته ايد؟
  ـ من آن پيمان نامه را پاره كردم.
  ـ اى كَعب! مگر از پيامبر چه بدى ديده اى كه مى خواهى با او جنگ كنى؟ 
  ـ اين حرف ها را رها كن! ما تصميم خود را گرفته ايم. به زودى جنگ آغاز مى شود.
  ـ بترس از روزى كه به خشم ما گرفتار شوى.
  ـ ميان ما و شما فقط شمشير حكم خواهد كرد.
  										* * *
  سعد آنچه را كه بايد بفهمد فهميده است، او از قلعه بيرون مى آيد تا پيامبر را از ماجرا باخبر كند.
  وقتى پيامبر از پيمان شكنى يهوديان باخبر مى شود دستور مى دهد تا هر چه سريع تر زنان و بچه ها را به مكان هاى امن ببرند تا اگر يهوديان به شهر هجوم بردند به آنها آسيبى نرسد.
  شرايط سختى پيش آمده است. سپاه احزاب با ده هزار جنگجو در آن طرف خندق منتظر دستور حمله هستند و يهوديان نيز كه در داخل شهر مدينه هستند آماده اند تا از پشت سر به مسلمانان هجوم بياورند.
  پيامبر گروهى از ياران خود را مأمور مى كند تا تمام شب، در شهر مدينه به گشت بپردازند و با شمشيرهاى برهنه در كوچه هاى مدينه گردش كرده و با صداى بلند، «الله اكبر» بگويند.
  شب كه فرا مى رسد، صداى «الله اكبر» تمام فضاى مدينه را در برمى گيرد. اين صدا هرگز خاموش نمى شود. اين فرياد براى همه، آرامش و ايمنى را به ارمغان مى آورد و مايه ترس و وحشت يهوديان مى شود.
  يهوديان جرأت نمى كنند تا اقدامى بكنند، آنها منتظر مى مانند تا سپاه احزاب از خندق عبور كنند و سپس آنان برنامه خود را آغاز كنند.
  										* * *
  وقتى آفتاب طلوع مى كند همه مسلمانان به سوى خندق مى روند تا در مقابل حمله احتمالى دشمن ايستادگى كنند. آنجا را نگاه كن! يكى از يهوديان به زنان مسلمان نزديك مى شود.
  خداى من! آيا كسى هست كه مانع او بشود؟ چه كسى او را از آنجا دور خواهد كرد؟
  صدايى به گوش مى رسد:
  ـ اى مرد! برخيز! نگاه كن! آن مرد يهودى به اين سو مى آيد. تو بايد با او مقابله كنى. شايد او آمده بفهمد زنان مسلمان در كجا منزل گرفته اند تا بقيه يهوديان را به اينجا بياورد.
  ـ نه. من مى ترسم. 
  ـ اى حسّان! برخيز! غيرت تو كجاست؟ بايد از ناموس مسلمانان دفاع كنى! مى ترسم يهوديان بخواهند به ما و زنان حمله كنند، شايد اين يك نقشه باشد. وقتى مسلمانان بفهمند كه يهوديان به زنان حمله كرده اند خندق را رها خواهند كرد.
  ـ آخر چگونه من با اين يهودى در بيفتم؟
  ـ مثل اين كه بايد خودم دست به كار شوم.
  										* * *
  صَفيّه، عمّه پيامبر هر چه با حَسّان سخن مى گويد، فايده اى ندارد، سرانجام او از جا برمى خيزد و چوبى را دست مى گيرد و به سوى آن مرد يهودى مى رود.
  اى دشمن بى غيرت! آيا مى خواهى به ناموس مسلمانان تعرض كنى؟ آمده اى تا به دوستان يهودى خود خبر بدهى كه زنان مسلمان، بى پناه هستند. 
  كور خوانده اى! من كه هستم! صفيه ام. عمّه پيامبر هستم و از شرف و ناموس مسلمانان دفاع مى كنم!
  بعد از لحظاتى آن مرد يهودى بر خاك مى افتد. همه تعجّب مى كنند كه چگونه صَفيّه توانست او را از پاى درآورد.
  آفرين بر اين شجاعت تو اى شير زن بيشه ايمان! اى صَفيّه! 
  										* * *
  مدينه روزهاى سختى را پشت سر مى گذارد، نمى دانم اين شرايط تا به كى ادامه پيدا خواهد كرد، عدّه اى از مسلمانان دچار وحشت شده اند و روحيّه خود را باخته اند. آنها مى خواهند به خانه هاى خود بازگردند. به راستى چرا آنها مى خواهند جبهه جنگ را رها كنند و به خانه هاى خود بازگردند؟ اگر جبهه دفاعى خندق خلوت شود، هر لحظه ممكن است كه سپاه احزاب، از فرصت استفاده كند و از خندق عبور كند. بايد هميشه در سرتاسر اين خندقِ پنج كيلومترى، نيروهاى زيادى باشند و مانع عبور دشمن بشوند.
  گويا آنها نگران زن و بچه هاى خود هستند و مى خواهند در كنار آنها باشند، آنها مى گويند كه هر لحظه ممكن است يهوديان به خانه هاى آنها حمله كنند.
  نگاه كن! آنها به سوى خانه هاى خود باز مى گردند، آنها با ديگران هم سخن مى گويند: «اى مردم! به خانه هاى خود بازگرديد كه خطر در كمين شماست. يهوديان مى خواهند به خانه هاى ما حمله كنند».
  آيا مؤمنان، سخن آنها را باور خواهند كرد؟
  هرگز! آنها كه ميدان جنگ را رها مى كنند و به خانه هاى خود مى روند، منافقانى هستند كه نور ايمان به قلب شان وارد نشده است. آنها به ظاهر مسلمان هستند ولى دلشان با شيطان و كفّار است. 
  آنها مى روند و با اين كار خود كفّار را از خود راضى مى كنند، امّا مؤمنان واقعى، كنار پيامبر باقى مى مانند. آنها تا آخرين قطره خون خود از پيامبر و آرمان هاى او دفاع خواهند كرد. به راستى كه مؤمن چقدر عجيب است، هر چه شرايط بر مؤمن سخت تر شود ايمان او بيشتر مى شود.
  										* * *
  مدّتى مى گذرد، يهوديان هيچ تحرّكى نداشته اند. سپاه احزاب هم به همان تيراندازى اكتفا كرده اند، هنوز حمله نهايى خود را شروع نكرده اند. هيچ كس نمى داند كه حمله اساسى آنها كى و چه موقع خواهد بود، آيا در روز حمله خواهند كرد يا در دل شب؟ بايد هر لحظه مراقب بود. شرايط بسيار سختى است. اميد همه به خداوند است. او وعده داده است كه از دين خود محافظت كند و مؤمنان را يارى نمايد.
  به راستى وعده خدا كى فرا خواهد رسيد؟
  پس چرا خدا به وعده خود عمل نمى كند؟
  										* * *
  صبر داشته باش رفيق! براى خدا كارى نداشت كه همان شب اوّل، پيامبر خود را يارى كند، خدا مى خواهد تا بندگان خود را امتحان كند. ديدى چقدر خوب، مؤمنان از منافقان جدا شدند! 
  آنهايى كه پيامبر را رها كردند و رفتند چه كسانى بودند؟ كسانى كه مدّت ها در مسجد، پشت سر پيامبر در صف اوّل نماز مى ايستادند. هيچ كس باور نمى كرد كه آنها منافق باشند. فقط خدا مى دانست كه نور ايمان در قلب هاى آنها نيست، هيچ كس، اين را نمى دانست. اين روزها، روزهاى سختى است، امّا به بركت همين روزها است كه حقيقت، واضح شده و منافقان از مؤمنان جدا مى شوند.


title: من سرنوشت جنگ را تغيير مى دهم!
text:
    من سرنوشت جنگ را تغيير مى دهم!


  امشب در خيمه ابوسفيان جلسه مهمّى تشكيل شده است. يهوديان پيغام داده اند كه بايد اوّل سپاه احزاب حمله خود را آغاز كند، سپس آنها نيز وارد جنگ خواهند شد.
  ابوسفيان از اين كه در اين مدّت، سپاهش فقط به تيراندازى از دور اكتفا كرده است، بسيار ناراحت است. مقدار آذوقه آنها زياد نيست و علوفه كمى براى شترها و اسب ها همراه دارند. بايد هر چه زودتر حمله اصلى را آغاز كرد، امّا چگونه؟ همه در حال فكر كردن هستند كه ناگهان صدايى سكوت مجلس را مى شكند: «من فردا از خندق عبور مى كنم و كار جنگ را تمام مى كنم، من به تنهايى سرنوشت جنگ را تغيير مى دهم».
  او كسيت كه اين گونه با غرور سخن مى گويد. خداى من! او ابن عبدُوُدّ است، شهسوار بزرگ عرب!
  نمى دانم او را مى شناسى يا نه؟ شجاع ترين سرباز عرب!
  ابوسفيان رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ واقعاً تو مى خواهى از خندق عبور كنى؟
  ـ آرى!
  ـ چگونه و با چه؟
  ـ فردا صبح با اسب خود از خندق مى پرم.
  ـ آخر اسب چگونه مى تواند از آن خندق عبور كند؟
  ـ در اين چند روز كه سپاه شما مشغول تاخت و تازهاى بچه گانه بوديد من مشغول كار خودم بودم. همه پنج كيلومترِ خندق را بررسى كردم. جايى را پيدا كردم كه عرض كمى دارد.
  ـ كجا؟ 
  ـ وسط خندق، نقطه اى كه آن را «مداد» مى گويند. به دختران زيباى خدا سوگند مى خورم كه فردا از آنجا با اسب خود به سوى دشمن مى پرم و سپس به سوى خيمه محمّد مى تازم و يارانش را به خاك و خون مى كشانم.
  										* * *
  صداى آفرين و تشويق بر فضا سايه مى افكند، همه ابن عبدُوُدّ را مى شناسند. او هرگز دروغ و ياوه نگفته و از سرِ نادانى سخن نمى راند. حرف او، سند است. او تا به حال هر چه را گفته، عمل كرده است. 
  يكى از فرماندهان رو به ابن عبدُوُدّ مى كند و مى گويد:
  ـ آيا فكر همه جاى آن را كرده اى؟ عبور از اين خندق كار ساده اى نيست.
  ـ من اسبم را مى شناسم. اسب من در ميان عرب، بى نظير است. او مى تواند از روى خندق بپرد.
  ـ آمد و نتوانست، آن وقت چه؟ وقتى تو در داخل خندق بيفتى، باران تير و سنگ بر سر تو خواهد باريد. مردى به دلاورى تو شايسته چنين مرگى نيست.
  ـ چه حرف ها مى زنى؟ صبر كن خواهى ديد كه من چگونه از خندق عبور مى كنم و پيروزى را برايتان به ارمغان مى آورم.
  										* * *
  اين خبر موجى از شادى را در سپاه احزاب به وجود مى آورد، همه باور دارند كه فردا اتّفاق بزرگى خواهد افتاد و حتماً چندين پهلوان ديگر همراه ابن عبدُوُدّ از خندق عبور خواهند كرد. 
  آرى! اساسى ترين عمل، همان اقدام نفر اوّل است، كافى است يك نفر جرأت كند و از خندق عبور كند، آن وقت ترس بقيّه نيز مى ريزد.
  نگاه كن! سه نفر دارند به سوى ابن عبدُوُدّ مى آيند: 
  ـ راست مى گويند؟ تو مى خواهى فردا از خندق عبور كنى؟
  ـ آرى! 
  ـ اين چگونه ممكن است؟ اگر اسب نپريد چه؟ 
  ـ اسب خواهد پريد، چون من خواسته ام. من اسبم را مى شناسم.
  ـ آيا اسب ما هم مى تواند از خندق عبور كند؟
  ـ اگر سواركار، تصميم جدّى داشته باشد و اعتماد به نفس، اسب او مى تواند از اين خندق عبور كند.
  لحظاتى سكوت برقرار مى شود. اين سه نفر دارند فكر مى كند. بعد از لحظاتى، آنها چنين مى گويند: «اى ابن عبدُوُدّ اگر تو بپرى ما نيز به دنبال تو خواهيم پريد».
  										* * *
  ساعتى از شب گذشته است، امشب مهتاب بالا آمده است. خواب به چشم من نمى آيد. نمى دانم فردا چه خواهد شد. خدا خودش رحم كند.
  تو نگاهى به من مى كنى و مى گويى:
  ـ چرا اين قدر نگران هستى؟ گيرم كه ابن عبدُوُدّ با دوستانش از خندق عبور كردند، آنها چهارنفر بيشتر نيستند، اين كه اين قدر نگرانى ندارد.
  ـ اين چه حرفى است كه تو مى زنى؟ اگر ابن عبدُوُدّ از خندق عبور كند، در واقع هزار نفر از خندق عبور كرده است. 
  ـ يعنى چه؟ چطور چنين چيزى ممكن است.
  ـ ابن عبدُوُدّ شجاع ترين جنگجوى عرب است. او را با هزار نفر برابر مى دانند.
  ـ نه، اين طورى ها هم كه تو مى گويى نيست.
  ـ مگر حكايت سرزمين «يَليَل» را نشنيده اى؟ 
  ـ نه، حكايت آن را چيست؟
  ـ يَليَل، منطقه اى ميان مكّه و مدينه است. سال ها پيش، وقتى كاروان تجارى قريش از آنجا عبور مى كرد، قبيله «بنى بَكْر» به اين كاروان حمله كردند. آن روز ابن عبدُوُدّ همراه كاروان بود. او شمشير از نيام كشيد و به همه كاروانيان دستور داد تا كنار بروند و او به تنهايى در مقابل همه غارتگران ايستاد. از آن روز او را جنگجوى «يَليَل» مى نامند.
  										* * *
  صبح فرا مى رسد، صداى شيپور جنگ به گوش مى رسد، طبل ها نواخته مى شوند، شورى در سپاه احزاب افتاده است. ابن عبدُوُدّ زره بر تن مى كند، كلاه خود بر سر مى گذارد و سوار بر اسب مى شود، دوستان او هم همراه او هستند.
  او آرام آرام حركت مى كند، سپاه را يك بار دور مى زند تا اسبش خوب گرم شود. بعد از آن اسب را به حالت تاختن درمى آورد.
  همه مسلمانان نگاهشان به اسب سواران است. به راستى آنها چه نقشه اى در سر دارند. معلوم نيست كه چه مى خواهند بكنند. ابن عبدُوُدّ به قسمتى از خندق مى رود كه روبروى كوه سَلع است، امّا به سرعت از آنجا دور مى شود، هيچ كس نمى تواند پيش بينى كند كه او مى خواهد چه كند.
  ابن عبدُوُدّ از خندق دور مى شود و در دور دست مى ايستد، به نقطه اى خيره مى شود. هدف را مشخص مى كند و ناگهان او دهانه اسب را مى كشد و ضربه اى محكم به اسبش مى زند، اسب مثل باد پيش مى تازد و چهارنعل پيش مى آيد و به نقطه «مداد» نزديك مى شود. اكنون فرياد ابن عبدُوُدّ در فضا مى پيچد: بپر!
  خداى من! اسب مانند مرغى از بالاى خندق به پرواز درمى آيد و از خندق عبور مى كند. بعد از او دوستانش هم از خندق عبور مى كنند.
  على(ع) به همراه اسب سواران با سرعت به سوى منطقه «مداد» هجوم مى برد، او عدّه اى از بهترين تيراندازان را در آنجا مستقر مى كند تا راه عبور دشمن بسته شود. بعد از آن، على(ع) خود را به مركز فرماندهى مى رساند، او اسب را تحويل يكى از يارانش مى دهد تا به منطقه «مداد» بازگردد.
  										* * *
  ابن عبدُوُدّ همراه با چهار سوار به سوى كوه سَلع مى تازند، آنجا كه اردوگاه مسلمانان است. وقتى به آنجا مى رسند لگام اسب ها را مى كشند و منتظر مى مانند.
  ابن عبدُوُدّ پيش مى تازد و درست روبروى اردوگاه مى ايستد. نفس همه در سينه حبس شده است. خيلى ها با تعجّب نگاه مى كنند، آخر چگونه ابن عبدُوُدّ توانست از خندق عبور كند؟ 
  ديگر صداى طبل ها و شيپورها به گوش نمى رسد، كفّار همه خوشحال هستند امّا مسلمانان در سكوت كامل هستند. مردى كه يك تنه با هزار سوار برابر است در مقابلشان ايستاده است و شمشير خود را در فضا مى چرخاند.
  اين ابن عبدُوُدّ عجب اعجوبه اى است، راست مى گويند كه او اسطوره عرب است.
  همه مبهوت اويند، هيچ كس از جاى خود تكان نمى خورد. به راستى اين دلاور قهّار چه خواهد كرد؟ آيا يك تنه به لشكر اسلام حمله خواهد كرد؟ او گفته است كه براى پيروزى آمده است!
  										* * *
  صداى ابن عبدُوُدّ سكوت را مى شكند: 
  هَلْ مِنْ مُبارِز!
  آيا كسى هست كه به نبرد با من بيايد؟ 
  طنين صداى او تا دور دست ها مى رود، آيا جوانمردى هست كه با من پيكار كند؟
  اين رسم عرب است كه ابتدا جنگ تن به تن مى كنند. ابن عبدُوُدّ مى خواهد ابتدا همه سرداران اسلام را به خاك و خون بكشاند و بعد از آن يك تنه به لشكر اسلام حمله ور بشود. آن وقت است كه همه لشكر اسلام فرار خواهند كرد و از خندق دور خواهند شد و آن وقت فرصت مناسبى است تا سپاه احزاب، از جهاز شترها، پلى بر روى خندق بزنند و از آن عبور كنند و شهر را تصرّف كنند.
  ابن عبدُوُدّ فرياد مى زند و حريف مى طلبد و شمشيرش را بالاى سرش مى چرخاند.
  اى مسلمانان! مگر شما نمى گوييد كه وقتى كشته مى شويد به بهشت مى رويد؟
  چرا هيچ كس نمى آيد تا او را به بهشت بفرستم؟
  اين رسم عرب است كه بايد هر جنگجو رجز بخواند. رجز همان شعر حماسى است. تا جنگجو رجز نخوانده است، نبرد تن به تن آغاز نمى شود.
  اكنون او با صداى بلند اين گونه رجز مى خواند:
  وَ لَقَد بَحَحتُ مِن النِّداءِ
  بِجَمعِكُم هَل مِن مُبارِز
  «اى مسلمانان! از بس كه فرياد زدم صدايم گرفت، من از شما خواستم تا يكى به جنگ من بيايد امّا هيچ كس جوابى نداد».
  مسلمانان همه سر به زير انداخته اند، هيچ كس جوابى نمى دهد، خيلى ها به فكر فرار هستند. به راستى چه خواهد شد.
  										* * *
  تو لحظه اى صبر مى كنى شايد كس ديگرى بخواهد به اين نبرد برود. خيلى ها از تو سن و سال بيشترى دارند و ادعاى ايمانشان همه دنيا را فرا گرفته است. تو احترام آنها را مى گيرى.
  امّا هر چه صبر مى كنى، كسى جوابى نمى دهد، سرانجام تصميم مى گيرى كه برخيزى. 
  بايد جواب اين دلاور را بدهى، نمى شود كه اين گونه مسلمانان را به مسخره بگيرد. 
  تو بايد دل پيامبر را شاد كنى. مثل هميشه كه غم ها را از دل پيامبر مى زدايى. 
  برخيز! نمى بينى كه پيامبر منتظر است. برخيز! امروز روز توست. فقط روز تو!
  بدان اگر تا شب هم صبر كنى هيچ كس ديگر به ميدان ابن عبدُوُدّ نخواهد رفت. آيا نمى بينى كه همه چقدر ترسيده اند، رنگشان زرد شده است.
  برخيز! با صداى بلند بگو: «اى رسول خدا! اجازه مى دهيد من به نبرد با ابن عبدُوُدّ بروم».
  										* * *
  همه نگاه مى كنند، اين چه كسى است كه مى خواهد به جنگ برود؟ آنها على(ع) را مى بينند كه چون شير، محكم واستوار ايستاده است و منتظر اجازه پيامبر است. 
  نه على جان! بنشين!
  مسلمانان تعجّب مى كنند، چرا پيامبر به على(ع) اجازه ميدان نداد. اين چه رازى است؟ 
  پيامبر مى خواهد اين فرصت را به ديگران هم بدهد. نكند فردا عدّه اى بگويند كه على(ع) زود جواب ابن عبدُوُدّ را داد، ما هم مى خواستيم به جنگ او برويم، امّا على(ع) نگذاشت.
  كسانى كه تا ديروز ادّعا مى كردند عاشق شهادت هستند، چرا اين گونه سكوت كرده اند؟
  كجايند مردان پر ادّعا؟ چرا از جا برنمى خيزند؟ 
  شما كه مى گفتيد مشتاق ديدار خدا هستيم و براى شهادت لحظه شمارى مى كنيم، چرا سكوت كرده ايد؟ چرا سرهاى خود را به زير انداخته ايد؟
  ترس از اين دلاور قهّار شما را زمين گير كرده است، دست خودتان نيست، شما ديگر نمى توانيد به شهادت فكر كنيد، برق شمشير ابن عبدُوُدّ، عقل و هوش شما را ربوده است! 
  										* * *
  براى بار ديگر صداى ابن عبدُوُدّ در فضا طنين انداز مى شود: آيا كسى هست به نبرد با من بيايد؟
  همه سرها به زير مى افتد، هيچ كس جوابى نمى دهد. على(ع) از جا بلند مى شود و از پيامبر اجازه مى خواهد. پيامبر به او مى گويد: «نه، اى على! بنشين».
  چرا پيامبر به على(ع) اجازه نمى دهد تا به ميدان برود؟
  اى تاريخ! هرگز فراموش نكن كه امروز هيچ كس ديگر، جرأت نكرد تا از جا برخيزد. همه سكوت كرده اند.
  براى بار سوم فرياد ابن عبدُوُدّ به گوش مى رسد: «از بس كه فرياد زدم صدايم گرفت، كيست كه با من بجنگد؟». 
  اين بار هم فقط على(ع) از جا برمى خيزد. پيامبر رو به او مى كند و مى گويد: 
  ـ يا على! هيچ مى دانى كه اين ابن عبدُوُدّ است؟
  ـ من هم علىّ، پسرِ ابوطالب هستم!
  پيامبر وقتى اين سخن تو را مى شنود، اشك در چشمانش حلقه مى زند، تو چقدر زيبا جواب دادى.
  										* * *
  چرا پيامبر در اين لحظه حسّاس، قدرتمندى ابن عبدُوُدّ را به رخ على(ع) كشيد؟ چرا؟ 
  او مى خواست تا همه بدانند كه على(ع) مى داند به جنگ چه كسى مى رود، مبادا ديگران خيال كنند كه على(ع)، اگر ابن عبدُوُدّ را مى شناخت هرگز به جنگ او نمى رفت.
  على(ع)، دشمن را به خوبى مى شناخت، شجاعت و زور بازوى او را مى دانست، على(ع) با آگاهى كامل داوطلب شده است كه به جنگ شجاع ترين سردار عرب برود.
  پيامبر زره خود را به تن او مى پوشاند. بعد از آن عمامه از سر خود برمى دارد و آن را بر سر على(ع) مى پيچد و شمشير ذوالفقار را به دست على(ع) مى دهد.
  على(ع) مى خواهد به جنگ كسى برود كه تا به حال همه حريفان خود را در ميدان كشته است. پيامبر على(ع) را در آغوش مى گيرد و سپس مى گويد: «على(ع) جان! اكنون برو و بجنگ».
  على(ع) با پاى پياده به سوى ابن عبدُوُدّ مى رود، پيامبر نگاهى به سوى آسمان مى كند و چنين مى گويد: «بار خدايا! من على(ع) را به تو مى سپارم».
  										* * *
  فقط خدا مى داند كه تو چقدر على(ع) را دوست مى دارى. هيچ كس نمى فهمد كه در دل تو چه مى گذرد، همه اميد تو به سوى ميدان مى رود.
  تو براى على(ع) دعا مى كنى، مى دانى كه دخترت فاطمه(س) چشم انتظار اوست، كودكانش، حسن و حسين(ع) در انتظار پدر هستند. 
  خدايا! چه خواهد شد؟ ابن عبدُوُدّ دلاور قهارى است، آيا على(ع) در مقابل او پيروز خواهد شد؟ جنگ است و شمشير و خون!
  خدايا! خودت او را يارى كن!
  اكنون رو به جمعيّت مى كنى و فرياد برمى آورى: «اى مردم! بدانيد كه امروز همه ايمان با همه كفر در مقابل هم قرار گرفته اند».
  و تو چقدر زيبا على(ع) را به عنوان «همه ايمان» معرّفى كردى. تو مى خواستى تاريخ، امروز را فراموش نكند.
  										* * *
  به سوى ميدان مى روى و سينه ات را سپر كرده اى و با غرور مى روى كه بايد در مقابل دشمن اين گونه بود. بايد شكوه كوه را با رفتنت به تماشا بگذارى.
  مى روى و در مقابل ابن عبدُوُدّ مى ايستى. 
  و ابن عبدُوُدّ به تو نگاهى مى كند، به جوانى تو مى خندد، او تعجّب مى كند كه چرا تو آمده اى. 
  او سوار بر اسب جولان مى دهد، مى خواهد چيزى بگويد، امّا نوبت توست، تو بايد رجز بخوانى.
  فرياد برمى آورى و چنين رجز مى خوانى: 
  لا تَعجَلَنَّ فَقَد أتاكَ
  مُجيبُ صَوتِكَ غَيرُ عاجِز
  «چقدر عجله كردى و شتاب نمودى و مبارز طلبيدى، بدان من همان كسى هستم كه آمده ام تا با تو نبرد كنم».
  افسوس كه نمى توان عمق شهامت و زيبايى اين شعر را بيان كنم. تو مى گويى من چه كنم؟ هر كار بكنم باز هم ترجمه من، نمى تواند همه زيبايى كلام تو را بيان كند.
  										* * *
  اكنون ابن عبدُوُدّ رو به تو مى كند و مى پرسد: 
  ـ تو كيستى؟ خودت را معرّفى كن!
  ـ من على(ع) هستم. پسر عموى پيامبر و داماد اويم.
  ـ تو فرزند ابوطالب هستى؟
  ـ آرى!
  ـ على! مى خواهى با من نبرد كنى؟
  ـ مگر تو مبارز طلب نكردى؟ خوب من هم آمدم.
  ـ من با پدر تو، ابوطالب دوست بودم. او مردى بزرگ و كريم بود. من نمى خواهم تو را بكشم. اى على! اين چه پسر عمويى است كه تو دارى؟ او خود را پيامبر خدا مى داند، آنگاه دلش آمد كه تو را به جنگ من فرستاد؟
  ـ مگر چه اشكالى دارد؟
  ـ على! تو جوان هستى و سن و سالى ندارى. آيا پسر عمويت نترسيد كه من با نيزه ام به تو بزنم و در ميان آسمان و زمين، آويزانت كنم؟
  ـ پسر عمويم پيامبر مى داند كه اگر تو مرا بكشى من به بهشت مى روم و مهمان خدا مى شوم. امّا اگر من تو را بكشم آتش دوزخ در انتظارت است.
  ـ على! چه تقسيم ناعادلانه اى كردى؟ بهشت و دوزخ براى خودت باشد.
  ـ اين سخنان را رها كن، اى ابن عبدُوُدّ! به پيكار بينديش!
  										* * *
  ابن عبدُوُدّ در تعجّب است، چگونه است كه همه عرب از او مى ترسند امّا اين جوان از او هيچ هراسى ندارد. با پاى پياده به پيكار آمده است و محكم و استوار، بدون هيچ ترسى سخن مى گويد، رجز مى خواند.
  او تا به حال به جنگ سرداران زيادى رفته است و ترس را در چشمان همه آنها ديده است. امّا در چشمان على(ع) جز شجاعت چيزى نيست.
  اسب شيهه مى كشد، ابن عبدُوُدّ در ميدان دورى مى زند و شمشيرش را در فضا مى چرخاند. هزاران چشم دارند اين دو نفر را نگاه مى كنند، سپاه احزاب و ياران پيامبر. همه نفس ها در سينه حبس شده است.
  همه جا سكوت است و سكوت!
  بار ديگر صداى على(ع) به گوشش مى رسد:
  ـ شنيده ام كه روزى سوگند خوردى كه هر كس در ميدان جنگ با تو روبرو شود و سه چيز از تو بخواهد، تو يكى از آن را قبول مى كنى. آيا اين سخن درست است؟
  ـ آرى! من اين قسم را خورده ام. اكنون خواسته هاى خودت را بگو!
  ـ خواسته اوّل من اين است كه دست از عبادت بت ها بردارى و به يگانگى خدا ايمان بياورى. لا اله الا الله بر زبان جارى كنى و به دين حق درآيى.
  ـ هرگز! هرگز چنين چيزى از من مخواه. خواسته دوم خود را بگو!
  ـ اى ابن عبدُوُدّ از جنگ با پيامبر چشم پوشى كن و برگرد، شايد نتوانى كه سپاه احزاب را از جنگ منصرف كنى، امّا خودت كه مى توانى از جنگ صرف نظر كنى. جنگ با پيامبر را به ديگران واگذار.
  ـ آيا مى دانى چه مى گويى؟ اى جوان! جنگ با شما را رها كنم و بگذارم و بروم. مى خواهى زنان عرب بر من بخندند و شاعران در ترسيدن من شعر بگويند. نگاه كن! تمامى اين سپاه اميدشان به من است. آيا اميد آنها را نااميد كنم. هرگز.
  ـ پس مى خواهى حتماً جنگ كنى؟
  ـ آرى! آرزو و خواسته سوم تو چيست؟ 
  ـ تو سواره اى و من پياده. پياده شو تا در برابر هم، پياده و مردانه بجنگيم.
  										* * *
  لحظه اى به خود مى آيى. حق با على(ع) است، تو سوار بر اسب هستى و او پياده. اين رسم عرب است كه بايد دو جنگجو يا هر دو سواره باشند يا هر دو پياده. بايد مردانه در مقابل دشمن جنگيد.
  تعجّب مى كنى كه چرا زودتر از اسب پايين نيامده اى. آن قدر غرور تو را گرفته بود كه همه چيز را فراموش كردى. 
  با خود مى گويى: چرا بايد صبر مى كردم تا حريفم به من چنين بگويد؟
  از دست خودت ناراحت هستى. نمى دانى چه كنى. از اسبت پياده مى شوى. شمشيرت را در هوا مى چرخانى و با قدرتى تمام، به دست و پاى اسبت مى زنى. ضربه اى محكم كه در يك چشم به هم زدن، چهار دست و پاى حيوان را قطع مى كند و اسب غرقه به خون روى زمين مى افتد.
  چرا چنين كارى كردى؟ چگونه دلت آمد با اسب قوى و زيباى خود چنين كنى؟ مگر همين اسب نبود كه تو را از خندق عبور داد.
  تو با اين كار چه مى خواهى بگويى؟
  شايد اسب را كشتى تا به همه بفهمانى كه هرگز نمى خواهى بازگردى! اسب را كشتى تا به على(ع) بفهمانى كه مى خواهى كشتار را آغاز كنى. اوّل على(ع) را بكشى و بعد به سوى لشكر اسلام حمله كنى، تو مى خواهى به همه بفهمانى كه هرگز راه بازگشتى نيست و تو آمده اى براى كشتارى بزرگ!
  										* * *
  اكنون جنگ تن به تن آغاز مى شود، هر دو دلاور روبروى هم ايستاده اند، ديگر حرفى براى گفتن نمانده است. اكنون موقع پيكار است.
  خداى من! اين ابن عبدُوُدّ چه قد بلندى دارد، او چند سر و گردن از على(ع) بلندتر است، على(ع) چگونه مى خواهد با او مقابله كند!
  پيامبر رو به قبله ايستاده است و دست هاى خود را رو به آسمان گرفته و با خداى خويش نجوا مى كند: خدايا! على(ع) برادر من است! تو او را به سلامت به من بازگردان!
  سكوت در همه جا حكمفرماست. همه منتظر هستند ببينند نتيجه چه خواهد شد.
  ابن عبدُوُدّ منتظر است تا على(ع) ضربه اى بزند، مقدارى صبر مى كند، امّا على(ع) حمله نمى كند. على(ع) در هاله اى از آرامش ايستاده است. چرا او حمله نمى كند.
  تو در دل خود به على(ع) مى خندى. با خود مى گويى كه اين على(ع) مرا نمى شناسد و نمى داند كه ضربه من، ضربه تك است، تاكنون نشده است به كسى ضربه اى بزنم و او را به خاك و خون ننشانم.
  اى ابن عبدُوُدّ بدان كه على(ع) هرگز در زدن ضربه اوّل سبقت نمى گيرد، اگر ساعتى هم صبر كنى على(ع) اوّلين ضربه را نمى زند. او دلش درياست. او قلبى مهربان دارد، نگاه نكن كه اكنون شمشير به دست گرفته است، تو خود حريف طلب كردى و او آمد. او به تو گفت كه از جنگ، صرف نظر كن، تو قبول نكردى. اكنون تو بايد ضربه اوّل را بزنى.
  										* * *
  مقدارى صبر مى كند، مى فهمد كه على(ع)، هرگز ضربه اوّل را نخواهد زد. او تصميم خود را مى گيرد. ابن عبدُوُدّ شمشيرش را دور سرش مى چرخاند و همچون كوهى از جا برانگيخته مى شود و با تمام نيرو به سوى على(ع) يورش مى آورد. او شمشير خود را به گونه اى ميزان كرده است كه در همان ضربه اوّل، حريف را دو نيمه كند. 
  على(ع) با نهايت هوشيارى مراقب حركات دست و پاى ابن عبدُوُدّ است. سپر آهنين و محكمش را پيش مى آورد و سر و گردنش را در پناه آن مى گيرد. ضربه ابن عبدُوُدّ پايين مى آيد و به سپر على(ع) اصابت مى كند، على(ع) دستش را بالا مى برد تا شدّت ضربه را با بازوى چپش مهار كند. 
  خداى من! شمشير سپر را مى شكافد، على(ع) روى دو زانو خم مى شود، شمشير به كلاه خود مى رسد، آن را هم مى شكافد و به فرق على(ع) مى رسد. خون سرازير مى شود.
  										* * *
  يكى از منافقان فرياد مى زند: «به خدا قسم على كشته شد».
  همه با شنيدن اين سخن ناراحت مى شوند، امّا منافقان خوشحال هستند. آنها ساليان سال است كه آرزوى كشته شدن على(ع) را دارند.
  ابن عبدُوُدّ هم فكر مى كند كه كار على(ع) تمام است و در خيال خام پيروزى است. او خبر ندارد كه على(ع) از چه روشى استفاده كرده است. وقتى شمشير ابن عبدُوُدّ مى خواست فرود آيد على(ع) با تمام توان به سمت بالا پريده است، و ضربه شمشير حريف را با زره خود گرفته است. او با اين كار، فرصتى به شمشير حريف نداده است تا در فضا گردش كند و شدّت بيشترى بگيرد.
  ناگهان و در يك چشم بر هم زدن، همان طور كه بر روى زانو نشسته است، تمام توان خود را بر بازوى راستش جمع مى كند و ضربه اى محكم بر بالاى دو زانوى حريف مى زند، ذوالفقار، زره حريف را مى درد و هر دو پاى او را قطع مى كند و او بر روى زمين مى افتد. ناگهان نعره ابن عبدُوُدّ در تمام فضا طنين انداز مى شود. اين صداى على(ع) است كه به گوش مى رسد: «الله اكبر»! 
  آرى! به كورى چشم همه منافقان، على(ع) پيروز اين ميدان است. ندايى آسمانى به گوش مى رسد: «ابن عبدُوُدّ كشته شد». 
  اكنون مسلمانان با خوشحالى تمام فرياد مى زنند: «الله اكبر!».
  										* * *
  سپاه احزاب در حيرت است، چگونه باور كند كه ديگر ابن عبدُوُدّ وجود ندارد تا صدايش لرزه بر اندام دشمن بياندازد. مرد اسطوره اى عرب بر خاك و خون افتاده است. 
  آخر على(ع) چگونه توانست در اين ميدان پيروز شود؟ چه شد؟ همه مى دانند كه از امروز ديگر على(ع)، مرد اسطوره اى عرب است. او پسر ابوطالب است!
  تا على(ع) در كنار پيامبر است، نمى توان كارى كرد. هيچ سردارى جرأت نخواهد كرد با على(ع) روبرو شود. اين براى ما شكست بزرگى است.
  										* * *
  على(ع) شمشير خود را به دست مى گيرد و به سوى آن چهار سوارى مى رود كه همراه ابن عبدُوُدّ از خندق عبور كرده بودند، آنها وقتى مى بينند على(ع) به سوى آنها مى آيد فرار مى كنند، آنها حتى جرأت نمى كنند به نبرد با او بيايند. 
  سه نفر از آنها از روى خندق عبور مى كنند، امّا اسب يكى از آنها، نمى تواند از خندق عبور كند و درون آن مى افتد. بعضى از مسلمانان شروع به انداختن سنگ مى كنند، على(ع) جلو مى رود وارد خندق مى شود و مردانه با او پيكار مى كند و روح اين كافر نيز به جهنّم واصل مى شود.
  										* * *
  على(ع) از كنار پيكر بى جان ابن عبدُوُدّ عبور مى كند و مى خواهد به سوى پيامبر بيايد. يك نفر به سوى جنازه ابن عبدُوُدّ مى آيد. او كسى نيست جز عُمَر بن خطّاب.
  او نگاه مى كند، زره بسيار قيمتى بر تن ابن عبدُوُدّ مى بيند، او تعجّب مى كند كه چرا على(ع) زره ابن عبدُوُدّ را برنمى دارد. طبق رسم عرب، اين زره قيمتى براى على(ع) است.
  او رو به على(ع) مى كند و مى گويد: چرا زره او را برنمى دارى؟
  على(ع) با بى تفاوتى عبور مى كند و به سوى پيامبر مى رود.
  اى عُمَر! تو فكر مى كنى على(ع) ارزشى براى اين زره قميتى قائل است؟ هرگز! اگر همه اين زره از طلا هم مى بود على(ع) نگاهى به آن نمى انداخت.
  على(ع) به اين نبرد نيامده است كه غنميت براى خود بردارد. او فقط براى حفظ اسلام شمشير زد و نبرد كرد.
  مى بينم كه هنوز نگاهت به زره ابن عبدُوُدّ است...
  										* * *
  تو به استقبال على(ع) مى روى، علىِّ تو زخمى شده است، تو زخم او را نگاه مى كنى و بر آن دستى مى كشى. به اعجاز دست تو، زخم او بهبود پيدا مى كند. حالا خاك از سر و صورت او پاك مى كنى و او را در آغوش مى گيرى. خدا بار ديگر جانِ تو را به تو بازگرداند.
  اكنون در چشمان على(ع) نگاه مى كنى و مى گويى: من كجا خواهم بود آن روزى كه صورت تو، با خون سرت رنگين شود؟
  هيچ كس نمى داند تو از چه سخن مى گويى؟ از كدام ضربه شمشير خبر مى دهى؟ تو فرداىِ دورى را مى بينى، مسجد كوفه و نماز و ضربه ابن ملجم!
  روزى كه على(ع) در سجده با خداى خويش خلوت مى كند و ابن ملجم ضربه اى بر سر او مى زند، درست همان جايى كه شمشير ابن عبدُوُدّ نشسته است.
  نگاهى به آسمان مى كنى و شكر خدا را به جا مى آورى. تا زمانى كه على(ع) در كنار توست دشمن تو خوار و ذليل است. 
  اكنون تو رو به على(ع) مى كنى ومى گويى: على جان! مى خواهى تو را مژده اى بدهم؟
  همه اين سخن را مى شنوند. آنها با خود مى گويند كه پيامبر چه مژده اى مى خواهد به على(ع) بدهد؟
  شايد پيامبر مى خواهد به او مدالى بدهد و از او تقدير كند، على(ع) شايسته بهترين تقديرهاست.
  نسيم خنكى مىوزد، بوى باران مى آيد، پيامبر دستان خود را بر بازوان قدرتمند على(ع) نهاده است و به صورتش خيره شده است و لبخند مى زند.
  										* * *
  «اى مردم! اى ياران من بدانيد كه ضربتِ على(ع)، نزد خدا بالاتر از عبادت جن وانس است».
  همسفر خوبم! تو هم مثل بقيّه اين سخن را مى شنوى. به فكر فرو مى روى، آخر چگونه ممكن است كه يك ضربت شمشير بهتر از عبادت جن و انس باشد.
  هزاران پيامبر در روى اين زمين نماز خوانده و عبادت خدا را انجام داده اند. آدم، موسى، عيسى، ابراهيم(ع) و... آيا ضربت على(ع) از عبادت همه آنها بالاتر است؟
  در طول تاريخ چقدر اهل ايمان، در راه خدا مجاهدت نموده اند و به شهادت رسيده اند، آنها خون خود را در راه خدا داده اند، زكريّا(ع)، مظلومانه شهيد شد و... آيا يك ضربت على(ع) بالاتر همه آن رشادت ها و شهادت ها است؟
  تا روز قيامت خدا مى داند چقدر مسلمانانى بيايند و عبادت خدا را انجام بدهند، آخر چگونه ممكن است ضربت على(ع) بهتر از همه آنها باشد؟
  اين سخن پيامبر است، به حكم قرآن او سخن ياوه نمى گويد، مبالغه نمى كند، سخن او عين حقيقت است. 
  										* * *
  آيا مى دانى راز تعجّب تو چيست؟ ما عادت كرده ايم كه به كميّت فكر كنيم، هميشه براى ما مقدار كار مهم جلوه مى كند، امّا پيامبر مى خواهد به ما درس بزرگى بدهد، به جاى كميّت به كيفيّت فكر كنيد. سعى كنيد كيفيت كار شما خوب باشد. ملاك برترى اعمال، به كيفيّت است نه كميّت.
  امروز على(ع) يك ضربه زد، آرى! يك ضربه بيشتر نبود، امّا اين ضربه چه ضربه اى بود؟ بايد روى اين فكر كنى؟
  روزى كه همه كفر در مقابل همه ايمان ايستاده بود. اگر على(ع) به ميدان نمى رفت، براى هميشه نداى توحيد كه راه پيامبران است، خاموش مى شد.
  اگر امروز على(ع) نبود، همه زحمات پيامبران، بى نتيجه مى ماند و پيام توحيد به آيندگان نمى رسيد. اگر شجاعت او نبود پيامبر كشته مى شد و همه مسلمانان قتل عام مى شدند.
  و اگر على(ع) نبود اسلامى باقى نمى ماند، ديگر كسى خداى يگانه را پرستش نمى كرد، بت پرستى و تاريكى همه دنيا را فرا مى گرفت، ديگر روشنايى باقى نمى ماند.
  على(ع) يك ضربت بيشتر نزد، امّا با همين ضربت، تاريخ گذشته را زنده كرد و آينده را آبيارى كرد. هر كس كه فردا نمازى بخواند و عبادتى انجام بدهد، مديون على(ع) خواهد بود.
  										* * *
  اكنون پيامبر دست هاى خود را رو به آسمان مى گيرد و با خداى خويش سخن مى گويد: 
  بار خدايا! از تو مى خواهم كه امروز به على(ع)، فضيلتى عنايت كنى كه تا به حال آن فضيلت را به ديگرى نداده اى و در آينده هم به كسى نخواهى داد!
  نگاهش به آسمان دوخته شده است، او منتظر است، به راستى خدا چه هديه اى، چه مژده اى و چه فضيلتى براى على(ع) خواهد فرستاد؟
  جبرئيل نازل مى شود و در دست او ميوه اى از ميوه هاى بهشتى است. آن ميوه، ميوه تُرنج (بالنگ) است. بوى خوش آن تمام فضا را فرا مى گيرد.
  جبرئيل رو به پيامبر مى كند و مى گويد: خدايت سلام مى رساند و مى گويد: اين ميوه را به على بده! 
  پيامبر آن ميوه را مى گيرد و على(ع) را صدا مى زند: على جان! خدا از بهشت برايت هديه فرستاده است.
  پيامبر ميوه را در دست على(ع) مى نهد، ترنج شكافته مى شود. در وسط آن با خط سبزى، اين نوشته ديده مى شود: «اين هديه از خدا براى على است».
  										* * *
  هيچ كس، راز اين هديه را نمى داند؟ چرا خدا براى على(ع) چنين هديه اى فرستاده است؟
  اين چه فضيلتى است كه هيچ كس تا به حال آن را نداشته است ونخواهد داشت؟
  همسفرم! فكر مى كنم اگر حدود ده ماه ديگر صبر كنى و سال ششم هجرى فرا برسد شايد بتوانيم اين راز را كشف كنيم.
  يك سال ديگر خدا به على(ع)، دخترى به نام زينب(س) بدهد، شايد زينب(س) از اين ميوه بهشتى باشد...
  هيچ پدرى تا به حال دخترى همچون زينب(س) نداشته و نخواهد داشت. شايد از اين ميوه بهشتى، خدا به على(ع)، زينب(س) بدهد. و تو چه مى دانى زينب(س) كيست.
  و تاريخ چه مى داند زينب(س) كيست...


