# jomle

title: بهترین زمان ورزش در زمستان
text:
  بهترین زمان ورزش در زمستان

   
   

  یك متخصص گیاهان دارویی گفت: ورزش تأثیری مستقیم در پیشگیری و درمان بیماریهای قلبی، عروقی ، سرطان، افسردگی و دیابت دارد.

   

  ورزش در طب سنتی ایران اهمیت فراوانی داردبه طوری كه حكیم بوعلی سینا در كتاب قانون در بحث تدابیر مشترك، مهمترین تدبیر را در درجه نخست، ورزش كردن و سپس تدبیر غذا و تدبیر خواب می داند و از این رو سخن خود را با تدبیر ورزش آغاز می كند.

   

  حیات بدون غذا محال است و غذایی كه تمامی آن جذب عضو شود معمولا وجود ندارد، بلكه در هر مرحله از مراحل هضم بخشی از آن به صورت ماده زاید درمی آید و طبیعت می كوشد آن را از طریق مدفوع، ادرار و عرق از بدن دفع كند.

   

  همیشه تعداد كمی از این فضولات دفع نمی شود و در بدن باقی می ماند كه به مرور زمان در بدن تجمع پیدا كرده سبب بیماری می شود و بدین جهت چاره ای جز این نیست كه آنها را از بدن بیرون برانیم بنابراین بهترین راه برای دفع این مواد زاید، ورزش و حركت بدنی است.

   

  ورزش حركتی است تابع اراده، هرگاه كه فرد حركت می کند، اندام ها از حركت گرم می شوند و حرارت غریزی ایجاد می شود و مفاصل، رباطها و عضلات محكم می شوند.

   

  بهترین زمان ورزش از نگاه حكمای طب سنتی در فصل بهار نزدیك ظهر و در تابستان اول روز و در زمستان آخر روز است.

   

  ورزش، حرارت ملایم پدید می آورد و به دفع مواد زائد کمک می کند.

   

  اندام بدن بر اثر ورزش برای پذیرش غذا آمادگی بیشتری می یابند زیرا مواد زاید آنها دفع شده و جای غذا خالی مانده است.

   

  با توجه به اثر ورزش در دفع مواد زائد می توان گفت كه ورزش تأثیری مستقیم در پیشگیری و درمان بیماری های قلبی، عروقی، سرطان، افسردگی و دیابت خواهد داشت.

  منبع:ایسنا


title: ورزش صبحگاهي؛ سلامت، سرزندگي و نشاط
text:
   ورزش صبحگاهي؛ سلامت، سرزندگي و نشاط

    
   

  ساعت زنگ مي‌زند. واي چه قدر بد. بايد بيدار شوم. پتو، تشك و بالش چون آهنربا شده‌اند و ذرات تن من هم چون براده‌هاي آهن. كمي بيشتر بخوابم. چرا روي پلك‌هايم وزنه آويزان است؟ نه بايد بيدار شوم به سركار بروم. كي صبح اول صبح ميل به صبحانه دارد؟ شايد بين راه غذاي مختصر خوردم. الآن هم كه پشت ميزم نشسته‌ام به شدت خواب‌آلود و كسل هستم.

   

  كي بعدازظهر مي‌شود تا به خانه بازگردم؟‌اي كاش امروز، روز تعطيل بود و مي‌توانستم تا لنگ ظهر بخوابم. اين‌ها درد دل انسان‌هايي هستند كه از فرط تنبلي و كاهلي دوست ندارند هيچ وقت رخت خواب را رها كنند.

   

  اين افراد لازم است بدانند كه اگر پا به سن گذاشتند نبايد آرزوي كيمياي سلامتي را در سر بپرورانند چون حس سرزندگي مدت‌ها است كه از زندگي اين عده رخت بر بسته است.

   

  ورزش صبحگاهي؛ سلامت، سرزندگي و نشاط

   

  كارشناسان ابراز عقيده مي‌كنند كه ورزش صبحگاهي براي همه لازم است. اين افراد بر اين باورند كه اولين برنامه آحاد جامعه بايد ورزش صبحگاهي باشد. شايد شما به خود بگوييد كه فقط صبح‌ها 10 دقيقه براي ورزش سبك وقت داريد. به ياد داشته باشيد كه حتي همان 10 دقيقه نيز كافي است.

   

  از ياد نبريد حتماً صبح‌ها بايد به هر طريقي بدن خود را به حركت در آوريد. تحقيقات نشان داده است ورزشكاران حرفه‌اي كه هر روز ورزش مي‌كنند، صبح‌هاي زود را براي فعاليت و تمرين بر مي‌گزينند.

   

  اگر همين الآن تصميم گرفتيد كه از اين به بعد ورزش كنيد، تصميم بگيريد كه ساعات آغاز ورزش شما حتماً صبح زود باشد. هنگامي كه شما صبح‌ها شروع به ورزش مي‌كنيد، متابوليسم بدنتان را به شدت افزايش مي‌دهيد و اين افزايش سوخت و ساز تا ساعت‌ها بعد در بدن شما ادامه خواهد يافت، از اين رو مي‌توان نتيجه گرفت كه اگر شما صبح زود ورزش كنيد، تا شب كالري بيشتري نسبت به ديگر روزها مي‌سوزانيد.

   

  از سويي ورزش صبحگاهي باعث افزايش ميزان انرژي در بدن شما مي‌شود و شما در طول روز كمتر احساس خستگي مي كنيد.

   

  جالب است بدانيد شما در روزهايي كه ورزش مي‌كنيد در مقايسه با روزهايي كه ورزش نمي‌كنيد تفاوت چشمگيري در ميزان انرژي و سرزندگي خود ملاحظه خواهيد كرد. برخي كارشناسان بر اين باورند كه ورزش صبحگاهي موجبات تنظيم اشتها را در طول روز براي فرد ورزشكار فراهم مي‌آورد. ورزشكاران به صورت خودكار ميان وعده‌هاي غيرضروري را حذف مي‌كنند و به جاي آن وعده‌هاي اصلي غذايي را به صورت كامل مي‌خورند.

   

  افرادي كه هر روز صبح به صورت روزانه، مستمر و مداوم ورزش مي‌كنند، ناخودآگاه ساعات خواب و بيداري خود را نيز تنظيم شده مي‌يابند.

   

  آنها سر ساعتي مشخص مي‌خوابند و صبح زود پس از يك خواب مكفي از خواب بر مي‌خيزند. اين‌كار به نوبه خود باعث تنظيم عملكرد غدد درون‌ريز شما كه وظيفه تنظيم ريتم شبانه روز بدن را بر عهده دارند، مي‌شود.

   

  جالب آنكه پس از ورزش و تنظيم ترشح غدد درون ريز از لحاظ رواني نيز اتفاقات عجيبي در بدن رخ مي‌دهد.

   

  چند ساعت پيش از بيداري، بدن شما را آماده بيدار شدن مي‌كند چون مي‌داند كه شما هر روز صبح چه كاري انجام مي‌دهيد.

   

  از اين طريق شما بسيار راحت‌تر از خواب برمي‌خيزيد، چون بدن شما آماده بيدار شدن است و برعكس بقيه روزها كه شما به زور بدنتان را بيدار مي‌كنيد، اعضا و جوارح شما گيج نمي‌شوند.

   

  در حالي كه فقط چند ساعت به بيدار شدن كامل مانده، تمامي سوخت و ساز بدن شما و هورمون‌هاي درگير در فعاليت و ورزش شروع به بالا رفتن مي‌كنند. از اين رو پس از بيدار شدن خود به خود احساس انرژي مضاعف در بدن خود مي‌كنيد.

   

  هورمون‌ها ترشح شده در خون براي آماده كردن بدن براي فعاليت، موجبات تنظيم فشار خون، سرعت ضربان قلب و خونرساني به عضلات را فراهم مي‌آورند. براي بعضي از افراد هم كه تصميم مي‌گيرند ورزش را شروع كنند، هيچ گاه آن صبح زود فرا نمي‌رسد. آنها هر روز صبح كه از خواب بيدار مي‌شوند، با خود مي‌گويند كه حالا امروز نه. صبح فردا حتماً به ورزش مي‌روم.

  اين افراد بايد بدانند كه صبح ورزش همين صبح است و بايد تنبلي را كنار بگذارند و به فعاليت‌ هدفمند بدني بپردازند. اين افراد بايد براي خود اين نكته را توجيه كنند كه فعاليت‌هاي بدني آن هم در صبح زود باعث افزايش ميزان انرژي و ارتقاي سطح سلامتي جسماني و رواني‌اشان خواهد شد. تحقيقات جديد انجام شده ثابت كرده است كه ورزش كردن مستقيماً باعث افزايش ضريب هوشي مي‌شود.

   

  براين اساس افراد ورزشكار، بين 4 تا 10 ساعت پس از تمرين هيچگاه احساس افت قدرت مغز و خواب‌آلودگي نمي‌كنند. اگر شما وقت كافي براي انجام حركات ورزشي در صبح نداريد سعي كنيد كه صبح‌ها بين نيم تا يك ساعت زودتر از خواب بيدار شويد. نگران كمبود خواب هم نباشيد. شما مي‌توانيد با خوابيدن زودتر در شب‌ها اين خلاء را پر كنيد.

   

  اين در حاليست كه پزشكان و محققان ثابت كرده‌اند، ورزش باعث ارتقاي كيفيت خواب نيز خواهد شد، از سوي ديگر، بيدار شدن در صبح زود ابتكار عمل را نيز بيشتر مي‌كند و فرد را قادر مي‌سازد تا براي ديگر كارهاي روزمره‌اش برنامه‌ريزي كند.

   

  در اين حال ورزش صبحگاهي براي شهرنشين‌ها بسيار بيشتر فايده دارد چون صبح‌هاي زود به علت تردد كمتر خودروها، آلودگي نيز از سطح پايين‌تري برخوردار است.

   

  ورزش صبحگاهي باعث مي‌شود تا ورزشكاران از گرماي طاقت فرساي صبح‌هاي تابستان نيز خلاصي يابند و با استفاده از هواي مطبوع صبحگاهي به ورزش خود بپردازند.

   

  براي افرادي كه قصد دارند به تناسب اندام دست يابند نيز ورزش صبحگاهي مي‌تواند بسيار مثمر ثمر واقع شود. چون همانطور كه پيشتر هم اشاره شد، حتي پس از پايان فعاليت ورزشي متابوليسم (سوخت و ساز) بدن براي چند ساعت در حد بالايي باقي مي‌ماند و بدن كالري بيشتري را نسبت به روزهاي معمولي مي‌سوزاند.

   

  ورزشكاران در صورت پشت كار مي‌توانند تمامي چربي‌هاي موجود در بدنشان را به عضله تبديل كنند و از زيبايي و تناسب اندامشان لذت ببرند. اكنون و با علم به اين مسائل بسيار مهم و صد البته مفيد كه فقط با ورزش كردن در صبح هنگام به دست مي‌آيد، بهتر است ساعت زنگ‌دار خود را كوك كني و فردا صبح با صداي آن بيدار شوي و به جست و خيز و ورزش بپردازي.

   

  براي انجام حركات صحيح ورزشي پيشنهاد مي‌شود كه ورزشكاران در پارك‌ها به صورت دسته جمعي كه عموماً يك مربي نيز آنجا مشغول آموزش است، به ورزش بپردازند و از فايده‌هاي بي مانند آن يك عمر لذت ببرند.‏

  منابع:

  worldritneess.org

  spark people.com

  livestrong.com

  http://www.ettelaat.com


title: معرفی رشته رزمی سایوکان
text:
  معرفی رشته رزمی سایوکان



  سيستم دفاع شخصي است و راه دفاع در برابر يك نفر مي باشد. سايوكان آناليز شده امتحان شده و مورد موشكافي قرار گرفته و به عنوان يك شاخه اصلي از هنر هاي رزمي به وسيله اساتيد هنر هاي رزمي فدراسيون جهاني پذيرفته شده است. در اين سيستم اهميت با تكنيكهاي شخصي نيست بلكه با بكار گيري جنبه هاي فكري مي باشد.

  مهم به نمايش درآوردن تكنيكها نيست بلكه بكارگيري فطري آنهاست كه اهميت دارد. در به كار گيري تكنيكها مي بايست عكس العمل فطري نقش داشته باشد و نبايد شامل جزئيات زياد به خصوصي باشد.


  در سايوكان دو برنامه آموزشي وجود دارد:
  1) سيستم دفاع شخصي جديد
  اين آموزش براي دوره زماني كوتاه 108 ساعت جهت يادگيري استراتژي دفاع شخصي ميباشد در اين دوره كوتاه با وضعيت واقعي روبرو خواهيد شد و در دفاع از خودتان به صورت فيزيكي و فكري موفق خواهيد شد. اگر شخص داراي قابليت بالاي تكنيكي نباشد اين مانع از بكارگيري استراتژي گوشين سايوكان نخواهد شد در خيابان جائيكه خيلي از سيستمها دچار نقصان ميشوند سايوكان تضمين دفاع شخصي بوده و ميتواند به طور كامل به كار رود.


  سايوكان براي كساني كه علاقه مند به هنرهاي رزمي بوده اند ولي تعليم آن را نديده اند و يا نتوانسته اند آن را ياد بگيرند و نياز به مشوق در اين امر را داشته اند ايده آل ميباشد.آن ميتواند توسط افراد با سن متوسط و بالاتر بدون هيچ مشكلي آموزش ديده شود. سيستم حمله يك به يك˛ يك به چند˛ با سلاح و بدون سلاح به كار گرفته و استفاده شود.
  برنامه هاي كوهاي ˛ سمپاي˛ كوتو سمپاي برنامه هاي آموزشي هستند و دانشجوياني كه برنامه سمپاي را به اتمام رسانده اند كمربند مشكي دان 1 را دريافت خواهند كرد.


  2) سيستم ناك دان
  اين در طبقه سيستمهاي فول كنتاكت جهاني مي باشد. در مبارزه هيچ گونه پوشش محافظتي پوشيده نمي شود. در اين سيستم مجددا توانايي فطري جهت پاسخگويي به حمله حريف توسعه مي يابد. حملات حريف بدون به كارگيري سيستمهاي پيچيده جواب داده ميشود با عكس العمل فطري فرونشانده خواهد شد. جزئيات زيادي براي مقابله با حريف وجود ندارد اما كارهاي بخصوصي انجام مي گردد. الان ديگر استفاده از جزئيات زياد تكنيكي موثر نمي باشد.


  مسابقاتي كه با ساير سيستمها برگزار مي شود شامل:

  كيوكوشين كاي كان˛ آشي هارا كاي كان˛ سي دو كان˛ شي دو كان˛ان شين كاي كان˛ يوشي كاي كان˛ اوياما(شي گرو اوياما) كاراته،كيك بوكسينگ
  سايوكان تلفيقي از تكنيكهاي انفرادي و گروهي دست و پا كه از ورزش هاي مختلف رزمي پيشرفته و فنون مبارزات آماتور و حرفه اي ميباشد، سايوكان داراي سيستمهاي مبارزاتي مختلف ميباشد.

  1- سايوكان-(لايت كنتاك)
  2- سايوكان-(سمي كنتاكت) بدون لوكيك و كليه تكنيكهاي پا از كمربند به بالا
  3- سايوكان-(فول كنتاكت ناك اوت)


  دفاع شخصي بصورت انفرادي:

  سلف دفنس (SELF DENSE) سيستم دفاع شخصي كه شامل درگيريهاي نزديك و پرتابها و همچنين درگيرهاي تن به تن و گروهي كه شامل نمايش انفرادي و دسته جمعي كه حركات كيك بوكسينگ حرفهاي در قسمت مربوط نشان داده ميشود.


  4- دفاع شخصي گروهي
  انواع سلاحهاي سرد : نانچیكو، ساي، چوب و شمشير و سانچیكو كه مربوط به سبك فوق ميباشد. ( كه داراي تكنيك به صورت انفرادي و دسته جمعي ميباشد)


  5- نمايشهاي انفرادي و گروهي
  سايوكان ميتواند طبق اساس نامه فدراسيون جهاني در كليه رويدادها مسابقات داخلي و خارجي رشته هاي كيوكشين- سيدوكان – اشي هارا - شي دو كان- ان شين-كيك بوكسينگ و... شرکت کنند.

  منبع:razmavar.com


title: آشنایی با سلاح پروانه
text:
  آشنایی با سلاح پروانه




  سلاح پروانه - شمشیر پروانه تقریبا اندازه ساعد است و دلیل آن هم این است که به راحتی در آستین و یا چکمه های بلند پنهان شود ، معمولا شمشیر پروانه به صورت جفت است و در چین باستان جدا از داخل آستین و چکمه آن را در دو طرف زین اسب نیز پنهان می کردند و در حقیقت این سلاح در جایی در هنگام مبارزه ظاهر می شده است که فرد مهاجم انتظار آن را ندارد.


  شمشیر پروانه یک رکاب برای حفاظت از انگشتان دست در مقابل ضربات و سلاح ها دارد.رکاب یا گارد محافظ که با دسته شمشیر یک حلقه غیر مدور می سازد باعث میشود تا حرکاتی که در آن با چرخاندن شمشیر همراه است آسانتر انجام شود و این کاربرد بیشتر در نمایشات و کاتاهای شمشیر مورد استفاده است.


  ساختار کلی شمشیر آن به گونه ای است که میتواند به کاربرد مهم آن اشاره کرد که همانند سلاح سای می تواند در هنگام فرود ضربه در راستای ساعد شخص حامل شمشیر قرار بگیرد و او را از ضربه های ناگهانی شمشیر رهایی بخشد که این مکانیزم همانند استفاده از یک سپر برای پخش کردن نیروی ضربه و از بین بردن قدرت تخریب و آسیب آن است.دقت کنید که شمشیر پروانه با چاقو پروانه تفاوت دارد.


  این سلاح اولین بار در کشور چین ساخته شده و مورد استفاده در ورزشهای رزمی قرار گرفته.شمشیر پروانه در ورزشهای رزمی چینی مورد استفاده است از جمله : وینگ چون ، هونگ گار و .... در رشته وینگ چون ،این سلاح به عنوان پایه و اساس سلاحهای این رشته محسوب می شود.

  منبع: razmikar.ir


title: آشنایی با سلاح تونفا
text:
  آشنایی با سلاح تونفا




  سلاح تونفا - تاریخچه تونفا برای اولین بار به کشور چین و اندونزی بر می گردد ، سلاح تونفا تقلیدی نزدیک از سلاح قدیمی به نام Mae sawk می باشد که خود بیانگر این است که سرچشمه این سلاح از خود کشور مالزی بوده است.


  کابرد اصلی تونفا زمانی پیدا شد که در زمان فرمانروایی اوکیناوا شوو برای تثبیت حکومت در جنگ داخلی این کشور و به دلیل محدودیت هایی که برای استفاده از سلاح گرم بود استفاده از این سلاح سرد رونق گرفت و بعد از آن نیز در نیروهای نظامی دنیا جای باتوم معمولی که شبیه به چماق بود را گرفت . تونفا سلاح سردی است که در صورت مسلط بودن به استفاده صحیح و کاربردی از آن هم در دفاع و هم در حمله بسیار کار آمد است.

  عده ای بر این باورند که سلاح تونفا از سلاح کاما نیز کپی برداری شده ، که البته سایت ورزشهای رزمی این ایده را قبول ندارد .


  ساختار کلی تونفا به این صورت است :

  تنه اصلی تونفا
  که در قدیم از چوب ساخته میشده و بیشتر از چوب درخت بلوط برای ساخت آن استفاده میکردند و در عصر کنونی تونفا از مواد گوناگونی وجود دارد که مهمترین ساختار آن از جنس پلاستیک فشرده است ، در ساختار تونفا نه سنگین بودن آن مطلوب است و نه سبک بودن آن البته این مساله اکنون بیشتر جلوه میکنید که توانایی ساخت مواد گوناگون به جایی رسیده که همین تونفا را میتوان در ورزنهای گوناگون از پلاستیک ساخت بدون آنکه تغییری در ظاهر و ابعاد داشته باشد.

  در حال حاضر اکثر تولید کنندگان این سلاح تنه اصلی آن را در طول 50 الی 60 سانتیمتر درست می کنند.


  دسته تونفا
  دسته تونفا در قطری ساخته میشود که کاملا در دست جای گیرد و انگشتان به دور دسته حلقه و مشت شوند  اتصال دسته تونفا به بدنه در قدیم خیلی قابل اتکا نبوده حتی در مواردی که به صورت یک تکه این سلاح را از دل چوب در می آوردند اما اکنون این سلاح دارای ساختار بسیار محکمی است ، در سر دیگر دسته که به بدنه متصل نیست معمولا یک برجستگی در قطر آن وجود دارد به این دلیل که ممکن است در کارکرد طولانی شما با این سلاح دست شما عرق کند و این برجستگی باعث میشود که عرق کف دست باعث خارج شدن سلاح از دست شما نشود.

  منبع: razmikar.ir


title: در باره شیرجه بیشتر بدانیم
text:
  در باره شیرجه بیشتر بدانیم




  تاریخچه شیرجه
  مورخان بر این باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به کشور یونان باستان باز می گردد ولی تنها اطّلاعاتی که در این باره وجود دارد مربوط به نقوش مقبره ای در شهر ناپل در کشور ایتالیا می باشد که قدمت آن به 2500 سال می رسد . در روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده می شود که در حال شیرجه زدن از روی سکوی مرتفعی می باشد که احتمالا باید صخره یا پرتگاهی بوده باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخره ها و پرتگاه ها به درون آب های دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند.

   

  بعد ها در قرن 17 هنگامی که ژیمناست های آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیشتر حرکات نمایشی خود را در ساحل دریا انجام می دادند و عده ی کثیری را برای تماشا به ساحل دریا می کشاندند ، آهسته آهسته این رشته ی ورزشی تکمیل شد. نهایتا تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشته ی ورزشی تبدیل شد که به آن شیرجه ی آزاد گفته می شود.


  واژه ای که حتی پس از ورود این رشته به مسابقات المپیک سنت لویس آمریکا در سال1904 به صورت شیرجه و شنا در زیر آب همچنان به آن اطلاق گردید. در انگلستان و در قرن 17 ابتدا مسابقات شیرجه ی ساده در برکه ها و رودخانه ها و بندر ها و از روی رود خانه ها ، پل ها و صخره ها انجام می شد در سال 1889 مسابقات شیرجه ی ساده برای اولین بار در اسکاتلند برگزار شد که ارتفاع سکوی شیرجه دو متر بود در سال 1895 جامعه غریق انگلستان اولین مسابقات شیرجه ی ساده را در لندن ترتیب داد که ارتفاع سکوی پرش در این مسابقات 5 و 10 متربود و در سال 1908 شیرجه به عنوان یک ورزش حرفه ای وارد المپیک شد و دارای زیبایی و فرم و حرکات و امتیاز بندی شد.


  بعد از المپیک 1924 پاریس مسابقات شیرجه به صورت مدرن برگزار گردید. در سال 1929سیستم تقسیم بندی شیرجه ها با توجه به حالت شروع از روی سکو یا تخته ، حالت رو به آب یا پشت به آب و یا مسیر چرخش در هوا به طرف جلو یا عقب و چرخش های حول محور عرضی یا طولی به شش گروه یا خانواده تقسیم شدند.
  در ابتدا شیرجه ها به ترتیب شماره از 1 تا 56 شماره گذاری شده بودند . این روش تا زمان المپیک1956 ملبورن که نحوه ی شماره گذاری به صورت فعلی برای شیرجه ها ایجاد شد، ادامه داشت. کشور بریتانیا که جزء کشور هایی است که مدت 78 سال پیشگام شیر جه ی انفرادی بوده است می تواند هم چنان به عنوان معرفی کننده ی رشته ی شیرجه ی جدید از سایر کشورها پیشی گیرد.


  تا سال 1996 آتلانتا ، شیرجه از تخته ی فنری 3 متر و سکوی 10 متر همچنان اجرا می شد.
  با این تفاوت که مدل جدید یک تیم دو نفره ، همزمان و در یک ارتفاع از تخته 3متر یا سکوی 10متر به صورت همزمان شیرجه می روند و هماهنگی و نظم حرکا ت آنها توسط داوران سنجیده می شود. این رشته از شیرجه به نام شیرجه های هماهنگ نامیده می شود.


  ورزشکاران رشته شیرجه چه از ارتفاع بلند شیرجه روند و چه از ارتفاع کوتاه جزء شجاع تر ین و هنرمندترین ورزشکاران به حساب می آیند. آنها برای اجرای این حرکت به هماهنگی زیاد عصب و عضله نیاز دارند چرا که جهش آنان از سکوی 10متری انرژی کافی برای رسیدن به سرعت 55 مایل در ساعت را در لحظه ی برخورد با سطح آب فراهم می کند.
  سرعتی که اگر در هنگام برخورد با آب، فرد دچار اشتباه شود و یا کاملا" عمود نباشد با خطر بسیار جدی رو برو خواهد بود.


  بطور مثال در مسابقات 1988 المپیک سئول مشاهده گردید که گرگ لگانیس قهرمان آمریکایی و ستاره ی مسابقات در حین اجرای حرکات 5/2 فرنگی از تخته ی 3متر به تخته برخورد نمود و آب استخر را خونی کرد. خوشبختانه جراحت وی با چند بخیه بهبود یافت و وی به مسابقات ادامه داد و قهرمان این مسابقات شد.
   مثال دیگر آن که دیمتری سائوتین قهرمان روسی در المپیک گذشته و مسابقات جهانی در المپیک 2004آتن در مسابقات شیرجه هماهنگ از تخته 3متر با تخته برخورد کرد و باعث شد تیم روسیه از مقام اول به مقام یکی مانده به آخر تغییر مکان دهد که باعث حیرت همگان در این رشته شد.

  بزرگترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید می کند این است که از ناحیه ی سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل هایی که شناخته شده نمی باشند، برخورد نماید.

   

  آسیب دیدگی در شیرجه
  ممکن است این خطرات در هنگام شیرجه رفتن پیش آید :
  1 - ورود بد به آب
  2 - برخورد به تخته یا سکوی پرش
  3- فشار وارده به گوش
  4- برخورد به کف استخر با عمق کم آب و یا اشیاء زیر آب


  1-ورود بد به آب : معمولاً آسیب هایی که در اثر برخورد ناشیانه با آب پیش می آید جدی و خطرناک نیست و ممکن است چند لحظه سوزش در بدن ایجاد شود ولی در مدت کوتاهی بر طرف می شود . اگر پاها هنگام ورود به آب بیش از حد برگردد و یا زودتر از زمان لازم شیرجه رو بدنش به طرف بالا قوس دهد یعنی قبل از این که بدنش کاملاٌ در آب فرو رود به سطح آب بیاید ممکن است ضربه ی شدیدی به مهره ی کمرش وارد شود.


  2-برخورد به تخته یا سکوی پرش : به طور کلی صدماتی که در اثر برخورد تخته یا سکوی پرش پیش می آید، به ناحیه ی سر محدود می شود و این مسئله اغلب شامل شیرجه های گروه مهتاب (تو) و فرنگی می باشد که به علت خطای جدا شدن از سکو یا تخته پرش ، پیش می آید و گاهی بسیار جدی می باشد اما به ندرت اتفاق می افتد. در هر حال جراحات وارده بر سر را باید جدی گرفت و در صدد معالجه پزشکی بر آمد.


  3-فشار وارده بر گوش ها : افرادی که به زکام یا نا راحتیهای گوش یا سرماخوردگی مبتلا هستند نباید به عمق سه متری آب بروند چون ممکن است که گوش داخلی دچار عفونت شده یا پرده صماخ گوش پاره شود فشار آب همراه با عمق آب افزایش می یابد به طوری که سرعت افزایش آن برای هر فوت (3% متر) حرکت به طرف پایین می باشد .


  4- برخورد به کف استخر با عمق کم آب و یا اشیاء زیر آب : بزرگترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید می کند این است که از ناحیه سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل هایی که شناخته شده نمی باشند برخورد نماید. این مسئله در بسیاری موارد موجب فلج نسبی به علت آسیب دیدگی نخاع و در موارد شدید منجر به مرگ خواهد شد. البته چنین اتفاقی به ندرت برای شیرجه روندگان مسابقات پیش می آید زیرا عمق آب با قوانین و مقررات رسمی مطابقت دارد.


  ارتفاع قد و وزن شیرجه رونده و زاویه ی شیرجه نسبت به سطح آب
  ارتفاع قد شیرجه رونده :

  برای جلوگیری از صدمات نباید هیچ گونه شیرجه ای به طور عمودی (حتی در مورد لبه ی استخری) در استخرهایی اجرا گردد که عمق آن کمتر از قد شیرجه رو در حالت کشیده (یعنی زمانی که بازوها در بالای سر قرار گرفته است) باشد. زمانی که بدن به طرف کف استخر حرکت می کند و در آب غوطه ور می شود، با نیروی پرتاب آب به طرف سطح مواجه می شود و به نیروی حرکتی زیادی برای رفتن بیشتر به عمق آب نیازمند خواهد بود.


  -فاصله افت :

  اگر ارتفاع مشخص و معینی را در نظر بگیریم، همه ی شیرجه روندگان بدون توجه به وزن بدنشان با یک سرعت وارد آب خواهند شد. شتاب زمان ورود به آب فقط به فاصله ی افت بستگی دارد. از آنجا که نیروی حرکتی فرآیند حجم و شتاب بدن در زمان ورود به آب است شیرجه رفتن از ارتفاع زیاد نیز شتاب لحظه ی ورود به آب را افزایش داده و آب برای خنثی نمودن نیروی حرکتی زیاد به عمق بیشتری نیازمند خواهد بود.

  زاویه ی ورود و عمق آب :

  زمانی که از لبه ی استخر یا سکو های پرش کم ارتفاع به درون آب شیرجه زده می شود می توان از هر زاویه ای از زاویه نزدیک به خط عمود گرفته تا زاویه نزدیک به خط افق وارد آب شد. وظیفه شیرجه رونده این است که قبل از هر اقدامی در جهت شیرجه رفتن به درون آب عمق آب را بررسی کند. پرش به طور عمودی با پا به درون آب سریعترین روش رسیدن به کف استخر است و این کار بهترین امتحان برای سنجش عمق آب می باشد. اگر عمق آب کم بود و امکان ورود عمودی به آب وجود نداشته باشد باید زاویه ورود به آب را متناسب به عمق آب تغییر داد.


  اگر شیرجه روندهای با زاویه ی 60درجه نسبت به عمق آب شیرجه برود عمق آب باید 5 فوت – 7 اینچ ( 1/70 متر) باشد و اگر با زاویه ی 30درجه وارد آب شود به عمق 4 فوت ( 1/20متر) نیاز می باشد و اگر با زاویه 15درجه شیرجه برود عمق 2فوت (0/61متر) کفایت می کند .

  منبع: rasekhoon.net


title: آشنایی با ورزش جهت‌یابی
text:
  آشنایی با ورزش جهت‌یابی




  جهت‌یابی همان پیدا کردن مسیر مشخص با استفاده از نقشه و قطب‌نماست. ورزش جهت‌یابی دارای اصول و قواعدی است که آموزش آنها در گذشته فقط مخصوص افراد نظامی بود؛ ولی امروزه با تأسیس فدراسیون بین‌المللی جهت‌یابی و تعمیم آن به همه افراد علاقه‌مند، این رشته به یک ورزش پایه و مفرح تبدیل شده است.


  رشته جهت‌یابی به دلیل توانایی‌‌های بالای جسمی و ذهنی که برای افراد ایجاد می‌کند، طی چند سال اخیر مورد توجه کشورهای مختلف قرار گرفته است. کشورهای شرکت کننده در مسابقات جهانی این رشته معمولاً از کارکنان نیروهای مسلح خود برای عضویت در تیم‌های ملی استفاده می‌کنند.
  ورزش جهت‌یابی با قدمت 66 ساله در کشورهای جهان و 20 ساله در ایران توانسته است با جذب علاقه‌مندان بسیاری در سنین مختلف جایگاه ویژه‌ای را برای خود کسب نماید، به طوری که برای گردش‌کنندگان در طبیعت،کوهنوردان، اتومبیلرانان، اسکی‌بازان و توریست‌ها بسیار مفید و راهگشای مسیر آنان می‌باشد و در زندگی آنها به عنوان یک اصل قرار گرفته است.

   

  ورزش جهت‌یابی از جمله ورزش‌های بسیار سودمند می‌باشد که علاوه بر تاثیرات مثبت جسمی و روحی که بر فرد می‌گذارد، به طور مستقیم با تصمیم‌گیری‌های صحیح زندگی مرتبط می‌باشد.

   

  سه فاکتور مهم این ورزش عبارتند از:
  -سلامت کامل جسمانی
  -تبحر در نقشه‌خوانی و استفاده از ابزارها
  -تصمیم‌گیری در شرایط سخت
  جهت‌یابی ورزشی علمی است که فرد با داشتن یک نقشه که تعدادی هدف بر روی آن مشخص می‌باشد با پیدا کردن مسیرهای مرتبط، اهداف را جست و جو و پیدا می‌نماید. ورزشکار می‌تواند از قطب‌نما در مکان‌هایی که امکان پیدا کردن اهداف مشکل است استفاده نماید. فرد در ابتدا با دانستن چگونگی پیدا کردن جهت شمال و سپس جهات دیگر، فراگیری ورزش جهت‌یابی را آغاز می‌نماید.


  تاریخچه ورزش جهت‌یابی
  بازی پیدا کردن مسیر مشخص با قطب‌نما و نقشه ابتدا در نیمه اول قرن بیستم در کشورهای اسکاندیناوی به صورت نوعی ورزش و مسابقه رواج داشت؛ اما به تدریج با توسعه CISM به سراسر دنیا گسترش یافت.
  این ورزش یکی از جدیدترین ورزش‌های نظامی است. در سال ۱۹۵۶ اولین دوره مسابقات قهرمانی این رشته توسط کشور سوئد برگزار شد و اکنون موفقیت آن روز به روز در حال افزایش است. ورزش جهت‌یابی در واقع نوعی مسابقه است که در زمین ویژه و زمان مشخصی انجام می‌شود. مسیر مورد نظر در نقاط کنترل شده، ‌نشانه‌گذاری شده است و باید توسط دوندگان جست و جو و کشف شود.


  قوانین و مقررات مسابقات جهت‌یابی
  در ابتدای قرن بیستم جهت‌یابی ورزش مخصوص کشورهای اسکاندیناوی بود. اولین مسابقه جهت‌یابی در کشور سوئد در ساال 1965 برگزار گردید. جهت یابهای ارتش در بعضی از فدراسیون‌های جهت یابی در مسابقات حضور برجسته ای دارند. جهت یابی یک مسابقه با زمان انفرادی است که در زمین‌های مختلف (اساساً جنگلی) انجام می‌گیرد و مسیرها به وسیله نقاط کنترلی و ثابت علامت‌گذاری می‌شود و دونده‌ها بایستی آنها را کشف نمایند.
  در مسابقات جهت‌یابی اساساً جدیدترین مقررات مسابقات جهانی (WOC) متعلق به فدراسیون بین‌الملی جهت‌یابی (IOF) به کار برده می‌شود و مسابقات در چهار رشته ورزشی متفاوت در جهان برگزار می‌گردد:
  جهت‌یابی پیاده، جهت‌یابی اسکی، جهت‌یابی دوچرخه کوهستان، جهت‌یابی با ویلچر

   

  سابقه ایران در مسابقات جهانی
  - ۱۳۷۱ در برزیل، آشنایی با ورزش جهت‌یابی
  - ۱۳۷۷ در سوئیس، کسب تجربه
  - ۱۳۸۶ در کرواسی، شرکت در مسابقات
  -۱۳۸۸ در استونی، شرکت در مسابقات
  -۱۳۹۰ در برزیل، شرکت در مسابقات***

  منبع:hamshahrionline.ir


title: بازی گروهی کرلینگ
text:
  بازی گروهی کرلینگ



  کرلینگ بازی گروهی ورزشی و تفریحی است که بین دو گروه روی سطح بسیار مسطح و هموار یخ انجام می‌شود.در این بازی گرده‌ای سنگین از جنس سنگ خارا را، که «سنگ» خوانده می‌شود، به سوی نقطه هدف، که «خانه» خوانده می‌شود، رها می‌کنند.
  برای اثرگذاری در مسیر سنگ دو تن از بازیکنان جلو و اطراف سنگی را که در حال حرکت است جارو می‌زنند. هر بازی هشت دور انجام می‌شود.
  هر تیم چهار بازیکن دارد و می‌تواند هشت سنگ رها کند. گروهی که در آخر بازی بیشترین امتیاز را داشته باشد برنده‌است. امتیاز بر اساس نزدیکی سنگ‌ها به نقطه هدف تعیین می‌شود.
  کرلینگ از بازی‌های کهن اسکاتلند است و امروزه در بسیاری از کشورها رواج دارد. کرلینگ از بازی‌های المپیک زمستانی نیز هست.

  منبع:fa.wikipedia.org

   


title: اسب هاو ابزار چوگان
text:
  اسب هاو ابزار چوگان




  در ورزش چوگان معمولاً از اسبهای کوتاه قد استفاده می‌شود، بدین منظور پونی‌ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. در یک بازی معمولاً از یک اسب حداکثر در دو چوکه استفاده می‌شود، البته باید بین آن‌ها یک چوکه استراحت به اسب داده شود.


  وسائل ضروری اسب در حین مسابقه چوگان
  -بانداژ برای حفاظت چهار ساق اسب به منظور عدم برخورد ضربات توپ و یا چوب چوگان به ساق‌ها.
  -انتخاب افسار (دهنه، لگام) مناسب جهت کنترل هرچه بهتر اسب در حین مسابقه.


  وسائل ضروری سوارکار
  -کلاه ایمنی مخصوص چوگان
  -دستکش
  -شلاق چوگان که اندازه آن تقریباً معادل ۱۰۶ سانتیمتر می‌باشد و علت آن نیز سهولت استفاده از آن حین مسابقه‌است.
  -چکمه سوارکاری بدون بند
  -زانوبند


  اندازه چوب چوگان و توپ
  چوب چوگان دارای طولی معادل ۱۲۹ سانتیمتر می‌باشد که انتهای آن به صورت استوانه‌ای است. معمولاً برای ساخت آن از چوب بامبو یا چوب‌های سبک و مقاومی همچون چوب درخت خرمالو استفاده می‌شود. قطر توپ حدود نیز ۲۵/۸ سانتیمتر است و در حدود ۱۴۱-۱۲۷ گرم وزن دارد، جنس توپ از چوب بید و یا بامبو می‌باشد. البته در بازی‌های تمرینی از نوع پلاستیکی و فومی آن هم استفاده می‌شود.

  منبع:tebyan-zn.ir

   


title: آشنایی با سلاح (سانچیکو)
text:
  آشنایی با سلاح (سانچیکو)




  این سلاح که یک خرمن کوب (گندم کوب) چینی است که از سه قطعه‌ی فلزی یا چوبی که توسط زنجیر فلزی یا طنابی که به یکدیگر متصل شده است، ساخته می‌شود. این سلاح ، نوع پیچیده‌ تر سلاح معروف نانچاکو است که دارای دو تکه است. از آنجا که قطعات می‌توانند حول یکدیگر بچرخند می‌توانند ضربات مهلکی را وارد کنند. همچنین وجود مفاصل برای ضربه زدن به افرادی که در پشت محافظی قرار گرفته‌اند به فرد کمک می‌کند.


  تاریخچه:
   از نظر تاریخی اطلاعات دقیقی از مخترع آن در دست نیست. ساخت آن را به استاد سامبا در معبد هانون یا به چائو هانگ یین اولین امپراتور سانگ دینستی نسبت می‌دهند.


  مشخصات سلاح سانچیکو:
  در زمان گذشته معمولا سانچیکو از همان چوبهای بامبو ساخته می شده است که با استفاده از کنف و یا چرم اسب تکه های آن به هم متصل بوده است .این سلاح در حال حاضراز چوب، پلاستیک فشرده، آلومینیم و … ساخته میشود و رابط بین قسمت‌ها معمولا زنجیر است ولی مفاصل چرخان نیز به کار گرفته می‌شود. طول هر بازو باید به اندازه دست کسی باشد که می‌خواهد از آن استفاده کند. اما درسایز۶۰ تا ۷۰ سانتی‌متری بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

   

  قطر بازوها حدود ۳ سانتیمتر است ولی باید به گونه‌ای باشد که به راحتی در دست قرار گیرد. هنگام در درست گرفتن بازوی سلاح، دست کاملا بسته شود. طول رابط هر مفصل را تقریبا ۱۲ یا ۱۳ سانتیمتر در نظر می‌گیرند.


  کاربرد و نقاط قوت:
  طول کلی این سلاح به اندازه سلاح بو است. بسیاری از حرکات آن شبیه چوب است مانند چرخاندن بالای سر، حرکات هلی کوپتری، چرخش پشت کمر و روی گردن. بسیاری از حرکات آن را می‌توان با چوب نیز تمرین کرد. همچنین دارای حرکات مشابهی با اسکریما و نانچاکو است. با کنترل کردن یک قطعه از سلاح آن را می‌توان به صورت کوتاه‌ تر و دو تکه به کار گرفت. این سلاح قابلیت این را دارد که برای فواصل طولانی (به کار گیری سه قطعه)، فواصل متوسط (استفاده از دو قطعه)، فواصل کوتاه (جمع کردن سلاح و یک قطعه) مورد استفاده قرار گیرد.


  با بکارگیری قسمت‌های مختلف سلاح،‌ می‌توان از آن برای حمله، کوبیدن، دفاع کردن، شوک وارد کردن، خلع سلاح کردن و چرخاندن حریف استفاده کرد. زنجیرها این قابلیت را به فرد می‌دهند تا سلاح دشمن را مهار نماید. همانگونه که ذکر شد، این سلاح قابلیت بکارگیری در فواصل مختلف را دارد.

   

  شاید یکی از مهمترین کاربرد های آن استفاده کوتاه برد در مقابل سلاح های بلند است، که می‌توان با کمک بازوهای سلاح، سلاح حریف را مهار و قفل نمود و با کمک بازوی آزاد دیگر حمله کرد. یکی از موارد جالب و کاربردی سانچیکو استفاده در مبارزه‌هایی بوده است که طرفین مبارزه بر روی اسب بوده اند که طول زیاد سانچیکو بسیار کار آمد بوده است.

   

  حتی در صورتی که طرف مبارزه در حال فرار بوده از سانچیکو برای زمین زدن اسب استفاده میکردند به این صورت که آن را طوری پرتاب میکردند که دور پای اسب حلقه میشد و اسب به زمین میخورد.
  هرچند که با کمک بازوهای تاشو، ‌این سلاح را می‌توان در مقابل سواره نظام و یا افرادی که در پناه مانع قرار گرفته‌اند بکار گرفت، اما نداشتن لبه های تیز و تیغه، باعث شده تا آنرا به عنوان یک سلاح دفاعی مطرح کنند.


  نقاط ضعف سلاح سانچیکو:
  یکی از بارزترین نقاط ضعف این سلاح عدم کنترل آن است. کاربرد آن در طول میانی یا بلند آن و هنگام عدم اصابت ضربه به حریف، باعث چرخش بازوها به سمت خود فرد خواهد شد. به این دلیل زمان زیادی از استادان هنر رزمی باید صرف کنترل و به کارگیری مجدد این بازوها شود. هرچند با توجه به نسبت طول زنجیر به بازوها این سلاح، از سلاح هایی که دارای انعطاف بالاتری هستند راحت تر کنترل می‌شود. هنگام استفاده در برد کوتاه نیازی به کنترل نیست زیرا بازوی اول و سوم در دست قرار گرفته اند و بازوی دوم هم مجال حرکت زیادی ندارد.

  نکته:
  کار کردن با این سلاح به علت اینکه سلاحی پیچیده و چند گانه است کاری دشوار است، و برای افراد مبتدی توصیه نمی شود.


  منابع:
  ninjadojo..ir
  cukdi.com
  razmavar..com


title: آشنایی با اسکیت نمایشی
text:
  آشنایی با اسکیت نمایشی




  اسکیت نمایشی ( Figure skating)‏ یا پاتیناژ نمایشی(Patinage artistique)‏ ویا یخماله نمایشی یکی از ورزش‌های المپیک است که در آن افراد به طور تکی، دو نفره یا گروهی به اجرای چرخش، پرش و دیگر حرکات چالش‌برانگیز روی یخ می‌پردازند.این ورزش از ورزش‌های رسمی المپیک زمستانی محسوب می‌شود.

  اتحادیه جهانی اسکیت (ISU) مسؤول برگزاری مسابقات این ورزش و پرورش داوران این رقابت ها در کشور های مختلف می باشد.مسابقات این ورزش از سطح مقدماتی و پایه ای تا سطح حرفه‌ای چون مسابقات ملی و بین‌المللی و المپیک برگزار می شود.


  رشته‌ها
  اسکیت نمایشی بازی‌های المپیک زمستانی شامل سه ( یا در واقع چهار) رشته است :
  رقابت‌های انفرادی: در دو دسته مردان و زنان برگزار می شود و شرکت کنندگان به اجرای حرکات خود به صورت فردی می پردازند.
  در رقابت های دونفره : هر تیم از یک ورزشکار زن و یک ورزشکار مرد تشکیل می شود که با همکاری یکدیگر به اجرای حرکات ویژه ای بر اساس نظم و انضباط خاص خود می پردازند؛این حرکات شامل «جهش با پرتاب» که در آن ورزشکار مرد با بلند کردن ورزشکار زن و پرتاب او به سمت بالا و اجرای حرکت چرخش توسط ورزشکار زن در روی سطح یخ به اجرای این حرکت می پردازد؛
  حرکت «آسانسور» که در آن مرد ورزشکار زن را در بالای سر خود نگاه می دارد؛ حرکت «چرخش جفت» که در آن هردو ورزشکار با هم در یک محور مشترک به چرخش می پردازند، و دیگر حرکاتی از قبیل چرخش ها و جهش ها و دیگر حرکات مخاطره آمیز می باشد.


  رقص روی یخ  : نیز گونه دیگری از اسکیت نمایشی است که توسط یک تیم دونفره متشکل از یک ورزشکار مرد و یک ورزشکار زن انجام می شود.تفاوت رقص یخی با رقابت‌های دونفره در این است که ورزشکاران در رقص یخی بر روی رفت و آمد های پیچیده تر و حرکات سنتی رقص بالروم تمرکز دارندالبته قوانین برخی از حرکات رقص نمایشی مانند حرکت آسانسور با رقابت های دونفره متفاوت است.


   در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۴ رویداد تیمی شامل چهار رویداد انفرادی مردان٬ انفرادی زنان٬ دونفره و رقص یخی برگزار می شود. اسکیت هماهنگ یکی دیگر از رشته های ورزش اسکیت نمایشی است که جزء ورزش های المپیک نمی باشد .


  اسکیت هماهنگ شامل ۱۲ تا ۲۰ ورزشکار است .حرکت های نمایشی باید با نظم و هماهنگی ویژه ای انجام گیردواعضای تیم باید با یکدیگر یکپارچگی کامل داشته باشند.

  منبع:گلد اسپورت


title: تجهیزات و اصول بازی اسنوکر
text:
  تجهیزات و اصول بازی اسنوکر




  اسنوکر یک بازی با چوب است که بروی میز بزرگی که با ماده‌ای از جنس فلانل پوشیده شده و داری شش سوراخ است بازی می‌شود.این سوراخ‌ها در چهارگوشه میز و دو سوراخ در وسط کنارهٔ میز است قرار دارند.
  روی میز که سبز رنگ است به یاد دورانی که بازی بر روی چمن انجام میشده است رنگ آمیزی گشته که در آن زمان ضربه‌ها با عصا زده می‌شده و بعدها بر روی میزهای کنونی و با چوب‌های حرفه‌ای‌تر بازی انجام گرفته است.


  میز اسنوکر
  این بازی برروی میزی با اندازه ۱۲ در ۶ فوت (معادل ۳٫۷ در ۱٫۸ متر) انجام می‌شود. البته میزهای این بازی در اندازه‌های مختلفی تولید می‌شود. معمولاً درازای میز دوبرابر پهنای آن است.


  توپ‌ها
  این بازی شامل ۲۱ توپ است. ۱۵ توپ قرمز رنگ، یک توپ مشکی، یک توپ صورتی، یک توپ آبی، یک توپ قهوه ای، یک توپ سبز و یک توپ زرد.
   هرتوپ قرمز یک امتیاز دارد. سایر توپ‌ها بترتیب: توپ مشکی = ۷، توپ صورتی = ۶، توپ آبی = ۵، توپ قهوه‌ای = ۴، توپ سبز = ۳ و توپ زرد = ۲ امتیاز است. در ایران به توپ‌ها یا گوی‌های این بازی شار اطلاق می‌شود.داور در ابتدای بازی توپ‌ها را می‌چیند.
  در قوانین نسخهٔ انگلیسی این بازی هر بازیکن پس از زدن هر توپ قرمز مجاز به زدن یک رنگی خواهد بود و حداکثر امتیازی که یک بازیکن قادر به گرفتن آن است ۱۴۷ امتیاز است.


  خطاها
  خطاها برای توپ‌های زرد، سبز و قهوه‌ای چهار واحد، آبی ۵، صورتی ۶ و مشکی ۷ واحد است.این خطاها در صورتی که بازیکن به اشتباه به آنها ضربه بزند (توسط توپ سفید، دست، چوب، رست) و همچنین بروز خطاهای دیگر در هنگام و در طول ضزبه زدن به توپ‌های اعلام شده است.اگر توپ سفید هنگام وارد شدن ضربه به هیچ یک از توپ‌ها برخورد نکند فولد محسوب شده و 4 امتیاز برای حریف محسوب خواهد شد.

   

  تاچ یا لمس
  حالتی که توپ سفید با یک توپ دیگر به هم چسبیده باشند تاچ گفته می‌شود و در تاچ با توپ قرمز بازیکنی که نوبت ضربه‌اش است میتواند توپ را به هر سمتی که می‌خواهد بزند چراکه در ابتدا ضربه‌ای برای او محاسبه خواهد شد.


  برخی از تجهیزات مورد استفاده در بازی
  گچ: به نوک چوب بیلیارد زده می‌شود تا تماس مناسبی بین چوب و شار سفید برقرار شود.
  چوب: از جنس چوب یا فایبرگلاس بوده و از سر آن برای ضربه‌زدن به شار سفید استفاده می‌شود.
  رست: از نظر ظاهری مانند چوب عادی با سر X مانند می‌باشد و هنگامی استفاده می‌شود که شار سفید در دسترس نباشد.
  مثلث: برای چیدن شارهای قرمز در شروع بازی از آن استفاده می‌شود.
  رست و چوب بلند: برای زدن شار(توپ) سفید هنگامی که توسط چوب ورست عادی قابل دسترسی نباشد استفاده می‌شود.
  اکستنشن: یا همان ته چوب که جدیدا به جای چوب بلند استفاده میشود.


  منبع:forum.parsigold.com


title: آشنایی با رشته ورزشی وود بال
text:
  آشنایی با رشته ورزشی وود بال




  یکی از رشته هایی که در دهه های اخیر در جنوب شرق آسیا و کشور تایوان شکل گرفته، رشته ورزشی وودبال (woodball) است. این ورزش ترکیبی از گلف و چوگان است که تمام ابزار و وسایل آن از چوب تهیه شده و در عین سادگی قوانین و بازی آن، از قابلیت دسترسی بالایی برای همه افراد جامعه برخوردار است.


  رشته وودبال فدراسیون جهانی و آسیایی دارد که مقر آن در تایوان و مالزی است و جدای کشورهای آسیایی عضو، چندین کشور نیز از اروپا، آمریکای شمالی ، آمریکای جنوبی و آفریقا نیز در آن عضویت دارند.در این میان، انجمن وودبال کشورمان نیز پس از راه اندازی یکساله  به عضویت فدراسیون جهانی درآمد.


  تاریخچه رشته وود بال
  وودبال توسط آقای Ming-hui Weng در سال ۱۹۹۰ طراحی و اختراع شد. در اصل آقای وینگ می‌خواست  برای پدرش باغی بسازد که از راه رفتن در آن و از منظره زیبای nei-shauy his لذت ببرد. بعد از چمن زدن تپه ها، او به این نتیجه رسید که میدان بزرگی برای ایجاد یک فعالیت ورزشی در فضای باز، پیدا کرده است. این تپه ها و باغ بزرگ، دقیقاً همان جایی بود که وودبال متولد شد. در آن زمان آقای وینگ، گلف هم بازی می‌کرد، وقتی در مورد هزینه بالا و زمان تلف شده اش در بازی گلف فکر کرد به این نتیجه رسید که از این باغ برای یک بازی توپی زمینی استفاده نماید.


  در نتیجه، به طور غیر منتظره توسط آقای وینگ یک توپ چوبی گرد(با قطر ۱۰ سانتی متر) که کنترل آن نیز در دست راحت و اندازه اش نیز مناسب بود، ساخته و ارائه شد. این توپ اگر چه از چوب ساخته شده بود ولی از نظر طراحی کامل و اثر بخش نبود. لازم بذکر است قطر توپهای فعلی وودبال ۵/۹ سانتی متر است.


  سپس چوب وودبال از بطری شیشه ای آب ساخته شد و به نظر آقای وینگ آن بطری شیشه ای برای سر چوب وودبال بسیار مناسب بود. پس از ساخت تجهیزات لازم، وودبال از نظر نوسانی و چوب آن از نظر محکم بودن مورد آزمایش قرار گرفت. سپس هنگامیکه، هم وودبال و هم چوب آن ساخته و آماده شد، نحوه و روش ضربه زدن و طرز استفاده از این وسایل مورد بررسی قرار گرفت.


  با توجه به آب جمع شده در حفره و همچنین در نظر گرفتن فواید حمل راحت وسایل، آقای وینگ به شکل فوتبال رجوع کرد و دروازه را به شکل بطری های آب ساخته شده از چوب تغییر داد. همچنین آقای وینگ تور دروازه فوتبال را بر عکس کرد و از فنجان چوبی استفاده کرد. وقتی توپ به درون دروازه‌ها می‌رفت، فنجان چوبی واژگون می‌شد که این خود سنبل تشویق بود. و به طور کلی این مسئله باعث می‌شد که متوجه شویم آیا توپ از دروازه رد شده یا خیر.


  بعد از تجربیات بدست آمده و آزمایشات انجام شده، تجهیزات وودبال شامل توپ، چوب وودبال و دروازه بصورت امروزی ارائه شد. طی آزمایشات صورت گرفته بعضی از دوستان آقای وینگ می‌خواستند بدانند چه کشورهایی از چنین ورزش جالبی استقبال کردند. آقای وینگ از توجه مردم به ورزش وودبال هم احساس خوشحالی می‌کرد و هم نگران بود. تمامی ورزشهای توپی توسط خارجی‌ها طراحی شده بود و معتقد بود که ما فقط دنباله رو این ورزشها هستیم. حتی تاکنون هیچ ورزشی توسط مردم مشهور چین طراحی و ساخته نشده بود.

   

  این سوء تفاهم باعث شد آقای وینگ با تمام تلاش خود وودبال را توسعه دهد و در یک زمان کوتاه انجمن وودبال تایپه را در ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۳ تاسیس نماید و به آرزوی خویش که ایجاد یک ورزش جدید توسط چینی‌ها بود برسد و از تلاش برای ارتقاء ورزش وودبال در سطح جهان دریغ نورزد.


  ویژگیهای وودبال
  الف) وودبال (woodball) محدودیت سنی ندارد و افراد از کودکی تا کهنسالی هم می توانند این ورزش را انجام دهند و حتی در سطوح بالاو تیم های ملی هم حضور داشته باشند.


  ب ) انجام این بازی در زمین های چمن، ساحلی و حتی روی شن امکان پذیر است.
  ج) قوانین آن این امکان را می دهد که به صورت گروهی و فردی به این بازی پرداخت.


  مسابقات وودبال
  یک مسابقه وودبال به ۳ شکل برگزار می شود:
  ۱- مسابقه های انفرادی: رقابت یک نفره به عنوان رقابت فردی و واحد
  ۲- مسابقه های ۲ نفری: رقابت ۲ نفره به عنوان رقابت فردی و واحد
  ۳- مسابقه های تیمی: یک تیم با ۴ تا ۶ نفر بازیکن به عنوان یک تیم رقابتی

   

   روش مسابقه ها هم بر ۲ اساس است:
  ۱- رقابت بر اساس خطاها: بازیکنی که ۱۲مرحله را تمام کرده با کمترین خطا برنده خواهد بود.
  ۲- رقابت مرحله ای: بازیکنانی که بیشترین مرحله از ۱۲ مرحله را برنده شده باشند، با کمترین خطا برنده خواهند بود.

   

  تجهیزات
  تجهیزات وودبال شامل سه قسمت است: توپ، چکش و دروازده
  ۱- توپ
  • باید گرد از چوب طبیعی با قطر ۰/۲ +- ¬۹/۵ سانتی متر و وزن +- ۳۵۰ گرم باشد.
  • اعداد محیط و نشان وودبال می تواند مشخص شود.


  ۲- چکش
  • چکش از چوب ساخته شده به شکل T وزن سرجمع آن ۸۰۰ گرم است.
  • طول چکش ۱۰ +- ۹۰ سانتی متر می باشد(شامل دسته و بطری سرآن است)
  • شکل بطری سرچکش ۰/۵ +- ۲۱/۵ طول دارد. بطری آن در سرپوش پلاستیکی پیچیده شده.پایه آن ۰/۱
  +- ۱/۳ سانتی متر ضخامت دارد و ۰/۱ +- ۳/۸ سانتی متر ارتفاع و عمق دیوار آن ۰/۵ سانتی متر ضخامت دارد.


  ۳- دروازه
  • دروازه شکل است و از چوب ساخته شده و با لوازم مثل محور فلزی، مهره کروی و دو لوله پلاستیک
  • دروازه با دو بطری چوبی که ۰/۵ باهم ۱۵ فاصله دارند..
  • خصوصیات یک ست دروازه
  الف: بطری چوبی
  ب: فنجان چوبی
  ج: میله فلزی
  تجهیزات مورد استفاده باید مطابق بامشخصات فدراسیون بین المللی وودبال باشد.


  مشخصات زمین بازی وودبال
  الف) زمین وودبال بایستی زمین وسیع، پوشیده از چمن یا خاک باشد و محدوده قانونی زمین وودبال بایستی برای بازی و مسابقات طراحی شده باشد.
  ب) در زمین وودبال، موانع طبیعی مثل درختان، شاخسارها، دیوارهای کوتاه و تپه‌ها می‌توانند بعنوان خطوط مرزی جهت محصور کردن زمین مورد استفاده قرار گیرند.
  ج ) نواحی خارج از محدوده قانونی زمین بازی با توجه به عوامل طبیعی می‌تواند برای جایگاه تماشاچیان در نظر گرفته شود.
  د ) محدوده قانونی زمین بایستی از نظر موقعیت مکانی در جایگاه استراتژیکی خوبی قرار گیرد.


  ابعاد زمین وودبال
  1. زمین وودبال هم متشکل از ۱۲ زمین با ابعاد قانونی است که مجموع طول آنها باید بیش از ۷۰۰ متر باشد.
  2. به طور کلی سطح زمین و محدوده قانونی بازی باید صاف و یکنواخت باشد.
  3. زمین وودبال با توجه به عوامل و شرایط طبیعی زمین(پستی و بلندی) و با در نظر گرفتن سطوح صاف و یکنواخت طراحی شده است.
  4. زمین وودبال می‌تواند توسط موانع ساده و خطوط موقت مرزی محصور شود.


  5. طبق مناطق قرارگیری زمین های وودبال، فواصل مختلفی از ۳۰ تا ۱۳۰ متر برای زمین‌ها و محدوده قانونی آنها طراحی شده است.
  6. در هنگام تاثیرات آب و هوایی منطقه ای یا خصوصیات طبیعی زمین در تغییرات فصلی، مسئولین سازماندهی موظفند شرایط و موقعیت را سنجیده و طبق قوانین محلی خود اعمال نمایند. ولی این اعمال نظرها نبایستی بر خلاف قوانین و مقررات اولیه باشد.
  7. در صورت استفاده از ریسمان برای محصور کردن و مرزی بندی محدوده قانونی زمین بازی، قطر ریسمان بایستی ۱ سانتی متر و به رنگهای سفید یا زرد باشد.


  خصوصیات زمین وودبال
  • زمین بازی بایستی به طور منظم و مستمر مورد رسیدگی قرار گیرد و چمن زمین را نزدیک به برگزاری بازیها کوتاه نمایند.
  • عرض هر زمین بازی باید طبق عوامل طبیعی و خصوصیات طبیعی زمین طراحی شود اما باریکی آن نباید کمتر از ۳ متر و بیشتر از ۱۵ متر باشد.
  • از بُعد مسافت و از نظر طول زمین بازی از ۵۰ متر به پائین فواصل کوتاه نامیده می‌شود، بین ۵۱ تا ۸۰ فواصل متوسط نامیده می‌شود و بین ۸۱ تا ۱۳۰ فواصل طولانی نامیده می‌شود.


  • در زمینهای ۱۲ تایی، حداقل چهار زمین منحنی وجود دارد که دو تا از آنها زمینهای منحنی چپ و دو تا زمینهای منحنی راست می‌باشد.
  • در زمینهای ۱۲ تایی حداقل دو زمین با فواصل طولانی و دو زمین با فواصل کوتاه وجود دارد.
  • طول زمین بازی ازمرکز خط شروع تا مرکز دروازه اندازه گیری می‌شود و این اندازه در تمام زمینهای وودبال و فواصل آن صادق است.
  • در ابتدای هر زمین بازی، باید یک خط افقی بعنوان خط شروع مدنظر قرار گرفته شده و طراحی شود. که خط آغاز نام دارد. این خط ۲ متر طول دارد که در پایان هر خط ۳ متر به عقب می‌رویم تا یک ناحیه مستطیلی بوجود آید که منطقه شروع نام دارد.

  منبع:tebyan-zn.ir


title: آشنایی با باشگاه استقلال تهران
text:
   آشنایی با باشگاه استقلال تهران




  در سال 1323 چهار جوان تصمیم گرفتند تا باشگاهی تاسیس کنند.
  نام آنها میرزایی، نواب، خشایار و جانانپور بود. علاوه بر آنها خاکزاد، گیتی، گریش، کلانی، مهدیون و حسینی نیز دیگر اعضای باشگاه بودند که به دلیل علاقمندیشان به دوچرخه سواری نام باشگاه را دوچرخه‌سواران نهادند.


  ابتدا تنها رشته فعال باشگاه دوچرخه سواری بود، اما بعدها رشته های والیبال، پینگ پنگ، بسکتبال، وزنه برداری، کشتی، شنا و فوتبال نیز فعالیت خود را آغاز کرد.طی مذاکراتی که مسئولان باشگاه دوچرخه سواران با علی دانائی فرد موسس وقت باشگاه تورانجام دادند، موافقت شد که باشگاه تور با نام دوچرخه‌سواران وارد عرصه رقابت در فوتبال شود.


  رقابت اصلی در فوتبال کشور تا پیش از سال 1325 بین سه تیم دارایی، شاهین و سرباز بود، اما با ورود تیم دوچرخه سواران که از همان ابتدا با پیراهن آبی وارد میدان شد، مثلث قدرت به مربع شد و قطب چهارم فوتبال نیز شکل گرفت.


  تیم دوچرخه‌سواران در سال 1325 و با حضور پرویز عمو اوغلی، گرائیلی، دانائی و سید آقا جلالی در هیئت مدیره تشکیل و روانه رقابت‌ها شد. حاصل کار نایب قهرمانی در سالهای 25 و 26، نایب قهرمانی و قهرمانی جام حذفی در همان سالها بود. در سال 1328 نام باشگاه دوچرخه سواران به تاج تغییر یافت و در همین سال قهرمان باشگاه‌های تهران شد.


  به دلیل اهمیت باشگاه تاج از ردیف بودجه اختصاصی برخوردار شد. رنگ لباس باشگاه نیز پیراهن آبی با آستین سفید، شورت سفید و جوراب سفید بود. علی دانائی فرد برای تقویت این تیم، تیمهای تورج، افسر، دیهیم، کورش و اتم را تاسیس کرد. تاج در سراسر کشور گسترش یافت و در شهرهای اهواز و رشت بیش از دیگر نقاط ایران پایگاه مردمی یافت.


  اولین قهرمانی در آسیا
  در فروردین سال 1349 و در باشگاه لبریز از تماشاگر امجدیه (شهید شیرودی)، تیم های تاج از ایران و هاپوئل رژیم صهیونیستی فینال جام باشگاهای آسیا را برگزار کردند.
  در این دیدار تیم تاج تا دقیقه 83 یک بر صفر عقب بود که در این دقیقه غلام وفا‌خواه که به مرد جامها معروف بود، گل تساوی را وارد دروازه حریف کرد و کار به وقت اضافه کشید که تیم تاج با گل مسعود معینی مدافع پیش تاخته خود در وقت اضافه قهرمان آسیا شد.

   

   تغییر نام به استقلال و دومین قهرمانی در آسیا
  با پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 باشگاه تاج به استقلال تغییر نام پیدا کرد.
  استقلال در سال 1370 برای دومین بار قهرمان آسیا شد. استقلال در فینال باشگاه های آسیا توانست تیم لیائولینگ چین را با نتیجه 2 بر 1 شکست دهد و جام را برای دومین بار به خانه بیاورد.


  مربیان خارجی از بدو تاسیس
  زدراکو رایکوف، ولادمیر جکیج، بونژاک، یوگنی سوکومور خوف، جکیچ دلیچ، لئونید بیلفسکی و رولند کوخ از جمله مربیان خارجی بودند که با استقلال کار کردند. در این میان رایکوف بیشترین سابقه حضوررا دارد که به مدت هشت سال مربی استقلال بود و طی این دوره با استقلال قهرمان ایران در سال 49، قهرمان جام میلز هند، دو دوره قهرمانی باشگاهای آسیا و قهرمانی جام اتحاد را در کارنامه خود دارد.


  مربیان استقلال از آغاز تا کنون
  مرحوم علی دانائی‌فرد، محمود بیاتی، مرحوم رسول مدد نوعی، محمد رنجبر، حشمت مهاجرانی، پرویز ابو طالب، مجتبی کرد نوری، کمائی، مرحوم جاهد، مصطفی شرکا، حسن حبیبی، حسن عضدی، رضوی، اصغر شرفی، کامبیز جمالی، محمد صلاحی، منصور پورحیدری، غلامحسین مظلومی، بیژن ذوالفقارنسب، ناصر حجازی، رضانعلچگر، عبداللهی، بهتاش فریبا، اصغرحاجیلو، پرویزمظلومی، حمید ملک احمدی، منصور رشیدی، جواد زرینچه و امیر قلعه‌نویی ، صمد مرفاوی و فیروز کریمی مربیانی بودند که از بدو تاسیس تا کنون به عنوان سرمربی رهبری تیم را برعهده داشتند. در حال حاضر صمد هرفاوی سکاندار این تیم است.

   

  استقلال یک بار در فصل 85-1384 موفق به کسب عنوان قهرمانی در لیگ‌برتر و بار دیگر در لیگ برتر هشتم قهرمان شد: استقلال قهرمان هشتمین دوره‌ لیگ‌برتر فوتبال ایران شد.تیم استقلال در لیگ یازدهم با سرمربیگری پرویز مظلومی به عنوان نایب‌قهرمانی رسید.
  مسئولان باشگاه استقلال برای هدایت تیم فوتبال خود در لیگ دوازدهم با امیر قلعه‌نویی به توافق رسیدند و در همین لیگ به قهرمانی نیز دست یافتند.

  منبع:hamshahrionline.ir


title: معرفی جذاب ترین ورزش های آبی
text:
  معرفی جذاب ترین ورزش های آبی




  در ورزش امروز جهان رشته های بسیاری فعالیت می کنند که آبی هستند. شنا و قایقرانی از اصلی ترین آنها محسوب می شوند اما بسیاری از زیرمجموعه های این دو رشته از عرصه ورزشی و مسابقه ای خارج شده و وارد وادی تفریحی شده اند که مردم معمولی در آنها فعالیت می کنند.

  این رشته ها اکثرا تفریحی هستند و به این دلیل که هیجان انگیزند و مردم عادی هم می توانند از آنها استفاده کنند به عنوان تجهیزات گردشگری استفاده می شوند.


  بسیاری از ورزش های آبی که در فصل گرما مورد استفاده عموم مردم قرار می گیرند. سابقه ای ورزشی و مسابقه ای دارند و هم اکنون هم در سطح جهان رقابت هایی برای آنها برگزار می شود اما بنا به دلایلی مورد توجه مردم عادی نیز قرار گرفته اند. جت اسکی از این موارد است که این روزها یک تفریح برای مردم در فصل گرما محسوب می شودو جدا از سواحل دریاها، دریاچه های مصنوعی هم پایگاهی برای استفاده از جت اسکی است.


  در میان این تفریح ها رشته هایی وجود دارند که کار سختی می طلبند، دشوارترند و نیاز به آموزش دارند. به طور مثال قایق بادبانی تنها استفاده از نیروی بادب رای به حرکت درآوردن قایق نیست بلکه باید آموزش های مختلفی چون جهت یابی نیز دیده شود. این تفریح ها در سال های اخیر مورد توجه ایرانی ها قرار گرفته است.


  سواحل دریای خزر و خلیج فارس پایگاه های اصلی این تفریح های آبی محسوب می شوند. البته سواحل خزر در فصل گرما و سواحل خلیج فارس در فصل سرما مکانی مناسب برای تفریح های آبی اد اکثر این رشته های ورزشی آبی که جنبه تفریحی دارند جزو تفریح های گرانقیمت محسوب می شوند و تمام اقشار جامعه نمی توانند از آنها استفاده کنند. تازگی و وارداتی بودن تجهیزات این رشته های آبی باعث شده تا آنها در مجموعه رشته های گرانقیمت قرار بگیرند.


  قایق بادبانی
  از جمله ورزش های آبی که جنبه تفریحی در جهان دارد قایق های بادبانی است. این قایق ها که با نیروی باد حرکت می کنند و در دریاهای بزرگ و اقیانوس ها به آب می زنند و مسافت های مختلفی را طی می کنند.

   

  از جمله ویژگی های قایق های بادبانی این است که هم می توان به صورت فردی و هم جمعی از آنها استفاده کرد. این قایق ها از جمله سخت افزارهای قدیمی جهان هستند که از ابتدای آغاز تمدن بشر وارد عرصه کار شدند.



  قایق بادبانی از نخستین وسایل حمل و نقل و از ادوات جنگی مردم در طول تاریخ بوده و تا امروز ادامه داشته که با پیشرفت تکنولوژی نقشی تفریحی گرفته است. قایق های بادبانی امروزه بیشتر جنبه تفریحی و مسابقه ای دارند و زیر نظر یک فدراسیون ورزشی در عرصه جهانی کار می کنند.

   

  استفاده از قدرت باد در اقیانوس ها این قایق ها را وارد دسته تفریح های مردم جهان کرده که در فصل گرما از آن استفاده می کنند. رشد استفاده از قایق های بادبانی در سواحل اروپا و استرالیا بیشتر بوده و مردم با استفاده از قدرت باد این مناطق قایق سواری می کنند. مسابقه های بین المللی زیادی هم در عرصه قایق های بادبانی برگزار می شود.


  این رشته در ایران تازه وارد است. نزدیک به یک دهه است که قایقرانی در کشور رو به توسعه برداشته و در سال های اخیر خودنمایی می کند. ایران دو پایگاه اصلی قایق های بادبانی دارد، بندر لنگه و نوشهر.

  تجهیزات مورد نیاز این ورزش باعث شده قایقرانی از رشته های گران محسوب شود و با توجه به اینکه شرایط استفاده از قایق بادی منحصر به فرد است، فرصت استفاده آن برای هر کس پیش نمی آید.


  رفتینگ
  از رشته های آبی مهیج که جنبه تفریحی آن به تازگی رشد کرده رفتینگ است. رفتینگ قایق های بادی بزرگ است که چندین نفر را در خود جای می دهد و در آب های خروشان رودخانه ها جریان دارد. رفتینگ در عرصه ورزشی زیر مجموعه رشته های اسلالوم است، چرا که در آب های خروشان فعالیت می کند.

   

  این رشته در کنار مهیج بودن، خطرناک نیز محسوب می شود و به همین دلیل در عرصه ورزشی درجه بندی شده است. رفتینگ شش درجه پیشرفت دارد و تمام افرادی که وارد این رشته می شوند باید آنها را بگذرانند.
  رفتینگ در رودخانه های طولانی و پر از صخره و مسیرهای دشوارت انجام می گیرد و با توجه به حضور مداوم این ورزشکاران، رودخانه ها توسط سازمان حفظ محیط زیست جهانی نگهداری می شود.


  در کنار رفتینگ می توان به کایاک اسلالوم نیز اشاره ای داشت اما این رشته بیشتر در حالت ورزشی و مسابقه است. رقابت های آب های خروشان با استفاده از قایق های کایاک برگزار می شود که به دلیل حفظ دشوار تعادل قایق های کایاک بیشتر در حالت حرفه ای انجام می گیرد و شکل تفریحی ندارد.


  اسکی روی آب
  اسکی روی آب از جمله تفریح های پرهیجانی محسوب می شود که سرعت در آن نقش زیادی دارد. ورزشکار در حالی که اسکی مخصوص به پا دارد به وسیله وسایل آبی موتوری با سرعتی در حدود ۳۰ کیلومتر در ساعت روی آب کشیده می شود.

   

  میدان اجرای مسابقه دارای ۲۰۰ متر طول و ۲۰ متر عرض است که به وسیله گوی های شناور به قطر ۲۵ سانتیمتر مشخص شده است. این ورزش نیازمند قدرت بدنی بالاتنه و پایین تنه ویژه است، همچنین تعادل و توازن و استقامت عضلانی عالی نیاز دارد.

  اسکی روی آب تنوع زیادی دارد و به صورت های مختلف انجام می شود. اسکی با تخته، اسکی با پای برهنه، اسکی در آب های خروشان، اسکی پرشی و اسکی نمایشی از جمله رشته هایی هستند که در اسکی روی آب انجام می گیرند.


  اسکی روی آب یک رشته تمام آمریکایی است و در این کشور توسعه بسیار زیادی دارد. در سال ۱۹۲۲ رالف ساموئلسون یک جفت تخته را به عنوان اسکی و یک طناب لباس را به عنوان طناب مخصوص یدک کشی در شهر لاک، مینه سوتا مورد استفاده قرار داد.

   

  تا ماه جولای، ساموئلسون موقعیت های متفاوتی را بر روی اسکی ها مورد امتحان قرار داد. او دریافت که تکیه کردن و متمایل کردن بدن رو به سمت عقب و پشت و بالا بودن دهانه یا جلوی چوب اسکی ها رو به بالا و خارج از آب، یک متد و روش مطلوب است.

  این رشته ورزشی در ایران نیز این روزها رو به رشد است و تفریح خوبی برای مردم می سازد. اسکی روی آب در شمال و جنوب کشور رشد کرده و بسیاری از پایگاه های تفریحی امکانات آن را فراهم کرده اند. این رشته در ایران زیر نظر فدراسیون قایقرانی کار می کند.


  جت اسکی
  جت اسکی نام یک برند مربوط به وسایل آبی انفرادی بود که توسط صنایع سنگین کاوازاکی ابتدا عرضه شد. گاهی به طور اشتباه گفته می شود که این وسیله در شرکت ثبت اختراعات و علایم تجاری ایالات متحده به ثبت رسیده است.

   

  یکی از مدل های جت اسکی شامل صفحات فایبرگلاس است که یکی از انواع آن جت اسکی ۴۰۰ است که در سال ۱۹۷۳ به بازار آمده است. امروزه از جت اسکی به عنوان یک وسیله ورزشی و سرگرمی در اسکله ها استفاده می کنند و گاهی اوقات مسابقاتی را نیز ترتیب می دهند.


  جت اسکی ها قایق های یک یا دو نفره کوچک هستند که سرعت بسیار بالایی دارند. حفظ تعادل و عکس العمل سریع برای موفق بودن در راندن جت اسکی بسیار موثر است. سرعت بالای این قایق ها آنها را وارد عرصه تفریح خانوادگی کرده است. به دلیل اندازه مناسب این قایق ها جدا از ساحل های مختلف دریاچه های مصنوعی نیز آنها را برای تفریح و سرگرمی استفاده می کنند.


  جت اسکی در ایران نزدیک به یک دهه است که وارد شده اما در سال های اخیر رشد چشمگیری داشته است. مناطق آزاد کشور که در سواحل مختلف قرار دارند در پایگاه های تفریحی خود از جت اسکی استفاده می کنند که تفریح نسبتا ارزانتری درقیاس با دیگر رشته های آبی محسوب می شود.


  غواصی
  غواصی و عکاسی زیر آب نزدیک به یک دهه است که وارد عرصه تفریحی ایران شده است. فدراسیون غواصی و غریق نجات در ایران با سرمایه گذاری در بخش های مختلف دریای خزر و خلیج فارس توسعه خوبی در غواصی ایجاد کرده و هم اکنون ایران در این ورزش هم از نظر حرفه ای و هم از نظر تفریحی شرایط خوبی دارد. ایران در شمال و جنوب وخود پایگاه های مختلف غواصی دارد که همانند باشگاه کار می کنند. این باشگاه ها کلاس های آموزشی دارند و در مسابقات مختلف نیز شرکت می کنند.


  غواصی علاوه بر اینکه کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی دارد، برای ورزش و تفریح هم انجام می شود. امروزه ورزش غواصی و غواصی تفریحی به صورتی همگانی درآمده و به شکل گسترده ای در بسیاری از کشورهای جهان فعالیتی مفید، مفرح، لذتبخش و نیز منبع درآمد در صنعت اکوتوریسم شده است. تنفس زیر آب با استفاده از هوای فشرده تاریخچه ای کوتاه دارد. اما غواصی در دریا و سفر به عمق دریا از دیرباز توسط بسیاری از ملل جهان انجام می پذیرفته است.


  تعریف ساده این ورزش چنین است که شخصی به زیر آب شیرجه می رود و تنها هوایی که در اختیار دارد، هوایی است که در شش های خود ذخیره کرده است. در واقع این ورزش در نوع خود از قدیمی ترین ورزش های آبی جهان شناخته می شود.

   

  مثال بارز آن جستجوی مروارید است که در حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه انجام می شد و اشخاص برای خارج کردن دانه های مروارید و یافتن صدف های مرواریددار، به اعماق مدیترانه شیرجه می رفتند و دقایقی چند را تنها با تکیه بر هوای ذخیره شده در شش های خود به جستجو برای مروارید می پرداختند.


  اما این پدیده در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد، چرا که بدن در زیر آب با شرایط تازه ای مواجه می شود که در نتیجه قلب، سیستم گردش خون و عضلات انسان همگی به گونه ای عمل می کنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. غواصی آزاد ورزشی پر رمز و راز است که به خصوص طی پنجاه سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کرده است.


  در دهه پنجاه میلادی یعنی بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ پزشکان به غواصان آزاد هشدار دادند که در عمق بیشتر از ۵۰ متر نگه داشتن نفس مساوی با مرگ است، چرا که فشار آب در چنین عمقی باعث می شود قفسه سینه و دنده ها ما نند کاغذ مچاله شده در دست انسان، در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده می کنیم که غواصان آزاد به عمق ۲۰۰ متری هم می روند. جالب است گفته می شود که این عمق حتی از عمقی که زیر دریایی ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند، بیشتر است.


  آنچه باعث پیشرفت های اعجاب انگیز در این ورزش و توانایی های غواصان شده، تحقیقات درخشان فیزیولوژی است که جمعی از پدیده های مختلف در رابطه با آب را در بدن کشف کرده است. تجهیزات مورد نیاز این ورزش یک جفت باله های غواصی (فین)، ماسک غواصی و لوله تنفس بر سطح آب (استورکل) است.


  غواصی نحوه های زیادی برای انجام دارد. یکی از روش های غواصی، غواصی آزاد است که ورزشی بسیار سنگین و فرح بخش به شمار می رود. در این ورزش اولین هنر غواص، استفاده صحیح از شش ها در تنفس صحیح و حمل هوای کافی در غواصی است. در ابتدا این ورزش برای جستجوی مروارید در سطح دریا مورد استفاده قرار می گرفته ولی بعد پا به عرصه ورزش حرفه ای گذاشته و باشگاه های ویژه ای برای این کار به وجود آمده اند.

  یکی از دیگر روش های غواصی، غواصی با تجهیزات تنفسی زیر آب یا غواصی اسکوبا است. در این روش غواص با همراه داشتن هوای فشرده تنفسی که درون سیلندر غواصی ذخیره شده به زیر آب رفته و غواصی می کند.


  غواصی با سیستم اسکوبا مدار باز نوع دیگر غواصی است. سیستم های اسکوبای مدار باز، سیستم های تنفسی هستند که بازدم غواص را درون آب تخلیه می کنند. غواصی با سیستم های مداربسته تنفسی نوع دیگری از این رشته است. سیستم های مدار بسته تنفسی، به گونه ای ساخته شده اند تا قابلیتپالایش بازدم غواص را داشته و بازدم او را با حذف دی اکسید کربن و افزودن اکسیژن برای تنفس دوباره آماده کنند.


  نوع دیگر غواصی با تغذیه از سطح است. در این نوع غواصی که بیشتر در خدمات غواصی صنعتی کاربرد دارد، گازهای تنفسی از طریق شلنگی به نام بند ناف، از سطح به غواص انتقال پیدا می کند. تغذیه از سطح اغلب از یک کشتی پشتیبان غواصی و گاهی اوقات، به طور غیرمستقیم از طریق یک زنگ غواصی ارائه می شود. غواصان تغذیه از سطح، همیشه نیازمند پوشیدن کلاه و یا ماسک های غواصی هستند که صورت را کامل پوشش می دهند.


  غواصی اشباع، روشی است که اجازه می دهد غواصان صنعتی در ارتباط با کار در عمق به مدت چند روز یا چند هفته باقی بمانند. این نوع غواصی اجازه می دهد تا از نظر اقتصادی کار بیشتری انجام شده و ایمنی افزایش یابد. در این نوع غواصی پس از اتمام کار در آب، غواصان در زیستگاه خشک و تحت فشار در زیر آب و یا محفظه های فشار بر روی عرشه یا سکوهای پشتیبانی به استراحت می پردازند یا ممکن است با زنگ غواصی منتقل شوند. در پایان این نوع غواصی برداشت فشار، ممکن است روزهای بسیاری طول بکشد.


  ماهیگیری
  ماهیگیری از دیگر رشته های ورزشی است که در صنعت تفریح و گردشگری رشد بیشتری داشته است. ماهیگیری یک رشته ورزشی خاص محسوب می شود که بیشتر در عرصه های دیگر رشد کرده است. به طور مثال هم اکنون بحث تجاری و صنعتی آن در رتبه اول توجه قرار دارد.


   
  ماهیگیری به دو دسته کلی ماهیگیری تجاری و ماهیگیری تفریحی تقسیم می شود. ماهیگیری تجاری نیز به دو صورت سنتی (غیرصنعتی) و صنعتی انجام می شود. ماهیگیری تفریحی به دو روش ماهیگیری ورزشی و ماهیگیری غیرورزشی (سنتی) انجام می شود. ماهیگیری که به منظور تامین درآمد از طریق فروش مستقیم ماهی، تولید فرآورده های دریایی یا تامین مواد اولیه صنایع مرتبط انجام می شود ماهیگیری تجاری نام دارد. در این روش ماهیگیری در مقیاس وسیع اما با توجه به محدودیت های روش و قوانین انجام می گیرد.


  در روش سنتی معمولا از تور برای صید ماهی استفاده می شود. یکی از این روش ها نصب تورهای عمودی به صورت ثابت در طول خط ساحلی است که با استفاده از جزر و مد آب دریا باعث گیر افتادن ماهی در تور می شود.

  روش دیگر، استفاده از تورهای بزرگ در سطح یا کف دریاست. این تورها ممکن است در یک ناحیه دریا پهن شده یا توسط کشتی در مسیر مشخصی کشیده شود. ماهیگیری صنعتی به وسیله روش های نوین مانند استفاده از رادار، سونار، تصاویر ماهواره ای و تجهیزات پیشرفته مکانیکی مانند تورهای هدایت شونده، جرثقیل های بزرگ و دستگاه های مکش انجام می گیرد.

   

  بسیاری بر این عقیده اند که این روش ماهیگیری برای محیط زیست و تنوع موجودات آبزی بسیار زیانبار است. اما در مقابل عده ای معتقدند که این روش یکی از راه های جلوگیری از کمبود غذا در بسیاری از کشورهای فقیر و در حال توسعه و همچنین مناسب ترین روش برای جایگزینی محصولات دریایی به جای گوشت قرمز در رژیم غذایی انسان هاست. ماهیگری تفریحی به منظور سرگرمی، ورزش، کسب لذت، زندگی در طبیعت و ... انجام می گیرد.


  در ماهیگیری ورزشی که طی دهه های گذشته در اکثر نقاط دنیا توسط ماهیگیران شناخته شده است، بر خلاف ماهیگیری تفریحی سنتی، دیگر ماهیگیری بر مبنای نصب نوع خاصی از طعمه و انتظار نیست. بلکه از روش های واکنشی ماهی به طعمه یا شکار در حالت طبیعی استفاده می شود. از نمونه های این روش می توان به صید با لانسه، پشه، لور، قاشقک، ماهیگیری با نیزه و طعمه زندنه اشاره کرد.


  سازمان حفاظت از محیط زیست نیز برخی روش های ماهیگیری را ضرررسان به محیط زیست معرفی کرده است. به طور مثال ماهیگیری با برق، انفجار، استفاده از مواد شیمیایی و استفاده از تورهای عرضی رودخانه از جمله این روش ها هستند.


  پاراسل
  پاراسل را هم می توان در گروه ورزش های آبی و هم در گروه تفریحات هوایی قرار داد و در واقع می توان گفت پاراسل نقطه مشترک بین تفریحات آبی و تفریحات هوایی است. در این ورزش فرد استفاده کننده با کمک پرسنل مجرب، با قرار گرفتن درون جلیقه نجات دیگر و تجهیزات به چتر پاراسل متصل شده و با حرکت قایق به آرامی اوج می گیرد. با سرعت گیری و پیش روی قایق ارتفاع چتر نیز افزایش یافته و در کنار هیجان بالا، چشم انداز بسیار زیبای دریا و ساحل را به ارمغان می آورد.

   
  پس از پایان عملیات پاراسیلینگ که در حدود ۱۰ دقیقه به طول می انجامد، قایق به نزدیکی ساحل بازگشته و چتر به آرامی در محدوده معین فرود می آید. پاراسل به تازگی در شمال ایران فعالیتش را آغاز کرده و برای کشور تازگی دارد. البته به دلیل قیمت بالای این تفریح اقبال عمومی زیادی از این رشته نشده و بیشتر مردم ترجیح می دهند جت اسکی یا دیگر تفریح های آبی را تجربه کنند.

  منبع:jamejamonline.ir

   


title: آشنایی با ورزش آبی رفتینگ
text:
  آشنایی با ورزش آبی رفتینگ




  تصور کنید همراه با دوستان سوار بر قایقی پارویی با جریان آب رودخانه همسفر هستید.از کنار دشت‌ها، ‌مزارع سرسبز و آبادی‌ها گذر کرده و روستاییان برایتان دست تکان می‌دهند. از میان کوه‌های سر به فلک کشیده و جنگل‌های انبوه می‌‌گذرید و حیواناتی را که در ساحل رودخانه آبتنی می‌کنند تماشا می‌کنید.


  به سکوت طبیعت گوش فر داده و صدای جریان آب به شما آرامش بی‌وصفی می‌دهد. ناگهان صدای امواج خروشان را می‌شنوید که در فاصله‌ای نه چندان دور انتظار شما را می‌کشند.هیجان سراپای وجودتان را می‌گیرد و برای رویارو شدن با امواج متلاطم آماده می‌شوید، جای خود را درقایق محکم می‌کنید، به آرامی‌ وارد امواج شده، ولی در یک چشم به‌هم زدن تکان‌های شدیدی به قایق وارد می‌شود، از همه طرف به رویتان آب ریخته می‌شود و برای لحظاتی نمی‌توانید دوستان خود و محیط اطراف را به‌طور واضح ببینید و صدای یکدیگر را به‌صورت منقطع می‌شنوید. لحظاتی شورانگیز را با تمام وجودتان حس می‌کنید.

   

  جریان آب کم‌کم آرام شده و دوباره احساس آرامش خواهید کرد. ساحلی بکر و تمیز از دور نمایان می‌شود، توقف می‌کنید، قایق را به بیرون از آب کشیده، وسایل خود را از آن خارج کرده و چادرهای خود را روی ماسه‌های ساحلی برپا می‌کنید.
  حال وقت آن رسیده که آتشی برپا کرده و با استفاده از آن غذایی لذیذ درست کرده و میل کنید. پس از صرف غذا در کنار یکدیگر خاطرات خود را مرور کرده و از هم‌صحبتی با سایر همسفران لذت می‌برید....


   
  با صدای آرام‌بخش آب رودخانه به خوابی عمیق فرو می‌روید و صبح زودبا صدای آواز پرندگان از خواب برمی‌خیزید. پس از صرف صبحانه وسایل خود را جمع کرده و انرژی فراوان آماده به آب انداختن قایق و ادامه این سفر هیجان‌انگیز و رؤیایی می‌شوید.


  آیا می‌دانید که تحقق رؤیای فوق بسیار ساده و امکان‌پذیر است؟ امروزه در دنیا شاخه‌ای از گردشگری به نام «رفتینگ» وجود دارد که این امکان را به شما می‌دهد سفرهایی ناب و دل‌انگیز را در رودخانه‌ها تجربه کنید.


  رفتینگ یعنی کلک سواری یا قایقرانی در رودخانه که از سالیان دراز در دنیا و مخصوصا کشور عزیزمان رونق داشته است. کلک‌ها یا قایق‌های رفتینگ اولیه ساده‌ترین شکل حمل‌ونقل انسان در آب بوده‌اند و از آنها برای کوچ و جابه‌جایی، شکار و یا حمل بار استفاده می‌شده است. در زمان‌های قدیم برای ساختن کلک‌ها تنه و شاخه درختان و یا نی‌ها را به هم می‌بستند.

   

  کلک‌های امروزی از محفظه‌های لاستیکی بادی مجزا از هم تشکیل شده است (لاستیکی چند لایه، بسیار بادوام با قابلیت انعطاف زیاد). امروزه رفتینگ یا کلک‌‌سواری به یکی از لذت‌بخش‌ترین فعالیت‌های تفریحی-ورزشی برای خانواده‌ها و جوان‌ها بدل گشته‌است.


  آیا می‌دانید در ایران رودخانه‌های بسیاری دارای قابلیت رفتینگ هستند؟

  بیشتر این رودخانه‌ها نظیر خراسان، بختیاری، ‌آب سیروان، ‌زاب، دز، زاینده‌رود، ‌کارون و... در منطقه زاگرس واقع شده‌اند.


  البته رودخانه‌های دیگری در منطقه البرز و در نزدیکی تهران دارای این قابلیت هستند:شامل سفید رود، ‌کرج، جاجرود و... که در فصل پرآبی مناسب چنین فعالیتی هستند.

  سفرهای رفتینگ می‌توانند از چند کیلومتر تا چندصد کیلومتر اجرا شوند. در سفرهای بیش از یک‌روز می‌بایست تجهیزات و لوازم کمپینگ و آشپزی نیز در قایق حمل شود.

  انواع قایق‌های مورد استفاده در رفتینگ طول قایق‌ها از 5/3 تا 6 متر و عرض آنها بین 8/1 تا 5/2 متر است. ظرفیت این نوع قایق‌ها بین 4 تا 12 نفر است. به قایقی که از آن برای حمل قایقرانان استفاده می‌شود قایق پاروزنی یا Paddle Raft و قایقی که تدارکات و بار را حمل می‌کند قایق تدارکات یا Cargo Raft گفته می‌شود.

   
   
  انواع قایق‌های رفتینگ
  1. قایق پاروزنی مخصوص سفرهای ماجراجویانه سنگین
  2. قایق پاروزنی مخصوص مسابقات ورزشی
  3. قایق پاروزنی مخصوص رودخانه‌هایی با امواج آرام
  4. قایق‌های پاروزنی باریک مخصوص رودخانه‌های کم عرض و کم عمق

  سایر قایق‌های مرتبط با رفتینگ
  1. کایاک (Kayak):
  قایقی یک نفره است که قایقران با استفاده از پارویی دو کفه‌ای آن را هدایت می‌کند. کایاک سواری در امواج خروشان رودخانه‌ها بسیار سخت بوده و نیاز به تمرین فراوان دارد. در سفرهای رفتینگ در عقب و جلوی قایق مسافران حرکت کرده به‌عنوان راهنما و جلودار و نیز امداد و نجات مسافرانی که در آب می‌افتند عمل می‌کند. 


  این قایق‌ها انواع بسیار متنوعی دارند:
  کایاک نجات (Rescue/Safety Kayak)، کایاک پرش از آبشار (Creek Kayak) ویژه ماجراجویان، کایاک حرکات نمایشی (Play Kayak)، کایاک سرعت (Race Kayak). شکل این قایق‌ها با یکدیگر بسیارمتفاوت بوده و هر یک برای هدفی خاص طراحی شده‌اند.


  2. کاتارفت (Cataraft):
  این نوع قایق‌ها خود انواع مختلفی داشته و بیشتر برای حمل بار مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته نوعی از این قایق که کاتاماران (Catamaran) نام دارد توسط دو قایقران که در دوطرف قایق می‌نشینند هدایت می‌شوند.


  3. کایاک‌های بادی و قایق‌های نجات (Inflatable Kayaks & Rescue Boats):
  از این قایق‌ها معمولا برای امداد و نجات استفاده می‌شود و ظرفیت آنها بین یک تا 3 نفر است.

  تجهیزات رفتینگ
  تجهیزات انفرادی:
  پارو، جلیقه نجات، کلاه ایمنی، لباس مناسب قایقرانی،بادگیر، کیسه ضد‌آب، کیسه‌خواب (برای سفر‌های بیش از یک روز)


  تجهیزات گروهی:
  قایق، جعبه کمک‌های اولیه، طناب نجات،کیسه ضد‌آب، تلمبه ، چادر آشپز خانه و تدارکات ، چادر توالت، چادر سایه‌بان و ضد‌باران، چادر مسافران و کادر، تجهیزات کامل آشپزی و ظروف غذاخوری، مواد غذایی و پاروی اضافه.
  در حال حاضر با همکاری بخش خصوصی و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری انجام چنین سفرهایی امکان‌پذیر شده است. به امید دیدار شما سوار بر قایق و یا در ساحل رودخانه...

  منبع:hamshahrionline.ir


title: کارتینگ ؛ سرعت و هیجان ، بدون خطر
text:
  کارتینگ ؛ سرعت و هیجان ، بدون خطر




  حتما تا حالا لذت سرعت را تجربه کرده اید؛ این که پایتان را روی گاز بگذارید و با سرعت در مسیری پرپیچ و خم برانید، لحظات هیجان انگیزی را رقم می زند. کارتینگ یکی از آن ورزش ها و تفریح های مهیجی است که می توانید در ایام تعطیل برای یک بار هم که شده آن را امتحان کنید.


  کارتینگ یکی از رشته های مهیج اتومبیل رانی است و رانندگان بزرگی مثل شوماخر از کارتینگ، اتومبیلرانی را شروع کرده اند.

  اصولا کارتینگ رشته «مادر» اتومبیلرانی است و شما با ماشین هایی لذت رانندگی را تجربه می کنید که ۱۲۵ سی سی است. اگر بخواهید به صورت حرفه ای کارتینگ سواری کنید، می توانید سرعتی حدود ۱۸۰ کیلومتر در ساعت را تجربه کنید، اما برای افرادی که رنتال سواری می کنند، سرعت ماشین های کارتینگ ۷۰ کیلومتر در ساعت است.


  رنتال در اصطلاح به ماشین های کارتینگ اجاره ای می گویند. برای عموم مردمی که می خواهند رانندگی را با سرعت بالا تجربه کنند، رنتال سواری بهترین فرصت است.
  اولین کارت در آگوست سال ۱۹۵۶ (مرداد ۱۳۳۵) در کالیفرنیای آمریکا به وسیله آرت انگلز ساخته شده است. این کارت یک ماشین کوچک و شاسی آن از لوله ساخته شده بود و یک موتور ماشین چمن زنی به آن متصل بود.


  ● کارتینگ در ایران
  ۴۵ سال پس از این رویداد جهانی، ماشین های کار یا همان کارتینگ برای اولین بار توسط دو ایرانی وارد کشورمان شد.
  رقابت های کارتینگ قهرمانی کشور همه ساله در ده مرحله برگزار می شود و نفراتی که بیشترین امتیازها را کسب می کنند، به رقابت های جهانی اعزام می شوند.

  ایران اولین بار در مسابقات جهانی سال ۲۰۰۶ ژاپن شرکت کرد؛ پس از آن دو بار دیگر هم در رقابت های جهانی شرکت کرد، اما بزرگ ترین افتخار را در سال ۲۰۱۰ و در ایتالیا به دست آورد.


  ●  حرفه ای شوید
  اما اگر شما هم می خواهید  حضور در فینال رقابت های جهانی را تجربه کنید، قبل از هر چیز باید این نکات را بدانید:
  -سن شروع کارتینگ در همه جای دنیا از شش یا هفت سالگی است و ماشین های کارتینگ هم در سایزهای مختلف برای رده های سنی شش سال به بالا وجود دارد؛ البته در ایران کلاس های آموزشی کارتینگ غالبا برای رده های سنی نوجوانان و جوانان برگزار می شود.


  سن و وزن دو اصل تعیین کننده در کارتینگ است. هرچه جوان تر باشید از جسارت و تمرکز بالاتری برخوردار خواهید بود.

  وزن ایده آل یک راننده کارتینگ بین ۸۰ تا ۸۵ کیلوگرم است، با این توضیح که سنگین تر بودن شما از شتاب ماشین خواهد کاست و سبک تر بودن شما مانعی است برای حضورتان در رقابت ها!


  حداقل وزن خودرو و راننده ای که لباس و کلاه مخصوص کارتینگ را به تن می کند، باید ۱۶۵ کیلوگرم باشد. در این میان خودرو چیزی حدود ۸۳ کیلوگرم وزن دارد. در نتیجه راننده باید ۸۰ کیلوگرم وزن داشته باشد که با لباس ها به حداقل وزن مجاز برسد.


   ما پیست های تفریحی بسیاری در ایران داریم که از آن جمله باید به پیست رامسر، نوشهر، انزلی، رشت، حیران اردبیل، اصفهان، اهواز، یزد، مشهد، زاهدان، مشهد و شیراز اشاره کرد.


  ● مشکل بزرگ؛ نبود اسپانسر
  در کارتینگ هم مثل بسیاری از دیگر رشته های ورزشی، نبود اسپانسر، از کارخانجات خودرو ساز و روغن ساز گرفته تا دیگر بخش های خصوصی، مشکلات موجود را برای مسئولان آن دوچندان کرده است.

   

  کارتینگ ورزشی پرهزینه است. به عنوان مثال با توجه به این که معمولا از فضای پارکینگ ها برای ساخت پیست های کارتینگ در ایران استفاده می شود، لاستیک های یک خودروی کار هر چند روز یک بار مستهلک می شود و صاحب آن را مجاب می کند که هر بار رقمی برای خرید لاستیک جدید هزینه کند.


   این در حالی است که در پیست های بین المللی از آسفالت نرم یا فرودگاهی استفاده می شود. این را بگذارید در کنار دیگر هزینه های تعمیر و نگهداری از یک خودروی کار. در این شرایط نبود اسپانسر و حامی مالی می تواند مانعی بزرگ در راه پیشرفت سریع تر این رشته در ایران باشد.

  منبع:روزنامه جام جم

  tebyan-zn.ir


title: اصطلاحات مرسوم در رشته اتومبیل رانی
text:
  اصطلاحات مرسوم در رشته اتومبیل رانی




  از آنجاییكه بعضی از اصطلاحات به كاررفته در نوشتارها برای همگان شناخته شده نیست و همچنین خیلی از افراد تصور درستی از بعضی اصطلاحات ندارند تصمیم گرفتیم تا در این قسمت به تعریف اسامی و اصطلاحاتی كه در مقوله اتومبیل به كار می رود بپردازیم.

  امیدواریم سطح اطلاعات کاربران بالا رفته و همچنین بحثها و مقالات و گزارشات برای همگان مفهوم بوده و مفید واقع شود.


  (Under Steer) آندر استیر:
  که به معنای كم پیچی می باشد به حالتی گفته می شود که در پیچ اتومبیل از فرمان تبعیت نکرده و علیرغم زاویه چرخها سر اتومبیل با سر خوردن اندکی شروع به انحراف به بیرون از پیچ می کند. این حالت بیشتر در اتومبیلهای دیفرانسیل جلو روی می دهد و با رها نمودن گاز اصلاح می شود.


  (Start) استارت:
  خط آغاز هر مسابقه ریس یا رالی و غیره را گویند که كلیه شركت كنندگان در پشت آن قرارگرفته و با سبز شدن چراغ و یا علامت پرچمدار شروع به حرکت می کنند.


  (Stress bar) استرس بار:
  به نوعی اتصالات بسیار مستحكم گفته می شود كه بین دو سر کمک فنرهای اتومبیل نصب شده و باعث می گردد در مانور های سریع فشار وارد بر اتاق کاهش یابد و مانع از تغییر شكل اتاق و افزایش فاصله فنرها و برهم خوردن كمبر چرخها می گردد.


  (Slalom) اسلالوم:
  نوعی مسابقه مارپیچ است كه به صورت تك نفره و در یك مسیر كه با مانعی همچون كله قندی طراحی شده انجام می شود و ملاك موفقیت در آن مانور خوب بین موانع و سرعت مناسب در عبور از آنهاست. به طوریكه مسیر در بهترین زمان و کمترین خطای ممكن طی شود.


  (Slick) اسلیك:
  نوعی لاستیک بدون عاج است که از جنس نرم به خصوصی است و روی آسفالت خشک چسبندگی خوبی دارد. این نوع لاستیک با گرم شدن چسبندگی فوق العاده ای پیدا می کند. همچنین به دلیل نداشتن عاج بر روی مسیر خیس و لغزنده اصلاً کارایی ندارد.


  (Over Steer) اور استیر:
  که به معنای زیاد پیچی می باشد به حالتی گفته می شود که در پیچ با آن که فرمان اتومبیل مقدار کمی پیچیده است اما قسمت عقب اتومبیل (بر اثر سر خوردن) شروع به انحراف به خارج از پیچ می کند و اتومبیل بیش از حد لازم به سمت پیچ می پیچد و به بیرون از پیچ منحرف می شود.

  این حالت بیشتر در اتومبیلهای دیفرانسیل عقب روی می دهد و با رها نمودن گاز اصلاح می شود چنانچه اصلاح نشود منجر به اسپین می شود.


  (Spin) اسپین:
  چنانچه حالت اور استیر اصلاح نشود اتومبیل بسته به سرعتی كه دارد به دور خود چرخیده و از مسیر خارج می شود كه به این حالت اسپین زدن گفته می شود.


  (در مورد لاستیك)
  (Profile) پروفایل:
  به دیواره لاستیک گفته می شود. یعنی حد فاصل دایره داخلی و محیط خارجی لاستیك. هرچه این دیواره كوتاه تر باشد اتومبیل از هندلینگ یا فرمان پذیری بهتری برخوردار خواهد بود و البته اطلاعات دقیقتری از برجستگی های راه به راننده منتقل خواهد شد. و همچنین ناهمواریها صدمات بیشتری را به سیستم تعلیق اتومبیل وارد خواهند كرد. این دیواره در روی لاستیك به صورت درصدی از پهنای لاستیك بیان شده است.


  (در مورد سر سیلندر)
  (Polish) (پولیش) (پالیش):
  عبارت است از تراشكاری بسیار ظریف سر سیلندر كه موجب كاهش حجم اتاقك انفجار و در نتیجه بالا رفتن نسبت تراكم و بالتبع افزایش قدرت و گشتاور خواهد شد. ناگفته نماند كه این كار بسیار حساس می باشد. بدین معنی كه دامنه این تراش به ۱ میلیمتر نمی رسد. چرا كه موجب بالا رفتن بیش از حد دمای موتور و آسیب رسیدن به سر سیلندر و اجزای آن خواهد شد.


  (Toe) تو:
  به زاویه افقی چرخها با راستای طولی اتومبیل گفته می شود.چنانچه چرخها به سمت داخل متمایل باشند تو این (Toe in) و چنانچه این تمایل به سمت بیرون باشد تو آوت (Toe out)نامیده می شود.

   

  (Tuning) تیونینگ:
  به مجموعه اقداماتی گفته می شود كه جهت بهینه سازی قسمتهای مختلف اتومبیل صورت می گیرد كه :شامل موارد زیر می باشد.

  (Body Tuning) بهینه سازی بدنه:
  این مورد شامل تغییرات در گلگیرها، ركابها، درب صندوق، درپوش موتور، سپرها، سقف و یا افزدون كیت آیرودینامیك شامل اسپویلر، زیر ركاب، فلاپ و غیره به بدنه می باشد كه موجب پایداری بیشتر اتومبیل در برابر جریان شدید هوا و هندلینگ بهتر می شود. ضمن اینكه خودرو ظاهر جذابتری پیدا می كند.
  ۱) بهینه سازی سیستم تعلیق
  ۲) بهینه سازی سیستم فرمان
  ۳) بهینه سازی زیر بندی اتومبیل
  ۴ تقویت موتور و گیربكس


  مجموعه اقداماتی روی پیشرانه اتومبیل كه از افزودن و یا تعویض بعضی قطعات گرفته تا تعویض كامل موتور و گیربكس را در بر می گیرد.

   

  حجم موتور:
  به مجموع حجم محفظه هایی از سیلندر گفته می شود كه پیستونها در آن در حركتند و سوخت موجود در آن را متراكم می كنند که برابراست باV=۴*(r*r*۳.۱۴)*h
  r=شعاع پیستون
  h=كورس پیستون
  و واحد آن سی سی یا سانتیمتر مكعب می باشد. افزایش این حجم موجب افزایش قدرت موتور و همچنین افزایش مصرف سوخت خواهد بود.

  به عنوان مثال حجم موتور اسمی پیكان ۱۶۰۰ سی سی و یا پژو ۴۰۵ با حجمهای ۱۶۰۰، ۱۸۰۰ و ۲۰۰۰ سی سی (ساخت داخل) می باشد كه نباید آن را با قدرت موتور اشتباه گرفت.


  (Drag) دراگ:
  مسابقه ای است كه در یك مسیر مستقیم به طول ۴۰۰ متر، ۱۰۰۰ متر و یا بیشتر برگزار می شود و هدف از آن فقط تست قدرت خودروها و مهارت راننده در شتابگیری صحیح می باشد.


  (Drift) دریفت:
  عبور از یک پیچ با حداکثر سرعت ممکن را گویند. به صورتی که دو و یا چهار چرخ اتومبیل به لغزش درآمده و اتومبیل به طور زاویه دار با جاده پیچ را طی می کند.این عمل در مورد اتومبیلهای دیفرانسیل جلو و عقب متفاوت بوده که در بخش آموزش به توضیح کامل در مورد آن پرداخته خواهد شد.


  (Race) ریس:
  مسابقه ای كه در مسیر بسته ای به نام پیست برگزار شده و اساس آن سرعت بیشتر و در نتیجه زمان كمتر است.


  (خط مسابقه) (Race line) ریس لاین:
  خطی فرضی است که رانندگان برای عبور از پیچ با سرعت بیشتر در زمان کمتر در نظر می گیرند و اهمیت آن به حدی است که گاهی ممكن است راننده ای آگاه به ریس لاین بتواند راننده ای با اتومبیل قویتر که ریس لاین را رعایت نمی کند پشت سر بگذارد.


  (Center) سنتر:
  لوله رابط هدرز و منبع اگزوز می باشد.


  فلاپ:
  به مجموعه ۴ تکه ای که گفته می شود که در قسمت پایین اتاق و سپرها نصب شده و موجب پایداری بیشتر اتومبیل در مقابل جریان شدید هوا می شود. که شامل دو عدد زیرسپری و دو عدد زیررکاب است.در بعضی مدلها زیر سپر با سپر یکی شده که آنرا سپرفلاپ نیز گویند.
  نوعی از فلاپ نیز فقط جنبه تزئینی داشته که در قسمت پایین درهای خودرو نصب می گردد. بعضی مدلهای قدیمی مرسدس بنز دارای این نوع فلاپ می باشند.
  گاهی نیز چهار قطعه بچه گلگیر به این مجموعه اضافه شده و با رنگی متمایز برروی اتومبیل نصب می گردد که نمای خاصی به اتومبیل می دهد.


  (Camber) كمبر:
  عبارت از زوایه دار بودن راستای عمودی چرخها با راستای قائم می باشد. که چنانچه این زاویه به سمت بیرون اتومبیل باشد به آن کمبر مثبت و چنانچه به سمت داخل باشد کمبر منفی گفته می شود. کمبر مثبت را می بایست به سرعت اصلاح نمود چون همانطور که در تصویر می بینید خیلی راحت موجب واژگون شدن اتومبیل می شود.


  (Cam Shaft) كم شافت:
  اصطلاح خارجی میل سوپاپ می باشد. نصب كم شافت ریس بخشی از پروسه تقویت موتور بوده كه به لحاظ استحكام بیشتر و همچنین بادامکهای بزرگتر موجب بهبود ورودی و خروجی موتور و در نتیجه کارایی بیشتر موتور می شود.


  كورس پیستون:
  عبارت از فاصله نقطه مرگ بالا و نقطه مرگ پایین پیستون می باشد. که با چرخش شاتون حول میل لنگ پیستون این فاصله را به صورت رفت و برگشتی طی می کند.


  (Torque) گشتاور یا نیروی تورک:
  نیروی وارد بر میل لنگ است که ایجاد شتاب می كند و هرچه این نیرو بیشتر باشد اتومبیل شتاب بهتری خواهد داشت.


  (Lap) لپ:
  به مسیری که از استارت شروع شده و به آن پایان می یابد یک دور یا لپ گفته می شود.


  (Warm up) وارم آپ :
  پس از ورود اتومبیلهای مسابقه به پیست و قرارگرفتن در مکانی که طبق مرحله تایمگیری مشخص شده برای گرم نمودن موتور و همچنین لاستیکها، ترمزها و به طور کلی اماده نمودن اتومبیل جهت مسابقه كلیه شركت کنندگان یک دور در پشت سر اتومبیل مارشال یا راهنما پیست را طی می کنند که این دور را اصطلاحا دور مارشال و یا وارم آپ می نامند.


  (Weber) وبر:
  نوعی كاربراتور دو دهانه ایتالیایی می باشد كه تاثیر زیادی در قدرت اتومبیل و صد البته مصرف سوخت دارد. اما از سوخت حداكثر استفاده را می كند.
  استفاده از این نوع كاربراتور برای تقویت و آماده سازی اتومبیلها برای مسابقات بسیار رایج است.


  (headers) هدرز:
  مانیفولد بهینه دود می باشد كه گازهای خروجی از سیلندرها را به ترتیب و به سهولت خارج می كند و باعث كاهش مصرف سوخت، افزایش قدرت و افزایش طول عمر موتور می گردد.

  منبع:aftabir.com


title: اسکیت سرعت (Speed Skate)
text:
  اسکیت سرعت (Speed Skate)




  In line سرعتی ، ورزشی است مرکب از عوامل مختلف که می تواند در گیر مجموعه متنوعی از محل و فضای زمین ، شرایط مسابقه ، و عوامل دیگری که در نتیجة یک مسابقه دخالت دارند باشد. شرکت کنندگان in line سرعتی , به مراتب بیش از شرکت کنندگان پاتیناژ سرعتی نیازمند مهارتهای متنوع می باشند.

   

  مسابقات استقامتی پاتیناژ تلاش ومجاهدتی است که تنها ملاک وموفقیت درآن زمان است. با این وصف ، مسئولیت و ایثار کمتری متوجه ورزشکاران این رشته نیست.همچنین، این مسابقات نیازی به مجموعه هایی از هشیاری ، تحرک،تکنیک ، و تاکتیکهایی که در مسابقات in line بسیار حیاتی وسرنوشت سازند ندارد.

   

  مسابقات in line از نظر ساختار تکنیکی منحصر به فردمیباشند.در واقع ، این ورزش به مراتب بیش از پاتیناژسرعتی ، با ورزش دو چرخه سواری وجه اشتراک دارد.فراگیری مهارتها و متبحر شدن در تکنیک های موجود، به تنهایی سلطه و برتری شخص را در مسابقه تضمین نمی کند. اما ، موفقیت بدون یک چنین مهارت های منسجمی عملاً ناممکن خواهد بود.


  تاریخچه رقابتی اسکیت سرعت در جهان :
  از بدو تولد اسکیت سرعت رکوردهایی از قبل تعیین گردیده بود در حقیقت دلربایی فریبنده سرعت ، سریعتر و سریعتر از شما باعث گردیده که دو نفر از استعداد بالایی برخوردارند یکدیگر را در مجاورت هم بیابند و سریعتر وسریعتر گام بردارند.


  اسکیت سرعت اولین رل اسکیتی بوده است که مسابقه قهرمانی ملی داشته است و وقایع نمایشی آن دو سال و وقایع هاکی تقریبا حدود ۳۰ سال ، از قبل تعیین شده بود.
  اولین قهرمان در مسابقه سرعت در تقسیم بندی senior کوچک سال loyd Christopher از st . louis ،moissouri و vivan bell از cincinnat ، ohio بودند.


  اسکیت سرعت بروی چرخها چوبی انجام می شد و روی کف پیست rosin می پاشیدند تا انقباض و کشش لازم را پیدا کند همانطور که زمان گذشت و تکنولوژی تغییر یافت،این چرخها جای خود را به چرخهای با تکنولوژی بالا از نوع پلاستیک و ure thanes داد،که اولین قطعات اولیه تجهیزات ورزشی بوده است در سالهای بعد تغییرات دیگری به وجود آمد کلاه ایمنی و پذیرش اسکیت in line در عرصه بین المللی، ایالات متحده آمریکا در اطراف شهرها به این مورد برخورد تدریجا ، مربیگری آمریکا و تکنولوژی آن به دیگر نقاط دنیا سرایت کرد.

   

  در سال ۱۹۷۹ در بازیهای pan American این تکنولوژی را به حد اعلا رساند تا جائیکه tom person از Tacoma , Washington برنده مسابقات گیرنده و دارنده ۳ مدال طلا گردید و اذهان را به اسکیت کامل و صحیح در دنیا طلب کرد پیترسون به عنوان اولین مرد آمریکایی که برنده مدال طلای دنیا در ۶ مسافت جداگانه گردیده است تاریخ رول اسکیت را نیز تحقق بخشید.

   

  در سال ۱۹۸۵ قهرمان اسکیت سرعت دنیا برای ایالت متحده آمریکا در اولین دوره دست اول مرکز آموزش المپیک بازی کردند. تیم ایالت متحده آمریکا در زمره قدرتهای جوان ، مدال طلای lions share را توسط Daralene kessinger که ۳ تا از ۷ مدال طلا را برد ، تسخیر نمودند،که آخرین دوره در سال ۱۹۹۱ بود در سال ۱۹۹۴ تیم ایالت متحده آمریکا برنده تمام ۵ تیم عنوان شده در رده قهرمانان دنیا شد و مدال طلا را رده track ( مردان و زنان ) road ( مردان و زنان ) و تیم overall برای Track و road دارا شد.


  تاریخچه اسکیت سرعت در ایران :
  می توان گفت اسکیت سرعت در ایران از مهر ماه سال ۱۳۸۰ شکل گرفت زمانیکه ایران در نهمین دوره مسابقات آسیایی اسکیت سرعت تایوان شرکت نمود، هر چند که به علت نبود اطلاعات کافی در مورد چگونگی مکانی که مسابقه در آن برگزار می شد و نحوه برگزاری آن و غیره ، تیم ملی نتوانست به نتایج قابل توجهی دست پیدا کند اما این سفر به پیشرفت چشمگیر این رشته در کشور کمک شایانی نمود.

   

  البته تا قبل از آن هم مسابقات خوبی در کشور با کم و کاستیهایی برگزار می شد که این مسابقات از سال ۱۳۷۳ به بعد به صورت رسمی زیر نظر هیئت اسکیت و بعد از آن زیر نظر انجمن اسکیت تا به امروز برگزار شد .


  شاخه های اسکیت سرعت و مواد آن :
  شرایط مسابقات اسکیت با توجه به مکانهایی که در آن به رقابت می پردازند متفاوت می باشد و به شاخه های زیر تقسیم میشود :
  ۱) Time trials
  ۲) Team time trials
  ۳) Elimination
  ۴) Mass start distance race
  ۵) Endurance races
  ۶) Point to  point race
  ۷) Relay races
  ۸) Stay races
  ۹) Pursuit races
  Elimination + Point  to Point race(۱۰



   زمینهایی که مسابقات اسکیت سرعت در آن برگزار می شود:
  داخل سالن ( in door )
  مسابقاتی است که داخل سالن و به طور معمول مسافتهای کوتاه در آن برگــــزار می گردد .که معمولا اندازه یک دور آن ۱۰۰ متر یا ۲۰۰ متر میباشد که در ۱۰۰ متر به صورت flat ودر ۲۰۰ متر بصورت flat و شیبدار می باشد.


  خارج از سالن ( Out door )
  این مسابقات خارج از سالن برگزار می گردد و به دو نوع تقسیم می شوند :
  ۱) Track :
  مسابقاتی است که داخل پیست برگزار می شود و اندازه یک دور آن به طور معمول ۲۰۰ متر الی ۵۰۰ متر می باشد . ( در مسافتهای مختلف )
  ۲) Road :
  مسابقاتی است که خارج از پیست و در جاده برگزار می شود ( در مسافتهای مختلف )


   تجهیزات ( Equipment )
  ۱) کفش اسکیت :
  اولین و مهمترین وسیله مورد نیاز یک جفت کفش اسکیت مناسب است ، در ابتدا برای یادگیری اسکیت سرعت استفاده از کفشهای چهار چرخ و ساق بلند نه تنها ضرری ندارد بلکه توصیه نیز می شود اما بعد از یادگیری باید روی کفشهای پنج چرخ و ساق کوتاه تمرین کرد تا به آنها کاملا عادت کنیم زیرا در پیشرفت و موفقیت در مسابقات به ما کمک میکنند ، برای تهیه این نوع کفشها بهتر است به باشگاههای معتبر و افراد دارای عنوان این رشته مراجعه کرده و از آنها در انتخاب نوع کفش دلخواه و مناسب کمک بگیرید.


  ( لازم به توضیح است که کفشهای پنج چرخ در رشته های مختلف سرعت دارای شکلها و انواع گوناگون می باشد .)
  توضیح اینکه مسابقات Down hill با کفش ساق بلند انجام می شود، مسابقات ماراتن به تازگی باکفشهای چهار چرخ ۱۰۰ میلیمتر نیز انجام می شود و در مسابقات سرعت کفشها ساق کوتاه ولی دارای چفت می باشند ولی در کفشهای استقامت بدون چفت می باشند.


  ۲) کلاه ایمنی (helmet ):
  یکی از موارد شخصی ، کلاههای ایمنی است که جزو تجهیزات ایمنی تمام اسکیت بازان شرکت کنندگان در مسابقات می باشد نکته موثر برای این کلاه ها ساخت آنها است و آگاهی کامل مالک آن از نوع کلاه ایمنی بسیار مهم است.
  تمام مسابقه دهندگان اسکیت سرعت بایستی کلاه ایمنی داشته باشند و تمام مدت برای ایمنی بیشتر در طول مسابقه به سر داشته باشند.


  موقعیت قرار گیری مناسب و ایمنی کلاه بر روی سر اجباری است کلاههای ایمنی نبایستی پشت سر گذاشته شود ، باید جلوی سر و بالای ابرو قرار بگیرد مسابقه دهندگان بایستی بند کلاهشان را در تمام مدت مسابقه بسته نگه دارند هیچ مویی نباید زیر کلا قابل رویت بوده و طوری عمل کند که کارایی و نگه داری کلاه ایمنی را روی سر با مشکل رو به رو نماید و کلاه ایمنی رو.ی سر لیز بخورد و در دید اسکیت باز در طول مدت مسابقه یا تمرین خللی ایجاد کند.


  ۳) عینکهای آفتابی و غیره : (Glasses )
  استفاده از عینکهای آفتابی و غیره در مسابقات بلامانع می باشد فقط طبق قوانین بین المللی عینکها باید لنزهای پلاستیکی داشته باشند نه شیشه ای و به علاوه استفاده از بند عینک که پشت سر می افتد نیز اجباری است.


  ۴) دستکش ، زانو بند ، آرنج بند ( support ) :
  استفاده از دستکش در مسابقات ، همچون دستکشهای دوچرخه سواران که در قسمت مچ دست بسته می شود مشکلی ندارد  زانو بند و آرنج بند از موارد دلخواهی است که می توان در مسابقات استفاده نمود.


  ۵) لباس ( uniform) :
  لباس یا یونیفورم اسکیت باز دارای شرایط و قوانین خاصی است اما در کشور ما باید با توجه به شئونات اسلامی حاکم استفاده شود.


  ۶) نکات قابل توجه :
  پوشیدن جوراب مناسب و اسکیت مناسب و اطمینان پیدا کردن از بسته شدن بندها وجوراب اسکیت و اطمینان از جا افتادن پا در درون کفش ضروری است .بعد از پوشیدن اسکیتها برای اطمینان پیدا کردن از مناسب بودن و سالم بودن کفش ، کفشها را روی لبه های داخلی و بیرونی بخوابانید وسپس مچ پا را به جلو خم نمایید.


  کلاه ایمنی باید به سر داشته باشید به صورتی که بندهای آن تا زیر گلو آمده و در دو طرف تا زیر گوش بیاید و روی گوش را نگیرد ( کلاه باید فیت یر باشد و تکان نخورد.

  منبع:tebyan-zn.ir

   


title: آشنایی با ورزش سپک تاکرا
text:
  آشنایی با ورزش سپک تاکرا




  ورزش سپک تاکرا 500 سال قبل توسط خانواده‌ای سلطنتی در مالزی پایه‌گذاری شد که البته آن زمان یک بازی درباری و سلطنتی به شمار می‌آمد.
  نام این ورزش از دو زبان، سپک (Sepak)در زبان مالزیایی به معنی ضربه زدن و تاکرا (Takraw)در زبان تایلندی یعنی توپ گرفته شده است. هنگامی که این ورزش متولد شد تا حد زیادی شبیه ورزش ژاپنی Kemari بود.


  عده‌ای به شکل دایره می‌ایستادند و با چوب به توب ضربه می‌زدند و ساعت‌ها به این بازی می‌پرداختند. به همین دلیل بسیار شبیه بازی کماری بود که بازیکنان یک دایره بزرگ تشکیل می‌دادند.ساعت‌ها بدون آنکه توپ با زمین تماسی پیدا کند به آن ضربه می‌زدند و تا زمانی که توپ به زمین می‌خورد جزو امتیازات آن گروه محاسبه می‌شد.


  در سال 1965 این ورزش به چیزی شبیه والیبال امروزی با قوانینی شبیه آن انجام می‌شد. ضمن اینکه تور هم به آن اضافه شد و کمی بین‌المللی‌تر شده بود.چندی پیش سپک تاکرا در ایران نیز به جرگه ورزش‌های حرفه‌ای سازمان تربیت بدنی پیوست و به نام انجمن سپک تاکرا زیر شاخه ورزش‌های همگانی قرار گرفت.


  اندازه، ارتفاع زمین و ارتفاع تور بازی و به طور کلی سایز زمین مسابقه شبیه زمین بدمینتون است و هر تیم 3 بازیکن دارد.


  قوانین فعلی آن تا حد زیادی شبیه والیبال است اما 5 فرق کلی دارد که به شرح زیر است:
  -استفاده از دست غیر قانونی است
  -هر بازیکن ممکن است قبل از برخورد توپ به تور حداقل یک بار به آن ضربه زده باشد
  -هیچ چرخش و دورانی برای موقعیت‌های دفاعی یک تیم نیست
  -اگر توپ قبل از افتادن به زمین حریف با تور برخورد بکند یک امتیاز محسوب می‌شود
  -اغلب مردم چیز زیادی در باره این ورزش جالب نمی دانند
  -سرویس زدن

  بازیکنانی که این ورزش را انجام می دهند و بالاخص سرویس می‌زنند پای محوری‌شان را روی دایره سرویس که در زمین تعبیه شده قرار می‌دهند (در این حالت پا باید کاملا ثابت باشد) بازیکنانی که در نیم دایره کناری در چپ و راست زمین (نیم دایره‌ای به شعاع 90 سانتی متر که با خط وسط زمین و خطوط کناری مرتبط بوده) ایستاده‌اند به انتخاب توپ را برای سرویس زننده پرتاب می‌کنند و او به توپ ضربه می‌زند.
  پس از انداختن توپ برای بازیکنی که سرویس می‌زند، 2 بازیکن دیگر دوباره به موقعیت دفاعی خود باز می‌گردنند.
  هنگامی که بازی با ضربه سرویس آغاز می‌شود، مهاجم تیم می‌تواند از یک بار تا 3 بار به توپ ضربه بزند. شما می‌توانید هنگام بازی از سر، پشت سر، پاها و هر جایی از بدنتان به غیر از بازوها از سر شانه تا انتهایی‌ترین قسمت انگشتانتان استفاده کنید.

  انواع سپک تاکرا:

  در حال حاضردر کل دنیا 3 نوع سپک تاکرا انجام می‌شود:
  هوپ تاکرا: شبیه بسکتبال؛ با حلقه ای که از سقف آویزان است و5 بازیکن که زیر حلقه هستند باید طی مدت30 دقیقه با ضربات پا توپ را وارد حلقه کنند
  دبل تاکرا: با دونفر بازیکن که روبروی هم قرار می‌گیرند
  سپک تاکرای ساحلی: روی شن و ماسه ساحلی مانند والیبال ساحلی که با 4 بازیکن انجام می‌شود.


  امتیازات بازی
  هر تیمی که بتواند 2 ست از 3 ست بازی را از آن خود کند برنده مسابقه خواهد بود. هر ست 15 امتیاز دارد که در ست سوم تنها کسب 6 امتیاز برای پیروز شدن تیم مقابل کفایت می‌کند.


  دو نوع توپ در این ورزش مورد استفاده قرار می گیرد که یک نوع آن غالبا از مواد پلاستیکی و مشتقاتش (فایبر گلاس) تشکیل می‌شود و نوع دیگر سال‌ها پیش از نوعی خیزران و بامبو بوده که اکنون منسوخ شده. توپی که از پلاستیک ساخته شده توسط انجمن آسیایی سپک تاکرا به عنوان توپ رسمی (در دو نوع مردان و بانوان) مسابقات شناخته شده است.
  وزن توپ بین 170 تا 190 گرم است و سایز محیطی آن 40 سانتی متر می‌باشد. توپی کوچکتر از توپ هندبال و کمی بزرگتر از توپ سافت بال.


  نکات مهم بازی
  هر بازیکن می‌تواند تا آنجا که قدرتش را دارد بالا بپرد و ضربه‌ای که به توپ می‌زند در آن صورت شبیه حرکات آکروباتیک است. گفته می‌شود سرعت توپ در سپک تاکرا گاها به 140 کیلومتر در ساعت هم می رسد.

  منبع: hamshahrionline.ir


title: ده شیوه برای بالا بردن آمار دفاع روی تور شما
text:
  ده شیوه برای بالا بردن آمار دفاع روی تور شما




  ۱- دستها را بالا بگیرید.
  در زمان دفاع تور را از دست ندهید. به محض جدا شدن از زمین دستهایتان باید در محدود دفاع باشند. زمانی که منتظر دفاع هستید دستها را بالا بگیرد تا به مهاجم هشدار دهید که آنجا هستید منطقه بیشتری از تور که شما روی آن کار می کنید کمتر از آن است که آنها بتواند سرویس زن شما را ببینند.

  ۲- مهاجمین چه کسانی و کجا هستند؟
  نمی توانبد صبر کنید تا آبشار زنها به تور نزدیک شوند و ببینند چه کسانی هستند. شماره پیراهن منطقه و نقش آنها را مشخص کنید. مثلا شماره ۶ ضربه زننده سرعتی سمت چپ جلو است. اینها را به هم دسته های خود بگویید.

  ۳- کنجکاو باشید - گوش کنید.
  به حریف گوش کنید ببینید می توانید علامتهای پاسور را ببینید یا دستورات او را بشنوید. به خاطر داشته باشید کدام حرکت یا ضربه بازیکنان سازنده تر است. قادر به پیش بینی آنها باشید.

  ۴- خودتان بر مبنای موقعیت جا گیری کنید.
  تنها پای تور نایستید و منتظر شوید. به بازیکنان نگاه کنید. برای دفاع آنها به منطقه لازم بروید. مثلا اگر بازیکن جلویی پاس می دهد پس مدافع او باید نزدیکتر به مرکز حرکت کند.

  ۵- چشمان خود را باز نگه دارید.
  به خاطر داشته باشید آبشار زن بر موقعیت کنترل دارد تا ضربه اش را بزند. شما باید به خوبی توپ به حرکت های او نگاه کنید با این روش قادر به پوشش جا خالی یا سعی برای دفاع هستید.

  ۶- برنامه ریزی کنید.
  اگر آبشار زن از شما رد شد نا امید نشوید. سعی کنید تصویر ذهنی عمل را به خاطر داشته باشید بنابراین دفعه بعد که وضیعت مشابهی را دفاع می کنید می توانید در مورد زمان بندی و موقعیت گزینی خود تصمیم لازم را بگیرید. بیشتر تیمهای خوب تنها می توانند چهار یا پنچ امتیاز خود را از دفاع بگیرد. اما در موارد بسیاری می توانید حریفان را مجبور به بیرون زدن توپ یا مستقیم زدن آن در دست دفاع کنید.

  ۷- عرض دفاع را افزایش دهید.
  می خواهید محدوده بیشتری از تور را که قادر به پوشش دهید پس انگشتان خود را از هم بگشایید و مچ هایتان را به بیرون بچرخانید. در مقایسه با حالت بسته انگشتان این حالت می تواند پوشش شما را ۵۰٪ افزایش دهد.

  ۸- خم نشوید.
  اگر موقعیت گرفته اید و نمی تواند راست و عرضی به سوی آبشار زن بروید، دستایتان را به سوی او چرخانده و سعی کنید فضای خالی را ببندید. این کار این فرصت را به آنها می دهد که توپ را خارج از دست شما بزنند. شما همچنان قسمتی از تور را پوشش خواهید داد و اگر آنها توپ را به داخل بزنند ممکن است خوش شانسی بیاورید دفاع شما دید و شانس بهتری برای دفاع خواهد داشت.

  ۹- توپ را هل ندهید.
  اگر پاسور توپ را در بالای تور پاس داد شما باید آماده درگیری با مهاجم باشید انگشتان را باز کنید. هرچه می تواند از تور نفوذ کنید بازو را از آرنج قفل کنید و به محض ضربه آبشار زن آماده فشار سخت باشید. افتخار کمی در اینجای کار هست. مطمئن شوید آنها کسانی هستند که به توپ فشار وارد نمی کنند.

  ۱۰- فقط آنجا نایستید.
  اگر برای دفاع دیر کرده اید در صدد جبران نباشد بلکه به عقب برگشته و پشت دفاع را جهت توپهای کوتاه پوشش دهید. این کار به بازیکنان باقی مانده در عقب اجاره خواهد داد برای آبشار عقب بمانند.

  منبع: tebyan-zn.ir 


title: تاریخچه ی جام حذفی ایران
text:
  تاریخچه ی جام حذفی ایران




  جام حذفی ایران برای نخستین بار در سال ۱۳۵۵ آغاز شد و قهرمان آن دوره تیم ملوان بندرانزلی بود که در برابر تراکتورسازی در بازی پایانی به برتری چهار بر یک دست یافت.بنا بر این گزارش، همچنان که می بینیم، جامی با قدمت ۳۷ ساله تا کنون برگزار شده است. سال های بین ۵۶ تا ۵۷ و ۶۸، ۷۱، ۷۶ سال هایی است که شاهد برگزاری این مسابقات به صورت سراسری نبوده ایم و مسابقات به صورت جام حذفی تهران برگزار شد.


  پرافتخار ترین تیمهای جام حذفی
  در بیست وپنج دوره گذشته جام حذفی ، تیم استقلال تهران با کسب شش عنوان قهرمانی پرافتخارترین تیم تاریخ جام حذفی است و تیم پرسپولیس با کسب پنج قهرمانی پس از استقلال قرار دارد و در صورت پیروزی مقابل سپاهان برای ششمین بار قهرمان شده و با رکورد استقلال برابری می کند. استقلال در سالهای ۵۶ ، ۷۴ ، ۷۸ ، ۸۰ ، ۸۶ و ۹۰ به ترتیب با شکست تیمهای هما ، برق ، بهمن ، سپاسی ، پگاه و شاهین بوشهر موفق به فتح جام حذفی شده است .


  پرافتخارترین مربیان جام حذفی
  علی پروین سه بار با پرسپولیس در سالهای ۶۵ ، ۷۰ و ۷۷ و بهمن صالح نیا نیز ۳ بار با ملوان در سالهای ۵۵ ، ۶۵ و ۶۹ موفق به کسب جام قهرمانی شده اند و پرافتخارترین مربیان در تاریخ جام حذفی هستند. در بین مربیان خارجی فاتح جام نیز لوکا بوناچیج با سپاهان دو بار جام قهرمانی را بدست آورده است. در ضمن علی دایی با دو قهرمانی متوالی در پرسپولیس در سالهای ۸۸ و ۸۹ از این حیث رکورددار است.


  پرافتخارترین بازیکن جام حذفی
  جلال اکبری بازیکن سابق سپاهان و پرسپولیس با پنج عنوان قهرمانی پرافتخارترین بازیکن تاریخ جام حذفی است. او در سال های ۸۲، ۸۴ و ۸۵ با سپاهان ۳ بار عنوان قهرمانی جام حذفی را بدست آورد و در سال های ۸۸ و ۸۹ نیز با پرسپولیس قهرمانی جام حذفی را تجربه کرده است و بدین ترتیب او با ۵ قهرمانی در جام حذفی پرافتخارترین بازیکن تاریخ جام حذفی است. او در فصل ۸۹ در حالی با پرسپولیس قهرمان شد که حتی یک دقیقه هم در این مسابقات برای پرسپولیس به میدان نرفت.
   محمد نوازی بازیکن اسبق تیم‌های استقلال و صبا ، با کسب ۴ عنوان دومین بازیکن پرافتخار تاریخ جام حذفی است. محمد نوری نیز در صورت قهرمانی پرسپولیس و محرم نویدکیا در صورت قهرمانی سپاهان به رکورد نوازی خواهند رسید.


  بیشترین حضور در فینال
  استقلال تهران با حضور در ۹ فینال ، رکورد جالبی را از خود بر جای گذاشته است. استقلال در تاریخ جام حذفی، ۹ بار به فینال راه یافته که در ۶ فینال برنده و در ۳ فینال دیگر مغلوب شده است. پرسپولیس و ملوان نیز با حضور در ۷ فینال در رتبه دوم قرار دارند.


  حضور متوالی در فینال: ملوان انزلی با شش حضور
  ملوان انزلی از سال ۶۵ تا ۷۰ موفق به شش بار حضور متوالی در فینال شد .


   موفق ترین تیم فینال: سپاهان اصفهان
   سپاهان اصفهان که چهارمین فینال خود را تجربه می کند، در سه حضور قبلی اش در فینال موفق به شکست حریفان شده است. سپاهان در سالهای ۸۲ ، ۸۴ و ۸۵ به ترتیب مقابل سه تیم تهرانی استقلال ، پرسپولیس و صبا به برتری رسیده و قهرمان جام حذفی شد.


  ناکام ترین تیم فینال: تراکتورسازی تبریز
  این تیم تبریزی در سالهای ۵۵ و ۷۳ موفق به حضور در فینال شد ، اما در هر دو دوره شکست خورد و موفق به قهرمانی نشد.
  بنا بر این گزارش، در بیشتر سال های دهه شصت خورشیدی ـ که لیگ سراسری برای باشگاه های فوتبال ایران وجود نداشت ـ جام حذفی تنها مسابقات سراسری و ملی ایران به شمار می رفت و قهرمان آن می توانست در جام باشگاه های آسیا ـ که بعدها با تغییر ساختار و با نام لیگ قهرمانان آسیا برگزار شد ـ راه پیدا کند. با این حال، پس از آغاز مسابقات لیگ سراسری ایران و همزمان آغاز مسابقات جام برندگان جام آسیا، نحوه مشخص شدن نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی دگرگون شد.
  بدین ترتیب که قهرمان لیگ به مسابقات جام باشگاه های آسیا راه می یافت و قهرمان جام حذفی، راهی مسابقات جام برندگان جام آسیا می شد.
  این گزارش یادآور می شود، کنفدراسیون فوتبال آسیا در فصل ۰۳ ـ ۲۰۰۲ تصمیم به انحلال مسابقات جام برندگان جام آسیا و تغییر ساختار جام باشگاه های آسیا گرفت که در پی آن، مسابقات لیگ قهرمانان آسیا راه اندازی شد که از آن پس، همواره یکی از نمایندگان فوتبال ایران در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا، قهرمان جام حذفی ایران بوده و اهمیتی دوچندان به این مسابقات داده است.


  شناسنامه اولین دوره جام حذفی ایران
  در نخستین دوره جام حذفی که سال ۱۳۵۵ برگزار شد، ملوان و تراکتورسازی به فینال رسیدند. ملوان در لیگ تخت جمشید حضور داشت، ولی تراکتورسازی در یک دسته پایین‌تر بازی می‌کرد. دیدار فینال نخستین دوره جام حذفی، روز جمعه ۳ دی ۱۳۵۵ در امجدیه برگزار شد و پانزده هزار نفر در یک روز برفی و سرد این بازی را دیدند؛ محمد صالحی، داور سرشناس کشورمان این بازی را سوت زد.
  ملوان با پیروزی چهار بر یک مقابل تیم دسته دومی تراکتورسازی به عنوان قهرمانی دست یافت. این بازی تا یازده دقیقه به پایان بدون گل بود، اما در ده دقیقه آخر پنج گل به ثمر رسید. عزیز اسپندار در دقیقه ۷۹ و علی نیاکانی در دقایق ۸۲ و ۸۷ ملوان را سه، صفر پیش انداختند و عبدالله محسنی زاده در دقیقه ۸۹ یک گل تراکتور را به ثمر رساند، اما اسپندار در دقیقه ۹۰ گل چهارم ملوان را زد و بدین ترتیب، ملوان قهرمان نخستین دوره جام حذفی شد.
  ملوان: رمضان احمدپور، رضا ویشگاهی، رضا رافت، منوچهر ناوران، محمود پیشگاه‌هادیان، قاسم سلطانزادی، حسن دشتی (۴۶ ـ ابوالفضل مزدستان)، میخائیل پطروسیان، علی نیاکانی، عزیز اسپندار و غفور جهانی (۸۹ ـ نصرت ایراندوست)


  سرمربی: بهمن صالح نیا
  تراکتورسازی: حمید ملک احمدی، مجید سوزنده، خلیل سلیمی، ابراهیم کیان طهماسبی، مجید ناظمی، بهرام گلشنی (۸۵ ـ تقی اخطاری)، منصور کاویانپور، جلال صدیق احمدی، رحیم مه نمای اقدم، پرویز مظلومی (۶۳ ـ عبدالله محسنی زاده) و عباس کارگر
  سرمربی: محمد بیاتی


  نتاج بازی‌های نهایی جام حذفی
  فصل قهرمان نتیجه نایب‌قهرمان
  ۱۳۵۴ ـ ۵۵ ـ ملوان ۱:۴ تراکتورسازی
  ۱۳۵۵ ـ ۵۶ ـ استقلال ۰:۲ هما
  ۱۳۵۶ ـ ۶۵ برگزار نشد
  ۱۳۶۵ ـ ۶۶ ـ ملوان ۰:۲ خیبر خرم‌آباد
  ۱۳۶۶ ـ ۶۷ ـ پرسپولیس ۰:۱ (۰:۱) (۰:۰) ملوان
  ۱۳۶۷ ـ ۶۸ ـ شاهین اهواز ۴:۴ (۴:۱) (۰:۳) ملوان
  ۱۳۶۸ ـ ۶۹ ملوان ۵:۶ ضربات پنالتی استقلال
  ۱۳۶۹ ـ ۷۰ ـ پرسپولیس ۱:۲ ملوان
  ۱۳۷۰ ـ ۷۱ برگزار نشد
  ۱۳۷۱ ـ ۷۲ برگزار نشد
  ۱۳۷۲ ـ ۷۳ سایپا ۱:۱ (۰:۰) (۱:۱) جنوب اهواز
  ۱۳۷۳ ـ ۷۴ ـ بهمن ۱:۲ (۱:۰) (۰:۲) تراکتورسازی
  ۱۳۷۴ ـ ۷۵ استقلال ۱:۵ (۱:۳) (۰:۲) برق شیراز
  ۱۳۷۵ ـ ۷۶ برق شیراز ۰:۳ ضربات پنالتی بهمن
  ۱۳۷۶ ـ ۷۷ برگزار نشد
  ۱۳۷۷ ـ ۷۸ پرسپولیس ۱:۲ استقلال
  ۱۳۷۸ ـ ۷۹ استقلال ۱:۳ بهمن
  ۱۳۷۹ ـ ۸۰ فجر سپاسی ۱:۳ (۰:۱) (۱:۲) ذوب‌آهن
  ۱۳۸۰ ـ ۸۱ استقلال ۳:۴ (۱:۲) (۲:۲) فجر سپاسی
  ۱۳۸۱ ـ ۸۲ ذوب‌آهن ۵:۶ ضربات پنالتی (۲:۲) (۲:۲) فجر سپاسی
  ۱۳۸۲ ـ ۸۳ سپاهان ۲:۵ (۲:۳) (۰:۲) استقلال
  ۱۳۸۳ ـ ۸۴ صبا ۲:۴ ضربات پنالتی (۱:۱) (۱:۱) ابومسلم
  ۱۳۸۴ ـ ۸۵ سپاهان ۲:۴ ضربات پنالتی (۱:۱) (۱:۱) پرسپولیس
  ۱۳۸۵ ـ ۸۶ سپاهان ۰:۴ (۰:۱) (۰:۳) صبا
  ۱۳۸۶ ـ ۸۷ استقلال ۱:۳ (۱:۰) (۰:۳) پگاه
  ۱۳۸۷ ـ ۸۸ ـ ذوب‌آهن ۲:۵ (۱:۰) (۱:۵) راه‌آهن
  ۸۸ ـ  پرسپولیس ۴: ۱ (۱ : ۰) (۳: ۱) گسترش فولاد تبریز
  ۸۹ : پرسپولیس  ۴:۳(۲:۴) (۱:۰) ملوان
  ۹۰ : استقلال ۱:۴ پنالتی شاهین بوشهر
  ۹۱ : پرسپولیس ۲:۲ سپاهان (۴:۲)

  منبع:asemoni.com


title: آشنایی با ورزش کانوپولو
text:
  آشنایی با ورزش کانوپولو




  ریشه رشته ورزشی كانوپولو را می توان در سایر رشته های قایقرانی یافت.در اوایل دهه سی، كشورهای اروپایی نشستن در قایق كایاك و پرتاب توپ به یكدیگر را آغاز كردند. در واقع یك بازی جدید شروع شده بود. اما این ورزش در كشورهای مختلف ریشه خودش را داشت، این بدان معنی است كه این رشته ورزشی از جهات مختلف بسط و توسعه یافته بود.
  در سال 1986 كمیته ای به نام ً كمیته كانوپولو ً روی كار آمد و در سال 1994 كشور انگلستان این افتخار را داشت كه میزبانی اولین دوره مسابقات كانوپولوی قهرمانی جهان را برعهده داشته باشد. از آن زمان به بعد، مسابقات قهرمانی جهان این رشته به طور منظم هردوسال یكبار برگزار شده بود. قوانین بین المللی كانوپولو در سال 1990، معرفی گردید.
  کانوپولو یک ورزش گروهی با توپ است که روی آب و توسط دو تیم با ۵ بازیکن (هریک روی یک قایق کانو) انجام می‌شود.هر تیم تلاش می‌کند تا توپ را وارد دروازه حریف کند، در پایان تیمی که تعداد گل بیشتری به ثمر رسانده است برنده خواهد بود.
  ورزش کانوپولو در بسیاری از نقاط دنیا قرن‌ها بازی می‌شده‌است، چه به منظور تفریح و چه به شکل مسابقه. نهاد نمایندگی کننده این ورزش کمیته کانوپولو فدراسیون بین‌المللی قایقرانی است که هر دو سال مسابقات جهانی این رشته را برگزار می‌کند.
  کانوپولو ترکیبی از واترپولو و قایقرانی است، از نظر تاکتیکی به بسکتبال و واترپولو شباهت دارد. ورزشکاران این رشته باید مهارت زیادی در قایقرانی و کنترل قایق داشته و از سرعت عمل و قدرت بدنی بالایی (به ویژه دست‌ها) برخوردار باشند.


  از توپ واترپولو برای مسابقه استفاده می‌شود و هر بازیکنی تنها تا ۵ ثانیه پس از تصاحب توپ حق مالکیت آن را دارد. دریبل زدن با انداختن توپ به سمتی دیگر و پشت سر گذاشتن بازیکن مدافع انجام می‌شود.تکل بازیکن صاحب توپ با تنه زدن به شانه‌ها و پشت او انجام می‌شود. داور برای جریمه شخصی بازیکنان خطا کار از سه کارت سبز، زرد و سرخ استفاده می‌کند.تعداد تعویض‌ها محدودیتی ندارد و اطلاع داور نیز لازم نیست، اما باید ابتدا بازیکن تعویض شده از محوطه خارج شود، سپس یار جایگزین وارد بازی شود.
  محوطه بازی ۳۵ در ۲۳ متر مساحت دارد و محدوده آن معمولا به وسیله طناب‌های معلق مشخص می‌شود (مانند مسابقات شنا). هر مسابقه دو داور دارد که هر کدام یک نیمه را کنترل می‌کنند و دو خط نگهدار هم دروازه را زیر نظر دارند.
  دروازه ۱ متر عرض و یک و نیم متر طول دارد و در ارتفاع دو متری معلق است. دروازه‌بان با نگهداشتن پاروی خود به شکل عمودی از دروازه دفاع می‌کند.زمان بازی دو نیمه ۱۰ دقیقه‌ای است و هر نیمه همانند واترپولو با قرار گرفتن همه بازیکنان رو به روی دروازه خودی و انداختن توپ به مرکز زمین توسط داور آغاز می‌شود.

  منبع: tebyan-zn.ir


title: تاریخچه ورزش بادبانی
text:
   تاریخچه ورزش بادبانی




  هزاران سال پیش باد تنها منبع انرژی بود که اجازه می داد بشر مسافت های طولانی را روی دریا از مدیترانه تا اقیانوس اطلس بپیماید و امکان توسعه تمدن بین نقاط مختلف دنیا فراهم گردد، از این رو بادبانی کلید توسعه تمدن در نواحی مدیترانه محسوب می شود و قدمت ورزش بادبانی به سابقه قایقرانی ، کشتیرانی وتاریخ تمدن بشر بر می گردد.

  اگرچه قایق های بادبانی اولیه ، وسایل کوچک ساخته شده از درختان با یک تکه پارچه یا لباس برافراشته بر بالای آن بود ، اما امروزه با پیشرفت چشمگیر تکنولو‍ژی به قایق های پیچیده و سازمان یافته و سریع در دریانوردی تبدیل شده است.


  سه عامل اصلی در بادبانی موج ، باد و قایق است و هوشیاری و درک درست از این سه عامل موقعیت های متفاوت ، شرط مهم موفقیت است.
  ورزش قایقرانی سابقه ای 70 ساله در ایران دارد. در آن زمان با حضور انگلیسی ها در جنوب ایران اولین باشگاه قایقرانی در مسجد سلیمان تأسیس شد. 50 سال قبل نیز اولین باشگاه قایق های بادبانی تحت عنوان " یات کلاب " در آبادان راه اندازی شد.
  قایق بادبانی قایقی است که عمدتاً با نیروی باد حرکت می کند و از این نظر گونه ای ناو بادبانی است. این قایق ها بسته به نوع بادبان های آن نام های مختلفی دارد. قایق های بادبانی عمدتاً در قایقرانی تفریحی و ورزشی به کار می رود ، هر چند که کاربرد های نظامی ، پژوهشی و تجاری نیز دارد.
  مسیر مسابقات قایق های بادبانی اکثراً در دریافت و هدف اصلی این است که ورزشکاران به شکل یک مثلث مسیر مسابقه را در کمترین زمان و با کمترین امتیاز منفی طی نمایند.مسیر مسابقه با بولر های شناور بزرگ مشخص شده است.در مسابقات از قایق های بادبانی استاندارد استفاده می شود. در این قایق ها ، بادبان سطحی است که برای استفاده از نیروی پیشرانش باد به کار می رود . بادبان معمولاً از پارچه یا دیگر منسوجات ساخته می شود و بیشتر در دریانوردی به کار می رود.

  منبع : tebyan-zn.ir

  سایت فدراسیون


title: فوتبال ساحلی چیست ؟
text:
  فوتبال ساحلی چیست ؟




  فوتبال ساحلی یکی از انواع ورزش فوتبال است که در ساحل و یا بر زمینی پوشیده از شن  برگزار می‌شود. البته انجام بازی فوتبال در ساحل سابقه طولانی دارد اما برگزاری مسابقات رسمی و تدوین قوانینی برای این رشته ورزشی به سال ۱۹۹۲ و بنیان‌گذاری نهادی به نام فوتبال ساحلی جهانی در این سال باز می‌گردد.


  تاریخچه فوتبال ساحلی
  نخستین مسابقات آزمایشی با مقررات فوتبال ساحلی جهانی در میامی، فلوریدا، آمریکا برگزار شد و اولین رقابت‌های حرفه‌ای فوتبال ساحلی نیز در سال ۱۹۹۳ با حضور تیم‌هایی از ایالات متحده آمریکا، برزیل، آرژانتین و ایتالیا در لس آنجلس برگزار شد.
  فوتبال ساحلی به سرعت در برزیل و به‌ویژه ریو دوژانیرو محبوبیت یافت و حضور ستارگان فوتبال جهان همچون اریک کانتونا فرانسوی، خولیو سالیناس اسپانیائی و روماریو، زیکو و جونیور برزیلی سهم به‌سزایی در افزایش پوشش رسانه‌ای این ورزش داشته، به‌طوری‌که مسابقات فوتبال ساحلی در ۱۷۰ کشور دنیا پخش تلویزیونی شده و این رشته نوپا یکی از سریع‌ترین رقم‌های رشد را در میان ورزش‌های حرفه‌ای داراست.


  مقررات فوتبال ساحلی
  مسابقات فوتبال ساحلی با ۵ بازیکن (یک دروازه‌بان) و توپ فوتبال  در ۳ وقت ۱۲ دقیقه‌ای برگزار می‌شود. تعداد تعویض‌ها نامحدود است و مساوی وجود ندارد.

  به این ترتیب در صورت مساوی در پایان مسابقه، ۳ وقت اضافه ۳ دقیقه‌ای برگزار می‌شود و پس از آن ضربات پنالتی تکلیف برنده را مشخص خواهد کرد.
  برخلاف فوتبال که برنده در پایان ۵ پنالتی مشخص می‌شود، در فوتبال ساحلی هر تیمی که در پایان یک ضربه از حریف جلو بیفتد برنده است.


  خطا
  هر خطا با یک ضربهٔ آزاد به سمت دروازه جریمه می‌شود که باید توسط بازیکنی که بر روی او خطا شده زده شود (مشابه بسکتبال)، به استثناء خطایِ هندِ رقیب که هر بازیکنی می‌تواند ضربه را بزند.
  در صورتی که بازیکنی کارت قرمز دریافت کند، بایستی دو دقیقه از زمین خارج شده و تیم او در این دو دقیقه با یک بازیکن کمتر بازی می‌کند (مشابه هندبال) و در صورت دریافت کارت آبی که از اختصاصات فوتبال ساحلی است، بازیکن خطاکار به‌کلی از زمین اخراج شده و پس از دو دقیقه هم حق ورود به زمین را ندارد، اما بازیکن دیگری می‌تواند پس از دو دقیقه جایگزین او شود (مشابه کارت قرمز در فوتسال).


  سطح زمین مسابقه در فوتبال ساحلی
  سطح زمین مسابقه باید همواره و مسطح بوده و از شن بدون سنگ و صدف و هر کونه شی ای که موجب جراهات بازیکنان گردد باشد.
  برای مسابقات بین المللی ماسه ها بایددانه ریز بوده وحداقل۴۰سانتی متر عمق داشته باشند.ماسه ها هم چنین باید خوب الک شده باشند تا مورد قبول واقع شوند وسنگهاو دانه های زبرو قطعات خطرزا باید جدا شوند.ماسه ها خیلی هم نباید ریز شوند که باعث گرد و خاک شده و به پوست بچسبد.


  اندازه ها:
  زمین مسابقه باید به شکل  مستطیل بوده و طول زمین باید بیشتر از عرض آن باشد.
  -طول ۳۵ تا ۳۷ متر
  -عرض ۲۶ تا ۲۸ متر


  علامتگذاری زمین مسابقه
  زمین مسابقه با خطوط مشخص می شوند . این خطوط مرز محوطه ها را مشخص می کند.دو خط طولی بلندتر را تاچ لاین و دو خطوط کوتاهتر را خطوط انتهایی می نامند. عرض تمام خطوط باید ۱۰ سانتی متر بوده و از جنس مقاوم به رنگ آبی باشد که از رنگ ماسه ها متمایز باشد.
  این خطوط در گوشه های زمین توسط رابط هایی به زمین محکم می شوند و در درون دروازه توسط حلقه های پلاستیکی به تیرهای دروازه وصل می شوند.زمین مسابقه توسط یک خط فرضی بدو نیمه مساوی تقسیم می شوند که خط میانی توسط دو پرچم قرمز مشخص شده است.مرکز این خط فرضی جایی است که مسابقه از آنجا شروع می شود.

  منبع:onlinevarzesh.blogfa.com

  asemoni.com


title: اطلاعاتی درباره شمشیربازی
text:
  اطلاعاتی درباره شمشیربازی




  ورزش شمشیربازی كه قدمتی طولانی دارد، به صورت دو نفره برای آقایان و بانوان انجام می شود. مسابقات شمشیربازی، هم بصورت انفرادی و هم بصورت تیمی صورت می گیرد. شمشیربازها در موقع مسابقه می بایست لباس های مخصوصی بپوشند و از دستكش، لباسی مخصوص و یك ماسك با تور فلزی استفاده نمایند تا صورت و بدن از ضربه های احتمالی حریف محفوظ بماند.


  به لباس شمشیربازها یك كابل سیم متصل است، این سیم به دستگاه مخصوصی ارتباط پیدا می كند كه می تواند ضربه های وارد را ضبط و محاسبه كند. محوطه مسابقه شمشیربازی كه به آن پیست می گویند، چهارده متر طول و 8/1 تا دو متر پهنا دارد. این پیست با هفت خط افقی به نواحی مختلف تقسیم می شود و جنسی شبیه توری فلزی دارد.



  انواع شمشیرها

  فلوره
  فلوره شمشیری است به وزن 500 گرم و به طول 110 سانتی متر كه شامل دسته، گارد و تیغه می باشد. تیغه شمشیر فلوره از جنس فولاد آلیاژی است كه خاصیت فنری دارد. در نوك تیغه این شمشیر تكه ای قرار دارد كه هرگاه بازیكن بتواند فشاری معادل 500 گرم نیرو بر بدن حریف وارد كند، این ضربه روی دستگاه مخصوص ضبط می شود.

  تعداد ضربات برای زنان و مردان، 5 ضربه برای مدت ۳ دقیقه است (دور مقدماتی) و دور حذفی، 15 ضربه در 3 زمان 3 دقیقه ای می باشد. مسابقات فلوره تنها به وسیله یك سرداور قضاوت می شود و ضربه ای امتیاز می گیرد كه به جلیقه ای وارد شود كه نیم تنه بالای بدن را می پوشاند به جز دست شمشیرباز و هدف در این رشته قسمت جلو وپشت سینه است.

  اپه
  اپه شمشیری است به طول 110 سانتی متر و وزن 770 گرم كه ضخامت تیغه آن بیشتر از تیغه فلوره است. مقطع تیغه اپه مثلث شكل است و در این رشته هم مانند فلوره ضربه ها به وسیله دستگاه مخصوص ضبط می شود.برای ثبت امتیاز، شمشیرباز باید 750 گرم نیرو بر نوك شمشیر وارد كند تا دستگاه ضربه را ثبت نماید. هدف در بازی اپه، تمام بدن است و تعداد ضربات، 5 ضربه در ۳دقیقه می باشد كه برای هر بازی در نظر گرفته می شود. البته تنها ضربه با نوك شمشیر ملاك امتیازدهی است.

  سابر
  شمشیر سابر 500 گرم وزن دارد و طول آن 105 سانتی متر است كه شامل 88 سانتی متر طول تیغه است. هدف در این رشته، همه قسمتهای بالای بدن است و می توان هم با نوك شمشیر و هم از پهلو به صورت پرش ضربه وارد آورد.در سالهای اخیر، مسابقات سابر به صورت الكتریكی درآمده و قضاوت مسابقات با یك سرداور است. برای برد، تعداد 5 ضربه در مدت ۳دقیقه لازم است. حركات و سرعت عمل در سابر بسیار بیشتر و سریعتر از دو رشته دیگر (فلوره و اپه) است و با ضربات نوك و لبه آن امتیاز به دست می آید.


  اصطلاحات شمشیربازی
  اتک: گرفتن حالت حمله به خود رااتک می گویند. در این حالت، شمشیرباز دست را پیش می گیرد و حمله می كند و طرف دیگر دفاع كننده است.
  گارد شمشیر: قسمتی از شمشیر است كه دست را در مقابل حریف حفاظت می كند.


  فول: خطا و نقض قانون بازی است. عمده خطاها عبارتند از:
  1- بی ادبی و توهین به حریف.
  2- اعتراض به داور یا حریف پس از اعلان رأی داوران.
  3- گرفتن بدن حریف و جلوگیری از بازی وی.
  4- نداشتن وسایل كامل مسابقه.
  5- پرتاب كردن شمشیر به طرف حریف.
  6- خشونت پس از اخطار.
  7- تكرار حمله به حریف بعد از فرمان ایست داور.


  رده های سنی مسابقات
  - نونهالان (زیر 14 سال).
  - نوجوانان (زیر 17 سال).
  - جوانان (زیر 20 سال).
  - بزرگسالان (سن آزاد است).
  تعداد نفرات: یك تیم شمشیربازی از 4 نفر تشكیل می شود كه شامل 3 نفر اعضای اصلی و 1 نفر ذخیره می باشد،‌ البته مسابقات به شكل انفرادی و تیمی انجام می شود.
  مدت مسابقه: زمان هر مسابقه 4 دقیقه می باشد و وقت های تلف شده در حین مسابقه محاسبه می شود. با دستور سرداور بازی شروع می شود و بعد از هر ضربه امتیازدار، دو شمشیر باز به وضع سابق خود در پشت خط گارد باز می گردند.


  وسایل شمشیربازی
  1- لباس كاملاً سفید (وست و شلوارک).
  2- ماسك صورت و دستكش.
  3- جلیقه الکتریکی در رشته سابرو فلوره
  تاريخچه شمشير بازي :
  شمشير بازي ورزش روزگاران كهن است . فن شمشير زدن و استفاده از شمشير براي حمله و دفاع , تاريخي بسيار دراز دارد . شمشير مهمترين اسلحه بشر طي چندين هزار سال بوده است و بهمين دليل تنها ورزشي است كه تاريخي روشن دارد و مدارك زنده و گويايي در موجوديت آن وجود دارد.
  كارشناسان ورزشي , با توجه به مدارك موجود , معتقدند كه ورزش شمشير بازي در ابتداي قرن چهارم ميلادي در اروپا متولد شده است . كشور آلمان پيشقدم اين ورزش سلحشوري است . در ابتداي قرن پانزدهم , شمشير بازي از آلمان به ايتاليا راه يافت و در قرن شانزدهم در همه اروپا متداول شد و مدارس شمشير بازي به آموزش علاقمندان اين ورزش پرداختند , اما انگيزه اصلي براي كسب مهارت در شمشير بازي آن بود كه خود را مهياي دوئل ( جنگ تن به تن ) كنند.

  در اواخر قرن 19 ميلادي كه بسياري از كشورها دوئل را ممنوع اعلام كردند , زمينه بسيار مساعدي براي گسترش شمشير بازي به عنوان ورزش فراهم شد و باشگاههاي متعددي تاسيس شد تا به تربيت شمشير بازان بپردازند.در سالهاي آخر قرن نوزدهم ورزش شمشير بازي بقدري در اروپا متداول بود كه حتي قبل از تصويب مقررات مربوط به آن , جز مسابقات رسمي اولين دوره بازيهاي المپيك آتن 1896 قرار گرفت. در سال 1914 در كنگره بين المللي كميته هاي المپيك سراسر جهان كه در پاريس تشكيل شد , مقررات فدراسيون بين المللي شمشير بازي , مورد تصويب اعضا قرار گرفت.
  شمشير بازي در ايران :
  ورزش شمشير بازي براي نخستين بار توسط مير مهدي ورزنده در ايران معرفي شد و اندك اندك , بخصوص در مدرسه نظام آن روز , آموزش داده شد و گسترش يافت .
  در سال 1328 سه نفر از جوانان ايراني كه براي تحصيل به اروپا رفته و هنگام تحصيل با ورزش شمشير بازي آشنا شده بودند , در بازگشت به ايران كوشش زيادي در گسترش هر چه بيشتر اين ورزش بعمل آوردند و سرانجام موفق شدند فدراسيون شمشير بازي ايران را تاسيس كنند . اين سه تن عبارت بودند از ابتهاج , نير نوري و بصير.
  آندره مارات زي اولين مربي خارجي بود كه براي آموزش شمشير بازي از كشور ايتاليا به ايران آمد. مارات زي , با وجود آنكه حدود 70 سال داشت اما تلاش و كوشش بسياري در آموزش جوانان ايران كرد.
  در سال 1345 اولين دوره مسابقات بين المللي جوانان در ايران و در تالار ورزشي تازه تاسيس 7 تير ( واقع در ضلع شمالي پارك شهر تهران ) برگزار شد.

  در اين مسابقات , پير فري رئيس فدراسيون بين المللي شمشير بازي هم حضور يافت و با كمك او بود كه 3 شمشير باز برجسته ايراني ( شاپور زرنگار , بيژن زرنگار , عباي افضلي ) براي گذراندن دوره عالي مربيگري به فرانسه رفتند و در موسسه ملي ورزش فرانسه به فرا گرفتن اصول و فنون پيشرفته اين ورزش پرداختند . اين سه نفر پس از بازگشت به وطن مربي تيم ملي شمشير بازي ايران شدند .
  محصول اين فعاليتها مقام قهرماني شمشير بازي آسيا در بازيهاي آسيايي تهران در سال 1974 بود . ايران توانست 16 مدال طلا , 3 مدال نقره و 7 مدال برنز در انفرادي و تيمي بدست آورد و با شايستگي تمام قهرمان آسيا شود . در اواخر سال 1358 با تصميم سازمان تربيت بدني ايران فعاليت شمشير بازها متوقف شد و اين توقف 10 سال ادامه داشت تا آنكه در سال 1368 بار ديگر شمشير بازي فعاليت خود را از سر گرفت.
  از چهره هاي صاحب نام در ورزش شمشير بازي ايران ميتوان کیومرث طلوعی – بیژن سرهنگ پور – قدرت رضایی- فرهاد رضایی – بهرام این صدری – احمد کارپور- شاپور و بيژن زرنگار , اسفنديار زرنگار , , حميد فتحي , اصغر پاشاپور , و منوچهر شفاهي را ياد كرد.

  منبع:sport.harferooz.com


title: آشنایی با ورزش شمشیر بازی
text:
  آشنایی با ورزش شمشیر بازی




  شمشیربازی یک ورزش مدرن است.که سابقه ای تاریخی دارد.ازاولین باری که انسان های اولیه برای جنگیدن با یکدیگر، به سردی فلز روی آوردند.مهارت شمشیرزنی به عنوان یکی از مهارت های جنگی مطرح بوده است و در تمامی تمد ن های باستانی جهان سابقه ای به اندازه ی طول بشریت دارد .
  شمشیر بازی امروزی ، ورزشی انفرادی است که در دو گروه زنان و مردان در بازیهای المپیک شرکت می کند و برحسب نوع شمشیر به کار رفته بر سه نوع است :
  1.اِپه

  2.سابر

  3.فلوره


  *اِپه (به فرانسوی epee)گونه ای شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیر بازی است .واژه ی اِپه در فرانسوی به معنای شمشیر است .مسابقات با اِپه را مسابقات «اسلحه اِپه »می گویند .
  اپه در مقایسه با شمشیر سابر بیشتر با شمشیر فلوره همانندی دارد اما نسبت به فلوره تیغه سفت تری دارد که مقطع آن 7 شکل است ، محافظ دست آن هم بزرگ تر و وزن آن هم سنگین تر .
  در بازی نوع اپه ، حملات با نوک شمشیر آغاز می شود وهدف حمله تمام بدن حریف است.مسابقات جهانی و المپیک برای آقایان با استفاده از اسلحه فلوره ، اپه و سابر و برای بانوان با اسلحه فلوره انجام می شود.
  شمشیر بازی نوین از سه گونه شمشیر نامبرده استفاده می کند که اپه از دو شمشیر دیگر سنگین تر است و تنها اسلحه ای است که هدف گیری سراسر لباس حریف با آن مجاز است .اپه های امروزی معمولاً تیغه ای به درازی 90 سانتیمتر و وزنی برابر با 770 گرم دارند هر چند وزن آنها بسته به طراحی گاه به 350 گرم هم می رسد.
  سابر (انگلیسی بریتانیایی: saber انگلیسی آمریکایی : saber)یکی از سه گونه ی شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیر بازی به سبک نوین است.
  تفاوت سابر با دو نوع شمشیر بازی یعنی اپه و فلوره این است که با سابر می شود با ضربه های لبه ی تیغه نیز امتیاز گرفت.از این رو حرکات وحملات سابربازها معمولاً بسیار سریع است.مسابقات با سابر را مسابقات «اسلحه سابر »می گویند.


  *فلوره (فرانسوی : Fleuret )یا فویل (به انگلیسی :Foil)گونه ای شمشیر مورد استفاده در ورزش شمشیر بازی است .
  فلوره رایج ترین نوع شمشیر در مسابقات است و عموماً برای آغاز کار مبتدیان کلاس های شمشیر بازی هم از فلوره استفاده می شود.
  مسابقات با فلوره را با مسابقات «اسلحه فلوره »می گویند .
  فلوره در مقایسه با شمشیری سابر بیشتر با شمشیر اپه همانندی دارد اما تیغه اپه از فلوره سفت تر، محافظ دست آن بزرگ تر است و وزن آن سنگین تر است .مسابقات جهانی و المپیک برای آقایان با استفاده از اسلحه فلوره ، اپه و سابر و برای بانوان با اسلحه فلوره انجام می شود .

  منبع:rasekhoon.net


title: معرفی سلاح سای
text:
  معرفی سلاح سای



  سلاح سای از سلاحهای کاربردی در بسیاری از ورزشهای رزمی می باشد.سای یک سلاح ژاپنی است که نام آن از نام یک منطقه بسیار قدیمی ژاپن برداشته شده است.
  در زمانهای قدیم سای سلاح نبوده از سای برای اندازه گیری میزان نرمی و عمق نفوذ آب در شالیزار و برای کاشت و امور کشاورزی استفاده می شده است
  شکل و ساختار تنه و بدنه اصلی سای همانند یک باتوم نوک تیز است ، این قسمت تنه اصلی سلاح سای را تشکیل می دهد و این تنه همان شاخه اصلی سلاح سای است.

  سای را به تناسبهای گوناکونی می سازند مثلا در بعضی مدلها اختلاف طولی در شاخه وسط با شاخه های دو طرف کم و در بعضی مدلها زیاد است و در ساختار کلی این سلاح به دو طراحی و شکل اصلی محدود میشود.
  طول تنه اصلی این سلاح از 30 الی 70 سانت دیده شده است که اگر با توجه به اصول کاربرد آن دقت شود که طول استاندارد آن باید بین 30 تا 45 باشد چرا که باید حداکثر کمی از طول ساعد بلندتر باشد .
  سلاح سای لزوما نباید دارای نوک تیز باشد زیرا این سلاح در اکثر موارد در حالت تدافعی استفاده میشود از موارد کاربرد سای میشود به دفاع در مقابل شمشیرهای بلند ( کاتانا) اشاره کرد که در صورتی که مهارت در استفاده از سای داشته باشید به راحتی با سای می توانید شمشیر مهاجم را بشکنید .
  چندین روش گوناگون برای در دست گرفتن سای وجود دارد که هر کدام در موقعیت خاص استفاده میشود و مهمتر از دانستن این که سای را به چه حالاتی میتوانید در دست بگیرید این است که بتوانید در هنگام مبارزه و استفاده از این سلاح به سرعت و به خوبی این حالات و روش در دست گرفتن خود را تغییر دهید تا هماهنگ با شیوه مبارزه مهاجم بتوانید به خوبی از خود دفاع کنید.

  این سلاح را هندی ها شمشیر شکن می نامیدند.

  منبع:varzeshkar.akairan.com

  رزمی کار


title: خط‌ ها در ورزش کونگ‌فو توآ
text:
  خط‌ ها در ورزش کونگ‌فو توآ




  خط یک ( آناتوآ )
  آناتوآ با 515 تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی و خاصیت‌های موجی بر اسرار هندسی و خلاف حرکت بدنی در مسیر عالم ذرات است.


  خط دو ( آتادو )
  آتادو با 317 تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی و خاصیت‌های خلاف موجی به منظور برگردان عالم ذرات و اندیشه حیات است.


  خط سه ( سوتو )
  به معنای مرز دانایی و خروج از دایره خام عقلی و انهدام ترس از زندگی به معنای تو و من و طبیعت مربوط به من و توست. مجموعه ای از 873 تکنبک ترکیب و عکس العمل ساری است.


  خط چهار ( سامسامائه )
  سامسامائه اوج قدرت فیزیکی تن در محور هندسی با 4179 تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی با رسیدگی تن و روان می‌باشد.


  خط پنج ( مایانا )
  به معنای انهدام اختلالات و نابود کردن ناهنجاری‌ها و مبارزهٔ انسان در مرز آشکار و پنهان به درک اندیشه هاست.


  خط شش ( کوانه و وست مایانا )
  به معنای صفوف نامناسب انسانی، ناهنجاری‌های روانی، عدم آشنایی بر پزشکی و ترسان از ورود به جهان تفکر آمیز و فلسفه‌گرایی و مجبور کردن انسان به درک آشکار عالم پنهانی که این نیرو تکی بر هدف مایگاه توآ سروده دانایی است.


  خط هفت ( وای ما با تو یا پنجهٔ مرگ )
  این معنا در کونگ‌فو توآ از هفت مایگاه نیایش به سازندگان اندیشه و داوری انسان‌ها به شناخت و بررسی‌ها و ایجاد انسان به بینش‌ها و دانش‌ها و ترکیب هاست؛ با 3301 تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی. پنجهٔ مرگ ساختهٔ پروفسور ابراهیم میرزایی، اوج خشونت انسان و فریاد و طغیان انسان بر ستمگری‌هاست.


  مراسم خون
  مراسم خون نام مراسم ویژه‌ای در کونگ‌فو توآ می‌باشد که طی آن همراهان شایسته، خون خود را به پاس احترام به خون شهیدان راه حق و تداوم بخشیدن به آن روی اوتایمی می‌ریزند. توآکاران معتقدند اگر کسی برای اوتایمی معبدش خون دهد، برای وطنش جان خواهد داد.


  آرم کونگ‌فو توآ
  هلال قرمز بالای مُشت نشان دهنده فلسفه خون کونگ‌فو یعنی مبارزه تا آخرین قطره خون در راه آزادی انسان‌ها مشت در میان دایرهٔ سیاه، نشان دهندهٔ قیام از دل تاریکی‌ها و پلیدی‌هاو همهٔ آن‌چه که انسان امروز از خود بیگانه کرده ودر بند کشیده است. همچنین مشت نشانه تجاوز نمی‌باشد، بلکه حالت دفاعی دارد که از شکل آن نیز مشخص است.
  هلال سفید زیر مشت نشان دهندهٔ نژاد سفید ایرانی است.
  کره جهان زیر مشت و نقشهٔ ایران در وسط کره به‌عنوان پایگاه کونگ‌فو توآ در جهان مشخص شده است.
  این آرم روی سینه طرف چپ قرار می‌گیرد که مشت نماد حفاظت از قلبی است که طپش آن صدای فکر همراه است.


  منبع:varzeshkar.akairan.com

  رزمی کار


   


title: اطلاعاتی از ورزش پارکور
text:
  اطلاعاتی از ورزش پارکور




  پارکور (به فرانسوی: Parkour) یا هنر جابجایی (به فرانسوی: L'art du déplacement) یا شهرنوردی به پیشهاد گروه "رها" یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی‌های انسان است.
   داوید بل، بنیان‌گذار پارکور در فرانسه می‌گوید: جنبهٔ فیزیکی پارکور، غلبه‌کردن بر تمامی موانع پیش روست، درست مانند این‌که در شرایط اضطراری گیر کرده باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعه‌ای هدفمند و دارای فلسفهٔ خاص خویش است.

  پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین، روان‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر و مناسب‌ترین حرکات است که می‌تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد. «کارایی» یکی از مهم ترین مشخصه‌های پارکور است، و به این معنی است که لازم نیست حرکات سریع‌ترین باشند، بلکه باید مستقیم‌ترین و با صرف انرژی کمتری انجام شوند و همچنین مانع آسیب دیدگی دراز مدت یا کوتاه مدت شوند.
  به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.


  تاریخچه پارکور
  پارکور از زمانی که انسان نیاز به شکار کردن و شکار نشدن داشته، وجود داشته‌است. انسان‌ها به طور طبیعی گستره‌ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود می‌آورد. از آن گذشته، کودکان به سهولت و صورت بدیع و با نشاط حرکت می‌کنند، ولی ما هنگامی که شروع به حرکت آگاهانه می‌کنیم، آن ویژگی را از دست می‌دهیم. افراد زیادی در طول تاریخ بر روی حرکت انسان و بهبود آن کار کرده‌اند (از جمله عیاران کاغذباز).
  اما پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل (Raymond Belle) که یک سرباز فرانسوی جنگ ویتنام بود پایه‌گذاری شد. او و همراهانش به‌دنبال به وجود آوردن یک روش کارا و مناسب برای «تعقیب و فرار» بودند. این فعالیت‌ها، سرانجام توسط فرزندش داوید بل (David Belle) بصورت مدوّن درآمد.

  داوید بیشتر عمر خود را صرف سامان‌دهی این ورزش کرد و نام «پارکور» را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستیان فوکان (Sebastien Foucan) که مشهورترین آن‌هاست، با آموزش‌های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزش‌های مختلفی مانند ژیمناستیک و با هدف کمک‌کردن به دیگران در مواقع اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند.


  فلسفه پارکور
  پارکور یک رشتهٔ ورزشی است، اما فلسفه‌ای با ارزش‌های خاص خود و برای آگاهی از توانایی‌های خویشتن، مبارزه علیه خود و پرورش جسم و روح دارد. پارکور گذشته از یک ورزش و هنر، یک شیوهٔ زندگی کردن و یک فلسفهٔ روزانه‌است.
  یکی از فلسفه‌های این ورزش، اتکا به توانایی‌های جسمی و ذهنی افراد برای کمک کردن به کسانی است که در شرایط خاصی قرار دارند. به همین دلیل است که در این ورزش خبری از مسابقه و رده‌بندی ورزشکاران و غیره نیست، زیرا هر کسی تنها برای خودش و نه برای اثبات برتری خود، تمرین می‌کند.
  بسیاری پس از آشنایی با پارکور، اصول آن را در زندگی خود نیز به کار می‌برند. به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می‌برند «تراسور» گفته می‌شود.

  هنر پشت سر گذاشتن کارای موانع، با به چالش کشیدن فیزیکی و جسمی خود باعث می‌شود که با موقعیت‌های زندگی روزانه آسان‌تر کنار بیاییم. وقتی که یک مانع یا به عبارتی وضعیتی دشوار در زندگی ما پدیدار شود، یک تراسور همانگونه که در پارکور یاد گرفته، سریع و کارا بر آن غلبه می‌کند و بدون تغییر مسیر به راه خود ادامه می‌دهد.
  جدا از حرفه‌ای شدن در حرکات، قسمت اصلی آموزش و تمرین صحیح پارکور، توانایی غلبه بر ترس و استفاده از آن در زندگی است، چرا که ابتدا باید بتوان بر ذهن و تفکر خود چیره شد تا توانایی حرفه‌ای شدن در پارکور در ما بوجود آید. کسانی که پارکور تمرین نمی‌کنند معمولا دربارهٔ آین موضوعات چیزی نشنیده یا ندیده‌اند؛ در صورتی که به گفتهٔ بنیان‌گذار این هنر، «فلسفه» جزء درونی پارکور است.


  پارکور چه چیزی نیست؟
  پارکور حرکات آکروباتیک، بدل کاری، رقص، حرکات احمقانهٔ بدون توجه به عواقب آن و پرش‌های بلند بدون دلیل نیست. هم چنین پارکور «حرکت‌های دلخواه» نیست بلکه مجموعه‌ای از حرکات از پیش تعریف شده و هدفمند است.
  در پارکور خبری از مسابقه و کل‌کل هم نیست. یک کمپین از یکم ماه مه سال ۲۰۰۷ توسط وبگاه رسمی پارکور برای حفاظت از پارکور و فلسفهٔ آن در مقابل مسابقه و رقابت آغاز شده‌است. اعضای این کمپین اعتقاد دارند که «مسابقه» افراد را تحریک می‌کند که با دیگران برای رضایت تماشاگران یا اثبات برتری‌های خود و یا احیانا سودهای مالی مبارزه کنند؛ در حالی که در پارکور، افراد در کنار یکدیگر و فقط برای خودشان تمرین می‌کنند. پس پارکور نمی‌تواند تبدیل به یک رشتهٔ مسابقه‌ای شود، مگر آن که اساس وجودی آن یعنی «پرورش خود» نادیده گرفته شود.


  تفاوت دو آزاد و پارکور
  دو آزاد (به انگلیسی: Free running) در ابتدا معادل انگلیسی واژه ی پارکور بود، اما اکنون خود به عنوان شاخه‌ای مستقل از ورزش شناخته می‌شود. دو آزاد در مقایسه با پارکور دارای حرکاتی با جزئیات بیشتر است. حرکات دو آزاد مانند چرخش‌ها و گردش‌ها برای خلاقانه‌تر شدن، زیبایی و جذاب شدن ورزش است.
  هدف پارکور رسیدن سریع و کارا و در مسیری مستقیم است، در حالی که دو آزاد هنر حرکت کردن در محیط اطراف، به هر صورت دلخواه و در مسیر دلخواه است.
  دوندگان آزاد حرکاتی را تمرین کرده و به کار می‌گیرند که لزوماً برای غلبه کردن بر موانع انجام نمی‌شود. مهم‌ترین عنصر در دو آزاد، هارمونی بین دونده و مانع است و حرکات باید بدیع، زیبا و خلاقانه باشد.


  محل تمرین پارکور
  بر خلاف بسیاری ورزش‌های دیگر پارکور تا کنون در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمی‌شود ، البته تلاش‌هایی در این رابطه صورت گرفته‌است. تراسورها در محیط‌های شهری مانند سالن‌های ورزش ، پارک‌ها ،زمین‌های بازی و سازه‌ها و ساختمان‌های رها شده تمرین می‌کنند که باعث به وجود آمدن نگرانی‌هایی مانند تجاوز به حریم شخصی ،آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در مکان‌های نامناسب شده‌است .


  وسایل و تجهیزات
  پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد و تراسورها معمولا لباس‌های ورزشی یا معمولی سبک و راحت می‌پوشند . تنها چیزی که توصیه شده‌است یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است. بعضی از تراسورها از مچ بند برای محافظت از مچ هایشان استفاده می‌کنند . برخی نیز از دستکش‌های نازک ورزشی برای حفاظت از کف دستهایشان استفاده می‌کنند که به علت کم کردن چسبندگی و حس باعث موضع منفی بعضی از تراسورها می‌شود.

  منبع:varzeshkar.akairan.com


   


title: رشته ورزشی چوگان
text:
  رشته ورزشی چوگان




  چوگان از ورزشهای کهن ایرانی است که امروزه به ورزشی جهانی تبدیل شده است. این رشته به دلیل رواج در میان پادشاهان و بزرگان به بازی شاهان معروف است. نام چوگان از نام چوبی که در آن استفاده می‌شود برگرفته شده‌است.

  این بازی در ابتدا عنوانی نظامی و جنگی داشت و سوارکاران ایرانی در آن استعداد اسب‌های جنگی خود را به نمایش می‌گذاشتند.
  امروزه بیش از ۷۷ کشور مسابقات و برنامه‌های ویژهٔ چوگان برگزار می کنند. چوگان همچنین از جمله ورزش‌هایی است که از سال ۱۹۰۰ (میلادی) تا سال ۱۹۳۹ (میلادی) به عنوان یک ورزش درمسابقات جهانی المپیک بازی شده و هم اکنون نیز از سوی کمیته بین‌المللی المپیک به عنوان یکی از ورزش‌های جهانی شناخته شده است اما این ورزش در زادگاه خود ایران چندان مورد اقبال عمومی نیست.


  تاریخچه
  این بازی از حدود ۶۰۰ قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در دوره هخامنشیان بازی می‌شده است. چوگان به هنگام کشور گشایی داریوش اول در هند، در آن سرزمین رواج یافت. همچنین در دوره ساسانیان بخشی از فرهنگ بازی‌های این دوره بوده است.
  رودکی اولین شاعری است که پس از اسلام از چوگان صحبت می‌کند و فردوسی نیز به کرات از آن نام می‌برد. فردوسی قصهٔ چوگان بازی سیاوش و افراسیاب را به نظم درمی‌آورد و در جای دیگری می‌گوید:
  همه کودکان را به میدان فرست           برای دیدن گوی و چوگان فرست
  سعدی، حافظ، ناصرخسرو و مولانا هم به چوگان اشاره کرده‌اند.
  مغولان پس از حمله به ایران و در زمانی که با فرهنگ و هنر ایران آشنا می‌شوند چوگان بازی را نیز یاد گرفته و در سراسر امپراطوری وسیع خود رواج می‌دهند. می‌توان گفت که گرایش کشورهای شرق آسیا به چوگان به همین دلیل است. از این دوره به‌عنوان جدّی‌ترین برهه خروج چوگان از ایران یاد می‌شود.


  چوگان در دوره صفویه به شکوفایی رسید.
  اسناد تاریخی نشان داده اند که شاه عباس چوگان باز بوده است و حتی پیش از اینکه به اصفهان بیاید در قزوین که پایتخت ایران بوده چوگان بازی می‌کرده است. همچنین میدان نقش جهان اصفهان برای چوگان بازی بنا نهاده شده بود.

  اروپاییان در زمان صفویان و در زمان استعمار خود در هند، با این بازی آشنا شدند و افسران انگلیسی نیز به طور حرفه‌ای چوگان را در باشگاه کلکته آموخته و با خود با انگلیس بردند. بعدها نیز ورزش‌هایی از قبیل گلف و هاکی پدید آوردند که دسته‌های استفاده شده در این بازی‌ها به همان چوب چوگان برمی‌گردد. در سال ۱۸۶۰ (میلادی) چوگان در انگلیس متداول می‌شود. سپس از این کشور بازی به آمریکای جنوبی می‌رود و به شدت رواج می‌یابد چنانکه اکنون چوگان در آمریکای جنوبی از همه جای دنیا بیشتر بازی می‌شود و طرفداران بسیاری نیز دارد.
  این ورزش در ایران پس از صفویان کم کم رو به فراموشی رفت. البته در زمان پهلوی، در ارتباط با اروپاییان، چوگان دوباره مورد توجه قرار گرفت، ولی مانند گذشته رواج نیافت. امروزه سعی می‌شود توجه بیشتری به این ورزش نشان داده شود. همچنین اقداماتی برای تاُسیس زمین‌هایی سرپوشیده برای زنان انجام شده‌است.
  چوگان بازی بی‌انگیزه‌ای نبوده است و کاملا یک بازی استراتژیک است که آمادگی سوار و اسب را با هم نیاز داشته است. سوار و اسب در بازی چوگان مشق رزم میکرده اند. اسب وقتی مقابل مانعی قرار می‌گیرد، فرار می‌کند اما اسب چوگان به سمت مانع رفته و خود را در شرایطی قرار می‌دهد که سوار، چوگان بزند. اسبی که خود با شرایط چوگان باز در میدان تطبیق می‌دهد براحتی در میدان جنگ نیز حضور می‌یابد.


  مشخصه‌های زمین چوگان
  طول و عرض زمین چوگان به ترتیب ۲۷۴ و ۱۴۵ متر است (البته در کشور ایالات متحده آمریکا و آرژانتین این ابعاد کمی از استاندارد رایج بزرگ‌تر می‌باشد). طول دروازه نیز ۷ متر می‌باشد.


  مدت زمان مسابقه
  یک بازی چوگان به ۶ دوره زمانی (چوکه) که هر کدام ۷ دقیقه می‌باشد تقسیم می‌شود. البته این استاندارد مربوط به کشور انگلستان می‌باشد ولی در آرژانتین و آمریکا این مدت زمانی به هشت قسمت تقسیم شده و بین هر چوکه استراحتی معادل۳ دقیقه و بین دو نیمه ۵ دقیقه در نظر گرفته می‌شود.


  تعداد بازیکنان
  در هر تیم چهار نفر بازی می‌کنند. نفر اول یک مهاجم است و کار او حمله و نیز کمک به مدافع است. نفر دوم نیز مهاجم است، ولی وظیفه او در دفاع مهم‌تر است. نفر سوم که معمولاً بهترین بازیکن تیم است، وظیفه دارد تا حرکات دفاعی را به ضد حمله تبدیل کند. نفر چهارم نیز مدافع است و وظیفه دارد توپ را از دروازه دور کند. از آن جایی که چوگان بازی‌ای با روند سریع است، امکان دارد بازی کنان یک تیم در قسمت‌های مختلفی از زمین قرار گیرند که مربوط به وظیفه بازیکن دیگر باشد. در این حالت باید وظایف آن بازیکن را انجام دهند تا به جای خود بازگردند.


  هدف و قوانین بازی
  هدف این بازی فرستادن توپ در دروازهٔ حریف می‌باشد. هنگامی که توپ از پشت دروازه خارج می‌شود، پرتاب توپ به تیم مورد حمله قرار گرفته تعلق می‌گیرد، مگر این که خود این تیم باعث خارج شدن آن شده باشد.

  در این صورت به تیم مقابل یک پرتاب آزاد (از ۸۴ متری محل خروج) تعلق می‌گیرد. پس از هر گل، دو تیم زمین خود را تعویض می‌کنند و داور توپ را در مرکز زمین قرار می‌دهد. در صورتی که دو تیم برابر شوند، وقت اضافی به آن‌ها تعلق می‌گیرد و اولین تیمی که گل بزند برنده اعلام می‌شود. هنگامی که بازیکنی به سمت جهتی که توپ در آن پرتاب شده‌است می‌تازد، تقدم با اوست در صورتی که (و تنها در این صورت) که توپ در سمت راست او باشد. در این صورت هیچ بازکنی اجازه ندارد راه او را سد کند، مگر آن که در فاصلهٔ معقولی قرار گیرد که هیچ جای خطر نباشد.


  خطاهای ورزش چوگان
  قطع مسیر سوارکاری که در طول مسیر خود در حال زدن توپ است و با این کار، انداختن جان او در مخاطره.
  ضربه زدن از جهت مخالف (از سمت چپ).
  سوارکاری و یا زدن ضربه به شکلی که برای سایر سوارکارها خطرناک باشد.


  انواع جریمه‌های بازی چوگان
  احتساب یک گل برای تیم مقابل درصورت برخورد خطرناک و یا خطای عمد در نزدیکی دروازه.
  زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۲۷ متری در جهت مخالف دروازه، و قرار گرفتن مدافعین در پشت خط دروازه. مدافعین تنها زمانی اجازهٔ دخالت دارند که ضربه زده شود.
  زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۳۶ متری با همان شرایط.
   زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۵۴ متری به طوری که هیچ مدافعی تا فاصله ۲۷ متری نقطه زدن توپ قرارداشته باشد.
  زدن یک ضربه آزاد از وسط زمین (بدون وجود قانونی مانند آفساید و… مانند فوتبال).
  زدن یک ضربه آزاد از محل وقوع خطا. در این شرایط هیچ مدافعی نباید تا فاصله ۲۷ متری از نقطه زدن ضربه قرار داشته باشد.
  کورنر مانند فوتبال وجود ندارد ولی حرکتی مشابه به شکل زیر انجام می‌گیرد: یک ضربه آزاد از فاصله ۵۴ متری دروازه به این شرط که مدافعین در فاصله ۲۷ متری از زدن ضربه قرارداشته باشند.


  داوری در چوگان
  بازی چوگان توسط دو سر داور و یک داور قضاوت می‌شود. سرداوران برای اینکه در کم و کیف بازی قرار داشته باشند سوار بر اسب می‌باشند. در صورت توافق بین کاپیتان‌های دو تیم می‌توان قضاوت را به دو سرداور واگذار کرد ولی در صورت عدم توافق بین آن دو، تصمیم گیری حکم قطعی به عهده داور سوم است.


  شروع مسابقه چوگان
  در ابتدای شروع مسابقه، هر دو تیم در میانه زمین و پشت خط میانی صف آرایی کرده و چیدمان مخصوص به خود را می‌گیرند. سپس داور توپ را از فاصله ۶/۴ متری به میان آنها پرتاب می‌کند و بازی با تصاحب توپ از طرف یکی از دو تیم شروع می‌شود.


  توقف بازی
  توقف مسابقه چوگان در شرایط معمولی فقط در زمان پایان یک چوکه، جهت استراحت و تعویض اسب‌ها صورت می‌گیرد، ولی اگر در میان یک چوکه یکی از اتفاقات زیر رخ دهد داور می‌تواند دستور توقف بازی را صادر نماید:


  زمین خوردن یکی از اسبها در حین مسابقه.
  مصدوم شدن یک اسب بر اثر سانحه و یا اتفاقی غیر منتظره برای یکی از اسب‌ها (در صورت زمین خوردن سوار کار از اسب به طوری که اتفاق جدی برای سوارکار رخ نداده باشد، بازی همچنان ادامه خواهد داشت.).


  نحوه ثبت امتیازات
  زمانی یک امتیاز برای تیمی ثبت می‌شود که توپ از خط دروازه آشکارا بگذرد و داور صحت آن را تصدیق نماید. در صورتی که توپ به قسمت فوقانی دروازه برخورد کند ثبت امتیاز مشروط به تاُیید داور است.


  اسب‌های چوگان
  در ورزش چوگان معمولاً از اسبهای کوتاه قد استفاده می‌شود، بدین منظور پونی‌ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. در یک بازی معمولاً از یک اسب حداکثر در دو چوکه استفاده می‌شود، البته باید بین آن‌ها یک چوکه استراحت به اسب داده شود.
  وسائل ضروری اسب در حین مسابقه چوگان
   بانداژ برای حفاظت چهار ساق اسب به منظور عدم برخورد ضربات توپ و یا چوب چوگان به ساق‌ها.
  انتخاب افسار (دهنه، لگام) مناسب جهت کنترل هرچه بهتر اسب در حین مسابقه.


   وسائل ضروری سوارکار
  -کلاه ایمنی مخصوص چوگان
  - دستکش
  - شلاق چوگان که اندازه آن تقریباً معادل ۱۰۶ سانتیمتر می‌باشد و علت آن نیز سهولت استفاده از آن حین مسابقه‌است.
  -چکمه سوارکاری بدون بند
  -زانوبند


  اندازه چوب چوگان و توپ
  چوب چوگان دارای طولی معادل ۱۲۹ سانتیمتر می‌باشد که انتهای آن به صورت استوانه‌ای است. معمولاً برای ساخت آن از چوب بامبو یا چوب‌های سبک و مقاومی همچون چوب درخت خرمالو استفاده می‌شود. قطر توپ حدود نیز ۲۵/۸ سانتیمتر است و در حدود ۱۴۱-۱۲۷ گرم وزن دارد، جنس توپ از چوب بید و یا بامبو می‌باشد. البته در بازی‌های تمرینی از نوع پلاستیکی و فومی آن هم استفاده می‌شود.

  منبع»Asemoni.com


title: رشته کیوکشین
text:
  رشته کیوکشین




  کیوکوشین کای یکی از سبک‌های کاراته و یکی از محبوب ترین رشته‌های رزمی در سراسر دنیاست. این رشته توسط ماسوتاتسو اویاما (۱۹۹۴-۱۹۲۳) رزمی کار اسطوره‌ای کره‌ای الاصل بنیان نهاده شد. معنای اصلی کاراته به معنی مبارزه کردن با دست خالی در مقابل هر سلاحی است.
  این رشته از عناصر مختلفی نشأت گرفته که شامل تجریبات اویاما و تکنیک‌های دیگر سبک‌های کاراته بوجود آمده است. کیوکوشین کای از سه لغت کیوکو ((بالاترین ،نهایت)) شین ((حقیقت، روح)) و کای ((گروه و انجمن)) ترکیب شده‌است.
  این رشته در ابتدا اویاماریو و اویاما کاراته جوجیتسو نیز نامیده می‌شد. تاکید این سبک روی مبارزه واقعی از راه نزدیک است. در کیوکوشین کای برای کاستن مقاومت حریف از تکنیک‌هایی بطور متوالی استفاده می‌شود.
  این سبک تأکید زیادی بر روی تمرینات تنفسی و استقامتی دارد. از اینرو هنرجوی کیوکوشین بعد از سالها تمرینات مکرر دارای اندامی ورزیده می‌گردد.

  در سبک کیوکوشین تکیه اصلی بر حفظ سلامتی توام جسمی و روحی است، و در مبارزات کیوکوشین و اساسا در فلسفه آن پیروزی به هر قیمتی بر حیرف مقابل معنایی ندارد.
  در مبارزات کیوکوشین (همانند ورزش های رزمی دیگر) دو حریف رودررو به چشمان یکدیگر خیره گشته و شجاعت و شهامت و دلیری را به هم منتقل می‌کنند. اگر یکی از حریف ها به زمین بخورد حریف دیگر به وی احترام گذاشته عقب می نشیند.
  در فلسفه متعالی کیوکوشین هدف غائی تناوری جسم برای رسیدن به مکارم عالیه اخلاقی است و به هیچ روی خشونت در سبک کیوکوشین جایگاهی ندارد چرا که اساسا خشونت و کیوکوشن در تقابلند نه در تعامل. کیو کوشین نه تنها خشن نیست بلکه سعی در پرورش روحیه لطافت، افتادگی، و بزرگ منشی را در هنرجو دارد.


  هونبوی کیوکوشین کای در توکیو
  دوجوی مرکزی این سبک (همانند دیگر رشته‌های ورزشی ژاپن) هونبو نام دارد و در سال ۱۹۶۱ توسط اویاما در توکیو بنیان نهاده شد. بعد از فوت اویاما افراد زیادی مدعی رهبری سازمان فدراسیون شدند که از آن میان کانچو شوکی ماتسوئی به واسطه منش و کردار والایش از سوی غالب نمایندگان به‌عنوان رهبر جدید سازمان پذیرفته گردید.

  بنیانگذار این سبک در ایران کانچو یوسف شیرزاد می باشد.
  در حال حاضر شیهان سید داوود محمدی نماینده این سبک در ایران می باشد.
  البته نباید این مطلب فراموش شود که خود ماسوتاتسو اویاما کانچو ماتسویی را به عنوان جانشین بعد از خودش برگزید و هم اکنون معروف ترین کاراته در جهان کیوکوشین ماتسویی و بعد از آن ماتسوشیما می باشد .

  در باره مسابقات کیوکوشین هم میتوان گفت که یکی از باکیفیت ترین مسابقات رزمی در جهان است که هر ساله برگزار می شود و اولین غیر ژاپنی که به فینال مسابقات رسید اندی هوگ بود که چند سالی است از فوتش میگذرد و بعد از آن فرانسیسکو فیلهو شاگرد شیهان ایزوبه بود که 2 بار به فینال رسید.

  یک بار در مقابل هاجیمه کازومی در فینال باخت و در مسابقات بعدی باز هم در مقابل کازومی قرار گرفت که این بار با شکست دادن او برای اولین بار موفق شد که در مسابقات کیوکوشین قهرمان شود و اولین غیر ژاپنی قهرمان نام گرفت.



  تاریخچه کیوکوشین

  در 27 جولای 1923 میلادی جوانی که بعدها ماسوتاتسو اویاما نام گرفت و سوسای انجمن جهانی کیوکوشین شد به دنیا آمد.
  • در سال 1947 اویاما در اولین مسابقات قهرمانی ژاپن که پس از اتمام جنگ در شهر کیوتو برگزار شد شرکت نمود وقهرمان مسابقات آن دوره شد.
  •  ماسوتاتسو اویاما درسال 1948 تصمیم میگیرد زندگی خود را وقف کاراته نماید از این رو مدت 18 ماه تمرینات انفرادی روحی و جسمی خود را در جنگلهای منطقه چیبا آغاز می کند.
  • در سال 1951 اویاما تعلیم کاراته به ارتش آمریکا را شروع کرد وی در آن زمان دان 5 جودو را دریافت کرده بود.
  • در سال 1956 میلادی باشگاه اویاما دوجو افتتاح گردید اویاما گفت: این واقعا شروع کیوکوشین است کاراته ای که با هزار روز تمرین آغاز و پس از ده هزار روز تمرین دریچه ای از اسرار را به سوی کاراته کا باز میکند.
  • در سال 1963 هنبوی مرکزی کیوکوشین کاراته در محله ایکیبو کورو ساخته شد.
  • در سال 1968 میلادی سازمان کیوکوشین خاورمیانه تاسیس شد.
  • درسال 1975 اولین دوره مسابقات جهانی این سبک با حضور 128 نفر



  شرکت کننده از 32 کشور برگزار گردید.
  • دومین دوره مسابقات جهانی در سال 1979 با حضور 187 نفر از 62 کشور برگزار گردید.
  • در سال 1984 سومین مسابقات جهانی در ماه ژانویه برگزار گردید.
  • چهارمین دوره مسابقات جهانی کیوکوشین در سال 1987 با حضور 207 شرکت کننده برگزار شد.
  • در سال 1991 پنجمین دوره مسابقات جهانی با حضور 250 شرکت کننده برگزار گردید.
  • در سال 1993 سوسای اویاما میهمان مسابقات بین المللی ایران در تهران بود.
  • در سال 1994 ابرمرد کاراته جهان چشم از جهان فرو بست و با مرگ او دنیای رزمی ماتم زده شد.

  منبع:akairan.com

  رزمی کار


title: معرفی سلاح نانچیکو
text:
  معرفی سلاح نانچیکو




  نانچکو Nunchaku نانچاکو یا نانچیکو متشکل از دو تکه چوب سخت که توسط طناب یا زنجیر به هم متصل شده است شکل کرفته است . در گذشته وحال این سلاح جزوه ابزار کشاورزی بشمار می رفت.
  هرچوب نانچاکو را فک گویند و این فک از سه قسمت بالا، میانی وپایین تشکیل شده است . بطور عمده هر سلاح نانچیکو از سه قسمت اصلی وکاربردی تشکیل یافته شده است .

  که درشکل آمده اتصال بین دوفک یک قسمت را تشکیل می دهد.قسمت بالائی را سرفک گویند و درانتهای فک که همان محل برخورد فک با اجسام یا حریف می باشد را گویند.

  روایتی باستانی است که درمورد تمامی سلاحها درهنر های رزمی نین جوتسو گفته می شود :
  ( طی ساعتها تمرین با نانچکو این سلاح جزئی از روح وبدن شما در خواهد آمد )هنگامیکه شما با این نیت تمرین کنید .نانچکو عضوی از بدنی شما میشود. قدرت تخریب این سلاح بیش از 300کیلوگرم می باشد که به راحتی میتوانند جمجمه دشمن را منحدم کند. این سلاح ساده و بسیار ارزن به راحتی دردسترس همگان است می توان را به راحتی ساخت .

  استفاده از این سلاح در هنر رزمی بطور کلی شامل5 روش بسیار مهم میباشد:
  -تکنیکهای دفاعی
  -تکنیکهای هجومی
  -تکنیکهای ترفندی
  -تکنیکهای نمایشی
  -تکنیکهای آکروباتیکی

  ساختار نانچیکو انواع زیادی دارد – چوبی – پلاستیکی - فلزی – پارچه ای – ابری - و باتومی اندازه ناچیکو به نوع وشرایط استفاده از آن دارد ولی بهترین اندازه باید تمام یک فک آن آرنج شما تا مشت جمع کرده شما را پوشش بدهد.

  سرعت مانور با نانچیکو بنا به تمرینات مستمر و منظم شما دارد . هر تکنیکی باید ساعتها تمرین شود تا بتواند به مهارت رسید.

  منبع:varzeshkar.akairan.com

  رزمی کار


title: هاپکیدو چیست ؟
text:
  هاپکیدو چیست ؟




  هاپکیدو HAP KI DO به معنای (( هماهنگی- توازن = HAP )) و (( انرژی یا روح معنوی و فکری= KI ))و ( راه و روش= DO)
  تمام افراد دارای کی (( KI )) ( نیروی یا انرژی) می باشند که از نفس ریشه می گیرد بنابراین تمرین تنفس عمیق یک جزء حیاتی و مهم هاپکیدو می باشد که باعث قویتر شدن جسم و روح ما می شوند و به ما کمک می کنند که نه تنها از خود در مقابل حملات مهاجمین محافظت کنیم بلکه بتوانیم خود را در برابر تفکر و اندیشه مسموم نیز مصون نگه داریم ، از این طریق هاپکیدو به عنوان یک هماهنگی ( تناسب و توازن) کلی عمل می کند و تاثیر دارد.

  هاپکیدو تنها برای افراد قوی نمی باشد، زنان و بچه ها و افراد مسن نیز می توانند آن را یاد بگیرند زیرا هاپکیدو یک هنر رزمی طبیعی می باشد. هاپکیدو اصل نظم و هماهنگی و توازن می باشد یک روش تقویت ذهن و جسم ، یک روش ترکیب نیروهای فیزیکی و روحی بطوریکه فرد می تواند به عنوان یک موجود بشری کاملاً کامل و یکپارچه ظاهر شود.
  هاپکیدو(هنر کره ای دفاع از خود) به عنوان یک سبک ملایم و نرم هنر رزمی در برابر سبکهای خشن و قوی که استفاده از نیرو و زور را در برابر نیرو بکار می برند و در نتیجه فقط به موضوع ساده تر اندازه و قدرت توجه می کنند در نظر گرفته می شود.

  کسی که ورزش هاپکیدو را انجام می دهد می تواند جریان انرژی و قدرت یک فرد مهاجم را به آرامی و با ملایمت منحرف کند یا مانع آن شود و این انحراف و تغییر مسیر به او اجازه می دهد که از نیروی مهاجم بر ضد خودش استفاده کند و منجر به شکست او شود.
  از طریق استفاده از فشار روی چندین مفصل اسکلتی و نقاط فشار، قدرت خیلی کمی برای غلبه بر یک حریف لازم می باشد هاپکیدو نه تنها حمله را هدایت و کنترل می کند بلکه آن را دوباره به طرف خود حمله کننده بر می گرداند و سپس با تکنیکهای تهاجمی که می توانند خشونت و شدت ضربات حریف را کنترل کنند ادامه می یابد و باعث می شوند که حریف نتواند اقدامات خصمانه بعدی را انجام دهد.
  فردی که به هاپکیدو آشنایی دارد و آن را تمرین می کند می تواند کنترل کامل مبارزه را در دست خود داشته باشد و باعث خنثی شدن تهاجم و ضربات حریف شود بدون اینکه لزومی باشد تا آسیب غیر قابل کنترل همانند آن چه که در بسیاری از سبکهای خشن مشاهده می شود وارد آورد .
  هاپکیدو باعث آمادگی کامل جسمانی می شود که بنوبه خود باعث ایجاد تعادل، وضعیت متناسب بدنی، قابلیت انعطاف، زمان بندی ، سرعت، هماهنگی عضلات نیروی مشترک و ازهمه مهمتر باعث ایجاد اعتماد از طریق نظم جسمانی و روحی می شود.

  هدف اصلی هاپکیدو البته سعادت و خیر کسی است که آن را انجام می دهد و نه تنها به مهارتهای دفاع از خود در آن تاکید می شود بلکه از آن مهمتر این است که بر رشد و توسعه شخصیت افراد نیز تاکید می شود .
  یک شخصیت کامل و جامع ، تنها اگر روح و روان در شرایط مناسب باشند، حاصل می شود . ادب و نزاکت ، احترام، فروتنی، وفاداری،بلند نظری و فداکاری و از خود گذشتگی نه تنها منشاء می باشند بلکه پاداشها و مزایای هاپکیدو نیزمی باشند.

  منبع:Asemoni.com


title: رشته ورزشی سمبکالاه
text:
  رشته ورزشی سمبکالاه




  هنر رزمی سمبکالاه در سال ۱۳۵۹ و توسط سید ابوطالب میریوسفی بنیانگذاری شد. این هنر رزمی آمیزه ای از قدرت، سرعت، دقت و استقامت است. تکنیک های سمبکالاه از ۱۲ هنر رزمی گرفته شده است.

  در این هنر رزمی ژیمناستیک هم به کار رفته است که از ترکیب هنرهای رزمی و ژیمناستیک و کنار هم قرار دادن این حرکات، فرم هایی ابداع شده است که در هیچ هنر رزمی مشاهده نمی شود. در سمبکلاه علاوه بر تقویت جسم بر تقویت روح نیز تأکید فراوان شده است.
  هنر رزمی سمبکالاه به طور معمول در فضای آزاد اجرا می شود. در این هنر رزمی، هنرجو بعد از طی دورههایی تمریناتی را در فضاهای متفاوتی مانند دریا، جنگل و کوه انجام خواهد داد.

  در این هنر رزمی برای ارتقا رتبه، امتحاناتی گرفته می شود که در بین هنرهای رزمی، یکی از دشوارترین امتحانات می باشد.
  از ویژگی های جالب این رزم این است که با کمر بند سفید تموم می شود.شال سفید برای کسی میباشد که حداقل ۱۵ سال سمبکالاه کار کرده است .البته این بالاترین ردهٔ سمبکالاه است که بعد از قهوه ای و سیاه می باشد.

  رده های این سبک :بدون شال نیمه سبز-سبزنیمه سرخ- سرخ نیمه قهوه ای- قهوه ای- مشکی –سفید. لازم بذکر است اساتید این سبک جهت معرفی هر چه بیشتر این سبک فیلمهایی از قبیل :جنگل سرخ،راه سرخ، سرخ ققنوس،سرعت انفجاری ساخته اند که در این فیلمها، در قالب فیلم زرمی به نمایش ویژگی های این سبک پرداخته اند.



  سمبکالاه برترین و کامل ترین رشته رزمی و یک سبک مستقل و کاملا ایرانی:
  آنچه در زیر آمده است در مورد یک ورزش رزمی حرفه ای است که فقط در ایران آموزش داده میشود ودرهیچ جای دنیا آموزش داده نمیشود.البته شاید نام سمبکالاه را از گوشه وکنارشنیده باشید اما ازواقعیات اصلی آن بی خبرید. تدریس این ورزش از سال ۱۳۵۹ توسط سید ابوطالب میریوسفی در ایران آغاز واز همان ابتدا با استقبال گرم جوانان سراسر کشور روبرو شد.
  این ورزش از ترکیب ۱۲ سبک ورزشی و فنون مختص به خود تشکیل شده و با توجه به فنون مختص به خود و کار آمدی فنون ، زیبایی در حرکات ، اتکا به اصول علمی و عملی ، برخورداری از سلامت جسم و روح و بهره گیری از شیوه های کهن رزمی توانسته در ردیف کامل ترین ورزشهای رزمی جهان قرار بگیرد و علاقه مندان زیادی را در سراسر کشور جذب کند ؛

  بطوریکه با توجه به ناشناخته بودن این ورزش حتی در ایران ، آمار گیری جهانی در یکی از سایتهای اینترنتی ، سایت اینترنتی سمبکالاه را جزو ۸ سایت برتر ورزشهای رزمی جهان قرار داده. البته چندی پیش خبری را در روزنامهء ایران ورزشی مشاهده کردم که در آن آورده بود فیلم جنگل سرخ که ساختهء فیلم سازان غیر حرفه ای سمبکالاه است در بین ۲۱۳۰۰۰ ورزش رزمی جهان جزو ۱۰ فیلم برتر رزمی و پوسترهای آن جزو ۸ پوستر برتر رزمی جهان قرار گرفته است.
  همانطور که گفته شد این ورزش ترکیب ۱۲ سبک ورزشی و فنون مختص به خود است و نیز دارای فنون ۱۸ حیوان جنگی که بسیار کاربردی هستند را آموزش میدهد و لیکن خصایص حیوانی را رد کرده و با بهره گیری از روش مبارزات آنها این فنون را در سمبکالاه جای داده اند.

  تمرینات سمبکالاه برای محیط های باز و آزاد و در شرایط سخت ساخته شده زیرا تمرین در شرایط سخت انسان را در مقابل سختیها و مشکلات زندگی مقاوم میکند و باز بودن فضا نیز افکار انسان را باز و متعالی و باعث نشاط روح میشود به همین علت است که این ورزش در جسم و روح انسان تاثیر گذار است. البته سمبکالاه را در سالن میشود کار کرد ولی اصل سمبکالاه برای فضای بازساخته شده است.
  تمرینات ویژهء سمبکالاه که در جنگل و کوه و صحرا و دریا انجام میشود در ارائهء صحیح این ورزش نقش بسزایی دارد.

  در این ورزش از سلاحهای سردی همچون نانچکو – سانچکو – نیزهء چینی – شمشیر- چاقو -باتوم و…. استفاده میشود.

  تنوع فنون مبارزه به سبک حیوانات نیز بسیار زیاد است مانند:عقاب – ببر – یوز – خرس – شیر – میمون – خرچنگ – درنا – مار و…. البته فنون اژدها یا باد نیز در این سبک آموزش داده میشود.این فنون به قدری تنوع دارند که فنونی نیز در این سبک وجود دارد که مختص به خود است مثلآ فنون { بابن} در هیچ جای دنیا آموزش داده نمیشود.

  این سبک ورزش مستقلی است که برای جوانان تمرینات ویژه ای در نظر دارد .
  در این ورزش در مرحلهء اول روی اخلاق ورزشکار و در مرحلهء دوم روی ورزش و جسم ورزشکار کار میشود.

  اگر اخلاق ورزشی در این سبک توآم نباشد به هیچ وجه بصورت یک ورزشکارکامل رشد نمیکند.کسی گر نداند که قدرت چراست / چو فرشی به تالار خانان سراست (سید ابوطالب میر یوسفی)ورزش رزمی سمبکالاه در واقع اهداف خود را با اصول جوانمردی و تبعیت از ائمهء معصومین(ع) ادامه میدهد. مسابقات این سبک نیز بصورت تکنیکی و مبارزه تنها در سطح کشور برگزار میشود.
  اصولا سمبکالاه از ریشه برای رضای خدا،تزکیه نفس و وحدت وجود در معرفت ساخته شده……
  باتوجه به اینکه که بنیانگذار این سبک رزمی از رزمندگان  ۸ سال دفاع مقدس و از جانبازان شیمیایی وترکشی میباشند، فرهنگ جبهه و ایثار در آن موج میزند…. به طوریکه شرایط بوجود آمده در جمع اعضای سمبکالاه شرایط معنوی و خلوص و ایثار در راه حقتعالی و اطاعت از ولایت فقیه درآن مشهود است….

  منبع:asemoni.com


   


title: کارتینگ یکی از رشته های مهیج اتومبیل رانی
text:
  کارتینگ یکی از رشته های مهیج اتومبیل رانی




  کارتینگ ؛ سرعت و هیجان ، بدون خطر
  حتما تا حالا لذت سرعت را تجربه کرده اید؛ این که پایتان را روی گاز بگذارید و با سرعت در مسیری پرپیچ و خم برانید، لحظات هیجان انگیزی را رقم می زند. کارتینگ یکی از آن ورزش ها و تفریح های مهیجی است که می توانید در ایام تعطیل برای یک بار هم که شده آن را امتحان کنید.
  کارتینگ یکی از رشته های مهیج اتومبیل رانی است و رانندگان بزرگی مثل شوماخر از کارتینگ، اتومبیلرانی را شروع کرده اند.

  اصولا کارتینگ رشته «مادر» اتومبیلرانی است و شما با ماشین هایی لذت رانندگی را تجربه می کنید که ۱۲۵ سی سی است. اگر بخواهید به صورت حرفه ای کارتینگ سواری کنید، می توانید سرعتی حدود ۱۸۰ کیلومتر در ساعت را تجربه کنید، اما برای افرادی که رنتال سواری می کنند، سرعت ماشین های کارتینگ ۷۰ کیلومتر در ساعت است.
  رنتال در اصطلاح به ماشین های کارتینگ اجاره ای می گویند. برای عموم مردمی که می خواهند رانندگی را با سرعت بالا تجربه کنند، رنتال سواری بهترین فرصت است.

  اولین کارت در آگوست سال ۱۹۵۶ (مرداد ۱۳۳۵) در کالیفرنیای آمریکا به وسیله آرت انگلز ساخته شده است. این کارت یک ماشین کوچک و شاسی آن از لوله ساخته شده بود و یک موتور ماشین چمن زنی به آن متصل بود.

  یک سال بعد، زمانی که تولید این ماشین کوچک به ۵۰۰ عدد در ماه رسید، اولین مسابقه رسمی کارتینگ هم در آمریکا برگزار شد. پس از آن با منتشر شدن نسخه هایی از مجلات آمریکایی در سراسر دنیا، شور و اشتیاق زیادی بین علاقه مندان سایر کشورها ایجاد شد.

  سرانجام در سال ۱۹۵۹ اولین مسابقه کارتینگ در شهر ناسائوی کشور باهاما در آمریکای مرکزی برگزار شد و جیک یامان از آمریکا اولین قهرمان جهان در کارتینگ لقب گرفت؛ البته شروع رسمی رقابت های کارتینگ قهرمانی جهان از سال ۱۹۶۴ بود که سالا گایدوی ایتالیایی در شهر رم عنوان قهرمانی را به دست آورد.



  ● کارتینگ در ایران
  ۴۵ سال پس از این رویداد جهانی، ماشین های کار یا همان کارتینگ برای اولین بار توسط دو ایرانی وارد کشورمان شد. یکی از آنها فریبرز زینعلی بود، کسی که هم اکنون مسئول برگزاری رقابت های کارتینگ در کشورمان است. زینعلی از آن روزهای نخست این گونه می گوید: «چیزی شبیه به ماشین های کارتینگ را تا قبل از آن مردم در شهربازی ها دیده بودند و سخت ترین کار برای ما این بود که بخواهیم به همه بگوییم این وسیله علاوه بر جنبه تفریحی، می تواند جنبه ورزشی هم داشته باشد.

  ما بالاخره از سال ۱۳۸۰ با ده ماشین کار و ده داوطلب کارمان را آغاز کردیم. ابتدا آموزش ها به صورت تجربی بود، اما بعد از مدتی با راه اندازی کلاس های کارتینگ، آموزش این رشته ورزشی هم آکادمیک شد. چهار سال طول کشید تا وسایل و امکاناتمان را به سطح اول دنیا نزدیک کردیم. از سال ۱۳۸۴ نیز با کمک فدراسیون اتومبیلرانی، اقدام به راه اندازی مسابقات قهرمانی کشور کردیم.
  رقابت های کارتینگ قهرمانی کشور همه ساله در ده مرحله برگزار می شود و نفراتی که بیشترین امتیازها را کسب می کنند، به رقابت های جهانی اعزام می شوند.

  زینعلی در ادامه به سابقه حضور ایران در رقابت های جهانی اشاره می کند: «ایران اولین بار در مسابقات جهانی سال ۲۰۰۶ ژاپن شرکت کرد؛ پس از آن دو بار دیگر هم در رقابت های جهانی شرکت کردیم، اما بزرگ ترین افتخار را در سال ۲۰۱۰ و در ایتالیا به دست آوردیم؛ جایی که سعید علوی در کلاس راک برای نخستین بار راهی فینال رقابت های جهانی شد و مکان سی و یکم را از آن خود کرد.»
  سن شروع کارتینگ در همه جای دنیا از شش یا هفت سالگی است و ماشین های کارتینگ هم در سایزهای مختلف برای رده های سنی شش سال به بالا وجود دارد؛ البته در ایران کلاس های آموزشی کارتینگ غالبا برای رده های سنی نوجوانان و جوانان برگزار می شود.
  سن و وزن دو اصل تعیین کننده در کارتینگ است. هرچه جوان تر باشید از جسارت و تمرکز بالاتری برخوردار خواهید بود. وزن ایده آل یک راننده کارتینگ بین ۸۰ تا ۸۵ کیلوگرم است، با این توضیح که سنگین تر بودن شما از شتاب ماشین خواهد کاست و سبک تر بودن شما مانعی است برای حضورتان در رقابت ها!
  حداقل وزن خودرو و راننده ای که لباس و کلاه مخصوص کارتینگ را به تن می کند، باید ۱۶۵ کیلوگرم باشد. در این میان خودرو چیزی حدود ۸۳ کیلوگرم وزن دارد. در نتیجه راننده باید ۸۰ کیلوگرم وزن داشته باشد که با لباس ها به حداقل وزن مجاز برسد.
  حداقل پولی هم که باید برای سپری کردن کلاس های آموزشی کارتینگ هزینه کنید ۷۵۰ هزار تومان است. به عنوان مثال در تهران این کلاس ها در سه دوره آماتور، نیمه حرفه ای و حرفه ای برگزار می شود و هزینه ثبت نام در آنها به ترتیب ۱۵۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ هزار تومان است. هر دوره شامل پنج جلسه است (هفته ای یک جلسه) که جلسه نخست به بحث های تئوری و فنی اختصاص دارد و پس از آشنایی با ماشین، چهار جلسه عملی هم برای علاقه مندان در نظر گرفته می شود.
  البته اگر حرفه ای شدید و خواستید روزی با خودروی خودتان وارد پیست کارتینگ شوید، این را هم باید بدانید که برای خرید خودرو های رنتال یا تمرینی باید ۱۲ میلیون تومان و برای خرید خودرو های مسابقه ای ۱۴ میلیون تومان پول کنار بگذارید.
  تنها پیست بین المللی کارتینگ در ایران پیست پرند است؛ البته ما پیست های تفریحی بسیاری در ایران داریم که از آن جمله باید به پیست رامسر، نوشهر، انزلی، رشت، حیران اردبیل، اصفهان، اهواز، یزد، مشهد، زاهدان، مشهد و شیراز اشاره کرد.



  ● مشکل بزرگ؛ نبود اسپانسر
  در کارتینگ هم مثل بسیاری از دیگر رشته های ورزشی، نبود اسپانسر، از کارخانجات خودرو ساز و روغن ساز گرفته تا دیگر بخش های خصوصی، مشکلات موجود را برای مسئولان آن دوچندان کرده است.

  کارتینگ ورزشی پرهزینه است. به عنوان مثال با توجه به این که معمولا از فضای پارکینگ ها برای ساخت پیست های کارتینگ در ایران استفاده می شود، لاستیک های یک خودروی کار هر چند روز یک بار مستهلک می شود و صاحب آن را مجاب می کند که هر بار رقمی حدود ۱۵۰ هزار تومان برای خرید لاستیک جدید هزینه کند. این در حالی است که در پیست های بین المللی از آسفالت نرم یا فرودگاهی استفاده می شود. این را بگذارید در کنار دیگر هزینه های تعمیر و نگهداری از یک خودروی کار. در این شرایط نبود اسپانسر و حامی مالی می تواند مانعی بزرگ در راه پیشرفت سریع تر این رشته در ایران باشد.

  منبع:با تلخیص از jamejamonline.ir 

   


title: اسکی روی آب
text:
  اسکی روی آب




  اسکی روی آب نوعی ورزش آبی است.ورزشکار در حالی که اسکی مخصوص به پا دارد به وسیله وسایل آبی موتوری با سرعتی در حدود سی کیلومتر در ساعت روی آب کشیده می‌شود. میدان اجرای مسابقه دارای دویست متر طول و بیست متر عرض است که به وسیله گوی‌های شناور به قطر بست و پنج سانتی متر مشخص گردیده‌است.
  ورزش اسکی روی آب (Water Ski) در سال ۱۹۲۲ در Lake City, Minnesota ایالات متحده آمریکا توسط رالف ساموالسون که در آن زمان ۱۹ سال داشت، اختراع شد.
  رالف ساموالسون اولین بار این ورزش را در منطقه Lake Pepin رودخانه میسییپی امتحان کرد.ایده اولیه این ورزش از همان اسکی معمولی (روی برف) گرفته شده بود. ساموالسون معتقد بود که اگر می شود روی برف اسکی کرد، پس میشود برروی آب هم همینکار را انجام داد!
  چوبی هم که اولین بار برای انجام این ورزش استفاده شد، همان چوب اسکی معمولی بود. البته نوع اولیه چوب اسکی که برای روی آب ساخته شد از چوب بود اما امروزه جنسی که برای این نوع چوبها استفاده می شود، از مواد فایبرگلاس هستند.
  چوبهای اسکی روی آب معمولاً پهنتر از چوبهای اسکی روی برف هستند و دارای بست وگیره کوچکتر برای پا نسبت به چوب نوع برفی می باشند. کسی که اسکی میکند خود را با دسته ای که توسط یک طناب به قایق وصل است، هدایت می کند.
  معمولاً جلیقه ای نیز وجود دارد که جلیقه نجات است و به این طناب بسته شده تا از غرق شدن اسکی سوار جلوگیری کند .در پرش از روس تخته پرش ، اشخاص حرفه ای معمولاً از این کت استفاده نمی کنند. اما اسکی سواران آماتور می بایست این کت را بپوشند. برخی از اشخاص اسکی سوار نیز بدون چوب اسکی، این ورزش را انجام می دهند. در واقع با پاهای برهنه که به این نوع اسکی، البته اسکی با پای برهنه (Barefoot Skiing) گفته می شود.



   رقابتهای اسکی روی آب
  این ورزش جذاب در انواع رقابتهای مختلف پیگیری می شود. یکی از انواع این رقابتها، رقابت تک نفره است. در این شکل هر شخص به صورت فردی در مسابقه شرکت می کند.نوع گروهی این ورزش نیز وجود دارد. در این نوع چند نفر به یک قایق متصل می شوند و در شکل یک تیم این ورزش را انجام می دهند.
  معمولاً در رقابت اسکی روی آب مسیری با مسافتی مشخص تعیین میگردد. در این مسیر موانع، و پیچ راه هایی گذاشته می شود که اسکی باز می بایست با مهارتهای خود و استفاده از حداقل زمان این مسیر را طی کند. همچنین حرکات آکروباتیک و نمایشی نیز در این رقابتها از امتیاز برخوردار است.
  موانعی نظیر تخته پرش این امکان را به اسکی باز میدهد تا با پرش و چرخش در هوا حرکات آکروباتیک و مهارتی خود را به نمایش بگذارد .
  رقابت اسکی روی آب تیمی سرعت نیز در این رقابتها مهم است، هر چه قایق سریعتر حرکت کند و اسکی سوار خود را خوب کنترل کند ، امتیاز بالا می رود.
  سریعترین اسکی بازی که تا به حال توانسته حرکت کند، دارای سرعتی معادل ۱۶۰کیلوتر در ساعت بوده، اما در رقابتها اسکی بازان حق نداردند تا بیش از ?۵۸کیلومتر در ساعت (برای مردان) ۵۲ کیلومتر (برای زنان) و کمتر از ۴۲کیلومتر حرکت کنند.
  امروزه این ورزش به عنوان یکی از ورزشهای تفریحی پر طرفدار در سراسر جهان بشمار می رود. در ایران اسکی روی آب در شمال کشور و همچنین جنوب آن انجام پذیر است. در سد کرج نیزاین ورزش به علاقمندان آن ارایه می شود.


  منبع:Asemoni.com


title: رشته های مختلف قایقرانی
text:
  رشته های مختلف قایقرانی




  آب های آرام

   یکی از دو رشته ی المپیکی خانواده ی بزرگ قایقرانی است. آب های آرام1 به دو رشته ی کانو کانادایی و کایاک تقسیم می شود که این دو از نظر قوانین در مسابقات مشترکند.
  قایق کانوکانادایی پ، قایق بسیار باریک و بدون سکانی است ورزشکار در آن زانو میزند و تنها به یک سمت پارو میزند. پاروی این رشته یک کفه داشته و در سمت دیگر آن دسته T دارد که قایقران آن را به دست میگیرد.
  کایاک نیز قایقی باریک است که هدایت آن به وسیله ی سکان انجام میگیرد و قایقران در آن نشسته و با حرکات دست و کمر پارو می زند.پاروی کایاک از هر دو طررف کفه دارد.
  در مسابقات آب های آرام قایقرانان در مسیری مشخص و با علائم ویژه در مسافت های مختلف 1000، 500 و 200 متری مسابه می دهند.
  در این رشته مسابقاتی با مسافت های بیشتر از 1000 متر با دو نقطه ی برگشت و دو مسیر مستقیم نیز برگزار می شود. در واقع، هدف از این ورزش پارو زدند در مسافت های تعیین شده با بالاترین سرعت ممکن است.
  مسابقات آب های آرام، در برنامه ی المپیک سال 1936 معرفی شدند و تا کنون نیز ادامه داشته اند. آب های آرام خود شامل دوازده مسابقه در المپیک است که به ترتیب عبارت اند از: کایاک یک نفره، کایاک دو نفره، کایاک چهار نفره، کانوی یک نفره و کانوی دو نفره هزار متر و پانصد متر مردان و کایاک یک نفره، کایاک دو نفره و کایاک چهار نفره پانصد متر زنان.
  گذشته از المپیک مسابقات قهرمانی جهان فدراسیون جهانی بین المللی هر ساله در رده ی بزرگ سالان و هر دو سال یک بار در رده ی نوجوانان برای مردان و زنان انجام می گیرد.



  اسلالوم   

  اسلالوم نیز دیگر رشته ی قایقرانی المپیکی است.
  در اسلالوم مهارت و قدرت ورزشکاران در آب های خروشان از عوامل تعیین کننده در در مسابقات است. در این مسابقه ورزشکار باید سرعت خود را متناسب با دروازه هایی که در مسیر مشخص شده اند تنظیم کند. از این رو برخورد یا از دست دادن یک یا چند دروازه برای ورزشکار جرایمی را دربر دارد. به صورتی که امتیاز منفی این گونه جرایم به زمان ورزشکاران اضافه می شود.
  ورزشکار باید مسافت تعیین شده ای را در فاصله ی زمانی مشخص با کمترین زمان ممکن و بون خطا به پایان رسانند. چنان چه ورزشکاران به یک یا هر دو میله ی دروازه برخورد کنند، دو ثانیه و اگر از دروازه ای عبور نکنند 50 ثانیه به تایم آن ها افزوده خواهد شد.
  مسیر مسابقات اسلالوم در رود خانه های طبیعی یا مصنوعی و در مسافت های 250 و 600 متر طراحی می شود که قایقران ها باید به هنگام عبور از دروازه ها بر خلاف عقربه های ساعت حرکت کنند. این مسابقات در کایاک یک نفره، کانوی یک نفره و کانوی دو نفره برای مردان و کایاک یک نفره برای زنان برگزار می شود.
  نخستین بار اسلالوم در المپیک 1972 مونیخ انجام شد و پس از آن با تاخیری 20 ساله بار دیگر در المپیک جای گرفت و در بارسلونا، آتلانتا، سیدنی، آتن و پکن برگزار شد؛ امید می رود در المپیک های آتی هم تداوم یابد.



  آب های خروشان

  شیب رودخانه های طبیعی همچنان روشی برای لذت بردن از ارتفاعات تماشایی قایقرانی قلمداد می شود. مسیر این رشته ی ورزشی متفاوت بوده و مجموعه ای از موانع طبیعی را دربر می گیرد.
  در حقیقت مسابقات این رشته مهارت های فردی ورزشکار را آزمایش می کند. در این مسابقات رشته ی کایاک یک نفره برای بانوان و آقایان و رشته های کانوی یکنفره و دو نفره فقط برای آقایان برگزار می شود. برای این مسابقات رشته ی کلاسیک و رشته ی سرعت وجود دارد که رشته ی سرعت در دو مسافت 400 و 800 متر انجام می شود و همچنین ورزشکار در رشته ی کلاسیک می بایست حداکثر مسافت را در زمان کمتر از 30 دقیقه بپیمایند. شروع مسابقه ی آب های خروشان همانند اسلاوم به صورت انفرادی است.
  نخستین دوره ی مسابقات قهرمانی جهان آب های خروشان، سال 1959 در فرانسه برگزار شد.



  کانوپولو

  رشته ی کانوپولو همانند فوتبال مهیج و تماشایی است که در آن دو تیم تلاش می کنند تا در میدانی آبی که شباهتی به میدان واتر پولو دارد، توپ را وارد درواره ی یکدیگر کنند.
  پیدایش این رشته به دهه ی سی برمیگردد که قایقرانان اروپایی این ورزش را با نشستن در قایق و پرتاب توپ برای یکدیگر به بازیی توپی و جذاب تبدیل کردند.
  قایق های کانو پولو دارای 3 متر طول است که از جلو و عقب با موادی محافظ (ضربه گیر) پوشیده شده است.هر تیم کانوپولو، پنج بازیکن دارد که یکی از آن ها دروازه بان است.
  ابعاد میدان این رشته، 35 متر طول و 23 متر عرض دارد؛ همچنین دروازه ها نیز 1x5/1 متر می باشد که لبه ی پایینی دروازه ها 2 متر از سطح آب فاصله دارد.


  قایقرانی بادبانی


  قایقرانی بادبانی رشته ای است بسیار قدیمی و قذمتی دیرینه دارد. به گونه ای که در سال 1520 شخصی به نام فردیناند دماژلان6، در اقیانوس آرام از این نوع قایق استفاده کرده است.
  قایق هایی با بادبان 10 متر مربع از سوی فدراسیون جهانی قایقرانی پذیرفته شده و مسابقات جهانی آ ن هر سه سال یک بار برگزار می شود.



  تورینگ

  رشته ی غیر مسابقه ای اما جذاب تورینگ، امکان گسترده ای را برای شرکت کنندگان فراهم می آورد تا ضمن ماجراجویی بتوانند در امتاد سواحل گردشگری و تفریح کنند.
  از مشهور ترین این رشته می توان به جان مک گریگور8، حقوقدان اسکاتلندی اشاره کرد خود به تنهایی این قایق را طراحی کرد.روب روی9 نیز در سال 1865 از قایق تورینگ برای سفر به دور ددنیا استفاده کرد.



  دراگون بوت

  دراگون بوت یا قایق اژدها، یک ورزش تیمی است و معمولا 22نفر در قایق حاظرند؛ یک نفر درامر یا طبال که با طبل زدن ریتم پارو زنی را بین ورزشکاران یکنواخت می کند، بیست نفر پارو زن که به دو دسته ی 10 نفری چپ و راست تقسیم می شوند؛ یک نفر سکان دار که مسئول هدایت و فرماندهی قایق است.
  رشته ی دراگون بوت در المپیک جایی نداشته و از مهمترین مسابقات آن می توان مسابقات بین قاره ای و مسابقات کاپ و تورنومنت جهانی را نامبرد.

  منبع:tebyan-zn.ir

   


title: ورزش اسپینینگ
text:
  ورزش اسپینینگ




   تاریخچه اسپینینگ و سوابق آن
  اسپینینگ در سال 1980 بوسیله یک مربی به نام Johnaten بوجود آمد و این تمرینات استفاده از المانهای اصلی ورزشکاران را برای مردم عادی در همه سطوح آمادگی جسمانی فراهم آورد و بر خلاف عقیده عمومی، اسپینینگ تنها یک برنامه گروهی و پر انرژ‍ی همراه شدن با یکدیگر تصویر خلاق و هماهنگی کامل بدن و ذهن است همه سنین را با هر توانایی که داشته باشند با خود همراه می کند.
  این رشته بوسیله دوچرخه سواران حرفه ای مخصوصا دوچرخه سوارانی که در کوهستان مجبور بودند ساعتها سواری کنند و چرخ بزنند طراحی شد تا بدن خود را آماده کنند تا بتوانند ساعتها در کوهستان دوام بیاورند.
   ورزش اسپینینگ یک راه خوب برای مصرف کالری و تقویت ماهیچه ها است. کلاس های این ورزش در باشگاه های بدنسازی و در شرایط نور و موزیک مناسب برای ایجاد یک محیط پر انرژی، برگزار می گردد. مربی اسپینینگ، در تمامی مراحل آن از جمله گرم کردن، دوی سرعت، صعود کردن و در انتها خنک کردن، ورزشکاران را راهنمایی می کند . شما نیروی خود را برای پدال زدن روی دوچرخه کنترل می نمایید. وسایلی که برای آن نیاز دارید شامل لباس و کفش ورزشی، حوله و بطری آب می باشد.


   در کلاس های اسپینینگ چه اتفاقی رخ می دهد؟
  تصور کنید یک کلاس ورزشی پر از دوچرخه های اسپینینگ که ورزشکاران بر روی آنها به شدت در حال پدال زدن هستند. رقص نور و موزیک، کاملاً فضای سالن را پر کرده و مربی روی دوچرخه، بوسیله یک هِدسِت در حال راهنمایی ورزشکاران می باشد.
  ورزشکاران آنقدر پدال می زنند تا خیس عرق شوند. اسپینینگ یک ورزش جدید است که ورزشکاران بصورت گروهی در آن شرکت کرده و بطور معمول بین ۳۰ الی ۷۵ دقیقه بطول می انجامد. کلاس ها، بوسیله مربی ورزشی در مراحل مختلف آن هدایت و رهبری می شود، از گرم کردن گرفته تا مراحل سخت و در پایان خنک کردن.


   شدت ورزش در اسپینینگ متاثر از عوامل زیر است:
  - آهنگ و تعداد پدال زدن.
  - مقاومت پدال در برابر فشار ورزشکار که قابل تنظیم می باشد.
  - با توجه به موقعیت قرارگیری ورزشکار، که بصورت نشسته یا ایستاده بر روی دوچرخه قرار گیرد.


  اسپینینگ (spinning) یک ورزش مفید برای بهبود وضعیت قلبی-عروقی و کاهش چربی های موضعی می باشد. در اینجا بیان می کنیم که چگونه این ورزش برای سلامتی بدن مفید است:

  ۱- اسپینینگ پاها را قوی می کند:
  استفاده از دوچرخه، بدون تحمل فشار خاصی، سبب تقویت ماهیچه های پا و عضلات ران، باسن و تاندون ها می شود. اگر به دنبال پاهای قوی هستید، اسپینینگ بهترین راه حل است.

  ۲- اسپینینگ سبب بهبود چربی سوزی می گردد:
  سوختن چربی ها زمانی اتفاق می افتد که ضربان قلب به ۶۵ الی ۷۵ درصد از حداکثر ممکن برسد. شما می توانید تعداد ضربان قلب خود را بصورت دستی و یا با استفاده از مانیتور موجود در دوچرخه های کلاس ورزش اندازه گیری نمایید. با اندازه گیری صحیح ضربان قلب، از دوچرخه می توان برای کاهش چاقی های موضعی و در نتیجه کاهش وزن بهره برد. بر روی دوچرخه های اسپینینگ به راحتی می توانید با حفظ شرایط، به ۲۰ دقیقه لازم جهت بهبود چربی سوزی برسید.
   
  ۳- اسپینینگ باعث بهبود عملکرد قلبی-عروقی می گردد:
  قلب و شُش، سیستم قلبی-عروقی را تشکیل می دهند و اسپینینگ عملکرد آنها را ارتقاء می دهد. این به معنای بهبود گردش خون، و در نتیجه اکسیژن رسانی مطلوبتر به بافت های بدن می باشد. سطح تناسب اندام شما وابسته به عملکرد سیستم قلبی-عروقی است. همزمان با افزایش زمان تمرین با دوچرخه، سیستم قلبی-عروقی و سطح تناسب اندام بهبود می یابند.

  ۴- اسپینینگ یک ورزش برای تحمل وزن (بار) نیست پس خطر آسیب دیدگی در آن کاهش می یابد:
  مزیت دیگر دوچرخه این است که یک ورزش عدم تحمل وزن محسوب می گردد. بدین معنی که مثلاً در زمان دویدن، بدن در مقابل صدمات محافظت نمی شود. “نشستن فعال” در اسپینینگ سبب کاهش فشار بر روی مفاصل شده و خطر آسیب دیدگی را تا حد زیادی کاهش می دهد.
   
  منبع:Asemoni.com


title: معرفي رشته ورزشي هاکی روی چمن
text:
   معرفي رشته ورزشي هاکی روی چمن

    


  هاکی روی چمن
  هاکی روی چمن یک ورزش گروهی است که بین دو تیم ۱۱ نفره بر روی یک زمین چمن با هدف وارد کردن یک توپ کوچک به وسیله چوب هاکی به دروازه حریف انجام می‌شود.
   نهاد اداره‌گر این رشته ورزشی فدراسیون بین‌المللی هاکی است و مهمترین مسابقات این رشته ورزشی المپیک و جام جهانی هاکی است که هر ۴ سال یک‌بار برگزار می‌شوند. هاکی از المپیک ۱۹۲۸ آمستردام به این‌سو همواره در برنامهٔ بازی‌های المپیک قرار داشته‌است و پیش از آن نیز دو بار در المپیک ۱۹۲۰ آنتورپ والمپیک ۱۹۰۸ لندن برگزار شد.
   هاکی پس از فوتبال بیشترین تعداد بازیکنان را در میان ورزش‌های گروهی خارج از سالن (فضای آزاد) را دارد، اما رقابت‌های باشگاهی هاکی تماشاگران زیادی را به خود جذب نمی‌کند و بازیکنان کمی به صورت کاملاً حرفه‌ای به این رشته ورزشی می‌پردازند.
   در کشورهایی که فصل زمستان مانع از برگزاری مسابقات هاکی در فضای باز می‌شود، نوع داخل سالن هاکی نیز تمرین می‌شود که با تغییراتی در قوانین از جمله حضور ۶ بازیکن (به‌جای ۱۱ بازیکن) در هر تیم و در یک زمین حدوداً ۴۰ در ۲۰ متری (به جای زمین استاندارد ۹۱ در ۵۵ متری) و قرار دادن دیواره‌هایی در کنار خط برای ریباند توپ و تفاوت‌های جزئی دیگری برگزار می‌شود.


   تاریخچه هاکی روی چمن
  نشانه‌هایی از برگزاری بازی‌هایی شبیه به هاکی در زمان‌های بسیار دور تاریخی وجود دارد، از جمله نقاشی‌هایی در مصر از ۴ هزار سال پیش و سنگ‌نگاره‌ای در حدود ۲۵۰۰ سال پیش در یونان باستان که دو نفر را در حال انجام یک بازی به نام (به یونانی: Κερητίζειν) (تلفظ: کِریتزین) نشان می‌دهد. از حدود هزار سال پیش نیز قوم دائور درمغولستان داخلی، چین به نوعی بازی به نام بِیکو می‌پرداخته‌اند که شبیه به هاکی امروزین است.


  هاکی نوین  
  پیدایش و تدوین مقررات هاکی نوین به اوایل سده ۱۹ در مدارس غیر انتفاعی[۲] انگلستان باز می‌گردد. «باشگاه بلکهیث» در جنوب شرقی لندن، باشگاه‌های کریکت درمیدلسکس که هاکی را به عنوان یک ورزش زمستانی انجام می‌دادند و «باشگاه تدینگتون» پیشگامان اشاعه این رشته ورزشی شمرده می‌شوند. در سال ۱۸۸۶ اتحادیه هاکی تأسیس شد و در ۱۸۹۵ نخستین مسابقهٔ بین‌المللی این رشته بین تیم‌های ملی ولز و ایرلند (۳ بر صفر به سود ایرلند) برگزار شد.
   هاکی در اواخر قرن نوزدهم وارد هند شد و نخستین باشگاه هاکی در کلکته شکل گرفت، هاکی پس از مدتی به صورت ورزش ملی این سرزمین درآمد و تیم ملی هندوستان در المپیک ۱۹۲۸ شرکت کرد و با پیروزی در تمام بازی‌ها و بدون دریافت هیچ گلی مدال طلای المپیک را به خانه برد، پس از آن نیز تا بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ تنها قهرمان المپیک بود، اما پس ازاستقلال پاکستان از هند این دو کشور به صورت رقبای اصلی این رشته ورزشی درآمدند. پاکستان در المپیک‌های ۱۹۶۰، ۱۹۶۸ و ۱۹۸۴ و هند در دوره‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۸۰ قهرمان المپیک شدند.
   تغییر زمین مسابقات هاکی از چمن طبیعی به چمن مصنوعی باعث شد تا حاکمیت هندی‌ها و پاکستانی‌ها در این رشته خاتمه پیدا کند. زمین‌های چمن مصنوعی از ابتدای دههٔ ۱۹۷۰ جایگزین چمن‌های طبیعی شدند و قیمت بالای آن‌ها و تغییراتی که در نحوهٔ بازی هاکی به دلیل بالا رفتن سرعت بازی ایجاد شد، باعث شد تا از دهه ۱۹۷۰ کشورهای ثروتمندتری چون آلمان، هلند و استرالیا به قدرت‌های برتر این رشته ورزشی بدل شوند.

  منبع:Asemoni.com


title: ورزش تای‌چی و فواید آن
text:
  ورزش تای‌چی و فواید آن




  تای چی، اساسا یک هنر رزمی است که تکنیک‌های آن با روش‌های پرورش و انتقال انرژی درونی که در زبان چینی آن را چی (Chi) می‌نامند درآمیخته است.
  امروزه میلیون‌ها نفر اعم از بانوان و آقایان در سنین مختلف در سراسر جهان به تمرینات تای چی می‌پردازند و آن را به عنوان ورزشی مفید و سلامت بخش می‌شناسند.


   مفهوم تای چی
  تای چی «روشی» برای زندگی است که چینیان به مدت هزاران سال از آن پیروی کرده‌اند. بر خلاف تمدن غرب که جسم و ذهن را از یکدیگر جدا کرده‌اند، چینیان هزاران سال پیش، غایت انسان را در جسم و ذهن جستجو کرده‌اند. آنان ذهن بشر را دارای ابعاد بیشماری می‌دانستند، ولی برای دامنه فعالیت‌های انسان محدودیت قائل بودند.
  تای چی، توانایی‌های جسمی بالقوه انسان را از ظرفیتی که تصور می‌کند بسی «فراتر» می‌داند.
  در این هنر رزمی، به جای عضلات، تاکید بر پرورش ذهن است، زیرا ذهن را می‌توان فراسوی محدودیت زمان و مکان، تا بی نهایت گسترش داد



  فواید ورزش تای چی
  اثرات درمانی تای چی به نوعی است که آن را در زمره طب مکمل به شمار آورده و با نام داروی متحرک از آن یاد می‌کنند.

  1- تای چی روی بهبود بیماری‌های مزمن مانند فشار خون و ضعف اعصاب اثر دارد.

  2- تمرین منظم تای چی، می‌تواند خاصیت ارتجاعی بدن، شش‌ها و ریه‌ها و حجم تنفسی سینه و ظرفیت تهویه کردن شش‌ها را افزایش دهد و تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن را بهبود بخشد.

  3- تمرینات تای چی می‌تواند استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و مفاصل را قوی کند.

  4- حرکات هماهنگ تای چی، جسم و روح را متحول ساخته، در نتیجه کارایی ما را در زندگی بالا می‌برد.

  5- حرکات این ورزش بسیار آرام می‌باشد و باعث ذخیره انرژی شده و به تمرکز ما کمک می‌نماید و باعث افزایش کارآیی فرد در تمامی ابعاد زندگی شخصی و اجتماعی می‌گردد.

  6- از فواید عمده تای چی می‌توان به تقویت عضلات بدن، انعطاف‌پذیری و نرم شدن ماهیچه‌ها و زردپی‌ها و آموزش دفاع شخصی اشاره کرد.

  7- تای چی قادر است تا بیماری‌های شدید، مزمن و حتی ژنتیکی را درمان کند.

  8- می‌تواند امراض قلبی را درمان و یا از بروز آن‌ها جلوگیری کند.

  9- این ورزش می‌تواند استرس را از بین برد.

  10- تمرینات تنفسی این ورزش می‌تواند به سالم ماندن ریه و بهبود جریان گردش خون در بدن کمک کند.

  11- آمار نشان می‌دهد که افرادی که تای چی تمرین می‌کنند کمتر عصبی می شوند.

  12- این ورزش باعث طول عمر، افزایش سلامتی و آرامش روان، کاهش قند خون و کاهش التهاب‌ها می‌شود.

  13- در دیابت نوع دو بدن نمی‌تواند نیاز خود به افزایش ترشح انسولین را تامین کند. یک بررسی نشان داد که بعد از 12 هفته ورزش تای چی، هموگلوبین گلیکوزیله‌ی این بیماران کاهش پیدا کرد. اندازه‌گیری این هموگلوبین نشان می‌دهد که قند خون بیمار در طول چند روز یا چند هفته گذشته چه میزان بوده است.



  چگونگی ورزش تای‌چی
  این ورزش وسیله‌ای است، برای نگه داشتن وضع بدن در حالت طبیعی و جلوگیری و بهبود امراض.شامل تمرین‌های بدنی نرم و ساده که به طور معمول به هنگام صبح و به صورت گروهی انجام می‌شود.
  در این ورزش، عضلات آرام‌آرام تقویت می‌شوند.
  بر خلاف سایر رشته‌های رزمی که حرکاتی سخت و خشن دارند، تکنیک‌ها در هنر رزمی تای چی نرم، ملایم و شناور اجرا می‌شوند و به اعمال نیرو، بیش از انجام حرکات خشن و قدرتمندانه تاکید دارند.
  انجام دادن بخشی از این تمرینات در بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌ها تجویز می‌شود.


   نکات لازم در ورزش تای چی
  -در این ورزش، قدرت و ملایمت با هم ترکیب می‌شوند.
  -ذهن باید آرام و در عین حال هوشیار باشد و با هوشیاری به بدن فرمان دهد.
  -در تای چی لازم است که حالت‌های جسمی توام با اراده و تمرینات تنفسی تعلیم داده شوند.
  -وقتی درجه بالایی از تمرکز ایجاد شود، حرکت با کیفیت بالاتری صورت می‌گیرد و اعمال جسمی بدن به صورت بهتری تنظیم می‌شود.
  -در ورزش تای چی دست‌ها، چشم‌ها، بدن و اعضای دیگر به عنوان یک واحد عمل می‌کنند و پاها به عنوان پایه، و کمر به عنوان محور می‌باشد.
  -توصیه می‌شود که با آموختن این ورزش، هر روز آن را تمرین کنید.

  منبع:tebyan.net


     


title: تاریخچه شیرجه
text:
   تاریخچه شیرجه




  مورخان براین باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به کشور یونان باستان باز می‌گردد، ولی تنها اطلاعی که در این باره وجود دارد مربوط به نقوش مقبره‌ای در شهر ناپال درکشور ایتالیا می‌باشد که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال می‌رسد.

  در روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده می‌شود که در حال شیرجه زدن از روی سکوی مرتفعی می‌باشد که احتمالا باید صخره یا پرتگاهی باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخره‌ها و پرتگاهها به درون آبهای دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند.
   سپس در قرن ۱۷ هنگامی که ژیمناست‌های آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیشتر حرکات نمایشی خود را در سواحل دریا انجام می‌دادند و عده کثیری را برای تماشا به ساحل می‌کشاندند، آهسته آهسته این رشته ورزشی تکمیل شد. نهایتا تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشته ورزشی تبدیل شد که به آن شیرجه آزاد گفته می‌شود. واژه‌ای که حتی پس از ورود این رشته به مسابقات المپیک سنت لویس آمریکا در سال ۱۹۰۴ به صورت شیرجه و شنا در زیر آب همچنان به آن اطلاق گردید.
   در انگلستان در قرن ۱۷ ابتدا مسابقات شیرجه ساده برای در برکه‌ها و رودخانه‌ها و بندرها و از روی رودخانه‌ها و پل‌ها و صخره‌ها انجام می‌شد. در سال ۱۸۸۹ مسابقات شیرجه ساده برای اولین بار در اسکاتلند برگزار شد که ارتفاع سکوی شیرجه ۲ متر بود. درسال ۱۸۹۵ جامعه غریق انگلستان اولین مسابقات شیرجه ساده را در لندن ترتیب داد که ارتفاع سکوی پرش در این مسابقات ۵ مترو ۱۰ متر بود و در سال ۱۹۰۸ شیرجه به عنوان یک ورزش حرفه‌ای وارد المپیک شد و دارای زیبایی و فرم و حرکات و امتیازبندی شد.
  بعد المپیک ۱۹۲۴ پاریس مسابقات شیرجه به صورت مدرن برگزار گردید. در سال ۱۹۲۹ سیستم تقسیم بندی شیرجه‌ها با توجه به حالت شروع از روی سکو یا تخته حالت رو به آب یا پشت آب یا مسیر چرخش در هوا به طرف جلو یا عقب معکوس یا تو چرخش‌های حول محور عرضی یا طولی به شش گروه یا خانواده تقسیم شدند.
   تا در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن که نحوه شماره گذاری به صورت فعلی برای شیرجه‌ها ایجاد شد و تا قبل از آن شیرجه‌ها به ترتیب شماره از یک تا ۵۶ شماره گذاری شده بود. کشور بریتانیا که جزء کشورهایی است که مدت ۷۸ سال پیشگام شیرجه انفرادی بوده‌است می‌تواند همچنان به عنوان معرفی کننده رشته شیرجه جدید از سایر کشورها پیشی گیرد.
  تا ساال ۱۹۹۶ آتلانتا شیرجه از تخته فنری ۳ متر و سکوی ۱۰ متر همچنان اجرا می‌شد با این تفاوت که در مدل جدید یک تیم ۲ نفره همزمان و در یک ارتفاع یا تخته ۳ متر یا سکوی ۱۰ متر به صورت همزمان شیرجه می‌روند و هماهنگی و نظم حرکات آنها توسط داوران سنجیده می‌شود این رشته از شیرجه بنام شیرجه‌های هماهنگ نامیده می‌شود.


   تاریخچه شیرجه در ایران
  دایو ۱۰ متر استخر قهرمانی ورزشگاه امجدیه در سال ۱۳۱۹ یعنی در زمان جنگ جهانی دوم در تهران ساخته شد و تا ۶۴ سال برای آموزش و تمرین شیرجه‌روها استفاده می‌شد. تا سال ۱۳۵۳ که استادیوم آزادی افتتاح شد غیر از استخر قهرمانی استخر دیگری وجود نداشت که دایو ده متر داشته باشد.
   درسال ۱۹۵۱ در اولین دوره بازیهای آسیایی دهلی، دو شیرجه رو ایرانی به نام تقی عسگری و منوچهر خموش در این سابقات شرکت کردند که عسگری دو مدال نقره در رشته تخته و سکو و برنز در رشته تخته و خموش توانست دررشته سکو مقام چهارم را بدست بیاورد.
   هفت سال بعد در بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ توکیو نیز دو شیرجه رونده از ایران با نامهای منوچهر فصیحی و حسن اعظمی صاحب مدال برنز این مسابقات شدند که فصیحی در رشته تخته و اعظمی در رشته سکو به این مدالها دست یافتند. در سال ۱۹۷۳ در مسابقات ارتشهای جهان که در تهران برگزار شد یدالله باشی مقام اول این مسابقات را بدست آورد.
   سالها بعد شاگردان این بزرگان شیرجه مثل آقایان: عباس خلیلی، محمد آذر پی، هادی نیکو نژاد، حسین صدری، سعید خانلری، امید حیدر پور، علی حسینی، حسن لطفی، بهمن فضل الهی و نسل بعد شیرجه ایران: مرحوم عادل میرابیان و غلامرضا خبیری نژاد شرکت کنندگان در مسابقات آسیایی هیروشیما و خبیری نژاد برنده مدال طلای آسیایی که در حال حاضر سر مربی تیم ملی شیرجه میباشد.
   همچنین جوانانی چون: سعید طاقبستانی، سید محمد رضا هدایتی، قائم و فیاض میرابیان قهرمان رقابتهای آسیا پاسفیک چین و همچنین قهرمانی آسیا در بوسان کره جنوبی و مسابقات چند جانبه مصر هم افرادی بودند که افتخارات بزرگ شیرجه را تکمیل کردند و همگی افرادی بودند که بخشی از تمرینات حرفه ای خود را از روی این دایو شروع کردند.
   در سال ۱۳۸۲ نوجوانانی برای اولین بار در تاریخ شیرجه کشور از این دایو حرکات سنگین ۳/۵ پشتک، ۳/۵ مهتاب و بالانس سه چرخ را اجرا نمودند که باعث افتخار جامعه شیرجه کشور شدند. این نوجوانان عبارتند از: مجید نظافتی، سید عماد میر سلطانی، مرتضی نواب کارگر، حامد مداح، مهدی آقا رضایی و همینطور شیرجه روندگان جوانتری چون امید آزمون، ایمان حامی، سعید محمد خانی، مهدی سلطان زاده، سعید کریمی و حمید کریمی. اینها نوجوانانی بودند که همچون پیشکسوتان خود با غیرت و تعصب خود و مربیگری مهرداد هجیر مربی تیم ملی شیرجه ایران مدارج ترقی را به سرعت طی کردند و وارد اردوی تیم ملی شدند.
   به علت تعمیرات اساسی استخر و مشکلات مربوط به آن این دایو در تاریخ ۶/اردیبهشت/۱۳۸۳ در ساعت ۹:۱۰ شب بعد از دو هفته تلاش و تخریب بلدوزر سقوط کرد و خاطرات ۶۴ سال افتخار آفرینی را با خود فرود آورد.


   قوانین رشته شيرجه
  بطور کلی در تمام مسابقات رسمی شیرجه قوانینی از طرف فینا به اجرا در می آید که بخشی از آنها را در اختیار شما قرار می دهیم. تخته‌ها و سکوهای پرش و نیز تمامی تجهیزات شیرجه بایستی بر اساس قوانین فینا بوده و نود روز قبل از مسابقات توسط یکی از نمایندگان فینا و یکی از اعضای کمیته فنی شیرجه(Technical Diving Committee) تایید گردد.
  تجهیزات شیرجه در روز مسابقه و زمانیکه هیچ مسابقه‌ای در همان استخر برگزار نمی‌شود باید در دسترس کلیه ورزشکاران قرار داشته باشد تا آنها بتوانند تمرین کنند و آمادگی لازم را با آن وسایل بدست آورند، البته باید در زمانی باشد که در آن استخر مسابقه نهایی شنا یا واترپلو یا توزیع مدال نباشد.
  در مسابقات مقدماتی تعیین نوبت شیرجه روندگان بوسیله قرعه کشی انجام می‌شود. در مسابقات نیمه نهایی(semi-finals)شیرجه روندگان به همان ترتیب مقدماتی شیرجه خواهند رفت. درمسابقات نهایی به شرطی که سیستم تورنمنت(T.S) نباشد شیرجه روندگان برعکس مقامهایی که در نیمه نهایی بدست آورده‌اند شیرجه خواهندرفت ولی اگر سیستم تورنمنت باشد شیرجه روندگان باید در تمامی جلسات باقی مانده رقابت براساس معکوس ترتیب امتیازات کلی کسب شده در پایان مسابقات مقدماتی به رقابت بپردازند، در حالیکه امتیازات دو شیرجه رو مساوی باشد نوبت آنها به وسیله قرعه کشی تعیین خواهد شد.
  شیرجه روندگان جوانتر از گروه سنی (۱۴و ۱۵ سال) اجازه ندارند در مسابقات المپیک، قهرمانی جهان و کاپ جهانی شرکت کنند. (این گروه سنی شیرجه روندگان، جوانانی را شامل می‌شود که در روز ۳۱ دسامبر سال برگزاری مسابقات سن آنها کمتر از ۱۴ سال باشد.)


   نحوه برگزاری مسابقات
  برای انجام یک مسابقه مربیان و شیرجه روندگان باید با تعداد شیرجه و با توجه به اینکه شیرجه از تخته یک متر، تخته سه متر و یا از سکو و از چه ارتفاعی انجام می‌شود آگاه باشند.
  درسال ۱۹۲۸ درمسابقات شیرجه المپیک آمستردام هلند قوانینی وضع شد که شیرجه‌ها به حالت اجباری و اختیاری درآمد و شیرجه‌های اجباری بعد از هر المپیک انتخاب می‌شد. در این مسابقات شیرجه‌ها براساس مسیر چرخش در هوا به طرف جلو یا عقب، معکوس یا از تو و چرخشـهای دورانی یا حول محور طولی ونوع شروع آنها رو به آب و پشت به آب و بالا نس، به شش خانواده تقسیم شدند.
   در سال ۱۹۵۶ در مسابقات المپیک ملبورن استرالیا نحوه شماره گذاری برای شیرجه‌ها به صورتی که اکنون در اختیار ماست شکل گرفت و تا قبل از آن شیرجه‌ها از شماره یک تا پنجاه و شش شماره گذاری شده بود و تمام شیرجه‌هایی که برای مثال از تخته سه متر اجرا می‌شد همگی اختیاری بود و شیرجه‌های پایه و اصلی به ندرت در مسابقات دیده می‌شد و شیرجه روندگان بیشتر تمایل به اجرای حرکات سنگین داشتند و کمتر به اجرای یک شیرجه ساده با مهارت و زیبایی بیشتر اهمیت می‌دادند. تا مقررات شیرجه تکامل یافت و شش خانواده با محدودیت ضریب در مسابقات گنجانده شدند.


   خطرات شیرجه
  ورزشکاران رشته شیرجه چه از ارتفاع بلند شیرجه روند و چه از ارتفاع کوتاه جزء شجاعترین و هنرمندترین ورزشکاران به حساب می‌آیند و هماهنگی عصب و عضله زیادی را نیاز دارند چرا که جهش آنان از سکوی ۱۰ متری انرژی کافی برای رسیدن به سرعت ۵۵ مایل در ساعت را در لحظه برخورد با سطح آب را فراهم می‌کند.
   سرعتی که اگر در هنگام برخورد با آب فرد دچار اشتباه شود و یا کاملا عمود نباشد بسیار خطرناک خواهد بود بطور مثال در مسابقات ۱۹۸۸ المپیک سئول مشاهده گردید هنگامی گرگ لگانیس قهرمان آمریکایی و ستاره مسابقات در حین اجرای حرکات ۵/۲ فرنگی زاویه از تخته سه متر به تخته برخورد نمود وآب استخر را غرق خون کرد. خوشبختانه جراهت وی با چند بخیه بهبود یافت ووی به مسابقات ادامه داد و قهرمان این مسابقات شد.

  مثال دیگر آنکه دیمیتری سائوتین قهرمان روسی در المپیک گذشته ومسابقات جهانی در همین المپیک ۲۰۰۴ آتن در مسابقات شیرجه هماهنگ از تخته سه متر با تخته برخورد کرد وباعث شد تیم روسیه از مقام اول به مقام یکی مانده به آخر تغییر مکان دهد که باعث حیرت همگان در این رشته شد. به هر حال در المپیک ۲۰۰۴آتن نیز مسابقات به همین شکل برگزارگرید و با توجه به اینکه ۳۰ مدال در این رشته‌ها توزیع می‌شد اکثر کشورهای صاحب نام شیرجه مثل: چین، آمریکا وروسیه کوشیدند تا با برنامه ریزی صحیح در این مسابقات مدال بیاورند.
   

  خطراتی که ممکن است در هنگام شیرجه رفتن پیش آید:
  ۱- ورود بد به آب: معمولاً آسیب‌های که در اثر برخورد ناشیانه با آب پیش می‌آید جدی و خطرناک نیست و ممکن است چند لحظه سوزش در بدن ایجاد شود ولی در مدت کوتاهی بر طرف می‌شود. اگر پاها هنگام ورود به آب بیش از حد برگردد ویا زود تر از زمان لازم شیرجه رو بدنش را بطف بالا قوس دهد یعنی قبل از اینکه بدنش کاملا در آب فرو رودبطف سطح آب بیاید ممکن است ضربه شدیدی به مهره کمرش وارد شود.
  ۲- برخورد به تخته یا سکوی پرش: به طور کلی صدماتی که در اثر برخورد با تخته یا سکوی پرش پیش می‌آید، به ناحیه سر محدود می‌شود واین مسئله اغلب شامل شیرجه‌های گروه مهتاب (تو) وفرنگی می‌با شد که به علت خطای جدا شدن از سکو یا تخته پرش پیش می‌آید وگاهی بسیار جدی می‌باشد اما به ندرت اتفاق می‌افتد، در حال جراهت وارده بر سررا باید جدی گرفت و درصدد معالجه پزشکی برآمد.
  ۳- فشار وارده به گوش‌ها: افرادی که به زکام یا ناراحتی‌های گوش یا سرما خوردگی مبتلا هستند نباید به عمق سه متری آب بروند چون ممکن است که گوش داخلی دچار عفونت شده یا پرده صماخ گوش پاره شود. فشار آب همراه با عمق آب افزایش می‌یابد به طوری که سرعت افزایش آن برای هر فوت (۳٪متر) حرکت به طرف پایین می‌باشد.
  ۴- برخورد به کف استخر با عمق کم آب ویا اشیاء زیر آب: بزرگترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید می‌کند این است که از ناحیه سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل‌هایی که شناخته شده نمی‌باشند، برخورد نماید. این مسئله در بسیاری موارد موجب فلج نسبی به علت آسیب دیدگی نخاع ودر موارد شدید منجر به مرگ خواهد شد. البته چنین اتفاقی به ندرت برای شیرجه روندگان در مسابقات پیش می‌آید زیرا عمق آب با قوانین ومقررات رسمی مطابقت دارد.
   عواملی که عمق این آب را تعیین می‌کند ومی‌توان آن را مورد بررسی قرار داد عبارتند از:
  ۱-قد شیرجه رونده: برای جلو گیری از صدمات نباید هیچ گونه شیرجه‌ای بطور عمودی (حتی در مورد لبه استخر) اجرا گرددکه عمق آن کمتر از قد شیرجه رو در حالت کشیده یعنی بازوها در بالا ی سر قرار داشته باشد. زمانی که بدن به طرف کف استخر حرکت می‌کند ودر آب غوطه ور می‌شود، با نیروی پر تاب آب به طرف سطح مواجه می‌شود ونیروی حرکتی زیادی برای رفتن بیشتر به عمق آب نیازمند خواهد بود.
  ۲- فاصله افت: اگر ارتفاع مشخص ومعینی را در نظر بگیریم، همه شیرجه روندگان بدون توجه به وزن بدنشان با یک سرعت وارد آب خواهند شد. شتاب زمان ورود به آب فقط به فاصله افت بستگی دارد. از انجا که نیروی حرکتی فر آیند حجم وشتاب بدن در زمان ورود به آب است شیرجه رفتن از ارتفاع زیاد نیز شتاب لحظه ورود به آب را افزایش داده وآب برای خنثی نمودن نیروی حرکتی زیاد به عمق بیشتری نیازمند خواهد بود.
  ۳- زاویه ورود وعمق آب: زمانی که از لبه استخر یا سکوهای پرش کم ارتفاع به درون آب شیرجه زده می‌شود می‌توان از هر زاویه‌ای از زاویه نزدیک به خط عمود گرفته تا زاویه نزدیک به خط افق وارد آب شد.وظیفه شیرجه رونده این است که قبل از هر اقدامی در جهت شیرجه رفتن به درون آب عمق آب را برسی کند. پرش به طور عمودی با پا به درون آب سریعترین روش رسیدن به کف استخر است واین کار بهترین امتحان برای سنجش عمق آب می‌باشد. اگر عمق آب کم بود و امکان ورود عمودی به آب وجود نداشته باشد باید زاویه ورود به اب را متناسب با عمق آن تغییر داد.
   اگر شیرجه رونده‌ای با زاویه ۶۰ درجه نسبت به عمق آب شیرجه برود عمق آب باید ۵ فوت ۷ اینچ (۷۰/۱ متر) باشد واگر با زاویه ۳۰ درجه وارد آب شود به عمق ۴ فوت (۲۰/۱ متر) نیاز می‌باشد واگر با زاویه ۱۵ درجه شیرجه برود عمق ۲ فوت(۶۰/۱ متر) نیاز می‌باشد.

  منبع:Asemoni.com


title: کیک بوکسینگ
text:
  کیک بوکسینگ



  کیک‌بوکسینگ ترکیبی از رشته‌های رزمی موای تای،کاراته و بوکس است. کیک بوکسینگ ورزشی رزمی می‌باشد که تنها سی سال از تولد آن می‌گذرد. در کیک بوکسینگ ضربات دست، پا، زانو، آرنج و گرفتن همدیگر آزاد می‌باشد. ولی زدن حریفی که بر روی زمین افتاده ممنوع است. به طورکلی هدف از تمرینات کیک بوکسینگ دفاع ازخود، به دست آوردن آمادگی جسمانی و هم چنین به عنوان ورزش رزمی می‌باشد.


   تاریخچه
  ریشهٔ اصلی کیک بوکسینگ به ۲۰۰۰ سال پیش در آسیا بر می‌گردد. کیک بوکسینگ ژاپنی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی ایجاد و رقابتهای آن از همان دهه شروع شد. بنیان گذاران آناوسامو ناگوچی و تاتسو یامادا می‌باشند. کیک بوکسینگ آمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میلادی به وجود آمد. کیک بوکسینگ را می‌توان ورزش رزمی چند رگه دانست که درآن از روش‌های رشته‌های مختلف رزمی استفاده شده‌است.


   نام گذاری
  اصطلاح کیک بوکسینگ به وسیله اوسامو ناگوچی ژاپنی برای نام گذاری رشته‌ای رزمی که از موای تای و کاراته الهام گرفته شده بود استفاده شد. او این رشته را در سال ۱۹۵۸ معرفی کرد. کیک بوکسینگ در واقع از دو قسمت (کیک = ضربه پا) و (بوکسینگ = مشت زدن) تشکیل شده که تکنیک‌های اصلی آن هم در مشت و ضربه پا می‌باشند.


   روش مبارزه
  مسابقات در یک زمین مربع شکل ۱۶ تا ۲۰ فوتی که با طناب محصور شده برگزار می‌گردد. زمان بازی معمولاً سه راند سه دقیقهای می‌باشد. که ورزشکاران بین هر راند یک دقیقه استراحت می‌کنند. هر مسابقه توسط یک داور و یک پزشک کنترل می‌شود. و در هر راند سه قاضی به مبارزان امتیاز می‌دهند.
  بنیان گذار کیک‌بوکسینگ در غرب جو لوئیس می‌باشد که پدر کیک بوکسینگ آمریکانامیده می‌شود.
  کیک بوکسینگ مانند تمام رشته‌های رزمی دارای کمربند و دان می‌باشد. این ورزش داخل رینگ برگزار می‌شود و گرفتن حریف در مسابقه خطا است و اگر در طول مسابقه بیش از سه خطا داشته باشی بازنده اعلام می‌شوی. در مسابقه یک داور وسط وجود دارد و سه داور کنار و یک قاضی وجود دارد. در بعضی از مسابقات که سطح آن پایین است زمان مسابقه ۲راند ۲ دقیقه‌ای است. به افرادی که در مبارزات کیک بوکسینگ شرکت می‌کنند فایتر می‌گویند.
  ضربات مشت به سر حریف دارای ۱ امتیاز و ضربات پا به سر دارای ۲ امتیاز میباشد.همچنین ضربات پایی که به صورت چرخشی اجرا شوند و به سر حریف اصابت کنند دارای ۳ امتیاز شیرین هستند.اجرای ضربات چرخشی معمولا توانایی زیادی میطلبد و در واقع یک نوع حرکت ریسکی است،به همین دلیل این گونه ضربه ها کمتر توسط حرفه ای ها اجرا میشود.

  منبع:asemoni.com


title: چتر بازی
text:
  چتر بازی




   چتر بازی یک عمل آکروباتیک می باشد که بعد از استقرار چتر نجات انجام می شود.تاریخچه چتربازی با آندره ژاک شروع می شود.آندره موفق به ساخت چتر نجات در سال ۱۷۹۷ شد.
  توسعه تکنولوژی نظامی parachuting به عنوان راهی برای نجات خدمه هواپیما(aircrews) در شرایط اضطراری روی بالن و هواپیمای در حال پرواز می باشد.و بعدها راهی شد برای فرستادن سربازان به میدان نبرد.مسابقات چتربازی برمی گردد به سال ۱۹۳۰٫و در سال ۱۹۵۲ به عنوان یک ورزش بین المللی شناخته شد.


   مسابقات چتربازی
  مسابقات توسط سازمان هوایی ترکیه ترتیب یافته و به صورت کلاسیک و مدرن دسته بندی میشود.
  کلاسیک-هدف: هدف از پرش فرود آمدن در دایره ای به شعاع ۱۵ سانتیمتر برگزار و امتیاز داده میشود. بیرون از دایره فرود آمدن نمره منفی داشته و هر درجه به اندازه ۱۶ سانتیمتر محاسبه میشود. از ارتفاع ۱۲۰۰-۹۰۰ متری نیز پرش انجام میشود و به صورت گروه چنج نفره انجام میشود.
  کلاسیک-استیل: پرش استیا از ارتفاع ۲۲۰۰ متری انجام میشود و هدف از آن انجام حرکات آزاد بدون هیچگونه خطا و در کوتاهترین زمان است.
  مدرن- اف اس ( پرش فرم استیل): به صورت تیمی (۴ نفره و ۸ نفره) جمعا ۷۲ حرکت مختلف که بصورت قرعه معین میشوند ۵ و یا ۶ حرکت را بصورت ۴ نفره در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و ۸ نفره در ارتفاع ۴۰۰۰ متری بدون خطا و تعداد دفعات بیشتر باید انجام داد. در پرشهای اف اس علاوه بر فعالیت زیاد هماهنگی در درون گروه اهمیت اساسی دارد.
  مدرن- سی اف ( شکل کانوپی): در تیم چهار نفره حرکات مختلف با قرعه انتخاب مشخص و ۵ الی ۶ حرکت را در ارتفاع ۲۰۰۰ متری باید یدون اشتباه و سریع انجام داد. در پرش سی اف نکته اصلی برای غلبه فعالیت و تلاش زیاد و هماهنگی در درون گروه اهمیت دارد. علاوه بر آن در تیم ۸ نفره از ارتفاع ۲۵۰۰ متری چرخش ( از بالاترین قسمت به پایینترین قسمت آمدن) و انجام بیشترین چرخش در زمان مشخص شده امتیاز اصلی بشمار میرود.
  مدرن-اف اس و اس اس (استیل آزاد و هوانوردی): در پرشهای سقوط آزاد و هوانوردی با توجه به تجربه سه ساله به خاطر زیبایی کار بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با ادغام حرکات الزامی ( از قبل معین میشود) و آزاد ( پرش کننده ابداع میکند) از ارتفاع ۴۰۰۰ متری به مدت ۴۵ ثانیه پرش کننده باید بدون نقص و درست و کامل حرکات را انجام دهد. به خاطر اینکه امتیاز را داورها میدهند بسیار سختگیرانه بنظر می آید.
  دوره های آموزش پرواز با چتر در کشور ما توسط نیروهای هوایی،باشگاههای دانشگاهی و باشگاههای خصوصی برپا میشوند.
  دوره های آموزش پرواز با چتر که توسط نیروهای هوایی انجام میشوند


   دوره اولیه پرواز با چتر از بلندی
  مدت دوره: ۱۲ روزه. شرکت در این دوره اجباری است.
  هزینه دوره: این دوره مجانی است. خوابگاه و غذا نیز توسط نیروی هوایی تامین میشود.
  مکان دوره: مدیریت مرکز آموزشی اینونو
  مشخصات شرکت کننده
  تحصیلات: حداقل دارای تحصیلات دبیرستان یا هنرستان
  قد: حداقل ۱۵۵ سانتیمتر و حداکثر ۲ متر
  وزن: حداقل ۴۵ کیلو و حداکثر وزن ۱۰۰ کیلوگرم
  متقاضی باید دارای گواهینامه دانشجویی خلبانی پرواز با چتر از بلندی باشد.


   اطلاعات هواشناسی در چتر بازی
  برای انجام ورزشهای هوایی با ضریب اطمینان اطلاعات هوایی بسیار مهم هشتند. خصوصا برای انجام پرواز با چتر از بلندی اطلاعات بنیادی درباره هوا بسیار ضروری است.
  سمت باد و شکل ابرها علائم اولیه مورد نیاز برای پرواز با چتر هستند. دو عامل دیگر گرما و تغییرات هوا هستند.
  تغییرات هوا: این تغییرات بصورت قایم هستند. این نوع تغییرات با سرعت ۵ کیلومتر در ساعت در مناطق خاص جغرافیایی از پشت به سمت بلندی آمده و در قسمت ورود و خروج مناطق بصورت ضربه عمل میکنند.
  تغییرات حرارت: با بالا رفتن توده هوای گرم بوجود می آید. این هوا با سردتر شدن به هوای مه باعث تغییر مجدد حرارتی و مانع پرواز تبدیل میشوند. این نوع تغییرات در مناطق سنگی کوهستانی ، مناطق اسفالت، مناطق جنگلی و مناطق کشت بیشتر از سایر جایها بوجود می آیند.


   نوع چترها:
  چترها با توجه به وزن خلبان و نوع پرواز دارای تیپهای مختلف هستند. چتر خلبان با وزن متوسط نسبت به چتر خلبان سنگین وزن ابعاد کوچکتری دارد. چترها با توجه به تجربه ، نوع عملیات، آموزشهای انجام شده ۵ نوع مختلف هستند.
  ساختمان بال: چتر پرواز از ارتفاع دارای چهار قسمت کانوپی (قبه مانند)، طناب ترمز و طناب آویزان، قسمتهای حمال ، بخش هارنس (نشیمنگاه) است.
  کانوپی: فشار هوا درون چتر را تنظیم کرده باعث باقی ماندن در بالا میشود و از جنس پارچه غیرقابل نفوذ در برابر هوا ساخته شده است. کانوپیها بر اساس وزن خلبان و نوع پرواز از تعداد ۶۰-۴۰ قسمت تشکیل شده که این قسمتها برای تنظیم فشار از دریچه های مربوط به هم بوجود آمده اند.
  طنابهای آویزان و ترمز: از جنس بسیار مقاوم و سبک درست شده و برای تحمل خلبان به کانوپی بصورت پراکنده متصل است. طنابهای قسمت جلویی کانوپی و همچنین قسمت عقبی توسط یک حلقه در هم جمع شده اند.طنابهای ترمز (حتی اگر خلبان رهایشان کند جمع نمیشوند) دارای رنگ متفاوت بوده و پس از عبور از حلقه ها به گیره آخری متصل میشوند.
  گیره های نگهدارنده: گیره های نگهدارنده طنابهای قبه را به چتر متصل میکنند و زمانیکه چتر به پرواز در می آید در جایشان متحرک هستند. علاوه بر ایجاد راحتی در پرواز نگهدارنده فشار هستند. در چترهای ساده تر سرعت دهنده وجود دارند و در برخی این نگهدارنده ها بطور ثابت به کولون متصل هستند.
  بخش هارنس: قسمت نشیمنگاه خلبان را تشکیل میدهد. در واقع بخشهای آویزان که دست و پای خلبان از داخل آن رد میشود. جنس آن با توجه به نوع کاربرد میتواند متفاوت باشد. برخی نشیمنگاهها فقط بصورت نگهدارنده صلیب شکل هستند. اینها برای نگهداشتن قبه چتر و حفظ تعادل وزن خلبان در کشش بالا مانع ایجاد میکنند. هارنسهای پیشرفته تر دارای گیره های شتاب دهنده ، نگهدارنده پشت خلبان ، کیسه هوا ، قسمت یدک چتر و سایر هستند.
  همه نشیمن گاهها می توانند با توجه به بدن خلبان تنظیم شوند.


   ورزش پرش با چتر از بلندی
  ورزش پرش با چتر از بلندی ، در درجه نخست شبیه پرش آزاد با چتر است که به جای هواپیما از یک بلندی، از یک تپه با استفاده از جریان هوا پرواز میکنیم. چتر در فضای بالای یک تپه با شیب قرار کیگیرد و پس از دویدن هدایت کننده چتر از هوا پر شده و با هدایت کننده به بالا میرود. مدت زمان پرواز بستگی به نوع چتر،لوازم همراه و تجربه چترباز میتواند ساعتها و چندین کیلومتر را در بر گیرد. چتر هم یک باله و هم دوباله (تاندم) میتواند باشد.
  نخستین پرش با چتر از بلندی به سالهای ۱۹۴۰ میرسد و تا امروز دچار تحولات بسیاری شده است؛ که سرعت پرواز، افزایش ضریب ایمنی از تحولات بنیانی آن میباشد. نخستین پرش با چتر از بلندی شبیه پرش آزاد بود. با گذشت زمان بجای مقاوم بودن چتر در مقابل فشار به شکل آیروفیل و دارای قدرت تحمل و بالابری بیشتر ارتقا یافت. شکل بالهای پرش با چتر از ارتفاع از سال ۱۹۸۰ راحتی در اوج گیری ، مانور خوب در پرواز بیصدا و مناسب به صورت بسیار راحت و قابل استفاده ارتقا پیدا کرده است.
  در کشور ما ورزش پرش با چتر از بلندی از اوایل سال ۱۹۹۰ در منطقه اولودنیز فتحیه با کشف قله باباداغی توسط چتربازان خارجی شناخته و ابتدا در باشگاههای دانشگاهها به صورت فعال آغاز شد. با توجه به کم هزینه بودن در مقابل سایر ورزشهای هوایی و در آغوش طبیعت بودن امروزه مورد توجه و استفاده اکثر مردم قرار گرفته است. ورزش پرش با چتر از بلندی مستلزم یک استعداد خاص یا تلاش بیش از حد نیست و پس از یک آموزش استاندارد بسیار راحت و لذت آور میباشد. تورک هاوا یوللاری، باشگاههای دانشگاهی و باشگاههای خصوصی در امر آموزش این ورزش فعال هستند.
  پرش از وسیله پرنده و یا ارتفاع ثابت بوسیله چتر را چتر بازی می‌گویند.
   

  چتر بازی دارای انواع مختلف است:
  * چتربازی اتوماتیک نوعی از چتربازی می‌باشد که در چتر آن بصورت اتوماتیک بعد از پرش چتر باز از وسیله پرنده باز شده و چتر باز نقشی در باز کردن چتر ندارد گفتنی است این نوع چتر بازی بیشتر کاربرد نظامی دارد ولی بعلت داشتن اشکالاتی، در اکثر نقاط دنیا این روش چتربازی در حال محو شدن است.
  * چتر بازی سقوط آزاد نوعی از چتر بازی است که شخص چترباز اقدام به باز کردن چتر خود مینماید این روش چتر بازی بعلت داشت کنترل بیشتر بر روی چتر – سرعت بالا – امکان پرش در سرعت بالای باد – امکان سقوط بیشتر برای چتر باز (بازکردن چتر در اختیار چتر باز است) بیشتر مورد توجه است.

  منبع:Asemoni.com


title: همه چيز در مورد غواصی
text:
  همه چيز در مورد غواصی




   غواصی
  فن شناوری در زیر آب - با یا بدون وسایل تنفس مصنوعی اسکوبا است. غواصی علاوه بر اینکه کاربردهای صنعتی، پژوهشی، و نظامی دارد، برای ورزش و تفریح هم انجام می‌شود.امروزه ورزش غواصی و غواصی تفریحی به صورتی همگانی درآمده و به شکل گسترده‌ای در بسیاری از کشورهای جهان فعالیتی مفید، مفرح، لذت‌بخش و نیز منبع درآمد در صنعت اکوتوریسم شده‌است. تنفس زیر آب با استفاده از هوای فشرده تاریخچه‌ای کوتاه دارد. اما غوص در دریا و سفر به عمق دریا از دیرباز توسط بسیاری از ملل جهان انجام می‌پذیرفته‌است.


  انواع غواصی

  غواصی آزاد
  یکی از روش‌های غواصی، غواصی آزاد می‌باشد که ورزشی بسیار سنگین و فرح‌بخش می‌باشد.در این ورزش اولین هنر غواص، استفاده صحیح از شش‌ها در تنفس صحیح و حمل هوای کافی در غواصی می‌باشد در ابتدا این ورزش برای جستجوی مروارید در سطح دریا مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است ولی بعد پا به عرصه ورزش حرفه‌ای گذاشته باشگاه‌های ویژه‌ای برای این‌کار به‌وجود آمده‌اند.
  تعریف سادهٔ این ورزش چنین است که شخصی به زیر آب شیرجه می‌رود و تنها هوایی که در اختیار دارد، هوای است که در شش‌های خود ذخیره کرده‌است. در واقع این ورزش در نوع خود، از قدیمی‌ترین ورزش‌های آبی جهان شناخته می‌شود که مثال بارز آن جستجوی مروارید است که در حدود چهار هزار سال پیش در دریای مدیترانه انجام می‌شد و اشخاص برای خارج کردن دانه‌های مروارید و یافتن صدف‌های مرواریددار، به اعماق مدیترانه شیرجه می‌رفتند و دقایقی چند را تنها با تکیه بر هوای ذخیره شده در شش‌های خود به جستجو برای مروارید می‌پرداختند.
  اما این پدیده در حقیقت یک پایه و اساس علمی هم دارد، چرا که بدن در زیر آب با شرایط تازه‌ای مواجه می‌شود که در نتیجه قلب، سیستم گردش خون و عضلات انسان، همگی به گونه‌ای عمل می‌کنند تا اکسیژن را در بدن ذخیره کنند. غواصی آزاد ورزشی پر رمز و راز است که به خصوص طی پنجاه سال گذشته توجه پژوهشگران و اهل علم را به خود جلب کرده‌است.
  در دهه پنجا ه میلادی یعنی بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ پزشکان به غواصان آزاد هشدار دادند که در عمق بیشتر از پنجاه متر نگهداشتن نفس مساوی با مرگ است. چرا که فشار آب در چنین عمقی باعث می‌شود تا قفسهٔ سینه و دنده‌ها مانند کاغذ مچاله شده در دست انسان در هم شکسته شوند اما امروز مشاهده می‌کنیم که غواصان آزاد به عمق دویست متری هم می‌روند. جالب است گفته شود که این عمق حتی از عمقی که زیر دریایی‌ها در جنگ جهانی دوم توان رسیدن به آن را داشتند، بیشتر است.
  آنچه باعث پیشرفت‌های اعجاب‌انگیز در این ورزش و توانایی‌های غواصان شده، تحقیقات درخشان فیزیولوژِی است که جمعی از پدیده‌های مختلف در رابطه با آب را در بدن کشف کرده‌است. تجهیزات مورد نیاز این ورزش یک جفت باله های غواصی(فین)، ماسک غواصی و لوله تنفس بر سطح آب (اسنورکل) می‌باشد.


  غواصی اسکوبا
  یکی از دیگر روشهای غواصی، غواصی با تجهیزات تنفسی زیر آب غواصی اسکوبا است. در این روش غواص با همراه داشتن هوای فشرده تنفسی که درون سیلندر غواصی ذخیره شده است به زیر آب رفته و غواصی میکند.


  غواصی اسکوبا مدار باز
  سیستمهای اسکوبای مدار باز، سیستمهای تنفسی هستند که باز دم غواص را درون آب تخلیه مینمایند.


  غواصی اسکوبا مداربسته
  سیستمهای مدار بسته تنفسی ، به گونه ای ساخته شده اند تا قابلیت پالایش بازدم غواص را داشته و بازدم او را با حذف دی اکسید کربن و افزودن اکسیژن برای تنفس دوباره آماده نمایند.


  غواصی با تغذیه از سطح
  در این نوع غواصی که بیشتر در خدمات غواصی صنعتی کاربرد دارد، گازهای تنفس از طریق شلنگی به نام بند ناف، از سطح به غواص انتقال پیدا میکند.تغذیه از سطح اغلب از یک کشتی پشتیبان غواصی، اما گاهی اوقات، به طور غیر مستقیم از طریق یک زنگ غواصی ارائه میگردد.غواصان تغذیه از سطح همیشه نیازمند پوشیدن کلاه و یا ماسکهای غواصی هستند که صورت را کامل پوشش میدهند.
  جایگزینی برای غواصی تغذیه از سطح به نام “SNUBA” و یا “hooka” وجود دارد که هوای تنفسی غواص از طریق شلنگ از یک سیلندر کوچک یا کمپرسور از سطح آب تامین میگردد. این روش برای کارهای سبک از جمله تمیز کردن بدنه شناورها بسیار محبوب است و نیز به عنوان فعالیتی توریستی برای کسانی که دارای گواهینامه غواصی نیستند مناسب است.


  غواصی اشباع
  غواصی اشباع روشی است که اجازه می دهد تا غواصان صنعتی در ارتباط با کار در عمق به مدت چند روز یا چند هفته باقی بمانند.این نوع غواصی اجازه می دهد تا از نظر اقتصادی کار بیشتر انجام شده و ایمنی افزایش یابد.در این نوع غواصی پس از اتمام کار در آب، غواصان در زیستگاه خشک و تحت فشار در زیر آب و یا محفظه های فشار بر روی عرشه یا سکوهای پشتیبانی به استراحت میپردازند یا ممکن است به زنگ غواصی منتقل گردند.در پایان این نوع غواصی برداشت فشار ممکن است روزهای بسیاری طول بکشد.


  آموزش غواصی
  آموزش غواصی زیر آب را باید نزد مربی غواصی واجد شرایط که در ارتباط و زیر نظر یکی از سازمانهای آموزش غواصی معتبر است آموخت.
  آموزش غواصی پایه مستلزم یادگیری مهارت های لازم برای انجام ایمن فعالیت های غواصی در محیط زیر آب است که شامل نکاتی مانند سیستم همراهان ، برنامه ریزی غواصی و روش استفاده از جداول غواصی میگردد.


  برخی از مهارت های پایه که یک مبتدی در زیر اب باید فرابگیرد عبارتند از :
  برداشت فشار — تنظیم فشار درونی و بیرونی شیپور استاش گوش به هنگام غواصی و قرار گرفتن در محیطهای پر فشار.
  تنفس زیر آب — آموختن مهارت تنفس از طریق رگلاتور غواصی در زیر آب. کلیه غواصان باید روش تنفس درست را بیاموزند.
  پاکسازی ماسک — شامل تخلیه آب ماسک در زیر آب.
  به اشتراک گذاری هوا — آموختن روش درست و ایمنی که غواصان برای به اشتراک گذاری یک منبع هوا به کار میگیرند.
  صعود اضطراری — چگونگی بازگشت به سطح به شکلی ایمن بدون آسیب زدن به خود در صورت قطع هوای تنفسی.
  شنا و شناوری — رانش و حرکت زیر آب با تجهیزات غواصی و تنظیم شناوری با استفاده از هوای موجود در ریه ها به صورتیکه هوای در ریه ها باعث شناوری بیشتر شده در حالی که تخلیه هوای ریه ها باعث شناوری کمتر گردد.
  علامت های غواصی — علامت های غواصی که هدف از آنها برقراری ارتباط با غواصان دیگر در زیر آب است.


  خطرات غواصی
  اگرچه غواصی در رده ایمن ترین فعالیتهای تفریحی و ورزشی جهان به شمار میرود اما مبادرت به آن بدون دانش لازم و در صورت عدم رعایت استانداردهای غواصی میتواند کاری بسیار خطر ناک به شمار آید.
  عدم رعایت استانداردهای غواصی و عدم بکار گیری صحیح جدولهای غواصی مانند برنامه ریز غواصی تفریحی میتواند باعث بروز بیماریهائی از جمله بیماریهای زیر گردد:
  بیماری تراکم زدائی
  نیتروژن نارکوسیس
  مسمومیت با اکسیژن
  مسمومیت با منواکسید کربن
  آمبولی ریه
  باراتروما
  شلو واتر بلک اوت
  خفگی
  غرق شدگی
  سازمانهای آموزش دهنده

  از آنجائیکه غواصی رشته ورزشی و تفریحی بسیار خاصی بوده است و به دور از خشکی در محیطی پر خطر(دریا)انجام میگردد، سازمانهای معدودی که دارای استانداردهای خاص آموزشی میباشند فقط مجاز به آموزش این رشته ورزشی و تفریحی در سطح جهان گردیده اند. سازمانهای آموزش دهنده می بایست با استانداردهای سازمان جهانی استاندارد منطبق و زیر پوشش نهادهائی بین المللی مانند شورای جهانی آموزش غواصی تفریحی و فدراسیون زیر آبی اروپافعالیت نمایند.


   قدمت غواصی در ایران
  گویند که ژرف‌روی و غواصی که در جنوب ایران آن را صیف و صیافی می‌نامند به قرن‌ها قبل از میلاد برمی‌گردد. در دوران خشایارشا، ایرانیان از غواصان برای بیرون کشیدن صندوقچه‌های طلا و جواهرات کشتی‌های غرق شده استفاده می‌نموده‌اند.
  آثار حاصل از حفاری‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که قرن‌ها قبل از میلاد، ساحل‌نشینان دریای پارس از این فن برای تحصیل مروارید استفاده می‌نموده‌اند.
  دکتر تاکر ابوات در کتاب کینگدوم اف سی شل بدین طریق اشاره نموده‌است و ایرانیان را در زمره پیشگامان پایه‌گذاری صید و پرورش مروارید قلمداد نموده‌است.
  در سندی دیگر، آپولونیوس فیلسوف یونانی ساکن رودز اشاره دارد که غواصان دریای پارس در حالی که ظرف کوچکی حاوی گیاهی خوشبو و تهییج کننده در دست داشتند به سمت صدف رفته و باعث می‌شدند تا صدف لب از لب بگشاید، سپس شاخه‌ای میان تهی را به میان آن فرو برده و مایه موجود را به بیرون می‌کشیدند و آن را به سطح آب آورده و در ظروفی آهنین قرار می‌دادند، البته آنان هیچگاه موفق به پرورش مرواریدهایی اینچنینی نشدند اما شیوه‌ای را بدین طریق بنیان نهادند. اما در اشارت به ابزار غواصی آن دوران پر واضح است که در آن دوران به اتکای هوای محبوس شده در ششهای خود به عمق فرو رفته و باز می‌آمدند، روشی که هم اکنون نیز در پاره‌ای از جزایر دریای پارس چون لاوان و کیش وقشم کماکان پا بر جاست.

  منبع:asemoni.com


   


title: پاتیناژ
text:
  پاتیناژ




  یخ‌ماله یا پاتیناژ نام نوعی ورزش است که با اسکیت روی یخ انجام می‌شود.

  پاتیناژ را می‌توان به صورت پاتیناژ تک‌نفره و دونفره و گروهی انجام داد. این ورزش از زیباترین ورزش‌هاست و شامل کشش و حرکت بدن همراه با حفظ تعادل می‌باشد.پاتیناژ را می‌توان در سالن‌های پوشیده انجام داد و نیز در کشورهایی که زمستان‌های پربرف دارند از جمله در کانادا و روسیه این ورزش در پیست‌های باز هم انجام می‌شود.
  انجام حرکات آکروباتیک روی یخ در حین پاتیناژ از سخت‌ترین حرکات ورزشی است که ورزشکار برای انجام آن به تمرین و ممارست زیاد احتیاج دارد.
  تعریفی که در لغتنامه ها برای پاتیناژ آمده چنین است:حرکت روی یخ به وسیله اسکیت –تیغه های باریک فولادی که در انواع ابتدایی آن به کفش بسته میشد و بعدها به طور بخشی یک پارچه با کف پوتینهای مخصوص ساخته میشد. پاتیناز در ابتدا تنها برای سرگرمی بر روی رودخانه ها، حوضچه های طبیعی و دریاچه های یخ زده به انجام میشد و بعدها در میان ورزشها جای گرفت و مدتهاست که زمینهای سرپوشیده چهار فصل برای پرداختن به آن وجود دارد.
  زمانهای بسیار دور و ماقبل تاریخ زمان و روند شکل گیری دقیق پاتیناژ نامعلوم است، با این حال باستان شناسان عقیده دارند که اسکیت روی یخ گسترش جغرافیایی زیادی داشته است. شواهد باستان شناسی از اسکیتهای بدوی ساخته شده از استخوان جانوران در نقاط سردسیری چون روسیه، اسکاندیناوی، بریتانیا، هلند، آلمان و سویس نشان میدهد که انسانها در زمانهای دور نیز از این روش سریع و ساده برای عبور از مناطق بزرگ و یخ زده استفاده میکرده اند. سطح این تیغه ها با ساییدن مداوم استخوان شکار یا احشام، لغزنده شده و با تسمه به پا بسته میشد.
  قدیمیترین مدارک تاریخی اولین اشاره واقعی به پاتیناژ در کتابی نوشته راهبی اهل کانتربوری به نام ویلیام فیتز استفن (William Fitz Stephen) دیده شده است. او در کتاب خود درباره توماس بکت (Thomas Beckett 1170-1118 اسقف اعظم کانتربوری)، در شرح واقعه ای در زمستان کانتربوری، چنین نوشته است:
  “… اگر زمینهای باتلاقی فینزبوری و مورفیلد یخ بزنند، کودکان اهل لندن به بازی میپردازند. بعضی از این بچه ها استخوانهایی به مچ پای خود میبندند و چوب دستیهایی ساده و کارکرده در دست میگیرند. آنها مانند پرندگان یا تیرهایی از چله کمان در رفته، بر روی یخ پرواز میکنند. ناگهان دو کودک با هم مقابله میکنند، چوب دستیهای خود را بالا گرفته و تا جایی که یکی بر زمین بیافتد به یکدیگر میتازند. سر این بچه ها معمولا ضربه میخورد یا دست و پایشان میشکند…”
  چوب دستیهایی که فیتز استفن از آن صحبت کرده است برای حرکت کردن مورد استفاده قرار میگرفته است زیرا اسکیتهای یخ اولیه، لبه تیزی که در اسکیتهای امروزی موجب سر خوردن میشود را نداشتند.

  اولین توصیف پاتیناژ در یک اثر هنری در قرن پانزدهم و توسط یوهانس بروگمن (Johannes Brugman) هلندی تصویر شده است. این اثر حکاکی روی چوب، لیدوینای مقدس قدیس حامی اسکیت بازان را در هنگام افتادن بر روی یخها نشان میدهد. لیدوینا دختری نوجوان بود که هنگام زمین خوردن در پاتیناژ دچار شکستگی دنده شد و هرگز درمان نشد. این اثر اولین کار هنری است که پاتیناژ به عنوان موضوع اصلی تابلو در آن حضور دارد. یک نکته مهم دیگر در این تابلو تصویر مردی در پس زمینه است که در حال اسکیت بر روی یک پا قرار گرفته که این حالت بدون داشتن اسکیت تیغه دار ممکن نیست و نشانگر این امر است که در آن زمان اسکیتهایی با لبه تیز وجود داشته اند.
  محوطه ای طبیعی در استرالیا مناسب برای پاتیناژ پیشرفت اسکیتها افزودن تیغه هایی به اسکیت از ابداعات هلندیان در قرن سیزدهم یا چهاردهم بوده است. این اسکیتها از فولاد ساخته میشده اند و برای سهولت در حرکت لبه های تیزی داشته اند. ساختار اسکیتهای امروزی تا حد زیادی به همین ترتیب باقی مانده است.
  تنها تغییر بسیار مهم در طراحی اسکیت روی یخ کمی بعد به وقوع پیوست، در حدود زمانی که تیغه های فولادی برای اسکیت به وجود آمد، یک هلندی دیگر که شاگرد میزسازی بودف آزمایشهایی با نسبتهای مختلف عرض و ارتفاع تیغه فلزی انجام داد و بالاخره طرحی را ارایه داد که تا امروز تقریبا بدون تغییر باقی مانده است. با استفاده از این اسکیت دیگر به چوب دستی نیاز نبود و حرکت بسیار آزادتر و با ثبات تر انجام میگرفت.
  جایگاه اجتماعی پاتیناژ همانطور که در آثار نقاشان بزرگ هلندی مشاهده میشود، پاتیناژ در هلند مختص هیچ طبقه و سن و موقعیتی نبوده و همه میتوانستند به این تفریح بپردازند. با این حال در کشورهای دیگر، پاتیناژ تنها به طبقه ممتاز محدود میشده است.


  امپراتور رودولف دوم (Rudolf II) به قدری به اسکی روی یخ علاقمند بود که در سال ۱۶۱۰ کارناوالی از یخ در دربار خود برپا نمود تا به این ورزش عمومیت ببخشد.
  جیمز دوم پادشاه انگلستان نیز، در دوران تبعید خود به هلند، به شدت به این ورزش علاقمند شد و زمانی که به انگلستان بازگشت، این ورزش و تفریح “جدید” را به طبقه ممتاز انگلستان معرفی نمود. لویی شانزدهم، امپراتور فرانسه در دوران حکومت خود پاتیناژ را به پاریس آورد.
  چگونگی عملکرد تیغه اسکیت روی یخ به این دلیل انجام پذیر است که تیغه فولادی زیر کفش میتواند با کمترین اصطکاک با سطح یخی به اطراف حرکت کند. البته اندکی خم کردن تیغه و فرو بردن آن در یخ به اسکیت باز کمک میکند تا با بالا بردن اصطکاک، حرکات خود را کنترل نماید. به علاوه او میتواند با حرکت بر روی لبه منحنی تیغه و با قرار دادن بدن خود در زاویه مناسب و خم نگهداشتن زانو، از نیروی جاذبه برای کنترل و سرعت بخشیدن به حرکات خود استفاده کند.
  یک روش دیگر برای ایجاد شتاب فشردن تیغه در بخش جلویی آن روی یخ است به طوریکه یخ بریده میشود و اسکیت باز را به جلو هل میدهد. اسکیت باز ماهر میتواند با ترکیب دو تکنیک فوق که ” ترسیم” یا drawing نام دارد، به حالتی برسد که ظاهرا بدون هیچ کوشش خاصی در مسیرهای منحنی زیبا میخرامد.
  آزمایشهای متعدد نشان داده اند که یخ در دمای ۷- درجه سانتیگراد از کمترین میزان اصطکاک جنبشی برخوردار است و بسیاری از میدانهای پاتیناژ سرپوشیده سیستم خود را بر مبنای همین درجه تنظیم میکنند. روی سطح بیرونی هر نوع پوشش یخی در دماهای بالاتر از ۲۰- درجه سانتیگراد همواره یک غشای بسیار نازک از آب مایع وجود دارد که قطر آن از تنها چند مولکول تا چندین هزار مولکول در تغییر است.
  دلیل وجود این غشا، پایان ناگهانی ساختار کریستالی یخ است. ضخامت این غشای مایع، تنها به دمای سطح یخ بستگی دارد، هرچه دما بالاتر باشد، غشا ضخیمتر خواهد بود. البته پاتیناژ بر روی سطوح سردتر از ۲۰- درجه نیز امکان پذیر است که درآن دما به طور طبیعی غشای مایع به وجود نخواهد آمد.


  دو خطر عمده پاتیناژ از این قرارند:
   اولین خطر که در هر میدان پاتیناژی رخ میدهد، سقوط بر روی یخ است که به کیفیت سطح یخ، طراحی اسکیتف سرعت اسکیت باز و همچنین مهارت و تجربه او بستگی دارد. هرچند آسیب دیدگی جدی در این حالت بعید است اما غیرممکن نیست.
  خطر دوم که بسیار جدی است و هنگام پاتیناژ در فضای باز وجود دارد، سقوط از میان یخها به داخل آب بسیار سرد زیر آن است. این اتفاق میتواند موجب آسیب شدید یا مرگ در اثر شوک، سرمازدگی یا غرق شدن شود. بیرون آمدن از آب و بازگشت به روی یخ بسیار مشکل و تقریبا غیرممکن است زیرا لبه های یخی مدام میشکنند و فرد توسط کفشهای سنگین و البسه ضخیم زمستانی که در اثر خیسی بسیار سنگین میشوند، به زیر کشیده میشود یا اینکه با گم کردن جهت حفره، در زیر یخها باقی میماند.


   ورزشهای بر مبنای پاتیناژ تعدادی از مهمترین رشته های ورزشی با مبنای پاتیناژ از این قرارند:
   • پاتیناژ نمایشی یا Figure Skating ورزشی است که در آن افراد به صورت تک، دو نفره یا گروهی به انجام حرکات پرشی، سرعتی و تعادلی میپردازند و معمولا این حرکات را متناسب با یک قطعه موسیقی انجام میدهند
  • هاکی روی یخ یا Ice hockey یک ورزش تیمی است که در آن اعضای هر تیم کوشش میکنند یک گوی مخصوص را به کمک چوبدستیهایی با لبه برگشته، به دروازه حریف وارد کند. چوب دستیهای این ورزش متناسب با راست دست یا چپ دست بودن بازیکن ساخته میشوند.
  • پاتیناژ سرعتی یا Speed skating ورزشی است که شرکت کنندگان باید مسافت مشخصی را با سرعت بیشتر طی کنند.
  • پاتیناژ نوردیک یا Tour skating ورزشی سرگرم کننده است که عامل زمان در آن مطرح نیست و شرکت کنندگان مسافتهای زیادی را بر روی یخ طبیعی پاتیناژ میکنند.


   منبع:آسموني


title: کونگ‌فو توآ + تاریخچه کونگ‌فو توآ
text:
  کونگ‌فو توآ + تاریخچه کونگ‌فو توآ

   


  کونگ‌فو توآ
  کونگ‌فو یا کانگ‌فو یک عبارت مشهور چینی است که اغلب برای اشاره به انواع هنرهای رزمی چینی بکار می‌رود. معنای اصلی کونگ فو تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می‌شود متفاوت است.کونگ فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی – نه لزوماً رزمی- می‌باشداین رشته از تقلید نوع دفاع وحمله حشرات و حیواناتی مانند ملخ وگرگ استفاده میکند.


  کونگ‌فو توآ
  کونگ‌فو توآ یک هنر رزمی ایرانی و یکی از سبک‌های ورزش کونگ‌فو است که بر بدن و روان سالم‌تر تاکید می‌کند. این ورزش با بهره‌گیری از تجربه ابراهیم میرزایی در زمینه‌های رشته‌های مختلف رزمی و جنگ‌های چریکی، در سال۱۳۵۱ بنیان‌گذاری پس از گذراندن مراحل آزمایش در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) فعالیت رسمی خود را با تاسیس دانشکده انشاء تن و روان در سال ۱۳۵۲ آغاز نموده‌است.
  کونگ‌فو توآ دارای هفت مایگاه (بخش) است که به غیر از مایگاه اول که به حرکات فیزیکی و فعالیت‌های بدنی می‌پردازد، بقیه به جنبه‌های علمی، عرفانی و پزشکی در خصوص تن و روان اشاره دارد.
  اصول اساسی کونگ‌فو توآ توسط ابراهیم میرزایی در کتابی به عنوان کاراته و ذن انتشار یافته‌است.
  هم‌اکنون هزاران کونگ‌فو توآ کار در ایران و چندین کشور از جمله آمریکا، کانادا، هلند، ترکیه، آذربایجان، سوریه، لبنان، پاکستان، افغانستان، سوئد، هندوستان و بلژیک فعالیت می‌نمایند.


  پیشینه کونگ‌فو توآ
  ابراهیم میرزایی پس از گذراندن دوره‌های مختلف رزمی در رشته‌هایی همچون کونگ‌فو، کاراته، تکواندو و دوره‌های سخت تکاوری نزد مربیان بزرگ انگلیسی، ژاپنی، کره‌ای و آمریکایی در کشورهای مختلف و همچنین کسب درجاتی همچون دان ۷ افتخاری کاراته، دان ۴ تکواندو و مدرک دکترای تن و روان تا سال ۱۳۴۹؛ نگارش کتابی با عنوان کاراته و ذن را آغاز کرد که در سال ۱۳۵۱انتشار یافت. سَبْک جدیدی از کونگ‌فو به نام “توآ” که در این کتاب به آن پرداخته شده، از همان سال مراحل آزمایش خود را در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) گذراند و در نهایت در سال ۱۳۵۲ با تاسیس دانشکده تن و روان فعالیت رسمی خود را آغاز نمود.
  از آن‌جایی که کونگ‌فو توآ با فیزیک بدنی جوانان ایران در آن دوره تناسب خاصی داشت، همراهان این ورزش توانستند موفقیت‌های چشمگیری در مقایسه با ورزش‌های رزمی دیگر در ایران کسب کنند. این امر موجب شد تا در کمتر از ۵ سال جمعیت زیادی به سوی این ورزش جذب شوند. اما در سال ۱۳۵۶ در پی اختلاف بین ابراهیم میرزایی و غلامرضا پهلوی (مسئول ورزش وقت)،دانشکده انشاء تن و روان تعطیل شد و جمعیت همراهان کونگ‌فو توآ در پارک‌ها، سالن‌های کوچک خصوصی و سوله‌های اجاره‌ای به فعالیت خود ادامه دادند.


  پس از انقلاب اسلامی
  بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقریباً تمام سالن‌های ورزشی باشگاه تاج تحت مدیریت و حفاظت همراهان کونگ فوتوآ قرار گرفت و فعالیت ورزشی بار دیگر آغاز شد و کونگ‌فو توآ حدود ۲ سال موفقیت‌های چشمگیری را کسب نمود. در سال ۱۳۶۰ به سبب فعالیت‌های سیاسی ابراهیم میرزایی بار دیگر فعالیت باشگاه‌های کونگ‌فو توآ ممنوع شد و تا سال ۱۳۷۰ همراهان این ورزش به صورت مخفیانه به معرفی و آموزش این ورزش می‌پرداختند.

  در سال ۱۳۷۰ با پیگیری‌های مستمر همراهان این فعالیت کونگ فوتوآ با عنوان “انجمن کونگ‌فو توآ” به‌طور رسمی زیر نظرفدراسیون کاراته آغاز شد. در اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگ فو، ووشو و رزم آوران تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸ به‌نام فدراسیون ورزش‌های رزمی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۷۹ تحت عنوان کمیته مستقل کونگ فوتوآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱ در زمره سبک‌های فدراسیون ورزش‌های رزمی درآمد. در طول این سال‌ها مسئولین کونگ فو توآ مانند سایر ورزش‌های رزمی آیین نامه‌ها، مقررات علمی و فنی، ارتقاء رتبه‌های فنی و مدارج مربیگری و داوری را تدوین نمودند. در سال ۱۳۸۴ به خاطر تلاش‌های مستمر همراهان پیشکسوت و دلسوختگان و مسئولین دولت، فدراسیون کونگ فو جمهوری اسلامی ایران تشکیل گردید و در سال ۱۳۹۰ نام کونگ فو از این رشته جذاب ایرانی حذف شد و در حال حاضر این سبک با نام توآ در ایران و جهان فعالیت می‌کند.


  توآ و جایگاه جهانی آن
  بعد از تلاش‌های شبانه روزی اساتید و مربیان و همچنین فدراسیون توآ در ایران اولین مجمع با نام ووکا با حضور ۲۵ کشور تشکیل شد که بعد از حدود ۱ سال به ووتا تغییر نام داد. در اولین حرکت سازمان جهانی توآ، برگزاری اولین دوره کلاسهای بین‌المللی داوری و مربیگری بود که از تمام کشورهای عضو برای حضور در این کلاس‌ها شرکت کردند. طولی نکشید که کشورهای عضو به بیش از ۵۰ کشور از ۵ قاره جهان رسید. سپس با برگزاری اولین دوره مسابقات جهانی توآ با حضور ۴۵ کشور علاقه و قدرت روز افزون توآ در بین جوامع جهانی بار دیگر شکوفا شد. ورزش رزمی توآ که بر گرفته از فرهنگ و سنت ایرانیان، پارسیان و دیگر اقوام ایرانی می‌باشد، متعلق به ایرانیان است و هیچ ارتباطی به کونگ فو چینی ندارد و تمام الفاظ آن از زبان پارسی سره گرفته شده‌است.


   هفت مایگاه
   مایگاه یکم :علم فیزیولوژیکی فعالیت‌های بدن انسانی
  مایگاه دوم :انشاء علوم انسانی
  مایگاه سوم :روانشناسی تکنولوژی
  مایگاه چهارم :انشاء پزشکی
  مایگاه پنجم :فلسفه‌گرائی یا نگرش تفکرآمیز
  مایگاه ششم: روح روان
  مایگاه هفتم :جهان مجهولات: فراتر از خویشتن.


   لباس
   گزارش چاپ شده از روند استقبال از کونگ‌فوتوآ در ایران در مجله دنیای ورزش، سال ۱۳۵۳در اصل لباس کونگ‌فو توآ، تفاوت ساختاری خاصی با لباس کونگ‌فو ندارد ولی در مجموع لباسی که در این هنر به‌کار می‌رود از شرایط خاصی برخوردار است. از استحکام و دوام زیادی برخوردار بوده و تامین کننده میدان حرکتی دست، پا و تنه می‌باشد.
  پیراهن ساده و معمولی که تمام قسمت‌های بدن را می‌پوشاند و از هدر رفتن انرژی بدن جلوگیری می‌کند، معمولاً از جنس نخی و الیاف طبیعی است تا عرق بدن را جذب کند.کمرشلوار کونگ‌فو چنان طراحی شده که مهره‌های قوس کمری ستون مهره را محافظت می‌کند (درهنگام وارد شدن نیرو و فشارهای زیاد از لغزیدن مهره‌ها به روی هم وآسیب دیده گی آنها جلوگیری می‌کند) و در قسمت مچ پا نیز شلوار کونگ‌فو عضلات و زردپی‌های مچ پا را محکم نگه می‌دارد و از آسیب دیدگی آنها جلوگیری می‌کند.
   

  رنگ لباس
  لباس کونگ‌فو سیاه رنگ می‌باشد.
  از نظر علمی رنگ سیاه انرژی را در خود جذب کرده و از هدر رفتن انرژی جلوگیری می‌کند. در کونگ‌فو سیاهی رنگ مقدسی می‌باشد؛ بدین منظور که رنگ سیاه در مقابل رنگ‌های دیگر مقاومت می‌کند و نفوذ هر گونه رنگ در آن بی‌اثر است. از نظر علمی رنگ سیاه نمی‌گذارد انرژی بدن که در اثر سوخت و ساز تولید می‌شود از دست برود و آن را در خود نگه می‌دارد و از پیری زودرس و خستگی و کوفتگی عضلات جلوگیری می‌کند.
   

  شال‌بند
  شالبند سفید :اولین شال کونگ فو توآ شال سفید به نشانه آمادگی و ورود به معبد انشاء برای خودسازی؛
  شالبند سبز:دومین شال کونگ فو توآ شال سبز یا روییدن در فضای فیزیکی؛
  شالبند قهوه‌ای:سومین شال کونگ فو توآ شال قهوه ای یعنی سوختن در ورای نیروهای فیزیکی و رویایی در میدان‌های مبارزه؛
  شالبند مشکی :چهارمین شال کونگ فو توآ شال مشکی یعنی عبور از مرز تاریکی‌ها و ابداع و تکامل تکنیک‌های کونگ فو توآ.


  خط‌ها

  خط یک ( آناتوآ )
  آناتوآ با ۵۱۵ تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی و خاصیت‌های موجی بر اسرار هندسی و خلاف حرکت بدنی در مسیر عالم ذرات است.

  خط دو ( آتادو )
  آتادو با ۳۱۷ تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی و خاصیت‌های خلاف موجی به منظور برگردان عالم ذرات و اندیشه حیات است.

  خط سه ( سوتو )
  به معنای مرز دانایی و خروج از دایره خام عقلی و انهدام ترس از زندگی به معنای تو و من و طبیعت مربوط به من و توست.

  خط چهار ( سامسامائه )
  سامسامائه اوج قدرت فیزیکی تن در محور هندسی با ۴۱۷۹ تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی با رسیدگی تن و روان می‌باشد.

  خط پنج ( مایانا )
  به معنای انهدام اختلالات و نابود کردن ناهنجاری‌ها و مبارزهٔ انسان در مرز آشکار و پنهان به درک اندیشه هاست.

  خط شش ( کوانه و وست مایانا )
  به معنای صفوف نامناسب انسانی، ناهنجاری‌های روانی، عدم آشنایی بر پزشکی و ترسان از ورود به جهان تفکر آمیز و فلسفه‌گرایی و مجبور کردن انسان به درک آشکار عالم پنهانی که این نیرو تکی بر هدف مایگاه توآ سروده دانایی است.

  خط هفت ( وای ما با تو یا پنجهٔ مرگ )
  این معنا در کونگ‌فو توآ از هفت مایگاه نیایش به سازندگان اندیشه و داوری انسان‌ها به شناخت و بررسی‌ها و ایجاد انسان به بینش‌ها و دانش‌ها و ترکیب هاست؛ با ۳۳۰۱ تکنیک، ترکیب و عکس‌العمل‌سازی. پنجهٔ مرگ ساخته ابراهیم میرزایی، اوج خشونت انسان و فریاد و طغیان انسان بر ستمگری‌هاست.


  مراسم خون
  مراسم خون نام مراسم ویژه‌ای در کونگ‌فو توآ می‌باشد که طی آن همراهان شایسته، خون خود را به پاس احترام به خون شهیدان راه حق و تداوم بخشیدن به آن روی اوتایمی می‌ریزند. توآکاران معتقدند اگر کسی برای اوتایمی معبدش خون دهد، برای وطنش جان خواهد داد.


  آرم کونگ‌فو توآ
  هلال قرمز بالای مُشت نشان دهنده فلسفه خون کونگ‌فو یعنی مبارزه تا آخرین قطره خون در راه آزادی انسان‌ها می‌باشد.
  مشت در میان دایرهٔ سیاه، نشان دهندهٔ قیام از دل تاریکی‌ها و پلیدی‌هاو همهٔ آن‌چه که انسان امروز از خود بیگانه کرده ودر بند کشیده‌است. همچنین مشت نشانه تجاوز نمی‌باشد، بلکه حالت دفاعی دارد که از شکل آن نیز مشخص است.
  هلال سفید زیر مشت نشان دهندهٔ نژاد سفید ایرانی است.
  کرهٔ جهان زیر مشت و نقشهٔ ایران در وسط کره به‌عنوان پایگاه کونگ‌فو توآ در جهان مشخص شده‌است.
  این آرم روی سینه طرف چپ قرار می‌گیرد که مشت نماد حفاظت از قلبی است که طپش آن صدای فکر همراه است.

  منبع:asemoni


title: موج سواری با کایت
text:
  موج سواری با کایت




  موج سواری با کمک کایت که همچنین تخته سواری با کایت هم نامیده می شود، با کمک یک کایت یزرگ انجام می شود که موج سوار را که بر روی یک تخته کوچک سوار است بر روی آب می کشد.
  فرد کایت سوار از یک تخته مخصوص که دارای جای پا می باشد استفاده می کند و بدین وسیله می تواند قدرت حرکتی کایت را کنترل کند ، این ورزش هنوز در مراحل ابتدایی شکل گیری است ، اما به سرعت در بین مردم محبوبیت می یابد ، در سال ۲۰۰۶ تعداد افراد کایت سوار حدود ۱۵۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر تخمین زده می شد.
  این ورزش به دلیل ابداعاتی که در طراحی کایت ، سیستم های رهایی ایمنی و ساختار آن صورت گرفته است ، از امنیت بیشتری برخوردار است. بسیاری از تکنیکهای حرکت در این ورزش ، مناسب برای کایت سواران و شرایط مختلف می باشد، تکنیکهایی همچون حالت تعقیب ، حالت آزاد ، پرش و دویدن.
  موج سواری با کمک کایت یکی دیگر از اشکال ورزشهای تلفیقی است که شامل تخته اسکیت سواری با کمک کایت ، اسکیت روی برف با کمک کایت ، پرش با کایت و … می شود که در تمامی آنها از نیروی حرکتی کایت برای راندن تخته ها در دریا استفاده می شود.



  تاریخچه:
  استفاده از کایت برای راندن برای اولین بار در قرن سیزدهم به چینی ها نسبت داده می شود.در دهه ۱۸۰۰ میلادی ، جورج پوکوک کایتهای بزرگی را برای راندن بر روی زمین و قایق ها بر روی آب مورد استفاده قرار داد که برای کنترل آن از یک سیستم کنترل ۴ خطه استفاده می کرد ، سیستمی مشابه با چیزی که امروزه از آن استفاده می شود. هم ارابه ها هم قایق ها می توانستند جهت خود را تغییر داده و در مسیر باد حرکت کنند.

  کایتها می توانستند برای یک مدت مداوم در هوا پرواز کنند، هدف از این کار استفاده از نیروی کایت به جای نیروی اسب برای حرکت بود تا بدین وسیله از دادن مالیات برای اسب که در آن زمان رایج بود ، خلاصی یابند. در سال ۱۹۰۳ ، ساموئل کودی که پیشکسوت فن هوانوردی بود ، کایتهای مخصوص پرواز انسان را ساخت و موفق به عبور از کانال انگلیسی با یک قایق کوجک از جنس کتان شد که با نیروی کایت حرکت می کرد.
  در اواخر دهه ۱۹۷۰ تولید انواع کایتهای کولار و سپس اسپکترا و همچنین کایتهای قابل کنترل دیگر که کارایی بالا داشتند ، باعث گردید تا از نیروی کایت برای کشش استفاده گردد. در سال ۱۹۷۸ کایت فلکسی فویل که ساخته «یان دیز» بود قایق تورنادو را با سرعتی بالغ بر ۴۰ کیلومتر در ساعت کشید .
  در دهه ۱۹۸۰ تلاشهایی برای حرکت با کایت صورت گرفت و موفقیتهایی هم در اسکیت روی یخ ، اسکي روی برف، اسکی روی آب و اسکیت با کمک کایت بدست آمد.
  دو برادر با نامهای برونو لگاگنوس و دومینیک لگاگنوس اهل سواحل آتلانتیک در فرانسه در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ طراحیهایی برای کایتهای مخصوص موج سواری انجام دادند و بالاخره در نوامبر ۱۹۸۴ اولین کایت که قابلیت باد شدن را داشت به نام خود ثبت کردند و این اختراع تاکنون توسط بسیاری از شرکتهای سازنده کایت مورد استفاده قرار گرفته است .


  رکوردهای سرعت:
  در حال حاضر بیشترین رکورد در ارتفاع بالای ۵۰۰ متر (۱۶۴۰ پا) متعلق به الکساندر کازرگو می باشد که سرعت در این رکورد ۷/۸۸ کیلومتر در ساعت (۹۲/۴۷گره) بوده است .


  محدودیت ها:
  موج سواری با کایت در بعضی مناطق محدود یا ممنوع شده است . این محدودیتها معمولاً برای امنیت ، جلوگیری از ترافیک در سواحل و همچنین ضعف در آموزش این ورزش می باشد. هنگامیکه ورزشکاران این رشته سازماندهی شوند، این محدودیتها هم برداشته می شوند. یکی از دلایلی که ورزشکاران حرفه ای نگرانی بیشتری در مورد ایمنی و کیفیت بالای تجهیزاتشان دارند این است که دچار ممنوعیت و محدودیت در ورزش مورد علاقه شان نشوند.
  معمولاً تمامی مناطق علامت مخصوصی برای ممنوعیت این ورزش ندارند. فقط شما می توانید با شنیدن صدای نگهبان پارک یا غریق نجات و یا دیگر مقامات مسئول از محدودیت و ممنوعیت انجام این ورزش در آن منطقه اطلاع یابند. بنابراین اگر شما موج سوارانی را در یک منطقه مشاهده کردید ، احتمالاً در آن محدوده ، ممنوعیتی برای انجام این ورزش وجود ندارد. هنگامی که وارد یک منطقه جدید می شوید حتماً پیش از انجام هرگونه ورزش در مورد محدودیتهای آن منطقه سوال کنید . این سوال ساده به شما کمک می کند که با استرس کمتری ورزش خود را انجام دهید و برخوردهای کمتری با مقامات و مسئولان آن منطقه خواهید داشت . اگر ورزشکاران دیگر به شما توصیه هایی کردند ، مثلاً از یک اندازه خاص کایت استفاده نکنید، به حرف آنان گوش کرده و جای خود را به نقطه مناسبتری تغییر دهید. در صورت عدم توجه به این توصیه ها شاید حوادث و تصادفاتی برای شما اتفاق بیفتد.


  تجهیزات:
  برای انجام موج سواری با کمک کایت ، چندین وسیله اصلی مورد نیاز می باشد .

  الف)کایت
  کایت ها با علائم(LEI(R) ، BOW(L) ، Foil(T در بازار موجود می باشند. در حالت کلی کایتها به دو شکل کلی موجود می باشند:
  کایتهایی که قابلیت باد شدن دارند (Leading dge inflatables) و کایتهایی که دارای صفحات معمولی می باشند (Foil kites).
  کایتهایی که قابلیت باد شدن دارند به عنوان کایتهای LEI یا کایتهای C شکل هم شناخته می شوند و غالباً از جنس نایلون مقاوم در برابر پارگی ساخته می شوند که لبه های آنها قابلیت باد شدن دارند . این قابلیت باد شدن ، به کایت شکل خاصی می دهد و مچنین در صورت سقوط کایت در آب ، آن را غوطه ور نگه می دارد . کایتهای LEI محبوبترین انتخاب در میان اغلب ورزشکاران این رشته می باشند زیرا عکس العمل حرکتی آنها سریع و به راحتی قابل کنترل می باشند و در صورت سقوط در آب به سرعت می توان آنها را دوباره به پرواز درآورد.اگر یک کایت LEI با شدت زیاد به سطح آب یا زمین برخورد کند ، بادکنکهای ان می ترکند و یا کایت پاره می شود .
  در سال ۲۰۰۵ کایتهای BOW (که با عنوان کایتهای Flat LEI هم شناخته می شوند.)با لبه هایی از جنس کرباس ساخته شدند که لبه های انها دارای ابزار کنترل می باشند . این قابلیت باعث می شود که زاویه حرکتی کایت بیشتر تنظیم گردد و بنابراین میزان و گستره سرعت بوجود آمده از کایتهای LEI پیشین بسیار بیشتر خواهد بود. به آسانی می توان قدرت این کایتها را کنترل کرد به همین دلیل قابلیت ایمنی آنها بالاست. همچنین این کایتها میزان بیشتری از باد را در مقایسه با کایتهای C شکل مورد استفاده قرار می دهند. قابلیت تنظیم زاویه پرواز کایت باعث می شود که در هنگام سقوط در آب با سرعت بیشتری دوباره به پرواز دربیایند. کایتهای BOW در میان ورزشکاران مبتدی و حرفه ای رشته موج سواری با کایت از محبوبیت بیشتری برخوردار می باشند. اغلب سازندگان کایتهای LEI در سال ۲۰۰۶، گونه ای از کایتهای BOW را تولید کردند.


  ب) کایتهای Foilهم معمولاً به طور استاندارد دارای کیسه های هوایی می باشند تا بتوان بدین وسیله آنها را به پرواز درآورند و همچنین دارای ابزارهایی برای مهار و نگهداری کمان کایت در حین پرواز می باشند که از این نظر مشابه پاراگلایدر می باشند، اینگونه از کایتها معمولاً بصورت ساختار کیسه هوایی باز یا بسته طراحی می شوند. کیسه های هوایی باز معمولاً با کمک جریان هوای ثابت که درون مجراهای هوایی دمیده می شود، باد می شوند اما در صورت سقوط در آب معمولاً پرواز مجدد آنها غیر ممکن است زیرا زود خیس می شوند و امکان باد کردن آن ها وجود ندارد.
  کیسه های هوایی بسته تقریباً شبیه به کیسه های هوایی باز هستند با این تفاوت که آن ها را در خود نگه می دارند و در نتیجه کایت متورم به نظر می رسد. در صورت سقوط کایت در آب ، امکان پرواز مجدد آن راحت تر می باشد ، یک ابزار کشنده ثابت که در قسمت انتقال قدرت تعبیه شده است این کار را ساده تر کرده است.

  منبع:asemoni


title: ورزش راگبی و تاریخچه آن
text:
  ورزش راگبی و تاریخچه آن




  راگبی یا راگبی فوتبال در مفهوم عام خود همه ورزش‌هایی را در برمی‌گیرد که از نوعی فوتبال که در مدرسه راگبی در انگلستان بازی می‌شد، ریشه گرفته‌اند. یعنی: راگبی ۱۵ نفره، راگبی ۱۳ نفره، فوتبال آمریکایی، فوتبال استرالیایی، و فوتبال کانادایی. البته امروزه راگبی فقط به همان دو ورزش اول گفته می‌شود.


  تاریخچه راگبی

  در داستان‌های مربوط به پیدایش ورزش راگبی آمده است؛ در سال ۱۸۲۳ ویلیام وب الیس دانش آموز مدرسه راگبی انگلستان در هنگام یک مسابقه فوتبال، توپ را با دست برداشته و شروع به دویدن با آن کرد. پس از آن با تغییر قوانین فوتبال ورزش جدیدی در مدرسه راگبی ایجاد شد. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که این ماجرا در آن نقل شده گزارشی از جامعه راگبی در سال ۱۸۹۷ درباره وجه تسمیه این ورزش است.

  اسناد موجود در مدرسه راگبی نشان می‌دهد که ویلیام وب الیس دانش آموز این مدرسه بوده و مدال افتخاری نیز به نام او در این آکادمی موجود است. اما مدرکی وجود ندارد که بر صحت این داستان گواهی بگذارد. هرچند نقش اساسی مدرسه راگبی در شکل گیری و تکامل راگبی غیرقابل انکار است و اولین مقررات این ورزش در سال ۱۸۴۵ در این مدرسه تهیه شده است.

  یکی دیگر از ورزشهایی که در پیدایش راگبی تأثیر داشته، ورزش هارلینگ است که در ولز و کورن وال (ناحیه‌ای در جنوب اسکاتلند) بازی می‌شد. در این مسابقه بازیکنان برای رساندن یک توپ به دروازه حریف تلاش می‌کردند. دروازه‌ها معمولاً چندین کیلومتر از هم فاصله داشتند و به این ترتیب فرصتی برای مسابقات بزرگ و پرهیجان بین روستاهای هم‌جوار فراهم می‌شد. این ورزش در ولز کاناپان یا کاریاپان نامیده می‌شد.

  منبع:ویکی پدیا


title: ورزش بوکس
text:
  ورزش بوکس

     


  تاریخچه فن بوکس

  مسابقه ورزش بوکس بطور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سمیرنا در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد. این‌که قدیمیترین نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می‌‌جنگیدند معلوم نیست. چنانکه در تواریخ روم ذکر شده است که طرفین مشت‌های خود را به چرم‌های خامی محکم بسته و سعی می‌کردند که با ضربات محکمی از این مشت‌های سخت و سنگین حریف را از پای در آورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می‌‌شد.



  ملائکوماس که پدرش نیز در چهل و پنج سال بعد از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیبهای خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می‌‌ساخت. مسابقه‌هایی که بدین صورت وقوع می‌‌یافت بدون انقطاع بود و دائماّ در میدان‌های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می‌‌کرد.

  ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می‌‌گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت. در این مسابقه‌ها قهرمانان دوره امپراتوری روم دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می‌کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای سخت و محکم در دست می‌‌گرفتند و مسابقه را شروع می‌‌کردند.

  با استفاده این دستکشها در هر مسابقه یکی از دو طرف حتما سخت مجروح یا مقتول می‌‌شد سبب شد که مسابقه‌های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه‌های المپیک توأم گردیده و در سال 400 بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس‌ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

  مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می‌‌شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می‌‌آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می‌‌یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می‌‌دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند.

  در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه‌پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می‌‌آموخت.

  جمس فیک برای مشت‌زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه‌ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی‌گیری هر کس که بر زمین نمی‌خورد فاتح محسوب می‌‌شد. برای این چنین مسابقه‌ها چنانکه ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می‌‌شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می‌‌خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می‌‌شد.

  پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال 1749 در مسابقه‌ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معول نشده بود و در هر جا که مشت زن‌ها مسابقه می‌‌دادند پلیس آنها را متفرق می‌‌ساخت.

  در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می‌‌شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمیدادند و آن را ورزشی خطرناک میدانستند زیرا تصور می‌‌شد که یکی از داوطلبان حتما بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

  جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجا بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

  در سال 1835 جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه‌ای آمریکائی‌ها به این ورزش راغب بودند که در سال 1860 یعنی 25 سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده‌اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

  با آنکه جک بروگتون مدت هه بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه‌ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می‌‌جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می‌‌کشید طویل‌ترین دوره‌ای بوکس که در سال 1824 در 23 ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاَ شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

  ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال 1890 یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می‌توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه‌ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

  برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال 1892 در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت‌زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می‌‌کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک‌تر بود انجام و پس از 21 دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.

  منبع:رزمی کار

   


title: رشته پانکریشین
text:
  رشته پانکریشین




  پانکریشن، پانکریشن سنتی، پانکراتیون، پاگراتیون، پانگریشن، پانگکراتیون، پانکرازیون، پنکراسیون، پانکراتوس، پانکراس، پانکرازیو، پنکریز، پانکرایو، پانکراتیوم، پانگراتیوم و..... همه به ورزشی اطلاق می شود که ریشه در لابه لای قدیمی ترین رقابتهای ورزشی جهان، یعنی المپیک باستان دارد. قدیمیترین آثار و تصاویر از حرکات این رشته برای اولین بار در شهر تِرِما و همچنین بر روی صنایع دستی و آثار باستانی کشور یونان کشف شد که تاریخ آن به قرن ۱۷ پیش از میلاد می رسد.



  رشته پانکریشین

  پانکریشن بعنوان اولین سیستم نظامی و همچنین قدیمیترین هنر رزمی و رقابت ورزشی در جهان به ثبت رسیده است. یونانیها به دلیل مهارت در ورزش و تکنیکهای نظامی در دوران قبل از میلاد بسیار مشهور می باشند.

  بر طبق گفته فیلو استراتوس که خود از قهرمانان کشتی و پانکراتیون در سال ۶۸ ق.م یعنی دوره ۱۷۸ المپیاد باستان می باشد: پانکریشن با ارزش ترین روش مبارزه در المپیک باستان بوده است و همچنین مهمترین و یا یکی از راههای بسیار مؤثر در آماده سازی سپاهیان و نظامیان می باشد. به عقیدهٔ وی بهترین پانکراتیستها کسانی هستند که از لحاظ فیزیکی بدنشان در وضعیتی قرار داشته باشد که: در بین مشت زنان به عنوان بهترین کشتی گیر، و در بین کشتی گیران بعنوان بهترین مشت زن باشند. از لحاظ روانشناسی نیز شجاعت و بردباری در این ورزش مهم می باشد.


  معنی پانکریشن

  لغت پانکریشن ورزش خدایان باستان از دو بخش: پان و کراتوس تشکیل شده است که می توان آن را به: همه قدرتها، همه زور، تمام نیرو(all power /all force) ترجمه نمود. اما به طور کلی پانکراتیست به فردی اطلاق می شود که هم از نیروی خود و هم از دانش و تفکر خود برای مقابله با حریفان استفاده می نماید.


  جایگاه پانکریشن در المپیک نوین

  علت برگزار نشدن پانکریشن و عدم راهیابی آن در مسابقات المپیک نوین ریشه در تاریخ دارد. در سال ۱۸۹۵ واتیکان که همواره نظری منفی در مورد بازیهای المپیک داشت (به سبب احیای مذهب یونان و اتحاد بین افراد و ملتها) نسبت به احیای مجدد ورزش پانکریشن نظر منفی داد و نظرات خود را از طریق کاردینال لیون اعلام نمود. در نتیجه بارون پیر دوکوبرتن نیز اعلام نمود که ما کلیه ورزشها به غیر از پانکریشن را می پذیریم. این بازیها یعنی دوره جدید المپیک نوین در روز ششم آوریل ۱۸۹۶ شخصاً بدست ژرژ اول پادشاه یونان در شهر آتن و در ۹ رشته افتتاح گردید.

  در ابتدای هزاره سوم و اولین المپیک این هزاره، مقرر شد تا این بازیها مثل اولین دوره المپیک نوین در کشور یونان و شهر آتن برگزار گردد. از آنجایی که کشور میزبان حق استفاده از یک رشته نمایشی را دارد و از آنجایی که این رشته ورزش ملی و تاریخی کشور یونان می باشد، لذا تصمیم بر این گرفته شد که ورزش پانکریشن (پانکراتیون) بصورت یک رشته مستقل و نمایشی در بازیهای المپیک انجام شده و به جهانیان معرفی گردد. (لازم بذکر است که این مهم بعدها با مخالفت IOC همراه شد).

  بدیهی است در صورت موافقت هیئت رئیسه IOC (کمیته بین المللی المپیک) و پیشرفت این رشته در سطح جهان، بصورت یک رشته اصلی همچون طفلی گمشده به آغوش مادر خود یعنی بازیهای المپیک باز می گردد. ورزشی که عمر آن به ۱۰۴۱ سال میرسد. (از ۶۴۸ ق.م تا ۳۹۳ ب.م)


  پانکریشن در روزگار ما

  امروزه تعداد رزمی کاران و ورزشکارانی که به سوی این ورزش باستانی یعنی پادشاه ورزشهای المپیک کشیده می شوند، هر روز در حال افزایش است. با احیای بازیهای المپیک باستان، جهت احیای مجدد این ورزش و اینکه پانکریشن چگونه به شکل امروزی رسیده سه گام اساسی برداشته شده است:

  گام اول

  در سال ۱۹۹۰ ورزش پانکریشن بعنوان ورزش ملی کشور یونان به جهان معرفی و عرضه شد و در سال ۱۹۹۵ آقای پاناجیوتیس (پیتر) کوتروباس یکی از مسئولان ورزش کشور یونان پس از مطالعات فراوان و کارشناسی تخصصی در ورزشهای جهان (بخصوص رزمی) به همراه تنی چند ازپیشکسوتان و مسئولین ورزش پانکریشن در کشور یونان تصمیم بر تشکیل فدراسیون بین المللی ورزش پانکریشن بگیرند.

  گام دوم

  پس از تلاشهای فراوان، بالأخره فدراسیون بین المللی ورزش پانکریشن در سال ۱۹۹۹ در شهر «لامیا» کشور یونان و با حضور کلیۀ نمایندگان و مسئولین این ورزش از سراسر جهان تأسیس شد.                 

  گام سوم

  در سال ۲۰۰۰ تصمیم بر این شد که در اولین المپیاد ورزشی قرن ۲۱ یعنی المپیک ۲۰۰۴ آتن در یونان، این رشته را نیز بعنوان رشته ای نمایشی معرفی نمایند تا همچون رشته های دیگر باستانی بار دیگر این ورزش نیز به جایگاه اصلی خود یعنی بازیهای المپیک بازگردد. فدراسیونهای ملی، اتحادیه های قاره ای و کمیته اجرایی فدراسیون بین المللی، بعنوان اولین و اصلیترین هدف خود، معرفی ورزش پانکریشن در بازیهای المپیک را بر عهده داشته و در این راه کوشش می ورزند. (اساسنامه قوانین عمومی- فصل اول- ماده ۲)

  منبع:رزمی کار


   


title: اولین ها در تاریخ المپیک
text:
  اولین ها در تاریخ المپیک

     


  المپیک لندن با حضور شرکت کننده های بسیاری از سراسر دنیا آغاز به کار کرد. با توجه به آغاز این رویداد ورزشی لازم است تا نگاهی داشته باشیم به اولین ها در تاریخ چندصدساله این مسابقات:


  ● اولین المپیک

  بسیاری از شما می دانید که ریشه این مسابقات در یونان است و اولین المپیک نیز در دشت های منطقه المپیا در یونان برگزارشد. بسیاری از مورخان تاریخ اولین بازی ها را به سال ۷۷۶ قبل از میلاد برمی گردانند. در آن زمان تنها یونانی ها در این مسابقات شرکت داشتند و البته تعداد رشته هایی که در آن به رقابت می پرداختند نیز کمتر از این بوده است. اولین رشته هایی که دراین مسابقات وجود داشته است دوومیدانی و کشتی بوده اند.


  ● اولین دوره مسابقات مدرن

  اولین دوره از مسابقات مدرن درسال ۱۸۹۶ و در آتن یونان برگزار شد. اولین مسابقه در این دوره از رقابتها دو ۱۰۰متر و اولین قهرمان این دوره از مسابقات نیز جمیز برندن از آمریکا بود. همچنین این مسابقات اولین دوره از مسابقه هایی بود که در آن دو برادر مدال های طلا را دریافت می کردند. جان و سامر پین در این دوره از مسابقات توانستند مدال بازی های تیراندازی را از آن خودشان کنند.


  ● اولین شرکت کننده سیاه پوست

  کنستانتین هنری کوئیز اولین شرکت کننده سیاه پوست در مسابقات المپیک بود. او در المپیک سال ۱۹۰۰برای تیم فرانسه به میدان رفت و البته نتوانست مدالی را کسب کند. البته اولین سیاه پوستی که توانست مدال طلا را کسب کند آبه یه آکیلا بود که در رشته دو ماراتن این مدال را بدست آورد. او تمام این مسابقات را پابرهنه دویده بود.


  ● اولین مسابقات تیمی

  در مسابقات سال ۱۹۰۰برای اولین بار تیم ها به رقابت با یکدیگر پرداختند. در این مسابقات که رشته فوتبال نیز به آن اضافه شد تیم های متفاوت از چندین کشور مختلف حضور داشتند که تیم های انگلیس، فرانسه و بلژیک توانستند مدال های طلا، نقره و برنز را به ترتیب کسب کنند.


  ● اولین مسابقات با حضور ۵ قاره

  مسابقات سال ۱۹۱۲درکشور سوئد برگزارشد و در آن سال وقتی ژاپن توانست به مسابقات راه پیدا کند از هر ۵ قاره کشوری حضور داشت. البته در این مسابقات اولین اتفاق ناگوار نیز رخ داد. فرانچسکو لازارو بعد از اینکه ۲۹کیلومتر دویده بود بر اثر مشکلات قلبی از ادامه مسابقه جا ماند و فردای آن روز نیز از دنیا رفت.


  ● اولین استفاده از تلویزیون

  در المپیک سال ۱۹۳۶ در برلین نازی برای اولین بار مسابقات فیلم برداری شد و در صفحه های نمایش بسیار بزرگ در سراسر برلین به نمایش گذاشته شد. البته درسال ۱۹۴۶ انگلیسی ها نیز این کار را انجام دادند و مسابقات را در سراسر کشورشان به نمایش گذاشتند. اما اولین دوره مسابقاتی که به صورت جهانی نمایش داده شد مسابقات سال ۱۹۶۰ در رم بود.

  منبع:روزنامه کیهان 


title: المپیک 2012 لندن
text:
  المپیک 2012 لندن




  المپیک تابستانی 2012 لندن از ۲٧ جولای تا ١۲ آگوست برابر با ۶ تا ۲۲ مرداد سال ١٣٩١ در لندن پایتحت انگلستان برگزار می‌شود.

  المپیک تابستانی 2012 لندن (Summer Olympics2012) سی‌امین دوره المپیک نوین است و به همین دلیل به طور رسمی با نام «بازی‌های المپیک سی‌ام» شناخته می‌شود.

   

  شهر لندن قبلا در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۴۸ میزبان بازی‌های المپیک بوده است و بدین ترتیب اولین شهری است که برای سومین‌بار در تاریخ نوین بازی‌های المپیک، میزبان بازی‌های المپیک می‌شود.

    

  شهر لندن در یک‌صد و هفدهمین‌ اجلاس کمیته بین‌المللی المپیک در تاریخ ۶ جولای سال ۲۰۰۵ که در کشور سنگاپور برگزار شد، پس از رقابت با شهر‌های مادرید، مسکو، نیویورک و پاریس پس از چهار دور رأی‌گیری به عنوان میزبان این دوره از بازی‌های المپیک انتخاب شد.

   

  در این رویداد بزرگ ورزشی، ورزشکاران واجد شرایط 182 کشور جواز حضور در رقابت‌های المپیک را دریافت کرده‌اند و تخمین زده می‌شود این رقم به عدد 204 کشور برسد.همچنین برآوردها نشان می‌دهد حدود 10 هزار و 500 ورزشکار در رقابت‌های المپیک 2012 لندن شرکت داشته باشند.

  دنی بویل کارگردان سینما و برنده جایزه اسکار به عنوان مدیر هنری افتتاحیه المپیک لندن انتخاب شده است. همچنین در فوریه سال ۲۰۱۲ میلادی نیز الیزابت دوم و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرا برای افتتاح مراسم المپیک 2012 لندن دعوت و برگزیده شده‌اند.

  منبع:hamshahrionline


   


title: تاریخچه المپیک
text:
  تاریخچه المپیک




  المپیک چیست؟ ، المپیک در کجا شکل گرفته و چگونه تکامل یافته تا به شکل امروزی در آمده است ؟ پاسخ به تمامی این سوالات را در مقاله زیر بخوانید .

  بازی های المپیک به جشنواره های ورزشی گفته می شود که به عقیده تاریخ نویسان اولین بار در یونان باستان انجام می شد و در اواخر قرن 19 میلادی مجدداً احیا شد.

   

  در دوره باستان بیشتر جشنها در ابتدا جنبه مذهبی داشتند و برای ادای احترام به زئوس (پادشاه خدایان یونان) در صحن معبدوی به نام المپیا برگزار می شد.

   المپیا دشتی است واقع در کشور یونان در اروپا که به ثبت میراث جهانی یونسکو نیز رسیده است. شرکت کنندگان مسابقات المپیک تنها مردانی بودند که وقت و ثروت کافی به منظور پرداختن به ورزش را داشتند. این جشنها اغلب پس از پیروزی در جنگ یا در بزرگداشت روزهای تولد و مرگ پادشاهان و بزرگان هر 4 سال یک بار برگزار می شد.

   
  (تصویر متعلق به مجسمه زءوس است که مسابقات المپیک برای ادای احترام به او در صحن مقدس او در المپیا برگذار می شد.)


  در ابتدا تنها ورزشکاران غیر حرفه ای حق شرکت در این مسابقات را داشتند اما کم کم پای حرفه ای ها نیز به این عرصه باز شد.

   

  بازی های المپیک باستان از سال 776 بیش از میلاد آغاز و تا سال 394 بعد از میلاد ادامه داشت ،در بررسی علل افول بازی های المپیک در دوره باستان می توان گفت که با غلبه رومیان بر یونانیان بازی های المپیک شکوه و جلال گذشته خود را از دست داد و صحنه رقابت های انسانی به کارزارهای خونین و نبرد گلادیاتورها با هم و نبرد انسان با حیوان که همان گاو بازی رایج امروزی است تبدیل شد.

  در دوران باستان تنها مردانی که آزاده زاده می شدند و نه برده، می توانستند در مسابقات المپیک شرکت کنند و دختران مجرد در تاریخی دیگر در ستایش همسر زئوس به مسابقه می پرداختند و بانوان متاهل نیز حق شرکت نداشته و در صورت مخالفت بهای آن را با جان خویش می پرداختند. در ابتدا مسابقات المپیک تنها شامل مسابقه دو بود ولی بعدها کشتی، بوکس و پرش نیز به آن اضافه شد.

   

  *شکل گیری المپیک نوین:

  از سال 394 بعد از میلاد که بازی های المپیک تعطیل شد تا سال 1896 میلادی این مسابقات به دست فراموشی سپرده شد و المپیا نیز در زلزله ای مهیب کاملاً از بین رفت. پس از این حادثه باستان شناسان به کاوش هائی در آن منطقه پرداختند و پس از تلاش های دولت های کشور فرانسه و یونان و پی گیری های دانشمندی به نام پی یو بارون دوکربرتن در سال 1889 در شهر پاریس کشور فرانسه همایشی تشکیل شد که اساس بازی های المپیک جدید را بنا زد.

  در سال 1892 پس از آنکه دولت خواست تا وی را در اجرا و احیای بازی های المپیک بازی کند. برنامه و آئین نامه ی عظیمی را در این مورد به اتحادیه ورزش پاریس ارسال کرد و بلافاصله، خود از طرف دولت فرانسه به ریاست اتحادیه برگزیده شد و برای به دست آوردن پشتیبان به کشورهای اروپائی مسافرت کرد.

  در سال 1896 کنگره المپیک تشکیل شد و کویرتن مورد حمایت کشورهای شرکت کننده قرار گرفت در این کنگره قرار شد بازی های المپیک در هر 4 سال یک بار در یکی از کشورهای بزرگ برگزار شود و کمیته ای به نام کمیته بین المللی المپیک به نظارت کامل و دقیق بر بازی ها داشته باشد، تشکیل گردد و این گونه شد که بازی های المپیک در سال 1896 دوباره در آتن از سر گرفته شد.

  منبع:yjc.ir

   


title: تاریخچه باشگاه تراکتورسازی تبریز
text:
  تاریخچه باشگاه تراکتورسازی تبریز




  باشگاه تراکتورسازی تبریز یکی ازمعتبر ترین باشگاه های ایران است که در سال 1329به همت مدیرانی علاقمند و ورزش دوست چون مهندس راستگار وحسین اردبیلی با امکانات اولیه تشکیل گردید.

  در تشکیل  تیم تراکتورسازی تبریز  آقای  رضانحوی با همکاری سایر ورزشکاران زحمات زیادی رامتحمل شده وجذب فوتبالیست های مطرح تیم تراکتور سازی تبریز بعهده این شخص واگذار شده بود.

   

  در اولین تیم تراکتورسازی تبریز بازیکنانی چون حسام گلزار، حمید علاف بنایی، یعقوب آباذری، رضا فروغی ، صمد رسولی ، داریوش حاج رشیدی، رحمان قرقیش ، سید افصحی و ... حضور داشتند. این تیم در اولین سال حضور در مسابقات باشگاهی تبریز بعد از ماشین سازی به مقام دوم رسید.

   
   
  اولین سرمربی رسمی باشگاه تراکتورسازی تبریز آقای اسماعیل هاشمی بود که نقش بسزایی در شکل گیری تیم ایفا کرد .درسال 1350 با حضور مرحوم صمد پور صمدی در باشگاه تراکتورسازی بعنوان سرپرست تیم وبیوک صباغ بعنوان مربی، تیم تراکتورسازی تبریز مقام اول تبریز را کسب نمود.

   

  درسال 1351 تکرار قهرمانی باعث گردید که مجبوبیت این تیم نوپا صد چندان شده و در بازی های این تیم سکو های استادیوم باغشمال مملو از هواداران این تیم گردد.در همین سال آقای بیوک صباغ مسولیت فنی تیم را برعهده داشت و همچنین در صورت احساس نیاز ، به عنوان بازیکن ، تیم را همراهی میکرد.

   

  درسال 1352 تیم تراکتورسازی تبریز بعداز قهرمانی در مسابقات منطقه ای کشور که در تبریز برگزار شد ، با پیروزی بر تیم برق شیراز به مسابقات دسته اول کشور (جام تخت جمشید) راه یافت.

   

  درهمین سال این تیم با قهرمانی سه سال پشت سرهم به عنوان قهرمان کاپ سه ساله را از آن خود نمود. تیم تراکتورسازی تبریز در بازی فینال منطقه ای ، در بازی رفت ، که در شیراز برگزار شد،نتیجه بازی را سه بر یک واگذار نمود، ولی در تبریز با یک بازی ایده آل نتیجه دور رفت را  جبران و در نهایت کار به بازی سوم در تهران کشیده شد.و نهایتاً تیم تراکتورسازی تبریز با گل دقیقه 89 حسنعلی خان گام به جام تخت جمشید راه پیدا کرد.

   

  در سال 1353 تیم تراکتورسازی تبریز با مربیگری محمد بیاتی و سرپرستی صمد پورصمدی اولین حضور خود در جام تخت جمشید را تجربه کرد و در خاتمه جزو سقوط کنندگان به دسته دوم قرار گرفت.

   

  در سال 56-1355 سکان رهبری تیم تراکتورسازی تبریز به استاد حسین فکری سپرده شد که تیم تراکتورسازی تبریز پس از تیم های پاس ، پرسپولیس ،تاج و ملولن به مقام پنجم کشور دست یافت در این بازی ها علاوه بر آقای فروغی آقای یعقوب شارقی نیز استاد فکری را همراهی می کردند.

   

  در فصل57-1356جام ششم  تخت جمشید ، این تیم شاهد شکوفایی بازی کنان بومی بود و مسولین سعی داشتند بیشتر از بازیکنان بومی استفاده نمایند، که با درایت و کاردانی حسین فکری و صمد پور صمدی این کار انجام گرفت و در حالیکه تیم با انجام 7 بازی در رده های بالای جدول بود ،با شروع  انقلاب شکوهمند اسلامی بازی ها بصورت نیمه تمام رها شد  لازم به یاد آوری است که در شکل گیری اساسی تیم از سال 50 تا 58 مرحوم صمد پور صمدی نقش حیاتی و اساسی را ایفا نمود و تاسیسات ورزشی فعلی باشگاه مدیون زحمات بی پایان و شبانه روزی آن مرحوم است.

   

  در سال 58 اولین دوره مسابقات قهرمانی کشور بصورت منتخب استانها در تهران برگزار گردید . تیم تراکتورسازی تبریز در سال 1359 در رقابتهای باشگاهی تبریز به دسته دوم سقوط نمود . در آن موقع باشگاه زیر نظر روابط عمومی اداره می  شد . ولی باگذشت زمان و زحمات بی پایان آقایان هدلیت ماهاباد پور ، مجید سوزنده ، احمد رزمی ، قاسم آهنگر ، این تیم از بد ترین شرایط به اوج رسید و به کمک مردانی چون حسین نورمحمدزاده  ، حسن آذر نیا ، علی رضا نجف لو ویوسف شفیعی تیم شکل واقعی خود را پیدا کرد.

   

  درسال 1360 تیم تراکتورسازی تبریز قهرمان دسته دوم تبریز شد و به دسته ی اول بازگشت در سال های 1361 و1362 این تیم مقام قابله توجهی را کسب ننمود باپایان یافتن این دوره از مسابقات دوران شکوفایی تیم تراکتور سازی تبریز از سال 1363باقهرمانی در باشگاه های تبریز شروع شد ودر سال های 1364 و1365 به مقام های دوم وسوم را به دست آورد.


  در سال 1366 باحمایت های بی دریغ مدیریت باشگاه تلاش ویکدلی بازیکنان تیم تراکتورسازی دوباره به مقام قهرمانی دست یافت .

  تیم تراکتور سازی تبریز باقهرمانی در سال 1367 به لیگ قدس راه پیداکرد ودر سال 1368 بامربیگری حسن آذرنیا وباپیروزی بر ماشین سازی برای سومین سال پیاپی قهرمان استان گردید.

  در سال 1369 آقای کریم پاداش مسولیت باشگاه تراکتورسازی تبریز راعهده دار شد و در این سال پس از تیم ماشین سازی به مقام دوم لیگ استان دست یافت.

  در سال 1370 تیم تراکتورسازی تبریز بامربیگری جواد موسوی نژاد قهرمان سوپرلیگ استان گردید وتوانست جواز ورود به جامع آزادگان رابه دست آورند ودر همین سال بابهره برداری کامل از تاسیسات باشگاه  چارت سازمانی تربیت بدنی تصویب شد وآقای سعید مویدفر به سمت رئیس شورای تربیت بدنیی برگزیده شد.

  پس از این تحولات قدمهای بسیار موثری برای بهبود ورزش بخصوص رشته فوتبال برداشته شد .در پی این تغییر و تحولات آقای واسیلی گوجا از کشور رومانی بعنوان مربی انتخاب گردید و سرپرستی تیم به آقای یعقوب شارقی سپرده شد . واسیلی گوجا ، بعنوان یک مربی اروپایی ، توانست با بهره گیری از امکانات موجود و با تمرینات اصولی و علمی تیم تراکتورسازی تبریز را به یک تیم مطرح در کشور تبدیل نماید .

   

  بتدریج این امکان فراهم شد که بازیکنان صرفاً به تمرینات فوتبال پرداخته و فارغ از مسایل کاری آن را دنبال نمایند ، در حالی که در دوره های قبلی ، بازیکنان که اکثراً در استخدام شرکت بودند، هفته ای سه جلسه و پس از پایان کار اداری در تمرینات شرکت می کردند . بدین ترتیب تیم تراکتورسازی تبریز جزو اولین تیم هایی است که قبل از اینکه مسابقات باشگاهی در ایران بصورت نیمه حرفه ای در آید به صورت تیمی کاملاً حرفه ای  در مسابقات لیگ حضور یافته است.

   

  تیم تراکتورسازی تبریز در سال 1371 به مقام نهم لیگ آزادگان دست یافت ، ولی با تمرینات مستمر (حدود بیست ساعت تمرین در هفته) توانست به لحاظ تاکتیکی و تکنیکی به حدی رشد پیدا نماید که در سال 1372 به عنوان تاکتیک پذیرترین تیم ایران شناخته شود و مقام سوم لیگ را کسب نماید. در این دوره سرپرستی تیم بر عهده صمد رسولی یکی از پیشکسوتان تیم تراکتورسازی تبریز بود.در همین سال آقای کاظم امانمی بعنوان رئیس سازمان  فوتبال مشغول به کار گردید.

   

  درسال 1373 ایوان دیمیترو رومانیایی به جای واسیلی گوجا سرمربی تیم تراکتورسازی گردید و در مسابقات لیگ آزادگان نتوانست به نتایج قابل قبولی دست یابد.ودر نهایت به دسته دوم سقوط نمود . در همین سال در بازی های جام حذفی تیم تراکتورسازی تبریز بعد از بهمن تهران نایب قهرمان جام حذفی کشور گردید.

   

  سال 1374 تیم تراکتورسازی با واسیلی گوجا به موفقیتهای دیگری دست یافت . این تیم باصعود به لیگ آزادگان در مسابقات جامع میلز هندوستان بعنوان نماینده ی ایران شرکت نمود و توانست مقام قهرمانی این دوره از مسابقات هندوستان را به ایران ارمغان بیاورد .

   

  در سال 1375 واسیل گوجا جای خود را به محمد حسین ضیلیی داد که در نهایت تلاش مربیان وبازیکنا ن این تیم نتیجه ای بهتر از رده ی یاز دهم به دست نیاورد .


title: آشنايي با ورزش تنيس روي ميز(پينگ پنگ)
text:
  آشنايي با ورزش تنيس روي ميز(پينگ پنگ)

   


  شکل کوچکي از تنيس را ارائه کردند که روي ميز انجام مي شد و به تنيس روي ميز يا پينگ پنگ معروف شد.

   
  پيشينه

   

  زادگاه اين ورزش انگلستان است. در سال هاي 1890-1880 شاهزادگان انگليسي براي فرار از آفتاب سوزان، به فکر انجام ورزشي افتادند که علاوه بر تحرک بتوان آن را در زير سقف اجرا کرد. بنابراين شکل کوچکي از تنيس را ارائه کردند که روي ميز انجام مي شد و به تنيس روي ميز يا پينگ پنگ معروف شد.

   

  چگونگي بازي

   

  فرد آغاز کننده، با استفاده از راکت بايد به گونه اي به توپ ضربه بزند که ابتدا توپ به نيمه ي زمين خود و پس از عبور از روي تور، به نيمه ي زمين فرد مقابل برخورد کند. در ضربه هاي بعدي توپ بايد فقط در نيمه ي زمين طرف مقابل به زمين بخورد.

   

  ترتيب بازي

   

  اين ورزش مي تواند به صورت انفرادي ( تک به تک ) يا گروهي ( دو به دو ) انجام شود. در بازي هاي انفرادي، زننده سرويس، يک سرويس صحيح را اجرا مي کند. سپس گيرنده ي سرويس يک برگشت صحيح را اجرا مي کند و به همين ترتيب زننده و گيرنده به طور متناوب به توپ ضربه مي زنند.

   

  در بازي هاي دو نفره، ابتدا زننده سرويس، يک سرويس صحيح را اجرا مي کند. سپس گيرنده ي سرويس توپ را برگشت داده، بعد، هم بازي زننده ي سرويس يک برگشت صحيح انجام مي دهد. پس از آن نفر دوم گيرنده ي سرويس، توپ را بر مي گرداند. به اين ترتيب هر بازيکن به نوبت و به طور متوالي به توپ ضربه مي زند تا يک نفر خطا کرده، طرف مقابل امتياز کسب کند.

   

  سرويس درست

   

  در آغاز يک سرويس، توپ بايد بدون حرکت روي کف دست آزاد زننده سرويس قرار داشته باشد. دست بازي، دستي است که راکت را مي گيرد و دست آزاد، دستي است که راکت نمي گيرد. سپس زننده سرويس توپ را تقريباً با حالت عمودي و به سمت بالا بدون چرخش پرتاب خواهد کرد؛ به صورتي که توپ پس از رها شدن حداقل 16 سانتي متر بالا بيايد.

   

  زماني که توپ پايين آمد، زننده سرويس به نحوي ضربه مي زند که توپ ابتدا با زمين خود و سپس بعد از عبور از روي تور مستقيماً با زمين حريف برخورد کند.

   

  توپ بايد کروي شکل و قطر آن 40 ميلي متر باشد. وزن توپ 2/7 گرم است. جنس توپ از سلولوئيد يا مواد پلاستيکي مشابه و رنگ آن سفيد مات يا نارنجي مات و بدون انعکاس نور است.

   

  در بازي هاي دو نفره ابتدا توپ بايد به نيمه سمت راست زمين زننده سرويس و گيرنده ي سرويس برخورد کند. بازيکن بايد طوري سرويس بزند که داور يک کمک او قادر به مشاهده ي رعايت مقررات صحيح از جانب او باشند.

   

  هر مسابقه ي تنيس روي ميز يک داور و يک کمک داور دارد که کمک داور در زمان تصميم گيري هاي ويژه به داور کمک مي کند.

   

  گيم

   

  بازي از پنج گيم يازده امتيازي تشکيل مي شود. هر بازيکن يا زوجي که زودتر به امتياز 11 دست يابد، برنده گيم خواهد بود، مگر آن که به امتياز مساوي 10 دست يابند. در اين صورت برنده، بازيکن يا زوجي خواهد بود که دو امتياز پي در پي بيش تر از حريف خود کسب کند.

   

  امتياز

   

  در موارد زير بازيکن يک امتياز کسب مي کند:

   

  - اگر حريف او نتواند يک سرويس صحيح اجرا کند.

   

  - اگر حريف او نتواند يک برگشت صحيح اجرا کند.

   

  - اگر حريف مانعي غير از راکت بر سر راه توپ ايجاد کند.

   

  - اگر حريف دو مرتبه ي متوالي به توپ ضربه بزند.

   

  - اگر بدن بازيکن به ميز ( سطح بازي ) بر خورد کند؛ به طوري که ميز را حرکت دهد.

   

  - اگر بدن بازيکن با تور برخورد کند.

   

  - اگر دست آزاد بازيکن به ميز ( سطح بازي ) برخورد کند.

   

  - در مسابقه هاي دو نفره اگر بازي کنان خارج از نوبتي که اولين زننده ي توپ و اولين گيرنده ي توپ تعيين شده است به توپ ضربه وارد کنند.

   

  ميز

   

  سطح روي ميز که سطح بازي ناميده مي شود، بايد به صورت مستطيل بوده، طول آن 2/74 متر و عرض آن 1/52 متر باشد. ارتفاع پايه هاي ميز بايد 76 سانتي متر باشد. سطح بازي بايد داراي رنگي يک نواخت و به صورت تيره و مات و بدون بازتاب نور باشد. خط سفيد کناره ي ميز به عرض 2 سانتي متر موازي با طول ميز و خط سفيد انتهايي به عرض 2 سانتي متر موازي عرض ميز کشيده مي شود. سطح بازي با يک تور عمودي به دو قسمت مساوي تقسيم مي شود. هر زمين با يک خط مياني سفيد به عرض 3 ميلي متر، به دو قسمت مساوي به نام « نيم زمين » تقسيم مي شود.

   

  مجموعه ي تور

   

  مجموعه ي تور شامل تور، ضمائم آن، پايه ها و گيرنده هايي است که مجموعه اي تور به ميز متصل مي کند. تور بايد با طنابي که طرفين آن به دو پايه ي عمودي به ارتفاع 15/25 سانتي متر بسته شده متصل شود. ارتفاع تور از سطح ميز بايد 15/25 سانتي متر باشد.

   

  توپ

   

  توپ بايد کروي شکل و قطر آن 40 ميلي متر باشد. وزن توپ 2/7 گرم است. جنس توپ از سلولوئيد يا مواد پلاستيکي مشابه و رنگ آن سفيد مات يا نارنجي مات و بدون انعکاس نور است.

   

  راکت

   

  راکت نمي تواند به هر شکل، اندازه و وزن مورد استفاده قرار بگيرد. تيغه و سطح آن بايد صاف و محکم باشد. چوب راکت ( تيغه ) بايد از چوب طبيعي باشد. براي استحکام تيغه ي راکت از موادي مانند الياف کربن، الياف شيشه يا کاغذ فشرده استفاده مي کنند. سطح راکت بايد يک نواخت بوده و داراي ضخامت يکساني باشد. يک طرف راکت به رنگ قرمز روشن و مات و طرف ديگر آن سياه و بدون انعکاس نور باشد. هر طرف تيغه يا چوب راکت که براي ضربه زدن به توپ مورد استفاده قرار مي گيرد بايد از جنس لاستيک معمولي آج دار باشد. لاستيک آج دار معمولي عبارت است از يک لاستيک بدون منفذ از نوع طبيعي يا مصنوعي که آج هاي آن به طور يکنواخت قرار گرفته اند.

  منبع:  تبيان

   


title: مروری بر قوانین فوتبال دستی
text:
  مروری بر قوانین فوتبال دستی

    
   

  احتمالا بعد از این که این قواعد را بخوانید و با خطاهای این بازی آشنا شوید، تصمیم می گیرید که قانونی بازی نکنید! اما توصیه ما به شما این است که با توجه به این که استان خراسان رضوی به تازگی شروع به استعدادیابی در این زمینه کرده است تا می توانید با قواعد این بازی به درستی آشنا شوید تا شاید در «مسابقات قهرمانی استان»* که ۱۷ بهمن ماه برگزار خواهد شد قهرمان شوید. جزوه هایی چند ده صفحه ای درباره قوانین ریز و درشت این بازی نوشته شده است که برای شرکت در مسابقات جهانی باید حتما و حتما رعایت شود، اما در این جا به پایه ای ترین و مهم ترین این قوانین اشاره می کنیم. لطفا قبل از شروع فعالیت در این رشته حتما این قوانین را مطالعه کنید تا بازی به صورت اشتباه برای تان عادت نشود که بعد بگویید: «ترک عادت موجب مرض است». در پایان این را بدانید که قوانین این بازی تا حدودی شبیه به فوتبال پایی است!

   

  بازیکنان باید با لباس و کفش ورزشی مناسب در مسابقات شرکت کنند. پس با شلوار لی یا کفش پاشنه بلند مسابقه تان را شروع نکنید!

   

  در ابتدای مسابقه برای مشخص شدن این که چه کسی بازی را شروع کند از سکه استفاده می شود.

   

  کسی که برای اولین بار یا بعد از گل خوردن بخواهد بازی را شروع کند توپ را جلو پای بازیکن وسط قرار می دهد و با صدای بلند به حریف اعلام آمادگی می کند. تا زمانی که حریف اعلام آمادگی نکرده است نمی توان بازی را شروع کرد. حتما در شروع بازی باید توپ بین دو آدمک میانی به حرکت دربیاید و بعد از یک مکث کوتاه ضربه زده شود. پس بی خیال اصل غافل گیری در ابتدای مسابقه شوید.

   

  نکته مهم: از این به بعد جریمه حرکات اشتباه اعلام خطا خواهد بود. درباره نحوه اجرای خطا هم باید بدانید که هر سه خطایی که یک تیم مرتکب شود یک ضربه پنالتی به حریفش تقدیم خواهد شد! توپ بر روی نقطه پنالتی که کنار مهاجم وسط قرار دارد، کاشته می شود و توسط مهاجمان زده می شود.

   

  صحبت کردن در حین بازی خطا محسوب می شود. نکته جالب تر این است که حتی نفس کشیدن با شدت و یا نچ نچ کردن هم خطا محسوب می شود. زمانی که تیمی به گل رسید می تواند خوشحالی از خود بروز دهد، ولی در حین بازی باید سکوت را رعایت کند.

   

  ضربه زدن به میز و لرزاندن آن در حین بازی خطا محسوب می شود. همیشه دو داور در طرفین میز می ایستند و انگشت شست خود را بر روی میز قرار می دهد. اگر لرزشی را احساس کند به تیم خاطی اخطار خواهد داد. حواس تان باشد اخطارهای تان سه تا نشود!

   

  هر تیم بعد از زدن گل، باید شمارنده کنار زمینش را یکی افزایش دهد. حال اگر بر اثر جوگیری یا آلزایمر فراموش کنند این کار را انجام دهند و بازی را شروع کنند گل آن ها پرپر خواهد شد و برای زدن آن دوباره باید تلاش کنند!

   

  اگر توپی وارد دروازه شود اما به علت شدت زیاد ضربه زننده، توپ به داخل زمین برگردد گل محسوب می شود و بازی متوقف خواهد شد.

   

  چرخاندن میله بیش از یک دور یعنی ۳۶۰ درجه خطا محسوب می شود. پس دسته را بین دو دست تان نگیرید و همین جوری بچرخانید تا شانس به شما رو بیاورد و توپ و دروازه بان و دروازه را به هم بدوزید !

   

  زمانی که توپ زیر میله ۲ یا ۳ آدمکی است، بازیکن ۱۵ ثانیه فرصت دارد تا ضربه بزند در غیر این صورت خطا اتفاق خواهد افتاد. این زمان برای میله ۵ آدمکی ۱۰ ثانیه است. اگر توپ در زیر پای بازیکن شما باشد و حریف تان میله اش را الکی به کناره های زمین بکوبد زمانی که به شما فرصت داده شده است دوباره از اول شروع خواهد شد و شما ۱۰ یا ۱۵ ثانیه فرصت خواهید داشت. پس تا می توانید اعصاب حریف تان را برهم بزنید.

   

  به توپی که بین دو بازیکن به صورتی قرار بگیرد که هیچ کدام نتوانند به آن ضربه بزنند توپ مرده می گویند. توپ مرده در هر قسمت از زمین متعلق به بازیکنی است که توپ به دروازه بان او نزدیک تر است. توپ را برمی دارد و بازی را از زیر میله دو آدمکی شروع می کند. حالا اگر توپ دقیقا در وسط زمین مرد! توپ متعلق به تیمی است که آخرین گل را خورده است.

   

  اگر بر اثر شدت ضربه توپ از زمین خارج شود اوت اتفاق افتاده است و تیم حریف بازی را از زیر میله دو آدمکی اش شروع می کند.

   

  زمانی که توپ در زیر پای بازیکن تان قرار دارد نباید دست تان را از روی میله بردارید و اگر این اتفاق افتاد نمی توانید از اصل غافل گیری استفاده کنید! یعنی باید حداقل بین دو بازیکن پاس کاری کنید و بعد ضربه تان را بزنید.

   

  این را بدانید که هم چون تمام رشته های ورزشی، اشتباهات داوری جزو بازی می باشد و در صورت این اتفاق باز هم مثل تمام رشته های ورزشی باید احترام داور حفظ شود! حالا اگر دوست نداشتید حفظ کنید جریمه شما در مرحله اول، اعلام برد به نفع حریف تان و در مرحله دوم جریمه نقدی و در مرحله سوم محرومیت شما و تیم تان از مسابقات خواهد بود. حالا باز با داورها شوخی کنید!

  منبع:روزنامه خراسان

   


title: هنر رزمی سوباک دو
text:
   هنر رزمی سوباک دو

   


  سوباک دو چیست؟هنر رزمی سوباک دو با سابقه ای کهن و اززمان سلسله سیلا 936 قبل از میلاد در کشور کره بسط و گسترش یافت .در سال 1945 استاد بزرگ هوانگ کی این هنر را به صورت نوین در کره بنیان نهاد . استاد مصطفی محمودی تنها نماینده سوباک دودر ایران در سال 1995 در پنجاهمین سالگرد مودوک کوان این هنر رزمی را زیر نظر استاد بزرگ هوانگ کی آموزش دیده و در بهمن ماه 1389 مجوز فعالیت سراسری در ایران را زیر نظر کمیته ورزشهای رزمی کره ای فدراسیون ورزشهای رزمی دریافت نموده است.

   

  پنج ارزش در سوباک دو شامل : تاریخ و سنت ، فلسفه ، انضباط ، احترام ، تکنیک می باشد.که با توجه به فلسفه وجودی سوباک دو تمرینات در این هنر رزمی تدوین شده است.

   

  تمرینات پایه ، هبانگ ( فرم ) ، تمرینات مبارزات قرار دادی ، دفاع شخصی ، مبارزات آزاد و کنترلی ، شکستن اجسام سخت ، حرکات تنفسی .

   

  در سوباک دو با توجه به گستر دگی تمرینات این فرصت وجود دارد که هنر جویان در بخشهایی که استعداد و علاقه دارند بتوانند فعالیت نمایند.

   

  درجات در سوباک دو : سیستم درجه بندی در سوباک دو به دو شکل گاپ و دان می باشد که شامل ده گاپ و هشت دان است . ده گاپ شامل چهار کمربند سفید ، نارنجی ، سبز ، قرمز می باشد که به ترتیب نشان دهنده کامل شدن هنر جو طی مدت آموزش است . دان یک تا سه کمربند سورمه ای و دان چهار به بالا کمر بند سورمه ای با نوار قرمز در وسط .

   

  سورمه ای به جای مشکی . مشکی یا سیاه نشان دهنده تکامل و کامل شدن شخص است اما در سوباک دو اعتقاد بر این است که هنر جو در هر زمان نیاز به آموزش دارد و هیچگاه کامل نخواهد شد حتی در بالاترین درجات پس رنگ مورد استفاده در سطح دان سورمه ای است .

   

  قوانین مسابقات در سوباک دو : مبارزات به دو شیوه کنترلی و آزاد برگزار می گردد.نمایشهای انفرادی و تیمی شامل هیانگ ها ، دفاع شخصی ، شکستن اجسام سخت . هیانگ ( فرم ) به صورت انفرادی و تیمی برگزار می گردد. در مبارزات کنترلی از لوازم حفاظتی همچون کلاه با گارد صورت ، دستکش ، ساعد بند ، ساق بند ، رو پایی و کاپ استفاده می شود .لباس (توبوک) در سوباک دو به صورت یقه باز کاراته ای با نوار رنگی به رنگ کمربند در دور یقه ، آستین ها و پایین لباس استفاده می شود.

   

  مبارزات در یک تایم سه دقیقه انجام می شود در صورت تساوی یک تایم دو دقیقه در صورت تساوی یک تایم یک دقیقه و باز هم در صورت تساوی شکستن اجسام سخت و در آخر وزن کشی ، برنده را مشخص می کند .

   

  نکنه حائز اهمیت اینکه در سوباک دو به هیچ عنوان برنده و یا بازنده بودن مطرح نیست و به همین دلیل در تمامی مسابقات روح برادری و کمک به یک دیگر فراوان دیده می شود.

   

  استاد بزرگ هوانگ کی در سال 2002 دار فانی را وداع گفت و بعد از ایشان کوان جانگ نیم هوانگ مسئولیت این سبک را به عهده گرفته است . و برای ترویج این هنر رزمی می کوشدتا سال 1979 فشارهای سیاسی زیادی بر مودوک کوان وارد شد و فضای دشواری برای ادامه فعالیت فراهم نمود و به همین منظور استاد تصمیم به عزیمت به خارج از کره و ترویج هنر رزمی در سراسر جهان شد و در ایالات متحده، یونان، انگلستان ، فرانسه، بلژیک، آلمان، ایتالیا، سوئیس، هلند، پورتوریکو، آرژانتین ، مالزی، برونئی ، استرالیا ،ایران و.... این هنر را گسترش داد.

   

  پس از تشکیل بزرگترین سازمان رزمی در کره که بسیاری از مکتب ها در ان قرار گرفتند ، و سیستم تکواندو را نشکیل دادند، استاد هوانگ کی با توجه به این موضوع که معیارهای نا عادلانه ای برای مودوک کوان در نظر گرفته شده است از حضور در این سیستم خودداری نمود به همین جهت دولت کره مجوز مودوک کوان را لغو نمود اما استاد هوانگ کی پرونده را به دیوان عالی کشور کره برد و در سال 1966 برنده پرونده شناخته شد و در نتیجه سازمان سو باک دو مو دوک کوان را تشکیل داد.

   

  از سال 1960 تا 1961 مو دوک کوان 8 خبر نامه متوالی را منتشر ساخت .که نشان از قدرت مو دوک کوان قبل از کودتای نظامی در کره می باشد .

   

  بهبود روابط انسانی از طریق هنر رزمی سوباک دو جزء جدایی ناپذیر این هنر رزمی است .

   

  در سال 1960 انجمن کره ای سو باک دو رسما در دولت کره به عنوان هنر رزمی سنتی کره ای ثبت شد .و در سال بعد مو دوک کوان و فلسفه وجودی آن برای اولین بار به رسمیت شناخته شد .

   

  سو باک شامل استفاده تکنیک های قابل توجه دست و رقص دست در سیستم سخت و نرم می باشد.

   

  با به دست آوردن کتاب مویی دو بو تونگ جی و مطالعه آن وی روح تازه ای به سو باک داد و مشغول به توسعه سو باک شد.

   

  در سال 1947 نام این هنر را به تانگ سو دو تغییر داد.مو دوک کوان یکی از 5 سبک اصلی هنر های رزمی کره ای است . وی در ابتدا هنر رزمی خود را هوا سو دو هنر دست و گل نامید . که با توجه به عدم شناخت عمومی نتوانست شاگردان زیادی جمع آوری کند.بعد از پایان جنگ جهانی دوم و در 9 نوامبر 1945 مو دوک کوان را بنیان نهاد.او یک سال زیر نظر استاد یانگ هنر رزمی آموخت و بعنوان شاگرد ارشد به کره بازگشت با توجه به اشغال کره توسط ژاپن وی مجوز ادامه فعالیت رزمی را نداشت .

   

  وی در سال 1939 در راه اهن چو کار میکرد و با توجه به اجازه استفاده از کتابخانه وی مشغول مطالعه فلسفه کاراته اوکیناوا شد .در طول چند سال و ی مشغول تکمیل و بلوغ خود در زمینه هنرهای رزمی شد.پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان در سال 1935 ، کوان جانگ نیم در راه اهن منچوری مشغول کار شد ، در سال بعد وی به یک استاد چینی به نام یانگ معرفی شد . شکل گیری این هنر رزمی فرایند ساده ای نبود . در سال 1921 زمانی که استاد 7 ساله بود شاهد اعدام تعدادی از اساتید هنر رزمی در کره بود .در آن زمان تعدادی از اساتید هنر رمی حدود 7 یا 8 نفر توانستند از زندان فرار کنند و هوانگ کی هنر رزمی را از یکی از این افراد فرا گرفت.مو دوک کوان به معنای واقعی مدرسه تقوا و پرهیزکاری و هنر رزمی است. این هنر رزمی در سال 1945 توسط کوان جانگ نیم هوانگ کی بنا نهاده شد.

   

  سوباک دو به معنی واقعی یک هنر رزمی است چرا که با بهره گیری از سیستمهای سخت و نرم تمرینات خود را به گونه ای طراحی نموده که افراد از خرد سالی تا کهن سالی با توجه به شرایط جسمانی خود به تمرین بپردازد.

  منبع:سایت مرکزسوباک دو ایران


title: بفرمایید پینت بال!
text:
  بفرمایید پینت بال!


   

  ورزش هایی که اصطلاحا «بال» دارند عموما از دسته ورزش هایی هستند که از درجه هیجان بالایی برخوردارند. ورزش هایی از قبیل: فوتبال، والیبال، بسکتبال، بیس بال و البته پینت بال! در این میان پینت بال نام ورزشی است که شاید علی رغم این که اسم اش را جایی شنیده اید اما تاکنون تجربه انجام این ورزش را نداشته اید. بعد از آن که بهانه سالگرد تولد جیم ما را به زمین پینت بال مشهد کشاند و هوس مان گرفت دست و پنجه ای با بروبچه های تیم پینت بال مشهد نرم کنیم، تصمیم گرفتیم شما را بیشتر با این ورزش جذاب و مهیج آشنا کنیم. خدا را چه دیدید شاید جشن سالگرد سال آینده جیم (اگر زنده بودیم و عمری باقی بود) جدالی نفس گیر باشد میان دارو دسته جیمی ها با مخاطبین عزیزتر از جان! البته مشروح گزارش مسابقه هیجان انگیز تیم جیم با مردان حرفه ای «امرتات» را با قلم سعید برند در صفحه بعد خواهید خواند. اکنون برای آشنایی بیشتر با این ورزش مهیج شما را به خواندن این مطلب دعوت می کنیم!

   

  ● پینت بال یا شطرنج زنده!

   

  در یکی از زیباترین تعابیری که از ورزش پینت بال آمده است، گفته اند: «پینت بال، همان شطرنج زنده است!» بازی مهیجی که در تولید بالای آدرنالین خون نقش به سزایی دارد. این را مایی می گوییم که قریب به ۳۶ ثانیه زیر حملات مرگبار تیم حرفه ای پینت بال مشهد دوام آوردیم و توانستیم در نهایت با پرچم سفید جان سالم از میدان نبرد به در بریم. اما اگر بخواهیم خودمانی پینت بال را برایتان تعریف کنیم باید بگوییم پینت بال در فارسی معادل همان تیراندازی یا در اینجا «رنگ اندازی» است. اما این که چرا این ورزش را شطرنج زنده می نامند شاید اگر به جای ما در میدان مسابقه بودید بهتر متوجه می شدید. ورزش پینت بال درست شبیه یک میدان جنگ واقعی است. در این ورزش ۲ گروه می بایست با اسلحه های تا دندان مسلحی که به آن ها «مارکر» می گویند و با توپ های رنگی ژلاتینی که در مخزن مارکرها جا خوش کرده اند، به جان یکدیگر بیفتند. استراتژی های مختلفی برای این بازی طراحی شده است که شاید همین مسئله سبب نامگذاری پینت بال به نام شطرنج زنده شده است. پینت بالیست ها در این ورزش از قوانین و استراتژی های متفاوتی تبعیت می کنند. ۴ سناریوی تعریف شده در پینت بال جهان، برای پایان این بازی عبارتند از: تسخیر پرچم، حذف کامل بازیکنان تیم حریف، دفاع یا حمله به یک نقطه خاص و یا منطقه، یا گرفتن اشیاء مهم پنهان در منطقه بازی. البته برو بچه های جیم در دیدار تدارکاتی با حریف قدرتمند حرفه ای شان، شیوه دوم را پذیرفتند و به همین خاطر بود که در ۳۶ ثانیه توسط دشمن رنگ باران شدند و مجبور شدند با نشان دادن پرچم سفید میدان مسابقه را به مقصد منزل ترک کنند! هم چنین زمان این بازی بسته به نوع بازی می تواند از چند ثانیه تا چند ساعت و حتی چند روز به طول انجامد.

   

  ● پینتی ها از کجا آمدند؟!

   

  پینت بال برای اولین بار از کجا وارد سرزمین آریایی ها شد؟ شاید این سوال کلیدی باشد که بسیاری از شما خوانندگان گرامی به شنیدن و یا خواندن پاسخ آن در این جریده مشتاق باشید. حقیقت این است بر اساس یکی از روایات معتبر اولین بار پینتی ها در سال ۱۳۸۲ وارد ایران شدند. این بازی آن زمان در قالب لیگ های غیرحرفه ای در ایران برگزار می شد تا این که در سال ۱۳۸۷ اولین لیگ معتبر ایران در ورزش پینت بال فعالیت خودش را آغاز کرد و ظرف مدت کوتاهی این ورزش در کشور گسترش پیدا کرد. اما خاستگاه این ورزش آمریکاست. برای اولین بار در سال ۱۹۸۱ در «نیوهمشایر» آمریکا این ورزش پای به عرصه وجود گذاشت و شاید به همین خاطر بود که بعدها دولتمردان آمریکا این ورزش را راهی برای تست فنون نظامی و استراتژی های رزم ارتش خود دانستند. تمرینی که شاید در نگاه اول ورزشی برای بالا بردن هیجان بود اما در نگاهی کلان تر، آزمایش فنون استراتژیک و کلاسیک رزم به شمار می آمد.

   

  ● توپ مهم ترین وسیله هر بازی «بال» دار!

   

  راستش را بخواهید وقتی اهالی ساختمان جیم برای نبرد با تیم حرفه ای پینت بال راهی میدان شدیم حتی فکرش را هم نمی کردیم قرار باشد بعد از دوران مقدس خدمت سربازی باری دیگر اسلحه به دست شویم و به جان یکدیگر بیفتیم! وقتی با ابزار و ادوات این بازی به صورت رسمی در میدان مسابقه آشنا شدیم تازه فهمیدیم راه بازگشتی نیست! همان طور که از اسم این ورزش هم پیداست یحتمل بود توپ نقش اساسی در این بازی ایفا کند اما این بار نه توپ فوتبال یا والیبال، بلکه توپ های ژلاتینی که در مخزن مارکر گذاشته می شد تا به سوی هدف که همان یار تیم مقابل بود، شلیک شود. مارکر یا همان تفنگ این بازی به همراه تیرها یا توپ های ژلاتینی و ماسک های محافظ مهم ترین ابزار پینت بال به شمار می روند.

   

  ● پینت بالیست ها به بهشت می روند!

   

  این که چطور می توانید پینت بال بازی کنید شاید چندان در مجال این نگاره نباشد تا درباره آن با شما سخن بگوییم اما مختصری در مورد این مسئله با هم صحبت می کنیم. پینت بال با پتانسیل بی نهایت بودن قوانین و تنوع بازی می شود. همیشه قبل از بازی، قوانین تعریف می شوند. مهم ترین قانون بازی این است که بازیکنان اهداف خاصی را انجام دهند بدون این که بوسیله توپ ها مورد هدف قرار گیرند. هنگامی که بازیکنی مورد هدف قرار می گیرد بوسیله توپ باید تفنگش را بالا گرفته که به معنی بازی است و باید میدان بازی را ترک گوید یا به منطقه شروع عملیات باز گردد. خدا را چه دیدید شاید به زودی هوس مان گرفت مسابقات لیگ جهانی پینت بال جیم را با حضور شما خوانندگان عزیز برگزار کنیم. به امید آن روز...

   

  ● گپ وگفتی با تنها باشگاه دار فعال پینت بال در مشهد

   

  نگاه مان را به پینتی ها عوض کنیم!

   

  وجود تنها باشگاه فعال پینت بال در مشهد ما را وسوسه کرد تا به سراغ مدیر مجموعه برویم تا ببینیم با چه انگیزه هایی تنها باشگاه پینت بال در مشهد را راه اندازی کرده اند. مهدی شرفی یکی از ۳ شریکی است که با کمک همدیگر باشگاه پینت بال مشهد را در ۲ راهی طرقبه شاندیز راه اندازی کرده اند. شرفی در گفت و گویی کوتاه با جیم از ریز و درشت باشگاه داری پینت بال در مشهد می گوید.

   

  ● چند سال است این مجموعه را راه اندازی کرده اید؟

   

  حدود ۲ سال پیش این مجموعه را راه اندازی کرده ایم و مالک خصوصی این باشگاه پینت بال محسوب می شویم.

   

  این رشته زیر نظر کدام فدراسیون است؟

   

  ما زیر نظر فدراسیون ورزش های همگانی هستیم.

   

  از لحاظ امکانات و تجهیزات این مجموعه در چه سطحی است؟

   

  سعی کرده ایم امکانات این مجموعه را طی ۲ سال اخیر با استانداردهای جهانی تطبیق دهیم و ابزاری از قبیل اسلحه، لباس، ماسک و سنگرها را بر اساس موجودیت های جهانی خریداری کنیم.

   

  ولی به نظر می رسد ابعاد زمین پینت بال با استانداردهای جهانی همخوانی نداشته باشد؟

   

  درست است. این زمین با ابعاد استاندارد پینت بال تفریحی در جهان یکی است. ابعاد ۳۸ در ۴۶. اما ابعاد استاندارد مسابقه ای جهانی کمی بزرگ تر از این است.

   

  آیا از تیم پینت بال مشهد حمایت می کنید؟

   

  بله ما اسپانسر این تیم هستیم و در مسابقات آتی لیگ ایران نیز با نام باشگاه تیم را به مسابقات اعزام می کنیم.

   

  هزینه یک فصل حضور تیم در مسابقات لیگ کشور چه قدر است؟

   

  خب یکسری وسایل از قبیل اسلحه، لباس و ماسک را بازیکنان حرفه ای خودشان دارند، اسپانسر هزینه های دیگر را متقبل می شود. ولی فکر می کنم چیزی حدود ۴، ۵ میلیون هزینه می شود.

   

  این رشته ورزشی چه قدر در کشور جا افتاده است؟

   

  در مشهد جا نیفتاده است اما در تهران استقبال خوبی شده است.

   

  برای شما که مالک خصوصی هستید این باشگاه سودآوری داشته است؟

   

  نه متاسفانه. آن طور که فکر می کردیم نبوده است.

   

  و صحبت پایانی...

   

  امیدواریم مسئولان ورزش استان به این رشته هم چون سایر رشته های ورزشی توجه کنند و فکر نکنند پینت بال فقط یک سرگرمی و بازی است.

  منبع: khorasannews.com

   


title: یوگا شناسی
text:
  یوگا شناسی


   

  احتمالا با یوگا آشنا هستید؛ تمرین های تنفسی و کششی که از هند منشاء گرفته است. یوگا در حال حاضر به بخشی از سایر تمرین ها برای تناسب اندام مانند دویدن روزانه یا انجام تمرین های هوازی تبدیل شده است...

   

  یک نظرخواهی اخیر نشان می دهد ۱۵ میلیون آمریکایی یوگا انجام می دهند و ۳۵ میلیون نفر دیگر قصد امتحان آن را در طول سال دارند.

   

  یوگا در شکل سنتی آن با عقاید مذهبی هندو همراه بود. کلمه «یوگا» در زبان سانسکریت به معنای «اتحاد» است که احتمالا به اتحاد بدن و ذهن اشاره دارد، اما یوگایی که در کشورهای غربی مانند آمریکا رواج پیدا کرده است، جنبه مذهبی ندارد. البته بسیاری از کلاس های یوگا هنوز با یک مراقبه کوتاه مدت آغاز می شوند. مربی به افراد کلاس می گوید نفس های عمیق بکشند و افکاری که در سرشان جریان دارد، نادیده بگیرند و روی تنفسشان متمرکز شوند.

   

  بخش جسمی یوگا شامل قرارگرفتن در وضعیت های معین بدنی برای ایجاد کشش و تقویت قدرت عضلات است که میزان سختی آنها تفاوت دارد. در برخی از سبک های یوگا، وضعیت های بدنی طوری طراحی شده اند که به اصطلاح عرقتان را دربیاورند و شما را به فعالیت شدید وادارند. سبک های دیگر حتی شما را به نفس نفس هم نمی اندازند. حتی مربیان سخت ترین سبک های یوگا شما را تشویق می کنند «به بدنتان گوش دهید» و از وضعیت های بدنی که فشار زیادی بر شما می آورد، پرهیز کنید و قبل از شروع کلاس، هر بیماری و مشکل پزشکی ای که دارید، به مربی تان بگویید.

   

  ● منافع بهداشتی یوگا

   

  طرفداران یوگا می گویند این تمرین ها استرس را کاهش می دهند و با کاهش استرس ممکن است بهتر بخوابید، فشار خونتان پایین بیاید و فواید بهداشتی گوناگونی داشته باشد. آنها معتقدند یوگا راه خوبی برای افزایش قدرت و انعطاف پذیری عضلات است. این ادعاها به طورکامل در کارآزمایی هایی های بالینی بررسی نشده است اما به نظر نمی رسد غیرمنطقی باشد. بسیاری از انواع تمرین های ورزشی استرس را کاهش می دهند، پس چرا یوگا این گونه نباشد؟

   

  اما اینکه یوگا درمان موثری برای بیماری های خاصی مانند کمردرد هم است یا نه، سوال متفاوتی است. یک بررسی که نتایج آن چند سال پیش در نشریه انجمن پزشکی آمریکا (JAMA) منتشر شد، نشان داد تمرین های یوگا می تواند به افراد مبتلا به «نشانگان تونل مچی» کمک کند.

   

  در حال حاضر مرکز ملی پزشکی مکمل و جایگزین آمریکا از کارآزمایی های بالینی درباره تاثیر یوگا روی چند بیماری از جمله کمردرد، ام اس، بی خوابی و بیماری انسدادی مزمن ریه حمایت می کند.

   

  ● یوگا به چه کسانی توصیه نمی شود؟

   

  افراد دچار مشکلات مفصلی ناشی از ابتلا به برخی از بیماری های بافت همبند مانند «نشانگان مارفان» نباید یوگا انجام دهند زیرا کشش زیاد حین تمرین های یوگا مشکل های مفصلی را تشدید می کند. برای مبتلایان به این بیماری ، پیاده روی، تای چی و شنا مناسب تر است. به طورکلی درد مفصل نشانه ای است که باید به آن توجه کرد. اگر هنگام تمرین های یوگا مفصل زانو یا رانتان صدا می کند یا درد می گیرد، بهتر است فعالیت جسمی دیگری انتخاب کنید.

   

  ● هاتها یوگا

   

  هاتها یوگا شامل رایج ترین وضعیت های قرارگیری بدن در یوگا است. شکل های متنوعی از هر یک از این وضعیت ها ایجاد شده و ممکن است آمیزه های گوناگونی از سبک ها با عنوان «هاتها یوگا» یا «یوگای مبتدیان» آموزش داده شود. شش وضعیت بدنی ساده در یوگا در زیر معرفی می شود.

   

  ۱) یوگای قدرت

   

  این سبک پرطرفدار یوگا براساس روش قدیمی تری است که «اوشتان گا» نامیده می شود و گاهی در کلاس های یوگا هم به این نام خوانده می شود. لازم نیست برای مدتی طولانی در وضعیت هایی مانند نمونه ای که در شکل ۱ نشان داده شده باقی بمانید، می توانید با سرعت وضعیت بدنی تان را تغییر دهید تا ضربان قلبتان افزایش یابد. هدف قراردهی بدن در وضعیت های بدنی این سبک یوگا مانند بالا نگه داشتن بدن در وضعیتی مانند شنا رفتن، افزایش قدرت و استقامت است. این سبک یوگا غربی شده ترین سبک یوگاست و برای افرادی طراحی شده که می خواهند فعالیت جسمی سختی انجام دهند. افرادی که تازه فعالیت ورزشی را شروع کرده اند و آمادگی بدنی ندارند، بهتر است این سبک یوگا را انجام ندهند.

   

  ۲) یوگای کریوه پاه لائو

   

  این سبک یوگا تاکید بیشتری بر مراقبه دارد. کلاس ها معمولا با متمرکزشدن بر تنفس آغاز می شوند و بعد تمرین های کششی و قراردادن بدن در وضعیت های گوناگون انجام می شود. در این سبک یوگا وضعیت های بدنی با توالی سریعی تغییر داده می شود، بنابراین به نفس نفس می افتید و شکلی از ورزش هوازی را انجام خواهید داد. در انتهای هر جلسه به مراقبه بپردازید و از تکنیک هایی استفاده کنید که تصور می شود آرامش بخشی عضلانی عمیقی ایجاد کنند. اگر به مراقبه علاقه ای ندارید یا انجام آن برایتان سخت است، بهتر است این سبک یوگا را انجام ندهید.

   

   

  ۳) یوگای انتگرال

   

  در این سبک یوگا بر تمرین های تنفسی تاکید می شود. ممکن است مربی در کلاس از شما بخواهد در حالی که به تناوب هر یک از سوراخ های بینی تان را می بندید، از بینی تان نفس بکشید. نظریه در این سبک یوگا این است که آرامش بخشی عضلانی یا ریلکسیشن با تمرین های تنفسی مربوط است. در یوگای انتگرال، بدن در وضعیت های استاندارد قرار می گیرد و به مراقبه می پردازید. در این سبک یوگا باید بتوانید دستورات مربی درباره چگونگی تنفس و متمرکز شدن را انجام دهید.

   

  ۴) یوگای بیه کرام

   

  این نوع یوگا در شرایطی مانند سونا و در اتاقی بسیار گرم با درجه حرارت حداقل ۷/۳۷ درجه سانتی گراد انجام شود. نظریه در این سبک یوگا این است که گرما مزایایی از جمله افزایش انعطاف پذیری بدن و بهبود گردش خون دارد. چه این نظریه حقیقت داشته باشد چه نه، حین انجام این تمرین عرق زیادی خواهید کرد. این سبک یوگا فعالیت جسمی سختی است و هنگام انجام آن باید به سرعت از وضعیتی به وضعیت دیگر تغییر موقعیت دهید. اگر در انجام یوگا یا انجام تمرین های جسمی مبتدی هستید، فشارخون بالا یا مشکلات قلبی دارید؛ باردار هستید یا بالای ۶۵ سال سن دارید، به علت تحمل کمتر بدنی درجه حرارت های بالا ، نباید این سبک یوگا را انجام دهید. هرکس تمرین های یوگای بیه کرام را انجام دهد، باید بیشتر از حد معمول آب بنوشد تا از کم آبی بدن جلوگیری شود.

   

  ۵) یوگای آی ین گار

   

  در این سبک یوگا برای مدت های طولانی در وضعیت های بدنی خاص مانند شکل ۶ قرار می گیرید. نظریه این سبک یوگا این است که با انجام این تمرین ها و احتمالا با کمک مربی می توانید دقیقا به موقعیت درست بدنی برسید. دد یوگای آ ین گار از تجهیزات ساده ای مانند بلوک، پتو و کمربند بیش از سایر انواع یوگا استفاده می شود. اگر هدفتان تحرک بدنی بیشتر و انجام تمرین های هوازی است، این سبک یوگا برای شما مناسب نیست.

   

  ۶) یوگای سووآ روپ ها

   

  وضعیت های کلاسیک هاتهایوگا در این سبک طوری تغییر داده شده است که بر عضلات ستون فقرات متمرکز باشند. وضعیت های بدنی در این سبک یوگا همراه هم در توالی معینی اجرا می شوند تا سفتی عضلات برطرف و تنش آنها آزاد شود. این وضعیت های بدنی را باید برای چند دقیقه حفظ کنید. اگر دچار مشکلات وخیم پشت هستید، قبل از انجام یوگای «سووآروپ ها» با فیزیوتراپیست یا پزشک مشورت کنید.

  منبع: salamat.ir

   


title: لطفا سر بخوريد
text:
  لطفا سر بخوريد

   
   

  المپيک زمستاني هم براي خودش رشته هاي جالب دارد

   

  اسکي آلپاين

   

  پرمدال ترين رشته النپيک زمستاني اسکي آلپاين است که خودش ده دور برگزار مي شود، از ترکيبي و سرعتي گرفته تا اسلالوم و اسلالوم بزرگ. اسکي بازان اتريشي در المپيک 2006 آوريل 14 مدال در ماده الپاين بدست آوردند که چهارتايش طلا بود از ميان چهار نماينده ايران سه نفر در اسکي آلپاين شرکت مي کنند. پوريا و حسن ساوه شمشکي در بخش مردان و مرجان کلهر در بخش زنان.

   

  باي اتلون

   

  اين ماده دو بخش دارد که هواداران زيادي را به خود جذب مي کند هم اسکي صحرانوري است و هم تيراندازي اين ورزش يادآور بخشي از زندگي اسکيموهاست که در مسافت هاي طولاني اسکي مي کردند و براي تامين خوراکشان به شکار حيوانات قطبي مي پرداختند. آلماني ها در تورين با 5 مدال طلا و مجموعا يازده مدال بهترين عملکرد را داشتند.

   

  لوژ چند نفره

   

  شايد اين ماده سرعتي يکي از هيجان انگيزترين مسابقات باشد. صدم ثانيه هايست که در لوژ سواري قهرمان را مشخص مي کند. چهار يا دو لوژ سوار با هماهنگي بالا بايد لوژ را هل بدهند، چند قدم با آن بدوند و با سرعت سوارش شوند. حتي نوع نشستن آنها و تنظيم حرکات کل بدن در طول مسير روي همان صدم ثانيه ها تاثير مي گذارد. در المپيک قبلي آلمان ها هم در دو نفره مردان و زنان و همين طور در چهار نفره مردان طلا گرفتند تا مقتدرانه همه طلاهاي ممکن را به دست آوردند. جالب است بدانيد فاصله تيم چهار نفره آلمان با تيم دهم مسابقات تنها دو ثانيه بود.

   

  اسکي صحرا نوردي

   

  اسکي صحرانوردي يک جورهايي همان اسکي ماراتن است. اين ماده پنج، شش،15 کيلومتر، 30کيلومتر، 50 کيلومتر، چهار در ده کيلومتر و سرعت يک نفره و سرعت تيمي دارد. دفعه قبل در تورين سوئدي ها پنج مدال از شش مدال ممکن را بدست آوردند که سه مدالش طلا بود و دوتاي ديگر برنز. ستار صيد چهارمين نماينده ايران است که بايد در اسکي صحرانوردي مسابقه دهد.

   

  کرلينگ (پيچش)

   

  از زيباترين و البته اعصاب خردکن ترين مسابقات المپيک زمستاني. اين ورزش به اين ترتيب است که يک گوي (البته شکلش کروي نيست و بيشتر حالت استوانه کوتاه با سطح مقطع بزرگ دارد) در نقطه اي قرار دارد و تيم مثل بولينگ بايد گوي هايي مشابه را روي سطح يخي زمين به سمت گوي نشانه سر دهند. از آنجا که زمين از سه زاويه شيب دارد اين گوي ها بايد با پيچشي موزون و ملايم به سمت گوي نشانه حرکت کنند. هر تيمي که در انتها گوي هايش به گوي نشانه نزديک تر بود. بيشترين امتياز را مي گيرد. اما بخشي که اين مسابقه را جالب مي کند افرادي هستند که با يک نوع تي و با پاتيناژ بايد با سرعت گوي که پرتاب شده حرکت کنند و سطح جلوي آن را صيقل دهند آنها اين کار را با سرعت بسيار زياد انجام مي دهند و اگر جارويشان به گوي بخورد امتياز از دست مي دهند. اين را هم بدانيد که تي کش اين مسابقه جز تيم به حساب نمي آيد. در المپيک 2006 تورين سوئدي ها مدال طلا را بدست آوردند.

   

  اسکيت سرعت

   

  از اسمش پيداست. ورزشکاران اين اسکيت بايد در بخش هاي 500، 1000، 1500، 5000، 10000 متر و تيمي به رقابت بپردازند و در کمترين زمان به خط پايان برسند. دوره قبل آمريکايي ها سه طلا در اين بخش به دست آوردند.

   

  اسکيت نمايشي

   

  چشم نوازترين بخش المپيک همين است. وقتي شرکت کنندگان با آهنگي خاص سعي دارند حرکاتي موزون و متناسب با آهنگ را روي پيست يخي مسابقه انجام دهند. اين بخش ترکيبي است از هنر و ورزش، درست مثل ورزش هاي مشابه اين رشته در ژيمناستيک و شنا، اين روس ها هستند که حرف اول را در اين ماده مي زنند. آنها در سال 2006 سه طلا و يک برنز به دست آوردند. ژاپني ها هم با يک طلا بعد از روسيه بهترين عملکرد را داشتند.

   

  فري استايل

   

  اسکي فري استايل هم از آن دست ماده هاي زيبا، هيجان انگيز و البته خطرناک است. اسکي بازها بايد مسافتي را رو به پايين طي کنند و وقتي سرعت گرفتند از روي يک سکو بپرند. تا زماني هم که در هوا هستند حسابي پشتک وارو بزنند و حرکات آکروباتيک انجام دهند تا به امتيازهاي لازم برسند. چين در المپيک قبلي يک طلا و يک نقره در اين ماده به دست آورد تا بهترين تيم فردي فري استايل باشد.

   

  هاکي روي يخ

   

  خب معلوم است که اين ورزش با تماشاگران چند 10 ميليوني در سراسر دنيا پرطرفدارترين ورزش در المپيک زمستاني باشد. هاکي روي يخ حتي از فوتبال هاي المپيک هم جذاب تر است؛ مسابقه اي سراسر سرعت و قدرت با درگيري هاي فيزيکي و البته کتک کاري هاي معروفش که هيجان را به خون هوادارانش تزريق مي کنند. ستاره هاي کشورهاي آمريکا، سوئد، دانمارک، چک، فنلاند و کانادا که اغلب در تيم هاي NHL ليگ سراسري هاکي کانادا- بازي مي کنند، اين بار در قالب تيم هاي ملي به مصاف هم مي روند. داغ ترين بخش شرط بندي ها و کري خواندن ها در همين مسابقات است. در دوره قبلي که اتفاقا جنجال زيادي هم داشت سوئد قهرمان شد و فنلاند و چک به مدال هاي نقره و برنز رسيدند. امسال اما ميزبان کاناداست و بي شک يکي از اصلي ترين مدعيان قهرماني.

   

  اسکلتون

   

  اين از ورزش هاي عجيب و البته محبوب بين ايراني هاست. سري بزنيد به پيست هاي اسکي تا غير از اسکي بازاني که کلي هزينه لباس ها و وسايلشان کرده اند عشق برف هايي را ببينيد که روي سيني، لاستيک هاي کف ماشين يا اگر هم چيزي پيدا نکرديد روي کيسه زباله دراز کشيدند و رو به پايين سر مي خورند. اسکلتون هم در همين مايه هاست؛ يک تخته اثر دوديناميک که دو دسته دارد و ورزشکار در سرپاييني روي آن قرار مي گيرد. در تورين کانادا سه مدال از هر سه رنگ در اين رشته به دست آورده بود.

   

  ترکيب شمالي

   

  «ترکيب نورديک» نام يکي از موارد المپيک زمستاني است که ترکيبي است از اسکي صحرانوردي و پرش با اسکي. همان طور که از کلمه نورديک پيداست اين ورزش تخصص کشورهاي شمال اروپاست. اتريش در دوره قبل بيشترين مدال را در اين ماده کسب کرد.

  منبع:همشهري جوان شماره251


title: ورزش پیلاتس
text:
  ورزش پیلاتس



   

  نام شیوۀ پیلاتس برگرفته شده از نام مبتکر آن ژوزف پیلاتس، متولد سال 1880 در آلمان است. ورزشکاری  تمام عیار، که سبکی در ژیمناستیک بر روی زمین را ابداع کرد. متدی که در سال های دهۀ 20 موفقیتی چشمگیر و عظیم در امریکا به دست آورد. امروزه پیلاتس فنی بین یوگا و ژیمناستیک است که در تمام دنیا به آن پرداخته می شود.

   

  مبتکر شیوۀ پیلاتس

   

  ژوزف پیلاتس متدش را در جنگ جهانی اول در انگلستان بر روی هم وطنان زندانی اش و سپس سربازان زخمی و بی حرکت ابداع و امتحان کرد. او در نظر داشت از وسایل و فنر تخت ها برای به حرکت انداختن و کنترل کردن ماهیچه ها استفاده کند. پس این متد، فنی برای ایجاد مقاومت است. سپس در سال های دهه 20 این متد در امریکا بسیار محبوب می شود و مانند ژیمناستیک بر روی زمین با وسیله و یا بدون وسیله صورت می گیرد.

   

  اصول شیوۀ پیلاتس

   

  شیوۀ پیلاتس بر 8 اصل قرار دارد: تمرکز، کنترل،تنفس،دقت، توالی و تنهایی.

   

  حالت بدن عنصر اصلی کار بر روی تعادل بدن است، این حالت بر شکم، باسن و عضلات تمرکز یافته است. حرکات پیلاتس نیازمند تنفس هستند.

   

  در نهایت حرکات پیلاتس از حالت بدن، حرکت و تنفس ترکیب شده اند. تمرینات این ورزش کمی از یوگا و ژیمناستیک تقلید شده اند. این حرکات الهام گرفته از شیوه زندگی و حتی سنت ها هستند.

   

  پیلاتس که بر روی زمین انجام می شود ویژگی های خاص خود را دارد و با وسایل مخصوصی صورت می گیرد: توپ، فنر، کش و... این وسایل باعث عدم تعادل و در نتیجه آن به حرکت در آمدن انواع ماهیچه های متعادل کننده می شوند. اما پیلاتس به هیچ وجه حرکات خشن و شدیدی بر ورزشکار تحمیل نمی کند بلکه با مقاومت و به آرامی صورت می گیرد.

   

  در جریان انجام تمرینات، بعضی از ماهیچه ها را فعال می کنیم که به طور عادی کمتر به آنها نیاز داریم و در مقابل یک سری دیگر از ماهیچه ها را که عموماً سفت و کشیده هستند را شل می کنیم. و همچنین با آگاهی از بدن و کار کردش، تعادلش را بازسازی می کنیم. پیلاتس در بهبود نیروی ماهیچه ها، انعطاف، هماهنگ سازی و مراقبت از آنها نقش دارد.

   

  فواید پیلاتس:

   

  1- اصلاح و بهبود وضعیت بدن با تقویت و نیرو دادن به عضلات شکم، چهار سر ران ، باسن و کمر.

   

  2-پیشگیری از آسیب های مرتبط با وضعیت بدن

   

  3-افزایش انعطاف پذیری بدن.

   

  4-کاهش فشار عضلانی

   

  5-کنترل استرس ها به لطف فن تنفس پر انرژی و ایجاد حس سلامتی

   

  6-اصلاح هماهنگ سازی .

   

  7-دریافت اطلاعات سلامتی از وضعیت بدن با نگاه مثبت به سودمندی حرکات.

  انجام پیلاتس

   

  اساس حرکات پیلاتس بر حدود 500 تمرین قرار دارد که وضعیت بدن، حرکت و تنفس را درگیر می کند. تمام ماهیچه ها گاهی اوقات نیاز دارند که به تناوب در ترکیب های غیرمعمول قرار گیرند.

   

  هر سانس تمرین پیلاتس عموماً 60 دقیقه طول می کشد. متد پیلاتس می تواند به عنوان ورزش اصلی، حرکت تکمیلی برای یک تمرین دیگر و یا به عنوان روش توانبخشی به کار گرفته شود.

   

  همه می توانند پیلاتس انجام دهند. شیوۀ پیلاتس هم ورزشکاران حرفه ای در سطوح بالا و هم افراد بی تحرکی را که آرزوی تناسب اندام دارند را فرا می گیرد.

   

  در نهایت پیلاتس به زنان باردار هم توصیه می شود.

   

  متد استات،متد به روز شدۀ پیلاتس است که یافته های اخیر دربارۀ ستون فقرات را نیز در بر می گیرد. این متد توسط مایرا استات رقصنده حرفه ای طراحی شده است.

   

  همچنین ورژن های دیگری نیز وجود دارد؛ مانند پیلاتس، متدِ آلیانس و یا متدی که توسط مرکز "آن مک میلان پیلاتس" پیشنهاد شده است.

  منبع:پارسی طب

   


title: 10 تغییر عالی برای تمرینات تناسب اندام
text:
  10 تغییر عالی برای تمرینات تناسب اندام

     


  اصلاحات مربوط به برنامه تناسب‌اندام از مهمترین اهداف پیشرفت فردی هستند که این روزها همه را درگیر خود کرده است. پس اگر تا امروز توجهی به برنامه ورزشی و رژیم غذاییتان نداشتید، الان بهترین زمان برای اصلاح این وضعیت است. در زیر به نکات اصلاحی مهمی در این زمینه اشاره می‌کنیم که امیدواریم برایتان مفید واقع شود.

   

   

  نکته اصلاحی 1: هر ماه یک حرکت ورزشی جدید را امتحان کنید

   

  نداشتن تنوع یکی از مهمترین اشتباهات در ورزش است. بدن شما بدون ایجاد تغییر در یک برنامه تمرینی، دیگر به آن واکنش نخواهد داد. پس سعی کنید هر ماه یک حرکت تمرینی جدید را به برنامه‌تان اضافه کنید. یادتان باشد، لزومی ندارد حتماً از تمریناتی استفاده کنید که در آن از دمبل و هالتر استفاده می‌شود. می‌توانید بااستفاده از وزن بدن خودنتان هم تمرینات فوق‌العاده‌ای داشته باشید.

   

   

  نکته اصلاحی 2: به تمرینات هوازی، تمرینات اینتروال را اضافه کنید

   

  اگر تا امروز در تمرینات هوازی از تمرینات اینتروال بهره نگرفته‌اید، الان وقت شروع است. این نوع تمرین نه‌تنها عضلاتتان را حفظ می‌کند بلکه متابولیسم بدنتان را بالاتر برده و سوخت‌وساز چربی‌ها را تقویت می‌کند. علاوه‌براینها، لازم نیست که برای انجام آن حتماً به باشگاه بروید.

   

   

  نکته اصلاحی 3: به ورزش اول صبح پایبند شوید

   

  اگر دلیل اینکه از ورزش کردن غافل می‌شوید این است که در طول روز مشغله‌تان خیلی زیاد است، سعی کنید از این به بعد اول صبح ورزش کنید. شاید اول سخت باشد که خودتان را زودتر از رختخواب بیرون بکشانید اما وقتی برایتان عادت شد، خواهید دید که اینبار بسیار نسبت به برنامه ورزشتان متعهدتر خواهید شد.

   

   

  نکته اصلاحی 4: یک جفت کفش رانینگ (running) خوب بخرید

   

  اگر چند سال است که با همان کفش‌های قدیمی ورزش می‌کنید، دیگر وقتش رسیده است که یک جفت کفش رانینگ خوب برای خودتان بخرید. کفش ورزش اگر کهنه یا نامناسب باشد موجب آسیب‌دیدگی می‌شود. پس از این یک نکته به هیچ وجه غافل نشوید.

   

   

  نکته اصلاحی 5: یک رشته ورزشی را شروع کنید

   

  خیلی وقت‌ها شاید به سرتان بزند در مسابقه دو ماراتن شرکت کنید یا وارد عرصه بدنسازی و پرورش اندام شوید اما کمتر کسی این اهداف را عملی می‌کند. امسال را سال به واقعیت رساندن اهداف ورزشیتان قرار دهید. در رشته‌ورزشی موردعلاقه‌تان نام‌نویسی کنید، یک برنامه تمرینی مناسب را شروع کنید و اگر شد یکی از دوستانتان را هم با خودتان همراه کنید.

   

   

  نکته اصلاحی 6: روی تناسب‌اندام عملی تمرکز کنید

   

  وقتی تمرین می‌کنیم بیشتر وقت‌ها همه تمرکزمان روی این است که وزنه پرس سینه یا اسکاتمان را هر روز بالاتر ببریم یا حداقل نسبت به حریف تمرینیمان وزنه‌های سنگین‌تری استفاده کنیم. بااینکه اینها هم اهداف بدی نیستند اما سعی کنید امسال کمی هم روی نکات عملی‌تر تمرکز کنید-مثلاً تمریناتتان را براساس فعالیت‌های روزمره انتخاب کنید. تمریناتی را انتخاب کنید که قدرت و کاراییتان را در فعالیت‌های روزمره بالاتر ببرد.

   

   

  نکته اصلاحی 7: تمریناتتان را به خارج از باشگاه ببرید

   

  اگر همیشه در باشگاه تمرین کنید، ورزش برایتان کسل‌کننده می‌شود و متعهد شدن به آن هم سخت‌تر. برای اصلاح این مشکل، سعی کنید گاه‌به‌گاه تمریناتتان را خارج از فضای باشگاه انجام دهید. در یک کلاس بسکتبال، فوتبال یا شنا ثبت‌نام کنید. ورزش‌های جدید را امتحان کنید، برای تقویت قوای بدنتان به کوه‌نوردی یا صخره‌نوردی بروید.

   

   

  نکته اصلاحی 8: حرکات کششی را به یک الزام تبدیل کنید

   

  حرکات کششی معمولاً جزء قسمتی از تمرین است که اکثراً نادیده گرفته می‌شود. انجام ندادن حرکات کششی شما را در معرض آسیب‌دیدگی قرار می‌دهد. پس سعی کنید حداقل 10 دقیقه بعد از تمرین را به حرکات کششی اختصاص دهید.

   

   

  نکته اصلاحی 9: عملکرد ورزشیتان را ثبت کنید

   

  اگر شما هم از آندسته افراد باشید که حافظه‌شان برای به‌خاطر سپردن مدت زمان تمرین یا نحوه عملکردشان چندان قوی نیست، بهتر است که همه نکات مربوط به تمرینتان را یادداشت کنید. اینکار باعث می‌شود روند پیشرفتتان را بهتر ارزیابی کنید و به نقاط ضعفتان پی ببرید تا بتوانید وقت بیشتری را صرف تقویت آنها کنید.

   

   

  نکته اصلاحی 10: تست چربی بدهید

   

  احتمالاً برای ارزیابی میزان پیشرفتتان به کشیدن وزنتان روی ترازو اکتفا می‌کنید. بد نیست که کمی به خودتان زحمت بدهید و یک تست چربی بدهید. این تست وضعیت ساخت و ترکیب بدنتان را بسیار دقیق‌تر و کامل‌تر در اختیارتان قرار می‌دهد.

  منبع: salamatestan.com

   


title: تای چی یعنی چی؟
text:
  تای چی یعنی چی؟


   

  تای چی چوان که ترجمه تحت اللفظی آن «مشت برتر نهایی» است، یک هنر رزمی چینی است که هم برای تمرین دفاع شخصی و هم برای مزایای سلامت آن انجام می شود. بسته به هدف مورد نظر از انجام آن، شکل های متفاوتی از آن، چه سنتی و چه مدرن تعلیم داده می شود...

   

  امروزه تمرینات تای چی به همه جهان گسترش یافته است. تمرینات اصلی تای چی در شکل انفرادی آن که در اینجا مورد نظر ماست شامل توالی آهسته ای از حرکات است که در آنها بر راست نگاه داشتن ستون فقرات، تنفس شکمی و حرکت دادن اندام ها در دامنه طبیعی حرکات روی مرکز ثقل آنها تاکید می شود. انجام دقیق و مکرر این حرکات می تواند باعث حفظ قرارگیری مناسب بدن، تقویت خون رسانی و حفظ انعطاف پذیری مفاصل شود. تای چی چیه، شکل ساده شده تای چی چوان است که در کشورهای غربی به کار می رود و شامل رشته ای از ۱۹ حرکت و یک وضعیت قرارگیری بدن است که به صورتی در حال مراقبه انجام می شود و مزایای سلامت جسمی و روانی به آن نسبت داده اند. برخی از بررسی ها انجام تمرین ها را به کاهش استرس و تخفیف برخی از بیماری ها ربط داده اند.

   

   

  ● چطور حرکات تای چی را انجام بدهیم؟

   

  برای انجام این حرکات، نیاز به یک محل آرام با مساحتی حدود نیم متر مربع دارید. تای چی را می توانید با پای برهنه یا با پوشیدن کفش های پهن و انعطاف پذیر انجام دهید. کفش های راحت و شل یا قابل انعطاف مناسب تر هستند.

   

  مجموعه حرکات را به طور معمول ۳ تا ۷ بار در هفته انجام دهید. از شروع ایستادن برای انجام این حرکات برای ۲۰ دقیقه توالی حرکات و بعد حرکت نهایی را انجام دهید.

   

  تای چی را به آرامی و مانند رقصی کند انجام دهید. سعی کنید هر حرکت را به صورت جداگانه انجام دهید و بعد آنها را در یک توالی طولانی به هم پیوند دهید. برخلاف ورزش های معمول لازم نیست به طور متناوب حرکات را با دو طرف بدن انجام دهید.

   

  در مورد اینکه حرکات دست ها یا پاهایتان آنقدر دقیق نیست، نگران نباشید. تای چی وقتی بیشترین تاثیر را دارد که در حالت آرامش عضلانی انجام شود.

   

  ● شـروع ایـسـتـادن

   

  راست بایستید؛ به طوری که پاهایتان به اندازه شانه هایتان از هم فاصله داشته و نوک پنجه پاهایتان رو به جلو باشد. زانوهای تان از هم فاصله داشته و اندکی خم شده باشد. بازوها و دست هایتان را به صورت شل در ۲ طرف بدن آویزان کنید. مستقیم به جلو نگاه کنید و باسنتان را اندکی شل کنید تا استخوان دنبالچه به سمت پایین بیاید. (A) نوک زبان را به سقف دهان بچسبانید تا عضلات فک تان شل شود. از طریق بینی نفس بکشید. برای یک لحظه مکث کنید و بعد از طریق دهان نفس تان را بیرون دهید؛ به طوری که نا ف تان به سوی ستون فقرات کشیده شود. ۳ تا ۵ بار این نحوه تنفس را تکرار کنید. در طول انجام سایر حرکات نیز همین شیوه تنفس را ادامه دهید.

   

  ● چرخاندن و گرفتن با کف دست

   

  پس از ایستادن در حالی که با کف دست ها را رو به پایین جلوی بدن تان در سطح چانه دایره وار حرکت می دهید، گویی که دارید به یک شکم باردار بسیار بزرگ دست می کشید، هوا را به درون ریه ها بفرستید. در همان زمان وزن تان را روی پای چپتان بیندازید، زانوی چپ تان را اندکی خم کنید و پاشنه پای راستتان را از روی زمین بلند کنید و پای راست را اندکی به سمت بیرون بچرخانید (B). هوا را از ریه های تان بیرون بدهید. دست های تان را تقریبا تا سطح کمرتان پایین بیاورید. وزن تان را روی پای راست تان بیندازید و پاشنه پای چپ تان را از روی زمین بلند کنید (C) هوا را درون ریه های تان بفرستید. دست های تان را به سمت طرفین بدن، دایره وار حرکت دهید. در حالی که دست های تان به جلوی قفسه سینه تان می رسند، گویی که می خواهید به هم قلاب شوند و دست راست به بدن تان نزدیک تر است، هوا را از ریه های تان بیرون دهید. همزمان پای چپ تان را بلند کنید و به آرامی پاشنه پای چپ تان را جلوی بدن تان قرار دهید؛ در حالی که پنجه پای تان از مچ کمی خم شده است. (D)

   

  ● چنگ زدن و گرفتن پرنده

   

  هوا را درون ریه هایتان بفرستید. هر ۲ دست تان را بالا بیاورید به طوری که بازوی راست تان در آرنج در زاویه قائمه باشد (طوری که انگار می خواهید پرنده ای را بگیرید) و پنجه پای چپ تان را پشت سرتان با زمین تماس دهید. (E) هوا را از ریه های تان خارج کنید و بازوهای تان را در یک مسیر قوسی پایین بیاورید (گویی می خواهید به پرنده ضربه بزنید) و در همان زمان، پای راست تان را مجاور پای چپ تان قرار دهید و بدن تان را بچرخانید تا اندکی به سمت چپ بروید. حرکت دایره وار دست ها را به بالا ادامه دهید تا هنگامی که دست های تان در مقابل چانه قرار گیرد، به صورتی که کف دست ها به جلو باشد.(F)

   

  ● فشردن و جمع آوری انرژی

   

  هوا را درون ریه های تان بفرستید. پشت تان را بچرخانید و پای چپ تان را سمت راست ببرید؛ به طوری که پا در حالت خم شده از مچ قرار داشته باشد و پاشنه پا زمین را لمس کند(G). هوا را از ریه های تان خارج کنید و وزن تان را روی پای راست تان بیندازید (زانوی تان باید اندکی خم شده باشد) و در همان زمان پاشنه پای چپ را از زمین بلند کنید و بازوهای تان را به حالت مستقیم درآورید گویی که دارید به یک جسم سخت فشار می آورید (H).

   

  ● حـرکـت نـهـایـی

   

  پاهای تان را کنار هم قرار دهید و هوا را درون ریه های تان بفرستید و در همان حال بازوهای تان را دایره وار به طرفین بدن حرکت دهید (کف دست های تان باید رو به بالا باشد). هوا را از ریه های تان خارج کنید و دست های تان را جلوی بدنتان پایین بیاورید به طوری که دست های تان رو به پایین باشد، آرنج های تان خمیده باشد و نهایتا بازوهای تان در کنار بدن تان قرار گیرد.

  روزنامه سلامت salamat.ir

   


title: تاریخچه ورزشهاي رزمي و دفاع شخصي در ايران
text:
  تاریخچه ورزشهاي رزمي و دفاع شخصي در ايران

    
   

  در ايران ورزشهاي رزمي، كشتي هاي محلي و ورزش باستاني از دير باز وجود داشته است . بامراجعه به كتب مختلف در اين زمينه مي توان به حقايق بسياري دست يافت،

   

  از جمله اين كه درمناطق مختلف ايران باستان جداي از لشگريان كه افرادي ورزيده و جنگجو بوده و تحت امرفرمانروايان ايران زمين در جنگها ايفاي نقش مي كردند،

   

  گروه هايي آموزش ديده در نواحي مختلف اين سرزمين حضور داشته ، كه اين نيروهاي بومي هر كدام داراي اسلحه خاصي به عنوان سلاح رزمي بودند و مستقل از سپاه ايران در تهاجمات نقش بازدارنده و مدافع رابر عهده داشتند.

   

  اين نيروهاي مردمي داراي تكنيكهاي رزمي منحصر به فردي بودند كه برخي ازآنها تا زمان حال هم دوام آورده اند براي مثال در زير برخي از سلاحهاي تخصصي مناطق

   

  مختلف ايران كه بعضاً هنوز هم مورد استفاده قرار مي گيرد را نام مي بريم .

   

  در مازندران داس و تبر

   

  در خوزستان شمشير و قمه

   

  در سيستان گرز و چوب دست

  منبع:defa-shakhsi.blogfa.com

   


title: ورزش رزمی آیکیدو
text:
  ورزش رزمی آیکیدو

    
   

  آیکیدو ورزشی زیبا از هنرهای رزمی و باستانی ژاپنی است . که مبتنی است بر استفاده از انرژی درونی ، حرکتهای دورانی و مقابله با حریف با بهره گیری از انرژی حرکت خود او به این ترتیب که با همراه شدن با حرکات دست ، پا و بدن حریف و جهت دادن به آنها اقدام به پرتاپ او نموده و او را از پای در می آوریم .اگر بتوانید یک وزنه 8 کیلو گرمی را به راحتی حرکت دهید خواهید توانست با بهره گیری از تکنیکهای ورزش آیکیدو هر حریفی را شکست دهید . (بدون نیاز به قدرت جسمانی زیاد و اندامی قوی ) . البته این به این معنا نیست که آیکیدو به تقویت جسم نمی پردازد و تنها مبتنی بر تکنیک ها و تقویت ذهن است .

   

  فیلم های فشرده ای که در این مجموعه قرار دارند ، شامل آیکیدوی آمریکایی ،، روسی ، چینی ، آیکیدوی استیون سیگال است . سیگال با بهره گیری از نقاط ضعف حریف و حرکات دورانی که به دست و بدن حریف می دهد او را مجبور به تسلیم می کند .

   

  آیکیدو یعنی هماهنگی بین روح ، ذهن و انرژی درونی که در اوایل قرن نوزدهم ، توسط استاد فقید اوشیبا در ژاپن بنیان گذاشته شده است . اکنون میلیونها نفر در سراسر جهان به فراگیری و آموزش این هنر و طریقت کهن مشغولند ، در این هنر رزمی که قوی ترین و تنها سبک کامل دفاع شخصی جهان به شمار می آید، هنرجو می آموزد که چگونه با احترام وخویشتن داری و با استفاده از انرژی درونی خود و تکنیکهای منحصر به فرد آیکیدو و با استفاده از حمله حریف بر علیه خودش و بدون اینکه از انرژی و قدرت خود استفاده کند اورا مغلوب کرده و به آرامش دعوت نماید . طریقن آیکیدو احترام خاصی به حریف و وجود انسان دارد و امروزه به عنوان مادر هنرهای دفاع شخصی در جهان شناخته شده است . این ورزش زیبا برای شما اعتماد به نفس ، و روح و ذهنی سرشار از انرژی به ارمغان می آورد . اهتمام به تمرینات و پشتکار و دقت و پیگیری مستمر ، از لوازم فراگیری این ورزش است .

  منبع:rayanak.com

   


title: معرفی رشته جندو
text:
  معرفی رشته جندو

    
   

  jendojendoبرای اولین بار در سال 1973 در ماندالیونگ که یک شهر کوچک با درآمد پایین بود معرفی شد. اما امروزه این شهر در آسیا به شهر فروشگاههای بزرگ معروف شده است و در بخش مرکزی جزیره Luzono در فیلیپین واقع شده است در بین شهر مانیل و Quezon , Pasig , maklta ، و شهرداری jendo , San juan بنیانگذاری و شکل گرفت بوسیله ی آغازگر فیلیپینی خود استاد بزرگ جاناتان آبایا.

   

  آبایا به تنهایی این هنر رزمی و سبک فیلیپینی را ابداع و توسعه داد بر مبنای مفاهیم و فلسفه ای که « سه انرژی» نامیده می شود. آبایا اراده قوی و با تحمل ناملایمات و تحقیق و مطالعه ی مداوم هنرهای رزمی مختف و اصول آنها، مفاهیم و شکل آنها نهایتاً آنچه که اکنون jendo نامیده می شود را بوجود آورد.

   

  مانند تمام هنرهای رزمی دیگر پایه گذاری و رشد هنر رزمی jendo و انجمن jendo فیلیپین با رویای یک مرد، استاد بزرگ آبایا آغاز شد، رویایی که در تاریخ هنرهای رزمی جهان برای خود جایی باز کرد. در سال 1980 دنیا شاهد تلاش مشتاقانه و عاشقانه استاد بزرگ آبایا جهت معرفی سبک جدیدی بود که خود تاسیس و بنیانگذاری کرده بود و انجمن ها را یکی پس از دیگری پایه نهاده بود. او در طول تشکیل انجمن خود موانع زیادی را در راه گسترش هنر خود تجربه کرد. یکی از عوامل مهم مقاومت در مقابل قبول سبک او این بود که jendo در رسانه های جمعی فیلیپین سبک نسبتاً جدیدی بود.

   

  علاوه بر این کاراته در آن زمان در اوج محبوبیت خود بود. با این وجود او تصمیم خود را برای گسترش این سیستم هنرهای رزمی نوین و غیر کلاسیک ادامه داد و این کار با تاسیس باشگاه هنرهای رزمی jendo در شهر ماندالیونگ در سال 1985 انجام شد. اولین مدرسه ی رسمی jendo در اکتبر سال 1986 تحت نام انجمن هواداران هنرهای رزمی واقع در ساختمان Lorenzo در خیابان General kaletong در شهر ماندالیونگ تاسیس شد.

   

  دو سال بعد نام مدرسه به هنرهای رزمی jendo و سیستم تناسب اندام تغییر یافت اما به خاطر چند عامل و اتفاق مدرسه از یک خانه به خانه ی دیگر منتقل شد. استاد بزرگ آبایا که چهل سال از عمرش را وقف هنرهای رزمی کرده بود توانست شهرت خوبی بدست آورد همچنین جوایز یادی در 1 اکتبر 1992 به وسیله شهرداروقت ماندالیونگ به سمت رئیس هنرها، تفریحات و خدمات رفاه عمومی منصوب شد.

   

  در سپتامبر 1995 ، استاد آبایا به انجمن کیک بوکسینگ فیلیپین پیوست و همان سال در 12 دسامبر به مدرسه ی Tsing Hua Kun کونگ فو پیوست تا Ngo- kung fu بیاموزد تحت نظر استاد Ang Hua Kun و انجمن چینی فیلییپینی ورزشهای look kong تا تحت نظر استاد Co chipo رقص شیر و اژدهای چینی ها را بیاموزد. در 23 سپتامر 1996 ، او فدراسیون فول کنتاکت فیلیپین را سازماندهی کرد. سپس در 23 دسامبر 1998 او به انجمن حفظ بازیها و ورزشهای محلی فیلیپین پیوست که یک سازمان گردشگری بود که برای حفظ توسعه ورزشهای سنتی فیلیپین بازیها و هنرهای رزمی آنها فعالیت می کرد. در ژانویه 2000 در دوران مدیریت رئیس کمیسیون ورزشهای فیلیپین آقای کارلوس باچ Carlos Buch استاد آبایا به عنوان مدیر فنی رویدادهای Arnis در بازیهای ملی فیلیپین که بعدها با عنوان National Palarong Bayan در شهر سانتوس برگزار شد.

   

  او ناظر قوانین اجرا شده در رویداد Arnis گفته شده بود. استاد آبایا در مراسم معرفی هنرهای رزمی فیلیپین در شهر Biloxi , Mississippi 2002 به دریافت جایزه Hall of fame نائل شد. او همچنین دوبار در ایالات متحده کاندید دریافت جایزه شد. در سال 2003 او به مدت دو سال به سمت مشاور و سپس بعدها به عنوان رئیس و سخنگوی شورای مشورتی ورزشهای Barangay منصوب شد. در دسامبر 2006 ، استاد آبایا به عنوان عضو سازمان جهانی هنرهای رزمی در آنکارای ترکیه منصوب شد. او همچنین توسط بسیاری از سازمانها و انجمنهای بین المللی مانند سازمان جهانی هنرهای رزمی I.M.G.C، سازمان جهانی هنرهای رزمی مرکب، جامعه بین المللی استادان Dong- koo , Tudo kwanا ست.

  منبع:razmavar.com

   


title: معرفی رشته هان مودو
text:
  معرفی رشته هان مودو

   


  han mu doهان مودو اصولی از هنرهای رزمی فراگیر و جامع می باشد که شامل مطالعه تکنیکهای مبارزه با دست خالی ، تکنیکهای مبارزه با اسلحه ، مطالعه نیروی «کی» و مطالعه فلسفه هنرهای رزمی است. دکتر « هی یانگ کیم» در سال 1989، بعد از چهل سال تحصیل و تحقیق در مورد اصول هنر رزمی کره ای ، « هان مودو » را بنیان نهاد. وی طی یک سلسله تحقیق درمورد هنرهای رزمی، تکنیکهای و فلسفه های تمامی سبکها را اغلب مربوط به قرن 950 میلادی بودند را جمع آوری نمود و همواره با تکنیکهای جدید و بدیع به صورت یک اصول متعادل و جامع درآورد . « هان مودو » توسط دولت کره به شماره ثبت 534 ، به عنوان هنر رزمی کره ای سنتی ثبت و رسمی شد. « هان » به معنای کره (ملت خوش بین ) ، «مو» به معنای هنرهای رزمی و «دو» به معنای روش است که در مجموع « هان مو دو » به معنای « روش هنرهای رزمی کره ای » می باشد . هدف اصلی هان مودو توازن است . بدین معنا که هنررزمی بین موارد ذکر شده زیر توازن برقرار می کند :

   

  1- تکنیکهای مبارزه با دست خالی

  2- تکنیکهایی که به کمک قدرت فیزیکی و نیروی « کی » انجام می شود

  3- آموزش جسمانی و فلسفی ، ذهنی و روحی

  4- تکنیکهای مربوط به سمت راست و چپ بدن

  5- فلسفه و تکنیکهای سنتی و مدرن

   


  اصول هان مودو به چهار قسمت اصلی تقسیم می شود .

   

  1- یوکوان سول (Yuh Kwon Sul ) - مبارزه با دست خالی

  2- موکی سول (Mu ki sul )- مطالعه تکنیکهای مبارزه با اسلحه

  3- سان دو سول (sun do sul ) -مطالعه نیروی «کی»

  4- هان چول هاک ( Han Chul Hak ) مطالعه فلسفه «هان »

   

  یوکوان سول Yuh Kwon Sul - مبارزه با دست خالی : یوکوان سول بزرگترین قسمت از تقسیمات هان مودو است که شامل : لگد زدن ، ضربه زدن پیچش مفاصل ،پرتاب، هان مودو هوشین سول (دفاع شخصی ) هیانگ( فرم ) و داریان ( مبارزه آزاد ) است .

   

  هنر جویانی که تکنیکهای هوشین سول ( دفاع شخصی) را فرا می گیرند در خواهند یافت که تکنیکهایی را که آنها در سطح مبتدی فرا می گیرند در واقع پایه و اساس تمام تکنیکهایی خواهد بود که در طی پیشرفت خود دراین سیستم فرا خواهند گرفت . هیانگ ( فرم ) تقویت کننده تکنیکهای دفاع شخصی می باشد . هیانگ ( فرم) که بهمعنای فردیت در هنرهای رزمی میباشد اساس کار تکنیکهای هوشین سول ( دفاع شخصی ) است .هیانگ ( فرم ) به هنرجویان این اجازه را می دهد که تکنیکهای را بدون همرزم و به تنهایی اجرا کنند .

   

  دارایان به معنای مبارزه آزاد است ، سیستمی که سلاحهای هنرهای رزمی آشنا می شوند .هنرجویان دوره آموزش با سلاحهای تهاجمی از قبیل : چوب، شمشیر را طی کرده و سپس استفاده از سلاحهای دفاعی مانند: طناب ، عصا، بادبزن را فرا می گیرند.

   

  هنرجویان هنگام مبارزه از تکنیکهای لگد زدن ، حمله ، پرتاب ، نگه داشتن ، خفه کردن استفاده می کنند . آنها این تکنیکها را در یک محط کاملاً سالم و مهیج فرا گرفته اند .

   

  موکی سول (Mu ki sul ) مطالعه تکنیکهای مبارزه با اسلحه در سیستم های هان مودو هنرجویان در دوره های آموزشی خود با تعدادی از سان دو سول (Son do sul) مطالعه نیروی «کی » :

   

  سان دو سول یا مطالعه نیروی « کی » ( انرژی درونی ) یکی از مواد حیاتی سیستم هان مودو است . در طی مراحل اولیه آموزش هان مودو و هنرجویان شروع به تمرین درست نفس کشیدن می نمایند که این عمل موجب تحریک جریان نیروی «کی » درتمام بدن می شود . با تمرین و گذشت زمان هنرجویان نحوه توسعه و جمع کردن انرژی «کی» را فرا گرفته و در مراحل پیشرفته سان دو سول نحوه کنترل جریان نیروی «کی» را در سرتاسر بدن یاد میگیرند .

   

  در طی دروان آموزش هان مودو و هنرجویان نحوه استفاده از انرژی «کی» را هنگام اجرای تکنیکهای یوکوان سول و موکی سول فرا می گیرند



  هان چول هاک (Han Chul Hak) - مطالعه فلسفه

   

  آنچه که موجب جدایی سبک هان مو دو از سایر فعالیتهای رزمی مانند: شمشیر بازی ، بوکس و یا کشتی می شود فلسفه آن است. این موضوع باعث توجه و ارزش گزاری هنرجویان نسبت به فراگیری و اجرای تکنیکهای مودو می گردد.

   

  حدود 10 هزار سال اجداد مردم کره جهت دسترسی به آب و هوای گرم و استفاده از دریا از زمینهای «فارمیل» ( Pharmil) واقع در آسیای میانه به سوی سواحل شرقی آسیا مهاجرت کردند و د رمکانی که اکنون «منچوریا» (Munchuria) و «پنسیلوانیا» (Peninsula) نامیده می شود مستقر شدند. در آنجا مردم کره تمدن یکسانی بر اساس فلسفه «هان» ایجاد نمودند. فلسفه «هان» منشاء کاملاً کره ای دارد . این فلسفه قبل از ارتباط مردم کره با همسایگان خود توسعه و تکامل یافته بود. فلسفه «هان» بر اساس چهار خصوصیت مجزا است.

  منبع: razmavar.com

   


title: نگاهی به ورزش اسكواش
text:
  نگاهی به ورزش اسكواش

   
   

  مفرح، ارزان و قابل اجرا بودن، زیر گروه ورزشهای خانوادگی، اشتغال زایی و سادگی در یادگیری باعث شده كه اسكواش از سوی طرفداران خود به عنوان یكی از بهترین ورزشها شناخته شود.


  اسكواش یكی از ورزشهایی است كه ضمن مفرح، جذاب و مناسب بودن آن برای تفریح دارای شاخصه هایی برای تقویت ارتباطات خانوادگی به عنوان یك ورزش خانوادگی و با شخصیت به شمار می آید.


  بنابراین گزارش اسكواش با داشتن قوانین و مقررات و اصول اخلاقی و بهره گیری از حضور چهره های برجسته علمی، فرهنگی و اقتصادی باعث شده كه در محیطی آرام فضای شخصیتی مناسبی را برای اهالی این ورزش به وجود آورد.


  این ورزش بسیار ارزان و قابل اجرا در همه جا است، زیرا ویژگی مهم آن فقط داشتن یك دیوار می باشد؛ همین طور در كوتاه ترین زمان بیشتری بهره وری كاركرد ورزشی را به ورزشكار خود می دهد. به عبارتی با 30 دقیقه بازی می توان به بسیاری از اهداف ورزشی دست یافت.


  اسكواش از نظر اقتصادی هم برای بازیكنان و هم برای سرمایه گذاران درآمدزا است، به طوری كه با ساخت فضای كمتر از 75 متر و هزینه نگهداری بسیار كم در مقایسه با سایر ورزشها باعث جذب طرفداران بیشماری شده است. به همین دلیل سرمایه گذاران ضمن ساخت و ساز در این رشته جوایز نقدی و دلاری بسیاری را برای قهرمانان این رشته در سطح دنیا در نظر می گیرند و همین عامل تشویق بازیكنان به شمار می آید.


  از دیگر مزایای این رشته می توان به سادگی آن در یادگیری اشاره كرد كه ورزشكار به تنهایی نیز می تواند آن را فرا بگیرد و به صورت یك نفره، دو نفره، 4 نفره و گروهی به بازی بپردازد. همین طور جاذبه های توپ، راكت و سالنهای شیشه ای قابل حمل به نقاط مختلف، برگزاری مسابقات در كنار بناهای تاریخی، فضاهای روبه روی دریا و امثال آن دامنه جاذبه این رشته را بیش از پیش كرده است.


  اسكواش در دنیای ورزش امروز چشم انداز روشنی را پیش رو دارد، به طوری كه مورد توجه و تاكید افراد و طرفداران بی شماری قرار گرفته است و پیش بینی می شود ظرف سالهای آینده به عنوان یكی از پر طرفدارترین رشته های ورزشی در سنین مختلف مطرح شود.

  منبع:تبیان

   


title: معرفی رشته نينجوتسو
text:
  معرفی رشته نينجوتسو

   
   

  ینجوتسو هنرهای رزمی نین جوتسو (نینجا) نین جوتسو در لغت به معنای هنر پنهانی است كه شیوه ای به وجود آمده برای دفاع از خویشتن و رسیدن به مهارتهای ویژه رزمی برای غلبه بر دشمن .در مورد تاریخچه این سبك رزمی باید گفت: در قرن ششم میلادی مذهب بودیسم وارد كشورژاپن شد وموجب بوجود آمدن چالش بین دو مذهب بودیسم و«شینوئیسم» شد كه مذهب ملی آن دوران بود طرفداران مذهب بودیسم به روایتی همان پیشینیان نینجا بودند آنها دراوایل قرن هفتم برای فرار از شكنجه مذهبیون به جنگلها و كوهها سوزوكا رفتند و با مابوشی نام گرفتند مبدأنینجاها دو سرزمین كوگا و ایگا بوده با معروفترین خانواده های نینجا «هاتوری،فوجی بایاشی موموچی» است ؛ دوره كاماكورا یك دوره طلایی برای آنها بوده همچنین یكی از دشمنان قسم خورده نینجاها «ادانابوناگا» بوده است متولیانی كه برای ترویج این رشته تلاش كرده اند :

   

  «ماتامیتونودا،تاكاماتسو،ماساكی هاتسومی ،اتیسون هیرز،شوتوتانه مورا،برایان مك كارتی و...است نین جوتسوقدمت 800 ساله ریشه درتاریخ دارد . هرگز نمی تواند تنها با جابجایی تکیه از نام آن هنرهای رزمی نین جوتسو را برای تنها فروختن به مردم معرفی کرد. جهت کسب اطلاعات بیشتر میتوانید از کتاب نین جوتسو هنرنامرئی شدن و نین جوتسو در ایران تالیف کانچو فرجی استفاده کنید.

   

   

  تاریخچه نینجوتسوی جهان:

   

  ninjaتقریبا در قرن ششم میلادی (بودیسم) وارد ژاپن شد و منجر به درگیری بین كسانیكه می خواستند بودیسم را بصورت یك مذهب رسمی درآورند و كسانیكه از (شینتوایسم) بعنوان مذهب ملی طرفداری می كردند شد. بر طبق شواهد موجود پیشینیان نینجاهای ژاپنی از طرفداران بودیسم بودند و به همین دلیل یاغی نام گرفتند، آنها در اوایل قرن هفتم برای فرار از شكنجه مذهبیون و كشته شدن توسط نیروهای سلطنتی به كوهستانهای نزدیك كیوتو رفتند و بعدها (یامابوشی یا زاهدان كوهستان) نام گرفتند آنها فلسفه عارفانه خود را بر پایه واقع بینی عملی پایه گذاری كردند و برای حمایت از خود دانش و تمرین هنرهای رزمی و استراتژی نظامی را با ترس روانی و قدرتهای اسرارآمیز تركیب كردند تا بتوانند با نیروهای نظامی كم خود در دل دشمنان ترس ایجاد كنند.نینجوتسو ریشه در اثر کلاسیک نظامی چینی یعنی «سان تزو» دارد که توسط سان وو استراتژیست معروف سده پنجم پیش از میلاد به رشته تحریر درآمده‌است. این اثر در قرن ششم میلادی وارد ژاپن شد و به طور دقیق توسط دربار سلطنتی و خانواده‌های متخاصم مورد بررسی قرار گرفت.

   

  بودیسم نیز تقریباً در همان زمان وارد ژاپن شد، پیشینیان نینجاها به دلیل گرایش به بودیسم، یاغی نامیده می‌شدند. درآن هنگام درگیری‌های شدیدی میان هواداران بودیسم و پیروان مذهب ملی ژاپنیها یعنی آئین شینتو جریان داشت و این گروه‌های یاغی که بعدها به یامابوشی معروف شدند، برای حمایت از خود تمرین هنرهای رزمی و استراتژی‌های نظامی را با ترس روانی و قدرت‌های اسرار آمیز ترکیب کردند.

   

  پس از آن نینجاها در گروه‌های کوچک با در پیش گرفتن روشهای کاملاً سری جنگی تا قرن نوزدهم خود را به عنوان نیرویی بسیار با نفوذ در کشور ژاپن مطرح کردند.

   

  بزرگ‌ترین تجمع نینجاها در سوم نوامبر ۱۵۸۱ میلادی اتفاق افتاد. در آن روز اُدا نوبونگا قدرتمندترین رهبر نینجا ارتشی ۴۰ هزار نفره را در برابر حدود ۴ هزار نینجا که کنترل ایالت ایگا ( در حال حاضر مه یی) را در اختیار داشتند، رهبری کرد. نبردی که تنها تعداد انگشت شماری از نینجاهای ایگا از آن جان سالم به در بردند.

   

  از آن به بعد نینجاها توانستند با سازمان منسجمی که ایجاد کرده بودند، قدرت پلیسی مطلق را در ادو (توکیو امروزی) و دیگر شهرهای ژاپن در دست داشته باشند.

   

  یكی از رهبران یامابوشی ها تلاش كرد كه بین پیروان بودیسم و طرفداران شینتوایسم صلح ایجاد نماید كه نتیجه آن سرازیر شدن جنگجویان دولتی برای سركوبی یاموبوشی ها شد. البته این عمل نیروهای دولتی باعث شد تا یامابوشی ها یا نینجاها به تكمیل فنون رزمی و جنگی خود كه بوسیله آن در برابر دشمنان مقاومت می كردند بپردازند. در سال 1192 با شروع دوران فئودال ژاپن تعدادی از طوایف فامیلی نینجاها منشعب شدند و به چریكهای حرفه ای و نیروهای سری تبدیل شدند كه به استخدام اربابان ایـالات مختلف (دایمیوها) در می آمدند. در بین سالهای 1192 و 1333 بعد از میلاد تعداد مكتبهای نینجا به 25 مكتب با تكنیك های خاص خود رسید. در اكثر این سالها دو ایالت (كوگا و ایگا) در ژاپن توسط نینجاها اداره می شد.

   

  نینجاخانواده های (هاتوری، موموچی، و فوجی بایاشی) از معروف ترین خانواده های نینجا بودند. از تحقیقات بدست آمده عقیده بر این است كه هنر رزمی نینجوتسو ریشه در قلب تاریخ كهن چین و ژاپن دارد، عقاید و نظرات فراوانی از شروع و گسترده شدن این هنر رزمی درجهان وجود دارد. هنر رزمی نینجوتسو با قدمت 800 ساله ریشه در تاریخ دارد و در حقیقت هنری است كه مسئولیت پذیری را می طلبد. یك هنرجوی نینجوتسو برای پیروز شدن نیازمند اصول اولیه است كه از جمله برخورداری از روحی قوی، قلبی آزاد، هوشی سرشار، روحیه مبارزه طلبی و شرایط روحی عالی و تمركز حواس میباشد . نینجاها یك سیستم و نظم خاص و دقیقی داشتند كه توسط یك رهبر كه به آن (جونین) می گفتند اداره می شد و به كسانی كه به نینجاها ماموریت می دادند (چونین) می گفتند. به طبقات پائین تر كه ماموریت انجام می دادند (جینین) می گفتند . جینین ها در واقع هیچگاه دستورات را بطور مستقیم از جونین دریافت نمی كردند بلكه چونین ها بعنوان واسطه بین جونین و جینین ها عمل می كردند و دستورات و پیامهای جونین را به جینین ها می رساندند.

   

  نینجوتسوجینین ها برای انجام ماموریت با طرز استفاده اغلب سلاحهای زمان خود آشنائی كامل داشتند و روانشناسی جامعه را بخوبی می دانستند و با همدیگر از طریق رمز ارتباط داشتند. اگر احیانا یك نینجا به دام می افتاد و اسیر می شد (كه بسیار كم رخ می داد) مردم او را زجر فراوان می دادند تا بتوانند اسرار آنها را بدست آورند. بعضی از خانواده های نینجا به دلیل جنگ داخلی (دایموها) به قدرت و نفوذ رسیدند و اغلب در مناطق ایگا و كوگا در شرق دریاچه بیواء اقامت گزیدند (ادا نبون اگا) كه می خواست تمامی نیروهای نظامی ژاپن را متحد نماید در سال 1581 ارتشی متشكل از 46 هزار نفر را به جنگ نینجاها كه 4 هزار نفر بودند، فرستاد.

   

  در این نبرد نابرابر اغلب نینجاها كشته و یا اسیر شدند و آن تعداد كه توانستند، به كوه ها فرار كرده و با مردم كوهستان به تكمیل فنون مخصوص خود و هر چه كاربردی تر كردن آن پرداختند و هنرهای رزم خود را از پدر به پسر منتقل كردند.

   

   

  سوک ماساکی هاتسومی:

   

  متخصص استخوان و سی وچهارمین استاد بزرگ از خاندان تاگاكور نینجا است او رهبری 9 بوجین كان دوجو را در ژاپن به عهده دارد از جمله «مدرسه9 خدای شیطان ،خدای جنگجو،تالار روح مرد جنگی »نام برد ؛لقب اوسوك و جنگجوی بزرگ است كه توسط تاكاماتسو به او داده شده؛دكتر هاتسومی می‌گوید:«در مقایسه جودووكاراته،نین جوتسو عقاید تعصب انگیزی ندارد نین جوتسوهنر كامل و آزاد است كه مسئولیت پذیری را می طلبد .یك هنر جوی نین جوتسو برای پیروز شدن ،نیازمند روحی قوی و قلبی آزاد است ؛استاد تاكاماتسوشیثو نیز می‌گوید :«زندگی تغییر است »و ما در نین جوتسو،تحول را یك اصل می دانیم تحولی كه هنر را به كمال می رساند .

   

  ninjaسوك هاتسومی هر ساله برای پیشرفت و كاربد بیشتر هنر نین جوتسو مراسمها متعددی رابرنامه ریزی می كنند از جمله مراسمهای شی دوشی كای كه اكثریت شركت كنندگان آن خارجیان می باشند. این مطلب از کتاب خود استاد هاتسومی توسط کانچو فرجی ترجمه شده است که بصورت مختصر در این قسمت آ»ده است به منظور استفاده كسانی كه دانش نینجوتسو هستند و بر اساس تجربیات شخصی خودم به عنوان سی و چهارمین استاد هنر (رزمی) توگاكیور - ریو نینجا (Togakure ryuninja)،‌به رشته تحریر درآورده ام.

   

  من این عنوان سوك (Soke) یا رئیس خانواده را از (توشیت سوگو تا كاما تسو (Toshisugu Takamatsu) سی و سومین استاد این رشته به ارث برده ام. معلم من نوه (شین ریوكن ماسامی تسوتو (Shin ryuken Masami tsutodo) سی و دومین سوك (توگاكیور ریو) بود. ما پشتوانه ای از 8 قرن تاریخ و سنت را دارا می باشیم كه به موسس این سیستم دامی سوكی نی‌شینا (Daisuke Nishina) از اهالی دهكده (توگاكیور) باز میگردد. پس از شكست از سپاهیان هایك (Heike) ، دای سوگ از زادگاهش در ناگانو متواری شد و در منطقه دور افتاده ایگا (Iga0 سكونت گزید. در آنجا او نام دای سوك توگاكیو را برگزید و بعدها اعتبار تاسیس سیستم (توگاكیور ریو) ی نینجوتسو، به او اختصاص یافت. شجره اساتید این سبك به شرح ذیل می باشد:

   

  1- دایسو كه توگاكوره 2- شیما كوسانتا میناموتونو كانسادا 3- گورو توگاكوره 4- كوسانتا توگاكوره 5- كیسانتا كوگا 6- توموهارو كانكو 7- ریوههو توگاكور 8- گاكون توگاكوره 9- كوسكی كیدو 10- تنریو ایگا 11- ریهی یوئنو (Ueno) 12- سنری یوئنو 13- مانجیرو یوئنو 14- سابورو ایزوكا 15- گورو ساوادا 16- ایپی اوزارو 17- هاچیرو كیماتا 18- هیزائمون كاتائوكا 19- یوگنتا موری 20- گوبی تودا 21- سیئون كوبه 22- كوبی موموچی 23- تنزن تباری 24- سیریو نوبوتسونا تودا 25- فودو نوبوچیكا تودا 26- كانگورو نوبویاسوتودا 27- ایسابو رونوبوماسا تودا 28- شینبی ماساچیكا تودا 29- شینگورو ماسایوشی تودا 30- دایگورو چیكاهیده تودا 31- دایسابورو چیكاشیگه تودا 32- شینریوكن ماسامیتسو تودا 33- توشیتسو گو تاكاماتسو 34- ماساكی هاتسومی

   

  در حالیكه برخی اعتقاد دارند كه اسرار نینجوتسو بتدریج و با رشد توكوگاوا شوگارنیت (Tokugava shogunate) در طول قرن هفدهم از میان رفته است و یا در زیر آوارهای جنگ جهانی دوم مدفون گردیده، استاد من می دانست كه حقایق و رموز هنر شنوبی همواره زنده خواهند ماند. ارزش و اهمیت خرد و حكمت معلم من و معلمین و اساتید آنها را می توان در تلاش و كوشش (توشیت سوگو تاكاماتسو) Toshitsugu Atakamatsu-s فقید در ارائه عصاره و ماهیت واقعی نینجوتسو، مشاهده نمود.

   

  جوهره اصلی كلیه هنرهای رزمی و استراتژی های نظامی در واقع حفاظت از خود و پیشگیری از خطر می باشد. نینجوتسو چكیده ای است از كلیه ایده ها و مفاهیم عینی حفاظت از خود كه از طریق تمرینات رزمی میسر میگردد.

  منبع:razmavar.com

   


title: تاریخچه دوچرخه ‌سواری
text:
  تاریخچه دوچرخه ‌سواری




  دوچرخه وسیله نقلیه‌ای است سبک و دارای دو چرخ که به کمک پا زدن حرکت می‌کند. تاریخچه دوچرخه‌سواری به عنوان یک ورزش با تاریخچه خود دوچرخه، ارتباط کامل دارد.

  اولین فرد در تاریخ که سوار بر دوچرخه شد، یک فرانسوی به نام سیوراک (sivrac) بود. سیوراک، در سال 1690 میلادی دوچرخه‌ای چوبی ساخت که شاخه‌هایی عمودی بر روی چرخهای آن قرار داشت و هر دو چرخ به وسیله یک چوب افق به هم متصل می‌شد. این دستگاه، پنجه رکاب نداشت و حرکت آن به کمک فشار دادن پاها بر روی زمین صورت می‌گرفت. اهالی پاریس، دوچرخه سیوراک را اسب چوبی عنوان داده بودند.

  اسب چوبی گرچه تعجب مردم پاریس را برانگیخته بود، چندان مورد استقبال قرار نگرفت و فقط فروشندگان دوره‌گرد بودند که برای حمل بار از آن استفاده می‌کردند.

  در سال 1817، در شهر کارلسروهه آلمان شخصی به نام بارون فون دریاس دوچرخه پایی کاملتری ساخت و یک زین کوچک هم بر روی آن قرار داد. دوچرخه‌های فون دریاس به زودی در چند پایتخت اروپایی به مردم معرفی شد و شخصی به نام دنیس جانسون یکی از آنها را با خود به انگلستان برد تا از روی آن بسازد و بفروشد.

  دنیس جانسون کلاسهایی برای آموزش فن دوچرخه‌سواری ترتیب داد و با این کار مشتاقان بسیاری برای کالای خود به وجود آورد. به این ترتیب، کار و بار دنیس جانسون به قدری گرفت که دوچرخه‌سواری تبدیل به یکی از تفریحات محبوب و متداول روز شد.

  در سال 1818، شخصی به نام بارون ساوربرن در فرانسه دوچرخه‌ای ساخت که دارای چرخ بسیار بزرگی در جلو و چرخ کوچکی در عقب بود. به چرخ جلو این دوچرخه عجیب، طنابی دایره‌وار (به صورت حلقه) بسته می‌شد که راننده باید آن را با دست می‌کشید تا چرخ جلو به حرکت درآید و دستگاه را به جلو ببرد. چنین کاری فقط از عهده بندبازها و دوچرخه‌ سوارهای بسیار ماهر بر می‌آمد. از روی این دستگاه عده زیادی افتادند و مجروح و مصدوم شدند.

  در سال 1834، آهنگری اسکاتلندی به نام مک میلان برای دوچرخه پنجه رکاب اختراع کرد تا دیگر احتیاجی به فشار پا بر روی زمین نباشد. مک میلان دوچرخه خود را به تدریج و طی پنج سال چنان کامل کرد که می‌ توانست تا 22 کیلومتر در ساعت سرعت بگیرد. خود مک میلان نمایشهایی هم برپا می‌کرد تا به مردم ثابت کند که وسیله نقلیه او چه اندازه مطمئن و بی‌خطر است. دوچرخه مک میلان اکنون در موزه لندن نگهداری می‌شود.

  در سال 1860 در فرانسه، کارخانه‌داری به نام میشو به دوچرخه علاقمند شد و تصمیم گرفت تغییراتی در آن به وجود بیاورد. برای این کار،‌میشو مهندس جوان و مبتکری به نام پی‌یر لالمنت را به استخدام کارخانه خود درآورد.

  لالمنت، قسمتهایی از دوچرخه را که قبلاً از جنس چوب بود، با لوله‌های آهنی ساخت و سپس سطح خارجی چرخهای چوبی را با نوارهای لاستیکی پوشانید. در سال 1962 لالمنت دوچرخه‌ای ساخت که دارای رکاب بر روی چرخ جلو بود. وقتی لالمنت به آمریکا مهاجرت کرد، دوچرخه ابداعی خود را هم در آنجا ساخت و به بازار فرستاد. دوچرخه‌های لالمنت در ایالات متحده به بون شیکر معروف شدند.

  در سال 1871 در انگلستان دوچرخه‌ای به بازار آمد که کم و بیش شبیه بون‌شیکر بود. این دوچرخه را شخصی به نام جیمز استانلی چنان ساخته بود که چرخی بزرگ در جلو و چرخی کوچک در عقب داشت و با یک پدال که در مرکز چرخ جلو کار گذاشته شده بود، حرکت می‌کرد.

  در سال 1873 مهندسی به نام هاردی لاوسون برای نخستین بار زنجیر چرخ را به دوچرخه افزود. این زنجیر به چرخ عقب وصل می‌شد و با گردش آن توسط فشار پا،‌ دوچرخه به حرکت در می‌آمد. با این همه، چون تایر دوچرخه سنگین بود و از لاستیک توپر ساخته می‌شد،‌سرعت دوچرخه چندان زیاد نبود. اما، در سال 1879 در مرکز چرخه بلبرینگ قرار گرفت و این ابداع که توسط شخصی به نام توماس صورت پذیرفته بود، بر سرعت دوچرخه بسیار افزود. در سال 1881 یک شرکت سازنده چرخ خیاطی دوچرخه‌هایی تولید کرد که هر دو چرخ جلو و عقب آن به یک اندازه بود.

  در سال 1889 میلادی دانلپ از تایرهای هوادار برای دوچرخه استفاده کرد. نخستین تایری که دانلپ ساخت، اکنون در موزه «ادینبورد» در انگلستان نگهداری می‌شود. این تایر پیش از آنکه باز نشسته شود، حدود پنج هزار کیلومتر کار کرده بود. در اواخر سال 1888، گروهبان بلفست برای کمپانی دانلپ لاستیک تویی و رویی دوچرخه را ساخت و از آن تاریخ تاکنون دوچرخه را به صورتی که امروز معمول است می‌سازند. در سال 1896 با شروع نخستین دوره بازیهای المپیک نوین، مسابقات دوچرخه‌سواری به عنوان یک رشته ورزشی مستقل و پرطرفدار در برنامه بازیها گنجانده شد.

  نخستین مسابقه دوچرخه‌سواری در سال 1868 در محلی به نام هندون در انگلستان انجام شد. در همین سال یک کارخانه سازنده دوچرخه در فرانسه، مسابقه‌ای نمایشی به مسافت 1200 کیلومتر (دور فرانسه) ترتیب داد تا برای محصولات خود تبلیغ کند.

  در سال 1869 نخستین مسابقه بین‌المللی دوچرخه‌سواری در جاده بین دو شهر پاریس و روان برگزار شد. نقطه شروع این مسابقه طاق نصرت در پاریس بود و از میان 323 شرکت کننده در این مسابقه تاریخی، یک انگلیسی به نام جیمز مور به مقام نخست رسید.

  در سال 1876، شخصی به نام اف.ال.دادز در دانشگاه کمبریج لندن توانست 25 کیلومتر را در زمانی کمتر از یک ساعت رکاب بزند و نخستین رکورددار سرعت در تاریخ دوچرخه‌سواری باشد.

  در این سالها، دوچرخه‌سواری به صورت یک تفریح همگانی در ایالات متحده درآمده بود و این ورزش و سرگرمی جدید به قدری مورد استقبال مردم قرار گرفته بود که روزهای تعطیل و یکشنبه‌ها به جای حضور در مراسم دعا و نیایش کلیسا، پیر و جوان سوار بر دوچرخه رهسپار خارج از شهر می‌شدند. نوشته‌اند که کشیش یک کلیسا برای مقابله با این وضع، سوار بر کالسکه به میان جمع دوچرخه‌سواران می‌رفت و خطاب به آنها با اعتراض می‌گفت: ای غفلت‌زدگان! روی زین دوچرخه نشستن و رکاب زدن، شیوه‌ای درست برای رسیدن به خدا نیست!

  در سال 1883، یک آمریکایی به نام کورتیس، نخستین رکورد دوچرخه‌سواری استقامت را برپا داشت. او به مدت یک شبانه‌روز کامل رکاب زد و در این مدت مسافتی معادل 320 کیلومتر را پیمود. در همان سال، یک آمریکایی دیگر به نام توماس استیون تصمیم گرفت با دوچرخه خود دنیا را دور بزند. این دوچرخه‌سوار پس از دو سال به وطن خود بازگشت و ادعا کرد که هرجا بر روی کره زمین جاده‌ای بوده، آن را پیموده است.

  در سال 1878، اولین اتحادیه ملی دوچرخه‌سواران در انگلستان تأسیس شد و این اتحادیه، مقررات خاصی برای مسابقات دوچرخه‌سواری در جاده و پیست برقرار کرد.

  در سال 1891، دوچرخه‌ سواری به نام پاگربیل موفق شد 142 ساعت (حدود 6 شبانه‌روز) پیوسته رکاب بزند. این رکوردگیری در مکانی که امروزه مجموعه بسیار بزرگ مدیسون اسکوئرگاردن نیویورک برپا شده است، صورت گرفت.

  در سال 1895، لوتر.اچ.پورتر کتابی منتشر کرد با عنوان «دوچرخه‌سواری برای تندرستی و تفریح». پورتر در کتاب خود خاصیت دوچرخه‌سواری را در کم کردن وزن، افزایش قدرت بدن و بهبود تنفس شرح داده بود.

  پایه‌ های فدراسیون بین‌ المللی دوچرخه‌ سواری، در سال 1900 با تأسیس اتحادیه بین‌ المللی دوچرخه‌ سواری، ریخته شد. مرکز این اتحادیه در شهر پاریس بود. در حال حاضر فدراسیون بین‌المللی دوچرخه‌سواری که آن را به اختصار فیاک می‌نامند و از طرف کمیته بین‌المللی المپیک نیز به رسمیت شناخته شده است، به کار توسعه، هدایت و ایجاد مقررات جدید می‌پردازد.

  فیاک عضو اصلی اتحادیه بین‌المللی دوچرخه‌سواری نیز هست. مقر فیاک در شهر رم قرار دارد. مشهورترین مسابقات دوچرخه‌سواری جاده در دنیا، تور دوفرانس است که مسافتی بالغ بر 3500 کیلومتر را در بر می‌گیرد. تور دوفرانس در سال 1903 به ابتکار هانری دگرانژ سردبیر مجله آتو در فرانسه پا گرفت و از آن تاریخ به بعد همه ساله به طور منظم و با شرکت بهترین دوچرخه‌سواران جهان برگزار می‌شود.

   


title: تاریخچه ورزش گروهی بیسبال
text:
  تاریخچه ورزش گروهی بیسبال




  بیسبال نوعی ورزش گروهی است كه با چوب و توپ توسط ۹ بازيكن در يک زمين چمن بازی می‌شود بيسبال در قرن نوزدهم از ورزش انگلیسی کریکت ريشه گرفته است.

  بیسبال

  بيسبال از بازی‌های متعددی كه با چوب و توپ بازی می شدند اشتقاق پيدا كرده‌است. از جمله اين بازی ها می توان به ورزش قديمی راوندر كه در امریکای شمالی بازی می‌شد، ورزش انگليسی کریکت و ورزش بسيار قديمی رومانیایی اُينا نام برد.

  نخستين مسابقه ورزش مدرن بيسبال كه در اسناد نوشتاری گزارش شده‌است، به مسابقه‌ای‌ در ۴ ژوئن ۱۸۳۸ در بیچ ویل،انتاریو، کانادا مربوط می‌شود.

  بيسبال در دهه ۱۸۶۰ حالت نيمه‌حرفه‌ای پيداكرد. نخستين تيم كاملا حرفه‌ای بيسبال در ايالات متحده، تيم سينسيناتی رد استاكينگز بود كه در ۱۸۶۹ تشكيل‌شد.

  لیگ برتر بیسبال امریکا

  ام ال بی يا ليگ برتر بيسبال امريكا (Major League Baseball) مهمترین لیگ حرفه ای بیسبال در امریکای شمالی است که كه هم‌اكنون با بيست‌و‌نه تيم آمریکایی و یک تيم کانادايی برگزار می‌شود. این مسابقات در ۱۸۷۶ آغاز شد. ام‌ال‌بی اولين ليگ ورزشی واقعی در ايالات متحده بود و تا سال ۱۹۷۲ بيشترين تماشاگران تلويزيونی را داشت. در این سال تعداد تماشاچیان ان اف ال (ليگ فوتبال امریکایی) از این مسابقات بیشتر شد. از ۱۹۷۲ به‌بعد نیز ام‌ال‌بی همواره پس از ان‌اف‌ال دومين ليگ پربيننده در امریکای شمالی بوده است.

  در سال ۲۰۰۷ ميانگين تماشاگران هر بازی اين مسابقات بيش از سی‌و‌دو هزار نفر بود و مجموع تماشاگران ۲۴۳۱ مسابقه آن به بيش از هفتاد‌و‌نه و نيم ميليون نفر رسید. و با فاصله‌ای زياد پربيينده ترين ليگ ورزشی دنيا لقب گرفت. اين درحالیست كه هفده ليگ كوچكتر بيسبال اين كشور هم بيش از چهل ميليون تماشاگر در سال دارند.

  این ورزش در بسياری از نقاط دنيا به‌ويژه امریکای شمالی و مركزی و شرق آسيا بسيار پرطرفدار است.

  بيسبال ورزش ملی يا پرطرفدار ترین ورزش ایالات متحده امریکا، کوبا، پورتوریکو، دومینیکن، پاناما، نیکاراگوا، ونزوئلا در قاره امريكا و همچنين ژاپن، کره جنوبی و تایوان در آسيا است.


  بیسبال در آسیا

  ژاپن يكی از اولين كشورهایی بود كه بیسبال به آن راه‌يافت. بیسبال خیلی زود مهمترين ورزش گروهی ژاپن شد. در سال ۱۹۳۶نیپون بیسبال لیگ شروع به‌كار كرد. ۸۶۴ مسابقه اين ليگ در سال ۲۰۰۶ بيش از بیست ميليون و چهارصد هزار تماشاگر داشت و چهارمین ليگ پرتماشاگر دنيا بود

  ژاپنی‌ها و امریكایی‌ها اين ورزش را به ديگر كشورهای شرق آسیا هم بردند و بیسبال به‌سرعت ورزش گروهی اولکره جنوبی و تایوان شد. ليگ حرفه‌ای بیسبال در کره‌جنوبی از ۱۹۸۲ و در تایوان از ۱۹۹۰ شكل گرفت.چین و اسراییل هم دو كشور آسیايی دیگری هستند كه به ترتیب در ۲۰۰۳ و ۰۰۷ لیگ حرفه‌ای بیسبال را تشكيل دادند.

  بيسبال در سال ۱۹۹۴ وارد بازیهای آسیایی هم شد. ژاپنی‌ها اين رشته را در تقویم مسابقات هیروشیما قرار دادند، سه دوره اول اين مسابقات با قهرمانی تيم ملی ژاپن به پايان رسيد، اما در آخرين دوره مسابقات در سال ۲۰۰۶ تيم ملی بيسبال تايوان با شكست پنج تيم ديگر شركت‌ كننده (ژاپن، كره‌جنوبی، چين، تایلند، فیلیپین) به قهرمانی رسيد.


  بیسبال در المپیک

  ازالمپيک ۱۹۹۶ آتلانتا دو رشته ورزشی بيسبال و سافت بال در تقويم المپيک قرار گرفتند و مقررشد تا مسابقات سافت‌بال در گروه بانوان و بيسبال در گروه آقايان برگزار شود.

  اما در جلسه سال ۲۰۰۵ کمیته بین المللی المپیک در سنگاپور برای تعيين ميزبانی المپیک ۲۰۱۲ اين دو رشته اولين قربانيان سياست كاهش و جلوگيری از گسترش تعداد ورزش‌كاران و مسابقات و رشته‌های ورزشی المپيک شده و از برنامه مسابقات المپيک لندن حذف شدند. در المپیک‌های بعدی برای برگزاری مسابقات اين دو رشته ورزشی رأی‌گيری به‌عمل خواهد آمد.


title: تاریخچه ورزش کشتی درایران
text:
  تاریخچه ورزش کشتی درایران

      

   

  تاریخچه ورزش کشتی در ایران در دوران صفویه و زندیه، کشتی و ورزش باستانی و پهلوانی رونق بی‌سابقه‌ای در ایران یافت به طوری که در هر شهر صدها پهلوان بنام وجود داشته است. در دواران قاجاریه علاقه به این ورزش چنان زیاد شد که در دوران ناصرالدین‌ شاه برای اولین بار شخصی به نام صاحب الدوله مأمور توسعه کار ورزش کشتی شد و به زودی کشتی چنان رواج پیدا نمود که در تمامی روزهای تعطیل پهلوانان در میادین شهر به کشتی گرفتن می‌پرداختند.

   

  مسابقات کشتی پهوانی برای انتخاب پهلوان پایتخت نیز از همین ایام آغاز شد و بعدها به صورت یک سنت جاری همه ساله درآمد. برای انتخاب پهلوان پایتخت رسم براین بودکه پهلوانان را در روز مشخصی مصادف با یک روز از عید یا یک روز تعطیل در میدانی جمع می‌کردند و کشتی گرفتن و اجرای مراسم را برپا می‌نمودند و سرآمد پهلوانان را به عنوان «پهلوان پایتخت» معرفی می‌نمودند.

   

  آقا محمد صادق بلورفروش، ابراهیم یزدی معروف به یزدی بزرگ،‌پهلوان اکبر خراسانی، حسین یوزباشی، سیدحسن رزاز، سیداسماعیل کالسکه ساز و ... از کشتی‌گیران و پهلوانان معروف آن زمان بودند. از زمان رضا شاه زورخانه با فرهنگ جدید رونق بیشتری گرفت و در کنار زورخانه‌ها، باشگاهها و ورزشگاهها هم شکل گرفتند. با تأسیس اداره تربیت بدنی و اجباری شدن ورزش در مدارس و پادگان‌های نظامی، جوانان کشتی‌گیر از زورخانه‌ها روی به میدان‌های ورزش نهادند و با اصول جدید و تحت تعلیم پهلوانان و مربیان قدیم و جدید به تمرین پرداختند.

   

  مسابقات کشتی تا سال ۱۳۱۸ به صورت پهلوانی با رسم و رسوم خاص ایرانی ادامه داشت، اما از این سال به بعد با مطرح شدن مقررات بین‌الملل، تغییر و تحولاتی در شیوه‌ کشتی گرفتن وطرز لباس پوشیدن کشتی‌ گیران پدیدار گشت. ورزش کشتی با شرایط و خصوصیات و قوانین خاص هر ناحیه و منطقه از کشور انجام می‌شد و قواعد و آداب و رسوم محلی هر منطقه در این رشته ورزشی تأثیر فراوانی داشته است. از مشهورترین کشتی‌های مناطق ایران می‌توان به کشتی‌های زیر اشاره کرد:

   
   

  ۱) کشتی لوچو: از ورزش های محبوب روستاهای مازندران است و چون جایزه کشتی‌گیران را بر نوک یک چوب در وسط میدان آویزان می‌کنند به آن لوچو گویند. جایزه؛ قواره پارچه، شال و ترمه و گاهی گاو یا گوسفند است که به همان چوب وسط میدان بسته می‌شود.

   

  ۲) کشتی با چوخه: این کشتی در سراسر خراسان به ویژه قوچان، فریمان و اسفراین، رواج دارد و در فضای آزاد به اجرا در می‌آید.

   

  ۳) کشتی گیله مردی: این کشتی چند صد سال است که در استان گیلان رواج دارد. در این کشتی هر جای بدن حریف با زمین تماس پیدا کند شکست خورده است. در این کشتی، علاوه بر کشتی گرفتن، ضربات با مشت نیز وجود دارد و کشتی گیران گیله مرد تنها یک شلوار تنگ استفاده می کنند و جایزه آن گاو، گوسفند، پارچه و... است و بعد از افتادن حریف، برنده به طرف تماشاچیان می‌رود و با پریدن به بالا از تماشاچیان طلب پاداش می کند.

   

  ۴) کشتی زوران پاتوله در کردستان

   

  ۵) کشتی لری در لرستان


   

  ۶) کشتی جنگ (یا زوران) در منطقه الیگودرز

   

  ۷) کشتی بغل به بغل در قزوین

   

  ۸) کشتی آشیرما در آذربایجان شرقی

   

  ۹) کشتی گرش در مناطق ترکمن نشین


  ۱۰) کشتی عربی در میان ایلات و عشایر خوزستان

   

  ۱۱) کشتی کمربندی در اصفهان

   

  ۱۲) کشتی لشکرکشی در یزد

   

  ۱۳) کشتی کج گردان در سیستان و بلوچستان به ویژه در روستاهای شهرستان زابل

   

  ۱۴) کشتی دسته بغل در استان فارس یه ویژه منطقه ارسنجان

   
   

  همگی این کشتی های محلی زمینه‌ساز این ورزش است که در زندگی و سنت‌های ما ایرانیان به قدری ریشه دوانیده که تبدیل به یک ورزش ملی شده است. در سال ۱۳۱۷ حمید محمودپور که دارای تحصیلات عالی تربیت بدنی از دانشگاه ترکیه بود به تعلیم کشتی در ایران پرداخت. وی اولین تشک کشتی ازجنس اسفنج را در دانشسرای تربیت بدنی واقع در دروازه دولت تهران پهن نمود و فنون کشتی آزاد و فرنگی را آموزش داد.

   

  در زمان‌های گذشته تشک کشتی وجود نداشته و به جز گود زورخانه، ‌کشتی روی زمین و خاک نرمی که روی آن می‌پاشیدند انجام می‌گرفت. محمودپور قبل از اینکه از تشک کشتی استفاده کند در ورزشگاه امجدیه روی چاله پرش ارتفاع برزنت می‌انداخت و فنون کشتی کلاسیک را آموزش می‌داد. در سال ۱۳۱۸ اولین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی کشور در ورزشگاه امجدیه تهران برگزار شد. نخستین باشگاه کشتی، باشگاه سلیمان خان پایین خیابان شاهپور سابق بود.

   

  اولین تیم کشتی خارجی، ترکیه بود که در سال ۱۳۲۶ به ایران آمد. نخستین حضور بین المللی کشتی ایران در المپیک ۱۹۴۸ بود که مرحوم منصور رئیسی به مقام چهارم رسید. با آشنایی بیشتر کشتی‌گیران با فنون کشتی، افتخارات زیادی نصیب کشتی ایران شد و بسیاری از قهرمانان ایران بر سکوهای جهانی قرار گرفتند. عبدالله موحد، غلامرضا تختی، ابراهیم جوادی، امامعلی حبیبی، منصور مهدیزاده، محمد ابراهیم سیف‌پور، رسول خادم و.... از قهرمانان بنام جهان کشتی بودندکه افتخارات فراوانی در مسابقات المپیک و جهانی برای ورزش ایران به دست آوردند.


   


title: تاریخچه وزنه ‌برداری
text:
  تاریخچه وزنه ‌برداری




  بشر برای حفاظت خود در غارها، ناگزیر به جابجایی سنگ‌های بزرگ برای قرار دادن در مقابل ورودی آنها بوده است. مصریها برای ساختن مجسمه‌های عظیم فراعنه و اهرام ثلاثه، مردان قوی آن روز جهان را در کنار نیل گرد آوردند و آنها را به ساختن مجسمه‌های سنگی وا ‌داشتند.



  کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد وزنه‌برداری و وزنه پرانی به همراه دو و میدانی و ژیمناستیک در یونان باستان تمرین می‌شده است. همچنین وزنه‌برداری و وزنه‌پرانی جزئی از بازیهای تیلی‌تیان ایرلندی‌ها در 4000 سال قبل بوده است. "میلو" از اهالی "کورتونا" سالهای سال قهرمان المپیک باستان بود و مدت 28 سال مقام خود را حفظ کرد.

  او اولین وزنه‌بردار علمی در دنیاست که پیشرفت و ترقی و قدرت خود را بطور مرتب و کم‌کم بدست آورد. بدین ترتیب که گوساله‌ای را هر روز از زمین بلند می‌کرد و روی دو دست قرار می‌داد و تا هنگامی که گاو تنومندی شد آن را بر سر دست می‌برد. تاریخ این کار را 684 سال قبل از میلاد نوشته‌اند و در حقیقت وزنه‌برداری جدید از اساس کار میلو پیروی می‌کند.

  اولین آثار بوجود آمدن این ورزش زمانیست که در یونان باستان ورزشکاران به وزنه‌پرانی (پرتاب دیسک و وزنه) عادت داشته‌اند و لغت یونانی "هالترس" (پرتاب صفحه یا دیسک هالتر) ریشه وزنه‌برداری امروزی است. وزنه‌برداری جدید در اروپا توسط اروپاییان پایه‌گذاری شد و به نظر می‌رسد که در وهله نخست جوانان روستایی بدین کار دست زدند تا قدرت و برتری خود را نسبت به هم‌سالان خود نشان دهند و با قدرت خود توجه دوشیزگان را جلب نمایند.

  کار نمایش جوانان در بلند کردن وزنه کم‌کم آنقدر بالا گرفت که مسابقه‌هایی ترتیب داده می‌شد و در آن زنان و مردان بی‌شماری برای تماشا گرد هم می‌آمدند و این مسابقات، محک قدرت و نیرومندی جوانان بود.



  "وی‌نه‌یرون" می‌توانست یک وزنه 305 کیلوئی را روی دوشش بلند کند. یک روز همین وزنه مغزش را متلاشی کرد. "گوتا" فرد دیگری با 77/1 متر قد و 88 کیلوگرم زون بود که قادر به بلند کردن یک اسب بر سر دست خود بود.

  لویی یکافه" ملقب به آپولون در سال 1862 در شهر مارس بارگ متولد شد و در جوانی دارای قد 90/1 متر و دور سینه‌اش در حال تنفس 137 سانتی‌متر بوده است. او برای کارهای قهرمانی از چرخهای واگن و یک میله آهنی استفاده می‌کرد. "لویی‌سیر" کانادایی که سرآمد تمام هرکول‌های عصر خود بود به سال 1863 متولد شد.

  قدش 176 سانتی‌متر و وزنش 135 کیلوگرم بود، دور سینه‌اش 47/1 متر و دور بازویش 55 سانتی‌متر بود. او قادر بود وزنه 249 کیلوگرمی را با یک انگشت دست از زمین بلند کند و درشکه چهار اسبه را از حرکت باز دارد.

  هنگامیکه به سبب علاقه جوانان اروپای مرکزی وسایل این رشته ورزشی تکامل پیدا کرد، مقررات ناقصی هم برای آن وضع شد و جوانان سایر نقاط اروپا از جمله کشورهای اسکاندیناوی نیز به تمرین وزنه‌برداری پرداختند و به تدریج این ورزش حتی در مصر و ژاپن هم متداول شد. این ورزش تا زمانی که در بازیهای المپیک جایی نداشت شهرت و معروفیتی کسب نکرده بود و در آمریکا و سایر نقاط جهان جوانان توجه چندانی به آن نمی‌کردند.

  در سال 1896 که اولین دوره بازیهای المپیک نوین در شهر آتن برگزار شد، وزنه‌برداری و زورآزمایی با وزنه در شمار برنامه‌های دو و میدانی قرار گرفت. در این دوره فقط دو حرکت در وزنه‌برداری (یکی با دمبل بزرگ و دیگری با هالتر) انجام شد. داوری این مسابقات بر عهده یک شاهزاده یوانانی بود که 02/2 متر قد داشت و خود از پهلوانان مشهور به شمار می‌رفت.



  فکر تشکیل فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری در سال 1913 که ژول روسه جای دبوفه یا دبوف رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را گرفت بوجود آمد. روسه در سال 1914 فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را پایه‌گذاری کرد. در همین سال کمیته بین‌المللی المپیک کنگره خود را در دانشگاه سوربن فرانسه تشکیل داد تا مقررات و برنامه‌های مربوط به المپیک 1916 برلین را بررسی نماید.

  در ساعات آخر اولین روز تشکیل کنگره مزبور، ژول روسه دریافت که مسابقات وزنه‌برداری را از برنامه‌ بازیهای برلین حذف نموده‌اند. روسه با ناراحتی فراوان فرانتز راشل دبیر کمیته ملی المپیک فرانسه را ملاقات و توانست با منطق و صراحتی که خاص خودش بود وی را وادار نماید انجام مسابقات وزنه‌برداری را در بازیهای المپیک پیشنهاد کند. صبح روز بعد روسه با کمک فرانتز در کار خود توفیق حاصل نمود.

  با پیش آمدن جنگ جهانی اول بازیهای سال 1916 انجام نیافت ولی در بازیهای المپیک 1920 آنتورپ چهارده کشور در رشته وزنه‌برداری شرکت نمودند. در کنگره بین‌المللی المپیک که در سال 1921 در شهر لوزان تشکیل شد با گنجانیدن این روش در برنامه بازیهای سال 1924 مخالفت شد و آقای روسه مجبور شد فعالیتهای زیادی را برای باقی ماندن وزنه‌برداری در بازیهای المپیک انجام دهد. در سال 1925 که کنگره بین‌المللی المپیک در براگ تشکیل گردید موافقت شد که وزنه‌برداری به طور دایم در برنامه بازیهای المپیک گنجانیده شود.

  در بازیهای المپیک لس‌آنجلس (1932)، مسابقات وزنه‌برداری در پنج حرکت انجام می‌شد که وزنه برداشتن با یک دست هم جزو آن بود. اما در بازیهای المپیک برلین (1936) وزنه‌برداری محدود به سه حرکت دو دستی (پرس، یک ضرب و دو ضرب) شد.

  پرس- کشیدن هالتر به روی سینه و بالا بردن آن با فشار.

  یک ضرب- بردن هالتر با یک حرکت از روی زمین به بالای سر.

  دو ضرب- بالا بردن هالتر با دو حرکت، یکی کشیدن آن به روی سینه و سپس با حرکت بعدی به بالای سر

  در سال 1920 همزمان با بازیهای المپیک، فدراسیون جهانی وزنه‌برداری تشکیل گردید و ژول روسه رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه به پاس خدماتش به این ورزش به ریاست فدراسیون جهانی برگزیده شد. وی تا سال 1952 در این سمت باقی ماند و پس از وی دیتریش ورتمن از آمریکا به این سمت برگزیده شد.


title: ورزش پر هیجان اسب سواری
text:
  ورزش پر هیجان اسب سواری





  اسب، اسب دوانی و پرورش اسب در اسلام، مورد توجه فراوان قرار گرفته است. در قرآن و احادیث، اسب به صور مختلف و از جهات متعدد، به ویژه از دیدگاه نظامی و رزمی، مورد تمجید و تقدیر قرار گرفته است. خداوند متعال در قرآن به رزمندگان اسلام دستور می دهد، همیشه اسبان جنگی را آماده و مهیّا نگهدارند:



  "واعدوا لهم ما استطعتم من قوّة و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله وعدوکم؛

  هر چه در توان دارید، از نیرو و اسب های آماده بسیج کنید، تا با این [تدارکات]، دشمن خدا و دشمن خودتان را بترسانید."

  همچنین، اسب، قاطر و الاغ را وسیله سواری و زینت مناسب معرفی می کند:


  "و الخیل و البغال والحمیر لتر کبوها و زینة و یخلق ما لا تعلمون؛

  و اسبان و استران و خران را [آفرید] تا بر آن ها سوار شوید و [برای شما] تجملی [باشد]، و آن چه را نمی دانید می آفریند."

  حضرت سلیمان پیامبر صلی الله علیه و اله را از علاقه مندان به اسب معرفی نموده و می فرماید: وی از اسبان قوی و چابک جنگی، سان می بیند و به آنان آن چنان علاقه می ورزد که دستور می دهد آن ها را باز گردانند و با این که تاریکی شب همه جا را فرا گرفته و اسبان به خوبی قابل رویت نیستند، با کشیدن دست به ساق ها و گردن هایشان، آن ها را آزموده و مورد نوازش قرار می دهد:

  "اذ عرض علیه بالعشیّ الصّافنات الجیاد؛

  [به خاطر بیاور] هنگامی که [طرف] غروب، اسبان چابک و تندرو را بر او عرضه داشتند."

  "فقال انّی احببت حبّ اخیر عن ذکر ربی حتی توارت بالحجاب؛

  گفت: من این اسبان را به خاطر پروردگارم دوست دارم[من می خواهم از آن ها در جهاد استفاده کنم. او همچنان به آن ها نگاه می کرد] تا از دیدگانش پنهان شدند."


  "ردوها علی فطفق مسحا بالسوق والا عناق؛

  [آن ها آن قدر جالب بودند که گفت:] بار دیگر آن ها را باز گردانید، و دست به ساق ها و گردن های آن ها کشید [و آن ها را نوازش کرد]."

  پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و اله اسب را که (سبب تقویت بنیه نظامی مسلمانان است)، موجب عزت مسلمین معرفی می کند و می فرماید:


  "اربطوا الخیل فان ظهورها لکم عز واجوافها کنز؛

  اسب ها را برای سواری و جنگ آماده کنید، زیرا پشت های آن ها (یا ظاهر آن ها) برای شما عزت و قدرت بوده، و شکم هایشان (یا باطن آن ها) برایتان گنج است."


  "انّ الله اعزامّتی بسنابک خیلها و مراکز رماحها؛

  خداوند، امت مرا به وسیله سم اسب ها و فروگاه نیزه ها عزیز ساخت."

  آن حضرت همچنین اسب را یک مرکب بهشتی دانسته و می فرماید:

  "خیول الغزاة حنو لهم فی الجنة؛

  اسبان رزمندگان اسلام، در بهشت نیز اسبان آن ها خواهند بود."

  و پرورش اسب را از شمار سرگرمی های باطل و بیهوده، خارج شمرده و می فرماید:


  "کل لهو المومن باطل الا فی ثلاث: فی تادیبه الفرس، و رمیه قوسه، و ملاعبته امراته، فانهنّ حقّ؛

  همه سرگرمی های مومن، جز در سه مورد باطل است: در آموزش دادن اسب و پرورش آن، و تیراندازی با کمان، و بازی کردنش با زنش؛ این سه مورد [باطل نبوده] حق است."

  و اسب را برای همیشه خوب و خیر می داند و می فرماید:


  "اخیر معقود بنواصی الخیل الی یوم القیامة؛

  خیر و خوبی به پیشانی اسب تا روز قیامت بسته شده است."

  جالب تر این که خود آن حضرت در مسابقه اسب دوانی شرکت می نماید.روزی به همراه گروهی از مسلمانان، دشمنان و دزدان را در خارج از شهر تعقیب می نماید. دشمنان، متفرق شده و می گریزند.آن گاه ابو قتاده به پیامبر صلی الله علیه و اله، پیش نهاد مسابقه اسب دوانی می دهد. آن حضرت نیز پذیرفته و در مسابقه شرکت می کند، و در این مسابقه، گوی سبقت را از همه شرکت کنندگان ربوده و اول می شود.و قابل توجه، این که نه تنها تعیین جایزه و شرط بندی را در این مورد جایز می داند، بلکه گاه، مخارج جوایز برندگان مسابقه را نیز خود به عهده می گیرد:

  امام باقر علیه السلام فرمود:


  "انّ رسول الله صلی الله علیه واله سابق بین الخیل، و اعطی السّوابق من عنده؛

  رسول خدا صلی الله علیه واله مسابقه اسب دوانی ترتیب داده و جوایز را از مال خویش پرداخت."


  "رایت رسول الله صلی الله یلوی ناصیة فرس باصبعه؛

  رسول خدا صلی الله علیه واله را دیدم که با انگشت خویش موی پیشانی اسبی را می پیچید."


  "و هو یمسح وجه فرسه بردائه؛

  او صورت اسب خود را با عبای خویش پاک می کرد."

  از مجموع مطالب مطرح شده می توان فهمید، اسلام چقدر برای این ورزش سالم، مفید و رزمی، ارزش و اهمیت قایل است.

  امام زین العابدین علیه السلام فرمود:


  "انّ رسول الله صلی الله علیه واله اجری الخیل و جعل سبقها اواقی من فضة؛

  رسول خدا صلی الله علیه و اله، [در مسابقه اسب دوانی]، اسب دوانیده، و جایزه اش را چندین آق از جنس نقره قرار داد."

  آن حضرت نیز همانند حضرت سلیمان علیه السلام، آن چنان به اسب اهمیت داده و بدان عشق می ورزد، که به دست مبارک خود، موی پیشانی اسب را پیچیده و صورت آن را با عبای خویش پاک و تمیز می کند.


title: تاریخچه ورزش کوهنوردی ایران
text:
  تاریخچه ورزش کوهنوردی ایران

   



  در سال 1323 ورزشکوهنوردی ایران دارای تشکیلات رسمی گردید در سال1356 فدراسیون های کوهنوردی و اسکی در هم ادغام و به نام فدراسیون کوهنوردی و اسکی ایران فعالیت خود را آغاز نمود .


  فدراسیون کوهنوردی با توجه به ابعاد مختلف فعالیت در زمینه های کوهنوردی ، سنگنوردی طبیعی و داخل سالن ، دوچرخه سواری کوهستان ، ورزشهای هوایی و ... طیف وسیعی از ورزشکاران را تحت پوشش قرار داد.

  رشته های کوهنوردی حرفه ای ، فعالیتهای هیمالی نوردی و صعودهای بلند جز رشته های شاخص و پر اهمیت کوهنوردی می باشد ، دردور های جدید فعالیت کوهنوردی ، اعزامهای مختلف مربیان به کلاسهای پیشرفته کشورهای فرانسه ، اسکاتلند ، سوئیس و ... جهت بالا بردن کیفیت تاکتیکی و فنی ورزش کوهنوردی صورت گرفته است .

  در ورزش سنگنوردی داخل سالن با توجه به جوان بودن این رشته ورزشی در آسیا و خصوصا" در ایران ، فعالیتهای شایسته ای از جمله اعزامهای سالیانه تیمهای ملی سنگنوردی داخل سالن به مسابقات قهرمانی سنگنوردی آسیا صورت گرفته است .

  فدراسیون کوهنوردی متشکل از کمیته های مختلف بوده و در راس آن رئیس و دبیر برنامه ریز سیاست کلی ورزش کوهنوردی کشور می باشند که آقای محمد شعاعی از سال 1377 دبیری فدراسیون را عهده دار هستند .


  این کمیته در زمینه های مختلف و ورزشهای زیبا و متنوع کوهنوردی از جمله کوهپیمایی ، سنگنوردی طبیعی سنگنوردی داخل سالن ، دوچرخه سواری کوهستان و ورزشهای هوایی فعالیت می کنند .

  در کنار کمیته های مختلفی که در جهت پیشبرد این رشته های جذاب ورزشی فعالند کمیته های دیگر از قبیل پزشکی کوهستان ، روابط عمومی ، هماهنگی امور استانها ، ارزشیابی گشتهای کوهنوردی و ... زمینه را در جهت گسترش علمی و فرهنگی ورزش کوهنوردی مهیا می سازند . فدراسیون کوهنوردی وظیفه تشکیل تیم ملی و انتخاب بهترین کوهنوردان کشور را برای عضویت در تیم ملی کوهنوردی به عهده داشته تا در صعود های ملی و بین المللی که در راس آنها هیمالیا نوردی است زبده ترین کوهنورد کشور را اعزام دارد.

  فعالیت کوهنوردی در سطوح پایین تر زیر نظر هیئتهای کوهنوردی برنامه ریزی و هدایت می شود و آنها نیز با حمایت از فعالیتهای گروهای کوهنوردی که مسئولیت اجرای برنامه های کوهنوردی در سطح ادارات ، دانشگاهها ، کارخانجات و هیئتها و انجمنهای مختلف را دارد ، به ترویج عملی این ورزش می پردازد .


   


title: تاریخچه ورزش هندبال
text:
  تاریخچه ورزش هندبال

    



  هومر» تاریخ نویس مشهور یونان در کتاب معروف خود اودیسه، از ورزش هندبال با نام «اورانیا» یاد کرده است. نقش های مربوط به این بازی که در سال 600 قبل از میلاد روی یکی از دیوارهای آتن حجاری شده بود، در سال 1926 کشف شد.



  در قرن های شانزدهم و هفدهم میلادی، زنان دربار و شوالیه ها به این بازی که تغییر مختصری یافته بود می پرداختند و شاعران وقت، آن را اولین بازی تابستانی نام نهاده بودند.

  در سال 1890، کنرادکخ که یک معلم ورزش آلمانی بود، هندبال را به صورت جدیدتری با نام «رافابال اشپیل» معرفی کرد که آن را به صورت هندبال یازده نفری بازی می کردند که شباهت زیادی به یکی از بازی های محلی چکسلواکی به نام «هازنا» داشت.

  پس از جنگ جهانی اول، «هرمان» رئیس فدراسیون هندبال آلمان برای گسترش و تحکیم این ورزش تلاش فراوانی کرد. دکتر «کارل شلنز» استاد دانشسرای عالی تربیت بدنی و ورزش برلین که او را پدر هندبال نامیده اند، در سال 1920 مقررات این ورزش را تدوین کرد و آن را در کلاسهای خود به اجرا درآورد. پس از او شاگردانش موجبات گسترش این ورزش را در سراسر آلمان فراهم آوردند.

  در کشورهای شمال اروپا به دلیل سردی هوا، برای اجرای این ورزش در سالن، شکل تازه ای به آن داده شد که این امر باعث پیدایش هندبال هفت نفره امروزی شد. این ورزش بین سال های 1904 تا 1920 تحت تأثیر بعضی قوانین فوتبال بود و در این دوران توسعه فراوانی در اروپا یافت. تا سال 1928 از نظر تشکیلات بین المللی، هندبال جزو فدراسیون بین المللی دوومیدانی محسوب می شد اما به دلیل اهمیت هندبال، این فدراسیون در هشتمین کنگره خود که در سال 1926 برگزار شد، کمیسیونی برای مستقل کردن آن به وجود آورد.


  سرانجام در ماه اوت 1928 فدراسیون بین المللی هندبال با عضویت یازده کشور در آمستردام تشکیل شد. در همان سال اولین بازی نمایشی هندبال در آمستردام انجام شد و در سال 1931 کمیته بین المللی المپیک اجازه داد که هندبال به جمع بازیهای المپیک بپیوندد. در خلال سالهای 1928 تا 1934 فدراسیون بین المللی هندبال گسترش بسیاری یافت و توانست بیش از 25 کشور را به عضویت بپذیرد.

  سرانجام اولین بازیهای بزرگ و رسمی هندبال در المپیک 1936 برلین در رشته هندبال یازده نفره مردان انجام یافت که کشورهای آلمان، اتریش و سوئیس به ترتیب مقام های اول تا سوم را به دست آوردند. در سال 1938 به مناسبت دهمین سال تأسیس فدراسیون بین المللی هندبال، اولین دوره مسابقات قهرمانی جهان در رشته های هندبال یازده نفره و هفت نفره با شرکت کشورهای آلمان، دانمارک، هلند، مجارستان، لوکزامبورگ، لهستان، سوئد، سوئیس و چکسلواکی در کشور آلمان انجام شد که در هر دو رشته آلمان به مقام قهرمانی رسید.


  با وقوع جنگ جهانی دوم فدراسیون قدیمی هندبال منحل شد تا اینکه در ماه ژوئیه 1946 با پیگیری کشورهای فرانسه و سوئد و با شرکت کشورهای دانمارک، فنلاند، هلند، نروژ، لهستان و سوئیس کنگره ای در کپنهاک تشکیل گردید که به ایجاد فدراسیون بین المللی هندبال انجامید. در سال 1950 محل این فدراسیون به سوئیس منتقل شد.

  در سال 1952 دومین دوره مسابقات جهانی هندبال یازده نفره در سوئیس برگزار شد که کشورهای آلمان، سوئد، سوئیس، اتریش، دانمارک، هلند، فرانسه و اسپانیا به ترتیب مقام های اول تا هشتم را کسب کردند. در سال 1954 مسابقات جهانی هندبال هفت نفره در سوئد برگزار شد و کشور میزبان به مقام قهرمانی رسید و آلمان شرقی و چکسلواکی در رده های دوم و سوم قرار گرفتند.

  در سال 1956 مسابقات جهانی هندبال یازده نفره بانوان در آلمان برگزار شد که کشورهای رومانی، آلمان و مجارستان به مقام های اول تا سوم دست یافتند. سال بعد، این مسابقات در رشته هندبال هفت نفره در یوگسلاوی برگزار شد و کشورهای سوئد، چکسلواکی و آلمان شرقی مقام های اول تا سوم را کسب نمودند. مسابقات هندبال سالنی (هفت نفره) از سال 1972 بار دیگر در جمع رقابت های بازیهای المپیک قرار گرفت.


   


title: تاريخچه ورزش قایق رانی در ایران
text:
  تاريخچه ورزش قایق رانی در ایران

     


  باشگاه قايقراني آنان در مسجد سليمان بوجود آمد . در 50 سال قبل نيز اولين باشگاه بادباني تحت عنوان ً يات كلاب ً در آبادان راه اندازي شد و همينطور در شركت نفت جنوب ايران نيز سابقه ديرينه تري وجود دارد كه جنبه تفريحي براي كاركنان انگليسي شركت ملي نفت سابق را داشته است.


  در اوايل دهه 40 هجري شمسي چند قايق از نوع K-1 و K-2 (كاياك يكنفره و كاياك دونفره) از انگلستان به ايران وارد شد و در درياچه سدامير كبير ( سد كرج ) كه بر روي رودخانه كرج و در فاصله 75 كيلومتري شمال غرب تهران احداث شده بود به آب انداخته شد و بدين ترتيب اولين پايگاه قايقراني زير نظر سازمان تربيت بدني و تفريحات سالم ايران بوجود آمد . جنس قايقهاي اوليه ايران از چوب با پوشش برزنتي و وزن آنها بالاي 20 كيلو براي يكنفره و 24 كيلو براي 2 نفره بود. قايقهاي كاياك يكنفره كه امروزه در سال 2003 مورد استفاده قرار مي گيرند تا وزن حدود 9 كيلوگرم كاهش وزن يافته است.

  از سال 1342 اولين فعاليت رسمي قايقراني ايران شروع شد و مديريت آن را يك افسر ارشد نيروي دريايي عهده دار شد . از سال 1344 سرهنگ امامي افسر نيروي زميني و به مدت 3 سال رياست آنرا عهده دار شد . و از سال 1345 تحت عنوان ً فدراسيون قايقراني و اسكي روي آب ً عنوان رسمي يافت . از سال 1347 مهندس حسن امامي برادر سرهنگ ياد شده رياست فدراسيون را عهده دار شد و نامبرده تا سال 1356 در اين سمت باقي ماند .

  حسن امامي مسابقات داخلي قايقراني در مسافتهاي متعدد سالانه تشكيل مي داد. وي شخصاً به اسكي روي آب علاقمند بود و امور قايقراني به عهده دبيرفعال او رضا افضلي بود. پايگاه اسكي روي آب در تابستان درياچه سد كرج و در زمستان و پائيز بر روي درياچه سد دز (خوزستان) فعال بود. فعاليت قايقراني نيز در سد اميركبير ( سد كرج ) و بعد ها در تالاب انزلي امكان پذير شد و نيروي هاي نظامي دريايي ، هوايي و زميني نيز پايگاههاي قايقراني خود را به ترتيب بركناره درياچه سد امير كبير بنا نهادند و مسابقات سالانه اي ترتيب مي دادند.

  در سال 1358 فدراسيون قايقراني بفدراسيون ورزشهاي آبي شنا و شيرجه و واترپولو ادغام شد.در سال 1362 علي قلمسياه و در زمان رياست مهندس داودي شمسي در سازمان تربيت بدني به رياست فدراسيون قايقراني و اسكي روي آب برگزيده شد و از سال 1384 رياست فدراسيون قايقراني به مهندس احمد دنيا مالي سپرده شد.



  جايگاه قايقراني ايران در آسيا:

  مسابقات قايقراني قهرماني آسيا بنا به پيشنهاد رئيس فدراسيون قايقراني ايران در كنگره سالانهICF (فدراسيون بين المللي قايقراني )كه در سال 1983 در صوفيه بلغارستان تشكيل يافته بود، مطرح و تصويب شد و در سال 1985 اولين مسابقات در كشور ژاپن ( در شهر كوبه ) و با حضور 7 كشور آسيايي برگزار شد و تيم ايران از مقام ششم بالاتر نرفت . در دومين دوره بازيها در سال 1987 که در كشور چين برگزار شد نتيجه براي تيم ايران مشابه سال قبل بود در سومين دوره مسابقات اندونزي ) تيم ايران به مدال طلاي در رشته كاياك- تورينگ دست يافت


  در سال 1997 در كشور كره جنوبي اين مسابقات برگزار شد که تيم ايران به 2 مدال طلا و 2 مدال نقره و 1 مدال برنز در رشته هاي تورينگ مردان دست يافت همچنين موفق شد به مدال برنز در رشته كاياك سرعت 200 متر دست يابد . در سال 1999 به هنگام برگزاري هشتمين دوره مسابقات قايقراني آسيا (چين) تيم ايران به مدالهاي طلايي رشته كاياك دست پيدا كرد .در اين مسابقات 5 مدال طل و 5 مدال نقره و 1 برنز و با اختلاف يك مدال طلا كمتر از كشور ميزبان ( 6 طلا و 3 نقره ) به مقام دوم دست يافت . قايقراني در ايران تا اين تاريخ در زمينه كاياك يك تا 4 نفره و در رشته هاي كانادايي ( كانو) و آبهاي خروشان و كانوپولو و در استانهاي بوشهر ، هرمزگان ، خوزستان ، اصفهان ، مازندران ، گيلان ، تهران ، كردستان ، اردبيل ، آذر بايجان غربي و گلستان و ... نيز فعاليت داشت.

  . تيم ملي آبهاي خروشان با حضور خود در MAY 1998 (كومينگ /چين) بر روي رودخانه زيباي شيفنيگ يك مدال برنز بدست آوردند و در دومين حضور در تورنمنت خارجي در سال 1999 يك مدال طلا و يك مدال بزنز دست يافت .و نهايتادر مسابقاتي ( آسيا2002 ) كه بر روي رودخانه كرج برگزار گرديد تيم ملي كشور موفق به كسب 2 مدال طلا و 3 مدال نقره و 3 مدال برنز گرديد . .تيم ملي كانوپولو جمهوري اسلامي ايران با سه حضور در مسابقات 1993 ژاپن و 1995 چين و 1999 چين بترتيب به مقامهاي پنجم و چهارم و نهايتاً به مقام سوم دست يافت.در سال 2002 نهمين دوره براي اولين بار در ايران - تهران در ارديبهشت ماه 1381(2001 ) در درياچه آزادي برگزار گرديد تيم ملي كشورمان موفق به كسب مدالهاي طلا در برخي از رشته هاي كاياك شد و در اين مسابقات با 10 مدال طلا ، 11 مدال نقره و 9 برنز به مقام نائب قهرمان دست يافت .تيم ملي كانوپولو كشورمان نيز در اين دوره از مسابقات به مقام نايب قهرماني دست يافت . در سال 2003 در كشور تايوان تيم ملي كانوپولو مردان موفق به كسب مدال برنز و تيمهاي ملي آبهاي آرام در هندوستان در رده بزرگسالان و جوانان در قسمت زنان و مردان موفق به كسب 12 مدال طلا ، 12 مدال نقره و

  3 مدال برنز و كسب مقام نايب قهرماني نايل آمدند.حدود نيم قرن از راه اندازي ورزش قايقراني در ايران مي گذرد.در اين مدت افت و خيزهاي فراواني را شاهد بوده ايم.قايقراني ايران با توجه به کمبودهايي که از نظر امکانات و... داشت نه تنها فاصله خود را با کشور هاي آسيايي کم نکرده بود بلکه در اکثر استانهاي کشور نيز جايگاه واقعي خود را بدست نياورده بود

  اما در سال 84 قايقراني پس از مدت ها به حرکت در آمد و زمينه اي مناسب براي فراهم کردن و امکان رشد را فراهم آورد.و ساختار خود را طوري طراحي کرد تا بتواند به افق آينده جدي تر نگاه کند پس از تغيير و تحولاتي که در سطح فدراسيون روي داد ساختار خود را با هدف ارتقاي سرعت در تصميم گيري ها و تحقق بخشيدن به توسعه و گسترش ورزش همگاني و همچنين افزايش بهره وري در راستاي به ثمر رساندن برنامه هاي دراز مدت تغيير داد و سناريوي موفقيت قايقراني در جايگاه آسيا را نگاشت.

  اولين تحول از نظر کمي در ساختار اوليه فدراسيون بود بطوريکه با راه اندازي دو رشته روئينگ و دراگون بت که قدمت طولاني در جهان داشته همچنين المپيکي نيز مي باشد سعي در افزليش رنکينگ قايقراني ايران در آسيا و جهان را نمود.همچنين پس از چندين سال فدراسيون صاحب مکاني در خور شان قايقراني جمهوري اسلامي ايران گرديد.سپس با به خدمت گرفتن مربيان طراز اول دنيا و خريد تجهيزات از جمله قايق و پارو را در دستور کار خود قرار داد.بطوريکه در حال حاضر تعداد قايق هاي دراگون بت موجود در ايران از تعداد قايقهاي دراگون بت موجود در اروپا بيشتر است .

  فدراسيون قايقراني در اين سال با تهيه و توليد قايق هاي داخلي از يکرو به صنعت کشور کمک شاياني نمود و از سوي ديگر هيات هاي استاني که بازوي فدراسيون مي باشند را جهت همگاني نمودن و توسعه ورزش ترغيب نمود.همچنين با به خدمت گرفتن مربيان بنام و اعزام به تمامي استانها در سراسر کشور نسبت به استعداديابي گام هاي موثري برداشت.راه اندازي پيست هاي قايقراني در اکثر استانها فعال کردن هيات هاي قايقراني راه اندازي ليگ کانوپولو از جمله فعاليتهاي است که به جد پيگيري شد.و سند موفقيت قايقراني ايران نگاشته شد.



  براي اولين بار تيم ملي آبهاي آرام در رقابت هاي جهاني(کاپ3 چين) به فينال A رسيد.در چهارمين دوره رقابت هاي آبهاي خروشان (به ميزباني چين ) با کسب مدال برنز سکوي سوم را به تسخير خود در آورد.تيم ملي روئينگ که هنوز پنج ماه از افتتاح و راه اندازي آن نگذشته بود توانست در بخش بانوان مدال نقره را براي ايران به ارمغان آورد.

  در سال 2005 مسابقات قهرماني آسي در رشته هاي قايقراني در كشور مالزي برگزار گرديد كه تيمهاي ملي آبهاي آرام موفق به كسب 7 مدال طلا و 7مدال نقره و 10مدال برنز گرديدند و تيم كانوپولو مردان سوم آسيا و يتم ملي بانوان براي اولين بار در آسيا موفق به كسب سكوي برتر و مقام قهرماني گرديد.موفقيت ها و رقابت ها ادامه داشت تا مسابقات آسيايي دوحه قطر که پس از ماه ها تلاش و اهتمام دو تيم آبهاي آرام و روئينگ توانستند راهي اين مسابقات شوند و در پايان اين رقابت ها برای اولین بار در تاريخ فدراسيون مدال نقره در کایاک دو نفره 1000 متر توسط قهرمانان کشورمان رضا رئیسی ( بوشهر ) و عباس صیادی ( گیلان ) حاصل شد. تيم روئينگ در خرداد ماه سال 85در مسابقات غرب آسيا با کسب 5 مدال طلا به مقام قهرماني دست يافت.

  در هفتمين مسابقات جهاني کانوپولو که در کشور هلند برگزار گرديد تيم ملي کانوپولو کشورمان توانست مقام دوازدهم جهان را کسب نمايد و سهميه جهاني بگيرد .تيم کانوپولو با حضور در مسابقات جهاني بلژيک نيز توانست در رنکينگ جهاني از مقام 12 به مقام هفتم صعود کند.همچنين تيم ملي آبهاي آرام کشورمان در مسابقان جهاني روماني نيز به شش مدال برنز دست يابد.همچنين تيم آبهاي آرام در مسابقات بين المللي که در شهر زاگرب برگزار گرديد توانست براي اولين بار در رشته کانو کانادايي دو نفره B به مقام هشتم برسد.

  در سال 2007 نیز قایقرانان آبهای آرام کشورمان در رقابتهای قهرمانی آسیا در کره جنوبی شرکت کردند که موفق شدند در نهایت 11 مدال طلا، 7 مدال نقره و 7 مدال برنز کسب کنند.تیم ملی روئینگ نیز در این رقابتها 5 مدال طلا، 2 مدال نقره و یک مدال برنز به دست آوردند.تیم ملی کانوپولوی بانوان و تیم ملی جوانان مردان به مقام قهرمانی دوازدهمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا رسیدند و تیم ملی بزرگسالان مردان نیز مدال برنز را از آن خود کردند.قایقرانان تیم ملی اسلالوم در مسابقات قهرمانی آسیا که در سال 1385 در چین برگزار شد به 4 مدال برنز دست یافتند.

  در سال 2008 پاروزنان آبهای آرام در رقابتهای قهرمانی جهان در چک یک مقام پنجمی کسب کردند. تیم ملی کانوپولوی بانوان نیز در مسابقات قهرمانی جهان در کانادا به مقام نهم رسیدند. ملی پوشان روئینگ در رقابتهای بین المللی بلغارستان موفق به کسب 4 مدال طلا، 7 نقره و 2 برنز شدند، در مسابقات قهرمانی جهان در اتریش یک مقام پنجمی و در مسابقات قهرمانی زیر 23 سال جهان یک مدال نقره کسب کردند و در مسابقات کسب سهمیه المپیک 2008 پکن یک سهمیه در بخش بانوان و یک سهمیه در بخش آقایان از آن خود کردند.

  تیم ملی اسلالوم نیز در رقابتهای کسب سهمیه المپیک 2 مدال برنز به دست آوردند. تیم ملی دراگون بت در همین سال و در رقابتهای قهرمانی آسیا در مالزی یک مدال برنز را کسب کردند.


  نگاه به آينده:


  قايقراني در ايران به سرعت روبه گسترش است. بررسي تصميمات اجرايي فدراسيون در جلسات هقتگي هيات رئيسه مورد نقد و بررسي قرار مي گيرد. اعضاي هيات رئيسه فدراسيون درحال حاضر متشکل از افرادي است که در حوزه هاي علمي و مديريتي ورزشي كشور داراي سابقه کار مي باشند و تركيب آن نسبت به موارد مشابه درخور تعمق و تحسين است.

  نگاه هيات رئيسه به آينده ورزش قايقراني در زمينه هاي گسترش و توسعه پايدار ازطريق استعداديابي و نفوذ اين ورزش به باشگاهها و آموزشگاهها و مراكز آموزشي و ايجاد يارانه براي تمرينات طبقات كم درآمد و كارآفريني درحد توليد قايقهاي موردنياز و در بعد قهرماني بكارگيري حداكثر توان علمي-ورزشي و پزشكي-ورزشي كشور براي جداكردن قايقرانان از بافت عادي و پيش راندن آنان به سوي دستاوردهاي قهرماني است. در مسير اقتصادي نيز فدراسيون با عنايت به حضور مديران موفق امور اجتماعي و اقتصادي و ورزشي در بافت هيات رئيسه تلاش براي بدست آوردن پشتيبانيهاي مالي را در دستوركار و برنامه هاي پيش روي دارد.


title: تاریخچه دوومیدانی
text:
  تاریخچه دوومیدانی

   


  دوومیدانییک ورزش طبیعی است زیرا با رفتار و حرکات طبیعی انسان مطابقت دارد. بنابراین می‌توان گفت دوومیدانی از زمان پیدایش بشر وجود داشته است و اولین اسلحه نسان در برخورد با محیط و خطرهای آن به حساب می‌آمد.

  بشر اولیه برای دفاع از خود محتاج به فرار کردن بود تا اینکه در محلی خود را مخفی کرده به زندگی خود ادامه دهد. لیکن اشخاصی که ضعیف بوده و قدرت دویدن نداشتند بدون شک طعمه حیوانات قرار می‌گرفتند.

  بدین جهت پدرها بچه‌های خود را تشویق به دویدن کرده و به آنها طرز فرار از مقابل حیوانات را می‌آموختند چرا که دویدن، حد فاصل بین زندگی و مرگ برای آنها بود.

  انسانهای اولیه ضمن دویدن و فرار، برای عبور از موانع طبیعی از جهیدن و پریدن استفاده می‌کردند و اگر لازم می‌شد که بین آنها و حیوانات مبارزه‌ای صورت گیرد از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می‌گرفتند این کار معمولاً زمانی انجام می‌گرفت که انسان از فرار کردن خسته و کوفته می‌شد.

  در تنگنای مرگ و زندگی، انسان مجبور بود از قدرت بازو و پنجه و عضلات خود هم حداکثر استفاده را نماید. به این ترتیب انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و محکم‌تر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.

  از بین ملتهای دنیای باستان فقط یونان بود که با عشق و علاقه، مردان غیور و با شهامت خود را به بهترین شکل، تشویق می‌کرد. در یونان باستان به مردانی که بهتر دویده و شی‌ای را بیشتر پرتاب کرده و از مرتفع‌ترین محل می‌پریدند به چشم عظمت نگاه می‌کردند و برای آنها احترام و افتخار زیادی قائل بودند. اما نکته مجهول برای همه دانشمندان علم ورزش این است که به چه علت قهرمانان پرتاب دیسک در مرتبه اول قرار می‌گرفتند و ورزشکاران دیگر در درجه دوم اهمیت قرار داشتند.

  در اساطیر یونان باستان، به موجودی پرشور و شر به نام «مرکور» بر می‌خوریم. این موجود افسانه‌ای، جوانی است بلند بالا و سرشار از شادمانی و حرکت و حرارت. او در دو طرف کلاه و مچ پای خود بالهایی کوچک دارد و با همین بالها و گامهای تیز و چابک، سفرهای بسیار پرماجرایی را در کوهها و جنگله و سرزمینهای مختلف انجام می‌دهد. وجود چنین اسطوره‌ای حکایت از علاقه و توجه مردم به تیزپایی، چابکی و دویدن دارد.

  در دوران امپراطوری روم باستان، لژیونرها (سربازان عضو ارتش) با پرداختن به انواع دوها و پرتاب‌ها، خود را برای مسابقات شمشیرزنی و نبردهای تن به تن آماده می‌کردند.

  در مصر باستان نیز، نوعی ورزش «دومیدانی» شامل دویدنهای انفرادی و جمعی اجرا می‌شد.در ایرلند ورزش میدانی به نام «تیل‌تین» (tailtean) رایج است که پیشینه‌ای چندهزار ساله دارد.



  المپیک باستان

  المپیک باستان اولین اجرای سازمان یافته و قانون‌دار دوومیدانی بود. این بازیها از سال 776 قبل از میلاد آغاز شد و 12 قرن ادامه داشت.

  دوومیدانی در المپیک باستان در رأس دیگر ورزشها قرار داشت. مسابقه دو با شرکت دوندگان چابک به مسافت یک اِستاد (182 متر) انجام می‌شد. واژه استادیوم از این کلمه گرفته شد.

  در این دوره حتی دویدن با یک پا هم وجود داشته و از آنجا که بشر اسلحه‌ای به نام نیزه اختراع کرده بود و در جنگ از آن استفاده فراوانی می‌کرد، پرتاب نیزه هم به عنوان ورزش شناخته شد. در المپیادها دو نوع مسابقه با نیزه وجود داشت: یکی پرتاب نیزه و دیگری نبرد با نیزه توأم با شمشیربازی.

  «کوروبوس» احتمالاً اولین قهرمان رسمی دو در نخستین المپیک باستانی بوده است. بنا به مدارک تاریخی، پرش طول در چهارمین دوره به مواد مسابقه اضافه شد و کرونوس از کشور اسپارتا نخستین رکورددار این ماده بود که حدود 7 متر پرید. در دوره‌های بعدی رشته‌های دیگر مانند پرتاب وزنه و پرتاب دیسک به فهرست مسابقات دوومیدانی اضافه شد. یونانیها، برای پرتاب دیسک از یک صفحه مدور فلزی استفاده می‌کردند که آن را هاترس (HATTERES) می‌نامیدند.

  بازیهای المپیک در قرن چهارم میلادی به دستور امپراطور روم تئودوزیوس اول تعطیل شد و همزمان مسابقات دوومیدانی هم از رونق افتاد. از آن زمان تا زنده شدن دوباره المپیک شکلهایی از انواع دوها و پرشها و پرتاب‌ها در اقوام و ملل دنیا دیده شده که بیشتر به خاطر آماده شدن جنگجویان و سربازان بوده است.

  در قرن دوازدهم میلادی، مسابقات میدانی و مخصوصاً دو در انگلستان رواج یافت. این رواج در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم شدت یافت و به ورزش اول جامعه تبدیل شد. علت این شکوفایی علاقه هنری هشتم پادشاه انگلستان بود که خود مهارت فراوانی در پرتاب چکش داشت.

  در قرن 17 و 18 میلادی، در انگلستان نوعی شرط‌بندی مرسوم شد که در آن دوندگان با هم شرط می‌بستند و انبوه مردم به تماشا می‌ایستادند.

  در سالهای 1820 تا 1860 دوومیدانی به دانشگاه‌ها و مدارس انگلستان راه یافته بود و دانشجویان علاقه فراوانی به این ورزش پیدا کرده بودند.

  در سال 1849 ارتش انگلستان یک مسابقه بزرگ برای اهمیت دادن به دو و جلب توجه نظامیان به آن ترتیب داد و علاوه بر این، دوهای سرعت و استقامت را جزء دروس رسمی دانشکده افسری قرار داد.

  در سال 1866 اولین باشگاه دوندگان با نام «کلوپ اتلتیک آماتور» در لندن تاسیس شد و بعد از آن باشگاه‌ها و کلوپهای دیگری به وجود آمدند.

  بعد از انگلستان، دومین کشوری که دوومیدانی در آن رونق بسیار یافت آمریک بود. اولین باشگاه دوومیدانی آمریکا «کلوپ اتلتیک نیویورک» بود که در سال 1868 تاسیس شد.

  در اولین دوره المپیک نوین در سال 1896 دوومیدانی در ردیف مهم‌ترین رشته های ورزشی بازیها قرار داشت.

  در هفدهم ژوییه 1912 کنگره‌ای در سوئد با حضور نمایندگان سازمانهای دوومیدانی کشورهای بلژیک، اتریش، کانادا، شیلی، دانمارک، مصر، فنلاند، آلمان، انگلستان، یونان، مجارستان، نروژ، شوروی، آمریکا، سوئد و استرالی برپا شد و برای ایجاد یک سازمان بین‌المللی دومیدانی مشورت کردند. این سازمان، سرانجام در ماه اوت سال 1913 با نام «فدراسیون بین‌المللی دوومیدانی» تأسیس شد. فعالیت‌های این سازمان باعث شد که این ورزش در سراسر دنیا گسترش یابد. در حال حاضر تقریباً هیچ کشوری نیست که عضو فدراسیون دوومیدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند.


   


title: تاریخچه ورزش رزمی جودو
text:
   تاریخچه ورزش رزمی جودو

     


  هنر رزمي جودو که بر خاسته از ژاپن است جزء هنر هاي رزمي مثل کاراته ، تکواندو و کونگ فو مي باشد با اين وجود بسيار متفاوت از ساير هنرهاي رزمي مي باشد چرا که در آن مشت زدن و لگد زدن در مسابقات ممنوع است .

   

  جودو هنري رزمي است که اساسا گلاويز شدن در آن زياد بوده و هدف آن زمين زدن ، گير انداختن ، مهار کردن و حتي از کار انداختن بازوان حريف مي باشد به گونه اي که منتهي به تسليم شدن وي شود . تاکيد اصلي جودو روي توانايي به کار بردن نيروي حريف مي باشد به گونه اي که منتهي به تسليم شدن وي شود . جودو تنها يک مبارزه فيزيکي نمي باشد بلکه يک مبارزه فکري نيز هست بدين گونه که يک جودو کار موفق بايد قادر باشد حرکات حريف را از قبل پيش بيني کرده و با عکس العمل خود پاسخ مناسبي به آن بدهد .

   

  بسياري از افراد جودو را از سنين خردسالي و در سنين 5 يا 6 سالگي شروع مي کنند و برخي اين هنر را تا سنين بالا و در حدود سنين 60 يا 70 سالگي ادامه مي دهند . جودو باعث بهبود سطح آمادگي عمومي بدن همراه با افزايش قدرت بدني مي شود . در برخي افراد جودو باعث به وجود آمدن حس اعتماد به نفس ، نظمي دروني و خويشتن داري مي شود که همگي آنها مهارت هاي لازم در زندگي مي باشند . پدر و مادر ها اغلب اين ورزش را دوست دارند چرا که اين ورزش به کودکان آنها انضباط و احترام مي آموزد . اين ورزش علاوه بر اينکه باعث حفظ آمادگي و آراستگي هنر آموزش مي شود مهارت هاي دفاع انفرادي خارق العاده اي را نيز به همراه دارد .

   

  مسابقات جودو براي کسانيکه مايل به مبارزه هستند هر هفته در سطح محلي ، منطقه اي ، کشوري و بين المللي برگزار مي شود . جودو ، ورزشي است که تغييرات در آن وجود ندارد يعني اينکه تمرينات و مبارزه به اين ورزش در همه به نقاط دنيا يک طريق صورت مي گيرد .

   

  جودو اولين هنر رزمي بود که به دليل شهرت جهاني آن براي اولين بار در المپيک توکيو در سال 1964 وارد بازيهاي المپيک شد . در حال حاضر در حدود 175 کشور در اين رقابت ورزشي حضور دارند و اين امر باعث شده تا اين ورزش در بازيهاي المپيک تبديل به دومين ورزش جنجال بر انگيز شود .

   
   

  تاريخچه جودو

   

  منشا جودو از هنر رزمي جوجيتسو مي باشد . لغت جوجيتسو در قرن 16 ميلادي در ژاپن به وجود آمد . اين کلمه به همه هنرهاي رزمي که با دست خالي انجام مي گرفت اطلاق مي شد . جودو قبل از آنکه در المپيک سال 1964 به عنوان يک رشته ورزشي پذيرفته شود سيستمي از دفاع شخصي بود که توسط جيگوروکانو بنيانگذاري شده بود .جودو ريشه در هنرهاي رزمي سامورايي دارد که با دست خالي مبارزه مي کردند و بر اساس دست به يقه شدن مي باشد .

   

  در ژاپن اسم هاي زيادي براي هنرهاي رزمي که بدون وسيله و با دست خالي انجام مي گيرد وجود دارد . از ميان آنها مي توان به توريتي ، واتسو ، ياوارا ، گوگوسوگو ، تايوتسو و کمپو اشاره کرد .

   

  در سال 1882 استاد جواني به نام جيگوروکانو باشگاهي را براي آموزش هنر رزمي خود به وجود آورد . وي نام اين باشگاه ( يا مدرسه ) را باشگاه کودوکان و نام هنر رزمي خود را جودو ناميد . همانگونه که جوجيتسو به معناي هنر ملايمت است جودو نيز به معناي روش ملايمت مي باشد . آقاي کانو مي خواست با انتخاب اين کلمه نه تنها به شاگردانش هنرهاي رزمي عالي را نيز بياموزد .

   

  هدف ورزش جودو پرتاب کردن ، گير انداختن ، خفه کردن و قفل مفصل حريف به منظور تسليم کردن وي مي باشد . در اين ورزش ضربه مشت و لگد وجود ندارد و همين باعث تمايز اين ورزش با بسياري ديگر از هنرهاي رزمي شده است . حتي زماني که فرد جودو را به عنوان دفاع شخصي فرا مي گيرد چگونگي دفع مشت ها ، لگد ها و سلاح ها را با پرتاب کردن ، خفه کردن و قفل هاي مفاصل مي آموزد . اين ورزش اگر به درستي تعليم داده شود يکي از بهترين روش هاي دفاع شخصي مي باشد .

   

  بزرگترين ارزش جودو در تاکيد آن روي ملايمت و اعتدال به عنوان يک روش است .جودو به شخص مي آموزد که از درگيري پرهيز کند و به دنبال معتدل ترين راه حل براي همه درگيري ها باشد .

   

  اولين مزيت جودو ايجاد آمادگي جسماني فوق العاده در فرد است . از اين طريق فرد مي تواند هم انعطاف پذيري و هم قدرت بدني خود را بالا ببرد . تمرين فنون مربوط به جودو باعث مي شود بدن قوي تر شده و مقاومت دستگاه هاي قلبي _ عروقي بيشتر گردد .

   

  هنر آموزان جودو مي توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و داراي حافظه قوي شوند . اين قابليت ها نه تنها در تمرين جودو تاثير دارند بلکه در تحصيل و در شغل افراد نيز تاثير مثبت دارند . هنر آموزان از طريق تعليم ذهني جودو ياد مي گيرند چگونه در زير فشار هاي زندگي آرامش خود را حفظ کنند . اين توانايي در همه چيز از رانندگي گرفته تا امتحان و از کسب درآمد گرفته تا ارتقاء سطح زندگي و غيره تاثير مثبت دارند .

   

  ضروري ترين وسيله براي آموزش جودو تشک جودو مي باشد . تشک جودو بايد به اندازه کافي ضخيم باشد تا در موقع پرت شدن حريف صدمه اي به وي نرسد . همه فنون جودو را مي توان روي تشک انجام داد توجه داشته باشيد که هرگز با کفش روي تشک جودو نرويد زيرا ممکن است نوک کفش شما بلوک هاي کوچک تشک را از جا بکند و يا چيزهاي ديگر از کف کفش شما به تشک بچسبد در نتيجه پا يا بدن افرادي که روي تشک تمرين مي کنند را مجروح سازد

   
   

  وسيله ديگري که براي آموزش جودو لازم است جودوگي يا همان لباس جودو است . انواع مختلفي از اين لباس ها مورد استفاده قرار مي گيرند لباس جودو بايد به اندازه کافي ضخيم باشد تا در موقع کشيده شدن پاره نشود . نام ژاکت جودو اوواگي و نام شلوار جودو زوبون است .

   

  جودو کار بايد طرف چپ لباس را روي طرف راست آن گذاشته و با کمربند ( ابي ) آن ار محکم کند همان گونه که قبلا گفته شد رنگ کمربند نشان دهنده رتبه جودو کار است . کمربند بايد محکم باشد و به آساني پاره نشود .

   

  همچنين يک ترازوي ماشيني (يا يک باسکول ) در باشگاه جودو مدرن لازم است . هر چند در برابر يک حريف ماهر مهارت بالا ضروري است ولي قدرت بدني بالا و توسعه يافته حرف اول را در برد و باخت مي زند

   

  يه باور غلط در مورد جودو هست که مي خوام در موردش حرف بزنم...خيلي ها فکر مي کنند توي جودو ضربات مشت و لگد وجود نداره.در صورتي که اين حرف 100%اشتباهه....توي جودو ضربات مشت و لگد به تمام نقاط بدن وجود داره اما استفاده از اونها توي مسابقات ممنوعه.چون استفاده ازش خطرناکه.حتي يک سري تکنيک ها مثا کاني باسامي يا قيچي با اينکه مشت و لگد هم نيست اما زدنش توي مسابقه ممنوعه.چون باعث شکستن هر دو زانوي حريف ميشه.يکي ديگه از اين تکنيک ها جوجي کاتامه پرنده هست .چون قالبا زننده تکنيکي نمي تونه اين حرکت رو کنترلي انجام بده و باعث شکستن گردن حريف مي شه

   

  سين سي: استاد جودو

  دوجو: زمين جودو

  يوکه: کسي که فن روي او اجرا مي شود

  توري:اجرا کننده فت

  شيدو:اخطار

  کوکا...يوکو....وازاري...ايپون:امتياز هاي جودو


   


title: تاریخچه ورزش ووشو
text:
  تاریخچه ورزش ووشو

    


  قدمت ووشو در کشور چین به زمان های بسیار دور که اولین صورت های اجتماعات بشری در جوامع اولیه بوجود آمدند، باز می گردد. در آن زمان به منظور حفظ سلامتی، درمان بیماری ها، افزایش بنیه جسمانی و طول عمر و تعلیم مهارت های نظامی به افراد جامعه، حرکاتی ابداع گردید که بسط و گسترش آن در طول دوره های مختلف به ورزش ووشوی امروزی بدل شده است.


  در حدود پنج قرن پیش از میلاد، یک راهب هندی به نام "بود هیدهارما" که با نام های "تامو" و "داروما تائیشی" هم از او یاد می شود، به قصد اشاعه تعلیمات مذهبی از هند راهی چین شد و در معبدی به نام شائولین به تعلیم و تربیت راهبان آن پرداخت. تعالیم وی شامل مجموعه ای از تمرین های پرهیزگاری و قواعد خشک انضباطی بود که به واسطه وضعیت جسمانی ضعیف، پیروان او طاقت تحمل آموزش های وی را نداشته و بتدریج دچار ضعف و بی حالی می شدند. از این رو تامو حرکاتی را برای تقویت بنیه جسمانی شاگردان خود ابداع نمود که به "18 حرکت دست لوهان" معروف شد. این حرکات بتدریج گسترش یافته و پایه و اساس سبک های ووشو را تشکیل دادند.


  در طی قرون 14 تا 16 میلادی چهره های برجسته ای از ورزش های رزمی در معبد شائولین گرد هم آمدند و سبک های اصلی ووشو را به تقلید از حرکات حیواناتی چون پلنگ، درنا، مار، ببر و اژدها به وجود آوردند. لیکن امپراتور وقت که بتدریج از فعالیت های ساکنان این معبد دچار ترس و نگرانی شده و معبد را تهدیدی برای حکومت خود می دید، فرمان انهدام و به آتش کشیدن معبد شائولین را صادر کرد. در لشکرکشی امپراتور برای انهدام معبد، فقط تعداد اندکی از افراد توانستند از مهلکه جان سالم به دربرند. این واقعه تلخ موجب انتشار و اشاعه ورزش های رزمی معبد شائولین که تا آن زمان محفوظ و مخفی مانده بود به سایر نقاط کشور چین گردید. هر چند امپراتوران برخی از سلسله های حاکم بر چین تمرین های ورزش های رزمی را خطری برای حکومت خود قلمداد نموده و انجام آن را ممنوع اعلام کرده بودند ولی امپراتورانی هم بودند که به علت علاقمندی به این تمرین ها موجبات ترویج آن را فراهم کردند.

  در دوران سلسله های شانگ (shang) و ژو (zhou) حرکاتی از ووشو بوجود آمد که برای آموزش سربازان استفاده می شد و همه ساله در پاییز و بهار مسابقه های خاصی به نام جیائو برای انتخاب سربازان نمونه و اعطای عناوین افتخاری برگزار می شد.

  با ایجاد کاربرد نظامی برای ووشو، رفته رفته حرکات رزمی با شمشیر، نیزه و چوب بوجود آمد. ظهور گروههای نمایش خیابانی به نام لوکی (Luqi) که از طریق نمایش حرکات رزمی امرار معاش می کردند، خود باعث گسترش بیشتر ووشو گردید. دوران سلطنت سلسله های کینگ (Qing) و مینگ (Ming) را می توان عصر شکوفایی ووشو به شمار آورد.


  در طی سال های 1912 تا 1949 سازمان های بسیاری در چین برای ووشو تشکیل شدند مثل انجمن هنرمندان رزمی و انجمن تربیت بدنی و ... که در گسترش ووشو نقش مهمی را ایفا کردند.

  در سال 1956 انجمن ووشوی چین در پکن تشکیل شد که با اشاعه حرکاتی چون فرم ساده شده تای چی چوان، چانگ چوان، حرکت شمشیر پهن و باریک، نیزه و چوب در سطوح مبتدی، متوسط و عالی در بهبود همگانی شدن ورزش ووشو کمک شایانی کرد. در سال 1958 نخستین پیش نویس قوانین مسابقه های ووشو توسط کمیسیون ورزش و تربیت بدنی ایالتی گردآوری و تنظیم شد. با راهنمایی های همین کمیسیون و انجمن ووشوی چین، انجمن ها، اتحادیه ها، مدارس ووشو، انجمن های تحقیقاتی، تیم های آماتوری و حرفه ای در مراکز آموزشی، محلات، شهرها و ایالات تشکیل شدند که شبکه عظیمی از فعالیت های جمعی ووشو را به وجود آوردند. تیم ها و انجمن های ووشو در برخی از کالج ها و دانشگاه ها تشکیل شدند و در برخی از موسسه های تربیت بدنی، رشته تحخصصی ووشو در مقطع و فوق لیسانس دایر گردید.


  در سال 1984 درجه استادی ووشو توسط مجلس ایالتی تعیین شد. با تصویب دولت چین در سال 1986 انستیتو تحقیقات ووشوی چین تشکیل و به عنوان عالی ترین مرجع هدایت تحقیقات فنی و آکادمیک در زمینه ووشو را برعهده گرفت. دولت چین با برپایی تورنمنت ها متعدد بین المللی، ورزش سنتی خود را هر چه بیشتر به جهانیان معرفی کرد و در سال 1987 با تشکیل فدراسیون آسیایی ووشو (WFA)، نخستین دوره مسابقه های آسیایی ووشو در یوکوهاما ژاپن برگزار شد. دومین دوره مسابقه های آسیایی ووشو در سال 1989 در هنگ کنگ برگزار شد و در سال 1990 این ورزش در برنامه بازی های آسیایی قرار گرفت. با تاسیس فدراسیون جهانی ووشو (IWUF) اولین دوره مسابقه های جهانی این ورزش در سال 1991 برگزار شد.


   


title: تاريخچه فن بوکس
text:
  تاريخچه فن بوکس

    


  مسابقه ورزش بوکس بطور رسمي در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسيح در بيست و سومين بازي المپيک در هاين که اولين نبرد اين ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سميرنا در اين مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد. اين‌که قديميترين نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با يکديگر مي‌‌جنگيدند معلوم نيست. چنانکه در تواريخ روم ذکر شده است که طرفين مشت‌هاي خود را به چرم‌هاي خامي محکم بسته و سعي مي‌کردند که با ضربات محکمي از اين مشت‌هاي سخت و سنگين حريف را از پاي در آورند. البته اين مسابقات بدون رعايت وزن بدن انجام مي‌‌شد.

  ملائکوماس که پدرش نيز در چهل و پنج سال بعد از مسيح فاتح بوکس و قهرمان المپيک گرديده بود عموم رقيبهاي خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب مي‌‌ساخت. مسابقه‌هايي که بدين صورت وقوع مي‌‌يافت بدون انقطاع بود و دائماّ در ميدان‌هاي مسابقه يک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بين تماشاچيان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند مي‌‌کرد. ملائکوماس قهرمان رومي که در اکثر نبردها ورزشي بدين نوع فاتح مي‌‌گرديد بالاخره در يک مسابقه که حريف او کشته شد اشتهاري بسزا يافت.

  در اين مسابقه‌ها قهرمانان دوره امپراتوري روم دستهاي خود را باآلتي شبيه به دستکش که روي آن ميخهاي محکم فولادي کوفته شده بود مجهز مي‌کردند و نيز يک نوع دستکش مخصوص ديگر که از چرمهاي سخت و محکم در دست مي‌‌گرفتند و مسابقه را شروع مي‌‌کردند. با استفاده اين دستکشها در هر مسابقه يکي از دو طرف حتما سخت مجروح يا مقتول مي‌‌شد سبب شد که مسابقه‌هاي بوکس بدين شکل ترک شود. در واقع بازي بوکس با از بين رفتن مسابقه‌هاي المپيک توأم گرديده و در سال 400 بعد از ميلاد قهرمانان ورزشهاي مختلف بوکس را به کلي فراموش کردند. در همان عصر يا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس‌ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

  مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می‌‌شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می‌‌آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می‌‌یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می‌‌دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند.

  در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه‌پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می‌‌آموخت.

  جمس فیک برای مشت‌زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه‌ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی‌گیری هر کس که بر زمین نمی‌خورد فاتح محسوب می‌‌شد. برای این چنین مسابقه‌ها چنانکه ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می‌‌شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می‌‌خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می‌‌شد.


  پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال 1749 در مسابقه‌ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معول نشده بود و در هر جا که مشت زن‌ها مسابقه می‌‌دادند پلیس آنها را متفرق می‌‌ساخت.

  در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می‌‌شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمیدادند و آن را ورزشی خطرناک میدانستند زیرا تصور می‌‌شد که یکی از داوطلبان حتما بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

  جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجا بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

  در سال 1835 جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه‌ای آمریکائی‌ها به این ورزش راغب بودند که در سال 1860 یعنی 25 سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده‌اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

  با آنکه جک بروگتون مدت هه بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه‌ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می‌‌جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می‌‌کشید طویل‌ترین دوره‌ای بوکس که در سال 1824 در 23 ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاَ شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

  ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال 1890 یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می‌توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه‌ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

  برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال 1892 در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت‌زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می‌‌کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک‌تر بود انجام و پس از 21 دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.



  تاریخچه فن بوکس در ایران

  دقیقا معلوم نیست که چه کسی این ورزش را به ایران آورده است ولی به گفته برخی از استادان جوانی پرشور و متهور موسوم به هوارد باسکرویل از آمریکا بسمت مدیریت کالج آمریکائی در رضاییه مامور شد. این جوان با خود مقداری اثاث ورزش و چند دستکش بوکس به ایران آورد. او بعدها با مشروطه‌خواهان ایران همراه شد و در جریان جنگی کشته شد.

  سالهایی که صنعت سینمی ایران ترقی کرد جوانان روی پرده سینما این ورزش را دیده و با خود تمرین می‌‌کردند چند نفری هم که در آن سالها به خارج برای تحصیل رفته بودند به این ورزش آشنا شدند. در سالهای 1314 یک نفر چکسلواکی موسوم به فایت که مامور ایران در کمپانی اشکودا در تهران شده بود وارد ایران شد. فایت یکی از قهرمانان معروف سنگین وزن اروپا بود و چندین سال قهرمان اروپا بود و یک بار هم ماکس شملینگ آلمانی را مغلوب کرده بود. چند نفر از علاقه‌مندان در آن دوران نزد ایشان مشغول به تمرین شدند که آقایان ناطقی (محصل مدرسه نظام) و استوار زنگنه پور از جمله این افراد بودند.

  در همین سالها در بعضی از شهرهای ایران جوانان به این ورزش آشنا شدند برای مثال درمشهد منوچهر مهران و حسین بنایی و چند نفر دیگر نزد یک نفر آلمانی مهندس برق به تمرین این فن مشغول بودند.

  از سال 1318 که به دستور رضا شاه مسابقات قهرمانی کشور شروع شد تا سال 1324 این ورزش جزء برنامه نبود. علت اصلی نبودن وسائل و مربی و نبودن مقررات لازم بود. بالاخره در سال 1323 این ورزش مورد توجه اداره تربیت بدنی واقع شد و برای اولین دفعه بطور رسمی جزء برنامه مدارس و دانشکده‌ها شد این مسابقه با وسائل آمریکایی‌ها و قضاوت آمریکایی‌ها و «محمد پور» و «عبدالله نادری» انجام شد در خاتمه مسابقه گلدان نقره‌ای جهت یاد بود و قدر دانی از زحمات مربی ورزش آمریکایی توسط رئیس اداره تربیت بدنی (ابوالفضل صدری) به ایشان داده شد.

  این عمل موجب نهایت نزدیکی روابط ورزشی ما شد چنانچه جوانان ایرانی در اکثر مسابقات با آمریکایی‌ها شرکت نمودند و غالبا هم پیروز می‌‌شدند. یک روز سروان پل دولین به آقای نادری گفتند بد نیست که با دستکش ما و دکتر و مربی ما و به طور کلی با دست خودمان ما را کتک می‌‌زنند. در سال 1324 از طرف اداره تربیت بدنی آقای نادری مامور شدند جهت مسابقات قهرمانی تهران رینگ بوکس تهیه نمایین که قیمت ان هم 150000 ریال بوده است. و طبق نقشه ایکه از آخرین مدل تهیه شده بود ساخته شد. که این رینگ مزبور از طرف را آهن به سازمان تربیت بدنی ایران هدیه شد. در سال 1324 برای اولین بار با کمک اولیای ارتش آمریکایی مقیم ایران و با واگذاری مقدار کافی وسائل و قضاوت و لوازم مورد احتیاج مسابقه دستجات آزاد انجام شد .

  بوکس در ایران پس از فعالیتی 34 ساله با پیروزی انقلاب دچار وقفه شد این رشته پس از ده سال بار دیگر راه اندازی شد و بدلیل ابهامات ایجاد شده و عدم تفاوتی که در جامعه بین بوکس حرفه‌ای و آماتور وجود داشت این رشته جایگاه گذشته خود را بدست نیاورد و در این میان مسائل شرعی و برخی اظهارات در این زمینه بر ابهامات افزود و ذهنیت‌های منفی نسبت به بوکس ایجاد کرد.



  وزن دستکش

  وزن دستکش تا متوسط وزن 8 اونس ؛ متوسط 10 اونس و برای سنگین وزن 12 اونس کمتر نباشد.


  محل بوکس

  محل بوکس از داخل طناب‌ها 6.10 × 6.10 متر مساوی با 20 ×20 فوت و از خارج 8 × 8 متر مساوی با 26 × 26 فوت می‌‌باشد. گوشه‌ها بایستی بخوبی (در قدیم با پارچه و پنبه)توسط تشکهای مخصوص پوشیده شود. محوطه از چهار طرف توسط 4 طناب پوشیده شده که قطر طنابها یک اینچ و روی آن توسط پارچه نرمی یا لاستیک پوشانده می‌‌شود. فواصل طناب‌ها از کف محوطه به ترتیب 30 , 60 , 90 , 120 سانتی متر می‌‌باشد. کف محوطه بوکس بایستی با تشک به ضخامت 5 سانتی متر و روی تشک را نیز با برزنت محکم پوشیده شده و توسط طناب به کف محوطه بسته می‌‌شود.


  مدت مسابقه

  مسابقه در 5 دوره(راند) 2 دقیقه یا 3 دوره(راند) 3 دقیقه انجام می‌‌شود .


  اوزان مسابقه

  اوزان در مسابقات آماتور هشت کلاس با اوزان زیرین مورد نظر است مگس وزن 51 کیلوگرم خروس وزن 54 پر وزن 58 سبک وزن 62 نیم وزن 67 میان وزن 73 نیم سنگین 80 سنگین وزن 80+

  وسایل مورد نیاز: از قبیل بطری آب و حوله و اسفنج و نظایر آنها لازم است که از طرف باشگاه مربوطه تأمین می‌‌شود.

  نکاتی در مورد امتیازات مسابقه

  1- تعداد ضربات - ضرباتی که مطابق قانون و بدون دفاع به هدف اصابت نماید 2- دفاع بطوری که حملات حریف خنثی شود. 3- حمله و روش صحیح بوکس لازم است کاملاً مورد نظر باشد. 4- ضربات خطا و غیر فنی حساب نمی‌شود 5- در موقعی که داور وسط خطا را دیده و تذکر می‌‌دهد لازماست امتیاز کسر شود توسط داورها ضربات صحیح بایستی با مشت بسته و با سطح جلو چهار انگشت دست زده شود. محل صحیح ضربات جلوی صورت و طرفین آن , جلوی بدن بالاتر از کمربند و طرفین ضربه زده شود , روی ساعد و بازو و دستکش امتیاز نخواهد داشت. نسبت به اتفاقات آنی تصمیم داور وسط قطعی است و در غیر این صورت کمیته مسابقات تصمیم لازم را می‌‌گیرد.


   


title: تاریخچه ورزش آرامش بخش یوگا
text:
  تاریخچه ورزش آرامش بخش یوگا

   


  يوگا دانشي است رازآميز و شگفت انگيز برجاي مانده از تمدن هاي بسيار دور و کهن .ولي آنچه در تاريخ بجاي مانده قدمتي حداقل سه هزار ساله دارد . اولين اثر مكتوب و جمع آوري شده يوگا كتابي است به نام يوگا سوترا كه توسط فرزانه و حكيم بزرگ پتنجلی در سرزمين هند نگاشته شده است . اين اثر خوشبختانه در ايران به نام هستي بي كوشش ترجمه شده است . اين اثر آنچه را عرفا و فرزانگان گذشته براي كمال معنوی و نیروهای درون سینه به سینه منتقل كردن را در چهار فصل و 186 سوتره يا عبارت كوتاه به زيبايي تمام گرد آورده است.



  يوگا چيست؟

  يوگا . از واژه يوگ يا يوج yoj (وسيله ايكه به گردن گاو مي بستند تا او را كنترل نمايند و زمين را شخم بزند) گرفته شده است . و در مفهوم به معناي روش كنترل نفس مي باشد. در معنائي ديگر يوگا معناي رهائي و رسسيدن به وحدت و يگانگي است. حكيم پتانجلي در يوگا سوترا اينچنين تعريف ميكند. يوگا چيته نيرو و ده وريتي . يعني يوگا عبارت است از باز داشتن از تموجات ذهني و نفس و اين همانا رسيدن به مرحله صمدي يعني حالتي از خاموشي كامل ؟ و فكر و رسيدن به آگاهي خالص و يكي شدن با آگاهي فردي با آگاهي ميهماني ووحدت . گر به خود آئي به خدائي رسي



  مراحل يوگا

  براي تكامل معنوي ، كمال انساني و خود شناسي عميق ، يوگا 8 مرحله يا بعبارتي 8 بخش وجود انساني را بر مي شمرد . همانطور كه يك درخت بطور عمده داراي 8 بخش است تا به ثمر برسد انسان نيز براي رشد بايد به اين ابعاد هشتگانه درون خود نزم كند و روي آنها كار نمايد.


  مرحله اول: ياما yama. ريشه درخت معنوي :آموزه هاي اخلاقي اجتماعي (پرهيزات)

  مرحله دوم: نياما niyama تنه درخت معنوي : آموزه هاي اخلاقي اجتماعي (واجبات )

  مرحله سوم: آسانا asana شاخه : حركات يوگا

  مرحله چهارم: پراناياما pranayama برگ: روش هاي تنفسي و كنترل انرژي

  مرحله پنجم: پراتي هارا pratyhara پولت: روش هاي كنترل ؟ ، هيجانات و احساسات

  مرحله ششم : دهارانا dharana شيره : روش هاي كنترل و تمركز فكر

  مرحله هفتم : دهيان dhyana گل: رسيدن به تعمق و خاموشي ذهني

  مرحله هشتم : صمدي samadhi ميوه : رسيدن به وحدت ، خلوص ، يگانگي و روشن بيني


  تاریخچه یوگا در ایران

  تمدن کهن ایران زمین یکی از تمدن های بزرگ و جهانی است و دانش بشری در این تمدن قدمت دیرینه دارد . از جمله دانش یوگا از دیرباز در فرهنگ ادبیات و خصوصا عرفان کهن دیده می شود. بسیاری از اندیشمندان و عارفان ایران زمین با یوگا و مدتیشن آشنا بوده و از آن بهره جسته اند . اما در دوره جدید فعالیت های یوگا ، می توان از جناب آقای مجید موقر در سال های 1343 یاد کرد.

  مجید موقر در آن سال ها ضمن آشنای با دو استاد و نمایشگر یوگا در نیویورک و ادامه سفر با آنها با این رشته آشنا می شود و ضمن مداوای بیماری های صعب العلاج خویش در نشریه مهر حتی چند سال مقالاتی را جهت معرفی یوگا به ایرانیان می نویسد .

  همچنین در سال 1355 دکتر بهلول پزشک بیماری های قلب و رئیس بیمارستان یوگا در هندوستان به ایران دعوت می شود و در دانشگاه اصفهان با موضوع رابطه یوگا با علم را سخنرانی می نماید . در آن زمان دکتر بهلول در گوشه ای از سخنرانی اش می گوید :«این اهانتی است به یوگا که این رشته را ورزش بدانیم زیرا هدف یوگا تنها حرت در آوردن دست و پا و گردن نیست ، بلکه نیت آسایش و آرامش روح است.»

  در همان سال ها سوامی نارابطان از اساتید به نام یوگا پیامی را به علاقمندان یوگا ی ایرانی می فرستد.

  در سال 1346 توسط مجید موقر آموزشگاه یوگا در تهران گشایش یافت. همچنین در سال های قبل از انقلاب اسلامی شاهد پخش حرکات یوگا در تلویزیون بودیم ، تا پس از انقلاب اسلامی در سال 75-1374 یوگا بطور رسمی تحت نظر تربیت بدنی و جزو زیر مجموعه فدراسیون ورزشهای همگانی آغاز بکار گیرد.

  در همان آغاز رئیس انجمن یوگای ایران مهرداد گردان ، رئیس کمیته آموزش دکتر ساعد احمدی ، رئیس کمیته پژوهش دکتر عیسی جلالی ، رئیس کمیته امور استان ها سید عباس علویون ، رئیس کمیته مربیان مسعود مهدوی پور بوده است .

  هم اکنون در بیش از پانزده استان کشور کمیته های یوگا تشکیل شده است و بیش از 200 مربی یوگا که غالب آن ها زن هستند در دوره های متعدد مربیگری آموزش دیده اند.


   


title: تاریخچه ورزش اسکی
text:
  تاریخچه ورزش اسکی

   


  شما ممکن است که فکر کنيد که اسکي ورزش جديدي است. ولي بايد بدانيد که اسکي يکي از قديمي ترين طرق مسافرت بود که بشر شناخت. خود کلمه «اسکي» از کلمه ايسلندي scidth مي آيد که معني «کفش برف»

  شما ممکن است که فکر کنيد که اسکي ورزش جديدي است. ولي بايد بدانيد که اسکي يکي از قديمي ترين طرق مسافرت بود که بشر شناخت.



  خود کلمه «اسکي» از کلمه ايسلندي scidth مي آيد که معني«کفش برف» را مي دهد.

  بعضي از تاريخ نويسان عقيده دارند که حتي مبدأ و پيدايش اسکي به عهد حجر باز مي گردد و حجاري هائي پيدا شده که بشر را در حال اسکي کردن نشان مي دهند.

  اولين چوب هاي اسکي تا آنجا که به خاطر مي آيد ، چارچوب خميده اي داشته که از استخوان حيواناتدرست مي شده و آن را با تسمه چرمي بپا نگاه مي داشتند. در اين مورد تصويري موجود است که روي سنگ حجاري شده و مربوط به نهصد سال قبل است که يک اسکي کننده را نشان مي دهد.



  اسکي به عنوان يک ورزش، براي نخستين بار در نروژ شروع شد. در حقيقت، شهر «مورگدال» در اين کشوربه عنوان «مهد ورزش اسکي» شهرت دارد، زيرا اين منطقه براي زمان هاي درازي منطقه بسيار برف گيري بوده است.

  در زمستان موقعي که اهاي بومي، براي شکار يا مسافرت به کوه ها مي روند يا براي خريد يا ديد و بازديد به دهکده يا بازار مي روند، مجبورند که براي راه رفتن از چوپ اسکي استفاده کنند.

  بالاخره اگر فکر مي کنيد کهمسابقات اسکي يک پديده جديد است، بايد بدانيد که در نروژ حدود سال 1767 مسابقاتي بين حريفان زبردست، ترتيب داده مي شده است.


   


title: تاریخچه اسکیت درجهان
text:
  تاریخچه اسکیت درجهان

   

  اختراع کفش اسکيت در سال 1763 توسط يک بلژيکي به نام Joseph merlin)ژوزفمرلين) به ثبت رسيد. او که با سوار شدن بر کفشهاي جديد خود به يک مهماني در لندن رفته بود به ناگاه با آيينه اي بسيار بزرگ و قيمتي برخورد کرد و آنرا خرد نمود . به غير از مرلين مخترعين ديگري هم کفشهاي اسکيت با مدلهاي مختلف ساختند که اکثر اين کفشها داراي چرخهاي خطي بودند که کفشهاي تيغدار پاتيناژ را تداعي مي کردند.



  56سال بعد موسيو پتيبلدي فرانسوي نوع ديگري از کفشهاي اسکيت را به ثبت رساند وي ادعا ميکرد که کليه حرکات پاتيناژ را با کفشهاي اسکيت نيز ميتوان انجام داد اما در عمل ثابت شد که بسياري از حرکات بر روي کفشهاي پتيبلد يا غير ممکن ويا بسيار مشکل است. همگام با افزايش اجتماع اسکيت در اواخر قرن 19 و اوايل قرن 20 ورزشهايي که با اسکيت مرتبط بودند گسترش پيدا کرد.

  در سال 1985 توليدکنندگان شروع به ساخت نوعي ديگر از کفشهاي اسکيت به نام in line براي علاقه مندان به حفظ سلامتي کردند در هنگامي که اين اسکيت در دهه 91 در بازار عمومي توزيع شد بازيهاي تفريحي هاکي دچار حرکت و جنبشي دوباره و جديد شد به طوري که در اواسط دهه 90 اين ورزش به يکي از پر طرفدارترين ورزشها در امريکا تبديل شد. ورزش اين لاين اسکيت از حدود سال 1985 آغاز شد که تا به امروز از رشد قابل ملاحظه اي برخوردار است.


  سازمان بين المللي ناظر بر اين ورزش بر اورد نموده اين ورزش از سال 1991 تا کنون حدود 512 درصد رشد داشته و اينک يکي از ورزشهاي بيستگانه مطرح دنيا به حساب مي آيد. لوئيس لگرانج در سال 1849 يک جفت کفش اسکيت اين لاين ساخت تا در اپراي فرانسوي Leprophel نمايش اسکيت را روي يخ شبيه سازي کند اين اولين باري بود که اين لاين اسکيت به طور موفقيت آميز مورد استفاده قرار گرفت اما به علت اينکه اين وسيله توانايي دور زدن و ترمز گرفتن را نداشت به عنوان يک اختراع علمي يا وسيله کاربردي به حساب نيامد تا اينکه در اوايل 1860 در (مينيسوتاي آمريکا)يک گروه از بازيکنان هاکي روي يخ از اين وسيله با کفشي از پوسته سخت و چرخهاي جديد از املاح آلي اسيد کاربنيک براي تمرين در خارج از پيست استفاده کردند.


   


title: تیراندازی مربوط به عصر حجر
text:
  تیراندازی مربوط به عصر حجر

     


  تیراندازی حتی برای کودکان نیز جذاب است.تیراندازی یکی از قدیمی ترین ورزشهایی است که هنوز هم انجام میشود. در اینجا نمیخواهیم شما را به زمانی ببریم که انقلاب تیر اندازی انجام شده، بلکه می خواهیم از تاریخ بشر و انسان بگوییم.

  شاهدان قدیمی که تیراندازی را از زمانهای بسیار دور در انجام میدادند شاید بتوان تاریخ انجام آنرا به "عصر سنگی" نسبت دادند (در حدود 20000 سال قبل از میلاد مسیح). مردمان اولیه زمانی که در مصر باستان زندگی میکردند از تیر و کمانهای ابتدایی استفاده می کردند که قدمت استفاده از این ابزار به چیزی حدود 5 هزار سال پیش از شروع اولین نشانه های جنگاوری در روی کره زمین بر میگردد.

  در چین قدمت تیر اندازی به زمان حکومت سلسله شانگ (Shang - در حدود سالهای1027 تا 1766) بر می گردد. در زمان جنگ ارابه ای هر تیمی از سه مرد تشکیل می شد، یک راننده ارابه، یک نیزه دار، و یک تیر انداز. در زمان حکومت ژوZhou از 256 تا 1027 قبل از میلاد، خاندان سلطنتی در مسابقات تیر اندازی شرکت میکردند که با مراسم جشن و موسیقی و ... همراه بود.



  گسترش در آسیا


  هنگامی که چینی ها در قرن 6 میلادی ژاپنیها را با تیر اندازی آشنا کردند، این مساله تاثیر برجسته و شگرفی روی رسوم و سنن مردم آسیای شرقی گذاشت. یکی از هنرهای رزمی ژاپنیها به نام Kyujutsu (کمان و نیزه) که امروزه در این کشور با نام کیودو (Kyudo)یکی از روشهای کمان داری است، از ورود تیر اندازی در همان دوران سرچشمه گرفته است. کیدوی مدرن و پیشرفته یکی از متدهای پیشرفت و بهبود فیزیکی، ذهنی و روحی است.


  در دوران Greco-Roman، کمان و نیزه بیشتر برای شکار و کارهایی از این قبیل مورد استفاده قرار می گرفت تا جنگ و ستیز و خونریزی! تیراندازان در مواقع دیگر سال در کار گاه های کوزه گری و سفالگری دیده میشدند. البته این شاخه ورزشی به سرعت در آسیای شرقی و کشورهای مجاور آن توسعه یافت. آشوریها و پارتها جزو کسانی بودند که در توسعه این ورزش رزمی گامهای بلندی برداشتند. از آتیلا اسطوره تیر و کمان در سده های پیشین، هنوز به نیکی یاد می شود.

  اساطیر تیر اندازی


  در قرنهای پیشین محبوبیت تیر اندازی به قدری بود که حتی تاثیر آن را در ادبیات قومی و شعر سرایی هم میتوان دید. حتی در تصویر سازیهایی مانند رابین هود که از معروفترین و مطرحترین چهره های این عرصه به شمار میرفت.

  مراجع مختلف و متعدد در خصوص تیر اندازی حاکی از وجود داستانها و افسانه های گوناگونی در ادبیات کهن یونان است. اوليسز (Ulysses) قهرمان حماسه اوديسه منسوب به هومر (Homer) شاعر نابيناي يوناني در کتاب بیستم یکی از بهترین نمونه های این افسانه ها است. اولیسز به واقع یکی از قهرمانان تیر اندازی در اساطیر است. پنه لوپه (زوجه اودیسوس) فکر میکرد که همسرش بعد از 20 سال غیبت پس از جنگ بزرگ تروا (Troy) هرگز باز نمی گردد. خواستگاران فراوانی او را احاطه کرده بودند، اما بالاخره اولیسز از جنگ تروا بازگشت و در قالب یک چوپان به زندگی اش ادامه داد و با استفاده از تیر و کمان و مهارتش در این رشته توانست به همسرش خبر دهد که چه کسی است!! ادبیات انگلیس همچنان به اسطوره های خود در این رشته و تاثیر آن در ادبیات کهن کشور افتخار می کند.



  هدف یا سیبل تیراندازی(تاسیس فدراسیون جهانی)

  اولین رقابتهای رسمی و سازمان دهی شده تیراندازی در فینسبری (Finsbury) انگلستان در سال 1583 برگزار شد که حدود 3000 شرکت کننده داشت. در طول جنگ 30ساله سالهای 1618 تا 1648 که استفاده از سلاح های آتش زا باب شده بود، تیر و کمان دیگر کاربرد چندانی نداشت و کم کم به یک ورزش و رقابت هیجان انگیز و سرگرم کننده تبدیل شد.

  بدنه اصلی سازمان تیر اندازی بین المللی با نام فدراسیون تیر اندازی (FITA) در تاریخ 4 سپتامبر 1931 در لهستان با حضور 7 کشور (فرانسه، چک، سوئد، لهستان، مجارستان، ایتالیا و ایالات متحده آمریکا) تاسیس شد. پس از آن با انجام مسابقات زیر نظر اتحادیه رسمی پس از مدتی این رشته به بازیهای المپیک هم راه پیدا کرد. به طوریکه به سرعت برایش قوانین جهان وضع کردند و رقابتهای قهرمانی آن هم شهرت جهانی پیدا کرد.


title: تاریخچه کاراته
text:
  تاریخچه کاراته

   
   

  کاراته ورزشی است با ریشه ژاپنی که هدف آن این است كه بدن را وسیله ای تخصصی جهت حمله ودفاع نماید . در واقع ورزشی است که درقالب مبارزه بین دو نفر اجرا می گردد.

   

  کاراته در لغت به دو واژه کارا یعنی خالی (Empty) و ته به معنای دست (Hand) تقسیم می شود که معنای کلی کاراته - دو(راه کاراته)، مبارزه با دست خالی (بدون سلاح) می باشد كه در این راه دل و ذهن از تمام خواسته های دنیوی و غرور بی جا ، خالی ونهایتا فرد می بایست بر نفس اماره خویش فایق آید .

   

  در این رشته ، مسابقات به صورت تیمی وانفرادی در دو بخش آقایان و بانوان در رشته های کاتا وکومیته انجام می گردد.اوزان مسابقات كومیته انفرادی به ترتیب 55- و 60- و65- و 70- و75- و80- و80+و آزاد برای آقایان و 53- و60-و60+و آزاد برای بانوان می باشد.

   

  تاریخچه جهانی كاراته:

   

  انسان از زمان تولد مجبور به مبارزه برای ادامه زندگی می باشد . پس تاریخ قطعی برای پیدایش این فكر كه بدن را به وسیله مبارزه تبدیل نماید نمی توان یافت، اما کاراته امروزی شکل تکامل یافته ای از کمپوی چینی (بوکس چینی) می باشد که در ابتدا اوکیناواته نامیده می شد .

   

  کاراته از سال 1912 به صورت سیستماتیک از کشور ژاپن به جهان خارج معرفی شد ودر سال 1964 اولین فدراسیون رسمی کاراته در جهان توسط انجمن های گوناگون ژاپنی هم زمان با بازیهای المپیک در ژاپن تشکیل یافت.(FAIKO)

   

  در طی این سالها کاراته از طریق سازمانهای مختلف بین المللی تغذیه گردید تا اینکه هم زمان با اولین دوره مسابقات جهانی این رشته در سال 1970 ، کنفرانسی با حضور 32 کشور برگزار گردید که منجر به تشکیل سازمان جهانی کاراته دو شد . و از این زمان به بعد کاراته به عنوان ورزش جهانی دست یافت.

   
   

  مدتی بعد فدراسیون جهانی کاراتهW.K.F تاسیس و نهایتا به تایید I.O.C رسید و اکنون این سازمان زیر نظر I.O.C مشغول به کار می باشد ومسابقات رسمی آن از طریق همین مجموعه در جهان انجام می گردد .

   

  W.K.F درهرقاره ای نماینده ای دارد که علاوه بر این که به عنوان رئیس فدراسیون همان قاره متولی امور می باشد سمت نایب رئیسی فدراسیون جهانی را نیز دارد و مسابقات دوره ای آن قاره را انجام می دهد که در آسیاA.K.F (فدراسیون کاراته آسیا) عهده دار آن است و کشور ما نیز بعنوان زیر مجموعه هردو سازمان فوق فعالیت می نماید .

   

  مرکز سازمان جهانی کاراته در کشور اسپانیا و سایت اینترنتی آن www.wkf.net و مرکز فدراسیون کاراته آسیا در کشور تایوان می باشد .

   
   

  تاریخچه کاراته در ایران :

   

  هنر رزمی کاراته در سال 1342 وارد ایران شد .بنیانگذار كاراته ایران آقای فرهاد وارسته هستند و اولین نفری که در کشور مان توانست موفق به اخذ کمربند مشکی گردد آقای مرتضی کاتوزیان بود که در خرداد سال 1349 به این امر نائل گردید .

   

  کاراته با سبکهای کان ذن ریو، شوتوکان و وادوریو در ایران شروع به کار نمود ولی به تدریج سبكها گسترش یافت .در سال 1351 آکادمی کاراته به عنوان اولین باشگاه رسمی کاراته کشور کار خود را بصورت منسجم و کلاسه شده آغاز نمود .

   

  در سال 1352 برای اولین بار تیم ملی کاراته کشورمان شکل گرفت که با هزینه شخصی به دومین دوره مسابقات جهانی که در پاریس برگزار می شد اعزام گردید و موفق به کسب مدال برنز کومیته تیمی و عنوان پنجمی این دوره از مسابقات شد.

   

  در سال 1353 فدراسیون کاراته ایران شکل گرفت که مسئولیت آن از سوی سازمان ورزش وقت به آقای فرهاد وارسته واگذار گردید .

   

  امروزه فدراسیون کاراته متولی امور مربوط به سبکهای آزاد کاراته نیزهست که به دو شکل رینگی و غیر رینگی فعالیت می نمایند . لازم به ذکر است این دو رشته در جهان از طریق سازمانهای غیر متمرکز رهبری می گردد . اما در کشورمان با توجه به جمعیت زیاد این بخش، فدراسیون کاراته امورمربوط به سبکهای آزاد را عهده دار است.


   


title: تاریخچه کونگ فو
text:
   تاریخچه کونگ فو

   
   

  تاریخچه کونگ فو با ورود بودیهارما و یا به گفته چینی ها تامو از هند به معبد شائولین چین آغاز می گردد .در ضمن معبد شائولین در ایالت هوتان قرار دارد و هنرهای رزمی موجود دنیا از این مکان سر چشمه گرفته است . راهب تامو که مشغول تعلیمات مذهبی به جوانان ( راهبان ) معبد بود . با توجه به حالات جسمی و روحی آنها شروع به ابداع 18 حرکت فیزیکی کرد . که بعدها همین حرکات جزئی از درسها و و تعلیمات آنها قرار گرفت و اساس هنر های رزمی کونگ فو ( بوکس چینی ) از اینجا شروع شد .

   

  بعدها شاگردان راهب توانستند . این حرکات را خوبی بیاموزند و شروع به گسترش این هنر کنند و مدت کوتاهی معبد شائولین خواستگاه کونگ فو شد و این هنر زیبا کم کم در معابد دیگر نفوذ کرد و بعدا از سالیانی دراز بر اساس بوکس معبد شائولین سبکهای دیگری از کونگ فو پدید آمد که سراسر چین رواج یافت و هنر ملی این کشور شد .

   

  امروز می توان کونگ فو را در پارکها ، معبد ، باشگاها و تمام اماکن عمومی و خصوصی مشاهده کرد . مخصوصا صبح های زود در هوای پاک و فضاهای زیبا و دلنشین .البته ناگفته نماند که ورزشیرا که چینی ها صبح های زود تمرین می کنن شیوه ای از کونگ فوی نرم می باشد که به ( تای چی چون ) معروف است .

   
   

  معنای کونگ فو در بین مردم چین


  در کل ، هنرهای رزمی چین با نام کونگ فو شناخته می شود . کلمه کونگ فو ظاهرا هیج معنای خاصی ندارد . ولی در بعضی از اقوام کونگ فو ( مرد دانا ) اطلاق می شود . و در نزد بعضی دیگر از مردم نیز به ( عالی ترین شکل هر چیز ) گفته می شود .

   

  در مجموع می توان گفت کونگ فو به هنری اطلاق می گردد که بیانگر حرکات فیزیکی موزون دست و پا است . در هر صورت کونگ فو تقریبا همیشه در دست مردان و زنانی بوده است که مورد اعتماد مردم بوده اند . کونگ فو در بین دو گروه رواج بیشتری داشته است .

   

  گروه اول جادوگران و جن گیران آن زمان که با نمایشهایی افسونگری و اجرای بعضی از حرکات زیبا و پیچیده در میان قبایل امرار معاش می کردند و این فنون و حرکات مذهبی مخصوص خودشان را به فرزندان خود انتقال می دادند . در بین آن می توان رهبر آنها ( تین شید ) را نام برد که ارباب آسمانی نام گرفته بود .

   
   

  خاندان وی هزار هشتصد سال بر کوهی ( اژدها ) در ایالت کیانگ سینگ حکومت داشتند . ضمنا این افراد می توانستند بعد از ازدواج در بین مردم شهرها و روستائیان به راحتی و آزادانه زندگی کنند .

   

  گروه دوم راهبان و افراد مذهبی را شامل می شد که این افراد زندگی ساده ای داشتند و فقط از گیاهان تغذیه می کردند و یکی از خصوصیات آنها این بود که باید تا زمانیکه زنده هستند مجرد و دور از مسائل مادی باشند آنها در صومعه ها زندگی می کردند .در ضمن برای تلفیق روح و جسم روزه می گرفتند و در همین حال به تمرینات سخت و طاقت فرسای هنرهای رزمی کونگ فو می پرداختند .

   

  خضور راهبان پیوسته جهت اصلاح جامعه ملموس بود هر کجا بر کسی ستم می شد این راهبان حاضر بودند . فشارهائی که از طرف حاکمان به افراد زیر دست آنها اعمال می شود باعث آن گردید که در سال 1911 در چین نهضتی از طرف این مردان اتفاق بیافتد که به انقلاب بکسورها معروف شد و در حقیقت انقلاب اول نام گرفت .

   
   

  یکی از راهبان معبد شائولین بنام تی سو در رواج و نشر بوکس معبد شائولین نقش عمده را بر عهده داشت و سالها در بین راهبان معبد این هنر را رواج می داد . آنها این هنر را بوسیله تقلید از حیوانات و حشرات به مرحله عالی رساندند و این حرکات شامل : حرکات ببر ، مار ، پلنگ ، میمون ، مانتیس ، درنا ، اژدها و دیگر حیوانات می باشد .

   

  استادان بزرگ شائولین این هنر را نسل به نسل به شاگردان خود منتقل می کردند و با پیگیری زیاد آن را به کمال رساندند. اما بعد از فتح شائولین ، کونگ فو در سراسر چین ممنوع اعلام شد و استادان اصلی شائولین از مرزها گریختند آنها به کشورهایی مانند هنگ کنگ ، تایوان و کشورهای غربی رفتند .

   
   

  اکنون کونگ فوئی که در خارج از چین تعلیم داده می شود بواسطه مهم بودن مراجع آن ارزشمند تر و مهم تر از کونگ فوئی است که در چین تعلیم داده می شود . بعدها دولت چین جهت سر و سامان دادن به این هنر رزمی سعی کرد تحت نام ووشو همه سیستم های کونگ فو را منسجم کند .

   

  استادان شائولین که در خارج از چین بودند این جریان را تحریم کردند اما ووشو شروع بکار کرده بود و از تمام دنیا جهت نشر این ورزش نماینده می پذیرفت . بعدها برای جلوگیری از انتقاد شدید مشتاقان کونگ فو در کنار معبد شائولین مدرسه هنرهای رزمی شائولین تاسیس شد که این مکان به جهانگردان هنر رزمی ووشو را می آموزد و مدارک شائولین به آنها می دهد .

   

  در حال حاضر دهها سبک کونگ فو در حال فعالیت هستند که شاخص ترین آنها : تای چی چوان ، پاگواچان ، هسینگ آی ، وینگ چان ، چانگ چوان و نان چوان می باشد که در ووشو نیز همین سبکها را بعنوان سبکهای اصلی قرار داده اند .


   


title: تاریخچه شنا
text:
  تاریخچه شنا

    
    

  اکثریت مردم اگر گرایشی به فوتبال یا بسکتبال نداشته باشند، برای ورزش کردن به سمت دستگاه های پیاده روی می روند. از آنجا که این دستگاه ها معمولاً در هر باشگاه ورزشی وجود دارد، برای آنها که می خواهند ورزش کنند راحت ترین راه به نظر می آید.

   

  اما، اگر یك سری به استخر محلتان بزنید، در آنجا با ورزشی کاملاً متفاوت با سایر ورزش ها آشنا خواهید شد.حتماً تا به حال شنیده اید که شنا ورزشی بسیار عالی است، اما وقت برای یادگیری آن نگذاشته اید. در اینجا ما اطلاعات لازم اولیه در رابطه با این ورزش را در اختیارتان می گذاریم.

   


  انواع حرکات

   

  انواع اصلی حرکات شنا شامل شنای آزاد، کرال سینه، پروانه و کرال پشت می باشد که شنای پروانه دشوارترین این حرکات به شمار می آید.شنای آزاد که کرال جلو یا کرال استرالیایی هم نامیده می شود، کاملاً از اسمش پیداست. در این حرکت هیچ محدودیتی برای چگونگی حرکت دست و پا وجود ندارد.

   

  شما فقط باید بتوانید نیمی از بدن را بالای آب نگاه دارید (به استثنای 15 متر اول و بعد از هر دور). این حرکت احتمالاً بهترین حرکت برای آنهاست که تازه شروع کرده اند. شنای آزاد برای 150 تا 180 پوند مایل حدوداً 500 تا 700 کالری در ساعت می سوزاند.

   

  کرال سینه از طرف دیگر، حرکاتی کاملاً تعریف شده و مشخص دارد. شانه ها باید با آب در یک خط قرار بگیرند، و حرکات دست ها و پاها باید با هم انجام شود و یک عمل را انجام دهند. دست ها از سینه دور شده و به دور بدن می گردد و بعد دوباره به جای اولیه باز می گردد (پاها نیز دقیقاً همین عمل را انجام می دهند). اگر با این حرکت یک ساعت شنا کنید، حدود 750 کالری خواهید سوزاند.

   

  در طی حرکت پروانه دو دست از عقب به سمت هم حرکت می کنند، از بالای آب رد شده و به جلوی سر رسیده و بعد دوباره به زیر آب می روند. در این حرکت پاها حرکت دلفینی انجام می دهند. در این حرکت ماهیچه های شانه کاملاً درگیر می شوند و حرکتی کاملاً دشوار است. به همین دلیل پیشنهاد می شود کسانی که در شنا تجربه دارند ســراغ یــادگیری این حرکت بروند و از آنجا که دشوارترین حرکت شنا به حساب می آید، بیشترین انرژی را می گیرد و شما حدوداً 800 کالری در ساعت خواهید سوزاند.

   

  در آخر حرکت کرال پشت در حالتی انجام می شود که پشت شما روی آب قرار دارد. دست ها و پاها را می توان به همان شیوه شنای آزاد حرکت داد و حداقل 500 کالری در ساعت خواهید سوزاند. در این حرکت باید کاملاً از موقعیت بدنتان داخل استخر مطلع شوید چون وقتی از پشت خوابیده اید نمی توانید جلوی خود را ببینید.

   

  فرض کنید که قادر به انجام کلیه این حرکات هستید، در این حالت حرکت پروانه بهترین حرکت برای شما خواهد بود اگر قصد کاهش وزن داشته باشید، این حرکت عضله سازی نیز می کند. به این دلیل كه شما بیشترین حجم کالری را در یک ساعت خواهید سوزاند و این کمک می کند که وزن بدن کاهش یابد.

   

  اما اگر هدف شما از شنا کردن عضله سازی است، باید این ورزش را تا آخرین درجه شدت انجام دهید، اما در زمانی کوتاه تر. در این حالت شما کالری های زیادی نخواهید سوزاند، اما به ساختن ماهیچه کمک خواهید کرد.

   
   

  نکات مهم:


  از آنجا که این ورزش در آب انجام می شود، نکات و توجهاتی را باید مد نظر قرار دهید. یکی از مهمترین جنبه های شنا کردن این است که بتوانید تنفستان را منظم کنید. چون سرتان فقط زمانهایی مشخص به روی آب می آید، باید تنفستان را با هر حرکت تنظیم کنید. حتی برای بعضی افراد الزامی است که این کار را قبل از شروع ورزش کمی تمرین کنند. اگر نتوانید ریتم تنفستان را تنظیم کنید، بسیار برایتان ایجاد مشکل خواهد شد و دیگر نمی توانید فواید چندانی از این ورزش ببرید، چون در این ورزش تنفس و ماهیچه ها با هم کار می کنند.

   

  همچنین بهتر است قبل از انجام این حرکات برای یک دور کامل، خوب به آن حرکت مسلط شوید. اگر این حرکات را درست انجام ندهید، خیلی زود خسته خواهید شد. اگر حرکات بدنتان با یک نظم هماهنگ انجام شوند، شما قادر خواهید بود که خود را روی ضربان قلبتان متمرکز کرده و بنابراین شدت ورزش را بالاتر ببرید.

   

   

  فواید شنا کردن:


  دلایل بسیاری وجود دارد که شما را به سمت استخر بکشاند. اول اینکه این ورزشی است که برای قلب بسیار مفید می باشد. اگر شدت حرکاتتان زیاد باشد کاملاً میتوانید آنرا با دویدن در یک تراز تصور کنید. اما از آنجا که در این حرکات هم قسمت های بالایی و هم قسمت های پایینی بدنتان در آب حرکت می کنند، می توان گفت که ماهیچه ها حتی بیشتر از دویدن کار می کنند و شما کالری بیشتری خواهید سوزاند.

   

  به علاوه شنا قدرت بدنی شما را هم بالا خواهد برد. ممکن است فردای اولین روز شنا گردنتان کمی در بدنتان احساس کوفتگی کنید. به این دلیل که از ماهیچه هایتان طوری کار کشـیـده اید که تـا بـه حال کار نکشیده اید و به همين دليل باعث قوی تـر کردن شانه ها و همین طور ماهیچه های پشتتان می شود.

   

  در آخر، افراد بسیاری شنا را یکی از ورزش هایی تلقی می کنند که استرس و فشارهای عصبی را پایین می آورد. به همین دلیل با شنا کردن نه تنها فواید جسمی عایدتان می شود، بلکه فواید روحی نیز می برید.

   

   
  تجهیزات:


  مسئله دیگر در رابطه با شنا این است که ورزشی کاملاً کم خرج است و اسباب و لوازم آن تقریباً دیر از بین می رود. برای این ورزش شما به یک دست مایو احتیاج خواهید داشت. ممکن است بخواهید یک عینک شنا هم خریداری کنید تا بتوانید زیر آب را به خوبی ببینید. و اگر آب رفتن توی گوشهایتان اذیتتان می کند، باید یک گوش گیر هم داشته باشید.برای آنها که می خواهند سرعت شنا کردنشان بالاتر رود، کلاه شنا کمک زیادی خواهد کرد. چون به شما کمک می کند که سریعتر داخل آب حرکت کنید.

   

   

  شنا را هم به برنامه ورزشتان اضافه کنید:


  بنا بر هدفی که از ورزش کردن دارید، راه های مختلفی وجود دارد تا شنا را هم به برنامه ورزشتان اضافه کنید. اگر فقط برای سلامتی شنا می کنید، می توانید 30 تا 45 دقیقه با شدتی متوسط سه یا چهار مرتبه در هفته این کار را انجام دهید.

   

  برای بالا تر بردن سلامتی می توانید شدت این ورزش را نیز بالاتر ببرید. خیلی خوب است اگر همراه با شنا ورزش دیگری نیز انجام دهید. مثلاً یک روز در میان شنا کنید و روزهای میان آنرا ورزش دیگری انجام دهید.

   

  به یاد داشته باشید که اصلاً نیازی نیست که همیشه به طور یکنواخت یک حرکت شنا را انجام دهید. می توانید برای جلوگیری از خستگی و دلزدگی همه این حرکات را در شرایط مختلف انجام دهید. با این کار ورزش کاربردی تری خواهید داشت.

   

  محل های شنا:


  برای افرادی که در شهرها زندگی می کنند، استخر تقریباً تنها انتخاب می تواند باشد. اما سعی کنید استخری را انتخاب کنید که به اندازه کافی بزرگ باشد تا همه وقتتان را مشغول دور زدن نباشید.

   

  اگر برایتان مقدور است که در رودخانه یا دریا شنا کنید، تمرینتان بهتر خواهد شد چون موج ها باعث خواهند شد که مقاومت بدنتان بالاتر برود. مزیت دیگری که شنا در رودخانه و دریا دارد این است که شما می توانید نیمی از زمانتان را شنا کرده و بعد باقی آن را به دویدن کنار ساحل بگذرانید. دویدن روی شن های ساحل شدت بیشتری نسبت به دویدن روی تردمیل دارد.

   

   

  شنا برای درمان بیماری ها:


  مزیت دیگری که شنا نسبت به سایر ورزش ها دارد این است که شدت کمی دارد. بنابراین برای آنها که مشکلات مفصلی دارند یا دچار پوکی استخوان هستند نیز مفید است.

   

  در آخر باید بگویم که اگر شما ورزشهایی می کنید که روی مفصل هایتان شدت زیادی وارد می آید مثل تنیس یا دو، شنا می تواند برای بدنتان مثل مرهم عمل کند و این فشار روی مفصل هایتان را کاهش دهد.

   

   

  شنا کنید تا خوش هیکل تر شوید:


  اگر تا به حال برای خوش ترکیب ماندن روی تردمیل می دویدید، یکبار هم شنا را امتحان کنید. شنا ورزشی است که باید برای یادگیری آن زمان بگذارید، اما نتایج آنرا خیلی خوب مشاهده خواهید کرد و بعد از این اقدامتان کاملاً راضی خواهید بود.


   


title: تاریخچه وقوانین ورزش پینگ پنگ
text:
  تاریخچه وقوانین ورزش پینگ پنگ


   

  پینگ پنگ، ورزشی انفرادی و بی‌نظیر است که در سطوح قهرمانی به توانایی‌های بالا و دقیق تکنیکی، ظرفیت خوب هوازی، توان بی‌هوازی، عمل و عکس‌العمل‌های سریع، قدرت و سرعت، هماهنگی، انعطاف‌پذیری و چابکی نیاز دارد و با توجه به این عوامل و اندازه‌گیری آنها، می‌توان ب نقاط قوت و ضعف افراد پی‌برد و برای رفع آنها تمریناتی مناسب انتخاب کرد.

   

  پینگ پنگ مانند بسیاری ورزش های دیگر احتمالا برای اولین بار با وسایل و تجهیزات ابتدایی و سر هم بندی شده به عنوان یک سرگر می اجتماعی ساده در اواخر قرن نوزدهم در انگلستان بازی می شده است.این بازی که بر گرفته از بازی تنیس قرون وسطایی است با همین نام امروزی ونام های مختلف تجاری همچون گسیما(gosshima,1891) و ویف واف(whiff-waff) همراه با بازی بدمینتون و تنیس روی چمن در اواخر قرن نوزدهم بسیار محبوب بودند و بعد از این که عنوان پینگ پنگ(با پیروی از صدای ایجاد شده از برخورد توپ با میز و راکت با پوست بره تو خالی که در آن زمان متداول بود)توسط می جکس و پسرانش در سال1900 به ثبت رسید این بازی با شور و شوق بسیاری رایج شد.

   

  گزارشی که در سال 1903 منتشر شد الزامات جدیدی را در مورد پوشیدن لباس مناسب و پیراهن رسمی برای مردان و زنان چگونگی گرفتن راکت به شیوه ی قلمی(pen holder)و نکات مختصری پیرامون جنس رویه های عاج دار و تاکتیک های مختلف اعلام کرده بود.این بازی به سرعت به ایالات متحده وارد شد و احتمالا اولین وسایل بازی ساخته شده در سال 1887 در آنجا تولید گردید.این بازی در سال های 10-1905 در اروپای مرکزی محبوب بود و قبل از هر تغییر و اصلاحی با تفسیر و شرح ویژه ای به ژاپن معرفی شد که بعد ها از ژاپن به چین و کره گسترش یافت.

   

  در طول شصت سال آتی پینگ پنگ به ورزش جهان شمول تبدیل شده و احتمالا چهل میلیون بازیکن رقابتی این بازی را تمرین می کردند و میلیون ها بار به صورت غیر جدی بازی شد.با وجود این خود بازی در اصل روز های ابتدایی آن تغییر چندانی نکرده است اگر چه سریع تر ماهرانه تر و دشوار تر از تنها بیست سال پیش است.

   

   

  قوانین و مقررات پینگ پنگ

   

  تنيس روي ميز از ورزشهاي با راكت است و به طور معمول در مكانهاي سرپوشيده بازي ميشود . اين ورزش به سرعت عمل زياد ، دقت ، چابكي ، و واكنش سريع نياز دارد و مي بايد هماهنگي كاملي بين مغز و عضلات برقرار باشد و چشم بتواند با تيزبيني بسيار مسيز توپ و شدت ضربه را تعقيب و محاسبه كند . به همين دلايل رشته ورزشي تنيس روي ميز از جمله رشته هاي مورد علاقه جوانان به شمار ميرود . بعضي ورزشكاران ساير رشته ها هم براي فع خستگي و كسب آرامش خاطر به آن مي پردازند و لذت مي برند .

   

   

  وسايل بازي :


  ميز : ميز پينگ پنگ به شكل مستطيل به طول 74/2 متر و عرض 52/1 متر است كه از سطح زمين 76 سانتي متر ارتفاع دارد .اين ميز با يك تور به ارتفاع 25/15 سانتي متر و طول 183 سانتي متر از وسط به دو نيمه تقسيم مي شود .سطح ميز بايد از هر نظر مسطح و صاف باشد و رنگ سبز آن با خطوط سفيد خط كشي مي شود .

   

  توپ : توپ مخصوص تنيس روي ميز از جنس سلولوئيد به وزن 5/2 گرم است .

   

  راكت : از چوب است كه رويه آن را با اسفنج ، لاستيك و يا ورقه اي نازك از چوب پنبه مي پوشانند .

   
   
  لباس : به طور معمول لباس پينگ پنگ عبارت است از شلوار كوتاه ، پيراهن آستين كوتاه ، كفش و جوراب راحت .

   


  مقررات بازي :


  بازي با سرويس آغاز مي شود و هر يك از دو حريف اجازه دارد تا 5 بار سرويس كند . سرويس ها در هر 5 امتياز تعويض مي شود مگر آنكه دو حريف در امتياز 20 مساوي شونند كه در آن صورت در هر امتياز سرويس تعويض مي شود .

   

  بازي در امتياز 21 به پايان مي رسد . اما اگر دو حريف در امتياز 20 برابر شوند بازي تا زماني ادامه مي يابد كه يكي از آنها بتواند 2 امتياز از ديگري پيش افتد .هنگام سرويس زدن حتما بايد توپ در هوا و در وضعيتي آزاد باشد . به همين دليل كسي كه سرويس مي كند بايد توپ را به هوا بياندازد و آنگاه بزند .

   

  برخورد توپ با تور هنگام سرويس خطا محسوب شده نت گفته مي شود . طي بازي توپ نبايد بيش از يك بار با سطح هر يك از دو طرف ميز تماس حاصل كند و پس از برخورد توپ با ميز بايد حتما به زمين حريف برگردانده شود .در بازيهاي دو نفري سرويس همواره از نيمه راست ميز خود به طرف نيمه راست ميز حريف زده مي شود و دو بازيكن بايد در هر تغيير سرويس ، تغيير جا بدهند .

   

  اگر يكي از بازيكنان مرتكب يكي از خطاهاي زير شود يك امتياز از دست مي دهد :


  ـ اگر در سرويس زدن اشتباه كند .

  ـ اگر نتواند توپ را پيش از آنگه بار ديگر به ميز برخورد كند، برگرداند .

  ـ اگر دست آزاد خود را به روي ميز تكيه دهد .

  ـ اگر قبل از آنكه توپ يك بار به ميز برخورد كند ، آن را بزند .


   


title: تاریخچه والیبال
text:
  تاریخچه والیبال

    
   

  والیبال ورزشی پرطرفدار است که در آن تیمها که به‌وسیله یک تور از هم جدا شده‌اند توپی را با زدن ضربه میان دو تیم رد و بدل می‌کنند. هر تیم برای رد کردن توپ به سوی دیگر تور تنها اجازه سه بار ضربه زدن را دارد. به هنگام برخورد توپ به زمین حریف یا در اثر خطای یک تیم، امتیازی به تیم مقابل داده می‌شود. واليبال درسال 1895 ميلادي مطابق باسال 1274 شمسي توسط ويليام .ج . مورگان مدير Y.m.c.a در هوليک ايالت ماساچوست آمريکا ابداع شد. درابتدا اين ورزش مينتونت نام گذاري شده بود ودليل انتخاب اين نام براي همگام نامعلوم بود.

   

  تحت تأثير محبوبيت فراوان بسکتبال در بين عامه، مورگان تصميم گرفت براي دانشجويان خود ورزشي را به وجود آورد که بازي ازروي تور انجام گيرد و لذت بخش باشد. مورگان با استفاده ازتوئي توپ بسکتبال که به دليل سبکي وزن به دست ها آسيب نمي رساند بازي را شروع کرد. با وجود اينکه به طور آهسته و کند از Y.m.c.a آغاز شد ولي طولي نکشيد که در کليه شهرهاي ماساچوست و نيوانگلاند عموميت يافت.

   

  دراسپرينگ فيلد، دکتر ت-آهالستيگ با مشاهده بازي، مينتونت را به واليبا ل تغيير نام داد، زيرا قصد اساسي از بازي کردن، فرستادن و برگشت دادن (ردو بدل کردن) توپ از روي تور است که کلمه واليبال در معنا اين نيت را مشخص مي سازد. با اينکه واليبال در آغاز ورزش سالني بود و در محل هاي سرپوشيده بازي آن انجام مي شد و اساسا براي فعاليت هاي سرگرم کننده پيشه وران و تجار اختصاص يافته بود ولي کم کم به زمين هاي روباز کشيده شد و به عنوان يکي از فعاليت هاي جالب توجه تابستاني درآمد و به شدت تعقيب مي شد.

   

  در آغاز براي بازي واليبال قوانين خاصي تدوين نشده بود، هر فرد و در هر کشوري به ميل خود و به طريق مختلف با توپ باي مي کردند. رفته رفته واليبال در مناطق و نواحي مختلف جهان گسترش مي يافت. همچنان که هر ابداع يا اختراعي در آغاز با نواقص همراه بوده و به مرور زمان تکميل و رفع نواقص مي شود، واليبال نيز ازاين قاعده مستثني نبود و کم کم قوانين براي اين بازي وضع شد و روش ها و حرکات تکنيکي جايگزين حرکات قبلي گرديد.

   

  درسال 1900 پذيرفته شد که امتيازات هر ست بازي 21 پوئن (امتياز) باشد.درسال 1912 سيستم چرخش به تصويب رسيد.درسال 1917 پذيرفته شد که هر ست بازي 15 پوئن (امتياز) باشد.درسال 1918 تعداد بازيکنان هر طرف زمين 6 نقر پيشنهاد شد که مورد قبول عامه قرار گرفت.درسال 1921 موافقت شد که هرتيم با سه ضرب توپ را به طرف ديگر بفرستد.درسال 1923 اندازه زمين بازي 9×18 متر تعيين شد.

   

  به مرور در سال هاي بعد، قوانين فراواني براي اين بازي وضع شد و در بسياري از قوانين قبلي نيز تغييراتي حاصل گشت که هنوزهم اين تغييرات (سال2000) ادامه دارد و هر چهار سال يک بار در کنگره بين المللي واليبال تغييراتي در قوانين بازي به تصويب مي رسد و در آخرين کنگره جهاني که درسال 1998 ميلادي (1377 شمسي) هم زمان با برگزاري چهاردهمين دوره مسابقات واليبال جهاني مردان و سيزدهمين دروه زنان در ژاپن برگزار شد با تصويب و تغيير قوانين مانند روش امتياز گيري با برد رالي، امتيازات 25 براي ست هاي اول، دوم، سوم و چهارم و امتيازات 15 براي ست پنجم و همچنين تصويب بازيکن دفاعي ليبرو، به کار بردن روش جديد دگرگوني و هيجان فراواني دربازي واليبال به وجود آورده است.

   

  اولين کشور خارجي که واليبال را پذيرفت، کشور کانادا و به سال 1900 بود. اساسا نهضت Y.m.c.a (سازمان جوانان مسيحي) در معرفي اين ورزش به ديگر کشورهاي جهان و تعميم آن سهم فراواني دارد. بازي واليبال در پايان سال1900 به هندوستان و در سال هاي 1905 به کوبا، 1909 به پورتريکو، 1910 به فيليپين، 1912 به اوروگوئه، 1913 به چين و 1917 به ژاپن و به تدريج ازسال 1914 به بعد توسط سربازان قواي آمريکا و مستشاران و اشخاص ديگر به کشورهاي اروپائي از قبيل فرانسه، چکسلواکي، لهستان، شوروي و بلغارستان و ساير کشورهاي اروپائي معرفي شد و تعميم يافت. ولي بسبب بيگانه بودن اين ورزش براي اروپائيان درابتدا امر قبول آن به کندي صورت مي پذيرفت.

   

  فرانسه، چکسلواکي و لهستان سه کشوري بودند که قبل ازديگران اقدام به تشکيل فدراسيون ملي واليبال در کشور خود نمودند. کشور شوروي که در سال1923 اقدام به تأسيس انجمن ملي واليبال نمود براي پيشرفت و دگرگوني آن فعاليت زيادي به عمل آورد. اصولا شوروي از کشورهائي است که در پيشرفت تکنيک و تاکتيک واليبال و تنظيم قوانين درجهان سهم به سزائي دارد و براي قهرماني در مسابقات است که قدرت بزرگ جهاني به حساب مي آيد. کشورهاي فرانسه، چکسلواکي و لهستان پس از تشکيل فدراسيون ملي مصمم شدند که با کمک کشورهاي ديگر فدراسيون بين المللي را تأسيس نمايند و در سال 1936 بينگام بازي هاي المپيک در برلين آلمان در اين زمينه فعاليت زيادي نمودند ولي با آغاز جنگ بين المللي دوم و طغيان آن در اروپا اقدامات آنان متوقف شد.

   

  به طور کلي تغييرات و پيشرفت واليبال را ميتوان به سه دوره تقسيم نمود، دوره اول ازسال آغاز تا سال 1918، دوره دوم ازسال 1919 تا سال 1946 و دوره سوم از سال 1947 به بعد که تغييرات و پيشرفت اساسي واليبال در دوره سوم صورت پذيرفته است. پس از جنگ بين المللي دوم، فعاليت هاي فراوان براي حرکت جديد به واليبا ل مجددا آغاز شد و اولين مسابقه بين المللي درقاره اروپا بين دو کشور فرانسه و چکسلواکي در شهر پاريس برگزار گرديد. پيگيري براي تأسيس فدراسيون بين المللي واليبال ادامه يافت. مذاکرات بين سه کشور فرانسه، چک و لهستان منتج به موافقت در جهت تشکيل کنگره ويژه براي تأسيس اتحاديه بين المللي واليبال گرديد.


   

   


title: تاریخچه فوتبال
text:
   تاریخچه فوتبال

      


  اسناد تاریخی به وضوح نشان می دهند بازی یا نوعی ورزش بدنسازی كه عبارت بود از ضربه زدن به توپ با پا و فرستادن آن به درون توری كوچك ، در قرن دوم و سوم قبل از میلاد در دوران فرمانروایی خاندان « هان » در ارتش چین مرسوم بوده است.همچنین اسنادی مستحكم تر نشان می دهند مرزبندی زمینی برای بازی ضربه به توپ با پا ، در شهر كیوتوی ژاپن اتفاق افتاده است.

    

  یونان و روم قدیم نیز نوعی بازی شبیه به فوتبال كنونی وجود داشته است ، البته هر تیم بیش از 27 بازیكن داشت.به هر حال ذكر دقیق این مطلب كه فوتبال دقیقاً كی و كجا شروع شد امری ناممكن است . اما منطقی است كه بپذیریم بازی با توپ كه مادر ورزش های شكل یافته كنونی است ، بیش از 3000 سال قبل در جایی روی این كره خاكی وجود داشته است.

   

  اما قدر مسلم آن است كه انگلستان محل تولد فوتبال جدید و اتحادیه فوتبال است و جای هیچ شك و تردیدی در آن نیست. انگلستان همراه با اسكاتلند مشتركاً نخستین پایه گذاران فوتبال شكل یافته كنونی می باشند .فوتبال كه به زبان عامیانه مردم انگلیس ساكر (soccer) نامیده می شود و محبوب ترین و رایج ترین ورزش در بین مردم این جزیره از قرن هشتم میلادی به بعد بوده است . اما در شروع به بازی خشن و جنگ تن به تن بیشتر شبیه بود!

   

  بر اساس داستانی تاریخی نخستین بازی فوتبال در شرق انگلستان صورت پذیرفت و مردم محلی با سر جدا شده شاهزاده دانماركی كه در جنگ مغلوب آنان شده بود فوتبال بازی كردند. در دوران قرون وسطی شهرها و روستاهایی كه دشمن و رقیب هم بودند برای نشان دادن قدرت خود نوعی فوتبال بازی می كردند. در این بازی لگد زدن ، مشت زدن ، گاز گزفتنه و حتی كندن یكی از اعضای بدن حریف مجاز بود.

   

  در سال 1869 اتحادیه فوتبال در قوانین خود شرطی را وارد كرد كه به موجب آن تماس توپ با دست كاملاً ممنوع شد و به این ترتیب شالوده فوتبال جدید ریخته شد. در این بازی توپ به نقطه مشخصی كه قبل از شروع بازی تعیین می شد حركت داده می شد. صدها نفر در بازی ای شركت می كردند كه در طول قرن ها ادامه یافت.

   

  اما از آنجا كه مسابقات این نوع فوتبال به خشونت كشیده می شود ، حكومت ها بسیار كوشیدند آن را ممنوع كنند. در انگلیس پادشاه ادوارد سوم در سال 1331 میلادی قوانینی در این مورد وضع كرد وكوشید فوتبال را متوقف كند. در اسكاتلند پادشاه جیمز اول در سال 1424 میلادی در مجلس اعلام نمود كه هیچكس حق ندارد فوتبال بازی كند . الیزابت اول ملكه انگلستان قانونی در مجلس به تصویب رساند كه بر اساس آن برای بازیكن فوتبال مجازات زندان ره مدت یك هفته در نظر گرفته می شد و فرد خاطی می بایست در كلیسا توبه می كرد.

   

  اما هیچ قانونی نتوانست این بازی را در انگلیس متوقف كند ، چون فوتبال به بازی ای مردمی تبدیل شده بود.در سال 1815 كالج اتون ، مشهورترین مدرسه انگلیس یك سری قوانین وضع كرد و پس از مدتی مدارس ، كالج ها و دانشگاه های دیگر نیز این قوانین پیروی كردند. بعدها این قوانین استاندارد شد و نسخه ای از آن كه اكنون به عنوان قوانین كمبریج شناخته می شود، در سال 1848 در بسیاری از كالج ها و دانشگاه های انگلیس پذیرفته شد.

   

  اما كم كم فوتبال به دو مكتب جدا از هم تقسیم شد. برخی كالج ها و مدارس ترجیح دادند از قوانین مدرسه راگبی پیروی كنند كه در آن به زمین انداختن حریف ، ضربه زدن به ساق پا ، حمل توپ و خلاصه تمامی قوانین قدغن شده در قوانین كمبریج كاملاً مجاز بود.

   

  در 26 اكتبر 1863 یازده باشگاه و مدرسه لندن نمایندگان خود را به همایشی كه در « تاورن فری مزون » تشكیل شده بود فرستادند تا یك سری قوانین اساسی و جداگانه برای مسابقات وضع شود. این همایش منجر به پیدایش اتحادیه فوتبال شد.طرفداران قوانین مدرسه راگبی دست به اعتصاب زدند و سرانجام در 18 اكتبر 1863 میلادی انحادیه فوتبال و فوتبال راگبی از هم جدا شد.

   

  فوتبال یا ساكر


  در سال 1880 میلادی دانشجویان دانشگاه آكسفورد لغاتی را در زبان عامیانه متداول ساختند كه بر اساس آن پسوندer به آخر كلماتی كه آنها مخفف و كوتاه می كردند اضافه می شد. به عنوان مثال برای فوتبال راگبی ، لغت محاوره ای و عامیانه « راگر » (rugger) وضع شد.

   

  روزی از یكی از دانشجویان این دانشگاه به نام جارلز ورفورد براون پرسیده شد كه آیا دوست دارد راگر بازی كند و او به شوخی پاسخ داد : نه ساكر!او لغت (Football association) ( اتحادیه فوتبال ) را مخفف كرده و به آخر آن پسوندer اضافه كرده بود و لغت ساكر را ساخته بود.

   

  و به این ترتیب بود كه لغت عامیانه ساكر (soccer) برای فوتبال در انگلیس رایج گردید.براون در یك بازی بین المللی فوتبال برای كشورش بازی كرد.در سال 1888 ویلیام مك جورج ، مدیر اسكاتلندی باشگاه ایتون ویلا ، 12 باشگاه را متقاعد ساخت كه با بازی های منظم خانگی موافقت كنند و از بی نظمی در انجام مسابقات بپرهیزند و بدین ترتیب لیگ فوتبال انگلیس پی ریزی شد.

   

  دوازده باشگاه اولیه عبارت بودند از : اكرینگتون یا سرخپوستان قدیمی ، استون ویلا ، بلاك برن ، بولتون ، برنلی ، دربی كانتی ، اورتون ، نوتس كانتی ، پرستون نورت اند ، استوك سیتی ، وست بروم ویچ و ولورهامپتون .نخستین بازی لیگ در هشتم سپتامبر 1888 برگزار شد. جك جردن ، بازیكن باشگاه پرستون نورت اند ، نخستین گل لیگ انگلیس را وارد دروازه كرد.بدین ترتیب دنیای فوتبال و یا ساكر توسعه یافت .


   


